Περί Καρναβάλου (Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης)

 

Ὑπάρχουν, ἀγαπητοί μου, στιγμὲς στὴ ζωὴ ποὺ ἡ γλῶσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράσῃ αὐ­τὸ ποὺ λέει ἡ καρδιά. Εὐ­χα­ριστῶ τὸν Κύρι­ον ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ μὲ ἀ­ξιώνει νὰ στα­θῶ ἐνώπιόν σας καὶ νὰ μιλήσω. Ἄκουσα ὅτι γίνεται κάποια μάχη, καὶ αὐτὸ μὲ ἠλέκτρισε.

Ποιός εἶνε ὁ ἐχθρός; Ὁ μεγαλύτερος ἐ­χθρὸς τῆς φυλῆς μας καὶ κάθε ἔθνους ποιός εἶ­νε; Τὸν ἐπισημαίνω καὶ πάρτε τὰ μέτρα σας· εἶνε ἡ διαφθορά. Διεφθάρη ἕνα ἔθνος, κατέπεσαν τὰ ἤθη του; Δὲν μπορεῖ νὰ σταθῇ. Τὸ φωνάζει ἡ ἱστορία. Τί ἔγινε ἡ Νινευΐ, ἡ Βαβυλών, ἡ κοσμοκράτειρα ῾Ρώμη; διεφθάρησαν ἐσωτερικῶς καὶ κατέπεσαν. Κ᾽ ἐμᾶς λοιπὸν μᾶς ἐνδιαφέρει πῶς εἶνε ὁ λαός μας ἠθικῶς καὶ θρησκευτικῶς. Ὑπάρχει φόβος Θεοῦ, τιμι­ότης, ἁ­γνότης; εἶνε τ᾽ ἀντρόγυνα ἀγαπημέ­να, πιστὰ μέχρι θανάτου; τὰ παιδιὰ ὑπακοῦ­νε, ὑπάρχει σεβασμὸς στοὺς μεγαλυτέρους; τηροῦνται οἱ νόμοι, ἐφαρμόζονται; ὑπάρχει τάξις, ἡσυχία, ἀσφάλεια; Τότε χαῖρε, Ἑλλάδα! ἔχεις ῥίζα ποὺ δὲν μπορεῖ κανείς νὰ τὴν κλονίσῃ. Σᾶς συνιστῶ νὰ διαβάσετε ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι, ποὺ ἔκανε κρότο – δὲν ἐξετάζω ἂν εἶνε γνήσιο ἢ ὄχι· μ᾽ ἐνδιαφέρει ἡ ἀ­λήθεια. Ὁ τίτλος του εἶνε «Τὰ μυστικὰ Πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιών». Ἐκεῖ λέει, ὅτι μαζεύτηκαν κάπου οἱ μασόνοι καὶ συσκέφθηκαν μὲ ποιό τρόπο νὰ διαλύσουν τὰ χριστιανικὰ κράτη. Καὶ κατέληξαν· μὲ τὴ διαφθορά (τὴν εὐμάρεια, τὸ ἀλκοόλ, τὶς γκαγκστερικὲς ταινίες, τὰ θεάματα, τὰ ἔντυπα, τὴν ἀνηθικότητα…).

Μία λοιπὸν μορφὴ τῆς διαφθορᾶς αὐτῆς –μὴ γελάσῃ κανείς– εἶνε καὶ ὁ καρνάβαλος. Μπᾶ; ἀκοῦς ὁ ἱεροκήρυκας νὰ ἀσχολῆται τώρα μὲ τέτοια θέματα, νὰ κατεβαίνει τόσο χαμηλά… θὰ ποῦνε διάφοροι μοντερνίζοντες ποὺ θέλουν νὰ ἐκκοσμικεύσουν τὴν ὀρθόδοξη ζωὴ τοῦ λαοῦ μας. Ἐγὼ ὅμως ἔκλεισα τ᾽ αὐ­τιά μου· ἀκούω ἄλλες φωνές, ἀκούω κάτι ἄλλα ἀηδόνια, καὶ δὲν μοῦ κάνουν ἐντύπωσι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ σταματήσω τὸ κήρυγμα αὐτό. Ποιός εἶσαι λοιπὸν ἐσύ, ὁ συνήγορος καὶ κράχτης τῶν καρναβαλικῶν ὀργίων; Ἔλα ἐδῶ, ν᾽ ἀκούσω τί θέλεις νὰ μοῦ πῇς.

–Ὁ καρνάβαλος εἶνε ψυχαγωγία. Σπάει τὴν ἀνία, τὴ μελαγ­χολία, τὸ ἄγχος· κάνει τοὺς ἀν­θρώπους νὰ γελᾶνε, νὰ ζοῦν εὐ­χάριστες ὧ­ρες. Ἐπὶ πλέον μαζεύει κοσμάκη, ἔρ­χονται καὶ ξένοι τουρῖστες, ζων­τανεύει ἡ ἀ­γορά, γίνεται κίνησι στὸ ἐμπόριο.

*   *.  *

Ψυχαγωγία λές; Γιά ἄνοιξε τὸν προφή­τη Ἠ­σαΐα καὶ διάβασε στὸ 5ο κεφάλαιο. Θά ᾽ρθουν μέρες κατηραμένες, λέει, ποὺ οἱ ἄν­θρωποι τὸ κακὸ θὰ τὸ λένε καλό, τὸ σκοτάδι θὰ τὸ λένε φῶς, τὸ πικρὸ θὰ τὸ λένε γλυκό (Ἠσ. 5,20). Τέτοιες ἡμέρες εἶνε τώρα. Εἴδατε; φωνάζει τώρα καὶ ὁ ἀπόστολος γιὰ τὴν «πορνεία» (Α΄ Κορ. 6,18). Τώρα τὴν πόρνη δὲν τὴ λένε πόρνη, τὴ λένε φίλη, φιλενάδα· καὶ τὸν πόρνο δὲν τὸν λένε πόρνο, τὸν λένε φίλο. Ἔ­φτειαξε ὁ διάβολος δικό του λεξιλόγιο. Κ᾽ ἐσὺ λές, ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε ψυχαγωγία; Θὰ σοῦ ἀπαντήσω λοιπὸν καὶ θὰ σοῦ ἀ­ποδείξω ὅτι δὲν εἶνε ψυχαγωγία. Θὰ ζυγίσουμε τὸν καρνάβαλο ἐπάνω σὲ 3 ζύγια. Τὸ ἕ­να εἶνε ἡ Καινὴ Διαθήκη. Τὸ ἄλλο εἶνε οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὸ Πηδάλιο. Καὶ τὸ τρίτο εἶνε τὸ Σύνταγμα τῆς χώρας.

Προηγουμένως θέλω νὰ δώσω δύο ἐξηγήσεις. Πρῶτον, λέγοντας καρνάβαλο θὰ ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν ἰδίως τὸν καρνάβαλο τῶν Πατρῶν, ποὺ εἶνε τὸ πρότυπο τῶν ἄλλων καρναβάλων. Καὶ δεύτερον, λέγον­τας καρνάβαλο ἐννοοῦμε τὸ σύνολο τῶν ὅσων λέγονται καὶ πράττονται τὴν περίοδο τῶν ἀπόκρεων. Συν­εννοηθήκαμε; Ἐλᾶτε τώρα νὰ τὸν ζυγίσουμε.

● Μὲ τὴ φαντασία βλέπω τὸν καρνάβαλο σὰν ἕνα τέρας ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴ μεῖξι τοῦ διαβόλου μὲ πολλὲς θυγατέρες τοῦ κόσμου τούτου. Τὸν θεωρῶ σὰν ἕνα βάρβαρο Γολιάθ, σὰν ἕνα Λυαῖο ποὺ καλοῦνται νὰ νικήσουν οἱ Νέστορες· «καὶ τὸν Λυαῖον νικήσεις καὶ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρήσεις». Ἐφ᾽ ὅσον λοιπὸν ὁ καρνάβαλος εἶνε τέρας, τὸ τέρας αὐτὸ ἔχει γλῶσσα – στόμα, ἔχει πρόσωπο, ἔχει φορεσιά, ἔχει στομάχι, ἔχει πόδια, ἔχει χέρια, καὶ πάνω στὸ κεφάλι ἔχει στέμμα. Μόνο στὴν καρδιά του δὲν μπαίνω, γιατὶ ἀκόμα δὲν ἔχω τὴν ἀκτινογράφησι τῆς καρδιᾶς του.

• Ἡ γλῶσσα του. Τί λέει ἡ γλῶσσα τοῦ καρνα­βάλου, δηλα­δὴ τῶν καρναβαλιστῶν; Τί λόγια βγάζει; μαργαριτάρια, διαμάντια; Βγάζει τὸ «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου…» (Λουκ. 15,21); τὸ «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μου τῷ ἁ­μαρτωλῷ» (ἔ.ἀ. 18,13); βγάζει τὸ «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (ἔ.ἀ. 23,42); Αὐτὰ τὰ λόγια βγαίνουν ἀπὸ αὐτούς; Κάθε ἄλλο· «τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιοῦσαν. κρίνον αὐτούς, ὁ Θεός» (Ψαλμ. 5,10-11). Προτιμότερο νὰ πᾷς στὸ νεκροταφεῖο, νὰ σηκώσῃς τὴν πλάκα ἑνὸς νεκροῦ ποὺ πέθανε πρὶν δυὸ μέρες – ἂν ἀντέξῃς τὴν κακοσμία, παρὰ ν᾽ ἀ­κούσῃς τοὺς καρναβαλιστάς. Τί λένε; αἴσχη, βωμολοχίες, ἀνηθικότητες…, λόγια ποὺ θά ᾽φερναν ντροπὴ στὶς παρειὲς καὶ τοῦ αἰσχρολόγου Ἀριστοφάνη.

Αὐτὰ ἐπιτρέπονται; τί λέει ἡ Καινὴ Διαθήκη; Ὁ Κύριός μας λέει, ὅτι γιὰ κάθε λόγο ἀργόν, μάταιο, ποὺ θὰ ποῦν οἱ ἄνθρωποι, θὰ δώσουν «λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως» (Ματθ. 12,36). Καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέει· «Πᾶς λόγος σαπρὸς (=σάπιος) ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν μὴ ἐκπορευέσθω» (Ἐφ. 4,29). «Ἀπόθεσθε, ἀ­δελ­φοί, διῶξτε μακριὰ ἀπὸ σᾶς, τὴν αἰσχρολογία· «καὶ αἰσχρότης καὶ μωρολογία ἢ εὐτραπελία, τὰ οὐκ ἀνήκοντα», ποὺ δὲν ἁρμόζουν στοὺς Χριστιανούς (Κολ. 3,8. Ἐφ. 5,4). Πάει τελείωσε, ἡ γλῶσ­σα τοῦ καρναβάλου εἶνε κομμένη σύρριζα. Δὲν μπορεῖ νὰ στα­θῇ ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ.

• Πᾶμε στὸ πρόσωπο. Ἔχει πρόσωπο ὁ καρ­νάβαλος; Δὲν ἔχει. Ἀλλὰ τί ἔχει· προσωπεῖα. Τὶς ἡμέρες αὐτὲς οἱ καρναβαλισταὶ παρουσιάζονται μὲ χίλιες δυὸ μουτσοῦνες, ὅ,τι φανταστῆτε· ὅλων τῶν ζῴων καὶ αὐτῶν τῶν δαιμόνων ἀκόμα· «ἄν­θρω­πος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀ­νοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48,13,21). Βλέπεις ἐκεῖ κυρίες τῆς ἀριστοκρατίας μὲ οὐρές, σὰν πιθήκους καὶ τράγους, νὰ περπατοῦν μὲ τὰ τέσσερα. Ἡ Γραφὴ λέει, ὅτι ὁ πρῶτος μασκαρᾶς ἦταν – ποιός· ὁ διάβολος. Ἂν παρουσιαζόταν στὴν Εὔα ὅπως εἶνε, ἡ Εὔα θά ᾽φευγε μακριά, γι᾽ αὐτὸ παρουσιάστηκε μὲ προσωπεῖο, μὲ τὴ μορφὴ τοῦ ὡραιοτέρου ζῴου. Ὁ ὄφις δὲν ἦ­ταν ὅπως εἶνε σήμερα· ὁ ὄφις κατὰ τοὺς πατέρας ἦταν τὸ ὡραιότερο πουλὶ τοῦ παραδείσου, καὶ μὲ τὴ μορφὴ αὐτὴν ἐξαπάτησε τὴν Εὔα. Καὶ ἐν συνεχείᾳ «μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄Κορ. 11,14).

● Τί λένε, ἀγαπητοί μου, γι᾽ αὐτὰ οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ἐκ­κλησίας μας; Ὁ 62ος κανόνας τῆς Ἕκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου λέει, ὅτι ἀπαγορεύεται οἱ χριστιανοὶ νὰ φοροῦν προσωπεῖα σατυρικά, ποὺ προκαλοῦν ἢ τὸ γέλιο ἢ τὴ φρίκη.

• Ἀλλὰ γιά νὰ δοῦμε τὴ φορεσιά! τί φορεσιὰ ντύνεται ὁ καρνάβαλος; Σὲ ποιό γένος ἀ­νήκει; Ἄ, δὲν ἔχει γένος, εἶνε ἑρ­μαφρόδιτος, ἀρσενικοθήλυκος. Διατάζει λοιπόν· Ἔλα ἐδῶ, γυναῖκα· ἐσὺ θὰ ντυθῇς ἀντρικά. Διατάζει καὶ τοὺς ἄντρες· Ἐσεῖς νὰ ντυθῆτε γυναικεῖα. Καὶ γίνονται ὅλα φύρδην – μείγδην, καὶ χάνεται – ἐξαφανίζεται τὸ γένος. Καὶ βλέπεις γυναῖκα ἀλλὰ ἀπὸ κάτω εἶνε ἄντρας· καὶ βλέπεις ἄντρα καὶ ἀπὸ κάτω εἶνε γυναίκα. Αὐτὰ ἐπιτρέπονται; τί λένε οἱ ἱεροὶ κανόνες; Ὁ ἴδιος κανόνας ποὺ εἶπα προηγουμένως, ἀλλὰ καὶ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἤδη στὸ Δευτερονόμιο κεφάλαιο 22 λέει· Νὰ μὴν τολμήσῃ ἄντρας νὰ φορέσῃ γυναικεῖα καὶ νὰ μὴν τολμήσῃ γυναίκα νὰ φορέσῃ ἀντρικά, γιατὶ ὅποιος τὸ κάνει αὐτὸ εἶνε «βδέλυγμα τῷ Θεῷ», βδελυκτὸς γιὰ τὸ Θεό· «ὅτι βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σού ἐστι πᾶς ποιῶν ταῦτα» (Δευτ. 22,5). Ἀκοῦτε; Αὐτὰ λένε ἐδῶ τὰ βιβλία.

• Ποῦ πᾶμε τώρα; Στὸ στομάχι. Τί ἔχει μέσα τὸ στομάχι τοῦ καρναβάλου; Νηστευτὴς εἶνε, χορταράκια ἔχει; Δὲν ἔχει χορταράκια. Τὸ στομάχι τοῦ καρναβάλου, τῶν καρναβαλιστῶν, εἶ­νε – τί· ἕνα τεπόζιτο, μιὰ πελωρία δεξαμενὴ γεμάτη ὄχι ἀπὸ νερά­­­κι ἀλλὰ ἀπὸ ἀλκοόλ, τόννους ἀλκοόλ!… Τό τί πίνουν τὶς ἡμέρες αὐτὲς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ Ἕλληνες, εἶνε ἀπερίγραπτο. Μεθοῦν, τρικλίζουν, παραπατοῦν καὶ πέφτουν. Τοὺς εἶδα στὴν Πά­τρα καὶ ἐλεεινολόγησα τὴν κατάστασι. Ἡ πατρίδα μας ἔρχεται μεταξὺ τῶν πρώτων ἀλκοολικῶν χωρῶν. Μπράβο σας, ὡραῖα!

• Μὰ ὁ καρνάβαλος ἔχει καὶ πόδια. Ἔχει πόδια; Καρνάβαλε, ποῦ πᾷς; Σὲ βλέπω ἕτοιμο· γιὰ ποῦ τραβᾷς; σὲ καμμιὰ κηδεία; σὲ κανένα νεκροταφεῖο; σὲ κανένα σπίτι χήρας καὶ ὀρφανοῦ; Ποῦ πάει; Πάει ὁλοταχῶς στὶς αἴθουσες τῶν χοροδιδασκαλείων. Ἐκεῖ εἶνε τὸ βασίλειο, ὁ ναός, τὸ ἱερὸ τέμενός του. Ἐκεῖ μέσα χορεύουν οἱ μεταμφιεσμένοι. –Καὶ εἶνε κακό; Δηλαδή, παπούλη, θὰ μᾶς κόψῃς τώρα καὶ τὸ χορό;… Ἐμένα ῥωτᾶτε; τί ἀξία ἔχει ἡ δική μου γνώμη; ῾Ρωτῆστε τὸν βασιλέα τῶν ἱεροκηρύκων, τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο. Τί λέει λοιπὸν ὁ ἅ­γιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος; «Ἔνθα ὄρχησις, ἐκεῖ διάβολος (=ὅπου χορός, ἐκεῖ διάβολος)» (P.G. 58,491,493. ΕΠΕ τόμ. 10ος, ὁμιλ. ΜΗ΄ εἰς τὸ κατὰ Ματθαῖον). Σβῆσε τὸ Χρυσόστομο καὶ κατεβαίνω κ᾽ ἐγὼ κάτω. Ἐμένα ῥωτᾶτε; Ἕνας σπουδαῖος ψυχολόγος καὶ κοινωνιολόγος, τί εἶπε· ὅτι εἶνε τόσα τ᾽ ἁμαρτήματα ποὺ γίνονται μέσα στὶς πίστες, μέσα στὰ χοροδιδασκαλεῖα, ποὺ ἐὰν γιὰ κάθε ἁμάρτημα ποὺ γίνεται ἐκεῖ ἔπεφτε κ᾽ ἕνα ἀστέρι, δὲν ξέρω πόσα ἀστέρια θὰ μένανε ἐπάνω στὸ στερέωμα. Μάλιστα, κύριε.

Κι ἀκόμη τί ἄλλο βλέπω; Βλέπω ἕνα πιάτο, πιάτο αἷμα γε­μᾶτο, καὶ πάνω σ᾽ αὐτὸ ἕνα κεφάλι κομμένο. Τί ἔκανε; τίνος εἶ­νε; Εἶνε ἡ κεφαλὴ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ποιός τὴν ἔκοψε; Ὁ χορός, ποὺ παρέσυρε τὴν καρδιὰ ἑνὸς ἐκφύλου βασιλέως. Ἡ Σαλώμη ἄρεσε στὸν ἀνήθικο καὶ ἔκφυλο ἐκεῖνο βασιλιᾶ (πρβλ. Ματθ. 14, 4-10). Μέσα στὸ χορὸ κόβονται καὶ πέφτουν κεφάλια τιμῆς καὶ ὑπολήψεως οἰκογενειῶν ὁλοκλήρων.

Μὰ τί χοροὶ εἶνε αὐτοὶ ἐπὶ τέλους; Νὰ προχωρήσουμε παρακάτω. Ἔλα, καρνάβαλε, νὰ μᾶς πῇς, τί χοροὶ εἶνε αὐτοὶ ποὺ κάνεις τὶς ἀπόκριες; Μήπως εἶνε χοροὶ λεβεντιᾶς, ποὺ ἔκαναν πάνω στὰ ψηλὰ βουνὰ ἀρματολοὶ καὶ κλέφτες; Μακάρι νὰ ἦ­ταν τέτοιοι. Δὲν εἶνε οὔτε σὰν τὸ χορό, ποὺ ἐπὶ τέλους κρατοῦ­σε σὲ μιὰ ἀπόστασι μ᾽ ἕνα μεταξωτὸ μαντήλι. Πρόκειται γιὰ χο­ρὸ ποὺ οὔτε τσιγαρόχαρτο δὲν χωρίζει σήμερα τὸν ἄντρα ἀπὸ τὴ γυναῖκα ποὺ ἀγκαλιάζει. Ἂν εἶστε τίμιοι ἄνθρωποι, ἂν μέσα σας ὑπάρχῃ ἀκόμα σπινθήρας, σὲ ῥωτῶ ἐσένα τὸν ἄντρα, ἐσένα τὴ γυναῖκα, ἐσένα τὸ νέο ποὺ ἔχεις μνηστή· Δὲ μοῦ λέτε, ἐὰν δῇς ἔξω στὸ δρόμο, στὴν πλατεῖα τὴ γυναῖκα σου ἢ τὴ μνηστή σου νὰ τὴν ἀγκαλιάζῃ ὁ ἄλλος ἔτσι, τί θὰ κάνῃς; Διαζύγιο θὰ πάρῃς, πιστόλι θὰ βγάλῃς. Πῶς λοιπὸν αὐτὸ ποὺ δὲν θέλεις νὰ γίνεται ἔξω, πῶς τὸ δέχεσαι, ἠλίθιε τῶν ἠλιθίων, νὰ γίνεται μέσα στὴν αἴθουσα τοῦ χοροῦ;

• Ἄ, ξεχάσαμε ὅτι ὁ καρνάβαλος ἔχει καὶ στέμμα. Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς φυλάῃ. Εἶνε πλέον διάβολος στεφανωμένος. Καὶ ποιό εἶνε τὸ στέμμα; Εἶνε μία λέξι ἄγνωστη ἐδῶ. Ἐὰν τὴν πῶ, μόνο ἂν εἶ­νε κανένας Πατρινὸς θὰ καταλάβῃ. Εἶνε τὸ περιβόητο μπουρμπούλι. Τί εἶνε τὸ μπουρμπούλι; Δὲν τό ᾽ξερα κ᾽ ἐγὼ ὁ ταλαίπω­ρος. Τὸ ἔμαθα. Τί ἤτανε; Ἄκου! Τὶς τελευταῖες ἡμέρες ντύνον­ται οἱ γυναῖκες καὶ οἱ ἄντρες, σκεπάζοντας ὁλόκληρο τὸ πρόσωπό τους μὲ κουκοῦλες κάτω ἀπὸ μιὰ ἐνδυμασία ποὺ φοροῦ­σαν κάποτε οἱ καπουτσῖνοι στὰ βορεινὰ μέρη. Δὲν μιλᾶνε καθό­λου, ἀγκαλιάζονται, φιλιοῦνται, συναναστρέφονται ἀναμεταξύ των καὶ κατόπιν συνεχίζεται ἡ ἁμαρτία δεξιὰ καὶ ἀριστερά. Δὲν ξέρεις ποιός εἶνε ὁ ἄντρας καὶ δὲν ξέρεις ποιά εἶνε ἡ γυναίκα. Ἐπάνω στὸ «παιχνίδι» αὐτὸ ἔγιναν φρικιαστικὰ πρά­γματα. Τ᾽ ἄκουσα ἀπὸ στόμα πνευματικοῦ πατρός, τὸν ὁποῖο ὑ­­πολήπτεται ὅλη ἡ πατρίδα. Ἕνας, χορεύοντας μπουρμπούλι μὲ μιὰ ἄλλη γυναῖκα ἀποφάσισαν νὰ πᾶνε σὲ ξενοδοχεῖο, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὴν ἁμαρτία. Πηγαίνοντας ἐκεῖ καὶ βγάζον­τας τὰ ντόμινα τί νὰ δῇ; Ἦταν ἡ γυναίκα του! Τὴν ἑπομένη ἡμέρα αἴτησι διαζυγίου. Ἕνα ἄλλο τραγικώτερο, φρικιαστικώτερο ποὺ ἀνατριχιάζεις. Παίρνοντας ἄλλος μιὰ γυναῖκα νὰ πάῃ νὰ χο­ρέψῃ, ξεσκεπάζεται τὸ ντόμινο καὶ ἦταν ἀδέρφια. Ἔπαθε κλονισμὸ ψυχικὸ καὶ πῆγε στὸ φρενοκομεῖο.

Εἶνε λοιπὸν ὡραῖα πράγματα αὐτά, τὰ ἐπιτρέπει τὸ Εὐαγγέλιο, τὰ ἐπιτρέπουν οἱ ἱεροὶ κανόνες; Καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ποιός, ἀ­γαπητέ μου, θὰ εἶνε ἐκεῖνος ποὺ θὰ τολμήσῃ νὰ πῇ, ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε μία ἀθῴα ψυχαγωγία; Κάποτε λέγανε, ὅτι κάτω ἀπὸ μιὰ ἡλικία τὰ παιδιὰ εἶνε ἀθῷα, δὲν χρειάζονται ἐξομολόγησι. Τώρα; ὅπως τὸ παπί, μόλις γεννηθῇ, πέφτει μέσα στὸ νερό, ἔτσι τὰ παιδιὰ μόλις γεννηθοῦν, εἶνε μέσα στὴν ἁ­μαρτία.

Ἂν καὶ ἔχω φόβο μήπως προσκρούσω σὲ παρθενικὰ αὐτιά, θὰ τολμήσω νὰ σᾶς μιλήσω ζωηρότερα. Ἀμφιβάλλεις ἀκόμα; Μὴ ῥωτᾷς ἐμένα, οὔτε τοὺς πνευματικοὺς πατέρας. Πήγαινε στὴν Πάτρα, νὰ ῥωτήσῃς κάτι φτωχιὲς γυναῖκες, καθαρίστριες ποὺ σκουπίζουν τὰ κέντρα αὐτὰ ὄπου γίνονται οἱ χοροί· –Πάτερ μου, μοῦ εἶπε μία ἀπὸ αὐτές, τὸ τί ἀντικείμενα μάζεψα τὸ πρωί, ὅταν πῆγα νὰ σκουπίσω τὰ χοροδιδασκαλεῖα, «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν» (πρβλ. Ἐφ. 5,12).

Ἦταν μέσα στὴν Πάτρα ἕνας τίμιος διευθυντὴς βρεφοκομείου δεκαπέντε χρόνια. Καὶ μοῦ κάνει ἕνα γράμμα. Πάτερ μου, λέει, τί φωνάζεις; Νὰ σοῦ δώσω ἐγὼ στοιχεῖα, καὶ νὰ πῇς σ᾽ ὅλους αὐτοὺς τὸ ἑξῆς. Ἐννιὰ μῆνες μετὰ τὸν καρνάβαλο, τὰ ἔκθετα βρέφη, τὰ μούλικα – νό­θα παιδάκια, νά!…νά!… πλῆθος· Δὲν ἔχω ποῦ νὰ τὰ βάλουμε. Κ᾽ ἔπειτα μοῦ λέτε ἐσεῖς ὅτι ὁ καρνάβαλος εἶνε ἀθῴα ψυχαγωγία;

Ἐγὼ ἀπορῶ, ἀδέρφια μου. Δὲν θέλω νὰ μιλάω· ἂν ἦταν δυνατὸν νὰ πάω σὲ καμμιὰ σπηλιὰ στὸ Ἅγιο Ὄρος νὰ κλάψω τὶς ἁμαρτίες μου!… Ποιός ἀκούει; Ἀμφιβάλλω ἂν καὶ ἐδῶ ὑπάρχουν δέκα ζευγάρια αὐτιὰ ν᾽ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὑ­πάρχει σήμερα εἰλικρι­νὴς ἀκροατής; Γι᾽ αὐτὸ μὲ συγκινεῖ ἐκεῖ­νο ποὺ ἀκοῦμε τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα· «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου, Κύριε…». Μεγαλοδύναμε, πῶς μᾶς ἀνέχεσαι;

Πάντως, μολονότι ἁμαρτωλὸς καὶ ἀνάξιος νὰ φιλήσω τὰ πόδια σας, βάσει τῶν πατέρων καὶ τῶν προφητῶν προειδοποιῶ ὅλους καὶ ἂς γραφῇ. Ἐὰν στὴν Πάτρα συνεχιστῇ τὸ καρνα­βάλι, μιὰ νύχτα σεισμὸς θὰ καταστρέψῃ τὴν πόλι. Καὶ οἱ σεισμοὶ ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα χρόνια δὲν εἶνε τυχαῖα γεγονότα· «ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται» (Ψαλμ. 103,32). Θὰ πληρώσουμε μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο ὅλα τ᾽ ἁμαρτήματα τὰ ὁποῖα διαπράττουμε.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

 

 

Ο Επικήδειος Λόγος που εκφώνησε κατά την κηδεία του Αγίου Γερβασίου Παρασκευοπούλου ο Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης.

Τον ἐπικήδειο λόγο για τὸν Άγιο Γερβάσιο Παρασκευόπουλο ἐκφώνησε ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνος Καντιώτης. Στὸν ἐπικήδειο λόγο του, ὁ τότε (τὸ 1964), ἱεροκήρυκας τῶν Ἀθηνῶν π. Αὐγουστῖνος, μίλησε για τὶς μεγάλες πατερικές ἀρετές τοῦ π. Γερβασίου καὶ την μεγάλη του προσφορά στὴν Ἐκκλησία και στὴν πατρίδα.  

Τὰ τελευταία λόγια του προκάλεσαν ἀνησυχία στὸν ἐπίσκοπο Κ. Πλατή τῶν Πατρών καὶ σὲ κάποιους ἄλλους δεσποτάδες ποὺ ἦταν παρόντες ὅταν εἶπε: «Ὁ π. Γερβάσιος θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται έπὶ ἀρχιερατικοῦ θρόνου καὶ νὰ εἶναι ἀρχιεπίσκοπος»...(Τὸ διαπιστώνουμε ἀπό τὴν μεγάλη οχλοβοή στὸ βίντεο, ποὺ μετά βίας ἀκούγονται τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ ἱεροκήρυκα). Καὶ κατέληξε ὅτι: «Στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ ὁ π. Γερβάσιος εἶναι ἅγιος».

Κυριακή μετά τα Φώτα. Aμαρτία και μετάνοια (+επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη)

 

Εμπνευσμένη Εγκύκλιος του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου για το ειδωλολατρικό έθιμο των φωτιών

 

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

“Η Εκκλησία, όπως μπορεί κανείς να δει διαβάζοντας τον 65ο κανόνα της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, η Εκκλησία απαγορεύει τις φωτιές αυτές”

Τώρα στις εορτές των Χριστουγέννων υπάρχει ένα έθιμο. Μερικοί άνθρωποι, που θέλουν να λέγονται χριστιανοί, ιδίως νέοι, κάνουν επιδρομή: Βγαίνουν στους δρόμους, μαζεύουν ξύλα, λάστιχα αυτοκινήτων, μπαίνουν στις αυλές των σπιτιών και αρπάζουν ό,τι πρόχειρο, τα στοιβάζουν όλα σ ένα μέρος, και τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων βάζουν φωτιά, μαζεύονται γύρω από τη φωτιά, πηδούν τις φλόγες, βγάζουν κραυγές, αισχρολογούν, τραγουδούν κοσμικά τραγούδια, πίνουν οινοπνευματώδη ποτά, παίζουν όργανα, κορίτσια και αγόρια χορεύουν, νομίζοντας ότι έτσι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα!

Αλλά το έθιμο αυτό της φωτιάς, αγαπητοί μου, δεν είναι χριστιανικό. Η Εκκλησία, όπως μπορεί κανείς να δει διαβάζοντας τον 65ο κανόνα της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου, η Εκκλησία απαγορεύει τις φωτιές αυτές. Και οι χριστιανοί πρέπει να υπακούσουν στη φωνή της Εκκλησίας.

Οι φωτιές αυτές και από άλλη άποψη πρέπει να καταργηθούν. Με την πρόφαση της φωτιάς κλέβονται πόρτες, παράθυρα, κάρρα, και άλλα χρήσιμα πράγματα και, και από τις κλοπές αυτές προκαλούνται έχθρες και μίση που καταλήγουν στα Δικαστήρια.

Αλλά και κίνδυνος πυρκαγιών υπάρχει, όπως συνέβη σε ένα χωριό όπου οι κάτοικοι κάλεσαν έντρομοι την Πυροσβεστική, για να σβήσει τη φωτιά που έπαιρνε διαστάσεις. Η πόλις ιδίως της Φλωρίνης νομίζει κανείς ότι πυρπολείται από βαρβαρική επιδρομή.

Ἀνεπιθύμητος ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς σημερινοὺς πανηγυρτζῆδες

…Θὰ μαζευτοῦν καὶ δεσποτάδες μὲ τὰ ἐγκόλπιά τους καὶ μὲ τὶς σπινθηροβολοῦσες μίτρες τους, θὰ μαζευτοῦν ὅλοι ἐπάνω ἐκεῖ (*).

Ἔ, Χριστιανοί μου, σᾶς ἐνθουσιάζει αὐτὴ ἡ πανήγυρις; σᾶς ἐνθουσιάζουν αἱ στολαὶ αἱ λαμπραὶ τῶν παπάδων μας καὶ τὰ ῥαβδιὰ τὰ δεσποτικὰ καὶ τὰ στέμματα καὶ οἱ φωνὲς καὶ οἱ πανηγύρεις; Δὲν ξέρω.

Σᾶς κάνω μιὰ ὑπόθεσι μόνο. Φανταστῆτε τὴν ὥρα ἐκείνη, ποὺ εἶνε ὅλοι αὐτοὶ μαζεμένοι ἐκεῖ, νά ᾽ρχεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος• μὲ τὸ ῥαβδί του, χωρὶς νά ᾽χῃ μίτρες στὸ κεφάλι…

Πώ πω! δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ μία μίτρα, δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ μπαστούνια καὶ πολυτέλεια, δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ αὐτοκίνητα πολυτελείας, δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο μὲ διαταγὰς καὶ ἀστραπὰς καὶ βροντάς• δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ τὸν Παῦλο σὰν Ἀλῆ πασᾶ νὰ κυβερνᾷ τοὺς πιστούς.

Δὲν μπορῶ νὰ φανταστῶ ἔτσι τὸν Παῦλο• εἶνε μιὰ ἄρνησις τοῦ Χριστιανισμοῦ ὅλη αὐτὴ ἡ ἐμφάνισις τοῦ ἱερατείου μας. Ἐὰν πραγματικῶς λοιπόν, μὲ ἀλεξίπτωτο τοῦ οὐρανοῦ, ἔπεφτε [ὁ ἀπόστολος] ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὰ οὐράνια κάτω στὴ γῆ τὴν ὥρα ἐκείνη καὶ ἔλεγαν «Ὁ Παῦλος ὁ ἀπόστολος!», –ὤ τότε, ἀδελφοί μου– θὰ ἄλλαζε ὅλη αὐτὴ ἡ ψευδὴς σκηνοθεσία, ὅλο αὐτὸ τὸ φεστιβὰλ τὸ ὁποῖο ἑορτάζουνε ὅλοι αὐτοί (οἱ ψαλτάδες, οἱ παπᾶδες μὲ τὰ λαμπρά τους ἄμφια, οἱ δεσποτάδες).

Καὶ μόνον αὐτοί; Καὶ ἐμεῖς ὅλοι, ἀδελφοί μου• καὶ ὅλη ἡ Ἀθήνα, καὶ ὅλη ἡ Ἑλλάδα, μὲ τὸ λαὸ καὶ τὸν κλῆρο της, μὲ τοὺς φτωχούς, μὲ τοὺς πλουσίους, μὲ τοὺς βασιλιᾶδες της. Ἐὰν μᾶς στύψῃς ὅπως στύβεις τὸ λεμόνι, ἂν μᾶς στύψῃς ὅλους (παπᾶδες, ψαλτάδες, δεσποτάδες, καλογέρους, ἀσκητάδες, ἱεροκήρυκας, θεολόγους), ἐὰν μᾶς στύψῃς ὅλους, τὸ νυχάκι τοῦ Παύλου δὲν κάνουμε.

Ἄχ Χριστιανοί μου! Ἕνας Παῦλος ἦταν αὐτός –ὅταν τὸ σκέπτομαι κλαίω–, καὶ ἔγινε ἠλεκτρικὴ σκούπα καὶ καθάρισε τὴν Ἑλλάδα• ὀγδόντα δεσποτάδες, ἑκατὸ ἱεροκήρυκες, ὀκτὼ χιλιάδες παπᾶδες ἐμεῖς, καὶ ἡ Ἑλλάδα ἐβρώμισε. Πού, ἂν εἴχαμε Πνεῦμα Θεοῦ, θὰ εἴχαμε ἀνακαινίσει τὸν κόσμο ὅλο. Ἄχ Παῦλε, ἄχ Παῦλε!

Καὶ ἂν ἤρχετο ὄχι στὸ 53 μ.Χ. ποὺ ἦρθε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀλλὰ ἂν ἐρχόταν σήμερα στὸ «κλεινὸν ἄστυ» ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θὰ εἶχε καὶ σήμερα ἐχθρούς. Ἀλλὰ ἂς μὲ συχωρέσῃ ὁ Θεὸς γι᾽ αὐτὴν τὴν πικρὰν ἀλήθεια ποὺ θὰ πῶ. Ἂν καὶ ξέρω ὅτι μέσα στὸ ἀκροατήριό μου ἔχω κατασκόπους οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν τὸ γνήσιο καὶ ἀποστολικὸ καὶ ῥιζοσπαστικὸ κήρυγμά μου, μιλῶ καθαρὰ ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, καὶ ὁποιοσδήποτε καὶ ἂν εἶνε ἂς προσπαθήσῃ νὰ μὲ διαψεύσῃ καὶ νὰ κατηγορήσῃ ὅ,τι θέλει. Ἐὰν ἐρχότανε ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν Ἀθήνα μέσα, στὴν Ἑλλάδα μέσα, οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροί του, ποὺ δὲν θὰ τὸν ἀφήνανε νὰ μείνῃ οὔτε εἰκοσιτέσσερις ὧρες, οὔτε νὰ πιῇ ἕνα ποτήρι νερό, θὰ ἤτανε – ποιοί, ἀδελφοί μου; Δὲν τὸ λέτε• θὰ ἦταν οἱ δεσποτάδες.

Ὄχι ὅμως ὅλοι, ἀγαπητοί μου• ὄχι ὅλοι, ἀλλὰ οἱ κακοὶ ἐκεῖνοι ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ἐδίωξαν ἕνα Μέγα Βασίλειο, ἕνα Χρυσόστομο καὶ νωρίτερα ἕνα Μέγα Ἀθανάσιο• οἱ κακοὶ ἐπίσκοποι, περὶ τῶν ὁποίων εἶπε ὁ Χρυσόστομος ὅτι «Οὐδὲν δέδοικα ὡς ἐπισκόπους πλὴν ἐνίων» (τίποτα δὲν φοβήθηκα ὅσο τοὺς ἐπισκόπους ἐκτὸς ἀπὸ μερικούς). Οἱ κακοὶ ἐπίσκοποι δὲν θὰ τὸν ἀφήνανε νὰ μείνῃ οὔτε εἰκοσιτέσσερις ὧρες. Δὲν θὰ τολμοῦσε. Ποῦ νὰ πάῃ ὁ Παῦλος; Νὰ πάῃ στὸ Μεσολόγγι; Οἱ παράνομοι καὶ ἀντικανονικοὶ δεσποτάδες (**) –γιατὶ θὰ εἶχε ἕνα ῥαβδὶ φωτιὰ καὶ λάβρα– θὰ τοῦ ἔλεγαν• «Ἐμεῖς ἐδῶ στὸ Μεσολόγγι ἔχουμε ἱεροκήρυκας σπουδαίους καὶ μεγάλους». Θὰ πήγαινε στὰ Γιάννενα; «Ἔχουμε ἱεροκήρυκας». Θὰ πήγαινε στὸ Βόλο; «Ἔχουμε ἱεροκήρυκας». Ὅπου νὰ πήγαινε, δὲν θὰ μποροῦσε να σταθῇ. Εὐγενέστεροι ἦσαν οἱ Ἀθηναῖοι τὰ χρόνια ἐκεῖνα• τὸν ἀνεβάσανε ἐπάνω στὸ βῆμα τοῦ Ἀρείου πάγου (βλ. Πράξ. 17,19 κ.ἑ.). Ἂν ἐρχόταν τώρα, ἡ δημοσία ἀσφάλεια θὰ τὸν συνελάμβανε ὡς ἐπικίνδυνο καὶ θὰ τὸν ὡδηγοῦσε στὴν ἐξορία, δὲν θὰ τὸν ἄφηνε νὰ μείνῃ οὔτε εἰκοσιτέσσερις ὧρες.

Ὤ θεομπαῖκτες, ὤ ὑποκριταί, ὤ φεστιβὰλ θρησκευτικό!… Ὅταν παρουσιαστῇ πνεῦμα τὸ ὁποῖον ἔχει σπινθῆρα ἀποστόλου Παύλου, δὲν γίνεται δεκτός. Ἐντὸς ὀλίγου μέσα εἰς τὴν Ἑλλάδα δὲν θὰ ὑπάρχῃ θέσι γι᾽ αὐτόν. Ἐὰν κατισχύσῃ ἡ ἀνομία, ἡ ἀσέβεια, ἡ ἁμαρτία, δὲν θά ᾽χῃ θέσι. Κάθε τίμιος κληρικὸς ποὺ πιστεύει στὸν Ἐσταυρωμένο, κάθε κληρικὸς μὲ παρρησία καὶ ἔλεγχο, δὲν θά ᾽χῃ θέσι. Μέσα στὴν φαυλοκρατούμενη ἐκκλησία δὲν θά ᾽χουν θέσι οἱ τίμιοι ἄνθρωποι.

Ἀλλ᾽ ὦ Παῦλε ἀπόστολε. Ἐσὺ ποὺ ἀγάπησες τὸ γένος μας, ἐλθὲ καὶ πάλι ἐν μέσῳ ἡμῶν. Παρηγόρησέ μας, ἐνίσχυσέ μας, δῶσε μας καὶ πάλι τὴν Ἑλλάδα μας. Καὶ τότε τὰ βράχια θὰ τινάξουν ῥόδα πρὸς τιμὴν τῆς ἁγίας Τριάδος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων• ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἐπίλογος ὁμιλίας σὲ ναὸ τῶν Ἀθηνῶν περὶ τὴν ἑορτὴ τῶν ἁγ. Ἀποστόλων πιθανὸν τὸ ἔτος 1966)

―――――――――――

(*) Ἐννοεῖ μᾶλλον στὸν Ἄρειο πάγο παρὰ τὴν Ἀκρόπολι τῶν Ἀθηνῶν.

(**) Ὑπῆρχε, φαίνεται, τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἐκκρεμότης περὶ τὴν κανονικότητα τοῦ ἐκεῖ μητροπολίτου. Ἂν ἡ ὁμιλία ἔγινε τὸ καλοκαίρι τοῦ 1966, τότε τὰ περὶ ἀντικανονικῶν καὶ παρανόμων ἀρχιερέων παραπέμπουν στὸν προηγηθέντα Νοέμβριο τοῦ 1965• τότε ἔγιναν πραξικοπηματικὲς ἐκλογές, ποὺ ἀμφισβητεῖτο ἡ νομιμότης τους καὶ ἐβράδυναν νὰ τακτοποιηθοῦν.

ΩΡΑΙΟΤΑΤΗ ΚΑΙ ΓΛΑΦΥΡΟΤΑΤΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΘΡΥΛΙΚΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 21 ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΚΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΑΓΙΩΤΑΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ.

Ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης ελέγχει την απραξία των σημερινών επισκόπων που δεν αντιδρούν στις καρναβαλικές ασυδοσίες.

 

 

                             Γράφει ο  Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Ο μακαριστός π.Αυγουστίνος διεκήρυττε πεπαρρησιασμένα την αλήθεια, ωμή και απερίτμητη. Και αυτό του στοίχισε κατά κόσμον. Ναι, μόνο κατά κόσμον. Γιατί πνευματικά τον ανέβασε ακόμη περισσότερο στις συνειδήσεις του υγιώς φρονούντος εκκλησιαστικού πληρωματος. Οι κοσμικόφρονες ακόμη και δεκατρία έτη μετά τη σεπτή του κοίμηση ταράσσονται άμα τω ακούσματι του ονόματός του και των αντικαρναβαλικών του αγώνων. Λυσσούν ακόμη και σήμερα.

Ο μακαριστός αγωνιστής επίσκοπος προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις από την πλευρά των κοσμικώς φρονούντων που επιστράτευσαν μέχρι και πανεπιστημιακούς καθηγητές Ψυχιατρικής προκειμένου να του σφραγίσουν το στόμα. Επειδή κήρυττε κατά των καρναβαλικών αθλιοτήτων. Στη συνείδηση, όμως, του πιστού κλήρου και λαού δικαιώθηκε!

Στηλίτευσε, όπως και το παρόν κήρυγμα πιστοποιεί, τις ηθικές παρεκτροπές της περιόδου του Τριωδίου, με αιχμή του δόρατος τις δαιμονοκίνητες καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Ψυχές παραδίδονται στο Σατανά σαν ανδράποδα με τις παντοίες ασχημίες που λαμβάνουν χώρα αυτές τις κατ εξοχήν ιερές και κατανυκτικές ημέρες, οπότε έχει χαθεί κάθε μέτρο και κάθε φραγμός, όπου βασιλεύουν τα κατώτερα ένστικτα. Σήμερα, κι όλας, η σχετική ειδησεογραφία μας πληροφορεί ότι αυξήθηκε κατακόρυφα η προσέλευση δυστυχών και τραγικών συνανθρώπων μας, θυμάτων της νεοειδωλολατρικής ασυδοσίας των ημερών, στα εφημερεύοντα Νοσοκομεία, συνεπεία υπερκατανάλωσης αλκοόλ.

Δεν χρειάζεται να επισημάνουμε και τις ηθικής φύσεως συνέπειες, προεκτάσεις και παραμέτρους των καρναβαλικών παραλυσιών. Τυγχάνουν τοις πάσι γνωστές. Και από μεν τους άθλιους (η λέξη είναι πολύ ήπια) πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς άρχοντες καθώς και από τους πλέον άθλιους δημοσιογραφίσκους που ζουν εκ μισθωμάτων ασεβείας και ανομίας καθώς και από τους υλόφρονες και στομαχόφρονες επιχειρηματίες των οποίων ολόκληρη η προοπτική της ζωής συνίσταται στο άνομο κέρδος, δεν περιμένουμε κάποια αντίδραση. Αυτοί συμφωνούν, υπερθεματίζουν, προβάλλουν και συμμετέχουν ενεργά στα συγκεκριμένα αίσχη. Κάτι τέτοιο είναι απολύτως αναμενόμενο.

Το ερώτημα, εν προκειμένω, συνίσταται στη στάση του επιχωρίου επισκόπου. Του ισταμένου «εις τόπον και τύπον » Χριστού. Του εντεταλμένου την περιφρούρηση του λαού του Θεού από τη λύμη της εκκοσμικεύσεως. Παραθέτω την εγκύκλιο που εξαπέστειλε ο εν λόγω μητροπολίτης με αφορμή την Κυριακή της Τυρινής, και η οποία έχει ως εξής [ΕΔΩ].

O απολογισμός απο Φερράρα-Φλωρεντία (+επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη)

 

Aδελφοί "μετανοείτε" (+επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη)-ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

 

Eλάτε να περάσουμε τον Ιορδάνη (+επισκόπυ Αυγουστίνου Καντιώτη)

 

Kυριακή πρό των Φώτων (+επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη)

 

H άμπελος του Κυρίου (+επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη)

 

π. Αυγουστίνος Καντιώτης - Η τρίτη γέννηση!!

 

Ο υψηλός επισκέπτης

 

Κυριακή πρό της Χριστού Γεννήσεως. Το παρελθόν

 Ενημερωτικό  σχόλιο.

Ἴσως δημιουργηθεῖ ἡ ἀπορία σέ κάποιους, γιατί γενεαλογεῖται ὁ Ἰωσήφ καί ὄχι ἡ Παναγία, όπως ακούσαμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα (βλ. Ματθ. α').

Ὁ Ἰωσήφ ἦταν προστάτης καί «μνήστωρ» τῆς Θεοτόκου, καί δέν εἶχε συγγένεια εξ αἵματος μέ τόν Κύριό μας, καθότι ὁ Χριστός εἶναι χωρίς μητέρα ὡς Θεός καί χωρίς πατέρα ὡς Ἄνθρωπος, "απάτωρ, αμήτωρ και αγενεαλόγητος".

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἀναφέρει δύο κυρίως λόγους:

Πρῶτον, ἐπειδή σύμφωνα μέ τό ἰουδαϊκό ἐθιμικό δίκαιο δέν γενεαλογοῦντο ποτέ οἱ γυναῖκες καί εἰδικά μόνες τους καί αὐτό φαίνεται ἀφοῦ καί στήν ὅλη γενεαλογία, ὅπου ἀναφέρεται γυναίκα, ἀναφέρεται σέ συνδυασμό μέ τό σύζυγό της.

Δεύτερον ἐπειδή ὁ Ἰωσήφ παρίστατο σάν πατέρας τοῦ Χριστοῦ, χωρίς νά εἶναι βέβαια, διότι δέν ἔπρεπε ἐξ ἀρχῆς οἱ Ἰουδαῖοι νά μάθουν, γιά τήν ἄνευ σπορᾶς κυοφορία τῆς Παρθένου, ἐπειδή θά θεωροῦσαν τήν ἐγκυμοσύνη Της προϊόν μοιχείας καί θά τήν λιθοβολοῦσαν ἕως θανάτου, σύμφωνα μέ τίς σχετικές διατάξεις τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου.

-------------------------------------------------------

1995: ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΝΕΑ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ. ΕΠΕΣΕ ΦΟΒΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ & ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΞΗ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ. ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ & ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟ ΑΚΥΡΩΣΟΥΝ!!! ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ Ο ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ, ΤΩΡΑ Ο ΛΕΜΕΣΟΥ! ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΝΤΑΙ ΟΣΟΙ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ.

1995: ΙΔΟΥ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΙΑ ΑΠΕΙΛΗ ΝΕΑΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ. ΕΠΕΣΕ ΦΟΒΟΣ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ & ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ Ο ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΣΤΡΕΦΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ. ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΒΑΡΟΛΟΜΑΙΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ & ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΝΑ ΤΟ ΑΚΥΡΩΣΟΥΝ!!! ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ Ο ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ, ΤΩΡΑ Ο ΛΕΜΕΣΟΥ! ΕΞΕΥΤΕΛΙΖΟΝΤΑΙ ΟΣΟΙ το ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ.

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ ΨΕΥΤΕΣ. ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΝΑ ΑΚΥΡΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Σε ποιες περιπτώσεις οι Χριστιανοί επιτρέπεται (ή επιβάλλεται) να κάνουν ανυπακοή πρός τους Εκκλησιαστικούς τους Ηγέτες;

 

Ο θρυλικός Αυγουστίνος Καντιώτης γράφει για τον Άγιο Χριστόφορο Παναγιωτόπουλο (Παπουλάκο)

 

O ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ
(Tο άρθρο είναι του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου.
Εδημοσιεύθη στο περιοδικό ”Χριστιανική Σπίθα” τον Δεκέμβριο του 1952, φυλ. 137).

 Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, θεολόγοι, κήρυκες του θείου λόγου, πάντες φρουροί της ιεράς ποίμνης του Ιησού. Ινα τί κοιμάσθε; Λύκοι εις τα πρόβατα. Ποιοι είναι οι λύκοι; Αιρετικοί όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων, μπήκαν εις τας Μητροπόλεις, τας ενορίας και τα σχολεία. Ποιοι είναι οι λύκοι; Άνδρες άρπαγες και πλεονέκται τον Μαμμωνά λατρεύοντες και τον λαό κατά ποικίλους τρόπους ληστεύοντες. Λύκοι κοινωνικοί. Λύκοι εκκλησιαστικοί. Λύκοι αραβικοί. Λύκων επιδρομή. Οι χιλιασταί, π.χ. οι οποίοι το 1922 εμετρώντο στα δάκτυλα της μιάς χειρός, σήμερον έφτασαν στις 12.000 άτομα, είναι διασκορπισμένοι εις όλην την χώραν και αρπάζουν καθημερινώς τα πρόβατα, τας ψυχάς. Ποιμένες του νέου Ισραήλ. Δεν τρέμετε τας ευθύνας σας; Το ποίμνιόν σας διαλύεται και σεις;… Ακούεται η Σάλπιγξ των εσχάτων ημερών! 

 Ποιμένες! Εκτινάξατε εκ των βλεφάρων σας τον νυσταγμόν, αφήσατε τας φλογέρας, αρπάσατε τας σφενδόνας, καταδιώξατε τους λύκους, σώσατε το ποίμνιο, το υπολειφθέν ελάχιστον ποίμνιον… Aλλ’ ακούω αντίρρησιν, που προέρχεται από τους λεγομένους «αγραμμάτους».Πολύ καλά, σου λέγει ο ιερεύς της υπαίθρου, να εξέλθωμε εις πόλεμο κατά της πλάνης και της αμαρτίας. Βλέπω και εγώ το κακό που εξαπλώνεται και έφθασε εως την τελευταία καλύβη. Αλλ’ εγώ δεν είμαι πτυχιούχος ιερατικών και θεολογικών σχολών. Δεν εσπούδασα επιστήμη. Δεν γνωρίζω γράμματα πολλά. Είς αυτόν τον αγώνα υπέρ της Ορθοδοξίας τι μπορώ εγώ να προσφέρω; Τι μπορώ να κάνω;

 Αδελφέ! Ερωτάς τι να κάνεις; Φαίνεται ότι δεν διάβασες το Ευαγγέλιο ή, εάν το εδιάβασες, δεν το επίστευσες. Συ ο ένας δύνασαι να σώσεις το χωρίο σου, την επαρχίαν σου, τον νομόν σου, την Ελλάδα όλην. Αρκεί να έχεις πίστη θερμή, ενεργητική, ως κόκκον σινάπεως, και τότε θα είπεις εις το όρος, εις το μεγαλύτερο εμπόδιο που προβάλλει ενώπιόν σου, Όρος, «μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν» (Ματθ. 17,20). Όχι πτυχία και διπλώματα και μετεκπαιδεύσεις και μισθοί και τυχερά και διπλαί και τριπλαί θέσεις, και τίτλοι κενοί περιεχομένου, αιωρούμενοι ως αερόστατα, αλλά πίστις. Πίστις το παν. Πίστις! Μυστικός μοχλός που μετακινεί όρη. Ω πίστις, μεγάλα τα κατορθώματά σου! Και απόδειξις, μία εκ των μυρίων αποδείξεων της θαυματουργούσης πίστεως, είναι ο Παπουλάκος.

Τί ήτο ο Παπουλάκος; Αρχιεπίσκοπος; Μητροπολίτης; Διευθυντής Αποστολικής Διακονίας; Καθηγητής θεολογικής σχολής; Ιεροκήρυξ; Εφημέριος πλουσίας ενορίας πόλεως; Είχε πτυχία και διπλώματα και σπουδάς του εξωτερικού; Τίποτε από όλα αυτά. Ο Παπουλάκος ήτο ένας απλούς μοναχός, ελαχίστων γραμματικών γνώσεων, αλλ’ ό,τι έπραξεν υπέρ του λαού, υπέρ της ορθοδόξου πίστεως, δεν ηδυνήθησαν να πράξουν όλοι οι επίσκοποι και θεολόγοι της εποχής του. Φαινόμενο, φωτεινόν μετέωρον, αστήρ που εσελάγισεν εις τον ουρανό της Ελλάδος! Νεώτερος απόστολος του Χριστού ανεδείχθη ο Παπουλάκος. «Πίστει» (Εβρ. 11,3 κ.ἑ.) και μόνον πίστει ανεδείχθη.Εκ του βίου του ήρωος τούτου της Ορθοδοξίας ορισμένα σημεία έκρινα καλόν να σταχυολογήσω και εξάρω εδώ, με την ελπίδα ότι μία υπόμνησις των αγώνων του Παπουλάκου θα ωφελήσει κλήρον και λαόν. Διότι θα είναι μία πρόσκλησις εις αυτοέλεγχον, εις αυτοκριτικήν, που πάντοτε πρέπει να ενεργούμε επί του εαυτού μας, διά να βλέπομε πόσον μακράν είμεθα από το χριστιανικόν ιδεώδες που υποτυπώνει η Ορθοδοξία. Εις τον καθρέπτη της αυστηράς, της αγίας ζωής του Παπουλάκου δια της συγκρίσεως θα ίδωμε και ημείς τα ιδικά μας ράκη και θα κλαύσωμεν και θα πενθήσωμεν δια την αθλιότητα της σημερινής κοινωνικής και εκκλησιαστικής μας καταστάσεως.