ΕΙΚΟΝΕΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

 

Εικόνες με ""Ορθοδόξους "" και Αιρετικούς πού τίς βλέπει ό Διάβολος και γελάει! Γελάει, για τον προδοτικό τους χαρακτήρα από πλευράς ""Ορθοδόξων "", οι οποίοι αυτομάτως ευρίσκονται εκτός τής Μιας, Αγίας, Αποστολικής και Καθολικής Εκκλησίας των Ορθοδόξων, τής Εκκλησίας τού Χριστού.

Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός:  “Εμείς δι’ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλά διότι είναι όχι μόνον Σχισματικοί, αλλά και Αιρετικοί. Δια τούτο σας παρακαλώ, αποφεύγετε τους Παπικούς όπως φεύγει κάποιος από φιδιού και από προσώπου πυρός, αλλά και τους «Ορθοδόξους» που σχετίζονται με παπικούς. Όσο πιο μακρυά φεύγει κανείς απ’ αυτούς τους «Ορθοδόξους», τόσο πιο κοντά έρχεται εις τους Αγίους Πατέρες. Ενώ όσο πιο κοντά τους έρχεται, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από τους Αγίους μας. Δεν χωρεί καμμία συγκατάβασις σε ό,τι έχει σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη μας”.

 

 Οι 10ος), 45ος, και 65ος Αποστολικοί κανόνες, τούς ανωτέρω "ορθοδόξους τούς καταδικάζουν είς καθαίρεσην και αφορισμόν. 32ος) και 37ος) κανόνες της εν Λαοδικεία Τοπικής Συνόδου, επιβάλλουν αντίστοιχα επιτίμια. Και εν τέλει, οι συμμετέχοντες πατριάρχες κλπ. θά μας πουν ότι εμείς ""είμαστε ή Εκκλησία τού Χριστού "", και όσοι δεν είσαστε μαζί μας ""είστε εκτός Εκκλησίας "". 

Για εμάς ισχύει:

Οι προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οί  Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, ή Οικουμένη ως συμπεφωνηκεν, ή χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδεδεικται, το ψεύδος ως απεληλαται, η σοφία ως έπαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβραβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρησσομεν Χριστόν τον αληθινόν Θεόν ημών........ Αυτη η πίστις στον αποστόλων, Αυτη η πίστις των Πατέρων, Αυτη η πίστις την Οικουμένην εστηριξεν.....

 

Μακριά από προδότες, όποιοι και αν είναι αυτοί, ότι αξίωμα και αν κατέχουν.

Καί ας μην ξεχνάμε: 

Τόν Ιερομάρτυρα Κοσμά τον Αιτωλόν πού μας προτρέπει: "τόν Παπαν να καταρασθε ως αίτιον".

Και τόν Άγιον και Μεγάλον Θεολόγον τής Ορθοδόξου Εκκλησίας Ιουστίνον τόν Πόποβιτς, πού μας λέει: Τρεις είναι οι πτώσεις τού ανθρώπου, πρώτη τών πρωτοπλάστων, δεύτερη τού Ιούδα, και τρίτη του παπισμού.

 

Η διάχυτη πικρία των Οικουμενιστών και η αμετροεπής εξύμνηση του απελθόντος Πάπα Φραγκίσκου (απάντηση σε άρθρο π.Θ.Μαρτζούχου

 

 

Κώστας Νούσης στη Romfea.gr

---

(σχόλιο σε άρθρο του π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου)

Η πικρία των Οικουμενιστών για την κοίμηση του Πάπα Μπεργκόλιο – σε συνδυασμό με το φιάσκο των προγραμματισμένων εορτασμών του κοινού Πασχάλιου και της επετείου της Πρώτης εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου) - ξεχειλίζει σε βαθμό απροκάλυπτων δηλώσεων υπέρ αυτού και έμμεσης υπονόμευσης της Ορθοδοξίας.

Η πλοκή των εγκωμίων του Φραγκίσκου ήταν κάτι που υπερέβη και την υπερβολή.

Και δεν μπορεί να γίνει κατανοητό σε καμιά περίπτωση, τη στιγμή μάλιστα που οι εκ του εναντίου ενστάσεις είναι τόσο ηχηρές.

Εμείς, ωστόσο, θα περιορισθούμε εδώ στο καθαρά θεολογικό σκέλος του ζητήματος.

Διαβάζοντας ένα ακόμα οικουμενιστικής απόχρωσης κείμενο ορθοδόξου κληρικού, αναρωτιόμαστε αρχικά ποια η διαφορά ανάμεσα σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία, μεταξύ ορθοδόξου ιερέα και ρωμαιοκαθολικού κληρικού.

Αν δεν είχαμε την υπογραφή του αρθρογράφου, μάλλον θα μέναμε σε πρόδηλη απορία για τη θρησκευτική του ταυτότητα.

Ο Οικουμενισμός όμως είναι ακριβώς αυτό: η αχταρματοποίηση των θρησκευτικών ταυτοτήτων σε μία και μόνο: στην αγαπολόγα οικουμενιστική.

Έχω ασχοληθεί και παλιότερα με τον εν λόγω κληρικό πάνω σε συναφή θέματα, με τον “καλό λογισμό” τότε πως επρόκειτο για άκοντα και κατά το φαίνεσθαι οικουμενιστή.

Σίγουρα ο προκείμενος κληρικός ανήκει στη σύγχρονη γενιά Ελλήνων θεολόγων αριστερίζουσας απόχρωσης, με γραφή μαγκίστικη και δημαγωγική, αρέσκουσα στα αφτιά του σημερινού εκκοσμικευμένου μέσου χριστιανού, ο οποίος δεν απέχει και πολύ από την αθεΐα και τον αγνωστικισμό.

To Παρασκήνιο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τα Μυστικά Αρχεία του Βατικανού

 

του Σπύρου Ζωίδη

Στις 29 Μαΐου 1453 η Κωνσταντινούπολη, μετά από πολύχρονο και δύσκολο αγώνα, έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Για τους λόγους της Άλωσης έχουν χυθεί από τους ιστορικούς τόνοι μελάνης. Ένας από τους βασικότερους ήταν η μη συνδρομή της Δύσης. Οι Βυζαντινοί βλέποντας τον τουρκικό κίνδυνο προ των πυλών ζήτησαν τη βοήθεια της Χριστιανικής Δύσης. Ως αντάλλαγμα (και κάτω από την πίεση των Οθωμανών) δέχτηκαν να συζητήσουν την Ένωση της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τη Δυτική Καθολική –μια Ένωση όμως που φαίνεται ότι θα εξελισσόταν σε πλήρη υποταγή στον Πάπα. Τελικά οι Ανθενωτικοί στη Βασιλεύουσα αλλά και στο Βατικανό επικράτησαν και η Πόλη έπεσε.

 

Τι θα είχε συμβεί σε αντίθετη περίπτωση, ποια θα ήταν δηλαδή η πορεία της Ελλάδας και του Δυτικού κόσμου αν η Κωνσταντινούπολη παρέμενε στα χέρια των Χριστιανών, είναι ένα ερώτημα που δεν έχει πάψει να απασχολεί πολλούς.

 

Το ζήτημα της Ένωσης των δυο Εκκλησιών δεν σταμάτησε έκτοτε να συζητιέται, ωστόσο κάτω από τη σκιά του ατελέσφορου, πριν 600 περίπου χρόνια, διαλόγου, που συνέτεινε καθοριστικά στην Πτώση. Το παρασκήνιο αυτής της συνομιλίας, ανάμεσα στις δυο πλευρές, μέσα από μυστικά στοιχεία και κρυφά έγγραφα, που –κατά πάγια τακτική του– κρατάει το Βατικανό, αλλά και τις επιπτώσεις μέχρι σήμερα, αποκαλύπτουμε στη συνέχεια…

 

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ

 Το 1610 μ.Χ. ο Πάπας Παύλος ο Ε΄ δημιούργησε τα «Αρχεία του Βατικανού». Τα μέχρι τότε αρχεία από χιλιάδες τόμους βιβλίων και πάσης φύσεως επίσημα έγγραφα διατηρούνταν στο εκάστοτε παλάτι του Πάπα. Η δημιουργία των επίσημων αρχείων, τα οποία μεταφέρθηκαν σε κατάλληλα δομημένους και διαμορφωμένους χώρους στο πολεοδομικό συγκρότημα του Βατικανού, κατέστη αναγκαία, λόγω της διασποράς των εγγράφων και της παπικής απόφασης να μην έχουν πρόσβαση σε αυτά οι πάντες.

 Έτσι αποκλήθηκαν στην αρχή Αποστολικά Μυστικά Αρχεία του Βατικανού και αργότερα Μυστικά Αρχεία του Βατικανού (Archivum Secretum Vaticanum). Η πρόσβαση σε αυτά ήταν –και σε πολλές περιπτώσεις είναι– προνόμιο λίγων, κι ιδιαίτερα του απόλυτα έμπιστου του κάθε Πάπα. Ο όρος μυστικό, λατινικά secretum και αγγλικά secret, χρησιμοποιήθηκε για να περιγραφεί η ιδιότητα του έμπιστου αυτού προσώπου, ο οποίος ονομάστηκε Secretarium ή Camerarius Secretus. Ο όρος Bibliothecarius Secretus χρησιμοποιήθηκε αργότερα όταν κατέστη αναγκαίο να διαχωριστεί η Βιβλιοθήκη από τα επίσημα έγγραφα.

 Στα αρχεία αυτά, που ήταν απόλυτα μυστικά, είχαν πρόσβαση μόνο όσοι επέτρεπε ο ίδιος ο Πάπας, μέχρι το 1881 που ο Πάπας Λέων ο ΙΓ΄ επέτρεψε σε επιλεγμένους μελετητές και σχολιαστές την πρόσβαση. Η πρακτική αυτή ισχύει μέχρι σήμερα. Η μόνη διαφορά έγκειται στο ότι το Βατικανό δίνει κατά καιρούς στη δημοσιότητα, επιλεκτικά και μετά από απόλυτη έγκριση του Πάπα, σημαντικά έγγραφα από τα Μυστικά του Αρχεία.

 Ένα από αυτά είναι και το επίσημο έγγραφο της Ένωσης των Εκκλησιών, που υπεγράφη το 1440 στη Φλωρεντία, ως αποτέλεσμα της Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας (27/11/1439-1/2/1440), και το οποίο όμως, δεν ίσχυσε ποτέ!

 Η ιστορία έχει καταγράψει σχεδόν όλες τις πτυχές των όσων προηγήθηκαν και όσων ακολούθως συνέβησαν σχετικά και γύρω από τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας. Αλλά κι η Εκκλησία, Ανατολική και Δυτική, έχει καταγράψει τη δική της άποψη. Από την πλευρά του Βατικανού συνοψίζεται στο «Μάρκος ούχ υπέγραψε, λοιπόν εποιήσαμεν ουδέν» (ο Μάρκος δεν υπέγραψε, λοιπόν δεν κάναμε τίποτα) που αποτελεί την παροιμιώδη φράση του Πάπα της Ρώμης, όταν ο Μάρκος ο Ευγενικός δεν έβαλε την υπογραφή του στο πρωτόκολλο για την ένωση των Εκκλησιών, ενώ είχαν υπογράψει όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι επίσκοποι.

 Ενώ από την πλευρά της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συνοψίζεται στην εξίσου παροιμιώδη/ιστορική φράση του Επίσκοπου Εφέσου Μάρκου του Ευγενικού «Όχι, καλύτερα σκλαβωμένα σώματα στους Τούρκους, παρά σκλαβωμένο πνεύμα στον αιρετικό Πάπα…»

 

Ο Πάπας της Ρώμης και η Επανάσταση του 1821

 

ΓΙΩΡΓΟΣ Η. ΟΡΦΑΝΟΣ

Μετά την πρόσφατη εκλογή νέου Πάπα για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τη Δύση, αλλά και με αφορμή την εθνική επέτειο του Αγώνα του 1821, στο σημερινό μας σημείωμα, που αποτελεί μέρος εκτενέστερης μελέτης για την Επανάσταση του 1821, θα προβάλλουμε τη στάση του Βατικανού και των εν Ελλάδι καθολικών στα χρόνια του μεγάλου ξεσηκωμού.

Όταν, λοιπόν, οι Μεγάλες Δυνάμεις της «Ιεράς Συμμαχίας» συνεδρίαζαν, τους φθινοπωρινούς μήνες του 1822, στη Βερόνα, η ελληνική επαναστατική κυβέρνηση, γυρεύοντας βοήθεια και αναγνώριση από τους Ευρωπαίους, προσπάθησε να προσεταιριστεί τον Πάπα της Ρώμης, του οποίου η επιρροή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ήταν σημαντικότατη.

Ένας από τους απεσταλμένους της επαναστατικής κυβερνήσεως, ο Γάλλος συνταγματάρχης και «φιλέλληνας» Philippe Jourdain επιχείρησε, προκειμένου να προσελκύσει το ενδιαφέρον του Πάπα, να συνάψει συμμαχία με το τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών της Μάλτας που θα είχε φοβερές συνέπειες στην Ελλάδα, αφού, σύμφωνα με το σχέδιο της συνθήκης, προβλεπόταν εγκαθίδρυση στον χώρο του Αιγαίου ενός φράγκικου πολιτικοθρησκευτικού καθεστώτος, αλλά τελικά αποφεύχθηκε μια τέτοια συμφωνία, διότι η επαναστατική Κυβέρνηση, ύστερα από αμφιταλαντεύσεις, διέκοψε τις διαπραγματεύσεις και απέρριψε τις προτάσεις των ιπποτών της Μάλτας.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέλη της κυβερνήσεως, όπως ο Μαυροκορδάτος και ο Νέγρης, προέβησαν σε πολλές μυστικές διπλωματικές ενέργειες για τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων με τον Παπικό θρόνο και προέβαλαν το επιχείρημα της ενώσεως των δύο Εκκλησιών. Σε κείμενα ο Πάπας καλείται «κεφαλή των Χριστιανοσύνης» και ο εκπρόσωπος της ελληνικής Κυβερνήσεως αποστέλλεται για να υποβάλει ταπεινά «τον σεβασμό, τη λατρεία και την εκτίμηση ολοκλήρου του ελληνικού έθνους».

Έτσι, κατόπιν τούτων, απεστάλη στον Πάπα μια Επιτροπή που αποτελείτο από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό και τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη, τον γιο του Πετρόμπεη. Η αποστολή αυτή είχε δύο σκοπούς. Ο ένας ήταν πολιτικός και αφορούσε τη σύναψη διπλωματικών σχέσεων με το Βατικανό και ο άλλος ήταν εκκλησιαστικός και αφορούσε την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ένωση των Εκκλησιών, που είχαν διακοπεί με την άλωση της Πόλης (1453).

Η αποστολή έφθασε στην Αγκόνα στις 14 η 15 Δεκεμβρίου του 1822 και άρχισε αμέσως το έργο της. Φαίνεται από διάφορα κείμενα ότι οι αξιωματούχοι του Βατικανού διαβίβασαν στον Π.Π. Γερμανό «το ενδιαφέρον που πάντα έδειχνε ο παπικός θρόνος για την επιστροφή των ορθοδόξων στη δικαιοδοσία του υπέρτατου ποντίφικα, του υπέδειξε έμμεσα ως πρότυπο για την οποιαδήποτε συζήτηση περί ενώσεως τη σύνοδο της Φλωρεντίας (1439)…».

Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, όμως, όπως σημειώνει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου, Ιερόθεος, «ως Ορθόδοξος Ιεράρχης, δεν ήταν διατεθειμένος να αποδεχθεί μια τέτοια πρόταση που συνιστούσε προδοσία της πίστεως και υποδούλωση της αληθείας της Εκκλησίας και μάλιστα ήθελε να διαφυλάξει και την Ορθόδοξη Εκκλησία ελεύθερη από κάθε υποδούλωση. Έτσι, προσπάθησε αφενός μεν με διαφόρους τρόπους να αποφύγει να επισκεφθεί τη Ρώμη και να συναντήσει τον Πάπα, αφετέρου δε παραπληροφορούσε εσκεμμένα την Ελληνική πολιτική ηγεσία, με το να τους αποκρύπτει όλα όσα συζητούσε με τους παπικούς αξιωματούχους, γιατί ενδεχομένως η πολιτική εξουσία θα προτιμούσε κάτι τέτοιο, αν αυτό ωφελούσε τα πολιτικά πράγματα που τους ενδιέφεραν εκείνο το χρονικό διάστημα. Η τακτική αυτή του Παλαιών Πατρών Γερμανού απέβλεπε σε τρεις σκοπούς. Πρώτον, να διαφυλάξει το κύρος και την αλήθεια της ορθοδόξου πίστεως και να μην αλλοιωθεί από διάφορες κακοδοξίες. Δεύτερον, να μην υποσκάψει το κύρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο οποίο ακόμη ανήκε, γιατί τέτοιες πρωτοβουλίες υπάγονται στην κανονική αρμοδιότητά του. Και τρίτον, γιατί ήθελε να διασφαλίσει το κύρος και την ελευθερία της Ορθοδόξου Εκκλησίας από τις αλλεπάλληλες και σταδιακές πολιτικές παρεμβάσεις, γιατί και τότε φάνηκε ότι η πολιτική ηγεσία ήθελε να χρησιμοποιήσει την Εκκλησία, για διάφορες πολιτικές σκοπιμότητες».