Διαφήμιση: μια άλλη έκφραση επικοινωνίας και υποταγής

 

Σαράντου Ι. Καργάκου.

Κάπου ο Έριχ Φρομ γράφει: «Ο σύγχρονος άνθρωπος, αν μπορούσε να εκφράσει την αντίληψη που έχει για τον παράδεισο, θα έδινε μια εικόνα, που θα έμοιαζε με το μεγαλύτερο super market του κόσμου, μέσα στο οποίο θα υπήρχαν καινούργια πράγματα και μπιχλιμπίδια, και τον εαυτό του να έχει άφθονο χρήμα για να τ’ αγοράσει. Θα περιπλανιόταν μέσα σ’ αυτό τον παράδεισο των εμπορευμάτων, με την προϋπόθεση όμως ότι θα υπήρχαν νέα πράγματα για ν’ αγοράσει κι ότι προφανώς οι γείτονες του θα ήταν λιγότερο προνομιούχοι από αυτόν».

Το άρθρο που οδήγησε τον μακαριστό Σ. Καργάκο εκτός γνωστής εφημερίδος

Το άρθρο που οδήγησε τον μακαριστό Σ. Καργάκο εκτός γνωστής εφημερίδος

Άρθρο του Σαράντου Ι. Καργάκου στον Τύπο της Κυριακής στις 5/8/2001 

Κυβέρνηση, επιχειρηματίες και κόμματα εξουσίας: Requiem για τη δημοκρατίαΟ Θεόδωρος Μόμσεν, κορυφαίος ιστορικός του 19ου αιώνα και σπουδαίος αντίπαλος της πολιτικής του Βίσμαρκ, είχε πει πως ένα εξευτελισμένο Κοινοβούλιο είναι χειρότερη μορφή τυραννίας από την πιο διεφθαρμένη μορφή απολυταρχίας. Φυσικά η ύπαρξη Κοινοβουλίου προϋποθέτει πολίτευμα δημοκρατικό, μια και το Κοινοβούλιο είναι ο κορυφαίος θεσμός της δημοκρατίας. Συχνά έχω ονομάσει το ελληνικό Κοινοβούλιο παθολογικό πάνθεο της συναλλαγής, χωρίς τα βέλη μου να σκοπούν αδιακρίτως προς πάντα βουλευτή. Από το σημείο αυτό όμως ως το σημείο να ακούω και να διαβάζω πως συγκεκριμένοι άνθρωποι του επιχειρηματικού χώρου, που συνδέονται με τα ΜΜΕ ή άνθρωποι των ΜΜΕ που συνδέονται με τον επιχειρηματικό χώρο καθορίζουν με ποικίλες μεθόδους το ποιος θα είναι πρωθυπουργός, ποιος θα είναι αρχηγός στα δύο μεγαλύτερα κόμματα, ποιος θα εκλέγεται βουλευτής, ποιος δήμαρχος (κυρίως Αθηνών – Πειραιώς – Θεσσαλονίκης), ποιος θα είναι Πρόεδρος Δημοκρατίας, έστω κι αν το αξίωμα αυτό είναι χαλκομανία, υπάρχει μεγάλη απόσταση, κυρίως κατά την ηθική υπόσταση της πολιτικής.
Αν δηλαδή μπορούν οι κ.κ. Λαμπράκης, Μπόμπολας, Τεγόπουλος, Κόκκαλης, Αλαφούζος, Βαρδινογιάννης και ενδεχομένως Λάτσης (τα ονόματα είναι τελείως φανταστικά) να είναι οι απόλυτοι ρυθμιστές της πολιτικής μας ζωής, τότε κατά τι είναι καλύτερη η δημοκρατία των πολιτικών από τη δικτατορία των συνταγματαρχών; Τουλάχιστον, μπρος στους συνταγματάρχες ακόμη και οι πιο ισχυροί επιχειρηματίες στέκονταν «σούζα». Όμοια και κάποιοι ισχυροί εκδότες, που έκυψαν τον αυχένα κι έγιναν ανυμνητές της «εθνοσωτηρίου» για να σώσουν τα έντυπά τους. Αν λοιπόν σήμερα, καθώς θρυλείται, οι επιχειρηματίες έχουν αγοράσει τους πολιτικούς, τότε είναι υποκρισία πια να μιλάμε για δημοκρατία.
Η δημοκρατία μας έχει μετατραπεί σε μια «ωνία πολιτεία» και ο επιχειρηματίας σε έναν νέο Ιουγούρθα. Ο Ιουγούρθας ήταν βασιλιάς της Νουμιδίας, που εξαγόραζε με το χρυσό κάθε στρατό που έστελνε εναντίον του η Ρώμη. Κι όταν κάποτε κλήθηκε στη Ρώμη για ν’ απολογηθεί ενώπιον της Συγκλήτου, εξαγόρασε όλη τη Σύγκλητο. Φεύγοντας δε από τη Ρώμη είπε την περίφημη φράση: «Ω πόλις ωνία, θα είχες πουληθεί, αν βρισκόταν αγοραστής» (το «ωνία» από το ρήμα ωνέομαι – ούμαι = αγοράζω).

Η τελευταία στιγμή της σιωπής

 Η τελευταία στιγμή της σιωπής

Ένα αδημοσίευτο «προφητικό» άρθρο του μεγάλου ιστορικού και φιλολόγου που έφυγε πρόσφατα

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

Είναι ἀναπόφευκτο! Θά ἀκολουθήσει ἡ κραυγή τῆς ἀπόγνωσης. Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα νησί χωρίς χώρα. Ὅλη ἡ πολιτική τοῦ κυβερνῶντος κόμματος εἶναι ἕνας γιγάντιος πύργος λαθῶν. Οἱ πλούσιες προεκλογικές ὑποσχέσεις ἦταν νεκρές πρίν ἀρχίσει ἡ ἐφαρμογή τους. Ὁ λαός μπορεῖ νά ἀνέβηκε στήν ἐξουσία ἀλλά χωρίς ... ἐξουσία. Λαμβάνονται μέτρα χωρίς νά λαμβάνεται ὑπόψη ὁ ἀνθρώπινος πόνος. Νιώθω ὅτι ἡ ἀνθρώπινη διακυβέρνηση βρίσκεται στό τέλος της. Κυριαρχοῦν οἱ ἀριθμοί καί τά ἀκρωνύμια, πού εἶναι ἐκτός τοῦ πεδίου τῆς εὐαισθησίας. Τά νέα σωτήρια μέτρα μᾶς ξεγυμνώνουν, ὅπως ὁ λαίμαργος ξεφλουδίζει μιά μπανάνα. Ἡ ἐφαρμοζόμενη στά πάντα πολιτική παραπέμπει σέ μιά παλαιά «ἰατρική» συνταγή: Θεραπεία τοῦ πονοκέφαλου διά τοῦ ...ἀποκεφαλισμοῦ! Ὁ πρωθυπουργός, πού εἰσῆλθε στό στίβο τῆς πολιτικῆς σάν ἄνεμος ἀνανεώσεως, ἀποδείχθηκε ἀέρας... κοπανιστός. Θά περάσει στήν ἱστορία σάν ὁ Μέγας Μηδαμινός. Κακῶς παρομοιάζεται μέ τόν Δηλιγιάννη. Ὁ Ἀρκάς πολιτικός εἶχε στό ἐνεργητικό του καί κάτι θετικό. Ὁ σημερινός πολιτικός εἰσκόμισε μηδενικά ἐπί μηδενικῶν.

Ἡ εὐθύνη δέν εἶναι ἀπόλυτα δική του. Εἶναι παιδί τῆς παιδείας του. Καί στά μαθητικά καί φοιτητικά χρόνια του ἡ παιδεία εἶχε πλέον καταντήσει ...κλοτσοσκοῦφι. Διέπρεψε, διότι μποροῦσε νά στέλνει ψηλά τό κλοτσοσκοῦφι αὐτό. Διέπρεψε ἀκόμη, διότι ὅταν εἰσῆλθε στόν πολιτικό στίβο ἡ βρεφοποίηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ εἶχε προχωρήσει ἐπαρκῶς. Δέν χρειαζόταν ἐγερτήριο σάλπισμα, χρειαζόταν νανούρισμα. Καί ὁ κ. Τσίπρας εἶχε τήν κατάλληλη νανουριστική πειθώ: «Κοιμήσου, καί ἡ τύχη σου δουλεύει...». Γιά ὅσους κρατοῦσαν μέσα τους τή φλόγα τῆς ἐξεγέρσεως, ἤξερε νά τούς πεῖ τό παλαιό ἆσμα: «Σπάστα ὅλα, σπάστα ὅλα καί θά τά πληρώσω ἐγώ.». Κι ἄρχισε τό σπάσιμο τῶν πάντων. Μέχρι καί τό ἄγαλμα τῆς ἡρωικῆς καί μαρτυρικῆς Λέλας Καραγιάννη ἀποκεφαλίστηκε! Πέρα ἀπό τό ὅριο τῆς σιωπῆς, κυριαρχεῖ ἡ μανία τῆς καταστροφῆς. Ἔτσι ὁ νομοταγής πολίτης ἀπορεῖ καί μονολογεῖ: «Δέν μᾶς ἔφτανε ἡ τρέλα, ἦλθε καί ἡ κρίση νά μᾶς ἀποτρελάνει.». Ἔτσι, ἐνῶ ὅλοι οἱ δεῖκτες προόδου στή χώρα μας πέφτουν στό ναδίρ, μόνον οἱ δεῖκτες τῆς τρέλας καί τῆς ἀπελπισίας φθάνουν στό ζενίθ.

Ο ΑΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΡΓΑΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ

ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΟΥ ΚΑΡΓΑΚΟΥ

Γιά μιά κυβέρνηση παντός καιρού

14.01.2019

Σαράντος Ι. Καργάκος

11

Το ελληνικό σκάφος εκπέμπει συνεχώς το «Mayday», αντίστοιχο του παλαιού SOS που εκπέμπεται τώρα με το ραδιοτηλέφωνο και όχι με το παλαιό μορσικό σύστημα

Από τον
Σαράντο Ι. Καργάκο

Εδώ και εννιά περίπου χρόνια ὁ ἑλληνικός κόσμος σέρνεται στούς ἀτελείωτους δρόμους τοῦ φόβου καί τῆς ἀβεβαιότητας. Ἄλλος λαός, χωρίς τή δική μας ἀντοχή, θά εἶχε ἴσως διαλυθεῖ. Εἶναι θαυμαστό ὅτι ἀκόμη ἀντέχουμε καί ἀκόμη ὅσοι τό μποροῦν τό ... γλεντοῦν! Δέν εἴχαμε στήν Ἑλλάδα εὐτυχῶς φαινόμενα εὐτελισμοῦ σάν ἐκεῖνα πού εἴχαμε στίς χῶρες τοῦ ἐκπεσμένου σοσιαλισμοῦ, ὅταν κοπέλλες τῆς κάποτε κραταιᾶς Κομσομόλ περίμεναν στόν περίφημο «Δρόμο τῆς Ἁμαρτίας», πού συνδέει τή Βαρσοβία μέ τή Δρέσδη, νά τίς «ψωνίσει» κάποιος «μερσεντοῦχος» Γερμανός κοιλαρᾶς. Ὡστόσο στήν Ἑλλάδα ἔγινε κάτι πού δέν ἔχει ἐκτιμηθεῖ, τουλάχιστον ἀπό πολλά καί κατά τεκμήριον τά ἰσχυρότερα κόμματα, μηδέ καί τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐξαιρουμένου. Ἔχει γίνει συνείδηση στόν ἁπλό λαό ὅτι ὑπῆρξε μεγάλη πλάνη ἡ ἁρμονική συνύπαρξη μέ τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Ναί ἔπεσαν χρήματα πολλά, ἀλλά δέν χρησιμοποιήθηκαν καλά. Ἡ Ἑλλάς ἀποβιομηχανοποιήθηκε, ἔχασε τήν ἀγροτική καί κτηνοτροφική της εὐρωστία καί ἀσκήθηκε στό δανειακῶς ζῆν, δηλαδή στό παρασιτικῶς ζῆν, πού μᾶς ἔφερε στή ζητιανιά.

Πεθανε ο Μεγαλος Αγωνιστης Ιστορικος Σαραντος Καργακος.
Αγωνιστηκε για τα δικαια της Μακεδονιας μας οσο κανενας αλλος σημερινος ιστορικος.Ο Θεος να τον αναπαυση απο τους κοπους του και να δικαιωση τις προσδοκιες του.

Χριστούγεννα στον Στρατό

Χριστούγεννα στον Στρατό

Εορτασμός στο παγωμένο Αμύνταιο με χέλια, σουπιές, σπανάκι και αλατισμένο σάμαλι!

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, Ιστορικό, συγγραφέα

Βαρύς χειμώνας 1963-1964 μέ βρῆκε στρατιώτη στό 504 Τάγμα Πεζικοῦ πού εἶχε ἕδρα τή Βεύη. Ὑπηρετοῦσα μέ τό ἄκρως τιμητικό ἀξίωμα τοῦ ἡμιονηγοῦ. Ἀπό τό καλοκαῖρι τοῦ ’63 πού εἴχαμε φθάσει ἐκεῖ ἀπό τήν Τρίπολη, ψηθήκαμε ἀπό τόν καύσωνα καί τίς σκληρές ἀσκήσεις. Τό φθινόπωρο τό Τάγμα μεταστάθμευσε στό Στρατόπεδο Ἀμυνταίου ὅπου ἔγινε ἡ καινούργια ἕδρα του. Οἱ συνθῆκες διαβίωσης τώρα ἦταν πολύ καλύτερες ἀπ’ ὅ,τι στή Βεύη. Πίστευα, ὅταν βρέθηκα ἐκεῖ, ὅτι θά ζήσω ζωή χαρισάμενη λόγω τῆς παλαιᾶς ἐμπειρίας μου στήν ἱππασία. Σύντομα ὅμως ἕνα πρωί, ὅπως εἴχαμε παραταχθεῖ γιά ἐπιθεώρηση, ἐμφανίστηκε ἕνας λοχαγός, ψηλός καί ἐπιβλητικός, καί ἄρχισε νά μᾶς ἐλέγχει προσωπικά. 

Ὅπως εἶπε, ζητοῦσε ἕναν ἐγγράμματο. Ἐγώ προσπαθοῦσα νά καλυφθῶ. Ἀλλ’ εὐτυχῶς μέ ἐπεσήμανε καί μέ κομψό τρόπο μοῦ εἶπε: «Ἐσύ γυαλάκια, τί γράμματα ξέρεις;» «Ψιλοπράγματα, κύριε λοχαγέ, μόνο τή Φιλοσοφική Σχολή ἔχω τελειώσει» ἀπαντῶ. Καί ὁ λοχαγός: «Ἐσένα ζητοῦσα, πᾶμε στό γραφεῖο». Καί πήγαμε. «Ἐδῶ, στρατιώτη, εἶναι τό 3ο Γραφεῖο. Ξέρεις τί εἶναι τό 3ο Γραφεῖο;» Μιμούμενος τόν Καλό Στρατιώτη Σβέικ τοῦ Γιάροσλαβ Χάσεκ τοῦ ἀποκρίθηκα: «Λαμβάνω τήν τιμή νά ἀναφέρω, κ. Λοχαγέ, ὅτι δέν ξέρω». Κι ὁ λοχαγός ἄρχισε νά μοῦ ἐξηγεῖ ὅτι ἐδῶ εἶναι τά σχέδια ἐπιχειρήσεων, δηλαδή τά πλέον ἀπόρρητα στρατιωτικά ἔγγραφα καί στρατιωτικοί χάρτες σέ φακέλους οἱ ὁποῖοι ἀνοίγουν μόνο σέ περίπτωση κηρύξεως πολέμου. Ἀκούγοντας αὐτά ἐγώ ἔπαθα ψυχική καθίζηση καί τόν ρώτησα: «Καί ποιός θά τά φυλάει αὐτά, κ. Λοχαγέ;» «Ἐσύ καί ἐγώ» μοῦ εἶπε, καί τότε ἡ καθίζηση ἔγινε μεγαλύτερη.

Μία τραγωδία χωρίς κανένα μεγαλείο

Μία τραγωδία χωρίς κανένα μεγαλείο

Δυστυχώς, μια χώρα σαν τη δική μας, που είναι Γη της Επαγγελίας και ήθελε ηγέτη Μωυσή, βρήκε στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα ηγέτη χαμηλής οροφής

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, ιστορικό, συγγραφέα

Πρίν τρία χρόνια, σέ μιά κλειστή συντροφιά, πού τώρα δέν ὑφίσταται πιά, ἕνας εὐγενικός φίλος μοῦ ἔλεγε τά ἑξῆς στοχαστικά: «Καλά, νά ψηφίσουν τόν ΣΥΡΙΖΑ ἄνθρωποι φτωχοί, παρασυρμένοι ἀπό τά παχειά του λόγια, τό κατανοῶ. Νά τόν ψηφίσουν νέοι πού κατάπιαν τό δόλωμα τῶν 751 εὐρώ, ἐπίσης τό κατανοῶ, ὅπως κατανοῶ καί τήν περίπτωση τῶν εὐπίστων πού θεωροῦσαν εὔκολη δουλειά τήν κατάργηση τῶν μνημονίων καί τή διαγραφή τῶν δανείων μέ μιά μόνο μονοκονδυλιά. Ὅμως, τό νά ψηφίσουν τοῦτο τό πολιτικό συνονθύλευμα ἄνθρωποι καλοβαλμένοι, πού εἶχαν τό σπιτάκι τους, τό ἐξοχικούλι τους, τό αὐτοκινητάκι καί τίς αὐτοκινητάρες τους καί πλῆθος ἄλλα ἀγαθά, ἔτσι ἀπό μιά λόξα ἀλλαγῆς, ἐπειδή τά ἄλλα κόμματα τούς μύριζαν “παλιουλίλα”, αὐτό δέν τό κατανοῶ, οὔτε τό συγχωρῶ.

Ἀπεναντίας, τό θεωρῶ ὄχι μόνο παράλογο ἀλλά καί ἠλίθιο». Προσπάθησα νά τοῦ ἐξηγήσω ὅτι ἡ λεγομένη ἀστική τάξη (ἄν καί στήν Ἑλλάδα δέν πιστεύω νά ὡρίμασε τέτοια τάξη), ἔχει μιά τάση αὐτοχειριασμοῦ. Ἔχει, ὅμως, καί τήν πολυτέλεια νά ἐπιλέγει ἡ ἴδια τόν δήμιό της. Γι’ αὐτό καί ὁ Λένιν εἶχε πεῖ μέ τήν ὠμή εἰλικρίνεια πού τόν διέκρινε τό ἑξῆς: «Ἡ ἀστική τάξη θά μᾶς δώσει τά καρφιά, γιά νά καρφώσουμε τό φέρετρό της»!

Πολιτική πυγολαμπίδα

 Πολιτική πυγολαμπίδα

Σέ «τούτα τά χρόνια τά σακάτικα», όπως ευστόχως τά έχει ονομάσει ο ποιητής, γίνεται μία προσπάθεια σμικρύνσεως των ενδόξων προγόνων μας

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, ιστορικός, συγγραφέας

Παρατηρώ ὅτι σέ «τοῦτα τά χρόνια τά σακάτικα», ὅπως εὐστόχως τά ἔχει ὀνομάσει ὁ ποιητής, γίνεται μία προσπάθεια σμικρύνσεως τῶν ἐνδόξων προγόνων μας. Ἔπρεπε νά μικρύνουμε πολύ γιά νά τολμήσουν νά φέρουν κάποιοι, πού διαμορφώνουν τό πνευματικό κλῖμα στήν Ἑλλάδα, στά δικά τους χαμηλά μέτρα τόσο μεγάλες σέ ἦθος, σέ πνεῦμα καί ἡρωισμό μορφές. Στά σχολεῖα μας καί στά πανεπιστήμιά μας προσφέρεται μιά ἱστορική γνώση πιό ξερή καί ἀπό παλιό μανιάτικο παξιμάδι. 

Τά ἱστορικά γεγονότα ὅμως δέν ἔχουν μόνο ξηρότητα, ἔχουν καί συναισθηματικότητα, πού αὐτή διαποτίζει τίς ψυχές τῶν νεωτέρων γενεῶν καί δημιουργεῖ τό ἱστορικό ἦθος, τήν ἱστορική συνείδηση. Τολμῶ νά πῶ ὅτι αὐτή τή στιγμή ἡ σκοπιανή ἰντελιγκέντσια ἔχει ὑψηλότερο ἱστορικό ἦθος ἀπό τή δική μας πνευματική, καλλιτεχνική ἡγεσία. Ἔτσι μπόρεσαν οἱ Σκοπιανοί καί μέ τή Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν νά ὑποκλέψουν τό ὄνομα τῆς Μακεδονίας καί νά τό κάνουν πνευματικό καί πολιτικό τσιφλίκι τους. Διέλαθε ἀπό τά σαΐνια τῆς διπλωματίας μας τοῦτο τό πολύ ἁπλό, ὅτι δηλαδή ὅποιος παίρνει τό ὄνομα ἑνός χώρου παίρνει καί τήν ἱστορία του. Καί κάτι ἀκόμη: ἀφοῦ τούς χαρίσαμε τό ὄνομα Βόρεια Μακεδονία, γιατί δέν ἀπαιτήσαμε νά μπεῖ ρήτρα ὥστε καί οἱ κάτοικοι –καί πιό πολύ οἱ πολιτικοί τους– στά διεθνῆ συνέδρια νά ὀνομάζονται Βορειομακεδόνες;

Ἀπό τά στόματα τῶν κυβερνώντων ἀκούσαμε πολλά, πού κάποια ὄντως εἶχαν μιά γεύση ἀλήθειας. Τό τέχνασμα εἶναι γνωστό. Στά ἐπιχειρήματα τῶν πολιτικῶν, ὅταν ὑπάρχει μιά δόση ἀλήθειας, τότε προκαλεῖται μεγαλύτερη σύγχυση. Εἶναι γνωστό ἐπίσης καί τοῦτο: σέ μιά πολιτική ὑποχωρήσεως τό πρῶτο θῦμα εἶναι ἡ ἀλήθεια. Στόν «Καλό στρατιώτη Σβέικ» τοῦ Γιάροσλαβ Χάσεκ ἕνας συνεχῶς τιμωρούμενος ἔφεδρος ἀξιωματικός λέει γιά τά πολεμικά ἀνακοινωθέντα τῶν Αὐστριακῶν –μετά ἀπό κάθε ὑποχώρησή τους: «Οἱ δυνάμεις μας μετετέθησαν εἰς θέσεις ἐκ τῶν προτέρων μελετηθείσας». Τούτη τή φράση ἀξιοποίησε ἐπιτυχῶς στόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ὁ ἀριστοτέχνης τῆς προπαγάνδας Ἰωσήφ Γκαῖμπελς, πού σέ κάθε ὑποχώρηση τοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ ἀνακοίνωνε: «Ἐθέσαμεν ἑαυτούς μακράν τοῦ ἐχθροῦ»!

Ἡ κυβέρνηση μέ τήν ὑπογραφή τῶν Πρεσπῶν νόμισε πώς ψέκασε τό πρόβλημα τῶν Σκοπίων μέ μπαϊγκόν, ὁπότε, ὅπως ἔλεγε ἕνας δήμαρχος Ἀθηνῶν, ὀνόματι Ρίτσος, συγγενής τοῦ ποιητῆ, στά ἑπτά χρόνια τῆς δικτατορίας, «τέζα τό πρόβλημα»! Τέζα ὅμως εἶναι τά ἱστορικά δικαιώματα τῆς Ἑλλάδος ἐπί τῆς Μακεδονίας. Οἱ πολιτικοί μας ἐκπρόσωποι εἶπαν καί συνεχίζουν νά λένε πολλά καί ἠχηρά. Περιττόν! Δέν χρειάζεται νά προσθέτεις ἀφρόλουτρο γιά νά κάνεις σαπουνόφουσκες. Ὅλα ὅσα μᾶς εἶπαν τά τελευταῖα χρόνια ἀποδείχθηκαν εὐμεγέθεις ἀλλά πολύχρωμες πομφόλυγες. Λυπᾶμαι, ἀλλά δέν βλέπω νά γίνεται κάποια προσπάθεια νά ὑψωθοῦμε λίγο πιό πάνω ἀπό τή λάσπη μας. Μᾶς λείπουν πολλά, μᾶς λείπει κυρίως ἡ ἐργασιακή ἠθική. Τό φιλότιμο γιά μιά παραγωγική προσπάθεια, ὥστε νά μήν τροφοδοτοῦμε τό «μοντέρνο παιδομάζωμα» τῶν ξένων χωρῶν. Σέ εἴκοσι χρόνια ἡ Ἑλλάδα θά εἶναι μιά χώρα χωρίς δικά της παιδιά.

Ἀκούσαμε πολλά γιά τή θεραπεία τῶν δεινῶν στό Μάτι, ἀλλά στήν πράξη ὥς αὐτή τή στιγμή πού χαράσσονται οἱ γραμμές αὐτές δέν εἴδαμε τίποτα. Μέ ἀέρα κοπανιστό δέν μπορεῖ νά κάνεις κολοκύθι γεμιστό, παρά τίς κάποτε δηλώσεις περί γεμιστῶν ἐρίτιμης ὑπουργοῦ. Γι’ αὐτό ὅσο πιό πολύ ξεφεύγουμε ἀπό τήν τελευταία μας καταστροφή τόσο πιό πολύ πλησιάζουμε τήν ἑπόμενη. Εἶναι θλιβερό! Δέν ὑπάρχει ἐμπιστοσύνη στά λόγια τῶν πολιτικῶν. Τό πολιτικό ψέμα ἐξαπλώνεται σάν τόν ἰό ἔμπολα, πού μεταλλασσόμενος γίνεται ἰσχυρότερος καί σκοτώνει στό διάβα του καθετί. Ἡ ἀγάπη γιά τήν πατρίδα ἐκδηλώνεται λεκτικά μόνο ὅταν πλησιάζουν οἱ ἐκλογές. Αὐτό πού πάντα προέχει εἶναι τό ἐξουσιαστικό πάθος. Καί τοῦτο τό πάθος δέν καταπαύει. Εἶναι σάν τά δόντια τοῦ καρχαρία· ἅμα σπάσει κάποιο, στή θέση του φυτρώνει ἄλλο!

Τά πράγματα, παρά τά χρυσίζοντα λόγια, «δέν βαίνουν καλά στήν ἀποικία», ὅπως θά ἔλεγε ὁ Καβάφης. Καί δέν κατανοῶ γιατί ὁ κ. πρωθυπουργός φαίνεται ἀδικαιολόγητα μονίμως εὐχαριστημένος ἀπό τόν ἑαυτό του. Μπορεῖ νά τόν θεωρεῖ σάν ἄτομο τῆς ἱστορίας, ἀλλά πρό πολλοῦ ἡ ἱστορία τόν ἔχει ξεπεράσει. Θά μείνει στά ἑλληνικά χρόνια σάν πολιτική πυγολαμπίδα.

Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;

19.11.2018

Σαράντος Ι. Καργάκος

Κάποια στιγμή που θα ακουστεί η φωνή της Ιστορίας «Ελλάδα, πού είσαι;», δεν θα ακουστεί καμμία φωνή

Από τον
Σαράντο Ι. Καργάκο

Ημουν τελειόφοιτος Γυμνασίου (τότε δέν ὑπῆρχε Λύκειο) ἤ πρωτοετής φοιτητής τῆς Φιλοσοφικῆς, ὅταν στό θέατρο Βέμπο παρακολούθησα σέ μιά ἐπιθεώρηση τόν Κώστα Χατζηχρῆστο νά δέρνεται καί συνεχῶς νά ἀναφωνεῖ: «Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο, ἔ;» Καί ξανά:

Το έπος του ’40

 Το έπος του ’40 

και το «Σύνδρομο του Κάιν»

Το τάμα που αξιώθηκα να εκπληρώσω στο γέρμα της ζωής μου

Από τον Σαράντο Ι . Καργάκο, ιστορικός, συγγραφέας

ΑΞΙΩΘΗΚΑ στό γέρμα τῆς ζωῆς μου νά ἐκπληρώσω ἕνα τάμα, δηλαδή νά συγγράψω καί νά ἐκδώσω μιά μεγάλη ἱστορία τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ἤδη τό βιβλίο αὐτό –τέσσερεις τόμοι παρακαλῶ– ὑπάρχει στά μεγάλα βιβλιοπωλεῖα. 

Μίλησα γιά τάμα καί τό ἐννοῶ. Διότι τόν πόλεμο αὐτόν μέ πολλές ὀδύνες τόν ἔζησα παιδί καί τό αἰσθάνθηκα ὡς ὀφειλή, μετά ἀπό μελέτη χιλιάδων κειμένων, νά τόν προσφέρω μέ ἕναν Θουκυδίδειο τρόπο ὡς «κτῆμα ἐς ἀεί» στή νέα γενιά. Ἀφιέρωσα μάλιστα τόν Β΄ τόμο (438 σελίδες) στή Μάχη τῆς Ἑλλάδος, ἐπειδή ὅπως γράφω προλογικά στήν ἀπόφασή μου αὐτή βάρυνε ἡ ἰσχνή ἱστοριομάθεια τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας, πού ἀγνοεῖ ἤ γνωρίζει «πασσαλειμματικά» τό Ἑλληνικό Ἔπος, τό ὁποῖο ἀνιστορήτως πολλοί ἐξακολουθοῦν νά ἀποκαλοῦν «Ἀλβανικό Ἔπος» (!), ὡσάν πρωταγωνιστές νά ἦσαν οἱ ἐπιτεθέντες κατά τῆς Ἑλλάδος Ἀλβανοί!

 Τά νέα παιδιά ἀγνοοῦν πόσο σπουδαῖοι, πόσο γενναῖοι στάθηκαν σ’ ἐκεῖνες τίς μεγάλες στιγμές οἱ προπάτορές τους. Διότι στή σύγχρονη Ἑλλάδα κυριαρχεῖ σάν περιρρέουσα πνευματική ἀτμόσφαιρα ὁ μηδενισμός καί ἐξορκίζεται ὁ ἡρωισμός. Ἡ Ἑλλάς εἶχε τό μικρότερο ποσοστό δωσιλογισμοῦ παρά τή δολερή στάση τῶν συμμάχων της, πού «ὅλοι μᾶς ἔταξαν βοήθεια καί μᾶς γέλασαν φρικτά», γιά νά τό πῶ μέ ἐλαφρά παραλλαγή σολωμικά.

Καί ἀφοῦ ἔχω πλέον ἐξετάσει ὅλες τίς πτυχές τοῦ πολέμου αὐτοῦ καί πρίν ἀκόμη ἀπό τήν κήρυξή του, αἰσθάνθηκα τήν ἀνάγκη στόν ἐπίλογο νά καταγράψω μερικές σκέψεις πού τίς θεωρῶ ἀναγκαῖες στόν παρόντα καιρό. Ἀντιγράφω: Ὁ Σπ. Μελᾶς, πού εἶχε παρακολουθήσει ὅλους τούς πολέμους τοῦ 20οῦ αἰῶνα, σ’ ἕνα ἄρθρο του γράφει: «Ποτέ λαός δέν ἐφανέρωσε τέτοιαν ὁμαδική καί ἀπόλυτη συνείδηση τῆς ἱστορικῆς του ἀποστολῆς. Ἤξεραν ὅλοι, ὥς τόν τελευταῖο φαντάρο, πώς βοήθεια δέν προσμένουμε ἀπό πουθενά. 

«Οι Μαζαρινάδες»

Ας το έχουν υπόψη οι κυβερνώντες. Οσο στραγγίζουν τον λαό με τη φορολογία τόσο θα αντιδρά με τη σατιρολογία

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, ιστορικό, συγγραφέα

Εχει αποδειχθεί ἱστορικά ὅτι ὅσο φτωχή εἶναι ἡ διακυβέρνηση ἑνός τόπου τόσο πλούσια καί αἰχμηρή εἶναι ἡ σάτιρα πού ὑπό ποικίλες μορφές ἀνθοβολεῖ σ’ αὐτόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἡ Ἀθήνα στά τραγικά χρόνια τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, ὅπου ἀναδείχθηκε μιά τετράδα μεγάλων κωμικῶν μέ κορυφαῖο τόν Ἀριστοφάνη.

Ἡ κακή διακυβέρνηση τῆς χώρας μας κατά τά τελευταῖα χρόνια ἔφερε σάν ἀντίδοτο τῆς πικρίας μιά πλούσια ἄνθηση τῆς σατιρογραφίας καί τῆς γελοιογραφίας, ἡ ὁποία ἄνθηση διευρύνθηκε χάρη στήν ἀξιοποίηση τῶν νέων ἠλεκτρονικῶν μέσων. Κατά ἕναν πρόχειρο ὑπολογισμό ἡ σατιρογραφία πού ἐμφανίστηκε στή χώρα μας κατά τήν τελευταία τριετία ξεπέρασε πιθανῶς σέ ποσότητα –ὄχι ὅμως καί σέ ποιότητα– τίς περίφημες «Μαζαρινάδες». Ὅταν τό εἶπα αὐτό σέ κύκλο νεαρῶν, ὅλοι μέ ἐρώτησαν τί ἐννοῶ, τί εἶναι οἱ Μαζαρινάδες.

 Δυστυχῶς, ἡ κατολίσθηση τῆς παιδείας μας δέν ἀφορᾶ μόνο στήν ἑλληνική ἀλλά καί στήν εὐρωπαϊκή ἱστορία. Τά παιδιά ἀγνοοῦσαν ἀκόμη καί τόν καρδινάλιο Μαζαρέν ἤ Μαζαρίνο (1602-1661), πού ἐμεῖς οἱ παλαιότεροι εἴχαμε μάθει ἀπό τό περίφημο μυθιστόρημα τοῦ Ἀλέξανδρου Δουμά «Μετά 20 ἔτη», ὅπου καί πάλι πρωταγωνιστές ἦσαν οἱ Τρεῖς Σωματοφύλακες.

Ὁ ἰταλικῆς καταγωγῆς καρδινάλιος Μαζαρέν, μέ τήν εὔνοια τοῦ περιώνυμου Ρισελιέ, ἀνέλαβε τή διακυβέρνηση τῆς Γαλλίας ἀπό τό 1642/3 μέχρι τό 1653. Ἡ ἐπαχθής φορολογία τόν κατέστησε ἀντιδημοτικό καί τοῦτο δημιούργησε μιά ἐπαναστατική ψυχολογία σέ εὐρύτερα στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ. Τήν κατάσταση αὐτή θέλησαν νά ἐκμεταλλευθοῦν οἱ εὐγενεῖς. Ὅταν ὁ Μαζαρέν συνέλαβε ὁρισμένα ἐπιφανῆ πρόσωπα (π.χ. τόν πρίγκιπα Κοντέ), τά ὁποῖα ἀντιδροῦσαν στίς ἀπολυταρχικές του ἐνέργειες, οἱ εὐγενεῖς ὑποκίνησαν τό λαό σέ ἐξέργεση πού ὀνομάστηκε χλευαστικά «Σφενδόνη» (Fronde). Τότε ἔκαναν τήν ἐμφάνισή τους ἀναρίθμητα φυλλάδια, πού ἦσαν λίβελλοι κατά τοῦ Μαζαρέν, γραμμένοι σέ ἔμμετρο καί πεζό λόγο. Αὐτά τά φυλλάδια καί τά μονόφυλλα ὀνομάσθηκαν «Μαζαρινάδες», πού ὁ ὄγκος τους εἶναι τεράστιος.

ΒΑΤΕΡΛΟ ΟΙ ΠΡΕΣΠΕΣ ΓΙΑ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΚΟΤΖΙΑ

Σε λίγο η κυβέρνηση θα μοιάζει με μαδημένο τσαμπί σταφύλι και καλό θα είναι ο πρωθυπουργός να προσφύγει σε εκλογές

Από τον
Σαράντο Ι. Καργάκο

Είχαμε προειδοποιήσει από τις στήλες της «Εστίας» και της «κυριακάτικης δημοκρατίας», αλλά και με το βιβλίο μας «Το αγκάθι των Σκοπίων» ότι το όντως αυτό φαρμακερό αγκάθι δεν θα φαρμακώσει μόνο τώρα και στο μέλλον την Ελλάδα, αλλά και την παρούσα κυβέρνηση, που κακώς -κάκιστα- από ξένους υποκινούμενη το υποκίνησε και οδηγήθηκε στην άγαρμπη υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Όμηροι της ξενοκρατίας

Όμηροι της ξενοκρατίας

Δεν πιστεύω ότι και τώρα ο λαός μας απέκτησε γνώση. Γι’ αυτό, όποιον και αν ψηφίσει, πάλι ξένος θα μας κυβερνήσει

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, ιστορικό, συγγραφέα

Είχα αποσυρθεί στό Λαύριο ἀπό τίς ἀρχές Ἰουλίου γιά νά παρακολουθῶ ἐν πλήρει ἠρεμία τούς ἀγῶνες τοῦ Παγκοσμίου Κυπέλλου πού γίνονταν στή Ρωσσία. Σέ κάποιο διάλειμμα τῶν ἀγώνων εἶδα στό «γυαλί» τῆς τηλοψίας μιά πολύ γνωστή φυσιογνωμία. Ἦταν ὁ κ. Μοσκοβισί πού μιλοῦσε σέ κάποια σύναξη βουλευτῶν. Καί ἀναρωτήθηκα: αὐτός ὁ γλυκός κύριος πόσες φορές κατά τά τελευταῖα ἔτη ἔχει ἐπισκεφθεῖ τή χώρα μας; Κατά ἕνα δυσάρεστο ὑπολογισμό, ὁ φιλομειδής αὐτός κύριος βρίσκεται περισσότερο καιρό στή χώρα μας ἀπ’ ὅ,τι βρίσκεται ὁ ἀειπλάνητος πρωθυπουργός μας. 

Δέν ξέρω ποιόν ἐκπροσωπεῖ καί τί δουλειά κάνει, ξέρω ὅμως ὅτι μᾶς δουλεύει καί μᾶς... δουλεύει ἀγρίως. Καί ὄχι μόνο αὐτός. Ἕνα πλῆθος σύμβουλοι ἀπό τήν Εὐρώπη ἀλλά καί ἐκτός Εὐρώπης, ὡς ἄνθρωποι τοῦ Δ.Ν.Τ., ἔχουν κατακλύσει κατά τήν τελευταία δεκαετία τή χώρα μας. Καί ὅλοι προσφέρουν σωτήριες ὑποδείξεις, συμβουλές καί συνταγές σωτηρίας.

Δέν ξέρω νά ὑπολογίζω καλά τά τρομακτικά ποσά πού ὡς συνταξιοῦχος τοῦ ΙΚΑ εἰσπράττω, ἀλλά μέ τό φτωχό μου μυαλό λογαριάζω ὅτι ὅλα αὐτά τά «σούρτα-φέρτα» Ἑλλήνων καί ξένων μᾶς ἔχουν κοστίσει πολύ ἀκριβά. Μέ τόσα συστήματα ἠλεκτρονικῆς δικτυώσεως, τί χρειάζονται ὅλα αὐτά τά πανάκριβα ταξίδια; Πόσες μέρες τό μῆνα μένει στό ὑπουργεῖο του ὁ ὑπεύθυνος γιά τήν οἰκονομική μας τύχη ὑπουργός; Δέν ξέρω ἄν οἱ φωστῆρες τῶν διαφόρων διευθυντικῶν κέντρων ἔχουν ὑπολογίσει τό τί ἔχουν κοστίσει στόν Εὐρωπαῖο φορολογούμενο πολίτη ὅλα αὐτά τά πανάκριβα ταξίδια μέ τούς πολυτελεῖς ὅρους διαμονῆς. Ὑποθέτω ὅμως ὅτι αὐτοί θά περνοῦν καλά ἕως κάλλιστα, ἐνῶ ἐμεῖς ἀπό τό κάθε φορά χειρότερο πορευόμαστε πρός τό... τρισχειρότερο. 

Οι εννιά λόγοι πίσω από την τεράστια αποχή στα Σκόπια

Οι εννιά λόγοι πίσω από την τεράστια αποχή στα Σκόπια

Γιατί δεν πήγαν στις κάλπες για το δημοψήφισμα

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο

Ασφαλώς η τεράστια αποχή στο σκοπιανό δημοψήφισμα συνιστά ήττα του διδύμου Ζάεφ και Ντιμιτρόφ, συνιστά όμως ήττα και για τις ΗΠΑ και για το ΝΑΤΟ και για τη Μέρκελ και για τον Μακρόν, που όλοι αυτοί αποτέλεσαν έναν τεράστιο χορό υποστηρικτών του «Ναι», λες και επρόκειτο για δικό τους εσωτερικό ζήτημα. Συνιστά όμως ήττα για τον πολυπράγμονα κ. Τσίπρα αλλά και για τον πολυμεττερνίχο του ημέτερου υπουργείου των Εξωτερικών. Και όμως είχαν προειδοποιηθεί. 

Η ταπεινότητά μου, με άρθρα στην «Εστία» και στη «δημοκρατία», είχε με έμφαση τονίσει ότι η διαβόητη συμφωνία θα κολλήσει στη λάσπη των Πρεσπών. Και κόλλησε... Το τι θα επακολουθήσει είναι στα «προσεχώς».
Ας δούμε όμως τώρα, με όση ακρίβεια επιτρέπουν οι πληροφορίες μας, ποιοι παράγοντες δημιούργησαν αυτό το τεράστιο ρεύμα της αποχής. Οι παράγοντες αυτοί είναι ποικίλοι και μεταξύ τους αντιθετικοί, κάτι που εξηγεί και την αντιφατικότητα της σκοπιανής πολιτικής. Κάνουμε μια συνοπτική καταγραφή:

Πρώτον, η επιρροή του εξωευρωπαϊκού σκοπιανού λόμπι (λόμπι Αυστραλίας, Καναδά, ΗΠΑ), που συντηρεί εν πολλοίς ιδεολογικά και οικονομικά το σκοπιανό κρατικό μόρφωμα. Τα λόμπι αυτά θέλουν το αποκλειστικό μονοπώλιο του ονόματος της Μακεδονίας, την οποία δεν βλέπουν αποκλειστικά μέσα στα όρια της FYROM αλλά με προεκτάσεις μέχρι Θεσσαλονίκης. Αυτά είναι οι κύριοι υπέρμαχοι του σκοπιανού αλυτρωτισμού. Με τα λόμπι αυτά συντάσσονται και οι μικροί πυρήνες «μακεδονιζόντων» που δρουν στην Ελλάδα.

Κατά Ηνωμένων Πολιτειών

λόγος

Οι ΗΠΑ έγιναν υπερδύναμη και μπόλιασαν τον Πλανήτη με το επιδερμικό ιδεώδες της υλικής ευτυχίας

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, ιστορικός, συγγραφέας

Ο ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ φίλος μου, ὁ ἀρχαιομαθέστατος Χρ. Λεμπέσης, μοῦ ἔστειλε λίγο μετά ἀπό κάποιες δηλώσεις τοῦ ἀκατανόμαστου Νίμιτς τό ἀκόλουθο «κατηγορῶ» κατά τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, πού χωρίς τήν ἄδειά του ἀναδημοσιεύω, παρότι ἤμουν καί παραμένω λάτρης τοῦ «γουέστερν», ὄχι ὅμως τοῦ γκανκστερισμοῦ καί, πολύ περισσότερο, μιᾶς οἰκονομίας-«σαλούν». Ἀφήνω τόν ἀναγνώστη νά κρίνει:

« ... Ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς ἀγελοποίησης (γιατί ὄχι καί γελοιοποίησης) καί ἀκρισίας. Τά πάντα ἔχει καλύψει τό πνεῦμα τοῦ ἐπιδερμισμοῦ μέ ἄμεσο παρεπόμενο τήν ἀφυδάτωση ἤ, γιά νά εἴμαστε πιό ἀκριβολόγοι, τόν ἀφανισμό τῆς ποιότητας τῆς ζωῆς. Ὁ σύγχρονος κόσμος, παρασυρμένος ἀπό τό ἰδανικό τοῦ «homo oeconomicus», κινεῖται μέ παρωπίδες πάνω στόν ἄξονα τοῦ ὑλικοῦ πλουτισμοῦ, ἀδιαφορώντας γιά τά λοιπά στοιχεῖα πού κανονικά συναπαρτίζουν τόν «ὄντως ἄνθρωπον». Πῶς φτάσαμε σ’ αὐτήν τήν κατάντια; Ὅλα ἔχουν τήν ἐξήγησή τους:

Ὅταν ὁ Κολόμβος ἀνακάλυψε τή νέα ἤπειρο, τήν Ἀμερική, πίστευε ὅτι εἶχε πατήσει τό πόδι του στίς Ἰνδίες. Γι’ αὐτό καί τούς Ἐρυθροδέρμους ὀνόμασαν Ἰνδιάνους. Προπαντός ὅμως, δέν θά μποροῦσε νά φανταστεῖ ὅτι αὐτή ἡ μεγάλη ἤπειρος μετά ἀπό 500 χρόνια θά γινόταν ὁ χῶρος πού τουλάχιστον στό βόρειο τμῆμα του θά εἶχε ἐξελιχθεῖ στήν παγκόσμια ὑπερδύναμη τοῦ κράτους τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἕνα πολυεθνικό κράτος πού τολμᾶ νά ἀποκαλεῖται ἔθνος. Στή σύγχρονη, ὅμως, ἐποχή ὅλα γίνονται, ἀφοῦ ὁ καθένας εἶναι ὅ,τι δηλώσει. Ἀπόδειξη ὅτι οἱ Σκοπιανοί αὐτοαποκαλοῦνται μακεδονικό ἔθνος! Χωρίς, λοιπόν, ἱστορικό βάθος οἱ ΗΠΑ ἔπρεπε νά δομήσουν ἕνα πολιτισμό σύμφυτο μέ τά χαρακτηριστικά τῆς ὀλιγόχρονης ἱστορίας τους. Νά μερικά ἀπό τά χαρακτηριστικά αὐτά: Προσπάθεια ἐπιβίωσης, τυχοδιωκτισμός, παρανομία, σκληρότητα, αὐτοδικία, ἀντιπαλότητα, διαπάλη ἐπικράτησης, ἐθνοτικές ἀντιπαραθέσεις, ρατσισμός, χρυσοθηρία, ἀνήλεο κυνήγι τῶν γηγενῶν Ἐρυθροδέρμων, αὐθαίρετη ἀπονομή δικαιοσύνης κ.λπ. Ὅλα αὐτά δέν ἄφηναν περιθώρια γιά στοχαστικές ἀναζητήσεις καί θεραπεία μιᾶς εὐρύτερης κουλτούρας. Τό ἰδεῶδες τοῦ πιστολέρο ἔγινε πρώτη ἀξία καί ὁ λιγδιάρης ἀλητοειδής γελαδάρης μυθοποιεῖται ἀναγόμενος σέ πρόσωπο-πρότυπο. Ἡ πραγματική ἱστορία τοῦ Φάρ-Οὐέστ ἦταν ἐντελῶς διαφορετική ἀπό αὐτήν πού παρουσιάζουν τά καουμπόικα ἔργα τῆς κινηματογραφικῆς βιομηχανίας.

Ἡ συνισταμένη ὅλων τῶν παραπάνω ἦταν ἡ δημιουργία τοῦ «ἀμερικανικοῦ ὀνείρου», δηλαδή ἡ πετυχημένη πορεία τοῦ πεινασμένου καί ἄσημου στό θρόνο τοῦ πλούτου καί τῆς διασημότητας. Αὐτό ἔγινε κυτταρικό στοιχεῖο τοῦ ἀμερικανοῦ πολίτη, ὁ ὁποῖος μέ συνθήματα time is money ἐργάστηκε σκληρά γιά νά κατακτήσει πλοῦτο ὑλικῶν ἀγαθῶν. Ἔτσι οἱ ΗΠΑ ἔγιναν ὑπερδύναμη καί μπόλιασαν καί μπολιάζουν ὅλο τόν Πλανήτη μέ τό ἐπιδερμικό ἰδεῶδες τῆς ὑλικῆς εὐτυχίας. Καταναλωτισμός καί κυνήγι τοῦ κέρδους γίνονται οἱ ἄξονες πορείας φυσικῶν καί νομικῶν προσώπων. Ὁ γιγαντισμός ἀποθεώνεται καί τό σύνδρομο τοῦ ἰσχυροῦ μπαίνει στό πετσί τοῦ μέσου ἀμερικανοῦ πολίτη, ὁ ὁποῖος πιστεύει ὅτι ἔχει δικαίωμα νά διαφεντεύει τόν κόσμο, ἐφαρμόζοντας τό γνωστό «ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα». Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡγεῖται σήμερα τῆς ὑπερδύναμης τῶν ΗΠΑ ὁ Τράμπ, μιά persona ridicolosa, ἀμοραλιστής ἀδίσταχτος, προκλητικός, χυδαῖος, ρατσιστής, κενόδοξος, κουφολόγος, κοντολογίς ...τενεκές ξεγάνωτος! (Σημ. δική μου: Ποῦ εἶσαι Γιαννόπουλε!). Αὐτό εἶναι τό ἐπιστέγασμα τοῦ ἀμερικανικοῦ ὀνείρου, τό φτάσιμο στήν κορυφή μιᾶς πυραμίδας χωρίς πνευματική ὑποδομή, χωρίς θεμέλια πνευματικῆς βαθύτητας. Κυρίαρχο στοιχεῖο ὁ ἐπιδερμισμός, ἡ ἔλλειψη βάθους, ὁ πακτωλός τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, ἡ ἡμιονική σανοφαγία, ἡ ἔλλειψη προσωπικῆς ζωῆς, ἡ μαζοποίηση, ἡ κονσερβοποίηση, ἡ ἀφυδάτωση τῆς πολιτικῆς συνείδησης!

Από τις ΗΠΑ στο... ξείπα!

Ο κ. πρωθυπουργός νομίζει ότι μπορεί να γλιτώσει. Δυστυχώς δεν μπορεί νά ξεφύγει από το παρελθόν του

Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, ιστορικός, συγγραφέας

Πρόσφατα διάβασα ἕνα περιπετειῶδες ναυτικό μυθιστόρημα, ἄριστα μεταφρασμένο ἀπό τόν κ. Ἀνδρέα Μιαούλη. Οἱ ναῦτες ἥρωες τοῦ μυθιστορήματος μετά ἀπό μιά κερδοφόρα ἐπιχείρηση τραγουδοῦν:

Τώρα πού ματσωθήκαμε
κι ἡ τσέπη εἶν’ ἐντάξει
ἄς πάει νά κουρεύεται
ἡ ἐργατική μας τάξη!

Ὁ κόσμος τῆς σκληρῆς βιοπάλης ἀκούγοντας προεκλογικά τόν κ. πρωθυπουργό καί τούς εὐαγγελιστές του ζοῦσε σέ ἕνα παράξενο ὄνειρο, ὅτι ἦλθε ἡ ὥρα τῆς πτήσης. Πού ὄντως ἦλθε ἀλλά πρός τά κάτω. Βέβαια κάποιοι, δέν λέω, «ματσώθηκαν καλά», ἀλλά ὁ περισσότερος κόσμος κτυπήθηκε καί κτυπιέται σκληρά σάν τό χταπόδι γιά νά «παραγουλιάσει».

Τό πιό δυσάρεστο ὅμως εἶναι ὅτι χάνεται ἡ ἐλπίδα. Πλήρης σχεδόν ἀποσύνθεση σκοπῶν, ἐνδιαφερόντων καί διαθέσεων. Πού καί πού ἀκούγεται ἀπό τόν ὑπουργό Ἐθνικῆς Ἀμύνης κάποια λεκτική ὁμοβροντία. Ἀκολουθεῖ ὁ πρωθυπουργός μέ δεύτερη ὁμοβροντία. Μετά σιγαλιά. Τά τουρκικά καράβια φθάνουν ἕως τίς βραχοακτές τοῦ Λαυρίου. Εὐτυχῶς ἡ συμβία μου φτάχνει ὡραῖο γλυκό κουταλιοῦ καί ὁ ἐν Λαυρίω φίλος μου, κατασκευαστής «μελιπήκτων», προσφέρει εὐγευστότατους «ἐργολάβους»! Νά μή φύγουν ἀκέραστοι...