Η ταπείνωση καί η καταφυγή στόν Θεό, αποτελούν θεμελιώδεις ΑΡΕΤΕΣ γιά τόν Χριστιανό

«Ο Κύριος δεν μας υποσχέθηκε θώκους νικητών για την αρετή, αλλά μας είπε: “ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον” (Ἰωάννη 16,33).
Η δύναμη του Θεού ενεργεί όταν ζητάει κανείς την βοήθεια του Θεού, αναγνωρίζοντας την αδυναμία του και την αμαρτωλότητα της φύσεώς του.
Αυτός είναι ο λόγος που η ταπείνωση και η καταφυγή στον Θεό αποτελούν θεμελιώδεις αρετές για τον Χριστιανό.
Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

 

St John Maximovich

(Ἀνάλυση τοῦ λόγου περὶ θανάτου τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Μαξίμοβιτς)

Οἱ πρῶτες δύο ἡμέρες μετὰ τὸ θάνατο

Γιὰ διάστημα δύο ἡμερῶν ἡ ψυχὴ ἀπολαύει σχετικῆς ἐλευθερίας καὶ ἔχει δυνατότητα νὰ ἐπισκεφθεῖ τόπους ποὺ τῆς ἦταν προσφιλεῖς στὸ παρελθόν, ἀλλὰ τὴν Τρίτη ἡμέρα μετακινεῖται σὲ ἄλλες σφαῖρες.

Ἐδῶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰωάννης ἁπλῶς ἐπαναλαμβάνει τὴ διδασκαλία ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἤδη γνωρίζει ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα, ὅταν ὁ ἄγγελος ποὺ συνόδευσε τὸν Ἅγ. Μακάριο Ἀλεξανδρείας στὴν ἔρημο, τοῦ εἶπε, θέλοντας νὰ ἑρμηνεύσει τὴν ἐπιμνημόσυνη δέηση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τοὺς νεκροὺς τὴν Τρίτη ἡμέρα μετὰ θάνατο:

«Ὅταν γίνεται ἡ προσφορὰ τῆς ἀναίμακτης θυσίας (μνημόσυνο στὴ θεία λειτουργία) στὴν Ἐκκλησία τὴν τρίτη ἡμέρα, ἡ ψυχὴ τοῦ κεκοιμημένου δέχεται ἀπὸ τὸν φύλακα ἄγγελό της ἀνακούφιση γιὰ τὴ λύπη ποὺ αἰσθάνεται λόγω τοῦ χωρισμοῦ της ἀπὸ τὸ σῶμα… Στὸ διάστημα τῶν δύο πρώτων ἡμερῶν ἐπιτρέπεται στὴν ψυχὴ νὰ περιπλανηθεῖ στὸν κόσμο, ὁπουδήποτε ἐκείνη ἐπιθυμεῖ, μὲ τὴ συντροφιὰ τῶν ἀγγέλων ποὺ τὴ συνοδεύουν. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ψυχή, ἐπειδὴ ἀγαπᾶ τὸ σῶμα, μερικὲς φορὲς περιφέρεται στὸ οἴκημα στὸ ὁποῖο τὸ σῶμα της εἶχε σαβανωθεῖ, περνώντας ἔτσι δύο ἡμέρες ὅπως ἕνα πουλὶ ποὺ γυρεύει τὴ φωλιά του. Ἀλλὰ ἡ ἐνάρετη ψυχὴ πλανιέται σὲ ἐκεῖνα τὰ μέρη στὰ ὁποῖα συνήθιζε νὰ πράττει ἀγαθὰ ἔργα. Τὴν τρίτη ἡμέρα, Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος ἀνέστη ὁ Ἴδιος τὴν τρίτη ἡμέρα ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καλεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ Χριστιανοῦ νὰ μιμηθεῖ τὴ δική Του ἀνάσταση, νὰ ἀνέλθει στοὺς Οὐρανοὺς ὅπου θὰ λατρεύει τὸ Θεὸ ὅλων.»

Στὴν Ὀρθόδοξη νεκρώσιμη ἀκολουθία, ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς περιγράφει παραστατικὰ τὴν κατάσταση τῆς ψυχῆς ἡ ὁποία, ἔχοντας μὲν ἀφήσει τὸ σῶμα ἀλλὰ παραμένοντας στὴ γῆ, εἶναι ἀνίκανη νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ τοὺς ἀγαπημένους της τοὺς ὁποίους βλέπει: «Οἴμοι, οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχὴ χωριζόμενη ἐκ τοῦ σώματος! Οἶμοι, πόσα δακρύει τότε, καὶ οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν! Πρὸς τοὺς ἀγγέλους τὰ ὄμματα ρέπουσα, ἄπρακτα καθικετεύει πρὸς τοὺς ἀνθρώπους τὰς χεῖρας ἐκτείνουσα, οὐκ ἔχει τὸν βοηθοῦντα. Διό, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐννοήσαντες ἡμῶν τὸ βραχύ της ζωῆς, τῷ μεταστᾶντι τὴν ἀνάπαυσιν, παρὰ Χριστοῦ αἰτησώμεθα, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος».

Σὲ γράμμα του πρὸς τὸν ἀδελφὸ μιᾶς ἀποθνήσκουσας γυναίκας, ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος γράφει: «Ἡ ἀδελφή σου δὲν θὰ πεθάνει. Τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου πεθαίνει, ἀλλὰ ἡ προσωπικότητά του συνεχίζει νὰ ζεῖ. Ἁπλῶς μεταφέρεται σὲ μία ἄλλη τάξη ζωῆς… Δὲν εἶναι ἐκείνη ποὺ θὰ βάλουν στὸν τάφο. Ἐκείνη βρίσκεται σὲ ἕναν ἄλλο τόπο ὅπου θὰ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ζωντανὴ ὅσο καὶ τώρα. Τὶς πρῶτες ὧρες καὶ ἡμέρες θὰ βρίσκεται γύρω σου. Μόνο ποὺ δὲν θὰ λέει τίποτα καὶ ἐσὺ δὲν θὰ μπορεῖς νὰ τὴν δεῖς. Θὰ εἶναι ὅμως ἀκριβῶς ἐδῶ. Νὰ τὸ ἔχεις αὐτὸ στὸ νοῦ σου. Ἐμεῖς ποὺ μένουμε πίσω θρηνοῦμε γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὅμως γιὰ ἐκείνους τὰ πράγματα εἶναι ἀμέσως πιὸ εὔκολα. Εἶναι πιὸ εὐτυχισμένοι στὴ νέα κατάσταση. Ὅσοι ἔχουν πεθάνει καὶ κατόπιν ἐπαναφέρθηκαν στὸ σῶμα διαπίστωσαν ὅτι τὸ σῶμα ἦταν μία πολὺ στενάχωρη κατοικία. Καὶ ἡ ἀδελφή σου θὰ αἰσθάνεται ἔτσι. Εἶναι πολὺ καλύτερα ἐκεῖ, καὶ ἐμεῖς νοιώθουμε ὀδύνη σὰν νὰ τῆς ἔχει συμβεῖ κάτι ἀπίστευτα κακό! Θὰ μᾶς κοιτάζει καὶ σίγουρα θὰ μένει κατάπληκτη μὲ τὴν ἀντίδρασή μας».

 

Άγιος Ιλάριος Πικταβίου: «Τα αυτιά του λαού είναι αγιότερα από τις καρδιές των Ιερωμένων»

• 
  

Άρθρο τοῦ μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση

Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Πικταβίου ὁ Ὁμολογητής τόν 4ο αἰ. διαπιστώνει, ὅτι ἡ πνευματική διάκριση τῶν ἁπλῶν Ὀρθοδόξων τούς καθιστᾷ ἐνίοτε θεολογικότερους ἀπό τούς Κληρικούς!

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

1α. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου

2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351 – 361)

3. Σημαντικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς κατά τοῦ Ἐπισκόπου Αὐξεντίου

3α. Ἡ θόλωση τῆς ἀκριβείας στά ἐκκλησιαστικά Δόγματα προετοιμάζει τήν αἵρεση, ἀλλά καί τήν εἴσοδο τοῦ Ἀντιχρίστου

3β. Ὁ Ἐπίσκοπος Αὐξέντιος εἶναι αἱρετικός καί ἀντίχριστος, μολονότι φαινομενικῶς ὁμιλεῖ ὀρθοδόξως

3γ. Τό Ὀρθόδοξο Ποίμνιο ἀντιλαμβάνεται ὀρθοδόξως ἐκεῖνα πού οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι διαστρέφουν πρός τήν αἵρεση

3δ. Ὁ κίνδυνος τῆς προσκολλήσεώς μας στά ἐκκλησιαστικά κτήρια· προτιμότερη ἡ Ὀρθοδοξία στίς ἐρημιές

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

Ἡ παροῦσα περιδιάβασή μας στίς ὁδούς τῆς πρώιμης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μᾶς ὁδηγεῖ στόν ἱερό Ἱλάριο, Ἐπίσκοπο Πικταβίου (τοῦ σημερινοῦ Πουατιέ, Poitiers, τῆς Δυτ. Γαλλίας), καί στίς ἔνδοξες ἐκκλησιαστικές σελίδες τῶν μαρτυρικῶν ἀγώνων τῶν Ὀρθοδόξων κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ τόν 4ο αἰῶνα [1].

Φοβερός ἐχθρός τῆς αἱρέσεως σέ λόγους καί ἔργα, ὁ Ἱλάριος ἀπεκλήθη «Ἀθανάσιος τῆς Δύσεως» καί «Σφύρα [κατά] τῶν Ἀρειανῶν» (“malleus Arianorum”)· τούς ὁποίους πράγματι σφυροκόπησε τόσον ἐπίμονα, ὥστε ἐπανειλημμένως νά ὑποστεῖ διωγμούς καί τετραετῆ ἐξορία χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτῆς ἀνεδείχθη στήν Δύση στήριγμα, «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» θά λέγαμε, ὅπως καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή. Λίγο μετά τόν θάνατό του ἤδη ἐθεωρεῖτο, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος, μαζί μέ τούς Ἁγίους Κυπριανό καί Ἀμβρόσιο, συναριθμεῖται στούς τρεῖς ἐπιφανεῖς τετελειωμένους «μάρτυρες καί Ὁμολογητές» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως [2]. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στήν Δύση στίς 13 Ἰανουαρίου (ἀλλά πρό τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, στίς 14 τοῦ μηνός). Στά παλαιότερα ἑλληνικά Συναξάρια (καί τίς Πατρολογίες καί Ἐγκυκλοπαιδεῖες κ.ἄ.), ὅσο καί ἄν ἐρευνήσαμε ἀρχικῶς, δέν εὑρήκαμε νά μνημονεύεται ἑορτασμός τῆς μνήμης του ἀπό τούς Ἀνατολικούς Ὀρθοδόξους· σέ ἀνάλογες νεότερες συναξαριστικές ἐκδόσεις, ὡστόσο, ἔντυπες καί ψηφιακές, οἱ ὁποῖες ἔχουν συμπεριλάβει ἀκόμη περισσοτέρους παλαιούς Ὀρθοδόξους Ἁγίους τῆς Δύσεως, ἔχει ἐνταχθεῖ καί ὁ Ἅγιος Ἱλάριος στίς 13 Ἰανουαρίου [3]. Ἅλλωστε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος (c. 342-420) σέ δύο τοὐλάχιστον σημεῖα τῶν ἔργων του ὀνομάζει τόν Ἱλάριο «ἅγιο» καί πολλές φορές «Ὁμολογητή», τόν ἔχει δέ συμπεριλάβει στό ἔργο του De Viris Illustribus (Περί τῶν Ἐπιφανῶν Ἀνδρῶν), ἐνῷ καί ὁ δυτικός ἐκκλησιαστικός ἱστορικός καί θεολόγος Ρουφῖνος (345-411) ἐπίσης τόν χαρακτηρίζει ὡς «ἅγιο ἄνδρα» καί «Ὁμολογητή». [4] Ἀκόμηκαί στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή ὁ ἱερός Θεοδώρητος Κύρου (c. 393 – c. 457) στόν Ἐρανιστή του παραθέτει ἐκτενῆ θεολογική γνώμη τοῦ «Ἁγίου Ἱλαρίου Ἐπισκόπου καί Ὁμολογητοῦ» [5].

Ὁ Ἅγιος, λοιπόν, Ἱλάριος, Γέροντας τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τῆς Τουρώνης, δηλ. τῆς Tours (316/336 – 397), ὑπῆρξε ὄχι μόνον ὁ πρῶτος ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος τῆς Δύσεως, ἀλλά κυρίως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά τριαδολογικά καί πολεμικά κατά τῶν Ἀρειανῶν ἔργα του κατέστησε κατανοητή στήν Δύση τήν θεολογία τῆς συγκρούσεως στήν Ἀνατολή μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἀρειανῶν. Σέ αὐτό συνετέλεσε ἡ καλή γνώση του τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἡ ὁποία τοῦ κατέστησε προσιτή τήν γραμματεία τῶν δικῶν μας, Ἀνατολικῶν, ἑλληνοφώνων Ἁγίων Πατέρων.

Σέ μία ἐποχή κατά τήν ὁποία ὁ Ἀρειανισμός, ἀφοῦ εἶχε ἐπικρατήσει στήν Ἀνατολική Αὐτοκρατορία, δυστυχῶς ἐπέλαυνε ἀποφασιστικῶς καί στήν Δύση, μετά τόν θάνατο (τό 350) τοῦ Ὀρθοδόξου Αὐτοκράτορος τῆς Δύσεως Κώνσταντος, ὁ Ἱλάριος ἔσωσε τήν Ὀρθοδοξία στήν Δύση, ἀπέναντι στήν πυγμή τοῦ ἀρειανόφρονος (συν)Αὐτοκράτορος τῆς Ἀνατολῆς (καί Μονοκράτορος, τελικῶς) Κωνσταντίου Β΄ (337-361).

Τήν περίοδο ἐκείνη, οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι τῆς Δύσεως, ἀκόμη καί οἱ πρωτοστάτες τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Δύση Λιβέριος, Πάπας Ρώμης, καί Ὅσιος, Ἐπίσκοπος Κορδούης (Κόρδοβας), ἐξαναγκάσθηκαν ἀπό τόν αἱρετικό Αὐτοκράτορα Κώνσταντα σέ ὑπογραφή τοῦ ἀρειανίζοντος β΄ Συμβόλου τοῦ Σιρμίου (357) ὡς ὑποκαταστάτου τοῦ ὀρθοδόξου Συμβόλου τῆς Νικαίας· ὁ Λιβέριος μάλιστα συνυπέγραψε καί τήν συνοδική καταδίκη τοῦ Μ. Ἀθανασίου ἀπό τούς Ἀρειανούς. Τό β΄ σύμβολο τοῦ Σιρμίου μεταξύ ἄλλων καταδίκαζε τόν ὅρο «ὁμοούσιος» τῆς Νικαίας, τῶν Ὀρθοδόξων, ἀλλά καί τόν ὅρο «ὁμοιούσιος». Στήν δίδυμη «οἰκουμενική» Σύνοδο τῆς Ἀριμίνου (Rimini, Ἰουλ 359) καί τῆς Σελευκείας (Δεκ 359), μέ ἔξωθεν πίεση τοῦ Αὐτοκράτορος ἐπιβλήθηκε τό ἀρειανικό Σύμβολο τῆς Νίκης (τροποιημένο δ΄ Σύμβολο Σιρμίου) καί ἔτσι στερεώθηκε ἡ ἐπιβολή τῶν ἰσχυρῶν Ἀρειανῶν «Ὁμοίων» ἐπί τῶν μετριοπαθῶν Ἀρειανῶν «Ὁμοιουσιανῶν» (οἱ ὁποῖοι πλησίαζαν θεολογικῶς τούς Ὀρθοδόξους).

 απο το 34.45 λεπτο

Η διαστρέβλωση του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου από τους οικουμενιστές.

Ομιλεί* ο Μοναχός Σεραφείμ (Ζήσης)
«Εκκλησιολογικές αναλήθειες του Μητροπολίτη Κύκκου κ. Νικηφόρου»

Ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος έχει μερικά πάρα πολύ ωραία χωρία όπου τονίζει την σημαντική αξία του επισκόπου. Μάλιστα σε ένα από αυτά που θυμάμαι απ’ έξω λέει: ὁ λάθρα ἐπισκόπου τὶ πράσσων τῷ διαβόλω λατρεύει. Όποιος κάνει κάτι χωρίς να το γνωρίζει ο επίσκοπος λατρεύει το διάβολο.

Τα λέει αυτά βέβαια ο Άγιος Ιγνάτιος, αλλά ο Άγιος Ιγνάτιος όπως θα δούμε στα έργα του και στον βίο του, ήταν άνθρωπος ο οποίος φλεγόταν από τον πόθο του Χριστού σε σημείο που να θέλει να μαρτηρύσει για να πάει πιο κοντά στον Χριστό ακόμα πιο γρήγορα. Με τέτοιους επισκόπους οι οποίοι είναι Άγιοι, με τέτοιους επισκόπους οι οποίοι θαυματουργούν βεβαίως όποιος κάνει κάτι χωρίς την γνώση τους είναι αδικαιολόγητος απέναντι στον Θεό. Είναι σα να ‘χεις επίσκοπο, πρόεδρο της Τοπικής Εκκλησίας τον Άγιο Παΐσιο, τον Άγιο Πορφύριο. Έναν ζωντανό Άγιο που τον γνωρίζεις. Δεν δικαιολογείται ανυπακοή.

Αυτό συνέβαινε εκείνα τα χρόνια. Γιατί συνέβαινε εκείνα τα χρόνια; Γιατί εκείνα τα πρώτα χρόνια το να γίνεις επίσκοπος ήταν σχεδόν σίγουρο μαρτύριο εξαιτίας των απανωτών, των αλλεπαλλήλων διωγμών. Και φυσικά πρώτος στόχος στους διωγμούς είχαν οι ειδωλολάτρες τους επισκόπους. Οι επίσκοποι ήτανε τα μόνιμα θύματα των διωγμών και ήταν υποψήφιοι πάντοτε μάρτυρες. Συνεπώς ήταν οι εκλεκτότεροι. Γι’ αυτό λοιπόν τονίζουνε γύρω από τέτους ανθρώπους αρετής ότι πρέπει να γίνεται υπακοή.

Τους κατοπινούς αιώνες όταν τελείωσαν οι εξωτερικοί διωγμοί, όταν η Εκκλησία απέκτησε αίγλη, όταν ο επίσκοπος κατέστη τρόπον τινά ένα σημαντικό πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας, από τόπος μαρτυρίου, κατέστη η επισκοπή περιφανής τόπος και τόπος αίγλης. Και μπήκαν πολλοί επίσκοποι οι οποίοι δεν ήταν άξιοι. [Μπήκαν για] την αίγλη και τα χρήματα και τις διευκολύνσεις. Και αλλάζει πια η αντιμετώπιση εκ μέρους των Αγίων Πατέρων του επισκοπικού αξιώματος και προειδοποιούν μετά για άλλα πράγματα τα οποία θα δούμε.

Παρά ταύτα, και στον Άγιο Ιγνάτιο τον Θεοφόρο Πανιερώτατε τον οποίον επικαλεσθήκατε, υπάρχουν και προειδοποιήσεις εναντίον αυτών οι οποίοι όντας κληρικοί θα διαστρεβλώσουν την Πίστη και θα οδηγήσουνε σε απώλεια τους πιστούς. Και φυσικά σε αυτούς δεν συνιστά υπακοή ο Άγιος Ιγνάτιος. Υπάρχει ένα χωρίο το οποίο από μερικούς θεωρείται νόθο, αλλά οι Άγιοι Πατέρες το αποδέχονται ως γνήσιο του Αγίου Ιγνατίου και το χρησιμοποιούν και οι ίδιοι, και λέει τα εξής: (Είναι από την Επιστολή προς Ήρωνα, Διάκονο Αντιοχείας. Ο Άγιος Ιγνάτιος. Το επαναλαμβάνει και ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και άλλοι Πατέρες.)

«Πάς ό λέγων παρά τά διατεταγμένα, (ο καθένας που λέει πράγματα άσχετα με αυτά που έχουνε ορισθεί και διαταχθεί) καν αξιόπιστος ή, (ακόμα κι αν είναι αξιόπιστος) καν νηστεύη, καν παρθενεύη, καν σημεία ποιή καν προφητεύη, (ακόμη κι αν τα κάνει όλα αυτά) λύκος σοι φαινέσθω έν προβάτου δορά (να σου φαίνεται σαν λύκος σε δέρμα προβάτου, σε δορά προβάτου) προβάτων φθοράν κατεργα­ζόμενος (ο οποίος κατεργάζεται την διαφθορά των προβάτων, των λογικών προβάτων της ποίμνης).

Και βέβαια είναι πολύ φυσικό αυτό να το έχει πει ο Άγιος Ιγνάτιος διότι η ίδια η Καινή Διαθήκη -και εκεί σταματάει κάθε επιχείρημα που θα ήθελε να πει ο Πανιερώτατος αντίθετα- τί μας λέει; Ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος μας λέει στην Προς Γαλάτας, στο 1ο Κεφάλαιο.

Καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Ακόμα και αν Άγγελος από τον ουρανό ή εγώ ο ίδιος ή εμείς οι Απόστολοι σας διδάξουμε άλλα πράγματα από αυτά που σας είπαμε, να είμαστε αναθεματισμένοι.

Και στις Πράξεις των Αποστόλων στην ομιλία του, νομίζω στους πρεσβυτέρους της Εφέσου:

Εγώ γαρ οίδα τούτο (εγώ γνωρίζω αυτό) ότι εισελεύσονται μετά την αφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς (θα έλθουν μετά την αναχώρησή μου βαρείς λύκοι σε σας) μη φειδόμενοι του ποιμνίου (που δεν θα νοιάζονται για το ποίμνιο) και εξ υμών αυτών (από σας τους ίδιους, τους επισκόπους, το ακροατήριο του Αποστόλου Παύλου) αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα (θα σηκωθούν άνθρωποι που θα λαλούν διεστραμμένα) του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών (για να αποσπάσουν τους μαθητές πίσω τους).

Υπάρχει μία πολλή ωραία σειρά στο διαδίκτυο του κυρίου Νίκου Σακαλάκη με γενικό τίτλο όλης της σειράς: «Αλλοτρίας δε βοτάνης απέχεσθαι, ήτις εστίν αίρεσις». Είναι επιστολή του Αγίου Ιγνατίου προς τους Τραλλιανούς, και τονίζει όλες αυτές τις διδασκαλίες ο κύριος Σακαλάκης πολύ καλά και αναπτύσσει το ότι ο υγιής ας πούμε επισκοποκεντρισμός της πρώιμης εκκλησιολογίας δεν καταργεί την ανάγκη προφυλάξεως απέναντι αιρετικών επισκόπων.

Επίσης στις επιστολές του Αγίου Ιγνατίου δίνεται και πολλή έμφαση στο Πρεσβυτέριο. Δεν υπάρχει μόνο επίσκοπος, υπάρχει και το Pρεσβυτέριο. Και λέει στον επίσκοπο ότι και εσύ δεν πρέπει να κάνεις τα πράγματα χωρίς την γνώμη πρεσβυτέρων και της Εκκλησίας.

Κωνσταντίνος ο Μέγας και η ιστορική αλήθεια -- Απάντηση σε Νεοπαγανιστές και Προτεστάντες του π. Γ. Δ. Μεταλληνού,






Πηγή: Απομαγνητοφωνημένη ομιλία: Κωνσταντίνος ο Μέγας και η ιστορική αλήθεια



Ο π. 

Είναι γεγονός ότι η στάση των ιστορικών απέναντι στο Μέγα Κωνσταντίνο είναι αντιφατική. Για άλλους υπήρξε μέγα αίνιγμα ή στυγνός δολοφόνος και καιροσκόπος, για άλλους δε, το μέγα θαύμα της ιστορίας. Αυτό συμβαίνει διότι επικρατούν συνήθως ιδεολογικά κριτήρια και παραταξιακές εκτιμήσεις ερήμην των πηγών. Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο χώρο της ιστορίας, που οδηγεί αυτόχρημα στην αυτοκατάργηση του ιστορικού και των ερευνών του, είναι η χρησιμοποίηση της ιστορίας με οποιεσδήποτε διασκευές της κατά το δοκούν, ώστε να χρησιμοποιείται για να αποδειχθούν πράγματα που ιστορικά δεν θεμελιώνονται.
Ένα άλλο επίσης πρόβλημα είναι όχι μόνον η ιδεολογική χρήση της ιστορίας και των πηγών ακόμη, αλλά είναι και ο ιστορικός αναχρονισμός. Να επιχειρούνται δηλαδή ερμηνευτικές προσβάσεις στα ιστορικά γεγονότα και στα ιστορικά πρόσωπα μέσα από κρίσεις και προϋποθέσεις του παρόντος, του οποιουδήποτε παρόντος. Γνωρίζετε ασφαλώς όλοι ότι όταν συντάσσει κανείς μια ιστορική διατριβή και μάλιστα αν είναι διδακτορική διατριβή που είναι η σημαντικότερη εργασία ενός επιστήμονος, παραθέτει ένα εισαγωγικό ή πρώτο κεφάλαιο που αναφέρεται στην εποχή μέσα στην οποία τοποθετούνται τα θέματα με τα οποία ασχολείται. Αυτή η τοποθέτησις είναι απολύτως αναγκαία, σφαιρική από πάσης πλευράς τοποθέτηση, για να μπορεί κανείς τα συμπεράσματα τα οποία θα συναγάγει, να τα τεκμηριώνει και μάλιστα κατά τρόπον αναμφισβήτητον. Ο ιστορικός αναχρονισμός και η ιδεολογική χρήση της ιστορίας, επαναλαμβάνω, είναι από τις μεγαλύτερες αρρώστιες των ασχολουμένων με την ιστορία, στην εποχή μας περισσότερο. Επίσης, είναι δυνατόν, να στοχάζεται κανείς εις τα ιστορικά γεγονότα ερήμην των πηγών. Αυτό είναι μυθιστόρημα, δεν είναι ιστορία. Μυθιστόρημα σημαίνει, ή ιστορικό ρομάντσο ακόμη, σημαίνει ότι χρησιμοποιεί κανείς κάποια γεγονότα τα οποία έστω, στηρίζονται στις πηγές και τα συνδέει με έναν αυθαίρετο τρόπο. Αυτό ακριβώς είναι πάλι άλλη νόσος της ιστορικής επιστήμης. Ο μακαρίτης, ο μέχρι του θανάτου του πατριάρχης των εκκλησιαστικών ιστορικών στον τόπο μας, ο Απόστολος Βακαλόπουλος, μ’ ένα κλασικό έργο που μας έδωσε για την ιστορία, πολύτομο, του νέου ελληνισμού, αναγκάζεται να απολογηθεί στην επανέκδοση του πρώτου και δευτέρου τόμου και να πει το εξής, ότι «με κατηγορείτε διότι δεν στοχάζομαι επί των γεγονότων, αλλά νομίζω ότι επιστήμη είναι πρώτον η έρευνα και η παρουσίαση των πηγών αναλυτικά, κριτικά, και εν συνεχεία ο στοχασμός. Αφήστε με λοιπόν εγώ να ασχοληθώ με τις πηγές», έλεγε ο Βακαλόπουλος, «και εν συνεχεία σεις, κάμνετε τους στοχασμούς σας».
Επαναλαμβάνω λοιπόν, ιδεολογική χρήση της ιστορίας, ιστορικός αναχρονισμός, παραταξιακή νοοτροπία, και εν συνεχεία ανέρειστος, αθεμελίωτος στοχασμός, καταργούν τον ιστορικό και την έρευνά του.

Οι πηγές

 

Ο Μέγας Κωνσταντίνος

Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

---

Ἡ μεταστροφή του στό χριστιανισμό, προπαντός μετά τούς φοβερούς διωγμούς τοῦ σκληροῦ Διοκλητιανοῦ, ἦταν θεία ἐπέμβαση.

Ἐπιλογή, ἀπόφαση Θεοῦ. Καί ὁ Θεός δέν τόν ἐπέλεξε τυχαίως. Κατακοσμεῖτο ἀπό χαρίσματα· προπαντός, ἀπό ταπείνωση καί εὐσπλαγχνία.

Ὅταν στά Μεδιόλανα (312) νίκησε τό Μαξέντιο, καί ἔμπαινε ὡς νικητής στή Ρώμη, οἱ ἄνθρωποιτοῦ Μαξεντίου περίμεναν τό τέλος τους.

Ὅμως, ἔγραψαν γι'αὐτόν: «Τί εὐτυχία πλημμυρίζει τή Ρώμη! Δέν ἐπέτρεψες ν'ἀγγίξουν οὔτε ἐκείνους τῶν ὁποίων τό θάνατο ζητοῦσε ἡ Ρώμη!» (Εberhard Horst. Μέγας Κων/νος. «Ὠκεανίδα». 2007, σελ. 249).

Καί ὅταν τήν ἄνοιξη τοῦ (313 μ.Χ.) ἐξεστράτευσε στήν Ἄνω Ἰταλία, καί κατέκτησε τήν πόλη Σενούσιο (Σούσα περιοχῆς Τορίνου) δέν ἐπέτρεψε στούς στρατιῶτες του, νά πάρουν λάφυρα· καί τά δικαιοῦντο!

Τό ἄλλο; Βλέποντας τά σπίτια τῶν κατοίκων νά καίγονται ἀπό τή φωτιά, ἔστειλε τούς στρατιῶτες του νά σβήσουν τή φωτιά!

Τό νέο διαδόθηκε ἀστραπιαίως καί οἱ πόλεις ἄνοιγαν τίς πύλες τους καί τόν ὑποδέχονταν ὡς Μεσσία! (Αὐτόθι, σελ. 218-219).

Πολλοί ἀπό τούς Ἐπισκόπους πού μετεῖχαν στήν Πρώτη Οἰκουμενική Σύνοδο, εἶχαν βασανισθεῖ ἀπό τούς διωγμούς.

Ὁ Μ. Κων/νος μπαίνοντας στήν Αἴθουσα, ἔσκυψε καί μέ δάκρυα τούς ἀσπάσθηκε.

Εἶχε τέτοια ταπείνωση καί ὑπομονή, ὥστε τούς ἀσπάσθηκε ἕναν, ἕναν! Καί ἦταν ἐν συνόλῳ 318!

Καί ἐνῶ στήν Αἴθουσα τοῦ εἶχαν ἑτοιμάσει ἕναν ὑψηλό, περίλαμπρο θρόνο, αὐτός κάθισε σέ καθισματάκι!

Μέ τό σκεπτικό ὅτι ὁ θρόνος ἀνήκει στό Χριστό. Θεωροῦσε τόν ἑαυτό του ἀνάξιο νά καθίσει σέ τέτοιο θρόνο.

Καί μόνο ὅτι ἔβαλε στόπ στούς φοβερούς διωγμούς, ἦταν ἀρκετό νά χαρακτηρισθεῖ εὐεργέτης τῆς Ἐκκλησίας.

Ἄν ἰσχύει, ὅποιος σχίζει τήν Ἐκκλησία, ἡ ἁμαρτία του δέν συγχωρεῖται οὔτε μέ τό μαρτύριο (Ἰωάννης Χρυσόστομος P.G. 62:85), ἰσχύει καί ὅποιος σώζει τήν Ἐκκλησία ἀπό τά μαρτύρια, τούς διωγμούς, εἶναι ἀνώτερος ἀπό μεγαλομάρτυρα.

Ὁ αἱματηρός διωγμός κατά τῶν χριστιανῶν ἀπό τήν κρατική ἐξουσία «παρήγαγε» μάρτυρες Χριστοῦ.

Ὑπάρχει ὅμως καί ἕνας ἄλλος «διωγμός», ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά εἶναι ἀναίμακτος, ἀλλά «παράγει» ἀποστάτες.

Εἶναι ἡ θέσπιση ἀντιχριστιανικῶν νόμων, πού διαστρέφει τό φρόνημα τῶν χριστιανῶν, καί τούς ὁδηγεῖ στήν ἀποστασία.

Θά ἦταν προτιμότερο, ἡ Πολιτεία νά κυνηγοῦσε τούς χριστιανούς γιά νά τούς ἀποκεφαλίσει, παρά νά τούς ὁδηγεῖ στή «δαιμονοποίηση» θεσπίζοντας τέτοιους νόμους!

Γι'αὐτό ὁ θεόσοφος Μ. Κων/νος δέν ἔβαλε ἁπλῶς ἕνα τέλος στούς διωγμούς, ἀλλά προστάτευσε, θωράκισε τό φρόνημα τῶν χριστιανῶν, καταργώντας τή ρωμαϊκή, εἰδωλολατρική νομοθεσία, καί ἀντικαθιστώντας την μέ νόμους χριστιανιακούς.

Χωρίς αὐτό, ἡ προσφορά του στό χριστιανισμό θά ἦταν λειψή. Γι'αὐτό καί δοξάσθηκε τρανῶς ἀπό τό Θεό.

Τό σκήνωμά του ἀνέβλυζε μύρο, καί ὁ τάφος του ἔγινε πηγή θαυμάτων· «οὗ καί ἡ λάρναξ ἰάσεις βρύει» (Δόξα Ἀποστίχων Ἑσπερινοῦ ΚΑ' Μαϊου).

«Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν».

 Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

αγιου Νικολαου Βελιμιροβιτς

Ο Χριστός λέει: Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού

Παναγία, Πανάμωμη, Άσπιλη! Οι πρόγονοί μας στο όνομα της Θεοτόκου έκαναν τις πιο μεγάλες ευεργεσίες. Έλεγε ο Κύριος: Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού.

Η Θεοτόκος καλείται Παναγία, Άμεμπτη, Αμόλυντη, όχι μόνον επειδή είδε τον Κύριο, αλλά και επειδή τον κυοφόρησε, για αυτό το λόγο ονομάζεται Αγνή, Αμόλυντη, Άμωμη.

Ένα σημαντικό κεφάλαιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού μιλά για την επιμέλεια στην καθαριότητα. Αλλά η φροντίδα για την καθαριότητα κατέληξε σε μανία για την καθαριότητα. Δυστυχώς, η σύγχρονη Ευρώπη δεν αντιλαμβάνεται κάποια άλλη βαθειά, μυστική και πιο σημαντική καθαρότητα, ενδιαφέρεται μόνο για την εξωτερική καθαριότητα.

Κατά σύμπτωση, η φροντίδα της καθαριότητας ήταν πολύ σημαντική και στους Εβραίους πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.

Οι Φαρισαίοι επιμελούνταν την καθαριότητά τους όχι λιγότερο από τους σύγχρονους ευρωπαίους. Στο Ευαγγέλιο γράφει πως οι Φαρισαίοι προσπαθούσαν, όπως οι σύγχρονοι χειρουργοί, ώστε να είναι το ποτήρι και το πιάτου τους πεντακάθαρο. Επέπληξαν αυστηρά τους μαθητές του Χριστού, γιατί έτρωγαν ψωμί με άπλυτα χέρια.

Οι Φαρισαίοι και όλοι οι Ιουδαίοι δεν τρώνε, αν δεν πλύνουν πρώτα τα χέρια τους, τηρώντας έτσι την παράδοση των προγόνων τους. Επίσης, όταν επιστρέφουν από την αγορά, δεν τρώνε αν δεν κάνουν πρώτα καθαρμούς. Και πολλά άλλα τηρούν κατά την παράδοση, όπως τον καθαρμό των ποτηριών και των σκευών, των χάλκινων αντικειμένων και των κρεβατιών (Μρ. 7, 3-4).

Πραγματικά, οι σύγχρονοι άνθρωποι και οι πρόγονοι των συγχρόνων Ευρωπαίων γνωρίζουν μόνο ένα είδος δυσωδίας, της σωματικής.

Βουίζουν τα αυτιά μας καθημερινά από τις φωνές των Ευρωπαίων:

Νερό, νερό, νερό! Καθαριότητα, καθαριότητα, καθαριότητα!

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ, Θαύμα καρκίνου

«Είμαι ο άγιος Σάββας. Εσύ με φώναξες και ήλθα»…

Σεβαστή ηγουμένη Κυπριανή

Λαμβάνω το θάρρος, με δάκρυα στα μάτια, η αμαρτωλή δούλη του Θεού, να σας περιγράψω το θαύμα που έγινε στο υιόν μου, τον Ιωάννην Καρδούλια από την Αμερική.

Ήτο πολύ υγιής, λεβέντης, που στην ζωή του δεν αρρώστησε. Τώρα τον βρήκε αυτό το μικρόβιο της θανατηφόρου αρρώστειας, καρκίνος. Πήγε στους γιατρούς και το εξακρίβωσαν. Όταν το έμαθα εγώ, η μητέρα του, καθώς και ο ίδιος, αλλά και όλοι στο σπίτι, πήγαμε να τρελλαθούμε. Τον έχω μονάκριβο. Οι γιατροί, τον εγχείρησαν. Ο καρδιολόγος μας είπε ότι πρέπει να κάμη χημειοθεραπεία.
Αυτή η θεραπεία είναι κάτι το τραγικό˙ τι περνά ο άνθρωπος! Το παιδί μου και όλοι μας κλαίγαμε και έλεγε˙ «πώς να πάω εγώ στο Νοσοκομείο, να τραβήξω αυτά όλα, ενώ είμαι τόσο καλά και δεν αισθάνομαι τίποτα;». Εγώ με θάρρος και με πίστη επροσευχόμουνα στον Χριστό πρώτα, μέχρι και την παραμονή που θα πηγαίναμε να κάμη την θεραπεία. Εν τω μεταξύ, είχα γράψει σε σας και μου στείλατε το λαδάκι και την αγίαν ζώνην. Με δάκρυα στα μάτια και με πίστη, έκανε την προσευχήν του και διαβάζαμε τα θαύματά του. Την ίδια νύχτα βλέπει ένα όνειρο.

 Σαν να ήταν στην όχθη ενός ποταμού και ήθελε να πάη απέναντι, αλλά ο ποταμός ήταν γεμάτος από φίδια μεγάλα, μικρά, όλα τα είδη. Απέναντι, στην άλλη όχθη, ήτο ένας γέρος κοντός, καλόγηρος και μπροστά του είχε ένα τραπεζάκι, σαν γραφείο. Το μέτωπό του έλαμπε. Σηκώθηκε και φώναξε «Γιάννη, έλα απέναντι, κοντά μου». Ο γυιός μου, του έλεγε «δε μπορώ, φοβάμαι τα φίδια, θα με φάνε, δε μπορώ». «Μη φοβάσαι, θα σε βοηθήσω εγώ» και ήλθε κοντά του.
Του έπιασε το χέρι και του λέει˙ «πάτα πάνω στα φίδια». Τότε μαζί με τον καλόγηρο πάτησαν πάνω στα φίδια, τα οποία έμειναν στο έδαφος νεκρά. Όταν πήγε στο τραπεζάκι που έλαμπε, τον ερώτησε˙ «ποιος είσαι;». Ο γέρος του λέει˙ «Είμαι ο άγιος Σάββας. Εσύ με φώναξες και ήλθα».
Του λέει ο Γιάννης˙ «Σε ξέρω˙ η μαμά μου έχει στο μαξιλάρι μου την εικόνα σου και το βιβλίο σου». Έκανε την θεραπεία χωρίς να μείνη κανένα κακό σύμπτωμα. Χωρίς εμετό, αιμορραγίες, διάρροια. Ο γιατρός ήταν Άραβας από το Πακιστάν. Ένα μήνα κράτησε αυτή η κατάσταση. Ο γιατρός περίεργος ρωτούσε τον Γιάννη για την υγεία του. Μια μέρα είδε τις εικόνες στο κρεβάτι του Γιάννη και λέγει˙ «Τι είναι, Γιάννη, αυτές οι φωτογραφίες;» «Είναι άγιος, είπε ο Γιάννης και εγώ και η μητέρα μου προσευχόμεθα».
Ο γιατρός τότε είπε˙ «Μπράβο Γιάννη, οι άγιοι βοηθούν˙ το βλέπω, είναι θαύμα. Πρώτη φορά είδα να μην πειράξει το φάρμακο». Τρεις γιατροί μας είπαν ότι η αρρώστεια εξηφανίσθη και είναι τελείως καλά. Μεγάλη η χάρις του αγίου Σάββα που έδωσε την υγεία στο παιδί μου.

Θα τον ευγνωμονούμε, όσο ζούμε.

Ελένη Καρδούλια

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΧΡ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ-ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΛΥΜΝΟΥ
Μέρος Δ΄:  Θαύματα του Αγίου.

25 Απριλίου: Μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου

,........

Ούτος ο πανεύφημος Απόστολος Μάρκος, εκήρυξε το Ευαγγέλιον του Χριστού εις όλην την Αίγυπτον και Λιβύαν και Βαρβαρίαν και Πεντάπολιν, κατά τους χρόνους Τιβερίου του βασιλέως εν έτει ξδ’ [64]. Συνέγραψε δε το εδικόν του άγιον Ευαγγέλιον, εξηγουμένου τούτο εις αυτόν, Πέτρου του Κορυφαίου Αποστόλου. Πηγαίνωντας δε ο Απόστολος εις την Κυρήνην της Πενταπόλεως, πολλά εκεί εποίησε θαύματα. Έπειτα αναχωρώντας εκείθεν, επήγεν εις Αλεξάνδρειαν, και από εκεί εις την Πεντάπολιν, εις κάθε δε μέρος ενεργούσε θαύματα. Εστόλιζε τας του Χριστού Εκκλησίας, εχειροτόνει Επισκόπους και κληρικούς, ύστερον δε πάλιν εγύρισεν εις την Αλεξάνδρειαν. Εκεί δε ευρίσκωντας μερικούς αδελφούς εις το μέρος της θαλάσσης, της καλουμένης του Βουκόλου, συνανεστρέφετο με αυτούς, ευαγγελιζόμενος και κηρύττων τον λόγον του Θεού. Όθεν οι προσκυνηταί των ειδώλων, μη φέροντες να βλέπουν την του Χριστού πίστιν αυξανομένην και προκόπτουσαν, έδεσαν τον Απόστολον με σχοινία, και έσυρον αυτόν επάνω εις πέτρας. Αι δε σάρκες του κτυπούμεναι εις τας πέτρας, κατεξεσχίζοντο, και το αίμα του την γην εκοκκίνιζεν. Έπειτα έβαλον αυτόν εις την φυλακήν, εις την οποίαν εφάνη ο Κύριος προς αυτόν, και του εφανέρωσε την μέλλουσαν δόξαν οπού έμελλε να λάβη εις τους Ουρανούς. Ύστερον δε από μίαν ημέραν, έδεσαν πάλιν αυτόν οι Έλληνες, και ετράβιζον μέσα εις τα παζάρια. Εκεί λοιπόν με το να εσπαράττοντο αι σάρκες του και να κατεκόπτοντο από τας πέτρας, παρέδωκε το πνεύμα του τω Κυρίω ο μακαριστός του Κυρίου Απόστολος. Κατά δε τον χαρακτήρα του σώματος, τοιούτος ήτον ο θείος ούτος Ευαγγελιστής. Δεν ήτον ούτε πολλά υψηλός και μακρύς, ούτε πάλιν πολλά χαμηλός και κοντός, αλλά μαζί με το μέτριον μέγεθος, εστόλιζεν αυτόν και η επανθούσα λευκότης των μαλλίων του. Η μύτη του ήτον μακρά και ίσια, και όχι κοντή και πλατεία, ώστε οπού να δείχνη το πρόσωπόν του ωσάν κολοβόν. Τα οφρύδιά του ένευον εις το έσω, το γένειόν του ήτον δασύ και μακρύ, η κεφαλή του ήτον φαλακρή, και το χρώμα του προσώπου του ήτον άριστα συγκεκραμένον. Είχε δε ο Απόστολος συμπάθειαν πολλήν εις τους δεομένους, και το ευκολομίλητον προς τους αυτόν ανταμόνοντας, ώστε οπού αι αρεταί της ψυχής του, αντέλαμπαν με τας φυσικάς χάριτας του σώματός του. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον πάνσεπτον αυτού Ναόν, τον ευρισκόμενον κοντά εις τον τόπον τον λεγόμενον του Ταύρου.

Παρά δε τω Ωρολογίω γράφεται Νέρωνος. Έφθασεν όμως και έως του Νέρωνος, εις τον καιρόν του οποίου ήθλησεν εν έτει ξδ’ [64]. Συμφώνως λέγει και ο Μελέτιος εν τω α’ τόμω της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Όστις και ταύτα γράφει περί του Ευαγγελιστού τούτου Μάρκου, ήγουν ότι άρχισε να κηρύττη το Ευαγγέλιον εις Αίγυπτον, κατά το δέκατον τρίτον έτος μετά την του Χριστού Ανάστασιν, και πρώτος έκτισεν Εκκλησίας εις Αλεξάνδρειαν. Ότι ο Μάρκος ούτος ήτον μαθητής και υιός θετός του Πέτρου, ανεψιός δε Βαρνάβα, και υιός Μαρίας, οπού εδέχθη τους Αποστόλους, καθώς εις τας Πράξεις γράφεται· «Συνιδών δε (ο Πέτρος) ήλθεν επί την οικίαν Μαρίας της μητρός Ιωάννου, του επικαλουμένου Μάρκου» (Πραξ. ιβ’, 12 και προς Κολασ. δ’, 10) και αυτός δε ο Πέτρος γράφει· «Ασπάζεται υμάς Μάρκος ο υιός μου» (Α’ Πετ. ε’, 13). Γράφει δε προς τούτοις ο Μελέτιος, ότι όταν ο Πέτρος επήγε το πρώτον εις Ρώμην κηρύττων το σωτήριον κήρυγμα, δεν ευχαριστήθησαν μόνον οι Ρωμαίοι εις την άγραφον διδασκαλίαν του κηρύγματός του, αλλ’ επαρακάλεσαν τον Απόστολον τούτον Μάρκον, ως μαθητήν του Πέτρου, να τους αφήση υπόμνημα έγγραφον της διδασκαλίας του Πέτρου, και έτζι έγιναν αίτιοι της συγγραφής του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, καθώς ιστορεί ο Ευσέβιος (Εκκλησιαστική Ιστορία, βιβλ. β’, κεφ. ιε’) και Κλήμης ο Στρωματεύς εν τω ς’ των υποτυπώσεων, και Παπίας ο Ιεραπολίτης. Ο Θεοφύλακτος όμως και Οικουμένιος και ο Μητροφάνης Σμύρνης εν τη ερμηνεία των Καθολικών Επιστολών συμφώνως λέγουσιν, ότι ο Πέτρος επέτρεψε τον Μάρκον να υπάγη εις Αίγυπτον και να γράψη το Ευαγγέλιον. Ο δε θείος Αυγουστίνος περί συμφωνίας Ευαγγελιστών (βιβλ. α’, κεφ. β’) λέγει, ότι ο Μάρκος φαίνεται πως ακολουθεί τον Ματθαίον, και είναι ωσάν ένας επιτομεύς των του Ματθαίου ευαγγελικών διηγήσεων (όρα εις την Εκατονταετηρίδα, σελ. 173). Όρα περί του Αγίου Μάρκου τούτου και εις την ενδεκάτην του Ιουνίου, όπου ευρήσεις, ότι ούτος εσύναξε τα λείψανα του Αγίου Βαρνάβα, και τα απέθεσε μέσα εις ένα σπήλαιον. Σημείωσαι, ότι το όνομα Μάρκος, κατά τινας μεν, είναι εβραϊκόν. Όθεν ο Πηλουσιώτης Ισίδωρος είπεν, ότι αυτό ερμηνεύεται καθαρός ή υψηλός. Κατά τινας δε, είναι ελληνικόν. Πολλοί γαρ Έλληνες με το όνομα Μάρκος ωνομάζοντο. Και δια να ειπούμεν καθολικώς, πολλοί Εβραίοι συναναστρεφόμενοι με τους Έλληνας, είχον και τα ονόματα των Ελλήνων. Έτζι Φίλιππος ο Απόστολος Εβραίος ων, είχε το όνομα του Έλληνος βασιλέως Φιλίππου, του προ Χριστού διακοσίων χρόνων όντος. Έτζι ο Νικόδημος ο εις της Συναγωγής των Εβραίων, όνομα είχεν ελληνικόν. Έτζι ο Τρύφων Εβραίος ων, προς τον οποίον εποίησε τον Διάλογον ο θείος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς, με όνομα ελληνικόν ωνομάζετο, και άλλοι ομοίως. Σημείωσαι, ότι εις τον Ευαγγελιστήν Μάρκον εγκώμιον έχει Νικήτας ο ρήτωρ, ου η αρχή· «Ώσπερ ουχ’ όμοιαι των σωμάτων πάντων». (Σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη Μονή του Διονυσίου, και εν τη των Ιβήρων.)

Αξιόλογον είναι το θαύμα οπού ιστορείται εν τη βιογραφία του Αγίου Μάρκου τούτου, τη παρά Βολλάνδω αναφερομένη, ήγουν ότι εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας παπουτζής άπιστος, ο οποίος ράπτωντας μίαν φοράν το παπούτζιον το εσχισμένον και παλαιόν του Αγίου Μάρκου, ετρύπησε την χείρα του με την βελόνην. Πονέσας δε πολλά, ω Θεέ μου! εφώναξεν. Όθεν ο Ευαγγελιστής εκ τούτου λαβών αφορμήν, εδίδαξεν αυτόν την του Χριστού πίστιν, και ευθύς τον ιάτρευσε με το πτύσμα του. Είτα βαπτίσας αυτόν, εχειροτόνησεν Επίσκοπον του εκεί θρόνου. Λέγουσι δε, και ότι ο Ευαγγελιστής ούτος παρών ευρεθείς εις Ρώμην, ότε εμαρτύρησεν ο Πέτρος και ο Παύλος, είτα γυρίσας εις την Αλεξάνδρειαν, εν αυτή έλαβε τον δια μαρτυρίου θάνατον εν έτει ξη’ κατά τον Ευτύχιον Αλεξανδρείας εν τω χρονικώ. (Όρα εις την Εκατονταετηρίδα του κυρ Ευγενίου.)

(Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

Ο άγιος Ιωάννης της Κλιμακος αποδεικνύεται, από το βαθυστόχαστο αυτό έργο του, βαθύτατος γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, όταν η επιστήμη της ψυχολογίας ήταν άγνωστη και ως έννοια.

Με θαυμαστό τρόπο, ανατέμνει την ανθρώπινη ψυχή και προσπαθεί να εντοπίσει τις αμαρτωλές έξεις της και τις καταβολές, ώστε να την θεραπεύσει και να τη θωρακίσει από την ψυχοκτόνο δράση της αμαρτίας και του κακού.

Γνωρίζει πως στην ανθρώπινη ψυχή υπάρχουν βαθμίδες κάθαρσης από τα πάθη και επίσης βαθμίδες απόκτησης των αρετών.

Γι’ αυτό και ιεραρχεί με καταπληκτικό τρόπο την κάθαρση και την απόκτηση αρετών, ώστε να γίνεται με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο.

Έστω για παράδειγμα: αρχίζει με τις αρετές της μετάνοιας, της υπακοής, της μνήμης του θανάτου, για να αποκολλήσει τον άνθρωπο από την αμαρτία και προχωρεί σε υψηλές αρετές, όπως τις διακρίσεως, της ησυχίας, της απάθειας, της ταπεινοφροσύνης κλπ.

Οι απόκτηση των αρετών είναι έτσι ταξινομημένες στο ιερό σύγγραμμα, ώστε η κάθε αρετή να προϋποθέτει την προηγούμενη και αυτή να είναι προϋπόθεση για την επόμενη.

Πέραν του βαρύτατου πνευματικού της περιεχομένου η «Κλίμαξ» αποτελεί και ένα θαυμαστό λογοτεχνικό μνημείο.

Είναι γραμμένη σε κομψή και καλοδουλεμένη ελληνική γλώσσα.

Ο ιερός συγγραφέας χρησιμοποίησε ένα μεγάλο πλήθος καλολογικών εκφράσεων, ζωηρών παραστατικών εικόνων, παρομοιώσεων και προσωποποιήσεων, προκειμένου να οδηγήσει τον αναγνώστη στην καλλίτερη κατανόηση των νοημάτων.

Εκτός από δάσκαλος παρουσιάζεται και ως άριστος χειριστής του της ελληνικής γλώσσας και του τρόπου σκέψεως και εκφράσεως.

Με άλλα λόγια η «Κλίμαξ» έχει και μεγάλη φιλολογική αξία.

Η μελέτη αυτού του καταπληκτικού βιβλίου αποδεικνύεται πολύ χρήσιμη αυτή την ιερή περίοδο, πολύτιμος οδηγός του πνευματικού μας αγώνα και γι’ αυτό η Εκκλησία μας έχει αφιερώσει, όπως προαναφέραμε, την Δ΄ Κυριακή των Νηστειών στον συγγραφέα του και σε αυτό.

Να μας παροτρύνει να εντάξουμε στον όλο πνευματικό μας αγώνα και την μελέτη του. Και τούτο, διότι δεν εύκολο χωρίς πνευματική καθοδήγηση να αποκομίσουμε οφέλη.

Χρειαζόμαστε την πνευματική εμπειρία των αγίων μας, οι οποίοι, κατόρθωσαν να νικήσουν τους τρεις μεγάλους εχθρούς: τον διάβολο, τον πτωτικό κόσμο και την σάρκα, η οποία ρέπει προς την αμαρτία.

Η «Κλίμαξ» του αγίου Ιωάννη αναμφίβολα θα μας βοηθήσει να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στη μεγάλη πρόσκληση, να προσπαθήσουμε να νικήσουμε και εμείς αυτούς τους τρεις εχθρούς μας.

Να πραγματοποιήσουμε τη μεγάλη μας υπέρβαση· να αγωνιστούμε σθεναρά εναντίον του μεγαλύτερου (από τους άλλους δύο) εχθρού μας, του πτωτικού εαυτού μας, του «παλαιού ανθρώπου» (Κολ.3,9), που φωλιάζει μέσα μας και μας πολεμά αδιάκοπα, επιδιώκοντας την πνευματική μας καταστροφή.

Και γι’ αυτό χρειαζόμαστε την Θεία Χάρη και την βοήθεια των θεουμένων αγίων μας.

Η πνευματική μας πορεία αυτή την ιερή περίοδο αποτελεί μια σπουδαία ευκαιρία αυτογνωσίας και μεταστροφής.

Η Εκκλησία, αφυπνίζει τη συνείδησή μας, μας αποκαλύπτει την πτωτική μας κατάσταση και μας προσφέρει τα αναγκαία μέσα για τη θεραπεία και την αποκατάστασή μας.

Μέσα στο κατανυκτικό κλίμα των ημερών και με τη βοήθεια της συνειδητής μας εκκλησιαστικής ζωής, των ιερών ακολουθιών, των ψυχοφελών αναγνωσμάτων και τον προσωπικό μας αγώνα, καλούμαστε να ανακτήσουμε τη χαμένη πνευματική αυτοσυνειδησία μας και να συναισθανθούμε την οικτρή κατάσταση της αμαρτωλότητάς μας, η οποία μας κρατά δέσμιους και μακριά από τη σωστική χάρη του Θεού.

Μας καλεί, τέλος, να λάβουμε τη μεγάλη απόφαση: να εγκαταλείψουμε τον σκοτεινό και δύσοσμο βούρκο της αμαρτίας και να πορευθούμε προς το καθαρό φως του ουρανού.

Να βαδίσουμε την ουρανοδρόμο ατραπό, η οποία διέρχεται αναπόφευκτα μέσα από την Εκκλησία, διά της οποίας επιτελείται η κάθαρση και πραγματώνεται η εν Χριστώ τελείωση.

Λ. Σ.

 

Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης – Κλίμαξ. 28. Περί προσευχής.

(Για την ιερά προσευχή, την μητέρα των αρετών,
και για το πώς πρέπει να παρίσταται κάποιος
σ’ αυτήν νοερά και σωματικά)

1. Η προσευχή, ως προς την ποιότητα της, είναι συναναστροφή και ένωση του ανθρώπου με τον Θεό [1], και ως προς την ενέργεια της, σύσταση και διατήρηση του κόσμου, συμφιλίωση με τον Θεό, μητέρα των δακρύων, καθώς επίσης και θυγατέρα, συγχώρηση των αμαρτημάτων, γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς, τοίχος πού μας προστατεύει από τις θλίψεις, συντριβή των πολέμων, έργο των Αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, η μελλοντική ευφροσύνη, εργασία που δεν τελειώνει, πηγή των αρετών, πρόξενος των χαρισμάτων, αφανής πρόοδος, τροφή της ψυχής, φωτισμός του νου, πέλεκυς πού κτυπά την απόγνωση, απόδειξη της ελπίδας, διάλυση της λύπης, πλούτος των μοναχών, θησαυρός των ησυχαστών, μείωση του θυμού, καθρέπτης της πνευματικής προόδου, φανέρωση των μέτρων, δήλωση της πνευματικής καταστάσεως, αποκάλυψη των μελλοντικών πραγμάτων, σημάδι της πνευματικής δόξας που έχει κανείς. Η προσευχή είναι γι΄ αυτόν που προσεύχεται πραγματικά δικαστήριο και κριτήριο και βήμα του Κυρίου, πριν από το μελλοντικό βήμα.

2. Ας εγερθούμε και ας ακούσουμε την ιερή αυτή βασίλισσα των αρετών να φωνάζει με υψωμένη την φωνή και να μας λέει: «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς. Άρατε τον ζυγόν μου εφ΄ υμάς, και ευρήσετε ανάπαυσιν ταίς ψυχαίς υμών -και ίασιν ταίς πληγαίς υμών- ο γάρ ζυγός μου χρηστός – και πταισμάτων μεγάλων ιαματικός – υπάρχει» (πρβλ. Ματθ. Ια΄ 28-30).

3. Όσοι πηγαίνουμε να παρασταθούμε ενώπιον του Βασιλέως και Θεού και να συνομιλήσουμε μαζί Του, ας μη προχωρούμε χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία. Διότι υπάρχει φόβος, εάν μας δει από μακρυά να μην έχουμε τα όπλα και την στολή που αρμόζουν για την παρουσίαση ενώπιον του Βασιλέως, να διατάξει τους υπηρέτες και λειτουργούς Του να μας δέσουν και να μας εξορίσουν μακρυά από το πρόσωπο Του, και τις δεήσεις μας να τις σχίσουν και να τις πετάξουν στο πρόσωπο μας.

4. Όταν ξεκινάς να σταθείς ενώπιον του Κυρίου, ας είναι ο χιτώνας της ψυχής σου υφασμένος εξ ολοκλήρου με το νήμα ή μάλλον με το λήμμα της αμνησικακίας. Ειδεμή τίποτε δεν πρόκειται να ωφεληθείς από τον προσευχή. Όλο το ύφος και το λεκτικό της προσευχής σου ας είναι ανεπιτήδευτο, διότι ο τελώνης και ο άσωτος με έναν μόνο λόγο συμφιλιώθηκαν με τον Θεό.

5. Μία είναι εξωτερικά η στάση στην προσευχή, αλλά παρουσιάζει εσωτερικά πολλές ποικιλίες και διαφορές. Άλλοι συνομιλούν μαζί Του σαν με φίλο και Κύριο τους, και Του προσφέρουν τον ύμνο και την ικεσία χάριν των άλλων και όχι του εαυτού τους. Άλλοι ζητούν πλούτο και δόξα και περισσότερη παρρησία. Άλλοι παρακαλούν να απαλλαγούν τελείως από τον εχθρό τους. Μερικοί ικετεύουν να τους δοθεί κάποια τιμή, και μερικοί για την τελεία εξάλειψη του χρέους τους. Άλλοι ζητούν απελευθέρωση από τα δεσμά των παθών, και άλλοι συγχώρηση των ανομημάτων τους.

6. Πριν απ΄ όλα ας βάλουμε στον κατάλογο της δεήσεως μας την ειλικρινή ευχαριστία. Στην δεύτερη σειρά, την εξομολόγηση των αμαρτιών μας και την συντριβή της ψυχής μας με συναίσθηση. Και εν συνεχεία ας αναφέρουμε τα αιτήματα μας προς τον Παμβασιλέα. Ο τρόπος αυτός της προσευχής είναι άριστος, όπως αποκαλύφθηκε σε κάποιον από τους αδελφούς από Άγγελο του Κυρίου.