"ΑΠΟΤΕΙΧΙΖΕΣΘΑΙ ΜΕΜΥΗΜΕΘΑ" -- του Θεολογου Νικολαου ΠΑΝΤΑΖΗ

 

 

Η Αποτείχιση δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι το Mέσον, ο Τρόπος, η Οδός. Είναι η έμπρακτη και ουσιαστική, αδέσμευτη και οντολογική καταδίκη μίας παναιρέσεως η οποία παντού επικρατεί και καταδυναστεύει συθέμελα την Εκκλησία πάνω από μισό αιώνα. Επάρατοι υπαίτιοι και ένοχοι αποκλειστικοί οι εκκλησιαστικοί ταγοί και ξεπουλημένοι στον παπισμό ηγέτες. Μαριονέτες του Μασονισμού.

Η Αποτείχιση συνιστά άμεση, επείγουσα και επιτακτική αποκοπή από αιρετικούς επισκόπους, ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους. Είναι η ιεροκανονική αντίσταση και έννομη αυτοπροστασία των προβάτων από προβατόσχημους λύκους και λυκοποιμένες. "Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες!" (Ματθ. ζ' 15).

Η εντολή "προσέχετε", δεν έχει εδώ την συνηθισμένη έννοια της επιφυλακής, αλλ' επέχει την έννοια της αποχής, "απέχετε, αποφεύγετε, απομακρύνεσθε!" Από ποιούς; Από τους "ψευδοπροφήτες". Πάλι πρέπει να υπογραμμιστεί, πως "ψευδοπροφήτης" δεν είναι μόνο αυτός που αναγγέλει ψευδείς και ανεκπλήρωτες προφητείες για το μέλλον, δεν είναι μόνο ο κατεγνωσμένος αιρετικός, αλλά κυρίως ο ψευδοδιδάσκαλος εντός Εκκλησίας, ο ιερέας, αρχιερέας, ο πνευματικός, ο θεολόγος, ερμηνευτής και ιστορικός. Ο ψευδοπροφήτης είναι αυτός που "ετεροδιδασκαλεί" (Α' Τιμ. στ' 3). Οι ετεροδιδασκαλίες (εστί) "παραδιατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ ἀπεστερημένων τῆς ἀληθείας!" (Α' Τιμ. στ' 3). Εδώ πάλι η Καινή Διαθήκη αποκαλεί τους Οικουμενιστές διεφθαρμένους τον νουν, για αυτό και διαφθείρουν την Ορθοδοξία!
Αποτείχιση συνεπάγεται ένθεη άρνηση οποιασδήποτε ανοχής. Δεν ανέχομαι την αίρεση και τον αιρετικό. Παντελώς ουδεμία ανοχή. Ουτε καν το συζητώ. Δεν μπορώ και δεν πρόκειται να σε ανεχτώ να μου κηρύττεις "έτερον ευαγγέλιον". Αυτήν την εντολή έχω. Αυτή τη γραμμή κρατώ. "Ότι ου δει ετεροδιδασκαλούντων ανέχεσθαι!" (Μεγ. Βασιλείου, Αρχή των Ηθικών, PG 31, 760,Όρος Μ, Σελ. 369). "Ου δει". Δεν πρέπει να τους ανεχόμαστε με τίποτε, όχι να τους αναγνωρίζουμε και ως κανονικούς ποιμένες και διδασκάλους, όχι να κοινωνούμε μαζί τους. “Οὐ κοινωνῶ!” (Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής).

Και συνεχίζει ο Μέγας Βασίλειος: "Ει δε αδιάφορα κρίνεις, συγγνώσει ημίν μη καταδεχομένοις της ζύμης γενέσθαι των ετεροδιδασκαλούντων". Εσύ μπορεί να είσαι αδιάφορος (αναίσθητος) και να κοιωνείς μαζί τους αλλά, συγγνώμη, εμείς δεν καταδεχόμαστε να αναμιγνυόμαστε, να σμίγουμε με οικουμενιστές!

Αποτείχιση σημαίνει, δεν υποκρίνομαι τον ορθόδοξο, δεν προσποιούμαι! Είναι η μόνη πρακτική ερμηνεία και ορθή πραγματοποίηση του όρου "αποστασιοποιούμαι". Η Αποτείχιση προωθεί την υποχρεωτική παραίτηση! Παραιτούμαι από σένα! «Ει δε τις προσποιείται μεν ομολογείν Ορθήν Πίστιν, φαίνεται δε κοινωνών αιρετικοίς, τον τοιούτον προτρέψασθε απέχεσθαι της τοιαύτης συνηθείας, και εάν …φιλονείκως επιμένη, τον τοιούτον παραιτείσθε!» ( Μ. Αθανασίου, Επιστολή, Τοις τον μονήρη βίον ασκούσι, ΡG 26, 1185-1188).


Η "κακόμοιρη", παθητική και αποχαυνωτική στάση "ας συνυπάρχουμε με αυτούς τους άρπαγες και αιμοβόρους λύκους κι ας μείνουμε εδώ που είμαστε για να μας φάνε οι λύκοι" δεν προβλέπεται πουθενά στην Αγία Γραφή και την Αγιοπατερική Γραμματεία. Μια τέτοια πωρωμένη θεωρία, το λιγότερο θα μπορούσε να θεωρηθεί βλακώδης. Δεν υπάρχει ηττοπάθεια, δουλοπρέπεια και συμβιβασμός.

Αντιθέτως, υπάρχει υπερπλουσίως και επαρκώς το αναγκαίο στήσιμο Τειχών γύρω από τη Στάνη. Δεν φτάνει μόνο η άμυνα, η αντίσταση και το φευγιό, αλλά χρειάζεται και αντεπίθεση με σθένος ιερό του ισοβίου αντι-αιρετικού αγώνα: "

 

Η ΦΙΛΗ ΚΑΙ ΦΙΛΤΑΤΗ ΜΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ! -

“Οὐκ ἀρνησόμεθά σε…” Πολύ εύκολα λέγονται τα λόγια τα μεγάλα, από μας τους μικρούς και μηδαμινούς… Πανεύκολα σκορπίζουμε περίτρανες ομολογίες και αποδεχόμαστε χειροκροτήματα και επευφημίες. Προβαίνουμε σε πρόωρες «αγιοκατατάξεις» εν ζωή και σε μεροληψίας μακαρισμούς προ τέλους. Ταύτα πάντα, «ποιητική αδεία». Καταντούμε αηδία με τον αυτοέπαινο, την φιλοφρόνηση και την κολακεία.

“Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία!” Οι μεγάλοι Πατέρες που τα είπαν, τα εννοούσαν και τα επισφράγισαν με τους διωγμούς τους, τα παθήματά τους, τις θυσίες τους και τα μαρτύριά τους τα οποία έπαθαν για την δική Του Αγάπη και την δική Του Αλήθεια. «Τας αλγηδόνας των Αγίων ας υπέρ Σου έπαθον…» Όλα όσα έλεγαν, τα βίωναν, τα ζούσαν. Την πράξη βρήκαν ως Θεόπνευστοι, «εις θεωρίας επίβασιν».

Κρίμασιν οις οίδεν Κύριος, εμείς, μένουμε στα λόγια “της παχυάς φακής”. Κάνουμε βαρύγδουπες ομολογιακές δηλώσεις: “Οὐκ ἀρνησόμεθά σε…” Και σε αρνούμαστε, Φίλη Ορθοδοξία. Σε απαρνούμαστε με αρνήσεις τρεις και χίλιες δεκατρείς. Σε αρνούμαστε, όχι μόνο όπως ο Απόστολος Πέτρος, αλλά όπως όλοι οι Απόστολοι. Το αναφέρει ξεκάθαρα ο Ευαγγελιστής Μάρκος: “ἐάν με δέῃ συναποθανεῖν σοι, οὐ μή σε ἀπαρνήσομαι. ὡσαύτως δὲ καὶ πάντες ἔλεγον.” (Μαρκ. 14, 31).

Όλοι τα ίδια έλεγαν, «δεν πρόκειται να Σ΄ αρνηθούμε.» Μη μου λέτε για ήρωες και μαχητές επισκόπους. Μη μου μιλάτε για «χαλκέντερους» διδασκάλους και λέοντες-χαμαιλέοντες μητροπολίτες. Εδώ ολόκληροι Απόστολοι θαυματοποιοί, με εξορκισμούς, ιάσεις και νεκραναστάσεις και όμως πρόδωσαν, αρνήθηκαν και απαρνήθηκαν ενώ ορκίζονταν και επιδείκνυαν μάχαιρα απειλητική: «δεν πρόκειται να Σ΄ αρνηθούμε.»

Θεέ μου, τί μεγάλα λόγια! “Ακόμη κι αν χρειαστεί να πεθάνω μαζί σου, δεν θα σ΄ αρνηθώ!” Κι όμως… αμέσως ευθύς, μπροστά σε μία παιδίσκη, σ΄ ένα τόσο δα μικρό, ανήμπορο και ντροπαλό δεκάχρονο κοριτσάκι: “ουκ οίδα τον Άθρωπον!” Συγκλονίζομαι, ανατριχιάζω. Έπρεπε να σταματήσω να γράφω, εδώ…

Στ΄ αλήθεια κλαίω και απορώ. Δεν κλαίω για αυτούς. Τα δικά μου χάλια κλαίω. Πόσε φορές και εγώ, σε απαρνήθηκα Χριστέ μου. Ορθοδοξία μου, Φίλη μου, Φιλτάτη μου Αλήθεια! Φίλος ο “Πλάτων” ο πνευματικός, φίλος ο γέροντας και ο παπούλης, φίλος ο επίσκοπος και διδάσκαλός μου. Φιλτάτη η Αλήθεια! “Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία!”

Και κάτι σημαντικό επ΄ αυτού. Ο τίτλος του παρόντος άρθρου αυτού «Φίλη και Φιλτάτη Ορθοδοξία» σημαίνει στην κυριολεξία: «Ερωμένη Ορθή Δόξα και προσφιλεστάτη Ορθή Λατρεία!» Το “φίλη Ορθοδοξία”, δεν το λέγουν οι Άγιοι Πατέρες με την έννοια της απλής φιλίας αλλά της Ερωμένης! Αναφέρονται στον Θείο Έρωτα, ο οποίος αποτελεί τα διάπλατα ανοιχτά πρόθυρα της Θεώσεως. Η Θέωση πρέπει πάντοτε να γράφεται με “Θ” Κεφαλαίο διότι αναφερόμαστε στον Θεό, στον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό, όχι σε κάποια θεότητα ή θεοποίηση του “εγώ”.

Οι Άγιοι Πατέρες είχαν τέτοιο απερίγραπτο Έρωτα Θεϊκό με την Ερωμένη τους Ορθοδοξία που δεν περιγράφεται με λόγια, όσες θεολογίες ακαδημαϊκές κι αν “σκαρφιστούμε”, όσα μεγάλα λόγια και να πούμε. Δεν θα μπορέσουμε ποτέ οι πεπερασμένοι εμείς, να το διανοηθούμε. Δεν είναι θέμα διανοήσεως, κατανοήσεως και λογικής. Είναι θέμα υπέρλογο περί Λόγου Θεού, Σοφίας και Δυνάμεως.

Άλλο πράγμα η δύναμη της αγάπης και άλλο η εξ΄ ύψους δύναμις του Αγιοπνευματικού Έρωτος. Αυτή η Τριαδολογική Θεία Δύναμις, την οποία ψάλλουμε μεγαλοπρεπώς στο Τρισάγιο, του Αμαλήκ-Οικουμενισμού την δύναμιν ετροπώσατο. Την φλόγα των αιρέσεων και των παθών κατέσβεσεν.

Οι Άγιοι Πατέρες νίκησαν τον ανθρώπινο έρωτα με Έρωτα Θεϊκό, Έρωτα Απερίγραπτο, Ανέκφραστο και Ακατάληπτο για την Ορθοδοξία. «Ακατάληπτον εστί» το τελούμενον αυτοίς περί Έρωτος Ορθοδοξίας. Εμείς μένουμε υποταγμένοι στον ανθρώπινο έρωτα, υποδουλωμένοι στα φρικτά μας πάθη και τολμούμε έπειτα και θεολογούμε. Ευθύς αμέσως όμως προχωρούμε στην άρνηση της Αγιοπατερικής Αληθείας.

 

Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

(απόσπασμα παλιότερου  άρθρου αλλά πάντα επίκαιρου)

“Τῆς σοφίας ὁδηγέ, φρονήσεως χορηγέ, τῶν ἀφρόνων παιδευτά,
καὶ πτωχῶν ὑπερασπιστά, στήριξον, συνέτισον τὴν καρδίαν μου Δέσποτα.
Σὺ δίδου μοι λόγον, ὁ τοῦ Πατρός Λόγος. ἰδοὺ γὰρ τὰ χείλη μου, οὐ μὴ κωλύσω ἐν τῷ κράζειν σοι·
Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με τὸν παραπεσόντα” (Κοντάκιον Κυριακής της Τυρινής).

 

Κατά την τετάρτη Κυριακή του Τριωδίου, η Εκκλησία φέρνει στη μνήμη μας την καταδικαστική εκδίωξη και τραγική έξωση του Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο. Τιμωρία ορόσημο στην έναρξη μόλις της ανθρωπίνης πορείας επιβιώσεως και συγκλονιστικός σταθμός στο πρώιμο ιστορικό γίγνεσθαι. Αναθεματισμός-σεισμός και “τσουνάμι” ανατριχιαστικό ως απαρχή της πρώτης εν χρόνω Θεομηνίας.

 Ο Παράδεισος είναι η πρώτη επί γης Εκκλησία. Δόξα και τρυφή του Παραδείσου είναι αντιστοίχως ο αγιασμός και η θέωση. Πρωταρχικό Σώμα του Χριστού η συν-δημιουργική Κοινωνία των Πρωτοπλάστων με τον Πλαστουργό τους. Μυστήρια αγιαστικά το “κατ’ εικόνα” και το “καθ’ ομοίωσιν”. Το διαχρονικό “εργάζεσθαι και φυλάττειν τον παράδεισον” είναι η εργασία των εντολών και η έως θανάτου διαφύλαξη της αδιάφθορης Ορθοδόξου Αληθείας. Το “ου μη φάγητε” και “ακαθάρτου μη άπτεσθε” είναι η ακαθαρσία της αιρέσεως και η απαγόρευση της συγκοινωνίας “τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους”.

 Υπάρχουν μεγάλες, φοβερές, αφάνταστες κι ανυπολόγιστες απώλειες στη ζωή μας. Είναι η απώλεια της ίδιας της ζωής, είτε είναι αυτή η σπαρακτική φονική καταστροφή των αγεννήτων βρεφών (η οποία με απόλυτη σατανική πανουργία ονομάζεται “διακοπή της κυήσεως”), είτε είναι αυτή η ξαφνική και συνταρακτική απώλεια της ζωής εκ νεότητος και διά “αιφνιδίου θανάτου” (όπως αναφέρεται στην Θεία Λειτουργία), είτε διά των καννιβαλικών μεταμοσχεύσεων, είτε δυστυχώς διά των διαβολικών αυτοκτονιών. Υπάρχουν και άλλες σοβαρές απώλειες όπως οι συντροφικές-συζυγικές, οι οικογενειακές-οικιακές, επιχειρησιακές, οικονομικές κλπ.

Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ όμως απώλεια είναι το να χάσει κανείς αυτήν την υιϊκή σχέση, τον αγαπητικό δεσμό, τον εξαγιαστική και θεωτική κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό, την δόξα την πρώτη, την “στολή την πρώτη”, την Εκκλησία την πρώτη, τον Παράδεισο και από υιός και συγκληρονόμος να σταθεί απέναντι, εναντίον του Θεού, εχθρός του Θεού και της Αληθείας Αυτού. Είναι η απώλεια της Ορθής Λατρείας και της Ορθής Δόξης, η απώλεια της οργανικής και ζωτικής συνδέσεως ως Σώμα Χριστού καθώς και η απώλεια της ιερωσύνης και του αγιασμού.

Είναι η απώλεια της ψυχής και της σωτηρίας μας. ΑΥΤΗ είναι η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ απώλεια απ’ όλες. ΑΥΤΟΣ είναι ο χειρότερος κυριολεκτικά ΧΑΜΟΣ, να χάσει κανείς την ψυχή του. Όλα αυτά διά του ασπασμού μιας αιρέσεως, διά της δημοσίας διακηρύξεως “γυμνή τη κεφαλή” και παρουσιάσεως του ψεύδους αυτού ως δήθεν ορθής οδού, ως μέρος επί μέρους της μερικής αληθείας και ψευτοθεωρίας “των κλάδων”.

 Αυτή η απώλεια, εξορία και έξωση από τον παράδεισο της Εκκλησίας επιτελείται επίσης διά μιάς αντιθέου και αντι-πατερικής κοινωνίας με αυτές τις “βαπτισματικές” αιρετικές ομολογίες, η ένωση και ενσωμάτωση μαζί τους με μία ισότιμη και ισόκυρη μελότητα σε ένα Εωσφορικό, Πανθρησκειακό και Αντίχριστο “Παγκόσμιο Συμβούλιο Βλασφημιών”.

 Ο Αδάμ, χάνοντας την ωραιότητα αυτή του Παραδείσου, αισθάνθηκε όχι μόνο αυτή την γύμνωση από την Θεϊκή χάρι και την απέκδυση του ενδύματος του Ακτίστου Φωτός, όχι μόνο αισθάνθηκε αυτήν την ξαφνική ανάγκη για ενδυμασία και κάλυψη της θλιβεράς γυμνώσεώς του, αλλά το χειρότερο, αισθάνθηκε την ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ του Θεού, την τυρρανική Θεϊκή ΟΡΦΑΝΕΙΑ!

 Υπάρχει μια τέλεια περιγραφή των ψυχικών συναισθημάτων του Αδάμ, όπου εκεί παρακαλεί, ικετεύει ακόμη και τα φύλλα των δένδρων του Κήπου της Εδέμ, μέσα από τον ήχο και το θρόϊσμα του φυσήματος του βοριά της ερημώσεως, να πρεσβεύουν στον Πλάστη για το μέγα έλεος! Άλλη ωραιότερη και ποιητικότερη έκφραση υψίστης ιεράς λογοτεχνίας σπάνια συναντά κανείς στην θύραθεν παγκόσμια γραμματεία! Τέτοιο θείο φωτισμό με ανθρωπομορφικές κατακυριευτικής κατανύξεως εικόνες, μόνο στην Ορθόδοξη Υμνολογία απαντούμε!

 “Λειμὼν μακάριε, φυτὰ θεόφυτα, Παραδείσου τερπνότης νῦν ἐπ’ ἐμέ, δάκρυα σταλάξατε, ἐκ φύλλων ὥσπερ ὀφθαλμῶν, τὸν γυμνόν, καὶ ξένον δόξης Θεοῦ” (Στιχηρόν δ’ Ωδής του Όρθου, Κυραικής της Τυρινής). Τα “Θεόφυτα Φυτά” είναι οι Πεφυτευμένοι εν Οίκω Θεού Μάρτυρες και οι “σταλαγματιές των δακρύων” είναι το ζεστό αίμα των Μαρτύρων που με σιγανές ψυχάλες χάριτος στάζει θυσία εσπερινή στον Στέφανο του Μαρτυρίου.

 Παρομοίως εξαίσια και θαυμαστή είναι ετούτη συναφή στιχουργία:

 "Συνάλγησον Παράδεισε, τῷ κτήτορι πτωχεύσαντι, καὶ τῷ ἤχῳ σου τῶν φύλλων, ἱκέτευσον τὸν Πλάστην, μὴ κλείσῃ σε” (Οίκος του Όρθρου, Κυραικής της Τυρινής). Ο ακατάπαυστος, διαπεραστικός και εκκωφαντικός “ήχος των φύλλων” είναι ο Ήχος Καθαρός Εορταζόντων Αγίων Πάντων, των αδιαλείπτως δοξολογούντων, ορθοδόξως θεολογούντων και βοόντων απαύστως Αγίων Πατέρων, στον Πολύφωτο Ουρανό της Εκκλησίας.

 Διά της αλογίστου αποδόσεως μυθοπλαστικής και μεμψίμοιρης μομφής εναντίον του Τρισυποστάτου Πλάστου, ο Πρωτόπλαστος Αδάμ θέτει τον αξιοθρήνητο εαυτό του εκτός της δόξης και τρυφής του Παραδείσου. Δεν εκάθισε απλώς απέναντι του παραδείσου, όπως εκάθισαν και έκλαψαν οι Ισραηλίτες επί των ποταμών Βαβυλώνος στα αντίπερα της όχθης, αλλά κατεναντίον του Θεού και “καταντικρύ” του παραδείσου για να χρησιμοποιήσω μια πανέμορφη και επιτυχεστάτη έκφραση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: “τον Αδάμ εκβάλλων του παραδείσου, καταντικρύ του παραδείσου κατώκισεν ο Θεός!” (Εις τον Λάζαρον, Λόγος Β’ 897, C).

Υπάρχει λοιπόν και η σημερινή εκδίωξη και έξωση του πεπτοκότως εις αίρεσιν εκκλησιαστικού ανθρώπου. ΕΚΤΟΣ Σώματος Χριστού και Παραδείσου Αγιοπατερικού τίθονται όσοι διαφθείρουν την Ορθήν Δόξαν Αυτού και κηρύσσουν δημοσίως την Θεομίσητη Παναίρεση του Οικουμενισμού. Εκτός της Εκκλησίας Χριστού εκδιώκονται δικαίως και αυτοκατακρίτως όσοι συνευδοκούν, κοινωνούν με ακοινωνήτους και ενσωματώνονται με ασώματους κι αόμματους τον τε νούν και τα όμματα όντες.

 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΕΙΣ ΤΟ «ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ»

του Αποτειχισμενου Θεολογου Νικ. Πανταζη

Δεινή και ολέθρια κατάσταση η συνήθεια. Ιδίως όταν αυτή η συνήθεια επέρχεται ύπουλα και ενυπάρχει ανεπαίσθητα στα θέματα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας και στην πνευματική ζωή, τότε η συνήθεια διενεργεί την ακηδία, εγκαθιδρύει την αμεριμνησία, γεννά την αναισθησία η οποία με την σειρά της αναγεννά την σκλήρυνση καρδίας και επιφέρει τελικώς την πώρωση και την αποστασία. Δεν είναι λοιπόν «μικρόν το κακό» ούτε περιφρονητέα η πνευματική αυτή νόσος.

Συνηθίσαμε κάποιες απλές, μικρές και επαναληπτικές Προσευχές. Ας γνωρίζουμε όμως ότι ακόμη και αυτή η πολύ μικρή, μοναστική επίκληση και νηπτική Ευχή του Ιησού: «Κύριε, Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με» είναι πλουσιοτάτη σε θεολογικές έννοιες και έχουν γραφτεί ολόκληρα βιβλία για αυτήν. Κάποιοι πιστοί, θεωρούν τις προσευχές αυτές «στερεότυπες» και «περιοδικές», όπως αυτές της περιόδου του Αγίας Εορτής του Πάσχα. Μία από αυτές είναι και η πολύ γνωστή, τριπλά αποδιδόμενη Προσευχή: «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…» η οποία επέχει θέση κεντρική και λέγεται αμέσως μετά το Αναστάσιμο Κοντάκιο, τον Οίκο και το Συναξάριο της Αγίας Κυριακής του Πάσχα.

Πρίν την ερμηνεύσουμε στην αγάπη σας, θα πρέπει προκαταρκτικώς να τονίσουμε ότι αυτή η Προσευχή δεν είναι καθόλου απλή, αλλά περίπλοκη και άκρως Ομολογιακή, καθότι περιέχει διδάγματα βαθύτατα θεολογικά, απαγγέλλει δόγματα ουσιαστικά, επιφέρει τον Αγιοπνευματικό μας φωτισμό και παρέχει επιπρόσθετο πλουτισμό Ορθοδόξου Θεολογίας. Δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να χαρακτηριστεί η Προσευχή αυτή, το «Πιστεύω» της Εορτής της Αναστάσεως, το «Σύμβολον Πίστεως του Πάσχα!» Τέλος, η ερμηνεία αυτή δεν είναι καθόλου εξαντλητική, εφ΄ όλης της ύλης, αλλά σύντομη και περιληπτική.

«Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι…»