Γιατὶ οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τοῦ ἐγκλήματος τῆς ἀνομίας, ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Ἑλλάδα;
Δὲν εἶναι πιὰ μυστικό! Τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας γιὰ τὸ ὁποῖο μίλησαν τόσοι καὶ τόσοι Ἅγιοι καὶ φωτισμένοι ἄνθρωποι, εἶναι πιὰ ἀδιαμφισβήτητο γεγονός, τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ κανεὶς πιὰ νὰ ἀμφισβητήσει. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀμφισβητεῖται καὶ δυστυχῶς δεν γίνεται κατανοητὸ ἂν ὄχι στὸν κλῆρο τουλάχιστον στὸν λαό, εἶναι ἡ διαπίστωση ὅτι οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι. Ἐδῶ καὶ σχεδὸν 100 χρόνια, οἱ Ἐπίσκοποι ἐπέτρεψαν στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ ἐπικρατήσει στὴν Ὀρθοδοξία, ἀφοῦ προώθησαν τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸ κράτος καὶ στοὺς ἰσχυροὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ ἐπικράτηση τῆς ἁιρέσεως εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπιτρέπει ὅλα αὐτὰ τὰ τραγικά, ποὺ ζοῦμε σήμερα, νὰ συμβοῦν.
Λίγοι Ἐπίσκοποι, οἱ πράγματι ἀληθινοὶ ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Φλωρίνης Καντιώτης, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Αμβρόσιος καὶ κάποιοι ἄλλοι ἐλάχιστοι, (προ)εἶδαν τὸ κακὸ καὶ προσπάθησαν μάταια νὰ ἀφυπνίσουν τὸ ποίμνιο ζητώντας κάθαρση καὶ μία ζῶσα Ἐκκλησία μὴ μνημονεύοντας παράλληλα τοὺς πρωταίτιους τοῦ ἐγκλήματος. Εἰς μάτην ὅμως. Μετὰ τὸν θάνατό τους σιγὰ σιγὰ κατέλαβαν τοὺς θρόνους ἄνθρωποι ὄχι μόνο ἀνίκανοι νὰ ἀντιδράσουν ἀλλὰ καὶ ἱκανοὶ νὰ δράσουν παράνομα καὶ ἀντιευαγγελικά. Τὸ δὲ ποίμνιο εἶχε πέσει θῦμα τῆς δεσποτοκρατίας καὶ τῆς ἀδιάκριτης ἀγαπολογίας ποὺ καταργοῦσε τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ διαστρέβλωνε τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Ἔτσι προωθήθηκε καὶ ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν.
Ἕνας πρωτοπρεσβύτερος καὶ καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς, ὁ μακαριστὸς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, βαθὺς γνώστης τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων εἶχε ἤδη πρὶν περίπου 50 χρόνια γράψει, πὼς ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει ὑπογραφεῖ στὸ κρεβάτι τῆς ἀνωμαλίας τῶν ἱερωμένων, ποὺ τὴν διεξάγουν καὶ τὴν προωθοῦν. Πὼς κοινὸ μυστικὸ εἶναι ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων εἶναι ἔκδοτοι στὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Πὼς οἱ Ἐπίσκοποι μιλοῦσαν μόνο γιὰ τὰ πάθη τῶν ἁπλῶν πιστῶν, ποὺ ὡς μὴ ἔχοντες ποιμένες (ἢ μᾶλλον, ἔχοντες ποιμένες κακοδοξοῦντες καὶ μολυσμένους ἀπὸ τὸν ψυχοφθόνο ἰὸ παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν ὁποία ἀνήκουν) καθοδηγοῦνται ἀνεμπόδιστα ἀπὸ τοὺς παγκοσμιοποιητές, μὲ τοὺς ὁποίους ἔχουν συμμαχήσει οἱ Οἰκουμενιστές. Σὲ ἰδιόχειρη ἐπιστολή του στὸν ἀείμνηστο Θεολόγο Διονύσιο Μπατιστάτο, πρωτανεψιὸ τοῦ ὁσίου Ἰωσῆφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ ἔγραψε (ἐδῶ):
«Οι αμοραλιστές, εκεί να ακούσετε φωνές…<Δεν ασχολείται ο Θεός με το πώς λειτουργούν οι γενετήσιες ορμές μας αλλά με την καρδιά μας>. <Καλά, είπα σε κάποιον, ακρωτηριασμένοι θα μπούμε στη Βασιλεία του Θεού; Τα γεννητικά όργανα, δεν συντονίζονται λειτουργικά με την καρδιά; Αν είναι καθαρή η καρδιά, όλος ο άνθρωπος έχει την άκτιστη Χάρη του Θεού διότι δεν εκφεύγει λειτουργικά από την αρχή και το ατέλεστον τέλος της υποστάσεως, δηλαδή το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν του Αρχετύπου Συνανάρχου Λόγου. Στα ευαίσθητα σημεία του σώματος δεν πηγαίνει η Θεία Κοινωνία; Δεν θεούται όλος ο άνθρωπος; Υπάρχουν σημεία που επικρατεί ο Χριστός και άλλα που διαφεντεύει ο διάβολος; Τί είδους πίστη έχετε; Τί δυαλισμό εισάγετε στην Εκκλησία;... Ένας σε μία συνάντηση μου είπε: «Πουθενά στο Ευαγγέλιο δεν μίλησε για σαρκικά και αρσενοκοίτες ο Χριστός. Για αγάπη μίλησε, τους πλούσιους ήλεγξε». «Αυτό δείχνει την πονηριά σου, απάντησα, την ασχετοσύνη σου. Ποιος σου είπε ότι ο ευαγγελικός λόγος έκλεισε; Και αν χαθούν όλα τα αγιογραφικά κείμενα, όσο υπάρχει η δύναμη της Πεντηκοστής ενεργουμένη στις καρδιές των θεουμένων, πάλι το Άγιο Πνεύμα θα τα υπαγορεύσει…»
Δὲν εἶναι πιὰ μυστικό! Τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας γιὰ τὸ ὁποῖο μίλησαν τόσοι καὶ τόσοι Ἅγιοι καὶ φωτισμένοι ἄνθρωποι, εἶναι πιὰ ἀδιαμφισβήτητο γεγονός, τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ κανεὶς πιὰ νὰ ἀμφισβητήσει. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀμφισβητεῖται καὶ δυστυχῶς δεν γίνεται κατανοητὸ ἂν ὄχι στὸν κλῆρο τουλάχιστον στὸν λαό, εἶναι ἡ διαπίστωση ὅτι οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τοῦ μυστηρίου τῆς ἀνομίας εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι. Ἐδῶ καὶ σχεδὸν 100 χρόνια, οἱ Ἐπίσκοποι ἐπέτρεψαν στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ νὰ ἐπικρατήσει στὴν Ὀρθοδοξία, ἀφοῦ προώθησαν τὴν ἐκκοσμίκευση καὶ τὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸ κράτος καὶ στοὺς ἰσχυροὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἡ ἐπικράτηση τῆς ἁιρέσεως εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐπιτρέπει ὅλα αὐτὰ τὰ τραγικά, ποὺ ζοῦμε σήμερα, νὰ συμβοῦν.
Λίγοι Ἐπίσκοποι, οἱ πράγματι ἀληθινοὶ ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Φλωρίνης Καντιώτης, ὁ Ἐλευθερουπόλεως Αμβρόσιος καὶ κάποιοι ἄλλοι ἐλάχιστοι, (προ)εἶδαν τὸ κακὸ καὶ προσπάθησαν μάταια νὰ ἀφυπνίσουν τὸ ποίμνιο ζητώντας κάθαρση καὶ μία ζῶσα Ἐκκλησία μὴ μνημονεύοντας παράλληλα τοὺς πρωταίτιους τοῦ ἐγκλήματος. Εἰς μάτην ὅμως. Μετὰ τὸν θάνατό τους σιγὰ σιγὰ κατέλαβαν τοὺς θρόνους ἄνθρωποι ὄχι μόνο ἀνίκανοι νὰ ἀντιδράσουν ἀλλὰ καὶ ἱκανοὶ νὰ δράσουν παράνομα καὶ ἀντιευαγγελικά. Τὸ δὲ ποίμνιο εἶχε πέσει θῦμα τῆς δεσποτοκρατίας καὶ τῆς ἀδιάκριτης ἀγαπολογίας ποὺ καταργοῦσε τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ διαστρέβλωνε τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Ἔτσι προωθήθηκε καὶ ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν.
Ἕνας πρωτοπρεσβύτερος καὶ καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς, ὁ μακαριστὸς π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, βαθὺς γνώστης τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὑποθέσεων εἶχε ἤδη πρὶν περίπου 50 χρόνια γράψει, πὼς ἡ Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν ἔχει ὑπογραφεῖ στὸ κρεβάτι τῆς ἀνωμαλίας τῶν ἱερωμένων, ποὺ τὴν διεξάγουν καὶ τὴν προωθοῦν. Πὼς κοινὸ μυστικὸ εἶναι ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῶν Οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων εἶναι ἔκδοτοι στὸ πάθος τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Πὼς οἱ Ἐπίσκοποι μιλοῦσαν μόνο γιὰ τὰ πάθη τῶν ἁπλῶν πιστῶν, ποὺ ὡς μὴ ἔχοντες ποιμένες (ἢ μᾶλλον, ἔχοντες ποιμένες κακοδοξοῦντες καὶ μολυσμένους ἀπὸ τὸν ψυχοφθόνο ἰὸ παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν ὁποία ἀνήκουν) καθοδηγοῦνται ἀνεμπόδιστα ἀπὸ τοὺς παγκοσμιοποιητές, μὲ τοὺς ὁποίους ἔχουν συμμαχήσει οἱ Οἰκουμενιστές. Σὲ ἰδιόχειρη ἐπιστολή του στὸν ἀείμνηστο Θεολόγο Διονύσιο Μπατιστάτο, πρωτανεψιὸ τοῦ ὁσίου Ἰωσῆφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ ἔγραψε (ἐδῶ):
«Οι αμοραλιστές, εκεί να ακούσετε φωνές…<Δεν ασχολείται ο Θεός με το πώς λειτουργούν οι γενετήσιες ορμές μας αλλά με την καρδιά μας>. <Καλά, είπα σε κάποιον, ακρωτηριασμένοι θα μπούμε στη Βασιλεία του Θεού; Τα γεννητικά όργανα, δεν συντονίζονται λειτουργικά με την καρδιά; Αν είναι καθαρή η καρδιά, όλος ο άνθρωπος έχει την άκτιστη Χάρη του Θεού διότι δεν εκφεύγει λειτουργικά από την αρχή και το ατέλεστον τέλος της υποστάσεως, δηλαδή το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν του Αρχετύπου Συνανάρχου Λόγου. Στα ευαίσθητα σημεία του σώματος δεν πηγαίνει η Θεία Κοινωνία; Δεν θεούται όλος ο άνθρωπος; Υπάρχουν σημεία που επικρατεί ο Χριστός και άλλα που διαφεντεύει ο διάβολος; Τί είδους πίστη έχετε; Τί δυαλισμό εισάγετε στην Εκκλησία;... Ένας σε μία συνάντηση μου είπε: «Πουθενά στο Ευαγγέλιο δεν μίλησε για σαρκικά και αρσενοκοίτες ο Χριστός. Για αγάπη μίλησε, τους πλούσιους ήλεγξε». «Αυτό δείχνει την πονηριά σου, απάντησα, την ασχετοσύνη σου. Ποιος σου είπε ότι ο ευαγγελικός λόγος έκλεισε; Και αν χαθούν όλα τα αγιογραφικά κείμενα, όσο υπάρχει η δύναμη της Πεντηκοστής ενεργουμένη στις καρδιές των θεουμένων, πάλι το Άγιο Πνεύμα θα τα υπαγορεύσει…»
.jpg)
