«Εἴμαστε πολλοί, γινόμαστε

 

«Εἴμαστε πολλοί, γινόμαστε 

περισσότεροι καί τό ξέρουν. 

Αὐτό φοβοῦνται!»

Πορφυρίτης

   Προσπάθησα μέ μεγάλη ὑπομονή νά ἀκούσω τήν περιβόητη ἐκπομπή περί Ἀντι-οἰκουμενισμοῦ τοῦ διαδικτυακοῦ τόπου «Ἀπαρχή». Παρουσιαστής ἕνας νεαρός ρασοφόρος, ὁ ὁποῖος ὅπως προλέγει, μᾶλλον εἶναι ὁ πρῶτος πού θά ρίξει «φῶς σέ σημεῖα πού κανείς μέχρι σήμερα δέν ἔθιξε»^[1]. Καί ὅπως θά ἀντιληφθοῦμε ἀμέσως, τό φῶς εἶναι τόσο ἐκτυφλωτικό πού μᾶλλον θά ξεπερνᾶ «τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον»^[2]! Ὁ ἴδιος συνεχίζοντας, ὑποστηρίζει ὅτι «ἡ θεωρία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἦρθε στό προσκήνιο ὄχι ἀπό κάποιους ὑποστηρικτές της, ἄν ὑπῆρξαν ποτέ καί πράγματι κάποιοι ὑποστηρικτές της, ἀλλά ἀπό τούς ἴδιους τούς πολέμιούς της. Τό ἐρώτημα πού γεννᾶται ἀμέσως, εἶναι τό πῶς, μέ ποιά ἀφορμή ξεκίνησαν κάποιοι νά ἀντιτάσσονται σέ κάτι πού δέν εἶχε δεῖ ποτέ κανείς»^[3]...!!! Ἀλλόκοτα πράγματα!

 Παύση γιά συλλογισμούς: Εἶναι δηλαδή ὅπως οἱ Ἄθεοι; Πιστεύουν καί διαδίδουν μέ τό κίνημά τους, ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός. Ἀλλά ὁ Θεός ὅμως ἀποδεδειγμένα ΥΠΑΡΧΕΙ, καί αὐτούς πού πιστεύουν σέ τέτοιες ἀνοησίες τούς ὀνομάζει ἄφρονες^[4]. Ὑπάρχουν ἐπίσης, αὐτοί πού πιστεύουν ὅτι δέν ὑπάρχει ὁ διάβολος. Ὁ διάβολος ὅμως, εἶναι σαφέστατο καί ἀπό τήν Ἁγία Γραφή ἀλλά καί ἀπό τήν Ἱερά Παράδοση, ὅτι εἶναι ὑπαρκτό πρόσωπο. Ὅσοι δέν τό πιστεύουν αὐτό, εἶναι ἁπλῶς, θύματά του... Πῶς λοιπόν, πολεμοῦν, τόσοι πολλοί Ἅγιοι κάτι πού δέν ὑπάρχει;

Κατέβαλα, πράγματι, μεγάλες δυνάμεις γιά νά παρακολουθήσω ἤρεμα μέχρι τέλους τήν 10λεπτη αὐτή ἐναγώνια καί ἀρρωστημένη προσπάθεια - προπαγάνδα τοῦ ἀνάποδου διαβολικοῦ κόσμου, πού θέλει νά μᾶς παρουσιάσει ὅτι τελικά ἡ γῆ εἶναι ἐπίπεδη! Πόσο κορόϊδα μᾶς περνᾶνε...!!! «Τό παράδοξο σέ ὅλα αὐτά εἶναι ὅτι τό ζήτημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει μία παγκόσμια καινοτομία· εἶναι ἡ μοναδική περίπτωση κινήματος πού ἐμφανίστηκε πρῶτα τό ἀντικίνημά του καί μετά τό ἴδιο τό κίνημα. Οὐσιαστικά θά λέγαμε ὅτι ὁ ἀντιοικουμενισμός ἐφηῦρε τόν ἴδιο τόν Οἰκουμενισμό»^[5]. Μοῦ θυμίζει τήν προσπάθεια διάψευσης μιᾶς ἄλλης ἀνθελληνικῆς ρήσης: «Ὁ ἑλληνικός λαός εἶναι δυσκολοκυβέρνητος καί γι' αὐτό πρέπει νά τόν πλήξουμε βαθιά στίς πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ἴσως συνετισθεῖ. Ἐννοῶ, δηλαδή, νά πλήξουμε τή γλῶσσα, τή θρησκεία, τά πνευματικά καί ἱστορικά του ἀποθέματα...»^[6]. Ρήση στό πλαίσιο σχεδιασμοῦ καταστροφῆς τῆς Πατρίδας μας, πού οὐσιαστικά, ἐν πολλοῖς ἔχει πραγματοποιηθεῖ. Τό βιώνουμε ἤδη ὀδυνηρῶς καί αὐτό μόνο οἱ κοιμώμενοι (προσωρινῶς ἤ αἰωνίως), μποροῦν νά τό ἀρνηθοῦν. Εἶναι δέ, ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τό διαπραγματευθέν θέμα τοῦ ρασοφόρου. Τί κρίμα! Πόσο πωρωμένες καί τυφλωμένες καρδιές! Ἐρεβώδεις φωστῆρες! Δέν μελέτησαν τήν Ἁγία Γραφή; Τούς Πατέρες; Δέν τό βλέπουν δύο χιλιετίες τώρα νά συμβαίνει καί ξανακάνουν τό ἴδιο; Τολμοῦν καί πολεμοῦν τήν Ἐκκλησία; Ἀλλά, θά λέγαμε μέ τή χρυσοφόρα γλῶσσα τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου, εὐτυχῶς «δέν κυβερνοῦν τίς Ἐκκλησίες^[7] του ἄνθρωποι, ἀλλ’ αὐτός εἶναι ἐκεῖνος πού ποιμαίνει παντοῦ ὅλους ἐκείνους πού πιστεύουν σ’ αὐτόν, ... ὁ Θεός εἶναι ἐκεῖνος πού καθοδηγεῖ παντοῦ τίς Ἐκκλησίες, καί ὅτι δέν εἶναι δυνατό ποτέ νά βγεῖ νικητής ἐκεῖνος πού πολεμεῖ τό Θεό»^[8].

Ὁδηγίες χρήσεως

 

Ὁδηγίες χρήσεως 

ἑνός ἀπορροφητῆρα 

καί ἡ γενική Ἀποστασία

 

  Πορφυρίτης

     Ἀγόρασα ἕναν ἀπορροφητῆρα κουζίνας καί μέ ἔκπληξη διάβασα τίς ὁδηγίες χρήσεως: «Παρακαλοῦμε, πρίν χρησιμοποιήσετε γιά πρώτη φορά τή συσκευή, νά διαβάσετε προσεκτικά ὅλο τό ἐγχειρίδιο ὁδηγιῶν χρήσεως, γιά νά ἔχετε τήν καλύτερη δυνατή ἀπόδοση ἀπό τή συσκευή σας καί νά ἀποφύγετε τίς βλάβες λόγῳ τῆς κακῆς χρήσης». Ὅλα αὐτά γιά ἕναν ἁπλό ἀπορροφητῆρα· πού πατᾶς ἕνα κομβίο καί δουλεύει, τό κλείνεις καί σταματᾶ! Καί ἐάν χαλάσει, ἔ, δέν χάλασε καί ὁ κόσμος, μπορεῖς νά τόν ἐπιδιορθώσεις ἤ νά τόν ἀντικαταστήσεις σχετικά εὔκολα.

   Σκέφθηκα ἀμέσως, συνειρμικά, μιά ἄλλου εἴδους «μηχανή», ἀνεκτίμητης ἀξίας, μέ πολλαπλές, πολύπλοκες καί «εἰδικοῦ τύπου» λειτουργίες, τήν ὁποία ἀφήνουμε νά λειτουργεῖ στόν «αὐτόματο». Ἔχει καί αὐτή «ἐγχειρίδιο λειτουργίας», τό ὁποῖο, ὄχι μόνο δέν μελετοῦμε, ἀλλά τό ἀγνοοῦμε ἐπιδεικτικά, ἀδιαφοροῦμε πλήρως γι’ αὐτό καί δέν τό διδασκόμαστε κἄν· οὔτε στό σχολεῖο, οὔτε στό σπίτι, οὔτε στήν ἐκκλησία.  Αὐτή ἡ «μηχανή» δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τόν Ἄνθρωπο καί τό ἐγχειρίδιο, ἡ Ἁγία Γραφή!

Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς, ποῦ οἱ γονεῖς τῶν γονέων, ποῦ οἱ ἱερεῖς, ποῦ οἱ ἐπίσκοποι; Ποῦ εἶναι γιά νά προτρέπουν, νά διδάσκουν, νά καθοδηγοῦν, νά ἐκτρέφουν τά, σαρκικά καί πνευματικά, τέκνα τους, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ζωῆς τους, «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου»;^[1]. Πόσο δύσκολο εἶναι νά διανείμουν ἀπό μία Καινή Διαθήκη σέ κάθε ἕναν χριστιανό μέ τή βάπτισή του;! Νά βάλουν Στόχο τους, νά μή μείνει, οὔτε ἕνας χριστιανός χωρίς τήν Ἁγία Γραφή, τό πολυτιμότερο Βιβλίο τοῦ κόσμου! Γιά τό κράτος καί τούς πολιτικάντηδες δέν κάνουμε λόγο, διότι θεός τους εἶναι ΜΟΝΟ ὁ «Μαμωνᾶς»^[2], καθώς μισοῦν τόν Θεό καί τήν Πατρίδα! Οἱ αἱρετικοί μοιράζουν τήν Ἁγία Γραφή ΔΩΡΕΑΝ, καί τήν ἔχουν κάνει «φύλλο καί φτερό», γνωρίζοντάς την ἀπό στήθους καί ἐμεῖς, περί ἄλλων τυρβάζουμε. Ντροπή μας!

 

«...ἔχοντας τὴν ἀλήθεια μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη, ἂς αὐξηθοῦμε σὲ ὅλα χάριν αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ Κεφαλή, ὁ Χριστός»^[1]

Πορφυρίτης

   Εὐχαριστῶ τόν κ. Πρίντεζη πού ἔσπευσε ἀμέσως νά ἀπαντήσει στό πρόσφατο ἄρθρο μου. Βέβαια, ἀπ’ ὅσα κατέθεσα, τίποτε δέν εἶναι δικό μου. Ἴσως γι’ αὐτό, δέν πίστευα ὅτι μετά ἀπό αὐτά τά ἁγιοπατερικά θησαυρίσματα, θά ὑπῆρχε ἀντίλογος. Ἔκανα ἁπλῶς μία προσπάθεια, μέσα ἀπ’ τό ἀπέραντο πέλαγος τῆς Πίστεως καί Ἱερᾶς Παραδόσεως, νά ἁλιεύσω λίγα μαργαριτάρια καί νά τοῦ τά χαρίσω. Ἀπ’ ὅ,τι ὅμως καταλαβαίνω, ὁ κ. Πρίντεζης δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἁγιογραφικά καί ἁγιοπατερικά κοσμήματα (τά ἀποκάλεσε «φανταστικές κακοδοξίες»;^[2]) καθώς φαίνεται νά προτιμᾶ τά κίβδηλα. Ξεκαθαρίζω ὅτι τίποτε προσωπικό δέν ἔχω μέ τόν κ. Πρίντεζη καί ζητῶ ἐκ τῶν προτέρων συγγνώμη, ἐάν φανεῖ σκληρός ὁ λόγος πού θ’ ἀκολουθήσει.

Γιά νά μήν τόν κουράζω, θά σταθῶ μόνο σέ ἐλάχιστα σημεῖα.

1^ον. «Δέν ἀμφισβητεῖ»^[3], γράφει ὁ κ. Πρίντεζης, ὅτι «ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ Θεάνθρωπος Χριστός παρατεινόμενος εἰς ὅλους τούς αἰῶνας». Οὐσιαστικά ὅμως τό ἀμφισβητεῖ, διότι σέ προηγούμενο κείμενό του ἔμεινε ἔκπληκτος γιά τό γεγονός ὅτι, ἐνῷ βρισκόμαστε στόν 21^ο αἰῶνα, τόν αἰῶνα τῶν ἐκσυγχρονισμῶν, στόν ὁποῖο δυό ἄνθρωποι (ὁ Πάπας καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης)  «αἰσθάνονται μεταξύ τους Ἀδελφοί»^[4] καί θέλουν νά ἑνώσουν τήν Αἵρεση μέ τήν Ἐκκλησία, κάποιοι ἐπιμένουν νά εἶναι πιστοί στήν Παράδοση, νά εἶναι «ὀργανικῶς συνδεδεμένοι» μέ τούς Ἁγίους!

2^ον. Ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία» τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, δέν εἶναι αὐτή πού θέλει καί ὅπως θέλει ὁ καθένας μας. Εἶναι Αὐτή στήν ὁποία ὑπάρχουν τά Ἅγια Μυστήρια, εἶναι τό θεραπευτήριο ψυχῶν καί σωμάτων, τό ἀσφαλές ἐργαστήριο Ἁγιότητος. Ἡ Μόνη πού ὁδηγεῖ τά μέλη Της στήν θέωση! Ἀναμφισβήτητο χάρισμα καί κριτήριο πού συναντᾶται ΜΟΝΟ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὁ Παπισμός δέν ἀνήκει στήν Ἐκκλησία, εἶναι αἵρεσις καί δέν ἔχει Μυστήρια. Ἑπομένως δέν ἔχει καί Ἱερωσύνη! Ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ἀναφέρει ὅτι «δέν ὑπάρχει πουθενά σ' αὐτούς (τούς Παπικούς) τό Ἅγιο Πνεῦμα, γι' αὐτό καί τά μυστήριά τους εἶναι ἀχαρίτωτα»^[5]. Μία λοιπόν, εἶναι ἡ Ἐκκλησία ὅπως «Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα»^[6]. Δέν ὑπάρχουν ἄλλες Ἐκκλησίες, οὔτε ἀδελφές, οὔτε θυγατέρες, οὔτε φιλενάδες. Ἑπομένως ὅταν ἀναφέρομαι στόν «Παπισμό», δέν τό κάνω «προσβλητικά»^[7], ἀλλά διότι εἶναι ἡ ἀλήθεια.

3^ον. «Κάποια στιγμή ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς ἀποκόπηκε, γιά δικούς της λόγους, ἀπό τήν Καθολική Ἐκκλησία.». Ὦ! Ἀνάποδος κόσμος! Τό ἀπόλυτο σκοτάδι περνιέται γιά Φῶς;! Ἄν περπατήσουμε πρός τά πίσω στήν ἱστορία, τό γνωρίζουν καί οἱ πέτρες, θά συναντήσουμε τήν ἀποκοπή ἀπό τόν Παπισμό τῶν Προτεσταντῶν τόν 16^ο αἰ. καί ἄν συνεχίσουμε ἀκόμη πιό πίσω, τῶν Παπικῶν ἀπό τήν Καθολική Ἐκκλησία τόν 11^ο αἰ. Αὐτά γιά τούς «ἀδαεῖς καί ἀγνοοῦντες τήν ἱστορία τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας»^[8]. «Καί ὅταν κάποια κλαδιά ἀποκόπτονται ἀπό τόν κορμό, καί χλωρά πού εἶναι, δέν ἐπηρεάζουν τή ρίζα.». Τά κλαδιά πού ἀποκόπτονται, σωστά, δέν ἐπηρεάζουν τή ρίζα· τά ἴδια ὅμως, σύμφωνα μέ τή φυσική διαδικασία ξεραίνονται. Ὁ Κύριός μας, τονίζει καί κάτι ἄλλο: «ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται»^[9].

 

«Καί εἶπε Κύριος ἐγγίζει μοι ὁ λαός οὗτος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καί ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν τιμῶσι με, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ᾽ ἐμοῦ ...» (Ἠσαΐας 29, 13)

Πορφυρίτης

Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, εἶναι ἕνας ἀγωνιστής Ἐπίσκοπος. Ἀπασχολεῖ ἀρκετά συχνά τά Μέσα τῆς Μαζικῆς Προπαγάνδας καί οἱ θέσεις του εἶναι ἐν πολλοῖς σύμφωνες μέ τήν ὀρθόδοξο διδασκαλία τῆς Πίστεώς μας. Ἐκεῖνο πού προβληματίζει τόν πιστό λαό, εἶναι ὅτι πολλάκις οἱ ἀπόψεις τοῦ ἀγαπητοῦ Μητροπολίτου δέν συμβαδίζουν μέ τά ἔργα του. Παρατηρεῖται μιά ἀσυνέπεια καί  σύγχυσις λόγων καί ἔργων. Τά ἐπισκοπικά χείλη δείχνουν τήν πρόθεση νά κινηθεῖ ἐμπρός ἀλλά οἱ ἐπισκοπικοί πόδες κινοῦνται σημειωτόν ἤ ὄπισθεν! Αὐτό φαίνεται καί στό θέμα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐμεῖς θά ἑστιάσουμε σέ τρία ἄλλα, σχετικά μέ τήν παναίρεση, θέματα ἐν συντομίᾳ, γιά νά μή κουράσουμε τόν ἀναγνώστη:

Α. Μασονία. Εἶναι γνωστοί οἱ (δικαστικοί καί ἄλλοι) ἀγῶνες του ἐναντίον τῆς «μασονικῆς θρησκείας»^[1], ἡ ὁποία καθιερώνει ὡς θεό της «τόν Ἑωσφόρο ἤ Σατανᾶ ἤ Διάβολο!»^[2]. Κάποια γεγονότα ὅμως ἐπισκιάζουν καί, ἐμμέσως, ἀκυρώνουν αὐτούς τούς ἀγῶνες. Δύο παραδείγματα. Μετονόμασε τήν αἴθουσα θεωρητικῶν μαθημάτων τοῦ Ὠδείου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, σέ αἴθουσα «ΜΙΜΗΣ ΠΛΕΣΣΑΣ»^[3], τιμώντας τόν πραγματικά «ἐγνωσμένης ἀξίας μουσικοσυνθέτη»^[4]. Ἀγνοεῖ ὁ κ. Σεραφείμ ὅτι ὁ ἀγαπητός καί γνωστός μουσικοσυνθέτης, ὁ ὁποῖος μάλιστα «συνέθεσε τήν μουσική γιά τόν ἑλληνικό τεκτονικό ὕμνο»^[5], εἶναι καί «ἐγνωσμένος» τέκτονας^[6]; Θά μετονόμαζε ποτέ, ὁ σεβαστός ἐπίσκοπος, κάποια αἴθουσα Πνευματικοῦ του Κέντρου, σέ αἴθουσα «Καρδινάλιου Κούρτ Κόχ»;

"Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καί μεγάλη σάλπιγγα τῆς ἀλήθειας"

Πορφυρίτης

Ἡ ἐποχή μας ἔχει ἰδιαιτέρως ἀνάγκη ὑγιειῶν ἀνθρωπίνων προτύπων καί δή Ποιμένων. Ἀνθρώπων, φίλων τοῦ Θεοῦ· Ποιμένων πού ποιμαίνουν τό ποίμνιό τους σύμφωνα μέ τό Νόμο τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του. Κι αὐτό, γιά νά γνωρίζουν οἱ πιστοί καί νά μήν παρασύρονται ἀπό «ἀρρωστημένες» ἀντιλήψεις συγχρόνων ἐπισκόπων καί γενικότερα ἀνθρώπων πού περιβάλλονται μέ τόν μανδύα τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνα τέτοιο πρότυπο Ποιμένος εἶναι καί ὁ Ἅγιος πού ἑορτάζει σέ λίγες μέρες. Ἐμεῖς εἴμαστε πολύ μικροί γιά νά πλέξουμε τό ἐγκώμιό του, γι’ αὐτό θά βαδίσουμε σέ ἀσφαλῆ μονοπάτια, ἀφήνοντας ἕναν Μεγάλο νά μιλήσει γιά ἕναν Μεγάλο: Ἕναν Μεγάλο Θεολόγο, τόν Ἅγιο Γρηγόριο, γιά ἕναν «Στῦλο τῆς Ὀρθοδοξίας», τόν  Μέγα Ἀθανάσιο.

 

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!…», Β΄ Μέρος [ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ]

(Στόν Μέγα Ἅγιο πού τόσο δυσφημίζεται στήν ἐποχή μας μέ τή χρήση, ἀπό τούς ὀρθοδόξους, μιᾶς καρικατούρας)

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ

Πορφυρίτης

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος προσκαλεῖ, μέ τήν ἐπιστολή του τούς «ἀδελφούς γνησιότατους»[1] Ἰταλούς καί Γάλλους συνεπισκόπους του, ζητῶντας τους νά δώσουν «χέρι στούς γονατισμένους»[2] ἀπό τόν «φανερό πόλεμο τῶν αἱρετικῶν»[3]. Σκοπός του εἶναι «νά δώσουν τό ‘‘παρών’’ περισσότεροι ἀδελφοί, ὥστε νά εἶναι ἀρκετοί γιά ν’ ἀπαρτίσουν σύνοδο…»[4]. Ἔτσι, «ὥστε ὅσοι ὁμολογοῦν τήν ἀποστολική πίστη, ἀφοῦ ἐξουδετερώσουν τά σχίσματα πού ἐπινόησαν, νά  ὑποταχθοῦν ἀπό ἐδῶ καί πέρα στήν αὐθεντία τῆς Ἐκκλησίας.»[5]. Ὁ Μέγιστος Φωστῆρας συνεχίζει νά ποιμαίνει καί σήμερα τούς θέλοντας νά ποιμανθοῦν καί νά διδαχθοῦν τί ὁ Μεγάλος ἔπραττε γιά τήν ἐξάλειψη τῆς μιαρῆς αἱρέσεως.

 «Γιατί», γράφει, «δέν κινδυνεύει μιά Ἐκκλησία, οὔτε δυό ἤ τρεῖς εἶναι πού ἔπεσαν στό  φοβερό χειμώνα. Ἀλλά σχεδόν ἀπό τά σύνορα τοῦ Ἰλλυρικοῦ ὥς τή Θηβαΐδα εἶναι ξαπλωμένο τό κακό τῆς αἵρεσης. Πού τά πονηρά της σπέρματα πρίν ὁ δυσώνυμος  Ἄρειος ἔρριξε. Κι ἀφοῦ ριζώθηκαν σέ βάθος, χάρη στή φιλόπονη καλλιέργεια τῆς  ἀσέβειας πού μεσολάβησε, ἀπό πολλούς, τώρα ξεβλάστησαν τούς φθοροποιούς  καρπούς. Κι ἔτσι, ἀνατράπηκαν τά δόγματα τῆς ὀρθῆς πίστης κι ἔπεσαν σέ σύγχυση οἱ θεσμοί τῆς Ἐκκλησίας. Κι οἱ φίλαρχοι, πού δέν φοβοῦνται τόν Κύριο, πηδοῦν καί κυριεύουν τίς ἐπισκοπές. Λοιπόν, φανερά πιά, ὁ ἐπισκοπικός βαθμός προβάλλεται σάν ἔπαθλο τῆς ἀσέβειας, ἔτσι πού ὅποιος ξεστόμισε τίς πιό φοβερές βλαστήμιες ἀπέναντι τῆς ἀληθείας, νά εἶναι προτιμότερος γιά ἐπίσκοπος τοῦ λαοῦ. Πάει, χάθηκε τό ἱερατικό φρόνημα. Ἔχουν λείψει ὅσοι ποιμαίνουν μέ γνώση τό κοπάδι τοῦ Κυρίου»[6]. Ἅγιέ μου Βασίλειε, μένουμε ἔκθαμβοι, διότι ἄν διευρύνουμε τήν ἀπόσταση τῶν τοπωνυμίων καί ἐπικαιροποιήσουμε τόν δυσώνυμο Αἱρεσιάρχη, ὁ λόγος σου εἶναι ζωντανός! Γράφεις στό παρελθόν, διαβάζουμε τό σήμερα, τό μέλλον. Περιγράφεις τήν «πολιτεία» συγχρόνων ἐπισκόπων πού συναγωνίζονται ποιός θά ξεστομίσει ἤ θά πράξει τήν μεγαλύτερη κακοδοξία.

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!...»

 

«Μέγα Ἱεράρχα, ποίμαινε ἡμᾶς!...» 

(Στόν Μέγα Ἅγιο πού τόσο 

δυσφημίζεται στήν ἐποχή μας μέ τή 

χρήση, ἀπό τούς ὀρθοδόξους, μιᾶς 

καρικατούρας)

 

Πορφυρίτης  

«Πολύ μέ λυπεῖ τό ὅτι ἔχουν ἐγκαταλειφθεῖ πιά οἱ κανόνες τῶν Πατέρων καί κάθε ἀκρίβεια ἔχει φύγει ἀπό τίς Ἐκκλησίες. Φοβᾶμαι λοιπόν μήπως, καθώς ἡ ἀδιαφορία αὐτή λίγο - λίγο προχωρεῖ, φθάσει ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας σέ ὁλότελη σύγχυση.»^[1]. Ὁ Μέγας διδάσκαλος τῆς Οἰκουμένης, ὁ Ἅγιος Βασίλειος, κράτησε γερά τή σκυτάλη τῆς Πίστεως πού τοῦ παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Συστρατεύτηκε μαζί τους, πίσω τους, σάν τόν τελευταῖο στρατιώτη. Ὡς Μέγας Ἱεράρχης, γνώριζε ὅτι ἡ καταπάτηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἡ ἀθέτηση τῆς ἀκρίβειας καί ἡ «ἐγκληματική» ἀδιαφορία, ὁδηγοῦν στή ὁλοκληρωτική σύγχυση.

«Ὁλότελη σύγχυση» ζοῦμε στήν ἐποχή μας, καθώς οἱ περισσότεροι σύγχρονοι «μικροί» ἐπίσκοποι ἔβαλαν τό πηδάλιο τῆς νοητῆς νηός στόν «αὐτόματο». Προφανῶς δέν ἔχουν τίς ἴδιες ἀγωνίες μέ τόν Ἅγιο. Ὁ Μέγας Βασίλειος ἀγωνίζονταν καί ἀγωνιοῦσε νά κρατήσει τό πηδάλιο τῆς δικῆς του Μητροπόλεως, ἀλλά μεριμνοῦσε καί γιά ὅλη τήν Ἐκκλησία, ὅπως καί ὁ ἕτερος Μέγας καί στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἅγιος Ἀθανάσιος. Τοῦ γράφει: «Στούς πιό πολλούς ἀπό τούς ἐπισκόπους, ἀρκεῖ καί περισσεύει νά νοιάζονται ὁ καθένας γιά τό ποίμνιό του. Σέ σένα ὅμως, δέν φθάνει αὐτό. Τή μέριμνά σου γιά ὅλες τίς Ἐκκλησίες τή βλέπεις χρέος σου ἴσο μ’ ἐκεῖνο πού ἀνάθεσε ὁ κοινός μας Δεσπότης ἰδιαίτερα στόν καθένα.»^[2]. Σήμερα, ὅταν κάποιοι ἐπίσκοποι λένε ὅτι νοιάζονται γιά τίς «Ἐκκλησίες», δέν ἐννοοῦν τίς κατά τόπους ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅπως ὁ Ἅγιος, ἀλλά τίς, παντός εἴδους, Αἱρέσεις! Ὅλες εἶναι πλέον «Ἐκκλησίες», ἐπισήμως καί μέ τή βοῦλα, μετά τήν Μεγάλη Ψευδοσύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου.

«Ἐλευθέρα καί Ζῶσα Ἐκκλησία»

«Ἐλευθέρα καί Ζῶσα Ἐκκλησία»

Πορφυρίτης

       Μέ κάθε εὐκαιρία οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι δηλώνουν ὅτι εἶναι «εἰς τόπον καί τύπον Χριστοῦ»^[1],  ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίμνιο, ὅτι πονοῦν γιά ὅσα θλιβερά συμβαίνουν, ὅτι πρέπει νά τούς ἐμπιστευόμαστε. Ἀπό λόγια καλά πᾶμε, καθώς στήν Ἑλλάδα «εἶσαι ὅ,τι δηλώσεις»! Ἡ ἀλήθεια ὅμως ἀπέχει παρασάγγας ἀπό τίς δηλώσεις τῶν ἐπισκόπων καί θεωροῦμε ὅτι δέν χρειάζονται περαιτέρω ἐπιχειρήματα γι’αὐτό καθώς βιώνουμε τό ἀντίχριστο κλίμα στήν ταλαιπωρημένη πατρίδα μας.

      Οἱ σημερινοί ἐπίσκοποι, ὄχι ὅλοι, εἶναι «δολοφόνοι» ψυχῶν, ἀφοῦ ἀδιαφοροῦν γιά τό ποίμνιό τους τό ὁποῖο παρασύρεται ἀπό τίς καταστροφικές αἱρέσεις καί τίς διδασκαλίες δαιμονίων, οἱ ὁποῖες συνηθέστατα ἐκστομίζονται καί ἀπό τα χείλη τους. Ἐπίσης, σύμφωνα μέ τόν πρωθυπουργό, «οἱ περισσότεροι εἶναι κότες καί κάθονται στά κλουβιά τους»^[2]! Δέν σέβονται τόν λαό, δέν σέβονται τόν ἑαυτό τους, δέν σέβονται καί τόν Θεό. «Ὤ, πῶς κοιμῶνται οἱ ἱεράρχες μας», ἀναρωτιέται ὁ ἔχων ὀρθόδοξη συνείδηση Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης, «μὲ τέτοια ἀντικανονικὴ ἀντιχριστιανικὴ νομοθεσία, αὐτοὶ ποὺ κάποτε, ἐμπρὸς σὲ χιλιάδες λαοῦ ποὺ ἐπευφημοῦσε, πατῶντας ἐπάνω στὸν δικέφαλο ἀετὸ ὡρκίστηκαν, πὼς θὰ εἶνε ἄγρυπνοι φύλακες τῶν νόμων τῆς Ἐκκλησίας μας;»^[3]. Τί θά ἔλεγε σήμερα;

Γιατί συμβαίνουν οἱ θεομηνίες;

 

Γιατί συμβαίνουν οἱ θεομηνίες;

Πορφυρίτης

Δέν γνωρίζουμε ἐάν ὑπάρχει κάποιο νόημα νά προσπαθοῦμε νά ὁμιλοῦμε μέ τούς πνευματικῶς κωφούς! Κυρίως, ὅταν ὁ λόγος δέν εἶναι δικός μας, ἀλλά εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Βασιζόμαστε στήν ἐλπίδα, μήπως ὑπάρξει ἀνάμεσά μας κάποιος βαρήκοος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἄγνοια καί ὄχι ἀδιαφορία καί ἔστω ἀντιληφθεῖ κάτι τήν «ἐνδεκάτη» ὥρα. Μήπως πιστέψει τήν πραγματική αἰτία ὅλων αὐτῶν τῶν θεομηνιῶν πού βιώνουμε καί συνεχίζουμε ἀκάθεκτοι τήν κατώτερη ζωώδη συμπεριφορά. Ἀλλά νά ἀκούσουμε καί ἐμεῖς, πού τά γνωρίζουμε καί δέν ἀποφασίζουμε νά βάλουμε ἀρχή μετανοίας. Πού συνεχίζουμε νά αὐτοκτονοῦμε τήν ψυχή, ὅπως θά ἔλεγε καί ὁ μεγάλος Σέρβος ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, καί τή συνείδησή μας κομμάτι - κομμάτι, μέ κάθε ἁμαρτία πού διαπράττουμε.

 

 

Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: ποιούς Ἁγίους νά ἐμπιστευόμαστε;

Πορφυρίτης

    Μέσα στό κλίμα τῶν ἡμερῶν τό κήρυγμα τοῦ σεβασμιωτάτου Φθιώτιδος· συνδυασμός τοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος, τοῦ ἑορταζόμενου Ἁγίου Φανουρίου καί θεμάτων πού δημιουργοῦν ἀνησυχίες ἤ ἀπασχολοῦν τόν λαό. Μηνύματα μέ πολλαπλούς ἀποδέκτες, πάντα κατά τή δική μας ἀνάγνωση, μιᾶς καί κήρυξε σέ ναό τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καί ὁ λόγος του θά εἶχε περισσότερη δημοσιότητα, καθώς μεταδόθηκε «ἀπευθείας ἀπό τηλεοράσεως, ραδιοφώνου καί διαδικτύου»[1].

Ἀναφέρθηκε ἐνδεχομένως, ὁ σεβασμιώτατος, σέ αὐτούς πού ἔχουν ἔντονη ἀγωνία (ἀνύπαρκτη ἴσως γιά τόν ἴδιο, ὑπαρκτή ὅμως καί γιά ὅλους τούς σύγχρονους Ἁγίους στούς ὁποίους ἀναφέρεται), γιά τήν παγκάκιστη πνευματική συμφορά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἑνός «τέκνου» του, τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος. Ἔτσι, παραλληλίζει τό νεανίσκο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, τοῦ «ἐπιφανειακοῦ», ὑπερορθόδοξου καί ὑποκριτή χριστιανοῦ, μέ αὐτούς «πού ἔχουν ἄποψη γιά τά πάντα, ἀπό αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται γιά ὅλα, ἀπό αὐτούς οἱ ὁποῖοι ἄν εἶναι δυνατόν θά ἤθελαν νά καθοδηγοῦν τόν Πατριάρχη, τόν Ἀρχιεπίσκοπο, τήν Ἱεραρχία, τόν Κλῆρο, τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία ὁλόκληρη μέ βάση τή δική τους θρησκευτικότητα, ὅπως τήν ζοῦν καί τήν ἀντιλαμβάνονται.»[2].

Στό κήρυγμά του ἔκανε νύξη καί γιά τή νέα πολιτική παράταξη πού εἰσῆλθε στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων, τή «Νίκη» (ἤ μήπως «τρέχει» ἄδικα ὁ νοῦς μας); Ὁ νέος τοῦ Εὐαγγελίου, πάντως, ἤθελε «νά καυχηθεῖ. Ἤθελε ἴσως νά λάβει καί τόν ἔπαινο, νά τοῦ πεῖ ὁ Χριστός: «μπράβο παλικάρι, μπράβο ἐσύ εἶσαι ὁ ‘‘σούπερ χριστιανός’’, ἐσύ εἶσαι ὁ καλός χριστιανός, δέν εἶσαι σάν τούς ἄλλους τούς "ἀλῆτες", σάν τούς ἄλλους τούς ἄθεους, αὐτούς πού δέν πιστεύουν, ἐσύ εἶσαι ξεχωριστός, νά σέ κάνω καί Πρωθυπουργό, νά σέ κάνω καί Ὑπουργό, νά σέ βάλω καί στή Βουλή...»[3]. Ὁ Κύριος καί ὁ ἴδιος γνωρίζουν.

«Ἀρχιεπίσκοπε, Ἐπίσκοπε,

 

«Ἀρχιεπίσκοπε, Ἐπίσκοπε, 

ἀγαπᾷς με;»

 

Πορφυρίτης

   Ἕνα ἀπό τά σημεῖα τῶν καιρῶν εἶναι ἡ παχυλή σιωπή καί ἡ ἐπιβολή της μέ κάθε μέσο. Ὄχι βεβαίως ἐκείνη ἡ εὐλογημένη, ἡ ἁγία σιωπή πού εἶναι ἀπαραίτητη, ἀλλά ἡ δαιμονική, καί πολλάκις μετ’ ἀπειλῶν ἐπιβαλλόμενη. Φέρουμε στήν μνήμη μας, ἐκεῖνο τό «κλειστό τό στόμα», πού εἰπώθηκε ἀπό ἱερομόναχο σέ ὁμιλία του στό ἐξωτερικό^[1], ὅταν ρωτήθηκε σχετικά μέ τόν Οἰκουμενισμό. Ἀκόμη καί τή σιωπή «διά τόν φόβον τοῦ ‘‘ἐξωδίκου’’», πού ἐπικρέμαται στάς κεφαλάς αὐτῶν πού θά τολμήσουν νά ἐλέγξουν κάποιον μητροπολίτη, μέ σκοπό τήν ἐξουθένωσή των! Φαίνεται ὅτι ἡ νέα τάξη θέλει στόμα μέ «φερμουάρ», μέ «φίμωτρο».

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἡ ἀντιμετώπιση Ἐπισκόπου πρός τήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος»: «‘‘Ἐπειδὴ ὅπως ὁμολογεῖτε, δυσκολεύεστε νὰ κατανοήσετε καὶ γι’ αὐτὸ παρεξηγεῖτε τὰ τῶν πράξεών μου στὰ πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς μου εὐθύνης, πρὸς ἀποφυγὴ προστριβῶν στὸ μέλλον καὶ ἐπειδὴ δὲν ἔχω τὴν πολυτέλεια τοῦ χρόνου, ὥστε νὰ τὸν κατασπαταλῶ σὲ ἀνούσια ἀλληλογραφία, δὲν ἐπιτρέπεται ἐφ’ ἑξῆς νὰ δημοσιεύσετε τὸ ὁ,τιδήποτε, καλὸ ἢ κακό, θετικὸ ἢ ἀποθετικό, ἐπαινετικὸ ἢ ἐπικριτικό, γιὰ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Λαρίσης καὶ Τυρνάβου καὶ τὸν Μητροπολίτη της.’’. Δημοσιεῦστε τὴν παροῦσα καὶ τίποτε ἄλλο. Μὴ μὲ ἀναγκάσετε νὰ σᾶς στενοχωρήσω παιδαγωγώντας σας δικανικῶς...»^[2]!!! Γιατί θά ἤθελε κάποιος νά «φιμώσει» μιά ἔγκυρη ὀρθόδοξη ἀγωνιστική ἐφημερίδα μέ τεράστιο πνευματικό ἔργο; Σέ ποιόν δέν ἀρέσει ἡ καλοπροαίρετη καί ἐποικοδομητική κριτική; Εἶναι πάρεργο καί σπατάλη χρόνου ἡ ἐνασχόληση μέ τίς ἀγωνίες τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Τά φανάρια ἀναβοσβήνουν,

 

Τά φανάρια ἀναβοσβήνουν, 

ὁ Χριστός εἶναι τό Φῶς!

                                         

    Πορφυρίτης

     Στήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα πλανῶνται ἐσχάτως ὑπο-οὐράνιες ἀντιλήψεις, οἱ ὁποῖες παγιώνονται σέ κοσμικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους. Ἀντιλήψεις πού ἀφήνουν τεράστια ἐρωτηματικά, π.χ. «Το Φανάρι εἶναι πηγή φωτός^[1]», «Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἐγγυητής τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας^[2]», «Ὁ Πατριάρχης εἶναι ὁ Πάπας τῆς Ἀνατολῆς^[3]»! 

Τό τελευταῖο, καθώς οἱ Φαναριῶτες καί οἱ παρατρεχάμενοί τους ἔχουν κατασκευάσει, μέ «ἄνωθεν» ἐντολές, γιά τό Πατριαρχεῖο, ἕνα θεσμό «τέρας», εἶναι εὔκολη ἡ λύση του. Θά ἔχει τήν τύχη τοῦ ἄλλου «ἀδελφοῦ», Πάπα τῆς Ρώμης, τοῦ ἄλλου «θηρίου», ὁ ὁποῖος ἔχει ἐκπέσει ἀπό τήν Πίστη καί εἶναι μέ τή βοῦλα, παναιρετικός!

Oμολογια: Ελληνες και Ελληνιδες.

Μην ψηφισετε τα τρια κομματα της συμφορας του εθνους. Βρητε καποιο απο τα μικρα και ψηφιστε το. Η σαββουρα των 3 κομματων αλλοιως δεν φευγει.

---------------------------------

Πωλεῖται ἡ Πίστις; 

Πωλεῖται ἡ Πατρίς; 

Πωλοῦνται τά παιδιά μας;»

Πορφυρίτης

      Ἀδέλφια μου, πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἀποτίναξης τοῦ σκότους, πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἐλευθερίας. Ὥς πότε θά ἀνεχόμαστε τή διαστροφή καί προδοσία τῆς Πίστεώς μας, ὥς πότε θά ἀνεχόμαστε τό ξεπούλημα τῆς Πατρίδας μας καί τούς τυραννοσωτῆρες στό κεφάλι μας. «Ἀνάθεμα τήν ὥρα ποιός ὁρίζει ἐδῶ, τό ἀνάποδο βαφτίζει καί τό λέει σωστό»^[1]. Φθάνει πιά! Ἀνάθεμα στούς προσκυνημένους!

     Ἀδέλφια, ἄς βάλουμε ἕνα τέλος στό ραγιαδισμό πού μᾶς διακατέχει· μᾶς φυλάκισαν σ’ ἕνα ἐπιχρυσωμένο κλουβί, μᾶς ταΐζουν, μᾶς ποτίζουν, μᾶς πετᾶνε καί καμμία δραχμή καί εἴμαστε εὐχαριστημένοι. Ἀλήθεια ὅμως, εἴμαστε εὐχαριστημένοι; Ποῦ εἶσαι Μακρυγιάννη μου! Δέ βλέπεις; Καί τήν Πατρίδα μᾶς πείραξαν, μᾶς τήν διέλυσαν, καί τήν Πίστη μας τό ἴδιο· κι ἐμεῖς οὔτε μιλᾶμε οὔτε ἐνεργοῦμε. Ἔμαθες γιατί; Διότι εἴμαστε εὐχαριστημένοι ραγιᾶδες! Εἴμαστε κιοτῆδες καί προσκυνημένοι! Εἴμαστε εὐρωπαῖοι, «ἀνήκωμεν εἰς τήν Δύσιν», μιλᾶμε γαλλικά, ἀγγλικά, παίζουμε πιάνο καί τέννις, κάνουμε γιόγκα, γιορτάζουμε τά γενέθλιά μας καί τό σατανικό χάλλοουϊν. Καί μήν ξεχνᾶμε: «τοῦ φοβιτσιάρη ἡ μάνα δέν ἔκλαψε ποτέ»!

 «Κάνετέ τους νά ἁμαρτήσουν καί νά ἀποστατήσουν ἀπό τόν Θεό»

Πορφυρίτης


«Τά δεινά πού μᾶς θλίβουν εἶναι γνωστά ἔστω κι ἄν δέν τά διηγούμαστε ἐμεῖς τώρα, γιατί ἀπό καιρό ἔχουν ἀκουστεῖ σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη. Τά δόγματα τῶν Πατέρων ἔχουν καταφρονηθεῖ, οἱ Ἀποστολικές παραδόσεις ἔχουν ἐξουθενωθεῖ, στίς Ἐκκλησίες ἔχουν ἰσχύ ἐφευρήματα πολυμήχανων ἀνθρώπων. Οἱ ἄνθρωποι τώρα πλέον τεχνολογοῦν, δέν θεολογοῦν, ἡ σοφία τοῦ κόσμου ἔχοντας ἀπωθήσει τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ κατέχει πλέον τά πρωτεῖα.»[1].

Οἱ λύκοι οἱ βαρεῖς[2] πληθαίνουν στήν Ἐκκλησία μας. Ἄνδρες πού λαλοῦν διεστραμμένες διδασκαλίες[3] γιά νά ἀποκτήσουν ὀπαδούς, ἀποσπῶντας τους ἀπό τήν ποίμνη τοῦ Καλοῦ Ποιμένος, τοῦ Χριστοῦ[4]. Εἰσάγουν καινοτομίες, λέγοντας στούς ἐκκοσμικευμένους χριστιανούς αὐτά πού θέλουν νά ἀκούσουν, σύμφωνα μέ τίς ἁμαρτωλές τους ἐπιθυμίες, χαϊδεύοντας τίς ἀκοές τους[5] καί ἐπικροτῶντας τά πάθη τους. Πῶς ἐπιτρέπουν αὐτές τίς κακοδοξίες αὐτοί πού εἶναι ταγμένοι νά φυλάττουν τήν Ἱερά Παρακαταθήκη τῆς Πίστεως; Πῶς οἱ ἴδιοι πρωτοστατοῦν σέ τέτοιες πνευματικές ἀκαθαρσίες; Τί περιμένουν, νά σκύψει ὁ Οὐρανός καί νά τούς ξυρίσει; Ἤ νά τούς ταπεινώσει ὁ θάνατος καί νά τούς βρεῖ στήν κολάσιμη κατάσταση τῆς αἱρέσεως, τῆς ἀμετανοησίας;

 Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος και η ΛΗΣΤΡΙΚΗ «Σύνοδος» του Κολυμπαρίου

του Πορφυρίτη


Σήμερα ἑορτάζουμε τήν ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων. Οἱ πολύπαθοι Ἅγιοι Πατέρες, φέροντες τά στίγματα τῶν μαρτυρίων ὑπέρ τῆς Πίστεως τοῦ Χριστοῦ, στέκουν μέ τό παράδειγμά τους ὁδοδείκτες ἁγιοσύνης καθώς καί πραγματικῆς Συνοδικότητας. Ἐντύπωση προκαλοῦν τά θαυμαστά σημεῖα πού ἔλαβαν χώρα στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, καταδεικνύοντας τήν νίκη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔναντι στήν μισητή αἵρεση.

Ἐντύπωση βέβαια, προκαλεῖ καί ἕνα θαυμαστό γεγονός, (θά τό ἀναφέρουμε παρακάτω) τό ὁποῖο διατρανώνει τήν διαφορά καί τήν ποιότητα τῆς πρώτης Αὐτῆς Συνόδου, ἀπό τήν «Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου, στήν ὁποία ἀσυναίσθητα ὀλισθαίνει ὁ νοῦς μας. Φυσικά, τότε, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος, εἶχε σπεύσει νά μᾶς διευκρινίσει, καθησυχάζοντάς μας, ὅτι «ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος δέν εἶναι ἕνα «ἀκριβές ἀντίγραφον» τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων» καί ὅτι: «Ὁρισμένοι θεωροῦν ὅτι ἡ πιστή ἀντιγραφή ἤ ἀκόμη ἡ πανομοιότυπη ἐπανάληψη πρακτικῶν τοῦ παρελθόντος εἶναι ἀπαραίτητα γιά κάθε ἐκκλησιαστική πρωτοβουλία καί προσπάθεια. Ἀλλά τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ἐνεργεῖ μόνο σέ μία ἐποχή. Παραμένει ὁ καθοριστικός ὁδηγός τῆς Ἐκκλησίας στή ροή τοῦ χρόνου. Ἡ Ἐκκλησία ὑπενθυμίζει: «Σήμερον ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡμᾶς συνήγαγε...»[1].

Ἀλλά ἄς παραθέσουμε τό θαυμαστό γεγονός, γιά τό ὁποῖο ἔγινε λόγος. Διαβάζουμε στόν Μέγα Συναξαριστή:

 

Εἴμαστε ἀμετανόητοι, 

ἤ μήπως ἀνόητοι;





Πορφυρίτης

Ἡ κλιματική ἀλλαγή ἀποτελεῖ ἄμεση ἀπειλή γιά τήν ἀγαπημένη μας Ἑλλάδα. Ἡ γλυκυτάτη ἐαρινή καί εὐωδιαστή ἀτμόσφαιρα τῆς πατρίδας μας, πού ἐξέπεμπε ἄρωμα Ὀρθοδοξίας ἔχει μεταβληθεῖ σέ δριμυτάτη καταιγίδα, μέ ἐρεβοφόρους καί ψυχοκτόνους ρύπους. Ὁ πόθος γιά τόν πολυτίμητο Θησαυρό τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἔσβησε καί θέριεψε ἡ ἀγάπη γιά τά σκύβαλα, τά ξυλοκέρατα, τίς λάσπες καί τήν κοπριά. Τό ψῦχος τῆς ἀμφισβήτησης πάγωσε τά πάντα! Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;[1].

Καί ὅπως ἀκριβῶς μεταβάλλονται τό φυσικό κλίμα καί τά φυσικά φαινόμενα ἀκολουθῶντας τούς φυσικούς νόμους πού ὁ Θεός ἔθεσε, ἔτσι ἀκριβῶς λειτουργοῦν καί οἱ πνευματικοί Του νόμοι! Σημεῖα τῶν Καιρῶν! «Ὅταν ἴδητε τὴν νεφέλην ἀνατέλλουσαν ἀπὸ δυσμῶν, εὐθέως λέγετε, ὄμβρος ἔρχεται, καὶ γίνεται οὕτω· καὶ ὅταν νότον πνέοντα, λέγετε ὅτι καύσων ἔσται, καὶ γίνεται. Ὑποκριταί, τὸ πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς οἴδατε δοκιμάζειν, τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον πῶς οὐ δοκιμάζετε; Τί δὲ καὶ ἀφ᾿ ἑαυτῶν οὐ κρίνετε τὸ δίκαιον;»[2].

Τά μετέωρα βήματα πρός τήν Ψευδοένωση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

Τά μετέωρα βήματα πρός τήν Ψευδοένωση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 

Πορφυρίτης

Ἡ ψευδοένωση τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι προσυμφωνημένη καί προσχεδιασμένη σέ ἐπίπεδο ἐκκλησιαστικῶν ἀρχῶν. Πρέπει ὅμως, μέ κάποιον τρόπο νά περάσει «ἀνώδυνα» καί στόν λαό, χωρίς αὐτός νά καταλάβει τό μέγεθος τῆς φοβερῆς προδοσίας πού συντελεῖται! Πρός αὐτήν τήν κατεύθυνση γίνονται κάποια πρακτικά βήματα, ἀργά καί σταθερά, οὕτως ὥστε νά ἐπιτευχθεῖ ὁ στόχος τῶν γνωστῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Κάποια ἀπό αὐτά εἶναι καί τά ἑξῆς:

1. Ἡ περιθωριοποίηση τῶν λίγων χριστιανῶν πού ἀντιδροῦν μέ τήν ἐτικεττοποίησή τους σέ «ἀκραίους», «φανατικούς» καί τά διάφορα ὅμοια «κοσμητικά» ἐπίθετα, ἀπό πολιτικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους καθώς καί τά Μέσα Μαζικῆς Διαστρέβλωσης. Ὁ «νερόβραστος» χριστιανός γιά νά μήν ὑστερεῖ στήν ψευδοπρόοδο τοῦ κόσμου, δειλιάζοντας ἀπό τό βάρος τῆς ἐτικέττας, ἀποφεύγει τόν στιγματισμό, σιωπῶντας. Ἕνα ἄλλο ἰσχυρό φόβητρο γιά τούς ἔχοντας φόβο Θεοῦ, εἶναι ἡ ταμπέλα - φοβερό ἁμάρτημα τοῦ «ἱεροκατήγορου», ἱκανή νά βουλώσει στόματα,  «φερμουάρ» ὅπως λένε οἱ διάφοροι ψευδοκήρυκες, δασκαλεμένοι ἀπό τούς διαφημιστές τῆς παναιρέσεως. Πῶς ὅμως, θά προσέξουν οἱ χριστιανοί, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, νά γλυτώσουν ἀπό τούς ψευδοποιμένες; Μά, κρίνοντας καί διακρίνοντας. Τό «μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε^[1] περὶ βίου ἐστίν, οὗ περὶ πίστεως»^[2], λέγει ὁ Χρυσορρήμων, ἡ δέ σιωπή ὅταν ἡ πίστη κινδυνεύει, εἶναι κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, τό τρίτο εἶδος ἀθεΐας!

«Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν…»

Πορφυρίτης

Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι «λύκοι βαρεῖς» ἔχουν εἰσέλθη στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, «μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου»· καί ὅτι ἀνεστήθησαν «ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν»^[1].Καί ὁ Κύριος μᾶς λέγει,  «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες. ᾿Απὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς.»^[2].  Ὁ ἀδιάψευστος λόγος τοῦ Κυρίου μας εἶναι ὁ ὁδηγός μας, ἡ λυδία λίθος, γιά νά διακρίνουμε τούς προβατόσχημους λύκους ἀπό τά ἀγαθά πρόβατα. Θά τούς καταλαβαίνουμε ἀπό τήν διαγωγή τους, ἀπό τά ἔργα τους· εἶναι σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο;

1. «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.»^[3]. Αὐτά λέγει ὁ Χριστός γιά ὅσους Τόν ὁμολογοῦν. Στούς σκοτεινούς καιρούς τῆς κορωνοσκλαβιᾶς, κατά τούς ὁποίους ζητοῦσε ὁ Χριστός τήν ὁμολογία τῆς Ἱεραρχίας σύμφωνα μέ τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτή παρέδωσε τά «κλειδιά» της σέ ἀνόμους καί εἰσῆλθαν «καινά δαιμόνια» στήν Πίστη. Οἱ δέ Πατριάρχες μας, ἀντί νά ὁμολογοῦν Χριστό χαρίζοντας τό Εὐαγγέλιό Του, προτιμοῦν νά διαφημίζουν μέ χαρά τό κοράνιο τοῦ Μωάμεθ^[4]! Ὁμολογία δέν ὑπάρχει.

2. «Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.  Ἔν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.»^[5]. Εἶναι ὁ διχασμός ἀγάπη; Γιατί οἱ «Κεφαλές» τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν συντηροῦν καί ἀμβλύνουν τό σχίσμα μέ τούς ἀδελφούς μας Παλαιοημερολογῖτες; Γιατί δέν τούς ἀπασχόλησε τό θέμα στήν κολυμπάρεια ψευδοσύνοδό τους καί ἀσχολήθηκαν μέ ὅλα τά λυμένα, ἀπό τήν Ἐκκλησία, θέματα; Ἀγάπησαν σφόδρα τούς ἀχειροτόνητους, ἀφορισμένους καί αὐτοχειροτόνητους Οὐκρανούς, οἱ ὁποῖοι ἐμπαίζουν τήν Ἱερωσύνη, ἀλλά ὄχι τούς ἀδελφούς μας Ἕλληνες; Γιατί δημιούργησαν ἄλλο σχίσμα μέ τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί ὑπάρχει πλήρη ἀδιαφορία γι’ αὐτό, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τό «ἡρωικό» «σκασίλα μου» τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου; Οὔτε ἀγάπη μεταξύ ἀλλήλων ὑπάρχει.

Ἡ παρακαταθήκη τοῦ Ἁγίου Γενναδίου Σχολαρίου

Πορφυρίτης

Στήν ὁμιλία του^[1] κατά τήν ἔναρξη τοῦ Ἐπιστημονικοῦ Συνεδρίου «Ἅγιος Γεννάδιος Σχολάριος μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσης», ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἀναφέρθηκε στήν παρακαταθήκη πού τοῦ ἐκληροδότησε ὁ Ἅγιος Γεννάδιος, καθώς καί σέ ὅσα ἐδιδάχθη σχετικά μέ «τόν ἀληθῆ τρόπον τοῦ διαλόγου»^[2]. Πέραν τῆς κλασσικῆς φαναριώτικης διγλωσσίας τοῦ τύπου «λέγομεν τά ἁρμόδια καί πράττωμεν τά ἀναρμόδια», ἄς δοῦμε τή στάση τοῦ Ἁγίου Γενναδίου καί τί δέν ἐδιδάχθη ὁ Πατριάρχης. Μέ ἄλλα λόγια, ἄς διαπιστώσουμε ποίαν παρακαταθήκη ἔλαβε ὁ σημερινός Πατριάρχης, καθ’ ὅτι μία παρακαταθήκη παρέδωσε ὁ Χριστός, κήρυξαν οἱ Ἀπόστολοι καί ἐφύλαξαν οἱ Πατέρες.

Ὁ Ἅγιος Γεννάδιος ἦταν ἕνας ἀπό τούς ἐλαχίστους πού δέν ὑπέγραψαν στήν ληστρική ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας. Δέν λύγισε ἀπό τίς πιέσεις τοῦ αὐτοκράτορα, τῶν λατινιζόντων ὀρθοδόξων ἀρχιερέων καί τίς βασανιστικές κακοπάθειες στίς ὁποῖες τούς ὑπέβαλλε ὁ Πάπας. Καί δέν ὑπέγραψε διότι ἀγαποῦσε τήν ἁγία Ὀρθοδοξία περισσότερο ἀπό τόν ἑαυτό του, καί δέν ἤθελε νά ἀρνηθεῖ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤθελε, ὅπως καί ὁ Ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός (διότι ἀμφότεροι ἀγαποῦσαν καί τούς αἱρετικούς Λατίνους), «τήν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τῇ βάσει τῶν Ὅρων αὐτῶν (σ.γρ. τῶν Ὅρων τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν συνόδων), μέ τήν ἐπιστροφή τῶν Λατίνων στήν πρό τοῦ σχίσματος παράδοση καί μέ τήν ἐγκατάλειψη τῆς καινοτομίας στό Σύμβολο τῆς πίστεως»^[3]. Ἡ σημερινή Ὀρθοδοξία, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τήν ὁποία ἀγωνίζεται νά διασώσει τό Φανάρι, «...δέν ἐπιδιώκει νά πείση τούς ἄλλους περί συγκεκριμένης τινος ἀντιλήψεως τῆς ἀληθείας ἤ τῆς ἀποκαλύψεως, οὔτε ἐπιδιώκει νά τούς μεταστρέψει εἰς συγκεκριμένον τινά τρόπον σκέψεως»^[4]. Καί πῶς γίνονται οἱ ἑκατοντάχρονοι διάλογοι; Ἐπί ποιᾶς βάσεως; Μήπως τῆς Φερραρο-φλωρεντιανῆς: «κρατῆστε ἐσεῖς τά δικά σας, κρατοῦμε κι ἐμεῖς τά δικά μας καί ἡ ἕνωση ἔγινε»;!

Ὁ «Πρῶτος», τά «κομμάτια τῶν ‘‘ἐκκλησιῶν’’ καί ὁ Μακρυγιάννης!

Ὁ «Πρῶτος», τά «κομμάτια τῶν ‘‘ἐκκλησιῶν’’ καί ὁ Μακρυγιάννης!

Πορφυρίτης

Οἱ ἅγιοι Πατέρες στήν χιλιόχρονη, μετά τοῦ σχίσματος, Παράδοση τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διδάσκουν ὅτι ὁ Πάπας εἶναι ἀντίχριστος, ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ^[1] καί νά τόν ἀποφεύγουμε ὅπως ἀποφεύγουμε τά φίδια! Μπορεῖ βέβαια αὐτά νά διδάσκουν οἱ Πατέρες γιά τόν Πάπα καί ὁ παπισμός νά εἶναι συνοδικά καταδικασμένος ἐπί αἱρέσει^[2], ὅμως τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο τά τελευταία ἑκατό χρόνια ἔχει τούς δικούς του σκοπούς καί συνεχίζει ἕως καί σήμερα «τό κομβόϊ τῆς ἄνευ ὅρων παράδοσης»,^[3] τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας σέ αὐτόν (στόν Πάπα), μέ συνέπεια τά ὀδυνηρά γεγονότα πού ἔπονται ὅταν λειτουργοῦν οἱ πνευματικοί νόμοι: «Ἕνας αἰώνας, πού οἱ Ὀρθόδοξοι τόν πλήρωσαν μέ ἀνυπολόγιστες καταστροφές, θανάτους, προσφυγιές, βάσανα καί πληθυσμιακή συρρίκνωση.»^[4]!

Οἱ ἀκάματες προσπάθειες τῆς φαναριώτικης αὐλῆς, μέ τή συστράτευση πολιτικῶν, δημοσιογραφικῶν καί ἄλλων «ἀοράτων» δυνάμεων, φαίνεται ὅτι ἀρχίζουν νά ἔχουν τά προσδοκώμενα ἀποτελέσματα: ἀρχίζει νά πλανᾶται στήν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα ὅλο καί περισσότερο ἡ φήμη περί τοῦ «Πρώτου τῆς Ὀρθοδοξίας»! Ἀρχίζει νά ἐμπεδώνεται στά λαϊκά ἐκκοσμικευμένα στρώματα ἡ ψευτοθεολογία περί «Πάπα τῆς Ἀνατολῆς». Τά «θεολογικά» τερτίπια καί οἱ ὑποστηρικτικές ψευδοδιδασκαλίες περί αὐτοῦ, ἐκτοξεύονται ἀκόμη καί ἀπό ἀρχιερατικά χείλη. Ποιός εἶναι ὁ στόχος;