Μια κριτική προσέγγιση του κειμένου του Μητροπολίτη Πισιδίας Ιώβ με τίτλο : ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ (1965-2025) (B)

 

ΜΕΡΟΣ-Β

Επιμέλεια : πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Το πρωτότυπο κείμενο στην Αγγλική γλώσσα υπάρχει στο link. https://panorthodoxsynod.blogspot.com/2026/01/healing-of-memories-and-christian-unity.html#more. Στα πλαίσια είναι αποσπάσματα από το κείμενο του Μητροπολίτη Ιώβ.

Έναν αιώνα αργότερα, έχουμε ακόμη μια ανάγνωση των γεγονότων από τον διακεκριμένο Γάλλο Καθολικό Ασσουμπσιονιστή και Βυζαντινολόγο Μαρτέν Ζυγκιέ. Στο ουδεμία λιγότερο πολεμικό έργο του που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1941 με τίτλο Ο Βυζαντινός Σχισμός, το οποίο κρίνει ως το «σχίσμα του Κηρουλαρίου» και του οποίου επιχειρεί να εντοπίσει τις μακρινές αιτίες, μεταξύ των οποίων αναφέρει «τη φιλοδοξία των πατριαρχών της Κωνσταντινούπολης, η οποία τους ώθησε να θέλουν να εξισωθούν με κάθε κόστος με τους επισκόπους της Ρώμης», ο συγγραφέας τελικά καταλογίζει μεταξύ των άμεσων αιτιών του σχίσματος «τις αντιπάθειες της φυλής, την εθνική υπερηφάνεια και τις πολιτικές αντιζηλίες» μεταξύ Ελλήνων και Λατίνων και αναγνωρίζει ως έμμεσες αιτίες αυτού του «σχίσματος» τη διαφορετικότητα και την αμοιβαία άγνοια των ελληνικής και λατινικής γλώσσας, καθώς και την αυτόνομη εξέλιξη των δύο Εκκλησιών στο θεολογικό, κανονικό και λειτουργικό τομέα, όπου το σημαντικότερο σημείο κατ' αυτόν ήταν η προσθήκη του filioque στο Σύμβολο της Πίστεως της Νικαίας, που εισήχθη στη Ρώμη στις αρχές του 11ου αιώνα και ποτέ δεν αναγνωρίστηκε από την Ανατολή. Πέρα από τον πολεμικό τόνο της εποχής, το αξίωμα του Ζυγκιέ είναι ότι αμφισβήτησε, δείχνοντας την ανακρίβειά του, την άποψη που διατηρήθηκε για αιώνες σύμφωνα με την οποία «το σχίσμα του Μιχαήλ Κηρουλαρίου» του 1054 θα ήταν ο οριστικός σχισμός μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο Ζυγκιέ γράφει: «Με την όψιμη σοφία της ιστορίας, οι αμοιβαίοι αφορισμοί του Ιουλίου 1054 θεωρήθηκαν ως το μοιραίο τέλος των Σχισμάτων που, για πολλούς αιώνες, χώριζαν περιοδικά τη Βυζαντινή Εκκλησία από τη Δυτική Εκκλησία, όπου έβλεπαν στον Μιχαήλ Κηρουλάριο τον συντάκτη του οριστικού σχίσματος. Στην πραγματικότητα, όταν εξετάζουμε τα έγγραφα από κοντά, συνειδητοποιούμε ότι αυτά τα αναθέματα δεν είχαν τη γενική εμβέλεια που ήθελαν να τους αποδώσουν. Οι Ρωμαίοι λεγάτοι δεν εξαπέλυσαν τα αναθέματά τους εναντίον της Βυζαντινής Εκκλησίας, αλλά εναντίον ενός από τους πατριάρχες της και μερικών κληρικών της. Η ίδια η καταδικαστική τους απόφαση εμφανίζεται, από κανονική άποψη, στερημένη κάθε αξίας και δεν εγκρίθηκε ποτέ από την Αγία Έδρα. Όσο για τον αφορισμό των λεγάτων από τον Μιχαήλ Κηρουλάριο και την μόνιμη σύνοδό του, αυτός δεν αφορά ούτε τον πάπα ούτε ολόκληρη τη Δυτική Εκκλησία· είναι ένα απλό μέτρο αντιποίνων εναντίον ασελγών ξένων, που τόλμησαν να διατυπώσουν τις πιο φανταστικές κατηγορίες εναντίον του Κηρουλαρίου και του κλήρου του και στους οποίους δεν ήθελαν να δουν παρά απεσταλμένους του Δουκά της Ιταλίας, Αργυρού. Αντί να μιλάμε για οριστικό σχίσμα, θα ήταν αναμφίβολα πιο ακριβές να λέμε ότι βρισκόμαστε ενώπιον της πρώτης αποτυχημένης απόπειρας ένωσης.» Ανεξάρτητα από την προκατάληψή του, το αξίωμα της μελέτης του Ζυγκιέ είναι ότι υπογράμμισε ότι τα αναθέματα του 1054 δεν στόχευαν τις τοπικές Εκκλησίες, αλλά συγκεκριμένα πρόσωπα· ότι η παπική βούλα του αφορισμού που τοποθετήθηκε στον βωμό της Αγίας Σοφίας από τον Γάλλο Βενεδικτίνο καρδινάλιο Ουμβέρτο του Σίλβα Κάντιντα δεν είχε κανονική ισχύ αφού ο Πάπας Λέων Θ' είχε πεθάνει τρεις μήνες νωρίτερα, και πάνω απ' όλα, ότι τα γεγονότα του 1054 θα πρέπει να θεωρηθούν όχι ως η ολοκλήρωση ενός σχίσματος, αλλά μάλλον ως μια ανεπιτυχής απόπειρα αποκατάστασης της κοινωνίας μεταξύ των Εκκλησιών.

 

ΣΧΟΛΙΑ.

Η ανάλυση του Μαρτέν Ζυγκιέ, αν και ιστορικά οξυδερκής ως προς την επισήμανση των κανονικών παρατυπιών, παραμένει εγκλωβισμένη σε μια δυτική, νομικιστική θεώρηση της Εκκλησίας. Από την πλευρά της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας, το κείμενο παρουσιάζει σοβαρά ελλείμματα:

Α. Ο Ζυγκιέ ισχυρίζεται ότι τα αναθέματα δεν έπληξαν τις Εκκλησίες αλλά συγκεκριμένα πρόσωπα (Κηρουλάριο - Λεγάτους). Αυτό αποτελεί εκκλησιολογικό σφάλμα. Στην Ορθοδοξία, ο Επίσκοπος δεν είναι μια μεμονωμένη μονάδα, αλλά η κεφαλή που φανερώνει την τοπική Εκκλησία.

Β.Η προσβολή και ο αφορισμός του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως πάνω στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας ήταν προσβολή κατά της ίδιας της Ευχαριστιακής Σύναξης της Ανατολής.

Μια κριτική προσέγγιση του κειμένου του Μητροπολίτη Πισιδίας Ιώβ με τίτλο : ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ (1965-2025)-(Α)

 

Το πρωτότυπο κείμενο στην Αγγλική γλώσσα υπάρχει στο link. https://panorthodoxsynod.blogspot.com/2026/01/healing-of-memories-and-christian-unity.html#more. Στα πλαίσια είναι αποσπάσματα από το κείμενο του Μητροπολίτη Ιώβ.

Επιμέλεια : πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

ΜΕΡΟΣ-Α

ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΙΩΒ Το 1054 στην  στη χριστιανική συλλογική συνείδηση. Το έτος 1054 παραμένει ένα τραγικό έτος στη χριστιανική συλλογική συνείδηση. Για πολλούς αντιπροσωπεύει τη δραματική στιγμή του χωρισμού μεταξύ της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που συχνά ταυτίζεται με τον «Μεγάλο Σχισμό του 1054». Αυτό μπορούμε να διαβάσουμε στις περισσότερες εγκυκλοπαίδειες και λεξικά, καθώς και στα κατηχητικά των Εκκλησιών μας. Για αιώνες, δυστυχώς, προσπαθήσαμε να τροφοδοτούμε αυτό το φαντασιακό και να κατηγορούμε τον ένοχο. Τον 19ο αιώνα, ο Πατήρ Βλαδίμηρος, γεννηθείς Ρενέ-Φρανσουά Γκετέ, Γάλλος Καθολικός ιερέας που προσηλυτίστηκε στην Ορθοδοξία, σε ένα από τα πολυάριθμα έργα του για την εκκλησιαστική ιστορία, με τον εύγλωττο τίτλο: Η Σχισματική Παποσύνη, που εκδόθηκε το 1863, λίγο μετά την προσήλωσή του, περιγράφει τα τραγικά γεγονότα του 1054: «Ο Πατριάρχης Μιχαήλ αρνήθηκε να κοινωνήσει με τους λεγάτους. Αναμφίβολα γνώριζε ότι ο αυτοκράτορας ήθελε, από προκατάληψη, να θυσιάσει την Ελληνική Εκκλησία στην παποσύνη, για να εξασφαλίσει κάποια βοήθεια για τον θρόνο του· η επιστολή που είχε λάβει από τον Πάπα τον είχε ενημερώσει επαρκώς για το τι εννοούσαν στη Ρώμη με τη λέξη ένωση. Οι λεγάτοι πήγαν στην Αγία Σοφία την ώρα που ο κλήρος προετοίμαζε τη λειτουργία. Διαμαρτυρήθηκαν δυνατά για την επιμονή του πατριάρχη και τοποθέτησαν στον βωμό μια καταδικαστική απόφαση αφορισμού εναντίον του. Έφυγαν από την εκκλησία τινάζοντας τη σκόνη από τα πόδια τους και εκφωνώντας ανάθεμα εναντίον όσων δεν θα κοινωνούσαν με τους Λατίνους. Όλα αυτά έγιναν με τη συγκατάθεση του αυτοκράτορα· κάτι που εξηγεί γιατί ο πατριάρχης δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με τους λεγάτους. Ο λαός, πεπεισμένος για τη συνενοχή του αυτοκράτορα με αυτούς τους απεσταλμένους, είχε ξεσηκωθεί. Στη στιγμή του κινδύνου, ο Κωνσταντίνος έκανε κάποιες παραχωρήσεις. Οι λεγάτοι διαμαρτυρήθηκαν ότι η καταδικαστική τους απόφαση αφορισμού δεν είχε διαβαστεί όπως είχε συνταχθεί· ότι ο πατριάρχης είχε κάνει τα πιο σκληρά και δόλια σχέδια εναντίον τους. Όποια και αν είναι η περίπτωση, και ακόμα κι αν ο Μιχαήλ ήταν ένοχος αυτών των κακών σχεδίων, ο τρόπος δράσης τους δεν θα ήταν ούτε πιο άξιος ούτε πιο κανονικός. Ένα άλλο κατηγορώ διατυπώθηκε εναντίον του Πατριάρχη Μιχαήλ: ότι είχε κάνει αβάσιμες κατηγορίες εναντίον της Λατινικής Εκκλησίας. Πολλές, στην πραγματικότητα, ήταν υπερβολικές· αλλά δεν ήθελαν να παρατηρήσουν ότι, στην επιστολή του, ο πατριάρχης ήταν μόνο η ηχώ των Εκκλησιών της Ανατολής. Αφού η παποσύνη ήθελε να επιβάλει την αυτοκρατορία της, μια ισχυρή αντίδραση είχε λάβει χώρα σε όλες αυτές τις Εκκλησίες. Υπό την ώθηση αυτού του συναισθήματος, αναζητήθηκε ό,τι μπορούσε να κατηγορηθεί σε αυτή τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, η οποία, με το πρόσωπο των επισκόπων της, παρουσιαζόταν ως ο αλάθητος φύλακας της ορθής διδασκαλίας. Ο Μιχαήλ Κηρουλάριος ήταν μόνο ο ερμηνευτής αυτών των παραπόνων· δεν θα είχε ποτέ αρκετή επιρροή για να επιβάλει τα αληθινά ή υποτιθέμενα παράπονά του στην Χριστιανική Ανατολή, και όσοι ήθελαν να τον απεικονίσουν ως τον τελειωτή του σχίσματος που άρχισε επί Φωτίου εκτίμησαν τα γεγονότα με επιφανειακό τρόπο.» Παρά τον πολεμικό τόνο, είναι αξιοσημείωτο ότι ο Γκετέ αναγνωρίζει σε αυτό το απόσπασμα ότι αφενός, πολλές κατηγορίες που διατυπώθηκαν εναντίον της Λατινικής Εκκλησίας από τον Πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο «στην πραγματικότητα ήταν υπερβολικές», και αφετέρου, «όσοι ήθελαν να τον απεικονίσουν ως τον τελειωτή του σχίσματος που άρχισε επί Φωτίου εκτίμησαν τα γεγονότα με επιφανειακό τρόπο».

 

ΣΧΟΛΙΑ.

Το παραπάνω απόσπασμα   παρά την ιστορική αναφορά στον π. Βλαδίμηρο Guettée, διολισθαίνει σε μια επικίνδυνη εκκλησιολογία. Επιχειρεί να υποβαθμίσει ένα οντολογικό γεγονός —την αποκοπή της Δύσης από το Σώμα της Εκκλησίας— σε μια απλή ψυχολογική ή κοινωνική κατασκευή.

Α. Η αναφορά σε «τροφοδότηση της φαντασίας » και «αναζήτηση ενόχων» αποτελεί προσβολή προς την Ορθόδοξη Αυτοσυνειδησία. Το 1054 δεν ήταν προϊόν παρεξήγησης ή «υπερβολικών κατηγοριών», όπως αφήνει να εννοηθεί το κείμενο, αλλά η κορύφωση μιας μακράς πορείας δογματικής εκτροπής της Ρώμης.

• Η εισαγωγή του Filioque στο Σύμβολο της Πίστεως.
• Η απαίτηση για το Παπικό Πρωτείο εξουσίας   έναντι της Συνοδικότητας.
• Η χρήση αζύμων και άλλες λειτουργικές καινοτομίες.

Αυτά δεν είναι «φαντασιακά» στοιχεία, αλλά αλλοιώσεις της αποκαλυφθείσας αλήθειας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν «κατηγορεί» απλώς· διαπιστώνει με πόνο την πτώση του Ρωμαίου Επισκόπου στην αίρεση.

Β. Το κείμενο παρουσιάζει τον Πατριάρχη Μιχαήλ σχεδόν ως έναν πολιτικό παίκτη ή έναν «ερμηνευτή παραπόνων». Από σκληρή εκκλησιολογική σκοπιά, ο Πατριάρχης δεν έδρασε ατομικά, αλλά ως φύλακας των Ιερών Κανόνων. Η κριτική του Guettée ότι οι κατηγορίες ήταν «υπερβολικές» αγνοεί ότι στην Εκκλησιολογία δεν υπάρχει «μικρή» ή «μεγάλη» παρέκκλιση από την Αλήθεια. Η αλλοίωση του Τριαδικού Δόγματος (Filioque) καθιστά κάθε άλλη «υπερβολή» δευτερεύουσα μπροστά στην απώλεια της καθολικότητας της πίστεως.

Μέχρι το Σχίσμα του 1054 . Σύντομη ιστορική αναδρομή

 

Έρευνα: Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Εισαγωγικά

Η επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ στο Φανάρι στις 30 Νοεμβρίου 2025, μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναδρομή στην εκκλησιαστική ιστορία , ξεκινώντας από τα γεγονότα του Σχίσματος του 1054.Είναι γεγονός ότι οι περισσότεροι Νεοέλληνες αγνοούν  βασικά στοιχεία , που η οικουμενιστική λαίλαπα προσπαθεί είτε να διαγράψει ή να τα διαστρέψει. Όμως η γνώση των ιστορικών αυτών στοιχείων είναι απαραίτητη, προκειμένου να αξιολογήσουμε την σημερινή εκκλησιαστική κατάσταση και να πάρουμε προσωπικές αποφάσεις, που έχουν σωτηριολογικές διαστάσεις.

Στα κείμενα που θα δημοσιεύουμε θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, όπου είναι δυνατόν ώστε να μην κουράζω τους αναγνώστες.

Η Ιστορική πορεία προς το Σχίσμα του 1054.

4ος–9ος αιώνας

• Μετά τον 4ο αιώνα Ανατολή και Δύση εξελίσσονται διαφορετικά πολιτισμικά και εκκλησιαστικά.
• Στη Δύση κυριαρχεί η λατινική γλώσσα· στην Ανατολή η ελληνική.
• Η Ρώμη αρχίζει σταδιακά να τονίζει περισσότερο το πρωτείο εξουσίας, ενώ η Ανατολή διατηρεί το συνοδικό ήθος των Πατέρων.

8ος–9ος αιώνας

•Η Δύση προσθέτει στο Σύμβολο της Πίστεως τη φράση "Filioque" («και εκ του Υιού»).

•Η Ανατολή διαμαρτύρεται: η προσθήκη είναι αντικανονική (αλλοίωση Οικουμενικής Συνόδου).

•Η Φωτιανή Σύνοδος (879–880), αναγνωρισμένη από την Ορθόδοξη Εκκλησία, καταδικάζει την προσθήκη και επαναβεβαιώνει το Σύμβολο ως αμετάβλητο.

10ος–11ος αι.

• Οι σχέσεις Ανατολής-Δύσης  γίνονται πιο δύσκολες λόγω πολιτικών πιέσεων, αντίθετων εκκλησιαστικών εθίμων (άζυμα στη Δύση, αγαμία κλήρου κ.λπ.).
• Η Ρώμη διεκδικεί όλο και εντονότερα το δικαίωμα να διορίζει επισκόπους σε Ανατολικές περιοχές, κάτι που η Κωνσταντινούπολη θεωρεί παραβίαση των ιερών κανόνων.

Η Σύγκρουση του 1054

Ο Πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος αντιδρά στην παπική διείσδυση στη Νότια Ιταλία.

Ο Πάπας Λέων Θ΄ στέλνει τον καρδινάλιο Ουμβέρτο στην Κωνσταντινούπολη.

•              Οι συζητήσεις δεν οδηγούν σε συμφωνία.

 Ο Ουμβέρτος καταθέτει στην Αγία Σοφία, πάνω στην Αγία Τράπεζα, τον λιβέλλο του αναθέματος κατά του Κηρουλαρίου.

•Η Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως απαντά με αντί-ανάθεμα κατά του Ουμβέρτου.

ΤΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ (Ορθόδοξη προσέγγιση)

Παρότι το Σχίσμα είχε και πολιτισμικές/ιστορικές ρίζες, η Ορθόδοξη Εκκλησία επισημαίνει ότι τα βαθύτερα αίτια είναι καθαρά θεολογικά, δηλαδή αφορούν την Πίστη.

Οι Άγιοι Πατέρες βλέπουν το πρόβλημα ως σταδιακή αλλοίωση της θεολογίας της Δύσης:

✔ απομάκρυνση από το τριαδολογικό δόγμα,
✔ εξασθένιση της συνοδικότητας,
✔ ενίσχυση θεώρησης «εξουσιαστικής Εκκλησίας»,
✔ θεολογικές προσθήκες χωρίς συνοδική αποδοχή.

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς επισημαίνει ότι η αλήθεια της Πίστεως φυλάσσεται
με την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος, όχι με νομικούς ορισμούς.

ΙΔΟΥ ΤΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΕΠΡΑΞΕ Ο ΜΑΣΩΝΟΣ ΥΠΝΟΒΑΤΗΣ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ.

ΜΑΣ ΛΕΝΕ, ΗΡΕ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΜΑΣΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΟΥΜΕ ΕΞΟΝΥΧΙΣΤΙΚΑ.

ΙΔΟΥ ΤΙ ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΕΣ ΕΚΣΤΟΜΙΖΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ:

Ενα ηχητικό ντουκουμέντο από το Αρχείο του Άρχοντος Ιερομνήμονος της Μ.τ.Χ.Ε. καθηγητού Αριστείδη Πανώτη. Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 50 χρόνια από την ιστορική εκείνη συνάντηση του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα με τον μακαριστό Πάπα Παύλο ΣΤ΄ (4/1/1964 - 8/1/1964), στην Ιερουσαλήμ. Η συνάντηση αυτή σήμανε την αμοιβαία άρση των αναθεμάτων που είχαν χωρίσει τους Ορθόδοξους και Ρωμαιοκαθολικούς Χριστιανούς από το Σχίσμα του 1054. Αυτή η συμβολική χειρονομία άνοιξε τη δυνατότητα του αυθεντικού διαλόγου μεταξύ των Ορθόδοξων και Ρωμαιοκαθολικών για πρώτη φορά μετά από αιώνες. Όπως γράφει και ο καθηγητής Αριστείδης Πανώτης "Μια συνάντηση που άργησε 525 χρόνια". Στο ηχητικό ντοκουμέντο που παρουσιάζουμε εδώ, ο Πατριάρχης Αθηναγόρας και ο Πάπας Παύλος ΣΤ' κατά την συνάντηση του 1964, διαβάζουν εναλλάξ ένα απόσπασμα από την Αρχιερατική Προσευχή του Κυρίου (Ιω. ιζ', 1-26) και μαζί την Κυριακή Προσευχή (Πάτερ ημών). Στο τέλος του ηχητικού ντοκουμέντου υπάρχουν οι Πολυχρονισμοί Πατριάρχη και Πάπα, αλλά όχι από την συνάντηση του 1964. Οι Πατριαρχικοί Χοροί υπό τον αείμνηστο Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Μ.τ.Χ.Ε. Βασίλειο Νικολαϊδη, ψάλλουν τους Πολυχρονισμούς σε ήχο πλ.δ', κατά την συνάντηση των δύο στο Φανάρι στις 25 Ιουλίου 1967, όταν ο Πάπας Παύλος επισκέφθηκε την έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το ηχητικό ντοκουμέντο πλαισιώνεται από φωτογραφικό υλικό πάλι από το Αρχείο του Αριστείδη Πανώτη.

Τα πραγματικά αίτια του Σχίσματος

 

Τα πραγματικά αίτια του Σχίσματος

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ

 ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

του π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Από το περιοδικό «Εν Συνειδήσει» Έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου. Δεκέμβριος 2006.

   Η γέννησις του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφεται εις επιστολήν του Αγίου Βονιφατίου προς τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus) το 1741. Οι Φράγκοι είχον διώ­ξει όλους τους Ρωμαίους επισκόπους από την Εκκλησίαν της Φραγκίας και είχαν διορίσει τον εαυτόν τους ως τους επισκόπους και ηγουμένους της Γαλλίας. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κετείχε έκαστος εις  την πυραμίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον στα 80 χρόνια από τότε που κατέλαβαν την ιεραρχίαν. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς οπλαρχηγούς συναδέλφους τους. Κατά τον Άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί καί μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας».

Οι Φράγκοι καταδίκασαν τους Ανατολικούς Ρωμαίους ως «αιρετικούς» και «Γραικούς» ήδη το 794 και το 809, δηλαδή 260 χρόνια ενωρίτερα από το λεγόμενο σχίσμα το 1054. Οι Φρά­γκοι είχαν αρχίσει από το 794 να αποκαλούν τους ελευθέρους Ρωμαίους με τα ονόματα «Γραικοί» και «αιρετικοί» με σκοπό οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαίοι να ξεχάσουν βαδμηδόν τους συναδέλ­φους τους εις την Ανατολήν.

Οι Φράγκοι διήρεσαν συγχρόνως τους Ρωμαίους Πατέρες σε λεγομένους Λατίνους και Γραικούς και  εταύτισαν τον εαυτόν τους με τους λεγομένους Λατίνους Πατέρες. Έτσι εδημιούργησαν την ψευδαίσδησιν ότι η Φραγκο-Λατινική τους παράδοσις είναι ένα συνεχόμενον μέρος της παραδόσεως των Λατινοφώνων Ρωμαίων Πατέρων. Γενόμενοι οι Δυτικοί Ρωμαίοι δουλοπάροικοι του Φραγκο-Λατινικού Φεουδαλισμού έπαυσαν να παράγουν επισκόπους και ηγουμένους και ολίγους γνωστούς αγίους.

Κατά την διάρκειαν των ετών 1009 με 1046 οι Φραγκο-Λατίνοι αυτοκράτορες της Φραγκίας ίδρυσαν τον σημερινό Παπισμό σε δύο στάδια. πρώτα εγκατέστησαν δια πρώτη φορά αιρετικούς Ρωμαίους πάπες της Ρώμης. Δηλαδή οι εν λόγω πάπες απέκτη­σαν τους θρόνους τους υπό τον όρον ότι αποδέχονται την προσθήκην του Filioque στο Σύμβολον της Πίστεως. Το δεύτερον στάδιον άρχισε το 1046 όταν ο Φράγκος Αυτοκράτωρ Ερρίκος Γ' (1049-1056) αντικατέστησε τον Ρωμαίον πάπα Γρηγόριον ΣΤ' (1045-1046) με τον Φραγκο-Λατίνον πάπα Κλήμεντα Β' (1046-1047). Από τότε μέχρι σήμερον οι πάπες είναι σχεδόν όλοι Τεύτονες ανήκοντες στην τάξιν των Φραγκο-Λατίνων ευγενών κατα­κτητών της Δυτικής Ρωμαιοσύνης.

Ο καθηγητής Ι.Καρμίρης για το Σχίσμα των Εκκλησιών το 1054

 

Συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσης, που αφορά την επιχείρηση ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟ 1054 εκ μέρους παπικών και οικουμενιστικών κύκλων, δημοσιεύουμε την άποψη του καθηγητή Ιωάννη Καρμίρη, όπως την αναπτύσσει στο βιβλίο του ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΜΝΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

π.Δ.Α

---------------------------------------------------------------------------

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1054: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΓΙΔΑ! (Αναφορά σε πρόσφατο συνέδριο)

Εν Πειραιεί τη 24η Φεβρουαρίου 2025  

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΟΥ 1054: ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΠΑΓΙΔΑ!

(Αναφορά σε πρόσφατο συνέδριο)

     Ο Οικουμενισμός, αυτή η παναίρεση των εσχάτων καιρών, ως προδρομική κατάσταση της τραγικής εποχής του Αντιχρίστου, έχει δαιμονικό χαρακτήρα και προέλευση. Ο σκοπός της είναι να ενοποιήσει θρησκευτικά την ανθρωπότητα, για να ολοκληρωθεί η παγκοσμιοποίηση, δηλαδή να ετοιμαστεί το παγκόσμιο κράτος, το οποίο θα κυβερνήσει ο μεγάλος άνομος. Να ενώσει αρχικά τον κατακερματισμένο χριστιανικό κόσμο και κατόπιν όλες τις θρησκείες και θρησκευτικές πίστεις στο ήδη ετοιμαζόμενο εφιαλτικό και δαιμονικό σχήμα της πανθρησκείας.

     Σκοτεινός λοιπόν ο σκοπός του και εξίσου σκοτεινοί οι τρόποι για να πραγματοποιήσει τον φρικώδη σκοπό του. Οι αφανείς ηγήτορές του εργάζονται στα σκοτεινά και προβάλλουν ψεύτικες εικόνες, ώστε να φαίνεται ότι οι σκοποί του είναι αγαθοί και επωφελείς για την ανθρωπότητα. Κύρια γνωρίσματα είναι τα προσωπεία, με τα οποία παρουσιάζεται, κυρίως αυτό της δήθεν αγάπης. Χρησιμοποιεί το ψεύδος για να πραγματοποιήσει τους στόχους του. Συχνά παρουσιάζει το μαύρο άσπρο και το άσπρο μαύρο, λανσάροντας μισές αλήθειες αναμειγμένες με ψεύδη. Ακόμη, κάνει ιστορικές παραχαράξεις και αποκρύψεις ιστορικών γεγονότων, ώστε να φαίνονται ιστορικά θεμελιωμένοι οι στόχοι του. 

     Μια τέτοια συσκότιση της ιστορικής αλήθειας έγινε πρόσφατα σε διεθνές συνέδριο στην Αυστρία, με θέμα: «1054 – Ἔγινε πράγματι τό Σχίσμα μεταξύ τῆς Ἀνατολικῆς καί Δυτικῆς Ἐκκλησίας;». Σύμφωνα με δημοσίευμα, το συνέδριο «διοργάνωσε ὁ Σύνδεσμος τῶν καθηγητῶν τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων τῆς Αὐστρίας σέ συνεργασία μέ τό Ἰνστιτοῦτο Ἱστορίας-Τμῆμα Θεολογίας καί Ἱστορίας τῆς χριστιανικῆς Ἀνατολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Βιέννης καί μέ τό Ἵδρυμα ΠΡΟ ΟΡΙΕΝΤΕ ἐξέτασε τό σοβαρό αὐτό θέμα τοῦ Χριστιανισμοῦ γιά νά δοθεῖ μιά ἐνδελεχής καί ἐπιστημονικά κατοχυρωμένη ἀπάντηση στό θέμα αὐτό, τό ὁποῖο ἀπασχολεῖ καί ταλαιπωρεῖ τίς Ἐκκλησίες μας σχεδόν χίλια χρόνια»[1].

 ΛΕΝΕ ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ: 

ΕΓΙΝΕ ΑΡΣΙ ΤΩΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ;

Άρσις Αναθέματος ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Β΄(+) ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Η πράξις της άρσεως του αφορισμού εκ μέρους του Οικουμενικού Πατριάρχου ουδεμίαν ισχύν έχει δια την Οικουμενικήν ορθόδοξον Εκκλησίαν. Ο αφορισμός της Ρωμαϊκής Εκκλησίας ως αιρετικής τυγχάνει πράξις πανορθόδοξος, ως επικυρωθείσα κατά τους κανόνας της Ορθοδόξου Εκκλησίας παρά πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών, και επομένως ούτος μόνον δια Συνόδου Πανορθοδόξου δύναται να αρθή.

 

Θρίαμβον εξήγγειλαν εκατέρωθεν δύο Εκκλησίαι του Χριστού. Εδόξασαν Αυτόν, ότι ειρήνη ευαγγελίζεται και τα διεστώτα συνάπτονται, ότι εν κόπω μεν και μόχθω τον παρελθόντα χρόνον ήνοιξαν οι αρχηγοί των ούτοι παράθυρον, δι’ ου εισεχώρησεν η συνδιαλλαγή και η ενότης, αλλ’ επ’ εσχάτων ήνοιξαν πλέον διάπλατα την ευρύχωρον «πύλην», δι’  ης οι εισερχόμενοι εντάσσονται εις την μάνδραν του Κυρίου την εν Ρώμη και σώζονται εν τω νυν αιώνι και εν τω μέλλοντι. Και ούτοι μεν ταύτα ονειροπολούσιν. Ο επιβλέπων όμως επί την Εκκλησίαν Του, ην περιεποιήσατο δια του τιμίου Αυτού αίματος Κύριος, ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς, ότι εντάλματα και κατασκευάσματα άνθρώπων απεργάζονται και ανεμώλια κρίνουσι και δυσφημίζουσι τας πράξεις αυτών. Αίρουν αι δύο του Κυρίου Εκκλησίαι, Ρώμης και Κων/πόλεως, τα γνωστά αναθέματα. Ο κόσμος κατεπλάγη δια την τόλμην και αι επί τούτω ναρκισσευόμεναι Εκκλησίαι ασπάζονται αλλήλας και τον έπαινον του πληρώματος αυτών επικαλούνται και προσδοκώσιν. Αλλ’ ο κατοικών εν ουρανοίς Κύριος εκγαλέσεται αυτούς και εκμυκτηριεί αυτούς. Και όντως μυκτηρισμού και γέλωτος άξια και των ηθοποιών του θεάτρου τα τεχνάσματα. Εξαλείφονται, ως να είναι γεγραμμένα δια κιμωλίας επί πίνακος, αμφότερα τα φρικτά αναθέματα. Τελεταί και πανηγύρεις διοργανούνται, ίνα διατυμπανισθή ανά τον κόσμον ο μέγας και πρωτοφανής άθλος αμφοτέρων των Εκκησιών, αίτινες απετόλμησαν θρασέως την επίψογον πράξιν, την οποίαν αιώνες προσεπεκύρωσαν. Και ότι τ’ ανωτέρω γράφοντες, την αλήθειαν λέγομεν και προς συνέτισιν των ανιέρως ενεργησάντων επειγόμεθα, ο λόγος θέλει δείξει.