«Θα έρθη καιρός που θα διευθύνουν τον κόσμο τα άλαλα και τα μπάλαλα»

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Αδίκως παλεύουν εξωδίκως κατά του Προσωπικού Αριθμού

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΙΙ. H ΦΑΕΙΝΗ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΕΞΩΔΙΚΟΥ ΙΙΙ. Η ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΕΝΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗ ΝΟΜΙΚΗΣ IV. ΤΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ «ΠΑΥΣΙΛΥΠΟ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΓΑΓΓΡΑΙΝΑΣ» ΚΑΙ Η ΑΠΟΦΥΓΗ «ΝΟΜΙΚΟΥ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟΥ» V. ΜΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ: ΟΧΙ ΣΤΗΝ «ΑΡΙΘΜΟΧΡΗΣΙΑ», ΑΔΙΑΦΟΡΗ Η «ΑΡΙΘΜΟΛΗΨΙΑ» Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ Το παρόν κείμενο γράφτηκε, διότι πλέον ο κόμπος έφθασε στο χτένι, αφού δεκάδες πολίτες μας ρωτούν καθημερινά, είτε γραπτώς είτε προφορικώς, αν πρέπει να ακολουθήσουν την λύση του εξωδίκου για τον Προσωπικό Αριθμό, ώστε να είναι νομικώς καλυμμένοι σε σχέση με την καταγραφή της ρητής άρνησης λήψης και χρήσης του. ΙΙ. H ΦΑΕΙΝΗ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΕΞΩΔΙΚΟΥ Πράγματι, κάποιοι συνάδελφοι από τον δικηγορικό χώρο είχαν την φαεινή ιδέα να συντάξουν ένα υπόδειγμα εξωδίκου, καλώντας κάθε πολίτη που είναι αντίθετος με την έκδοση του Προσωπικού Αριθμού (βλ. άρ. 11 και 11α του Ν. 4727/2020) να το συμπληρώσει και να το υπογράψει, ακολούθως δε, να το επιδώσει μέσω δικαστικού επιμελητή στον υπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης και στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα! Σύμφωνα με τους εμπνευστές αυτής της (όπως θα εξηγηθεί παρακάτω) παντελώς αδόκιμης και εν ταυτώ επικίνδυνης νομικής ενέργειας, τέσσερεις είναι οι σκοποί της επίδοσης του εξωδίκου: α) η έγγραφη διαμαρτυρία προς το Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης για την επιβολή του αριθμού αυτού χωρίς την συναίνεσή του υπογράφοντος το εξώδικο, β) η ρητή δήλωση του υπογράφοντος ότι δεν συναινεί στην έκδοση, χορήγηση και χρήση του ΠΑ για την ταυτοποίησή του, γ) η διατύπωση της αξίωσης για άμεση αναστολή της έκδοσης, χορήγησης κι ενεργοποίησης του ΠΑ και η εξασφάλιση εναλλακτικής δυνατότητας για την ταυτοποίησή του και δ) η λήψη των αναγκαίων μέτρων για την αποτροπή της μαζικής συγκέντρωσης προσωπικών δεδομένων σε μία βάση δεδομένων. Συμπερασματικώς, ο υπογράφων το εξώδικο ζητά να προβεί ο υπουργός στην κατάργηση του ΠΑ, επιφυλάσσεται δε παντός νομίμου δικαιώματός του για προσφυγή ενώπιον της Αρχής Προστασίας Δεδομένων, της Δικαιοσύνης (διοικητικής και πολιτικής), καθώς και των ευρωπαϊκών οργάνων (ΔΕΕ, ΕΔΔΑ). ΙΙΙ. Η ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΕΝΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗ ΝΟΜΙΚΗΣ Ακόμη, όμως, κι ένας φοιτητής Νομικής με βασικές γνώσεις Πολιτικής Δικονομίας, καθώς και Αστικού και Διοικητικού Δικαίου, πληροφορούμενος την ανωτέρω φαεινή ιδέα, θα ένιωθε περισσή αμηχανία, αφού ένα εξώδικο είναι γνωστό ότι: προορίζεται κατά κανόνα να αξιοποιηθεί στο πλαίσιο ιδιωτικών διαφορών (και όχι σε εκείνο που διέπει τις σχέσεις κράτους-πολίτη), προκειμένου ο εξωδίκως καλών να προειδοποιήσει τον αποδέκτη του εξωδίκου ότι θα ακολουθήσει την νόμιμη-δικαστική οδό σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθεί το αίτημά του. Με αυτόν τον τρόπο, ο υπογράφων το εξώδικο αποβλέπει, διά του γραπτού εκφοβισμού, στην επίλυση της προσωπικής του διαφοράς χωρίς να χρειαστεί να εμπλακεί σε δαπανηρό δικαστικό αγώνα.

Η λατρεία της Μεγαλόχαρης στας Αθήνας

 

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης Ο εορτασμός της φετινής Κοιμήσεως της Θεοτόκου διαφέρει από όλους τους προηγούμενους εορτασμούς, αφού είναι η πρώτη φορά που η αγία αγίων μείζων υπέστη τον εικονογραφικό βανδαλισμό της από τα αντιχριστιανικά χέρια του χαράκτη Χριστόφορου Κατσαδιώτη με τις δαιμονικές ευλογίες της διευθύντριας της Αντεθνικής Τερατοθήκης Σ. Τσιάρα και της υπουργού (καταστροφής του ελληνικού) πολιτισμού Λ. Μενδώνη. Σε αυτήν την προδήλως βλάσφημη έκθεση με τα τέσσερα ψευδο-εικονίσματα, ένα εξ αυτών απεικονίζει, μέχρι σήμερα (!), την Παναγία, κατ’ εφαρμογήν της λογικής του ανάποδου κόσμου, ασπρόμαυρη σαν μάγισσα, με παραμορφωμένα τα μάτια και τα χείλη της, ενώ στο αριστερό της χέρι φαίνεται ένας σκελετός. Το δε Θείο Βρέφος, που κρατά στην αγκαλιά της, απεικονίζεται σαν διαβολικό-τερατόμορφο, με ένα μάτι και ένα κέρατο στο κεφάλι. Το απόλυτο αίσχος! Κι όμως, όλο αυτό το διάστημα μόνο ένας βουλευτής του (ανθ)ελληνικού κΥνοβουλίου, ο Νίκος Παπαδόπουλος, είχε το σθένος να μεταβεί στον συγκεκριμένο χώρο, όπου η Τέχνη χρησιμοποιείται ως βρομερό και ύπουλο όπλο αντιχριστιανικής προπαγάνδας, για να τερματίσει, έστω προσωρινώς, την αδι-ανόητη επίθεση κατά της Ορθοδοξίας, αποκαθηλώνοντας τα φρικαλέα και προκλητικά έργα. Αλλά και ο ελληνικός λαός, που υποτίθεται ότι στην συντριπτική του πλειοψηφία διατηρεί την ορθόδοξη πίστη του, αποζητώντας συχνά-πυκνά την σκέπη της λατρευόμενης Παναγίας, επέτρεψε να χλευάζεται η Αειπάρθενος Μητέρα και Υπέρμαχος Στρατηγός του ελληνικού Έθνους υπό το πρόσχημα της ελευθερίας της Τέχνης, που δήθεν είναι απεριόριστη, ενώ στο άρθρο 16 του Συντάγματος κατοχυρώνεται μόνο ως ανεπιφύλακτη. Δεν προέβη σε καμία σοβαρή και έμπρακτη διαμαρτυρία, αλλά προτίμησε να εκτονώσει τον θυμό του με τον εύκολο τρόπο, δηλαδή χρησιμοποιώντας το πληκτρολόγιό του (που, ταυτοχρόνως, είναι και πλήττω-λόγιο). Και να σκεφθεί κανείς ότι όλη αυτή η φοβερά κακόγουστη ψευδοκαλλιτεχνική φάρσα έλαβε χώρα στην πόλη των Αθηνών, εκεί δηλαδή όπου η Παναγία λατρεύθηκε όσο σε καμία άλλη πόλη, όπως επισημαίνει ο Βύρων Κωνσταντάρας σε ένα άρθρο που είχε δημοσιεύσει το 1950 στο 61ο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού «Ελληνική Δημιουργία», διευθυντής του οποίου ήταν ο Σπύρος Μελάς. Και πάλι ανάποδος κόσμος! Aξίζει, λοιπόν, να θυμηθούμε τι ακριβώς έγραφε ο Κωνσταντάρας σε εκείνο το άρθρο του, κρατώντας στο μυαλό μας ότι στην εποχή της Τουρκοκρατίας η τότε μικρή Αθήνα είχε εκκλησίες μόνο στ’ όνομα της Μεγαλόχαρης πάνω από τρεις δωδεκάδες, οι δε σκλαβωμένοι Αθηναίοι κράτησαν με μεγάλη θεοσέβεια όλους τους βυζαντινούς ναούς των προγόνων τους. Ανάμεσα σε αυτούς συγκαταλέγονται: Η Παναγιά του Αγγέλου (Μπενιζέλου) επί της οδού Φωκίωνος, η Παναγιά η Βλασαρού, η Παναγιά η Γοργοεπήκοος (ο σημερινός Άγιος Ελευθέριος), η Παναγιά της Δουρβέγαινας, η Κυρά του Κανδήλι, η Παναγιά Καπνικαρέα (Βυζαντινός ναός του 9ου αιώνος, που σώθηκε από βεβαία κατεδάφιση, χάρις στην επέμβαση του Λουδοβίκου, πατρός του Όθωνος), η Παναγιά Χρυσοκαστριώτισσα, η Κυμηγιάτισσα, η Σώτηρα του Λυκοδήμου (Ρωσ. ναός). Η Μεγάλη Παναγιά που αναφέραμε, η Παντάνασσα, η Παναγία η Πελεκαρίχη (Μητροπολιτικός ναός επί Τουρκοκρατίας), η Κυρά της Πέτρας, η Πυργιώτισσα, η Ροδακινιώτισσα, η Χρυσοροΐδενα (της οικογενείας Ροΐδη), η Ρούμπη, η Χρυσοσπηλιώτισσα. Τι όνειδος και θράσος, λοιπόν, η εκ διαμέτρου αντίθετη, διαβολική απεικόνιση της Παναγίας μέσα στο μουσείο εικαστικών τεχνών που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1900. Το κείμενο που ακολουθεί είχε δημοσιευθεί σε περιοδικό του Κιβωτού της Ορθοδοξίας υπό την επιμέλεια του Παναγιώτη Δρακόπουλου. ΒΥΡΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ Η μοναδική φωτογραφία που υπάρχει στο Διαδίκτυο στο όνομα “Βύρων Κωνσταντάρας” ως Έλλην βιομήχανος. Η λατρεία της Μεγαλόχαρης στας Αθήνας Σε καμιά πόλη στον κόσμο δεν λατρεύτηκε η Παναγία τόσο, όσο εδώ στην Αθήνα, και καμιά πόλη, ανάλογα με τον πληθυσμό της, δεν είχε τόσες εκκλησίες και τόσα μοναστήρια κτισμένα στ’ όνομα της Θεομήτορος, όσα είχαν άλλοτε αι Αθήναι. Αυτό νομίζω πως οφείλεται σε δυο αξιοπρόσεχτα γεγονότα. Γεγονότα που έχουν συνδέσει την Παναγία με την πόλη του Φωτός και του Πνεύματος. Ερχόμεθα στο πρώτο. Όπως μας λέγει η παράδοση της πίστης μας, όταν ο Χριστός αποφάσισε να πάρει από τον πρόσκαιρο κόσμο τη Μητέρα Του για να την έχει πλάι Του, την ειδοποίησε τρεις μέρες πριν μ’ έναν Άγγελό Του. Μετά το άγγελμα αυτό, η Μεγαλόχαρη ανέβηκε στο Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί και να ευχαριστήσει το παιδί της. Ταυτόχρονα νεφέλαι άρπαξαν από τα πέρατα της γης τους Αποστόλους και τους έφεραν στο σπίτι της Παναγίας για να παρευρίσκονται κατά την κοίμησή Της, και εκεί άραντες το σώμα με ύμνους και ψαλμούς έφεραν εις το Χωρίον Γεθσημανή, και έθαψαν το πανάχραντό της σώμα. Αι νεφέλαι τότε συνάρπαξαν μαζί με τους Αγίους Αποστόλους, και έναν σοφό Αθηναίο βουλευτή και αρειοπαγίτη, τον Ιερόθεο, για να παρευρίσκεται και αυτός στην εκφορά, σαν ένας εκπρόσωπος της πρωτεύουσας πόλης του κόσμου. Ο τόσο αδικοξεχασμένος σοφός Αθηναίος Ιερόθεος ήταν, κατά τη γνώμη μερικών εκκλησιαστικών ιστορικών, ο πρώτος Αθηναίος που κατηχήθηκε στην πίστη του Χριστού, από αυτόν τον Απόστολο Παύλο. Λέγουν μάλιστα ότι χειροτονήθηκε και πρώτος Επίσκοπος Αθηνών και ότι αυτός έπειτα μυσταγωγεί στη νέα πίστη τον θείο Διονύσιο. Τον Ιερόθεο αποκαλούν ακόμα και «έξαρχον των θείων υμνωδιών». Αλλά και αυτός ο Άγιος Διονύσιος εις το έργον του «Περί Θείων Ονομάτων» (Κεφ. Γ΄) λέγει για τον Ιερόθεο: «Όλος εκδημών, όλος εξιστάμενος εαυτού, και την προς τα υμνούμενα κοινωνίαν πάσχων, και παρά πάντων ηκούετο και εωράτο γνωρίμων και μη γνωρίμων, θεόληπτος είναι και θείος υμνολόγος κρινόμενος».

Ανθρωποθυσία Ιμίων....Η αποκαθήλωση της φρενοβλαβοποιητικής αγιογραφίας του Κ. Σημίτη

 Απόσπασμα απο το άρθρο.

Ανθρωποθυσία Ιμίων και κατάρρευση Χρηματιστηρίου: Η αποκαθήλωση της φρενοβλαβοποιητικής αγιογραφίας του Κ. Σημίτη

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

«Η βραχονησίδα Ίμια είναι και θα παραμείνει ελληνική… Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών για την πρωτοβουλία και την βοήθειά τους»

Κώστας Σημίτης

---

«Εμείς νοιαζόμαστε για τους επενδυτές του χρηματιστηρίου. Θέλουμε να βλέπουμε τους επενδυτές να τοποθετούν το περίσσευμά τους στο χρηματιστήριο και να αμείβονται»

Κώστας Σημίτης

---

Ι. Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ

Στο περιοδικό HELLENIC NEXUS του Φεβρουαρίου-Μαρτίου 2009 (τεύχ. 30, σελ. 43 επ.) είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο του Νίκου Χειλαδάκη με τίτλο:

«ΙΜΙΑ: 13 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ».

Α. Η ΜΟΙΡΑΙΑ ΦΑΕΙΝΗ ΙΔΕΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ

Στην τελευταία σελίδα εκείνου του άρθρου, ο Χειλαδάκης αποκαλύπτει ποιος Τούρκος πολιτικός είχε την φαεινή ιδέα να κάνει η Τουρκία μια κίνηση, η οποία, μετά από τους φρικτούς χειρισμούς της ελληνικής πλευράς, θα οδηγούσε στον θάνατο το τριμελές πλήρωμα του ελικοπτέρου: τον υποπλοίαρχο Χριστόδουλο Καραθανάση, τον υποπλοίαρχο Παναγιώτη Βλαχάκο και τον αρχικελευστή Έκτορα Γιαλοψό.

Επρόκειτo για τριπλή ανθρωποθυσία που προήλθε από εκείνα τα ελληνικά χείλη τα οποία έδωσαν ή ενέκριναν την εντολή για την απογείωση του ελικοπτέρου υπό συνθήκες που καθιστούσαν σχεδόν βέβαιο τον θάνατο του πληρώματος.

Γι’ αυτό άλλωστε, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, προτού φύγει από το σπίτι του εκείνη την νύκτα, είχε παραδώσει την βέρα του στην σύζυγό του (αδελφή του κουμπάρου του γράφοντος): πιθανολογούσε ότι εκλήθη να εκτελέσει αποστολή θανάτου! ...

 

Κωνσταντίνος Βαθιώτης: Το άγριο κυκλάμινο ως πιστοποιητικό του νεοταξίτικου ναυαγίου

 

Κωνσταντίνος Βαθιώτης: Το άγριο κυκλάμινο ως πιστοποιητικό του νεοταξίτικου ναυαγίου

Eἷς ἀρνητής, οὐδεὶς Νεοταξίτης νικητής

«Η Ελλάδα κινδυνεύει από μια ιδιαίτερη ασθένεια που ονομάζεται αδιαφορία.

Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ κινδυνεύει ο ελληνισμός και η ορθοδοξία.

Δεν κινδυνεύει από τους κυβερνώντες, αλλά από την δική μας αδιαφορία.

Ο σημερινός γονέας πρέπει να μεταδώσει στα παιδιά του αυτό που σημαίνει Έλληνας, αυτό που σημαίνει Ορθοδοξία, αυτό που σημαίνει πατρίδα.

Από το σημερινό σχολείο δεν πρόκειται να το μάθει αυτό.

Να πείτε όχι στην τεμπελιά, όχι στην προδοσία του ελληνισμού!

Ο Θεός θα σας ζητήσει απολογισμό για το δώρο που σας έδωσε.

Κρατηθείτε Έλληνες!

Κρατήστε την Ελλάδα!

Φυτέψτε τον σπόρο του ελληνισμού και της ορθοδοξίας!

Να πείτε στα παιδιά σας να είναι αξιότεροι διάδοχοι των Ελλήνων, εν πάση ώρα και παντί τόπω!».

 

 

Αυτά που δεν ακούμε από τους εν Ελλάδι κληρικούς, τα ακούμε από τον επίσκοπο Άσσου Μεξικού Τιμόθεο Τόρρες.

Κωνσταντίνος Βαθιώτης: Ο αντισυνταγματικός εμβολιασμός του εκλογικού σώματος με αντικασιδιάρικα αντισώματα

Μπλόκο στην Δημοκρατία από τη ΝΕΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ και το ΠΑΣΟΚοφασιστικό δεκανίκι της σε φόντο ανάποδου κόσμου 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης, τέως Αναπληρωτής Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

ΠΡΟΪΔΕΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΙΚΟΥΣ

Ότι ζούμε στον ανάποδο κόσμο το γνωρίζουμε εδώ και καιρό. Οι νόμοι δεν υπάρχουν για να μας προστατεύουν από το έγκλημα και την κρατική αυθαιρεσία, αλλά για να τα νομιμοποιούν αμφότερα. Με την εκτρωματική τροπολογία –κατά την παγία τακτική των Ελλήνων πολιτικών που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο– εμβόλιμη σε άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης & Επενδύσεων, την οποία ψήφισαν τα καμάρια του ελληνικού κ-υ-νοβουλίου, δόθηκε η χαριστική βολή στην ημιθανή δημοκρατία μας. 

Στην πραγματικότητα, το «μπλόκο» δεν υψώθηκε κατά του Κασιδιάρη αλλά κατά της ελληνικής δημοκρατίας, η οποία υπάρχει προ πολλού μόνο στα χαρτιά, ως ελκυστικό κέλυφος ενός σκωληκόβρωτου τάφου. Από σήμερα ηχεί urbi et orbi ο επιθανάτιος ρόγχος της ελληνικής δημοκρατίας, η οποία ξεψύχησε από τον προδήλως «αντισυνταγματικό εμβολιασμό» του εκλογικού σώματος με το τοξικό νομοθετικό κατασκεύασμα που παρασκεύασε η κυβέρνηση της ΝΕΑΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ και ενέκρινε το ΠΑΣΟΚοφασιστικό δεκανίκι της. Για μία ακόμη φορά, το ελληνικό Σύνταγμα ποδοπατήθηκε σαν φθηνή κουρελού που είναι παραπεταμένη στα αζήτητα μιας αποκρουστικής λαϊκής αγοράς και έτσι μετατράπηκε σε «Ασύνταγμα», κατά τον όρο που έπλασε ο Βασίλης Βασιλικός στο Καφενείον «Εμιγκρέκ».

Το πιο αποκαρδιωτικό απ’ όλα είναι η απάθεια με την οποία ο πολιτικός κόσμος και οι πολίτες στέκονται απέναντι στο νέο συνταγματικό πραξικόπημα. Ζούμε πρωτίστως στην εποχή όχι της μηδενικής ανοχής, αλλά της μηδενικής αντίστασης. Κάποιο μεγάλο κακό καραδοκεί για την χώρα μας, η οποία διανύει μία από τις πιο διεφθαρμένες περιόδους της ιστορίας της. Η σήψη έχει εξαπλωθεί σε όλα τα πεδία. Το ότι ακόμη δεν έχουμε καταποντιστεί μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως θαύμα…

Ήγγικεν η ώρα των Αρεοπαγιτών, οι οποίοι καλούνται να σώσουν την τιμή του Συντάγματος, επιχειρώντας μια ύστατη προσπάθεια αποκαταστατικής διασωλήνωσης της ξεψυχισμένης δημοκρατίας, αν και οι υφιστάμενες ενδείξεις περί σωτηρίου επεμβάσεως δεν είναι ενθαρρυντικές. Στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων ισχύει το απόφθεγμα του Ασημάκη Πανσέληνου: «Η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας στην Ελλάδα ανοιγοκλείνει σα φυσαρμόνικα που την παίζει η Διοίκηση». Άλλωστε, κατά την διάρκεια της υγειονομικής δικτατορίας, οι Έλληνες δικαστές και εισαγγελείς –με κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις– υπάκουσαν πειθήνια στις εντολές του καθεστώτος. Γιατί τώρα θα θελήσουν να πράξουν διαφορετικά;

Για τον ακριβή ρόλο του Κασιδιάρη διατηρώ επιφυλάξεις. Το σύστημα παίζει τόσο βρόμικα, που δεν αποκλείεται η στοχοποίησή του να είναι προσχηματική και να εξυπηρετεί πονηρούς σκοπούς.

Καλή ανάγνωση!

Κ.Β.

______