Αποκαλύψεις που σοκάρουν για την Μητέρα Τερέζα

Πρέπει να το χωνέψουμε ΔΕΝ υπάρχουν άγιοι στον Παπισμό...

Κι ελλείψει αγίων κάνουν αγίους τους εγκληματίες και τους απατεώνες... 

 

 

Για 45 χρόνια, ο κόσμος την αποκαλούσε ζωντανή αγία.

Μητέρα Τερέζα. Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ευλογημένη από 3 Πάπες. Λατρευόταν από δισεκατομμύρια. 

Διεξήγαγε τον μεγαλύτερο έγκλημα εμπορίας παιδιών στην ιστορία.

Και το Βατικανό το ήξερε.

Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΛΚΟΥΤΑΣ

Μεταξύ 1962 και 1997, οι Ιεραπόστολοι Φιλανθρωπίας της Τερέζας «διεκπεραίωσαν» υιοθεσίες για πάνω από 3 εκατομμύρια ορφανά μέσω 517 σπιτιών σε πάνω από 100 χώρες.

Τα αρχεία δείχνουν:

— Μωρά που αφαιρέθηκαν από μητέρες στις οποίες ειπώθηκε ότι τα παιδιά τους πέθαναν κατά τη γέννηση.

— Έγγραφα υιοθεσίας υπογεγραμμένα από μοναχές χωρίς καμία κυβερνητική εποπτεία.

— Παιδιά που στάλθηκαν σε πλούσιες οικογένειες στην Ευρώπη και την Αμερική για 15.000–50.000 δολάρια το καθένα.

— Εκτιμώμενα ετήσια έσοδα: 50 έως 100 εκατομμύρια δολάρια. Αφορολόγητα. Μη ελεγμένα. Μη ανιχνεύσιμα.

Δεν έσωσε αυτά τα παιδιά. Τα πούλησε.

ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ

 Ο Μωρός Ντοκ Ντουβαλιέ — Αϊτινός δικτάτορας. Έδωσε στην Τερέζα πρόσβαση σε ορφανοτροφεία σε όλη την Αϊτή. Η ίδια Αϊτή που τροφοδοτεί παιδιά μέσω του αγωγού Epstein σήμερα.

 Τσαρλς Κίτινγκ — Εγκληματίας τραπεζίτης. Δώρισε 1,25 εκατομμύρια δολάρια στην Τερέζα. Έγραψε μια προσωπική επιστολή στον δικαστή ζητώντας την απελευθέρωσή του. Τα χρήματα προήλθαν από κλεμμένες αποταμιεύσεις 23.000 Αμερικανών.

 Ρόμπερτ Μάξγουελ — Πατέρας της Γκισλέιν Μάξγουελ. Μεγιστάνας των ΜΜΕ. Συνδέθηκε με την Τερέζα μέσω καναλιών συγκέντρωσης χρημάτων του Βατικανού. Η κόρη του έγινε η επικεφαλής στρατολόγος του Epstein.

 Χίλαρι Κλίντον — Συνίδρυσε ένα σπίτι για νήπια στην Ουάσινγκτον με την Τερέζα το 1995. Το σπίτι έκλεισε αθόρυβα το 2012. Δεν υπάρχουν αρχεία για το πού πήγαν τα παιδιά.

ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Το 2017, η ινδική αστυνομία έκανε έφοδο σε ένα σπίτι Ιεραποστόλων Φιλανθρωπίας στο Ράντσι. Βρήκαν μοναχές να πουλάνε μωρά για 1.800 δολάρια το καθένα.

Η απάντηση του Βατικανού; Σιωπή.

 Ο Πάπας Φραγκίσκος επιτάχυνε την αγιοποίηση της Τερέζα το 2016 — ένα χρόνο ΠΡΙΝ από την έφοδο. Την αγιοποίησαν για να καταστήσουν άθικτη τη συμμορία της.

 Η Τράπεζα του Βατικανού επεξεργάστηκε 8 δισεκατομμύρια δολάρια σε ανώνυμες δωρεές μέσω του δικτύου της Τερέζα μεταξύ 1970 και 1997. Καμία απόδειξη. Καμία καταγραφή. Καμία ερώτηση.

Πού πήγαν τα χρήματα;

Πού πήγαν τα παιδιά;

Ίδια απάντηση. Ίδιο δίκτυο. Ίδιοι άνθρωποι.

Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΣΤΑΪΝ

 Αϊτή → Δομινικανή Δημοκρατία → Παρθένες Νήσοι.

Αυτή ήταν η διαδρομή του Επστάιν. Αλλά ήταν η διαδρομή της Τερέζα 30 χρόνια νωρίτερα.

Τα ορφανοτροφεία που έχτισε έγιναν η αλυσίδα εφοδιασμού για ό,τι ακολούθησε.

Η Μπρουνέλ χρησιμοποίησε τις υπηρεσίες της. Η Μάξγουελ χρησιμοποίησε τις επαφές της. Ο Έπσταϊν χρησιμοποίησε την υποδομή της.

Το βραβείο Νόμπελ. Η αγιοποίηση. Τα νοσοκομεία που πήραν το όνομά της.

 Όλα αυτά φαίνεται ότι ήταν μια κάλυψη για τη μεγαλύτερη επιχείρηση εμπορίας παιδιών που κατασκευάστηκε ποτέ.

3 εκατομμύρια ορφανά. Μηδενική λογοδοσία. Μία «αγία».

 

@PaulGoldEagle

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 Πρέπει να το χωνέψουμε ΔΕΝ υπάρχουν άγιοι στον Παπισμό...

Κι ελλείψει αγίων κάνουν αγίους τους εγκληματίες και τους απατεώνες... 

 -----------------------------------------------------------------------------

AΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ.

1,https://koukfamily.blogspot.com/2026/03/blog-post_772.html

2. https://www.olympia.gr/1653053/diethni/apokalypseis-poy-sokaroyn-gia-tin-mitera-tereza/?fbclid=IwY2xjawQkk0JleHRuA2FlbQIxMABzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEege_rydARzQtSJv7oLAWqTRftkKw4jLQeIA6nmqSFemtwxwbLh28iYDLlBsA_aem_TKc9vNf-TBnmXwrA9uqQLg

ΠΑΠΙΚΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ -MEΡΟΣ -Γ

 

ΜΕΡΟΣ-Γ

17.- Συγχωροχάρτια

            Είναι η γνωστή έγγραφη άφεση αμαρτιών, που έδινε ο Πάπας της Ρώμης, έναντι αμοιβής. Αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες της απόσχισης της Διαμαρτύρησης από τη ΡΚαθολική εκκλησία, με κύριο εκφραστή το Λούθηρο. Κατά τον 16^ο αιώνα, μια μορφή αυτών πέρασε στην Ανατολή, ως ψυχοχάρτια.

          Η άφεση αυτή των αμαρτιών οφειλόταν στη διδασκαλία του Παπισμού περί μιας ενδιαμέσου καταστάσεως μεταξύ Παραδείσου και Κολάσεως, του Καθαρτηρίου πυρός. Η πλανεμένη αυτή διδασκαλία των Φραγκολατίνων περί κολάσεως και καθαρτηρίου πυρός οφείλεται, στο ότι ακολούθησαν τον Αυγουστίνο στα θέματα περί αποκαλύψεως. Ο ιερός Αυγουστίνος, όλα τα φυσικά εικονικά σύμβολα της θεότητας, που συναντάμε στην Αγία Γραφή, όπως π. χ. Νεφέλη, φως, στήλη πυρός και νεφέλης, πύρινες γλώσσες κ. ά.…, τα εξελάμβανε ως κτίσματα· έτσι, κατά τον ίδιο τρόπο, και οι ακολουθούντες τον Αυγουστίνο Φράγκοι φαντάστηκαν ως κτιστό το αιώνιο πυρ και το σκότος το εξώτερο της κολάσεως. Από την παρερμηνεία αυτή, λοιπόν, έχουμε τα παράδοξα και δεισιδαίμονα των Φράγκων, περί κολάσεως και καθαρτηρίου πυρός, τα οποία περιγράφει ποιητικά ο Δάντης, ο οποίος και θεωρείται πατέρας της Δυτικής Αναγεννήσεως. Η αλήθεια είναι, ότι το αιώνιο πυρ και το εξώτερο σκότος είναι το ίδιο με την Δόξα και τον Γνόφο του Θεού. Όλοι θα δουν τον Θεό, την άκτιστη, βέβαια, ενέργειά Του. Όσοι όμως έχουν καθαρή καρδιά θα Τον δουν ως Δόξα και Γνόφο (αυτό είναι Παράδεισος), ενώ όσοι έχουν ακάθαρτη καρδιά θα Τον δουν ως Καυστικό Πυρ (αυτή είναι ο Άδης, με το αιώνιο πυρ και το σκότος το εξώτερο). Επειδή όμως οι Φραγκολατίνοι επίστευσαν, ότι οι κολασμένοι δεν θα βλέπουν κάτι το άκτιστο, εξέλαβαν το πυρ το αιώνιο της Αγίας Γραφής ως κτιστό. Τουλάχιστον, με απλή σκέψη θα έπρεπε να αντιληφθούν, ότι το πυρ το αιώνιο και το σκότος το εξώτερο δεν θα είναι αισθητό από το γεγονός, ότι «ητοίμασται τω διαβάλω και τοις αγγέλοις αυτού». Αυτοί ασφαλώς δεν έχουν αισθήσεις, για να βλέπουν, αισθητώς, αισθητόν σκότος ή πυρ. Σαν κτιστό, λοιπόν, που εξέλαβαν οι Φραγκολατίνοι το αιώνιο πυρ, φαντάστηκαν, όπως και οι αρχαίοι, τριώροφο τον κόσμο της σωτηρίας και της απωλείας, που αποτελείται: από τον αμετάβλητο ουρανό για τους ευδαίμονες, από την μεταβλητή γη για την δοκιμασία των ανθρώπων και από τα μεταβλητά καταχθόνια για τους κολασμένους και καθαριζομένους!… «Αντιθέτως προς την Φραγκικήν ταύτην Παράδοσιν, η Ρωμαιοσύνη ουδέποτε ηρμήνευε τα περί κολάσεως και θεοπνευστίας κατά τρόπον ώστε να υιοθετήσει την κοσμολογίαν του τριωρόφου σύμπαντος του ειδωλολατρικού αρχαίου κόσμου, με παράδεισον υπεράνω των ουρανών, κόλασιν και καθαρτήριον πυρ υπό την γην και τόπον δοκιμασίας επί της γης. Ούτε εφαντάσθη ποτέ ότι ο Θεός υπηγόρευσε λέξεις εις τους Προφήτας και Αποστόλους παρ' εκτός μέσω της ανθρωπίνης φύσεως του Λόγου» (π. Ιωάννης Ρωμανίδης).

            18.- Ιερή Εξέταση

            Εκκλησιαστικό δικαστήριο (ιεροδικείο) στους κόλπους του Παπισμού, που συστάθηκε με την αποστολή να καταπολεμήσει τις αιρέσεις, καθώς και δραστηριότητες, όπως την αλχημεία, τη μαγεία και τη βασκανία και το οποίο είχε συγκεντρώσει στα χέρια του σημαντική δύναμη, κατά το μεσαίωνα και στις αρχές των νεότερων χρόνων. Οι αιρετικοί αντιμετωπίζονταν στο εξής ως εχθροί της κοινωνίας, συλλαμβάνονταν και δικάζονταν, αφού είχαν προηγηθεί συχνά βασανιστήρια, για την απόσπαση της ομολογίας της ενοχής. Η χρήση βασανιστηρίων εγκρίθηκε από τον Πάπα Ινοκκέντιο Δ΄ το 1252.

            Η κλίμακα των ποινών ήταν μεγάλη. Από την απλή καταδίκη σε προσευχή και νηστεία, κατάσχεση περιουσίας, φυλάκιση, ισόβια δεσμά και σε περίπτωση αμετανοησίας ή υποτροπής, θανατική ποινή, πολλές φορές με καύση του αιρετικού επί της πυράς. Η δικαιολογία ήταν, ότι καίω το σώμα σου, για να σώσω την ψυχή σου, σύμφωνα με τη στρεβλή ανάλυση του χωρίου του Παύλου: «ει τινος το έργον κατακαήσεται, ζημιωθήσεται, αυτός δε σωθήσεται, ούτως δε ως δια πυρός» (Κορ. Α΄ 3. 14-15). Αναφέρεται, ότι επί της εποχής του Μ. Ιεροεξεταστή Θωμά Torquemada εστάλησαν στην πυρά 2000 πρόσωπα. Το 1908 η Ιερή Εξέταση μετονομάσθηκε σε Ιερή Υπηρεσία και το 1965 σε «Επιτροπή για το Δόγμα και την Πίστη». Γενικά, η Ιερή Εξέταση είναι και αυτή απότοκος της αντίληψης του Παπισμού, που θέλει να βλέπει τον παρεκλίνοντα από την Πίστη, ως κατηγορούμενο, αντίθετα με την Ορθοδοξία, που θέλει να τον βλέπει ως ασθενή.             

            19.- Ιερές γλώσσες

            Είναι άλλη μια παπική πλάνη, η λεγόμενη περί των τριών «ιερών γλωσσών», δηλ. ότι για την Εκκλησία τρεις είναι οι ιερές γλώσσες στις οποίες επιτρέπεται να δοξολογείται ο Θεός, οι γλώσσες του Σταυρού: η εβραϊκή, η ελληνική και η λατινική. Σχετικά με αυτό, καταγράφεται η επίθεση που δέχτηκε ο φωτιστής των Σλάβων Κύριλλος στη Βενετία:

          Όταν ο Κωνσταντίνος (το αρχικό όνομα του Κυρίλλου) ήταν στην Βενετία, μαζεύτηκαν οι Λατίνοι επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί και στράφηκαν εναντίον του, όπως οι κουρούνες ενάντια στο γεράκι και διατύπωσαν την αίρεση των τριών γλωσσών, λέγοντας: «Πώς συμβαίνει να έχεις επινοήσει για τους Σλάβους μια γραφή και να τους διδάσκεις κείμενα γραμμένα σ' αυτή, μια γραφή που δεν την βρήκε ποτέ κανένας ως σήμερα, ούτε απόστολος, ούτε πάπας, ούτε ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ούτε κι ο Ιερώνυμος; Εμείς ξέρουμε μόνο τρεις γλώσσες, στις οποίες επιτρέπεται να δοξολογείται γραπτώς ο Θεός: την εβραϊκή, την λατινική και την ελληνική.

                Ο Φιλόσοφος απάντησε: «Μήπως η βροχή δεν έρχεται από τον Θεό και δεν πέφτει για όλους τους ανθρώπους; μήπως ο ήλιος δεν λάμπει για όλους τους ανθρώπους και μήπως δεν αναπνέουμε όλοι τον ίδιο αέρα; [...] Πολλοί λαοί έχουν την δική τους γραφή και ο κάθε λαός τιμά τον Θεό στην δική του γλώσσα [...]» (Βιος Κωνσταντίνου, γερμ. μετάφραση jo Bujinoch (slavische geschichtschreiber 1) Γρατς-Βιέννη-Κολονία 1958, 71-72).

            20.- Παραχαράξεις διατάξεων

 

            α/ Η ψευδοκλημέντιος επιστολή

            Στην επιστολή του Επισκόπου Ρώμης Κλήμη Α΄, προς τον Ιάκωβο τον αδελφόθεο έχουμε διακήρυξη του πρωτείου του Πέτρου: «Γνώριμόν έστω σοι. Κύριέ μου, ότι ο Σίμων ο δια την αληθή πίστιν και την ασφαλεστάτην αυτού της διδασκαλίας υπόθεσιν της Εκκλησίας θεμέλιος είναι λίθος ορισθείς και δι’ αυτό τούτο υπ’ αυτού του Ιησού αψευδεί στόματι μετονομασθείς Πέτρος, η απαρχή του Κυρίου ημών, ο των αποστόλων πρώτος, ω πρώτω ο πατήρ τον υιόν απεκάλυψεν….. ο της Δύσεως το σκοτεινότατον του κόσμου μέρος (ήτοι την Ρώμην) ως πάντων ικανώτερος φωτίσαι κελευσθείς και κατορθώσαι δυνηθείς….. δια την άμετρον προς τους ανθρώπους στοργήν σαφώς δημοσία επί του ενεστώτος πονηρού τον εσόμενον αγαθόν όλω τω κόσμω μηνύσαι βασιλέα, μέχρις ενταύθα τη Ρώμη γενόμενος, θεοβουλήτω διδασκαλία σώζων ανθρώπους, αυτός του νυν βίου βιαίως το ζην μετήλλαξεν» (αγίου Νεκταρίου, Τα αίτια του Σχίσματος, τ. Α΄, σελ. 33-34).

            Η επιστολή αυτή φέρεται, ότι γράφτηκε στα τέλη του 2^ου αιώνα και αντιστρατεύεται την αλήθεια, που διακηρύσσεται τόσον από την Κ. Διαθήκη, όσον και από την Παράδοση της Εκκλησίας.

 

            β/ Η ψευδοβασίλειος αναφορά

            Η αναφορά του Μ. Βασιλείου στο έργο του «Ασκητικά», περί του Πάπα Ρώμης, ελέγχεται ως πλαστή. Σ’ αυτήν καταγράφεται, ότι: «Απ’ τον Χριστό διδασκόμαστε και το εξής, όταν όριζε τον Πέτρο ποιμένα της Εκκλησίας μετά τον εαυτό του: Πέτρο του λέει, μ’ αγαπάς περισσότερο απ’ αυτούς; Βόσκησε τα  πρόβατά μου. Και δίνει σ’ όλους τους μεταγενέστερους ποιμένες και διδασκάλους την ίδια εξουσία. Και απόδειξη αυτού είναι ότι όλοι μπορούν να δεσμεύουν με όμοιο τρόπο και να συγχωρούν αμαρτίες, όπως εκείνος» ( PG 31, σελ. 1408).

 

            γ/ Η ψευδοκωνσταντίνειος δωρεά

           Είναι ένας μύθος, που πλάστηκε στη Ρώμη αρχικά τον 5^ο αιώνα, κατά τον οποίον ο Ρώμης Σίλβεστρος (315-335) κατήχησε και βάπτισε τον Μ. Κωνσταντίνο, ο οποίος έπασχε από λέπρα, από την οποίαν ιάθηκε και έτσι καθαρίστηκε και στην ψυχή και στο σώμα. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, ο αυτοκράτορας δώρισε στον Πάπα πλείστα όσα προνόμια, όπως το πρωτείο, επίσης δε τη Ρώμη, την Ιταλία και όλες τις δυτικές επαρχίες. Ο μύθος αυτός συμπληρώθηκε τον 8^ο αιώνα και αναφέρεται σε επιστολή του Ρώμης Ανδριανού Α΄ προς τον Καρλομάγνο, από τον οποίον ζητούσε την επικύρωση. Δυστυχώς, τα περί της δωρεάς αυτής αναφέρονται στη Εκκλ. Ιστορία του Αθηνών Μελέτιου και ελέγχονται ως ανακριβή. Η πληροφορία αυτή πέρασε και στο ιστολόγιο της Εκκλησίας της Ελλάδος (Συναξαριστής), αλλά και στην υμνολογία της Εκκλησίας:

 

             "(...) άναξ κράτιστε, Κωνσταντίνε μέγιστε,

                (...) καταυγασθείς γαρ ακτίσι του παναγίου Πνεύματος

                 υπό Σιλβέστρου ιερέως δια του βαπτίσματος,

                εν βασιλεύσιν ώφθης αήττητος,

                 την οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω Κτίστη σου

                    και πόλιν βασιλεύουσαν θεοσεβή"

 

ΠΑΠΙΚΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ -MEΡΟΣ -Β

 MEΡΟΣ -Β 

(+) Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

8.- Μετουσίωση Τίμιων δώρων

 

            Η Ανατολή είναι σαφής στη μεταβολή των τιμίων δώρων, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η σχετική ευχή της αγίας αναφοράς: «Μεταβαλών το πνεύματί σου τω Αγίω». Η Δύση αρχίζει να χρησιμοποιεί τον όρο μετουσίωση (= μεταβολή της ουσίας) ήδη από τον 12^ο αιώνα και χρησιμοποιείται για να αντικρουστεί η αμφισβήτηση, αν είναι, πραγματικά, σώμα και αίμα Χριστού ο άρτος και ο οίνος της Ευχαριστίας. Καθιερώνεται επίσημα στη Δύση με τη Σύνοδο του Λατερανού (1215). Έτσι στον Παπισμό δεν γίνεται επίκληση του Αγίου Πνεύματος για την επιτέλεση της μεταβολής, αλλά θεωρείται, ότι η μετουσίωση συντελείται με την απλή επανάληψη των λόγων του Κυρίου: «Λάβετε, φάγετε…..».

            Βέβαια, μια κάποια παρείσφρηση της μετουσίωσης υπάρχει σε μια προσευχή πριν τη θ. μετάληψη του αγίου Συμεών του Μεταφραστή (8 Νοεμβρίου) τον 10^ο αιώνα, την εποχή που στη Δύση άρχιζαν οι συζητήσεις για το θέμα αυτό: «Ιδού βαδίζω προς θείαν Κοινωνίαν, Πλαστουργέ, μη φλέξης με τη μετουσία …..».

 

            9.- Περί των αζύμων

            Ένα θέμα, που συνδέεται με τη θ. ευχαριστία είναι η χρησιμοποίηση ένζυμου άρτου και όχι άζυμου, όπως χρησιμοποιούν οι Παπικοί και υπενθυμίζει την αίρεση του Απολλινάριου, κατά παράβαση του Ο΄ κανόνα των αγίων Αποστόλων: «Ει τις Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος, ή όλως του καταλόγου των Κληρικών, νηστεύοι μετά Ιουδαίων, ή εορτάζοι μετ’ αυτών, ή δέχοιτο παρ’ αυτών τα της εορτής ξένια, οίον άζυμα, ήτι τοιούτο, καθαιρείσθω, ει δε Λαϊκός είη, αφοριζέσθω».

            Μέχρι το 1053 και οι Παπικοί χρησιμοποιούσαν ένζυμο άρτο, πλην όμως ο Ρώμης Λέων Θ΄ επέβαλε τη μεταβολή, δηλ. την καινοτομία και σύμφωνα με τον ανωτέρω κανόνα είναι αξιοκατάκριτοι.

            Η χρησιμοποίηση ένζυμου άρτου βασίζεται στο ευαγγελικό: «Και τη πρώτη ημέρα των αζύμων, ότε το πάσχα έθυον…..» (Μάρκ. 14. 12), δηλ. «την πρώτη ημέρα της γιορτής των Αζύμων, τότε που θυσίαζαν τον αμνό του Πάσχα…..». Αλλά, ποια είναι η πρώτη ημέρα των αζύμων; Είναι η ημέρα της πρώτης Πανσελήνου της εαρινής ισημερίας, που στη συγκεκριμένη χρονιά του 33 πέφτει Σάββατο και εορτάζεται το εβραϊκό πάσχα. Η ημέρα του Σαββάτου, που εορτάζεται το πάσχα ξεκινά με τη δύση του Ηλίου της Παρασκευής και λήγει με τη δύση του Ηλίου του Σαββάτου, ενώ η περίοδος των αζύμων διαρκεί επτά ημέρες, όπου τρώγονται αρνί, πικρά χόρτα και άζυμο ψωμί και τίποτε άλλο (Έξοδος 12. 8 και 13. 6).

            Ο Μυστικός Δείπνος έλαβε χώρα την προηγούμενη ημέρα Παρασκευή και συγκεκριμένα μετά τη δύση του Ηλίου της Πέμπτης και χρησιμοποιήθηκε ένζυμο ψωμί και κρασί (τρόφιμα και ποτά, που η χρήση τους απαγορεύεται την ημέρα του πάσχα). Μετά το Δείπνο, ο Χριστός, συλλαμβάνεται στον κήπο της Γεθσημανή και την Παρασκευή πρωί παραδίδεται στον Πιλάτο, γίνεται η δίκη και στις 9 η ώρα σταυρώνεται (Μάρκ. 15. 25). Παραμένει στο σταυρό επί 6 ώρες και στις 3 μετά το μεσημέρι παραδίδει το πνεύμα (Μάρκ. 15. 34). Πριν από τη δύση του Ηλίου της Παρασκευής γίνεται η αποκαθήλωση, τυλίγεται σε σινδόνα, που αγόρασε εκείνη την ημέρα ο Ιωσήφ (Μάρκ. 15. 46) και τίθεται επί του Τάφου. Όλα αυτά έγιναν την Παρασκευή, την προηγουμένη της εορτής του πάσχα, που αρχίζει με τη δύση του Ήλιου της Παρασκευής. 

 

            10.- Διαχωρισμός πιστών

            Ο διαχωρισμός των πιστών σε «στρατευομένη εκκλησία» επί της γης και σε «θριαμβεύουσα εκκλησία» εν ουρανοίς είναι παπικής έμπνευσης, ενώ κάτι τέτοιο δεν υφίσταται στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Επί της γης υπάρχουν άγιοι, οι οποίοι είναι στρατευμένοι και ταυτοχρόνως δοξάζονται, αλλά και εις τους ουρανούς οι άγιοι είναι δοξασμένοι, ταυτοχρόνως δε στρατεύονται για εμάς, αφού επικαλούμεθα τις πρεσβείες τους. Εξ άλλου, αν δεν υπάρχει αγιότητα επί της γης, δεν αποκτάται μεταγενέστερα εν ουρανοίς.

 

            11.- Θαύματα, έκτακτες επεμβάσεις του Θεού

            Στην Ορθοδοξία, το θαύμα, ως γεγονός της ιστορίας της θείας οικονομίας, φανερώνει τη θεία δόξα στον κόσμο, τον μεταμορφώνει, τον οδηγεί και τον διδάσκει και δεν είναι ένα συμβάν που ξεπερνά τις συνηθισμένες φυσικές και ιστορικές δυνατότητες. Αντίθετα, στον Παπισμό, το θαύμα είναι έκτακτη επέμβαση του Θεού, μέσω των κτιστών ενεργειών, αντικείμενη προς την τάξη της όλης δημιουργίας, οπότε θεωρείται ως ένα συμβάν που συγκρούεται ή είναι ασυμβίβαστο με τη φυσική νομοτέλεια.

 

            12.- Δημιουργία του κόσμου από τη θ. ουσία

 

            Στον Παπισμό, τα ονόματα εκφράζουν τη θεία ουσία, ενώ είναι συμβατικά και κατ’ επίνοια στην Ορθόδοξη Παράδοση, ο δε Θεός είναι μέρος του Σύμπαντος, όπως ο Παπισμός δέχεται, ενώ είναι εκτός αυτού, ως Άκτιστος. Απότοκο αυτού είναι, ότι ο κόσμος δημιουργείται από τη θ. ουσία, πράγμα άτοπο.

            Η Δημιουργία του κόσμου γίνεται από το μη ον και σημαίνει την προέλευση της κτιστής πραγματικότητας όχι από τη θεία ουσία, αλλά δια μέσου της θείας ενέργειας, ο δε κόσμος δημιουργείται μαζί με τον χρόνο. Στον Παπισμό, η Δημιουργία του κόσμου γίνεται εκ του μηδενός και σημαίνει την προέλευση της κτιστής πραγματικότητας από τη θεία ουσία, ο δε κόσμος δημιουργείται μέσα στον χρόνο.

          

            13.- Θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος

            Ο τυπικά θρησκευτικός ατομοκεντρισμός, η εξατομικευμένη εκδοχή της πίστης, της ηθικής, του βιώματος. Η Εκκλησία καταντάει θρηκευτικός θεσμός υπηρετικός της ατομικής πίστης, αρετής, σωτηρίας. Σωτηρία στη δυτική σκέψη σημαίνει «υπερφυσική» ανταπόκριση του Υπερβατικού στην επιθυμία-απαίτηση του ανθρώπου να υπάρχει το ατομικό του εγώ αιώνια, να ζει ατελεύτητα σε απόλυτη ευτυχία. Έτσι, ο «πνευματικός αγώνας» του Χριστιανού είναι να μάχεται την ύλη, τις απαιτήσεις του σώματος, στο πεδίο της φυσικής ατομικής του οντότητας.

            Υπάρχει κατάφαση στην ορμέμφυτη ανάγκη νοησιαρχικών μεταφυσικών βεβαιοτήτων. Το θρησκευτικό άτομο θέλει να κατέχει σίγουρη γνώση για το επέκεινα, να μπορεί να ελέγχει με τη νοητική του ικανότητα αυτή τη γνώση, να εξορκίζει με τη νοητική σιγουριά τον φυσικό φόβο του θανάτου. Έτσι, ατομοκεντρισμός και νοησιαρχία θα αναχθούν σε στοιχεία ταυτότητας του δυτικού ανθρώπου.

        Η απολυτοποιημένη εμπιστοσύνη στην ατομική νοητική ικανότητα διαπλέκεται στο δυτικό άνθρωπο με την εξίσου απολυτοποιημένη κατάφαση των συναισθηματικών παρορμήσεων, διαμορφώνοντας μια κλειστή αυτοαναφορική δυναμική, που μέσα στα όριά της εξαντλείται η παπική ανθρωπολογία και μεταφυσική. Το Θεό τον «συναντάει» μέσα του, ακριβώς, με τους όρους της ατομικής νοητικής βεβαιότητας και της ατομικής συναισθηματικής ευεξίας. Ο Θεός είναι «μέσα» στον ατομικό άνθρωπο και αυτή την ιδιωτική κατοχή την επικυρώνει ή το συναίσθημα ή η νοησιαρχική αποδεικτική ανάλυση, σύμφωνα με τους εξέχοντες της νοησιαρχίας, του αποδεικτικού θετικισμού και της ορθολογικής μεθόδου Αυγουστίνο, Άνσελμο, Θωμά Ακινάτη, Μ. Αλβέρτο κ.ά.

            Η μεταγραφή της μαρτυρίας-διδασκαλίας της Εκκλησίας σε γλώσσα και σχήματα της νομικής παιδείας και της δικανικής εμπειρίας. Η νομική αυτή σχηματοποίηση βοηθάει, ώστε να επιτευχθεί εντυπωσιακή απλούστευση και εκλαΐκευση της χριστιανικής μαρτυρίας, έτσι ώστε να γίνεται προσιτή και σε ανθρώπους χαμηλής ή ανύπαρκτης πνευματικής καλλιέργειας. Όμως, ο νομικισμός αυτός παγιδεύει τις απλουστευτικές διασκευές στις απαιτήσεις μιάς θρησκευτικής άρνησης του εκκλησιαστικού γεγονότος και του ευαγγελίου.

            Στα καίρια θέματα της ερμηνείας του «προπατορικού αμαρτήματος» και της «ικανοποίησης της θ. δικαιοσύνης», ο χριστιανικός Θεός παύει να είναι Νυμφίος, εραστής μανικότατος του ανθρώπου και αποκαλύπτει ένα Θεό στυγνής εκδίκησης, αμείλικτο τιμωρό του συνόλου του ανθρωπίνου γένους, εξ αιτίας των πρωτόπλαστων, που έκαναν δυσάρεστη για το Θεό χρήση της ελευθερίας τους. Από την άλλη, ο ίδιος ο Θεός ταυτίζεται με την εικόνα «σαδιστή πατέρα», αφού δε διστάζει να θανατώσει με φρικτό θάνατο τον Υιό του, μόνο για να εισπράξει η δικαιοσύνη του ικανοποίηση, αξίας ίσης με την προσβολή που του έγινε. Όπως λοιπόν ο Θεός ικανοποιεί με το σταυρικό θάνατο του Χριστού τη δικαιοσύνη του, γιατί αντίστοιχα και οι δίκαιοι στον παράδεισο να μην ευφραίνονται βλέποντας το βασανισμό των αμαρτωλών στην κόλαση, όπως καταλήγει συμπερασματικά ο Αυγουστίνος!

ΠΑΠΙΚΕΣ ΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙΣ - MΕΡΟΣ Α.

 

ΜΕΡΟΣ -Α

    

 (+) Ιωάννη Καρδάση 

            1.- Αγάλματα Χριστού και αγίων

 

            Η παρουσία αγαλμάτων αγγέλων, του Ιησού Χριστού, της Θεοτόκου και όλων των αγίων στους ΡΚαθολικούς ναούς είναι πρόδηλη.  Ως προς μεν τα αγάλματα των αγγέλων, ίσως υπάρξει το κατ’ οικονομίαν, εάν πρόκειται για διακοσμητικούς λόγους, κατά το πρότυπο της Κιβωτού της Διαθήκης, αλλά ως προς τα αγάλματα του Ιησού, της Θεοτόκου και των αγίων, αυτό αποτελεί σαφή παράβαση του όρου της Ζ΄ Οικ. Συνόδου, όπου: «..... ανατίθεσθαι τας σεπτάς και αγίας εικόνας, τας εκ χρωμάτων και ψηφίδος και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης, εν ταις αγίαις του Θεού εκκλησίαις, εν ιεροίς σκεύεσι και εσθήσι, τοίχοις τε και σανίσιν, οίκοις τε και οδοίς.....», είναι δε γνωστό, ότι η Ορθόδοξη διδασκαλία δεν δέχεται την παρουσία αγαλμάτων σε Ι. Ναό ή εκκλησιαστικό χώρο, π.χ. το κοιμητήριο, δια να αποφύγει παντελώς την ομοιότητα προς τα είδωλα και επομένως την προσκύνηση αυτών (Πηδάλιο, σελ. 315-316).

 

            2.- Αγιογράφηση οργάνων σώματος

 

            Έχουμε την παρουσία μιας Ρκαθολικής εικόνας της «αγίας καρδίας του Ιησού», η οποία είναι παντελώς ξένη και αμάρτυρη στην Ορθόδοξη Εκκλησία και εορτάζεται από τους ΡΚαθολικούς την Παρασκευή, οκτώ ημέρες μετά την εορτή της «αγίας Δωρεάς» (η οποία εορτάζεται την Πέμπτη μετά την εορτή της Αγ. Τριάδας). Η «αγία καρδία» συμβολίζει την αγάπη του Ιησού προς την ανθρωπότητα, αλλά είναι παντελώς άγνωστη σ’ εμάς. Επίσης υπάρχει: (η «αγία καρδία της Παναγίας», η «αγία Δωρεά» κ.ά.). Εξ άλλου η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν προσκυνά σωματικά όργανα του Κυρίου, αλλά θεωρεί, ότι η ψυχή και η καρδιά του Χριστού είναι το άγιο Ευαγγέλιο (Πηδάλιο, σελ. 319).

 

            3.- Απεικόνιση Θεού – Πατέρα

 

Η απεικόνιση της Αγ. Τριάδας είναι απότοκος της Θεολογίας της και καταγράφει τις σχέσεις μεταξύ των τριών προσώπων. Είναι γνωστό, ότι στην Ορθόδοξη Εικονολογία επιτρεπτή είναι η απεικόνιση μόνον όσων είδαμε και συνέβησαν ιστορικά, των προφητικών οράσεων και συμβόλων, του σαρκωθέντα Υιού και Λόγου του Θεού, της Θεοτόκου και των Αγίων.

 

Η απεικόνιση της Αγίας Τριάδας ως τριών προσώπων, όπου απεικονίζεται ο Πατέρας ως «παλαιός των ημερών», ο Υιός ως νέος και το Άγ. Πνεύμα «εν είδει περιστεράς» είναι εικόνα ξένη προς την διδασκαλία των Πατέρων. Η απεικόνιση αυτή αποτελεί συγκαλυμμένη ειδωλολατρία, καθώς μέσα από ορθολογιστικές διαδικασίες περιθέτει σωματικά σχήματα στη Θεότητα. Η αποτύπωση των ενδοτριαδικών σχέσεων ευνοεί την παπική αντίληψη περί του τρόπου ύπαρξης του Αγ. Πνεύματος, δηλ. εκπορευόμενου από τον Πατέρα και τον Υιόν εξ ίσου, που είναι η γνωστή πλάνη του filioque. Επίσης η εικόνα αυτή, παρουσιάζοντας διαφορά στις μορφές Πατέρα και Υιού ως προς τη σωματική ηλικία, δίνει την εντύπωση, πως ο Υιός είναι νεώτερος του Πατέρα, αντίληψη που ευνοεί τους νέο-Αρειανούς Χιλιαστές και τους αρνητές της θεότητας του Υιού, Εβραίους και Μουσουλμάνους.

 

Η Θεία Ενανθρώπιση στην Ορθόδοξη και Δυτική Θεολογία (Γ)

 

Το Δόγμα της Ασπίλου Συλλήψεως της Θεοτόκου και η Θεία Ενανθρώπηση

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

1. Εισαγωγή

Το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου αποτελεί μία από τις βασικότερες και πλέον χαρακτηριστικές διαφοροποιήσεις της Ρωμαιοκαθολικής διδασκαλίας από την Ορθόδοξη παράδοση. Η έννοια της «ασπίλου» συλλήψεως (Immaculata Conceptio) υποστηρίζει ότι η Παναγία, προοριζόμενη να γεννήσει τον Υιό και Λόγο του Θεού, έπρεπε να είναι απολύτως αναμάρτητη από τη στιγμή της σύλληψής της.

Σύμφωνα με τη ρωμαιοκαθολική διδασκαλία:

• Η Θεοτόκος ήταν απαλλαγμένη από κάθε προσωπική αμαρτία.

• Ήταν επίσης ελεύθερη από το προπατορικό αμάρτημα, που σύμφωνα με την Παπική αντίληψη μεταδίδεται σε όλους τους ανθρώπους μέσω της φυσικής γέννησης.

• Η ασπίλως σύλληψή της πραγματοποιήθηκε χάρη στην πρόνοια του Θεού, παρά το ότι είχε φυσικούς γονείς, τον Ιωακείμ και την Άννα.

Οι Παπικοί στηρίζουν την αντίληψη αυτή στον ορθολογισμό και το σχολαστικισμό, ισχυριζόμενοι ότι μόνο μία «θεία» γυναίκα θα μπορούσε να γεννήσει τον Θεό Λόγο, αναγάγοντας έτσι τη Θεοτόκο σε επίπεδο σχεδόν θεϊκό.

---

2. Ιστορική Ανάπτυξη του Δόγματος

• Το δόγμα εισήχθη τον 12ο αιώνα από τους Βρετανούς μοναχούς Έντμερ και Όσμπερτ.

• Το 1140 στη Λυών καθιερώθηκε η σχετική εορτή της Παναγίας.

• Η θεσμοθέτηση ως επίσημο δόγμα έγινε τον 19ο αιώνα, στις 8 Δεκεμβρίου 1854, με τον Πάπα Πίο Θ’.

Η βασική ραχοκοκαλιά της διδασκαλίας στηρίζεται στο χωρίο Λουκά 1:28 («Χαίρε, Κεχαριτωμένη Μαρία»), το οποίο οι Παπικοί παρερμηνεύουν ως ένδειξη αναμαρτησίας της Παναγίας. Η Ορθόδοξη ερμηνεία, αντίθετα, αναγνωρίζει ότι η λέξη «κεχαριτωμένη» δηλώνει την πληρότητα της χάρης του Θεού που έλαβε η Παναγία, όχι απαραίτητα έλλειψη αμαρτίας.

---

3. Θεολογική Κριτική του Δόγματος

Η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιτίθεται στο δόγμα της ασπίλου συλλήψεως για λόγους σωτηριολογικούς και θεολογικούς:

1. Μοναδικότητα της Υπερφυσικής Γέννησης του Χριστού

   • Ο Χριστός είναι ο μόνος που γεννήθηκε ασπίλως, δηλαδή χωρίς τη μετάδοση του προπατορικού αμαρτήματος.

   • Η σύλληψή Του έγινε «εκ Πνεύματος Αγίου» και όχι φυσικά, ώστε να μην επηρεάζεται από την ανθρώπινη αμαρτία.

Η Θεία Ενανθρώπιση στην Ορθόδοξη και Δυτική θεολογία (Β)

 

Η Θεία ενανθρώπιση και η βλάσφημη Παπική αίρεση για την  ικανοποίηση της Θείας Δικαιοσύνης

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Ο πρώτος που διατύπωσε την πλάνη αυτή ήταν ο «αρχιεπίσκοπος» Καντερβουρίας Άνσελμος (1033-1109), ιδρυτής του Σχολαστικισμού στη Δύση και «άγιος» της παπικής «εκκλησίας».

Στο σύγγραμμά του: «Cur Deus homo?» (Γιατί ο Θεός (έγινε) άνθρωπος;), διαπραγματεύεται το «πως» της απολυτρώσεως, χρησιμοποιώντας δικανικά και λογικά επιχειρήματα.

Την υιοθέτησε ο Θωμάς Ακινάτης (1225-1274), δίνοντάς της πιο σαφή καθορισμό, ως προς το περιεχόμενό της, την αποδέχτηκε ως «διδασκαλία της Εκκλησίας» η «Σύνοδος» του Τριδέντου (1545-1563) και τέλος η Α΄ «Σύνοδος» του Βατικανού (1870), την όρισε «δόγμα πίστεως» για την παπική «εκκλησία»!

Σύμφωνα με την άκρως κακόδοξη αυτή θεωρία, η πτώση του ανθρώπου δεν εκλαμβάνεται ως αστοχία, ως μια λαθεμένη επιλογή, όπως διδάσκει η Εκκλησία, αλλά ως «προσβολή της Θείας Δικαιοσύνης και του μεγαλείου του Θεού».

Η πτώση των Πρωτοπλάστων αποτέλεσε μια τρομακτικών διαστάσεων ύβρη και προσβολή κατά του Δημιουργού, προκαλώντας μια μεγάλη ενοχή, με την παράβαση του αιώνιου θείου νόμου.

Ήταν δε τόσο μεγάλη η προσβολή κατά του Θεού, όσο και η αξία του προσβαλλόμενου Θεού. Γι’ αυτό απαιτούνταν ανάλογη εξιλέωση, για την αποκατάσταση της «τρωθείσας θείας μεγαλειότητας και της ηθικής τάξεως».

Ο προσβαλλόμενος Θεός διατελούσε σε θυμό και μόνιμη αγανάκτηση και απέχθεια εναντίον του ανθρωπίνου γένους, το οποίο έπρεπε να υποστεί τις συνέπειες της προσβολής κατά του Θεού.

Ο πεπερασμένος άνθρωπος, αφού δεν μπορούσε ποτέ να παράσχει ικανοποίηση στον άπειρο Θεό, θα έπρεπε να περιμένει μόνο τον αιώνιο θάνατο. Το όργανο για την επαναφορά του ανθρώπου σε μια ορθή σχέση με τον Θεό θα έπρεπε να είναι ένας Θεάνθρωπος (Χριστός), με του οποίου την άπειρη αξία ο άνθρωπος εξαγνίστηκε σε μια πράξη συνεργασίας –αναδημιουργίας».

Ο Χριστός σαρκώθηκε για να ικανοποιήσει την Θεία Δικαιοσύνη, να κατευνάσει την θεία οργή και να αποκαταστήσει την ηθική τάξη και όχι να απολυτρώσει τον άνθρωπο από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, τη φθορά και το θάνατο, να ενώσει τον άνθρωπο με το Θεό και να τον θεώσει, όπως δοξάζει η Εκκλησία.

Ο παπικός «θεολόγος» J. Phole, ομολογεί, ότι «η ενσάρκωση μπορεί να εννοηθεί ως αναγκαίος όρος της απολύτρωσης, μόνο κάτω από την προϋπόθεση ότι ο Θεός απαίτησε επαρκή (δηλ. άπειρη) ικανοποίηση για τις αμαρτίες των ανθρώπων»

Ο Χριστός «αναγκάστηκε» να σαρκωθεί, όχι να απολυτρώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, τη φθορά και τον θάνατο, αλλά από το «θείο θυμό», για να «ικανοποιήσει» την «τρωθείσα θεία δικαιοσύνη»!

Η υπέρτατη θεία δωρεά της σωτηρίας κατανοείται ως μια δικανική διαδικασία, απογυμνωμένη πλήρως από το στοιχείο της αγάπης του Θεού.

Εφόσον η σωτηρία είναι αποτέλεσμα συναλλαγής και δικανικών κανόνων, υπερτονίζεται η επιτέλεση «καλών έργων» και υποβιβάζεται η εσωτερική αλλαγή του ανθρώπου, η συνεχής μετάνοια, η οποία προσελκύει τη θεία χάρη και τον αγιασμό, με απώτερο στόχο την θέωση. Όσα περισσότερα «καλά έργα» επιτελεί ο πιστός, τόσο περισσότερο «ευαρεστεί» το Θεό.

Από ορθοδόξου θεολογικής απόψεως η «Περί Ικανοποιήσεως της Θείας Δικαιοσύνης» θεωρία κρίνεται άκρως κακόδοξη και βλάσφημη, η οποία προσβάλλει καίρια την περί Θεού και την περί απολυτρώσεως διδασκαλία της Εκκλησίας.

Μας εκπλήσσει το γεγονός ότι η φοβερή αυτή παπική αίρεση δεν τέθηκε ποτέ θέμα συζήτησης στους διμερείς θεολογικούς διαλόγους.

Διερωτόμαστε: οι ορθόδοξοι συμμετέχοντες σ’ αυτούς δεν θεωρούν απαραίτητο να τεθεί και αυτή η σοβαρή πλάνη στο τραπέζι των συζητήσεων;

Είναι δυνατόν ποτέ να δεχτούμε «ένωση» με τους παπικούς, αποδεχόμενοι (και) αυτή την κακοδοξία, η οποία στρεβλώνει, όπως προαναφέραμε, ριζικά την περί Θεού και Θείας Οικονομίας βιβλική και πατερική διδασκαλία;

ΟΙ ΑΛΙΩΤΟΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΛΙΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ

 

Επιμέλεια κειμένων: π.Δ.Α

Eισαγωγικά

 Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε Μητρόπολη του εξωτερικού,  προσπάθησε να αποδομήσει ιστορικά τις παραδόσεις περί των άλιωτων αφορισμένων μοναχών του Αγίου Όρους,  που είχαν συλλειτουργήσει με τους παπικούς και γενικά να παρουσιάσει ως αβάσιμες και ατεκμηριώτες τις αφηγήσεις περι θείας τιμωρίας των φιλοπαπικών στα χρόνια της Λατινοκρατίας. 

Αρχικά  υποστήριξε ότι αυτές οι ιστορίες δεν είναι τεκμηριωμένες ιστορικά, άρα δεν αποτελούν και ιστορικά γεγονότα. Φυσικά κάτι τέτοιο αποτελεί ξεκαθάρα μία λογική πλάνη αφού σύμφωνα με τις αρχές της Λογικής η ανυπαρξία αποδείξεων δεν είναι απόδειξη ανυπαρξίας!  Με άλλα λόγια, το οτι για ένα γεγονός μπορεί να μην υπάρχουν σύγχρονες ιστορικές πηγές που να το τεκμηριώνουν, δεν σημαίνει οτι αυτό δεν έλαβε χώρα! 

 

Τι έγραψε ο Μητοπολίτης

Κάθε φορά που συμβαίνει μία συνάντηση του Πάπα Ρώμης με τον Οικουμενικό Πατριάρχη εμφανίζεται στα social media η αφήγηση για τους αφορισμένους άλιωτους μοναχούς που συλλειτούργησαν με τον Πατριάρχη Βέκκο, συνοδευόμενη από μία φωτογραφία που απεικονίζει δύο τερατόμορφες φιγούρες.

Δυστυχώς για αυτούς που δημοσιεύουν και πιστεύουν αυτή την αφήγηση, η ιστορία και η φωτογραφία είναι πλαστές.

Ο Πατριάρχης Ιωάννης Βέκκος (1260–1289) υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της Ένωσης των Εκκλησιών που προωθήθηκε στη Σύνοδο της Λυών (1274) υπό τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο. Στόχος του ήταν η εξασφάλιση πολιτικής και στρατιωτικής συμμαχίας με τη Δύση, για να αποφευχθεί νέα σταυροφορία κατά της Κωνσταντινουπόλεως και να σταθεροποιηθεί η βυζαντινή επιρροή στα Βαλκάνια. Η πολιτική αυτή προκάλεσε έντονη αντίδραση από τους Ανθενωτικούς, κυρίως μοναχούς του Αγίου Όρους, που υπερασπίζονταν τη δογματική καθαρότητα και θεωρούσαν την ένωση προδοσία της πίστης. Στο πλαίσιο αυτό, ο Βέκκος προχώρησε σε διοικητικές διώξεις — καθαιρέσεις, απομακρύνσεις και εγκλεισμούς μοναχών· ορισμένες φορές, με την υποστήριξη της αυτοκρατορικής εξουσίας, σημειώθηκαν και βίαιες επεμβάσεις σε μονές. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Η΄, ο Βέκκος φυλακίστηκε και παραιτήθηκε από τον θρόνο.

Στους μεταγενέστερους αιώνες δημιουργήθηκαν λαϊκές και φανταστικές διηγήσεις, όπως εκείνη των «αφορισμένων άλιωτων μοναχών» ή άλλες ιστορίες «θείας τιμωρίας» των Ενωτικών, οι οποίες δεν διαθέτουν καμία ιστορική τεκμηρίωση. Τέτοιοι θρύλοι εξυπηρέτησαν την ανάγκη των Ανθενωτικών να ενισχύσουν τη συλλογική τους ταυτότητα και να αποδώσουν συμβολικά την ηθική τους νίκη, όμως αποτελούν δημιουργήματα μεταγενέστερης προφορικής παράδοσης, όχι πραγματικά γεγονότα.

Η αφήγηση για τους άλιωτους μοναχούς δεν έχει κάποια αυθεντική τεκμηρίωση και μαζί με την φωτογραφία εμφανίσθηκαν την δεκαετία του 1970 με τον ισχυρισμό πως το όλο θέμα είχε γίνει γνωστό την δεκαετία του 1930.

Ενδιαφέρον είναι ότι η ίδια εικόνα, ή παραλλαγές της, έχουν εντοπιστεί σε παλαιές ευρωπαϊκές λαϊκές εκδόσεις. Συγκεκριμένα:

Αναφέρεται σε ορισμένα γιουγκοσλαβικά περιοδικά τέχνης της δεκαετίας του 1950 ως "σκαρίφημα από σπηλαιογραφία στη Δαλματία".

Κυκλοφορεί σε μερικά αγγλόφωνα αρχεία ως εικόνα «παράξενων μορφών μέσα σε σπήλαιο στη Βοημία», πιθανότατα φωτογραφία βράχου ή αλλοιωμένη εκτύπωση.

Σε φόρουμ μεταφυσικών θεμάτων εμφανίζεται από τη δεκαετία του 1990 ως "εικόνα παραφυσικών οντοτήτων".

Η απεικόνιση των δύο τερατόμορφων μορφών προέρχεται, όπως φαίνεται, από φωτογραφία αρνητικού που υπέστη υπερέκθεση ή από σχεδίαση με κιμωλία επάνω σε βράχο, δημιουργώντας έτσι τις χαρακτηριστικές «αλλόκοτες» σιλουέτες.

Η φωτογραφία πιθανότατα δεν απεικονίζει τίποτα πέραν ενός σκιτσαρισμένου μοτίβου ή ενός φωτογραφικού πειράματος. Στη συνέχεια αναδημοσιεύτηκε χωρίς πηγή σε έντυπα λαϊκής θρησκευτικότητας, και κάποιος την «έντυσε» με την ιστορία των αφορισμένων μοναχών για εντυπωσιασμό ή ηθικό δίδαγμα. Έτσι, γεννήθηκε ένας σύγχρονος θρησκευτικός αστικός θρύλος.

Απάντηση στα γραφόμενα του Μητροπολίτη.

Πολλά γεγονότα περνούν μέσα από την προφορική παράδοση και επιβιώνουν για αιώνες χωρίς αναγκαστικά να υπάρχει από πίσω πάντοτε ενας ιστορικός να τα καταγράφει. Αλλά ακόμη και να υπήρχε σύγχρονος με τα γεγονότα ιστορικός, πάλι οι αμφισβητίες θα τον θεωρούσαν αναξιόπιστο και προκατειλημμένο, κάτι που έχει γίνει αμέτρητες φορές μέσα στην ιστορία. 

Ακόμη δηλαδή και να υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες που να κατέγραφαν π.χ μία άνωθεν τιμωρία εναντίον των φιλοπαπικών στα χρόνια της Λατινοκρατίας, οι οικουμενιστές σήμερα θα την χαρακτήριζαν ως αναξιόπιστη και ως προϊόν φαντασίας των Ανθενωτικών. Οπότε για ποιόν λόγο γίνεται όλη αυτή η συζήτηση; Για να μας δείξουν οι οικουμενιστές ότι αμφισβητούν επιλεκτικά τις πηγές που δεν τους συμφέρουν; Αυτό το γνωρίζουμε εδώ και χρόνια. Ξεχνούν όμως ότι εαν εισάγουμε στην ορθόδοξη πνευματικότητα την πλάνη του ιστορικισμού- της αντίληψης δηλαδή πως πρέπει να δεχόμαστε μόνο ο,τι τεκμηριώνεται ιστορικά- τότε αναγκαστικά θα πρέπει να καταργήσουμε και μεγάλο μέρος της ιεράς μας παραδόσεως, όπως την εικονογράφηση της Θεοτόκου από τον Ευαγγελιστή Λουκά, το Άγιο Μανδήλιο, την Αγία Ζώνη, το μαρτύριο του Αγίου Φανουρίου, του Αγίου Εφραίμ κλπ κλπ. 

Μπροστά σε όλα αυτά τα γεγονότα δεν υπήρχε κάποιος ιστορικός να τα καταγράφει την στιγμή που εκτυλίσσονταν αλλά διασώθηκαν προφορικά μέσω της Ιεράς Παράδοσης και της Θείας Πρόνοιας (το Πνεύμα το Άγιον φρόντισε ώστε να μην χαθούν στον διάβα των αιώνων) ενώ κάποια εξ αυτών φανερώθηκαν μέσω ΘΑΥΜΑΤΩΝ των ίδιων των Αγίων! Φανταστείτε δηλαδή να εμφανίζεται ένας Άγιος στους ανθρώπους, να τους λέει για τα μαρτύρια που πέρασε, να τους προφητεύει τα μέλλοντα, να θεραπεύει αρρώστους, να ανασταίνει νεκρούς και εμείς να του λέμε "Καλά τα λες χρυσέ μου αλλά δεν έχουμε ιστορικές πηγές, σόρρυ αλλά χάρηκα που τα είπαμε". Αυτά είναι προφανώς αστειότητες και δείχνουν ότι το δυτικό ορθολογιστικό και σχολαστικιστικό πνεύμα έχει διεισδύσει για τα καλά σε πολλούς Ιεράρχες...

Όσο για τους άλιωτους αποστάτες μοναχούς του Αγ. Όρους, ο Μητροπολίτης στην προσπάθεια του να εμφανίσει ώς μύθευμα την εν λόγω παράδοση, αναφέρει ότι η συγκεκριμένη φήμη ξεκίνησε την δεκαετία του '70 και οτι η γνωστή αποτροπιαστική φωτογραφία των αφορισμένων είναι πλαστή. 

Κατ' αρχάς η παράδοση αυτή δεν ξεκινάει την δεκαετία του '70.  Το 1964 υπάρχει επιστολή Αγιορείτη μοναχού ο οποίος υπήρξε ΑΥΤΟΠΤΗΣ μάρτυρας καθώς τη δεκαετία του 1880 είδε με τα ίδια του τα μάτια τους άλιωτους και τυμπανιαίους μοναχούς σε απομακρυσμένο και δύσβατο μέρος της ερήμου του Όρους, καθ' υπόδειξιν μάλιστα του πνευματικού του ο οποίος τον οδήγησε σε εκείνο το σημείο όπου είχαν μεταφερθεί τα πτώματα λόγω του φόβου που προκαλούσαν στους υπόλοιπους μοναχούς και προσκυνητές. Δηλαδή ο πνευματικός του ήδη από τον 19ο αιώνα και ασφαλώς οι παλιότεροι από εκείνον Αγιορείτες ήξεραν την παράδοση αυτή όπως επίσης και το μέρος που είχαν αρχικά θαφτεί (στον νάρθηκα του κοιμητηρίου της Λαύρας). 

Ασφαλώς οι φιλοπαπικοί θα ισχυριστούν οτι ο μοναχός λέει ψεύδη όμως εάν το κάνουν θα εκτεθούν ανεπανόρθωτα! Γιατί προηγούμενως μας έλεγαν ότι δεν δέχονται τις παραδόσεις επειδή δεν έχουν σύγχρονες ιστορικές πηγές από αυτόπτες μάρτυρες. Τώρα όμως που έχουν ιστορική πηγή και μάλιστα με αυτόπτη μάρτυρα τι μπορούν να πουν; Ότι δεν την δέχονται! Μα ασφαλώς αυτό τους λέμε και εμείς ότι δηλαδή και αυτόπτες να υπήρχαν στο παρελθόν και πάλι δεν θα δεχόσασταν τις μαρτυρίες τους! Οπότε τι μας το παίζετε ιστορικοί και αρχαιολόγοι; Όπως βλέπετε, αγαπητοί μου, ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, γι αυτό και ξέρει να ελίσσεται όπως τον συμφέρει κάθε φορά...

Τέλος, περί της γνησιότητας της φωτογραφίας των αφορισμένων δεν έχω να προσθέσω πολλά καθώς η γνησιότητα ή η πλαστότητά της δεν σημαίνει απολύτως τίποτα από την στιγμή που έχουμε αυτόπτες μάρτυρες και μία παράδοση αιώνων σχετικά με το γεγονός. Ακόμη και πλαστή να είναι λοιπόν, τίποτα δεν αλλάζει. Εκτός και εαν αρχίσουμε να ισχυριζόμαστε οτι επειδή π.χ υπήρχαν πολλές πλαστές φωτογραφίες για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο τότε αυτό σημαίνει οτι ο Β' Παγκόσμιος δεν έγινε ποτέ και ήταν ένα παραμύθι των παλιότερων για να το παίζουν ήρωες.

✒Κλείνοντας θα ήθελα να εκφράσω μια ειλικρινή μου απορία σχετικά με τις προθέσεις του Μητροπολίτη. Αλήθεια γιατί ενόψει της συνάντησης Πατριάρχη και Πάπα επέλεξε να ασχοληθεί μόνο με μια ορθόδοξη παράδοση ώστε να την ανατρέψει και δεν ασχολήθηκε με το να ανατρέψει διάφορες παπικές παραδόσεις που δεν έμειναν απλές παραδόσεις αλλά ανακηρύχθηκαν ως επίσημα ΔΟΓΜΑΤΑ του παπισμού; 

-Γιατί δεν αποδόμησε την ψευδέστατη παράδοση περί της δήθεν Κωνσταντινείου δωρεάς; 

-Γιατί δεν αποδόμησε την ψευδέστατη παράδοση περί των δήθεν Ισιδωρείων διατάξεων; 

-Γιατί δεν αποδόμησε όλες τις παπικές πλαστογραφίες που έγιναν στον διάβα των αιώνων ώστε να στηρίξουν την πλάνη του παπικού πρωτείου; 

-Γιατί δεν αποδόμησε τις φανταστικές ιστοριούλες που περιέχονται στο επίσημο βιβλίο του Παπισμού, το Liber Pontificalis, ένα βιβλίο γραμμένο αιώνες μετά τα όσα υποτίθεται ότι περιγράφει και σύμφωνα με το οποίο ο Απόστολος Πέτρος ήταν δήθεν ο πρώτος Πάπας της Ρώμης και όρισε ώς μόνους διαδόχους του τους Πάπες; 

Εύλογα τα ερωτήματα. Και η απάντηση μάλλον αυτονόητη...

ΠΗΓΗ. Ν.Γ.Αστεριάδης fb

 

Η κοινή Δήλωση μεταξύ του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και τα αποκρυπτογραφημένα οικουμενιστικά μηνύματα.

 

Επιμέλεια: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗΝ Α.Θ.Π. ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ Α΄
ΚΑΙ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ
Πατριαρχικό Μέγαρο (Κωνσταντινούπολη)
Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2025
ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

«Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι χρηστός,
ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ»
Ψαλμός 106 (105):1

Την παραμονή της εορτής του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου, αδελφού του Αποστόλου Πέτρου και προστάτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, εμείς, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ευχαριστούμε εκ καρδίας τον Θεό, τον ελεήμονα Πατέρα μας, για το δώρο αυτής της αδελφικής συνάντησης. Ακολουθώντας το παράδειγμα των σεβαστών προκατόχων μας και υπακούοντας στο θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, συνεχίζουμε με σταθερή αποφασιστικότητα την πορεία του διαλόγου, μέσα στην αγάπη και την αλήθεια (πρβλ. Ἐφ. 4:15), προς την προσδοκώμενη αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών μας. Γνωρίζοντας ότι η χριστιανική ενότητα δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ανθρώπινων προσπαθειών, αλλά δώρο που έρχεται από ψηλά, καλούμε όλα τα μέλη των Εκκλησιών μας – κληρικούς, μοναχούς, αφιερωμένους και λαϊκούς – να αναζητήσουν με ζήλο την εκπλήρωση της προσευχής που ο Ιησούς Χριστός απηύθυνε στον Πατέρα: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι… ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ» (Ιω. 17:21).

Η 1700ή επέτειος της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας, που τελέστηκε την παραμονή της συνάντησής μας, υπήρξε μια εξαιρετική στιγμή χάριτος. Η Σύνοδος της Νικαίας του 325 μ.Χ. ήταν ένα θεόσταλτο γεγονός ενότητας. Ο σκοπός της μνήμης αυτής της Συνόδου δεν είναι απλώς η υπενθύμιση της ιστορικής της σημασίας, αλλά η παρότρυνση να παραμείνουμε ανοιχτοί στο ίδιο Άγιο Πνεύμα που μίλησε τότε, καθώς αντιμετωπίζουμε τις σημερινές προκλήσεις. Ευχαριστούμε βαθιά όλους τους ηγέτες και εκπροσώπους άλλων Εκκλησιών και εκκλησιαστικών κοινοτήτων που συμμετείχαν. Εκτός από τα εμπόδια που ακόμη εμποδίζουν την πλήρη ενότητα – τα οποία προσπαθούμε να θεραπεύσουμε μέσω θεολογικού διαλόγου – αναγνωρίζουμε ότι αυτό που μας ενώνει είναι η πίστη που εκφράζεται στο Σύμβολο της Νικαίας: η σωτήρια πίστη στον Υιό του Θεού, «Θεόν ἀληθινόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ», ομοούσιο με τον Πατέρα, που για τη δική μας σωτηρία σαρκώθηκε, έπαθε, ετάφη, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, ανελήφθη και θα ξανάρθει για να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Μέσα από τον ερχομό του Υιού του Θεού, εισαγόμαστε στο μυστήριο της Αγίας Τριάδος και καλούμαστε να γίνουμε, εν Χριστώ, παιδιά του Πατέρα και συγκληρονόμοι του Χριστού με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Με αυτή την κοινή ομολογία μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις με αμοιβαίο σεβασμό και ελπίδα.

Είμαστε πεπεισμένοι ότι η επέτειος αυτή μπορεί να εμπνεύσει νέα και θαρραλέα βήματα προς την ενότητα. Ανάμεσα στις αποφάσεις της Α΄ Συνόδου της Νικαίας ήταν και τα κριτήρια για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα. Ευχαριστούμε την Πρόνοια του Θεού που φέτος όλος ο χριστιανικός κόσμος εόρτασε μαζί το Πάσχα. Επιθυμούμε να συνεχιστεί η αναζήτηση κοινής ημερομηνίας κάθε χρόνο. Προσευχόμαστε όλοι οι χριστιανοί, «ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ συνέσει πνευματικῇ» (Κολ. 1:9), να εργαστούν για κοινό εορτασμό της Αναστάσεως.

Φέτος επίσης τιμούμε τα 60 χρόνια της ιστορικής Κοινής Δηλώσεως του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Πατριάρχη Αθηναγόρα, που ήρε τις εκατέρωθεν αφοριστικές πράξεις του 1054. Ευχαριστούμε τον Θεό για αυτό το προφητικό βήμα, το οποίο προώθησε τον διάλογο των Εκκλησιών «πρὸς τὴν ἐκ νέου συμβίωσιν… ἐν τῇ πλήρει κοινωνίᾳ πίστεως…» (7 Δεκεμβρίου 1965). Παρακινoύμε όσους διστάζουν να ακούσουν «τί λέγει τὸ Πνεῦμα ταῖς Ἐκκλησίαις» (Αποκ. 2:29), που σήμερα μας καλεί να προσφέρουμε στον κόσμο μαρτυρία ειρήνης και συμφιλίωσης.

Εκφράζουμε την υποστήριξή μας προς τη Μικτή Διεθνή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων, που εξετάζει ιστορικά διχαστικά θέματα. Εκτός από τον θεολογικό διάλογο, εκτιμούμε την αξία των αδελφικών επαφών, της κοινής προσευχής και της συνεργασίας όπου είναι δυνατόν. Καλούμε τους πιστούς και κυρίως τον κλήρο και τους θεολόγους να δεχθούν με χαρά τους καρπούς που ήδη έχουν επιτευχθεί.

Η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας συμβάλλει θεμελιωδώς στην ειρήνη των λαών. Υψώνουμε τη φωνή μας ζητώντας την ειρήνη του Θεού για τον κόσμο. Δυστυχώς, σε πολλές περιοχές συνεχίζονται πόλεμοι και βία. Καλούμε όσους έχουν πολιτικές ευθύνες να εργαστούν για άμεσο τερματισμό των πολέμων.

Ιδιαίτερα απορρίπτουμε κάθε χρήση της θρησκείας για δικαιολόγηση βίας. Πιστεύουμε ότι ο αυθεντικός διαθρησκειακός διάλογος δεν οδηγεί σε συγκρητισμό, αλλά στην ειρηνική συνύπαρξη. Με αφορμή τα 60 χρόνια της Nostra Aetate, καλούμε όλους να εργαστούν για έναν δικαιότερο κόσμο και για τη φροντίδα της δημιουργίας, ώστε η ανθρωπότητα να ξεπεράσει την αδιαφορία, την επιθυμία κυριαρχίας, την απληστία και την ξενοφοβία.

Παρότι ανησυχούμε για την παγκόσμια κατάσταση, δεν χάνουμε την ελπίδα. Ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο. Ο Πατέρας έστειλε τον Μονογενή Υιό Του για να μας σώσει, και ο Υιός μας έδωσε το Άγιο Πνεύμα, το οποίο προστατεύει το ιερό της ανθρώπινης ύπαρξης. Δι’ Αυτού γνωρίζουμε ότι ο Θεός είναι μαζί μας. Γι’ αυτό, εμπιστευόμαστε στην προσευχή μας κάθε άνθρωπο, ιδίως όσους υποφέρουν από πείνα, μοναξιά ή ασθένεια. Επικαλούμαστε σε κάθε άνθρωπο τη χάρη και την ευλογία του Θεού, ώστε «…παρακληθῶσιν αἱ καρδίαι αὐτῶν… εἰς ἐπίγνωσιν τοῦ μυστηρίου τοῦ Θεοῦ» (Κολ. 2:2), που είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Φανάρι, 29 Νοεμβρίου 2025

---------------------------------------------------------------------

Αποκρυπτογραφώντας τα οικουμενιστικά σημεία της  Κοινής δήλωσης

1. Η χρήση του όρου «αδελφές Εκκλησίες» για Ρωμαιοκαθολικούς

Στο κείμενο:

«…προς την προσδοκώμενη αποκατάσταση της πλήρους κοινωνίας μεταξύ των αδελφών Εκκλησιών μας.»

Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν χρησιμοποιεί τον όρο αδελφές Εκκλησίες για εκκλησιαστικούς οργανισμούς που βρίσκονται εκτός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, όπως ορίζεται από τους Πατέρες.

---

2. Η ιδέα ότι υπάρχει ήδη «κοινή ομολογία πίστεως»

Στο κείμενο:

«…το κοινό μας ομολογιακό θεμέλιο στο Σύμβολο της Νικαίας…»

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει ότι:

• Η πίστη δεν περιορίζεται στο Σύμβολο, αλλά εκφράζεται μέσω ολόκληρης της Ιεράς Παράδοσης.
• Οι Ρωμαιοκαθολικοί έχουν εισαγάγει αλλοιώσεις (π.χ. filioque), οι οποίες ακυρώνουν την κοινή ομολογία.

Άρα, ο ισχυρισμός περί πραγματικής κοινότητας πίστεως αποτελεί οικουμενιστική διατύπωση.

---

3. Η προώθηση κοινής ημερομηνίας Πάσχα με τρόπο που υπαινίσσεται υπέρβαση των πατροπαράδοτων κριτηρίων

Στο κείμενο:

«…να συνεχίσουμε τη διαδικασία κοινής λύσης για κοινό εορτασμό του Πάσχα κάθε χρόνο.»

Η Σύνοδος της Νικαίας όρισε συγκεκριμένα κριτήρια, και η Ορθόδοξη Εκκλησία αποφεύγει κάθε αλλαγή που μπορεί να οδηγήσει σε υποχώρηση πίστεως ή εκκλησιολογικής ταυτότητας προς χάριν εξωτερικής ενότητας.

---

4. Η άρση των αφορισμών ερμηνεύεται εδώ ως πορεία «προς πλήρη κοινωνία»

Στο κείμενο:

«…που θα οδηγήσει στην εκ νέου συμβίωση… εν πλήρει κοινωνία πίστεως.»

Η Ορθοδοξία διδάσκει ότι:

• Η πλήρης κοινωνία προϋποθέτει ταυτότητα πίστεως, όχι μόνο θετικό κλίμα.
• Η άρση των αναθεμάτων δεν σημαίνει επανασύσταση εκκλησιαστικής ενότητας.

Η ταύτιση των δύο αποτελεί στοιχείο οικουμενισμού.