Το πρόβλημα της Ουνίας στο ‘’απυρόβλητο’’

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Δυστυχώς το πρόβλημα της Ουνίας, ολοένα αυξάνεται και οξύνεται. Δυστυχώς η αλλαγή στάσης κάποιων Ορθοδόξων απέναντι στην Ουνία, γίνεται αρωγός σε αυτή την επαύξησή της.  Η επαύξηση των δραστηριοτήτων των Ουνιτών στις Σλαβικές κυρίως χώρες είναι γεγονός.

 Οι Παπικοί Ουνίτες εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση μετά τη πτώση των αντίθεων κομμουνιστικών καθεστώτων, και μετεχειρίστηκαν, αλλά και μεταχειρίζονται διάφορους τρόπους για να οδηγήσουν στον  Παπισμό ανυποψίαστους Ορθόδοξους Χριστιανούς.  Και μόνη η εξωτερική ‘’αμφίεση’’ των ηγητόρων των Ουνιτών, αρκεί για να ξεγελάσουν ανυποψίαστους Ορθόδοξους Χριστιανούς. 

 Η πρόσφατη εύνοια, όχι μόνο του καθεστώτος της Ουκρανίας απέναντι στους Ουνίτες, αλλά και Ορθοδόξων, οι οποίοι αντιπαλεύονται την μόνη αναγνωρισμένη Εκκλησία της Ουκρανίας από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, μεθερμηνεύει πολλά, αλλά και γίνεται αρωγός στην επαύξηση των Ουνιτών στη χώρα αυτή. 

 Και μόνη την αντιεκκλησιαστική έχθρητα των ουνιτών να προσμετρήσει κανείς προς την Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, αλλά και προς το Πατριαρχείο Ρωσίας, πολύ πιο πριν την κληθείσα Ενωτική Σύνοδο στην Ουκρανία, η οποία έφερε τον κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας, αρκεί. 

 Να σημειώσουμε επίσης, ότι οι Ουνίτες, δεν αρκούνται μόνο σε αυτή την ‘’τακτική’’, αλλά και  πολλούς Ναούς Ορθοδόξων έχουν αρπάξει με βίαιο τρόπο.  Κάποιοι Ορθόδοξοι δυστυχώς όλα αυτά τα λησμόνησαν για προφανείς λόγους. 

Λησμονούμε τη στάση Παπών απέναντι στην Ουνία;  Μπορούμε να λησμονήσουμε τη στάση Παπών για την Ουνία;  Να υπενθυμίσουμε ότι ο Πάπας Πίος ΧΙΙ (1939 - 1958), με εγκύκλιό του για την ένταξη των Ουνιτών της Ρουθηνίας στον Παπισμό, οι οποίοι στις ΗΠΑ παρουσιάζονται ως ‘’Βυζαντινή καθολική εκκλησία’’, δεν έχει αρκεσθεί μόνο να αναφερθεί στην υποδοχή των ουνιτών αυτών στον Παπισμό, αλλά είχε εκφράσει και την λύπη του ότι, δεν έχει έρθει η «έρθει η ευτυχισμένη μέρα όπου όλοι οι λαοί της Ανατολής θα επιστρέψουν στην παπική ‘’ποίμνη’’».  Δεν παρέλειψε φυσικά να αναφερθεί και στο παπικό πρωτείο  εξουσίας, την ‘’προεδρία του Πέτρου’’ ως το κέντρο της ‘’Καθολικής ενότητας’’ όπως την χαρακτήρισε.

Όταν η ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει ομοφυλοφίλων’’ δημοσιεύετο σε τεύχος του Π.Σ.Ε.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_______________

Ένα από τα πολλά ατοπήματα που αναφέρονται στο οικουμενιστικό τεύχος «Τhe Ecumenical Review», επίσημο  όργανο του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), είναι και αυτό που αναφέρεται στην λεγόμενη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων.

 Η βλάσφημη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων, αναφέρετο σε κείμενο Σουηδού θεολόγου και αφορούσε εισήγηση στα πλαίσια συζητήσεων που διεξήγοντο εντός της Σουηδικής ‘’εκκλησίας’’ για το θέμα τούτο.  Για ποιο λόγο να δημοσιεύεται μια τέτοια ‘’προσευχή’’ στο επίσημο  όργανο του Π.Σ.Ε., τη στιγμή την οποία αντίκειται στη χριστιανική διδασκαλία;  Κι ύστερα, ποια ανασκευή συνόδευσε μια τέτοια δημοσίευση;

 Κανονικά σε ένα τέτοιο συνονθύλευμα, θα έπρεπε να δημοσιεύονται αυτά τα οποία συμφωνούν όλα τα μέλη του.  Όμως είναι δικαιολογημένη μια τέτοια ενέργεια για το βαβέλειο αυτό συνονθύλευμα.  Και μόνο τις λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις τις Δήλωσης του Τορόντο για τα μέλη του Π.Σ.Ε. να δει κανείς, θα αντιληφθεί ότι μια τέτοια βλάσφημη δημοσίευση είναι παρεπόμενη. 

 Σε τεύχος του επισήμου οργάνου  του λεγόμενου Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) «Τhe Ecumenical Review» ανεφέρετο  βλάσφημη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων.  Η βλάσφημη αυτή  ‘’προσευχή’’ είχε ως ακολούθως: «Θεέ, συ μας δίδεις ζωή.  Προς σε ερχόμεθα με την αναζήτησιν μας δι’ ολοκλήρωσιν και πλήρωμα εις την ζωήν μας.  Eρχόμεθα προς σε με την χαράν μας εις τα ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία δύνανται να αγαπούν έκαστον το έτερον και να μεταμορφώνουν τον κόσμον εν τω φωτί σου.  Προσευχόμεθα δια…και δια…  Ευδόκησον ώστε η κοινή ζωή των να χαρακτηρίζεται από εμπιστοσύνην και σεβασμόν δια την μοναδικότητα εκάστου. Βοήθησον αυτους να ζουν με αμοιβαίαν κοινωνίαν και να είναι ανοχτοί ο εις προς τον άλλον, ώστε να εκπληρούν  το θέλημά σου.  Όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίας, φέρε αυτούς πλησιέστερα προς σε και προς αλλήλους.  Βοήθησον αυτούς να συγχωρούν ο εις τον άλλον και ευδόκησον ώστε, ημέραν καθ’ ημέραν, να λαμβάνουν χαράν και δύναμιν παρά της χειρός σου.  Βοήθησον ημάς να ζώμεν πλησίον σου, πάντοτε.  Αμήν»*.

 

Επιζητούν με την βλάσφημη αυτή ‘’προσευχή’’ «να μεταμορφώσουν τον κόσμον εν τω φωτί του Θεού», με πράξεις που δεν συνάδουν με την εν Χριστώ ζωή;  Πώς μπορούν να απευθύνονται στον Ζωοδότη Κύριο, με τέτοια βλάσφημη θρασύτητα, με πράξεις οι οποίες αντίκεινται στην χριστιανική διδασκαλία; 

 

Να αναφέρουμε επίσης ότι στην Αγγλικανική ‘’εκκλησία’’, συνέταξαν βλάσφημη ‘’ακολουθία’’ του γάμου των ομοφυλοφίλων, η οποία αντίκειται στη χριστιανική διδασκαλία και ως εκ τούτου  προκλήθηκε  πρόβλημα διχασμού, μετά και την αποδοχή του γάμου των ομοφυλοφίλων.

Πρέπει να τεθή εις διάλογον με τον Παπισμόν το θέμα του Εορτολογίου

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Ένα θέμα το οποίο έπρεπε να απασχολήσει την Εκκλησία στο διάλογο με τον Παπισμό, είναι και το θέμα ότι, δεν θα πρέπει ούτε κατ’ οικονομία, να γίνει αποδοχή των ‘’αγιοποιηθέντων’’ Ρωμαιοκαθολικών από τους Πάπες της εκπεσούσας Ρώμης.  Αυτό φυσικά ισχύει και για τους διαλόγους με άλλες αιρετικές κοινότητες. 

Για μας η μοναδικότητα της εκκλησίας είναι αναμφισβήτητη και αδιαπραγμάτευτη. Η Εκκλησία είναι Μία και ως εκ τούτου, τα περί ‘’αδελφής εκκλησίας’’ δια τον Παπισμόν, δεν είναι σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Η αγιοκατάταξη λοιπόν αφορά την Εκκλησία και τα μέλη της Εκκλησίας τα οποία έζησαν  αγιασμένο βίο.

 Όσο δύσκολο κι αν είναι να τεθεί ένα τέτοιο θέμα, επιβάλλεται να συζητηθεί στο διάλογο.  Στον Παπισμό έχουν κάνει φανερές τις προθέσεις τους.  Αν προστρέξει κανείς για παράδειγμα στο οικουμενιστικό ‘’εορτολόγιο – μαρτυρολόγιο’’ της συγκρητιστικής οικουμενιστικής κοινότητας του Bose, το καλούμενο ‘’Monastero di Bose’’, το οποίο λειτουργεί κάτω από το Βατικανό, θα παρατηρήσει ότι για παράδειγμα κατά τις 30 Ιουλίου, η οικουμενιστική αυτή κοινότητα εορτάζει κάποιον Αγγλικανό ‘’άγιο’’ William Wilbeforce (κοινωνικό μεταρρυθμιστή), τους Λουθηρανούς William Penn και Augast Vilmar, τον μονοφυσίτη Gregory bar Herbraeus κλπ, κατά τις 31 Ιουλίου, τον Λουθηρανό Bartolomé de Las Casas, τον  μονοφυσίτη Slemun κλπ. 

 Παρατηρούμε ότι οι Έλληνες Ορθόδοξοι Άγιοι στο λεγόμενο ‘’εορτολόγιο – μαρτυρολόγιο’’ της συγκρητιστικής οικουμενιστικής κοινότητας του Bose, συμπεριλαμβάνονται στην ίδια ‘’ενότητα’’ με τους Ουνίτες, οι οποίοι αναφέρονται ως ‘’Ελληνες Καθολικοί’’, η οποία  ενότητα τιτλοφορείται ‘’Ορθόδοξοι και Έλληνες – καθολικοί’’ (Ortodossi e Greco – cattolici) και γίνεται εύκολα αντιληπτή η σκοπιμότητα της ομαδοποίησης.  Θα πρέπει να παρατηρήσομε ότι για τους Παπικούς γίνεται ενιαία αναφορά με την ονομασία ‘’Δυτικών Ρωμαιοκαθολικών’’. 

 Oι Παπικοί επίσης πρόβαλαν και προβάλουν  τον καλούμενο από αυτούς ‘’οικουμενισμό αίματος’’.  Αυτό γίνεται στα πλαίσια όπως ισχυρίζονται, του διαχριστιανικού οικουμενισμού.  Να θυμίσουμε αυτό το οποίο ανεφέρετο στις 12 Οκτωβρίου 2016 στο διαδικτυακό ιστότοπο www.va (Vatican Radio), όπου ο Πάπας Φραγκίσκος μίλησε για ‘’οικουμενισμό αίματος’’.

Αν εμείς ως Ορθόδοξοι, αποδεχθούμε αυτό το παπικό ολίσθημα, αποτελεί σχετικοποίηση της δογματικής ακρίβειας της Εκκλησίας.  Οι παπικοί κάνουν αναφορά στον ‘’οικουμενισμό αίματος’’. 

 Τον ‘’οικουμενισμό αίματος’’ παπικοί πρόβαλαν και το έτος 2016 στο ‘’Διεθνές Συνέδριο Ορθόδοξης Πνευματικότητας’’ στο Bose.  Να θυμίσουμε ότι προηγήθηκε παρόμοιος χαρακτηρισμός από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, ο οποίος αναφέρθηκε σε ‘’κοινωνία μαρτύρων’’. 

 Ο Πάπας Φραγκίσκος αναφέρθηκε σε ‘’οικουμενισμό αίματος’’  παλαιότερα, τον οποίο μάλιστα χαρακτήρισε ‘’ως προφητεία της κοινωνίας, η οποία θέλουμε να οδηγήσει στον Κύριο των εκκλησιών’’.   Φοβερή κακοδοξία είναι αυτή, η οποία δεν θεωρεί τον Χριστό κεφαλή της Εκκλησίας, αλλά Κύριο των ‘’εκκλησιών’’.  

Ἡ καλουμένη «ἐκκλησιολογικὴ βάση» λειτουργίας τοῦ Π.Σ.Ε.

 

  

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Σὲ κείμενο ποὺ δημοσιεύτηκε στὴ Romfea.gr (3/12/2021), τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖται «Μεσσηνίας: «Ὁ οἰκουμενικὸς ρόλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἡ συμμετοχὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸ ΠΣΕ», ἀναφέρονται μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: 

«Τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν ἤδη γιὰ μία δεκαετία (1938-1948), εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα οὐσιαστικὸ ἐρώτημα, τὸ ὁποῖο ἐτίθετο κατ’ ἐπανάληψη ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους – μέλη, καὶ τὸ ὁποῖο ἀφοροῦσε τὴ φύση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ βάση λειτουργίας τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν. Τὸ 1950, στὴ Δήλωση τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς, στὸ Τορόντο τοῦ Καναδᾶ, δόθηκε ἡ ἀπάντηση, μὲ τὸ κείμενο: «Ἡ Ἐκκλησία, οἱ Ἐκκλησίες καὶ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», τὸ ὁποῖο μέχρι σήμερα ἀποτελεῖ τὸ πλέον ὑπεύθυνο κείμενο περὶ τῆς φύσης καὶ τῆς ἐκκλησιολογικῆς ταυτότητας τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ἐνῷ ἡ Α΄ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Ἄμστερταμ (1948) τὸ εἶχε θέσει ἐπίσημα ὡς ἐρώτημα».

Στὴ Δήλωση τοῦ Τορόντο, δόθηκε ὅμως ἡ ἀπάντηση ποὺ ἀφοροῦσε τὴ φύση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ βάση λειτουργίας τοῦ λεγόμενου Π.Σ.Ε.; Μποροῦμε νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ ἐκκλησιολογικὴ βάση; Καὶ μόνη ἡ ὀνομασία «ἐκκλησιολογικὴ βάση» στὰ πλαίσια τοῦ συνονθυλεύματος τοῦ Π.Σ.Ε., μὲ τὴν πνιγηρὴ παρουσία τόσων αἱρετικῶν κοινοτήτων καὶ ὁμάδων, ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικῆ στρέβλωση. Ἀποτελεῖ ὄντως ἡ Δήλωση τοῦ Τορόντο, τὸ πλέον ὑπεύθυνο κείμενο περὶ τῆς φύσης καὶ τῆς ἐκκλησιολογικῆς ταυτότητας τοῦ Π.Σ.Ε.; Μποροῦμε ἐπίσης νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ “ἐκκλησιολογικὴ ταυτότητα” τοῦ Π.Σ.Ε.;

Αὐτὰ ποὺ καταγράφουν οἱ κληθεῖσες “ἐκκλησιολογικὲς” προϋποθέσεις τῆς “Δήλωσης τοῦ Τορόντο”, δίνουν τὴν ἀπάντηση στὰ ἐρωτήματα αὐτά. Ἡ «Δήλωση τοῦ Τορόντο», τιτλοφορεῖται «Ἡ Ἐκκλησία, οἱ Ἐκκλησίες καὶ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», μὲ τίτλο ποὺ δεικνύει ὅτι ἄλλο ἡ Ἐκκλησία καὶ ἄλλο οἱ Ἐκκλησίες μέλη τοῦ Π.Σ.Ε.

Ἂν αὐτὸ τὸ συσχετίσει κανεὶς μὲ τὴν καλούμενη “ἐκκλησιολογικὴ προϋπόθεση” τῆς “Δήλωσης τοῦ Τορόντο” ἡ ὁποία τονίζει ὅτι, “οἱ ἐκκλησίες ἀναγνωρίζουν ὅτι τὸ νὰ ἀποτελεῖ κάποιος μέλος τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι περιεκτικότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἀποτελεὶ μέλος τῆς ἴδιας του τῆς ἐκκλησίας”*, αὐτόματα ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τὸ μέγεθος τῆς ἐκκλησιολογικῆς στρέβλωσης.

Ἡ προϋπόθεση αὐτὴ ὑποδεικνύει καθοδηγητικὰ μὲ τὸν τονισμὸ “περιεκτικότερο”, σὲ ποιὰ Ἐκκλησία ἔχει μεγαλύτερη σημασία νὰ ἀνήκουν τὰ μέλη τοῦ Π.Σ.Ε. Ὑπογράφοντας καὶ ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι μία τέτοια προϋπόθεση, σαφέστατα παραδεχόμαστε ὅτι δὲν ἔχει τόση σημασία νὰ ἀνήκομε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι περιεκτικότερο νὰ ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, λὲς καὶ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἀναιρεῖ ἢ δὲν ἀναιρεῖ αὐτὴ ἡ προϋπόθεση – παραδοχή, τὴν ἐκκλησιαστική μας αὐτοσυνειδησία ὡς Ὀρθοδόξων; Μπορεῖ νὰ προβληθεῖ ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι δόθηκε ἡ ἀπάντηση ποὺ ἀφοροῦσε τὴ φύση καὶ τὴν ἐκκλησιολογικὴ βάση λειτουργίας τοῦ λεγόμενου Π.Σ.Ε.; Αυτό ποὺ ἐπισημαίνεται μὲ τὸ «περιεκτικότερο» στὴ Δήλωση, αὐτόματα ὑποβαθμίζει τὸ γεγονὸς νὰ ἀνήκεις στὴν ἴδια σου τὴν ἐκκλησία.

Στὴν παράγραφο 5 τῆς Δήλωσης αὐτῆς ἀναφέρεται ὅτι, “Οἱ ἐκκλησίες – μέλη τοῦ Π.Σ.Ε. ἀναγνωρίζουν στὶς ἄλλες ἐκκλησίες στοιχεῖα τῆς ἀληθοῦς ἐκκλησίας”*. Ποιὰ ἀναγνώριση στοιχείων ἀληθοῦς ἐκκλησίας μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε γιὰ παράδειγμα στὶς αἱρετικὲς κοινότητες καὶ ὁμάδες τῶν Πεντηκοστιανῶν, τῶν Λουθηρανῶν, τῶν Μεθοδιστῶν καὶ λοιπῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων τοῦ Π.Σ.Ε.;

Ο αγώνας του 55-59 των Ελλήνων της Κύπρου... και άλλα τα οποία πληγώνουν

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

________________________

Πριν χρόνια είχα ακούσει για έναν ασήμαντο για τους πολλούς γεροντάκο, στα ορεινά της χωριά της Πιτσιλιάς, μιας περιοχής η οποία έδωσε πολλούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ.  Η παλικαριά και ανιδιοτέλεια του γεροντάκου αυτού, δεν έφτανε μόνο μέχρι το 1960 με τις απαράδεκτες συμφωνίες, αλλά τον συνόδεψε μέχρι το τέλος της ζωής του.

 

 Ο παππούς αυτός με την χαρακτηριστική κυπριακή προφορά του, έλεγε και ξανάλεγε ‘’έν θέλω τίποτε γιε μου…ότι έκαμα ήταν για την Κύπρο μας και για την Ελλάδα’’.   Η περίπτωση του παππού αυτού από την Πιτσιλιά ήταν η ελάχιστη περίπτωση   ανάμεσα στις πάμπολλες περιπτώσεις.

 

Έχω βέβαιη την πεποίθηση ότι αν ζούσε ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου τα ίδια θα’κανε.  Δεν είναι εύκολο να θυσιαστεί κανείς για τον άλλο, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Ο ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου για παράδειγμα, έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος της θυσίας και της προσφοράς.  Μια χρονιά που του έστειλε η μητέρα του παστά κρέατα στην Αμμόχωστο όπου έμενε, τα χάρισε όλα σε κάποιο τυφλό. Μια άλλη φορά που κυνήγησε στο βουνό που ήταν το κρυσφήγετό του μπεκάτσες, τις έψησε και τις έβαλε όλες να τις φάνε τα παλληκάρια του, χωρίς τίποτα να φάει αυτός.

 

Ενθυμούμαι κοντά στο 1989-90, την προσπάθεια ενός συναδέλφου να βάλει έστω και σε μια θέση καθαρίστριας, αν ήταν αδύνατο, την κόρη ενός απαγχονισθέντος ήρωα, ο οποίος είναι θαμμένος  στα φυλακισμένα μνήματα.  Μου έκανε εντύπωση η ανιδιοτελής  επιμονή του συναδέλφου αυτού. Τελικά με χίλια δύο βάσανα κατάφερε και έβαλε την κόρη του ήρωα, σε θέση καθαρίστριας στο Γενικό Νοσοκομείο.

 

Ήταν αγνοί πατριώτες, πιστοί άνθρωποι,   οι απαγχονισθέντες ήρωες.  ‘’Αγαπούσε πολύ την Εκκλησία ο Ιάκωβος γιε μου. Κάθε Κυριακή πήγαινε στην εκκλησία. Κοινωνούσε κάθε Κυριακή’’, μου είπε η μητέρα του απαγχονισθέντος ήρωα Ιάκωβου Πατάτσου, μια Κυριακή που την έπαιρνα στην Εκκλησία.

Ο χλευασμός του Σταυρού του Χριστού, αφήνει περιθώρια ευφημιών δια το κοράνι;

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

____________________

Την Τρίτη Κυριακή των Νηστειών, κατά την οποίαν την Προσκύνησιν εορτάζομεν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ας αναλογισθούν όσοι κατέφυγαν σε ατοπήματα σχετικά με το κοράνι, τον κορανικό χλευασμό για τη Σταύρωση του Χριστού.  

 

Ούτε ως ιστορικό γεγονός τη Σταύρωση του Χριστού, δέχεται το κοράνι.  Επιπλέον με ειρωνεία αντιμετωπίζει όσους πιστεύουν ότι ο Χριστός σταυρώθηκε.   Από που ερείδεται τέτοια διάθεση ευφημιών από κάποιους Ιεράρχες της Εκκλησίας μας για το κοράνι;  Πως τολμούν κάποιοι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, να δίνουν ως δώρο το κοράνι, το οποίο πέραν των άλλων πλανών, ούτε τη Σταύρωση ως ιστορικό γεγονός δέχεται; 

 

‘’Τας βλασφημίας ως ευφημίας εξέλαβαν’’, αναφέρει ο Άγιος Αθανάσιος στο ‘’Κατά Αρειανών Α΄’’, για όσους ‘’ανακάλυπταν’’ ευφημίες για το αιρετικό βιβλίο του Αρείου ‘’Θαλία’’.   Και στις μέρες μας δυστυχώς για ένα πολύ χειρότερο βιβλίο από αυτό του Αρείου, το κοράνι του Μωάμεθ, υπάρχουν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας οι οποίοι ‘’τας βλασφημίας ως ευφημίας εκλαμβάνουν’’ και κάποιοι άλλοι το να δίνουν ως δώρο.

 

Το γεγονός της Σταύρωσης του Χριστού καταμαρτυρείται και από αρχαίους ιστορικούς, οι οποίοι όχι μόνο δεν υπήρξαν χριστιανοί, αλλά είχαν και εχθρική στάση απέναντι στον Χριστό.

 

Δεν υπάρχουν μωαμεθανοί ιστορικοί, οι οποίοι μελετούν την ιστορία, για να αντιληφθούν την  ιστορικότητα της Σταύρωσης του Χριστού; Η όποια παραδοχή όμως της  ιστορικότητας της Σταύρωσης του Χριστού εκ μέρους των μωαμεθανών, θα σήμαινε αυτομάτως τη διάψευση του κορανίου. 

 

Κάποιοι ακόμα επιμένουν να προβάλλουν το μύθευμα, ότι το κοράνι δέχεται δήθεν τον Χριστό ως Προφήτη.  Και μόνο το γεγονός της Σταύρωσης του Χριστού, αρκεί για να δειχθεί το μύθευμά τους αυτό.  Ποια προφητεία του ιδίου του Χριστού για τα Άγια Πάθη του δέχονται;

 

‘’Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα, και ο υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται τοις αρχιερεύσι και γραμματεύσι και κατακρινούσιν αυτώ θανάτω, και παραδώσουσιν αυτόν τοις έθνεσιν εις το εμπαίξαι και μαστιγώσαι και σταυρώσαι, και τη Τρίτη ημέρα αναστήσεται’’ (Ματθ. 20, 18-19), είπε ο Χριστός ανεβαίνοντας στα Ιεροσόλυμα. 

 

Πόσο γελοίο είναι το μύθευμά τους, ότι δήθεν το κοράνι δέχεται τον Χριστό ως Προφήτη;  Με τέτοιο μύθευμα όμως δικαιολογούν τη στάση τους για το κοράνι. 

 

Τους φάνηκε, γράφει το κοράνι, ότι σταύρωσαν τον Χριστό. Κι όμως υπάρχουν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι παρά τον χλευασμό αυτό, δωρίζουν το βλάσφημο κοράνι ως δώρο και κάποιοι άλλοι καταφεύγουν σε άτοπες ωραιολογίες γι’ αυτό, εκλαμβάνοντας τις βλασφημίες ως ευφημίες. 

 

Ο Όσιος Πορφύριος τις διάφορες θρησκειακές πλάνες μουσουλμανισμό, ινδουϊσμό, βουδισμό κλπ, που ταλαιπωρούν δισεκατομμύρια ανθρώπους, τις χαρακτήρισε ως έργο διαστροφής του διαβόλου.  

 

Αμφιβάλλουν γι’ αυτό το οποίο είχε πει ο Όσιος Πορφύριος, ότι η θρησκειακή πλάνη του μουσουλμανισμού, είναι έργο διαστροφής του διαβόλου;  Αμφιβάλλουν ότι  ο πονηρός είναι που υπαγόρευσε τη θρησκειακή αυτή πλάνη, με πρώτιστη τη βλάσφημη προτροπή να μη πιστεύουν στον αληθινό Τριαδικό Θεό;   Πως λοιπόν υπάρχουν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι εφευρίσκουν ωραιολογίες για το κοράνι; 

 

Β΄ Κυριακή της Ορθοδοξίας, η Β΄ Κυριακή των Νηστειών (Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου)

_____________________

Την Δευτέραν Κυριακήν των Νηστειών, ‘’μνήμην επιτελούμεν του εν Αγίοις Πατρός ημών Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά’’, του κληθέντος κήρυκος της Χάριτος. Δικαίως θα μπορούσαμε να  καλέσουμε την Δευτέραν Κυριακήν των Νηστειών και Δευτέραν Κυριακήν της Ορθοδοξίας.

‘’Δρεπάνη των λόγων σου, και ιεροίς συγγράμμασιν έτεμες αιρέσεις ακανθώδεις, και ζιζανίων νόθα βλαστήματα, της Ορθοδοξίας δ’ευσεβή κατεβάλου σπέρματα, Ιεράρχα Γρηγόριε’’ (Κανών α΄, Ωδή ε΄), ψάλλουμε κατά την Ακολουθία της Δευτέρας Κυριακής των Νηστειών.

Η διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά περί της Ακτίστου Θείας Χάριτος, αποτελεί συνέχεια της δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας και η Σύνοδος δια της οποίας επικυρώθηκε δογματική αυτή η διδασκαλία, αποτελεί στη συνείδηση της Εκκλησίας μας την Θ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Στη συνείδηση της Εκκλησίας μας όλες οι διακηρυχθείσες δογματικές αλήθειες, αποτελούν το ‘’εν εκτάσει’’ Σύμβολο της Ορθόδοξης Πίστης μας.  

«Έστιν ουν και ο Πατήρ και ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιον ομού πηγή του ζώντος ύδατος, τουτέστιν της Θείας Χάριτος» (Αποδεικτικός 2,65) ομολόγησε ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αντικρούοντας την πλάνη του  Βαρλαάμ του Καλαβρού, ο οποίος θεωρούσε ότι είναι κτιστή η Θεία Χάρις, και κατώτερη της νόησης.  Τον αιρετικό αντιησυχαστή Βαρλαάμ, ο «πνευματορρήτωρ θείος Γρηγόριος ο Παλαμάς, άφρονα και άνουν απέδειξε».  

Η περί των Ακτίστων Θείων Ενεργειών διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά αποτελεί διδασκαλία της Εκκλησίας μας.  Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς απλά επανέλαβε  αυτήν όταν προέκυψε η αιρετική διδασκαλία του Βαρλαάμ και του Ακινδύνου.  Ο Άγιος Βασίλειος διακρίνει την ουσία από τις ενέργειες του Θεού.  Ο Άγιος Βασίλειος τονίζει το απρόσιτον της ουσίας του Θεού.  Οι ενέργειες του Θεού είναι που κατεβαίνουν σε μας.  ‘’Αι μεν γαρ ενέργεια αυτού προς ημάς καταβαίνουσιν, η δε ουσία αυτού μένει απρόσιτος’’ (Αγίου Βασιλείου, Επιστολή 234).  

Αυτό που τονίζει ο Άγιος Βασίλειος τι καταδεικνύει;  Για ποιο λόγο διακρίνει ο Άγιος  Βασίλειος την ουσία από τις ενέργειες του Θεού;  Δεν συμπεραίνει κανείς εμφανέστατα ότι η ουσία του Θεού είναι  απρόσιτος, ενώ αυτό δεν συμβαίνει για τις Άκτιστες Θείες ενέργειες;  

‘’Ημείς δε εκ των ενεργειών γνωρίζειν λέγομεν τον Θεόν ημών, τη δε ουσία αυτή προσεγγίζειν ουχ υπισχνούμεθα’’ (Αγίου Βασιλείου, Επιστολή 234). Ο Άγιος Βασίλειος τονίζει το απρόσιτον της ουσίας του Θεού αναφέροντας ότι ‘’τη δε ουσία αυτή προσεγγίζειν ουχ υπισχνούμεθα’’.  Γιατί δεν αναφέρει το ίδιο και για τις ενέργειες του Θεού ο Άγιος  Βασίλειος;  Εμείς γνωρίζουμε τον Κύριο και Θεό μας από τις ενέργειές του.  

Εις την Ζ΄ Οικουμενικήν Σύνοδον η Εκκλησία επεκύρωσεν αυτά τα οποία παρέλαβεν

 

 Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Η θέση της Εκκλησίας για την τιμητική προσκύνηση των Αγίων Εικόνων, δεν είναι ένα θέμα που ακολούθησε την περίοδο της Εικονομαχίας (726- 843).  Οι Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες πριν την Εικονομαχία αυτό φρονούσαν και αυτό έπρατταν.  Απλά το ‘’η Εκκλησία ως παρέλαβεν’’, έλαβε και συνοδική χροιά. 

 

Γι’ αυτό στο Συνοδικό της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου αναφέρεται προλογικά το εξής : ‘’Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν…’’.  

 

Γι’ αυτό το λόγο ο εκπροσωπήσας την Εκκλησία της Κύπρου στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, Επίσκοπος Κωνσταντίας Κωνσταντίνος ο Β΄, διάβασε κατά την τέταρτη συνεδρία της Συνόδου, τον λόγο του Αγίου Λεοντίου Επισκόπου  Νεαπόλεως της Κύπρου, ‘’Περί εικόνων των αγίων’’.

 

Η ‘’ονοματολογική’’ κακοδοξία της διαθρησκειακής πίστεως εις τον ίδιον Θεόν

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_________________________

Οι Θεοί δεν είναι πολλοί. Ο Θεός είναι ένας και είναι ο Αληθινός Τριαδικός Θεός.  Στις μέρες μας τα ατοπήματα προς χάριν μιας πρωτόγνωρης διαθρησκειακής ‘’συνύπαρξης’’ πληθαίνουν.  Προβάλλονται  απαράδεκτες διαθρησκειακές συγκρητιστικές διακηρύξεις. 

 Δεν φείδονται κάποιοι να ομιλούν και περί πίστης όλων των ανθρώπων στον ίδιο Θεό, με τη διαφορά ότι χρησιμοποιούν διαφορετικά ονόματα.  Αυτό είναι μεγάλη κακοδοξία, αλλά και μεγάλη βλασφημία.  Είναι απλά ‘’ονοματολογική’’ η διαφορά;  Πιστεύουν όλοι οι άνθρωποι στον αληθινό Τριαδικό Θεό;  Τέτοιες απαράδεκτες δηλώσεις δεν καταδεικνύουν εκφράσεις αβρότητας, αλλά ονοματολογική κακοδοξία. 

 Δεν πιστεύουν όλοι οι άνθρωποι στον ίδιο Θεό και απλά τον αποκαλούν με διαφορετικό όνομα, όπως κακοδόξως προβάλλεται.  Σίγουρα αυτή η ‘’ονοματολογική’’ κακοδοξία, βολεύει τα διαθρησκειακά συναπαντήματα, όπου το επιζητούμενο να εφευρίσκονται  ‘’κοινά’’ κατά την άποψή τους, με πρώτιστο σκοπό την καλούμενη ‘’ειρηνική συνύπαρξη’’. 

Η απάνθρωπη βία των τζιχαντιστών, από το κοράνι έλκει την καταγωγή της

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

______________________________

Η ανθρωπότητα με κομμένη την ανάσα παρακολουθεί τα απάνθρωπα εγκλήματα των τζιχαντιστών. Τα  πρόσφατα αποτρόπαια των τζιχαντιστών στη Συρία τι φανερώνουν;  Μήπως παρερμήνευσαν την υποδεικνυόμενη βία η οποία ενυπάρχει στο κοράνι;  

 Τι κι αν υπάρχουν Ιεράρχες της Εκκλησίας μας (ολίγιστοι ευτυχώς), οι οποίοι καταφεύγουν σε ωραιολογίες για το κοράνι;  Η αγάπη προς τον αληθινό Τριαδικό Θεό, αλλά και η αγάπη προς όλους τους συνανθρώπους μας, δεν μας επιτρέπει να  ακολουθήσουμε το ατόπημά τους. 

 Τα εγκλήματα των τζιχαντιστών στη Συρία για παράδειγμα, δεν είναι σημερινά.  Να θυμίσουμε τα αποτρόπαια εγκλήματα των τζιχαντιστών, σε βάρος χριστιανών.   

 Να θυμίσουμε επίσης το αποτρόπαιο έγκλημα των τζιχαντιστών με τον αρχαιολόγο ερευνητή Χάλεντ Άσαντ στην Παλμύρα (82 ετών).  Η απάνθρωπη εκτέλεση του Σύρου αρχαιολόγου Χάλεντ Άσαντ τον Αύγουστο του έτους 2015, ο οποίος ήταν διευθυντής του αρχαιολογικού μουσείου της Παλμύρας, τον οποίον αποκεφάλισαν οι τζιχαντιστές, για τον λόγο ότι δεν τους αποκάλυψε τα αρχαιολογικά ευρήματα, για να μην τα καταστρέψουν.

 Αυτό ήταν ακόμα ένα έγκλημα ανάμεσα στο πλήθος των εγκλημάτων των φανατικών μουσουλμάνων.  Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες από το πλήθος των απάνθρωπων εγκληματικών ενεργειών των τζιχαντιστών σε βάρος Χριστιανών και όχι μόνο.

 Οι ισλαμικές φρικαλεότητες των τζιχαντιστών από που αντλούν το τόσο μένος; Ποιος αμφιβάλλει ότι η βία των τζιχαντιστών έλκει την καταγωγή της από τις βίαιες υποδείξεις του ανίερου κορανίου. Το κοράνι είναι γεμάτο από υποδεικνυόμενες βιαιότητες. Εξάλλου και η ετυμολογία τη λέξης τζιχάτ, παραπέμπει στην ισλαμική φράση «ιερός πόλεμος».

 Οι κορανιακές προτροπές, τις οποίες ακόμα και Ορθόδοξοι Ιεράρχες προσπερνούν,  υποδεικνύουν απόλυτη εξουσία απέναντι σε όσους δεν πιστεύουν στις πλάνες τους Μωάμεθ.  Το κοράνι υπόσχεται ανταμοιβή γι’ αυτούς που πεθαίνουν κάτω από τις σημαίες του Αλλάχ, του θεού που κατασκεύασε Μωάμεθ.    

Η Εορτή των Αγίων Φώτων

 

                            Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Εις το τροπάριον της Εορτής των Θεοφανείων «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε», ψάλλουμε «ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός, και τον κόσμον φωτίσας δόξα σοι».  Σε στιχηρό ιδιόμελο του Εσπερινού της Εορτής ψάλλουμε, «τον φωτισμόν ημών, τον φωτίσαντα πάντα άνθρωπον». Στο «και νυν» πριν την Είσοδον κατά την Εσπερινή Ακολουθία ψάλλομε, «του δοξάζειν σε Σωτήρ, τον φωτισμόν των ψυχών ημών».

Τα Άγια Θεοφάνεια καλούνται και Άγια Φώτα.  ‘’Η Αγία των Φώτων ημέρα’’, όπως εκάλεσε την Εορτή των Θεοφανείων  ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος,    αποτελεί ‘’μυστήριον υψηλόν τε και θείον, και της άνω λαμπρότητος πρόξενον’’, όπως αναφέρει ο μεγάλος  αυτός Πατέρας της Εκκλησίας μας, εις τον λόγον του ‘’Εις τα Άγια Φώτα’’.  Ο λόγος ο οποίος καλούμε τα Άγια Θεοφάνεια και Άγια Φώτα, είναι γιατί κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι Χριστιανοί εβαπτίζοντο την παραμονή της Εορτής Αγίων Θεοφανείων.  

Εις την Λιτή σε ιδιόμελον του Κοσμά Μοναχού αναφέρονται τα εξής : «Ω του θαύματος, δίχα πυρός  αναχωνεύει, και αναπλάττει άνευ συντρίψεως, και σώζει τους εις αυτόν φωτιζομένους, Χριστός ο Θεός και Σωτήρ των ψυχών ημών». 

Το παρατηρούμε και στο τροπάριο που ακολουθεί των Παλαιοδιαθηκικών αναγνωσμάτων, «Επεφάνης εν τω κόσμω, ο τον κόσμον ποιήσας, ίνα φωτίσεις τους εν σκότει καθημένους· Φιλάνθρωπε δόξα σοι».  Στους στίχους που ακολουθούν του τροπαρίου αυτού ψάλλουμε στην κατακλείδα του τροπαρίου αυτού, «ίνα φωτίσεις τους εν σκότει καθημένους· Φιλάνθρωπε δόξα σοι». Ο στίχος του Προκειμένου πριν το Αποστολικό ανάγνωσμα λέγει, «Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου».

Σε στιχηρό ιδιόμελο του Εσπερινού της Εορτής ψάλλουμε, «τον φωτισμόν ημών, τον φωτίσαντα πάντα άνθρωπον».  Στο «και νυν» πριν την Είσοδον κατά την Εσπερινή Ακολουθία ψάλλομε, «του δοξάζειν σε Σωτήρ, τον φωτισμόν των ψυχών ημών».

Μετά τα υπόλοιπα Παλαιοδιαθηκικά αναγνώσματα ψάλλουμε, το τροπάριον, «Αμαρτωλοίς και τελώναις, δια πλήθους ελέους σου επεφάνης Σωτήρ ημών, που γαρ είχε το φως σου λάμψαι, ειμή τοις εν σκότει καθημένοις; δόξα σοι».  

Κατά τη Θεία Λειτουργία, ο υμνογράφος θέτει τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο να ερωτά, «πως φωτίσει ο λύχνος το Φως;»    Μετά το Ευαγγέλιο και τα ‘’Ειρηνικά’’ εις την ευχή που διαβάζει ο ιερέας μυστικώς,  αναφέρει μεταξύ άλλων το εξής : «το φως το εκ φωτός, ο ελθών εις τον κόσμον του φωτίσαι αυτόν».  Σε άλλη ευχή που διαβάζει ο ιερέας μεγαλοφώνως,  αναφέρει μεταξύ άλλων το εξής : «το Φως το απρόσιτον, το φωτίζον πάντα άνθρωπον εις τον κόσμον λάμψον καμοί τω αναξίω δούλω σου, φώτισον μου της διανοίας τα όμματα».

Εις τον όρθρον ψάλλομε «Πνεύμα δε το Άγιον, επί σε κατεγίνετο εν ω και φωτισθέντες βοώμεν∙ Δόξα τω εν Τριάδι Θεώ».  Το κοντάκιον της εορτής «Επεφάνης σήμερον», καταλήγει με το «ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον».

Το ίδιο παρατηρούμε και στο τροπάριο, «Αμαρτωλοίς και τελώναις, δια πλήθους ελέους σου επεφάνης Σωτήρ ημών, που γαρ είχε το φως σου λάμψαι, ειμή τοις εν σκότει καθημένοις; δόξα σοι». Στους στίχους που ακολουθούν του τροπαρίου αυτού στην κατακλείδα ψάλλομε, «Που γαρ είχε το φως σου λάμψαι, ειμή τοις εν σκότει καθημένοις; δόξα σοι».

Σε ιερατική ευχή, εις την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού  των Αγίων Θεοφανείων, ποίημα του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου, αναφέρει ότι, «Σήμερον του σκότους ελυτρώθημεν, και τω φωτί της θεογνωσίας καταυγαζόμεθα».

Εις την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού  των Αγίων Θεοφανείων, το Ιδιόμελο του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου αναφέρει ότι, «ο Πρόδρομος εβόησε λέγων∙ πως φωτίσει ο λύχνος το Φως;». 

Μετά το Ευαγγέλιο και τα ‘’Ειρηνικά’’ εις την ευχή που διαβάζει ο ιερέας μυστικώς,  αναφέρει μεταξύ άλλων το εξής : «το φως το εκ φωτός, ο ελθών εις τον κόσμον του φωτίσαι αυτόν». 

Σε ευχή που διαβάζει ο ιερέας μεγαλοφώνως,  αναφέρει μεταξύ άλλων το εξής : «το Φως το απρόσιτον, το φωτίζον πάντα άνθρωπον εις τον κόσμον λάμψον καμοί τω αναξίω δούλω σου, φώτισον μου της διανοίας τα όμματα». Τα Άγια Θεοφάνεια, ορθώς καλούνται και Άγια Φώτα. 

 

Υπέρ Χριστού, το Μαρτύριον των Αγίων Νηπίων ελογίσθη

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_________________________

Σε άρθρο του Θανάση Ν. Παπαθανασίου, το οποίο δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο anastasiok.blogspot  στις 26 Δεκεμβρίου 2023 και το οποίο τιτλοφορείτο, ‘’«Αχ!»…, Χριστούγεννα λειψά!’’, ανεφέροντο μεταξύ άλλων  τα εξής : ‘’ Κι ερχόμαστε στο τρίτο βήμα, την παράδοξη γιορτή της 29ης Δεκεμβρίου. Εδώ ακούγεται ένα άλλο «Αχ!», το «Αχ!» του θρήνου. Κι αυτό σκάει μύτη μέσα στην ατμόσφαιρα της χαράς, σφιχτά δεμένο με την γέννα του Χριστού. Τη μέρα αυτή τιμώνται τα βρέφη τα οποία, σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ματθαίου, σφάχτηκαν από τον βασιλιά Ηρώδη στην μανία του να εξοντώσει τον επίφοβο Ιησού’’. 

‘’Παράδοξη γιορτή’’, καλεί ο αρθρογράφος Θανάσης Ν. Παπαθανασίου  την Εορτή των Αγίων Νηπίων’’. Δεν θα συμφωνήσουμε με τον κ. Θανάση Ν. Παπαθανασίου.  Καμιά παραδοξότητα δεν χαρακτηρίζει την Εορτή αυτή. 

Εις την Ακολουθίαν  ‘’επί τη μνήμη των Αγίων Νηπίων, των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, ων ο αριθμός χιλιάδες ιδ΄’’, ψάλλουμε και το εξής : ‘’Χορός θεόλεκτος βρεφών, εν   σαρκί γεννηθέντι, προσηνέχθη τω Κτίστη, ως θυσία μυστική, τυθείσα δια σφαγής μαρτυρίου, και θείας αθλήσεως’’.  ‘’Χορός θεόλεκτος βρεφών’’  τονίζει, με το θεόλεκτος να ερμηνεύεται ως ο διαλεγμένος από τον Θεό. 

‘’Κι αυτό σκάει μύτη μέσα στην ατμόσφαιρα της χαράς’’, τονίζει εμφαντικά ο αρθρογράφος, συνοδεύοντας ‘’το «Αχ!» του θρήνου’’, το οποίο επίσης με έμφαση αναφέρει. Αυτός είναι ένας συναισθηματισμός ξένος προς το ήθος της Εκκλησίας μας.  Τι θα πει ‘’Αχ’’, για ένα μαρτύριο υπέρ Χριστού;  Εορτή Μάρτυρος Πανήγυρις εστί.

Ως κανονικό μαρτύριο υπέρ Χριστού, το αντιμετωπίζει η Εκκλησία μας, αυτό των Αγίων Νηπίων. Είναι ένα μαρτύριο υπέρ Χριστού και ως εκ τούτου ένα τέτοιο επιφώνημα δεν έχει θέση. 

Και συνεχίζει ο Θανάσης Ν. Παπαθανασίου, ο οποίος είναι Αν. Καθηγητής της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθήνας και Διευθυντής του περιοδικού «Σύναξη», ως ακολούθως : ‘’Από πολύ νωρίς η Εκκλησία δέχτηκε τα βρέφη αυτά ως μάρτυρες, ως άγιους και άγιές της. Δείτε λοιπόν πού φτάνει το τρίτο βήμα, η τρίτη έγνοια του εορτολογίου. Αν ο Στέφανος εκπροσωπεί αυτούς που προσωπικά επέλεξαν αυτό τον δόμο, το εορτολόγιο τώρα αγκαλιάζει τους «άμαχους»: τους αθώους κείνους που τους χτυπάει ο απόλυτος παραλογισμός, η εξουσία που λυσσομανά να ηγεμονεύει. Τα βρέφη δεν έχουν καν επιλέξει ιδεολογικό προσανατολισμό. Εκπροσωπούν τον απόλυτα αθώο και τον απόλυτα αδύναμο. Τα βρέφη της Ραμά αναγνωρίζονται ως άγια, παρόλο που δεν δήλωσαν χριστιανοί και παρόλο που δεν πρόλαβαν καν να αποφασίσουν. Κι όμως αναγνωρίζονται ως άγια, υπό την έννοια ότι είναι τα απόλυτα θύματα. Συνοψίζουν την ιερότητα του αδικημένου. Η γιορτή αυτή εν τέλει ανοίγει μια γενναία προοπτική για την αποδοχή κάθε θύματος της απανθρωπιάς, πέρα από οιονδήποτε θρησκευτικό, εθνικό, ιδεολογικό προσδιορισμό. Αυτό δεν είναι παράκαμψη της πίστης. Είναι ακριβώς αυτό που ζητά η πίστη’’.

Θυσία υπέρ Χριστού λογίσθηκε το μαρτύριό τους.  ‘’Σκιρτάτω τα Νήπια, υπέρ Χριστού σφαττόμενα, Ιουδαία οδυρέσθω’’, ψάλλει η Εκκλησία μας.   Δεν είναι απλά και γενικά, ένας άδικος θάνατος, όπως τονίζει ο αρθρογράφος, υπό την ‘’έννοια ότι είναι τα απόλυτα θύματα’’ και τα οποία ‘’συνοψίζουν την ιερότητα του αδικημένου’’.   Θυσία υπέρ Χριστού λογίσθηκε το μαρτύριό τους.  Από αυτό ερείδεται η αγιοκατάταξή τους. 

Αυτό το οποίο τονίζει ο αρθρογράφος ότι, ‘’η γιορτή αυτή εν τέλει ανοίγει μια γενναία προοπτική για την αποδοχή κάθε θύματος της απανθρωπιάς, πέρα από οιονδήποτε θρησκευτικό, εθνικό, ιδεολογικό προσδιορισμό’’, είναι ωσάν να μη πρόκειται  για θυσία υπέρ Χριστού. 

Με τέτοιες θέσεις, επιχαίρουν οι υπέρμαχοι του Οικουμενισμού.  Αν δεν ήταν θυσία υπέρ Χριστού που ελογίζετο ο μαρτυρικός θάνατος των Αγίων Νηπίων, δεν θα είχαμε τη μεγάλη αυτή Εορτή.  

Με αυτό το σκεπτικό του αρθρογράφου, θα μπορούσε να καθιερωθούν και ‘’γιορτές’’ για τα τόσα παιδιά που αδίκως έχουν σφαγιασθεί.      

Τα παιδιά των Εβραίων είναι που σφαγιάστηκαν.  Την εποχή εκείνη πριν να αρχίσει ο Χριστός το κήρυγμά του, αυτή την πίστη είχε ο λαός του Θεού. 

Η Εορτή έχει θεσπιστεί από την Εκκλησία, καθότι τα Νήπια, υπέρ Χριστού εσφαγιάστηκαν.  Δεν είναι η γιορτή των αδίκως σφαγιασθέντων παιδιών ανά τον κόσμο,  ‘’πέρα από οιονδήποτε θρησκευτικό, εθνικό, ιδεολογικό προσδιορισμό’’, αλλά των υπέρ Χριστού μαρτυρησάντων. Αυτό που αναφέρει ο αρθρογράφος είναι παράκαμψη της πίστης. 

Υπέρ Χριστού έχουν θυσιαστεί, γι’ αυτό ψάλλει η Εκκλησία μας, ‘’Εκ στελεχών νεοφύτων η του Χριστού, Εκκλησία σήμερον, ώσπερ άνθη ευθαλή, δρεψαμένη αίματα τερπνώς, εφηδύνεται αυτοίς και ωραΐζεται’’. 

Δεν εορτάζουμε αβάπτιστα Άγια  Νήπια σήμερα.  Η Εκκλησία μας αναγνωρίζει και το δι’ αίματος βάπτισμα υπέρ Χριστού.   Θεωρούμε μήπως τον Άγιο Αχμέτ, ή τον Άγιο Τούνομ (ο οποίος είδε το Άγιο Φως), καθώς και πλήθος άλλων μαρτύρων, οι οποίοι έλαβαν το δι’ αίματος βάπτισμα υπέρ Χριστού, ως αβάπτιστους όταν τους εορτάζουμε ;  Δεν είναι αυτά που γνωρίζει η Εκκλησία μας.

Όπως αναφέρει ο Άγιος Φώτιος, ‘’τοσούτων αυτοίς εκείθεν αιωνίων τε και αδιηγήτων αναβλαστησάντων αγαθών’’*, από τον ‘’εκθεσμόν τε και άωρον των βρεφών’’ υπέρ Χριστού θάνατόν τον.   Έτσι λοιπόν η Εκκλησία μας εθέσπισε την Εορτή Αγίων Νηπίων, των υπό Ηρώδου αναιρεθέντων, των ‘’Μαρτύρων εν αίματι’’, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας.

*Αγίου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ‘’Τα Αμφιλόχια Α΄ – Ερωταποκρίσεις (Α΄-ΞΓ΄).

Εις την Εορτήν της Συνάξεως της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

____________________

Την 26ην του μηνός Δεκεμβρίου η Εκκλησία μας όρισε να εορτάζεται η Σύναξις της Υπεραγίας Θεοτόκου. Τούτο πολύ σοφά το έχει ορίσει η Εκκλησία μας, για τούτο έπεται της εορτής της Γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. «Τιμάν και μεγαλύνειν εμάθομεν πρώτον μεν και κυρίως και αληθώς την του Θεού Γεννήτριαν και τας Αγίας και Αγγελικάς Δυνάμεις και τους ενδόξους Μάρτυρας, αλλά και τους Αγίους άνδρας και τούτων αιτείν τας πρεσβείας», ορίζει η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος.

 

Η Υμνολογία της Εκκλησίας μας και οι λόγοι των Πατέρων της Εκκλησίας μας διέσωσαν την πρέπουσα τιμή στην Υπεραγία Θεοτόκο. Στην Εσπερινή Ακολουθία της Συνάξεως της Υπεραγίας Θεοτόκου εις Θεοτοκίον ψάλλομε «Χωρίον χωρητικόν, του αχωρήτου Πλαστουργού γέγονας, τούτον σαρκί χωρήσασα, Κεχαριτωμένη Πανάχραντε». Αυτοτελώς εάν εκλάβομε το Θεοτοκίον, το νόημα της Εορτής σαφώς καταδεικνύει.

 

Αν παρατηρήσει κανείς την υμνολογία της Εορτής της Συνάξεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, θα αντιληφθεί την αμεσότητα της σχέσης με την Γέννηση του Χριστού. Τα Στιχηρά Προσόμοια, τα Στιχηρά Ιδιόμελα, τα Δοξαστικά, το Κάθισμα, οι Ειρμοί, το Εξαποστειλάριον αυτόμελον κλπ αναφέρονται στην Γέννηση του Χριστού.    

 

Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε «Μέσα στην ευλάβειά μας προς την Παναγία και τους Αγίους κρύβεται η πολλή ευλάβειά μας πάλι για τον Χριστό και τον Τριαδικό Θεό».

 

Στην περιοδική έκδοση "Όσιος Γρηγόριος’’ της Μονής Οσίου Γρηγορίου του Αγίου Όρους, διασώζεται η συνομιλία του Γέροντο Παϊσίου, με ένα νέο που παρασύρθηκε από τους Προτεστάντες. Στην παρατήρηση-ερώτηση του νέου «Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι μόνο ο Ιησούς Χριστός σώζει. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία παρακαλούμε και την Παναγία να μας σώσει. Είναι σωστό;», ο Γέροντας Παΐσιος απάντησε «Ο Ιησούς είναι ο μοναδικός Σωτήρας. Αυτός πρόσφερε τον εαυτό Του για μας. Άκου τώρα. Αν ήσουν κάποιος μεγάλος με εξουσία και πήγαινες σε μια πόλη με τη μάνα σου, όλοι που θα σε περίμεναν εκεί θα σε χαιρέταγαν και σένα και τη μάνα σου, θα έλεγαν και τα καλύτερα λόγια γι’ αυτήν κι ας μη γνώριζαν τίποτα για την ίδια. Εσύ που θα τ’ άκουγες, θα χαιρόσουν, θα καμάρωνες για τη μάνα σου. Έτσι και ο Χριστός χαίρεται και καμαρώνει για την μάνα Του, όταν ακούει να λέμε καλά λόγια γι’αυτήν. Κοίτα. Αν μια φτωχιά πήγαινε στη μάνα σου και την παρακαλούσε να σου ζητήσει να την διορίσεις σε μια θέση κι εσύ έκαμνες τη χάρη της μάνας σου, τότε εκείνη η φτωχιά θα έλεγε ότι η μάνα σου την έσωσε, αν και εσύ την διόρισες. Ε, έτσι κι εμείς λέμε η Παναγία να μας σώσει και ο γιος Της που έχει την εξουσία αλλά είναι και ταπεινός, χαίρεται να μας ακούει να λέμε καλά λόγια για τη μάνα Του». Η διήγηση απλή, απλούστατη θα έλεγε κανείς, όμως το γεγονός ότι ο νέος ωφελήθηκε πνευματικά και ο κίνδυνος της πλάνης των Προτεσταντών διαλύθηκε, καταδεικνύει το βάθος και τη αλήθεια των λόγων του.

Εν ενότητι ακολουθήσωμεν τον ‘’εξαίσιον δρόμον’’ προς την Βηθλεέμ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Τα Χριστούγεννα του 1976 Ο μακαριστός Γέροντας Γεώργιος Καψάνης, τόνισε σε ομιλία του το ακόλουθο :  ‘’Συνεορτάζουμε με όλους τους εν Χριστώ Ορθοδόξους αδελφούς μας, τα μέλη τα τίμια του Σώματος του Χριστού την Εορτή της Θείας ενανθρωπήσεως’’ (Χριστούγεννα 1976).  Ο εκκλησιαστικός συνεορτασμός, είναι ο αληθινός εορτασμός.  ‘’Εν τη Εκκλησία’’, συνεορτάζουμε το μεγάλο γεγονός της Θείας Ενανθρωπήσεως.  

 

Και φέτος δυστυχώς θα εορτάσουμε Χριστούγεννα με κλονισμένη την εκκλησιαστική ενότητα.  Η διχόνοια στην Εκκλησία δυστυχώς παρατείνεται.  Πως θα ακολουθήσουμεν τον ‘’εξαίσιον δρόμον’’ προς την Βηθλεέμ,  με κλονισμένη την εκκλησιαστική  ενότητα; 

 

Θα ψάλλουμε το ‘’αγαλλιάσθω ουρανός, γη ευραινέσθω’’, έχοντας λύπη στην καρδία μας για τον κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας και την παρατεινόμενη διχόνοια;  

 

Κατά τη μεγάλη Εορτή των Χριστουγέννων, όπου ψάλλουμε το ‘’Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη’’, πιθανώς να συλλογιστούμε ότι,  δεν υπάρχει η πρέπουσα ειρήνη μεταξύ των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.

‘‘Δεύτε ουν συμπορευθώμεν’’, λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αναφερόμενος στη μεγάλη Εορτή των Χριστουγέννων.  ‘’Δεύτε ουν, εορτάσωμεν, δεύτε πανηγυρίσωμεν’’, αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Λόγος εις το Γενέθλιον του Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού).  Χωρίς την πρέπουσα ειρήνευση στην Εκκλησία μας,  πως θα συνεορτάσωμεν και συμπανηγυρίσωμεν το μεγάλο αυτό γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού; 

‘’Άγγελοι μετά ανθρώπων κοινωνούσι, και άνθρωποι μετά αγγέλων αδέως διαλέγονται’’, αναφέρει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου ‘’Λόγος εις το Γενέθλιον του Σωτήρος ημών Χριστού’’).  Με τέτοιο κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας, πως θα ακολουθήσουμε τον ‘’εξαίσιον δρόμον’’ προς την Βηθλεέμ; 

‘’Ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοΐ και εν τη αυτή γνώμη’’ (Α΄ Κορ.1,10), λέγει ο Απόστολος Παύλος.  Ας προσέλθουμε και εμείς προσφέροντες ως ‘’δώρον τίμιον’’, ‘’τω κειμένω νηπίω  εν φάτνη’’, την μεταξύ των Αγίων του Θεού Εκκλησιών ειρήνευση.

Δεν χάνουμε όμως την ελπίδα μας, από τη λυπηρή αυτή διχόνοια.  Ο  Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, που ‘’της ειρήνης αυτού ουκ έστιν όριον’’ (Ησ. 9,7), όπως λέγει ο Προφήτης Ησαΐας, θα ειρηνεύσει την Εκκλησία Του, γιατί αυτός την κυβερνά.