Ὁ Λατῖνος Πάπας τοῦ Βατικανοῦ Λέων ΙΔ΄ εἰς τὸ Δύστυχον Φανάριον καὶ εἰς τὴν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας.

ΝΤΕΤΖΙΟΡΤΖΙΟ_2025-12-09_Ὁ Λατῖνος Πάπας τοῦ Βατικανοῦ Λέων ΙΔ΄...

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΟΝ ΠΑΠΙΚΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗΝ
ΕΙΣ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ.

Ὁ Λατῖνος Πάπας τοῦ Βατικανοῦ Λέων ΙΔ΄
εἰς τὸ Δύστυχον Φανάριον καὶ εἰς τὴν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας.

Φιλοξενούμενος τοῦ ἀρχιαποστάτου καὶ ἀρχιαιρεσιάρχου
κ. Δημητρίου Ἀρχοντώνη, τοῦ καὶ Βαρθολομαίου Α΄, ἐπιλεγομένου.

 

Γράφει ὁ Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

 

ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΟΛΛΩΝ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ τῶν προηγουμένων Λατίνων Παπῶν τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν διὰ τὶς ἐκεῖ ἀνίερες καὶ προκλητικὲς ἐπετειακὲς πανηγύρεις τῆς —διὰ τὰ ὀψώνια τῶν ἁμαρτιῶν μας— ἐνθρονίσεως τοῦ παναιρετικοῦ λατινόφρονος καὶ οἰκουμενιστοῦ κ. Δημητρίου Ἀρχοντώνη, κατ’ αὐτὰς ὁ Πάπας Λέων ΙΔ΄ πῆγε καὶ εἰς τὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, διὰ νὰ «τιμήσῃ» τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ἡ ὁποία συνῆλθεν ἐκεῖ τὸ ἔτος 325, θεοπνεύστως εἰσάγουσα καὶ καθιεροῦσα τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως ὡς τὴν ἀκρογωνιαίαν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν Πίστεως τῆς «μίας ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»!!!

Ποῖον τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως; Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μὲ ἀπόλυτον σαφήνειαν ὑπὸ τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἁγιοπνευματικῶς ἐνεπνεύσθη καὶ συνετέθη, δηλοῦν περὶ τῆς ὁμοουσιότητος τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τὴν σχέσιν τῶν ὑποστάσεων-προσώπων Αὐτῆς:

«¹Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων. ²Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γενηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο». (Βλ. Ὡρολόγιον τὸ Μέγα..., ἐκδ. Ἀποστολικὴ Διακονία, Ἀθήνα, ¹²1995, ἀνατ. ¹³1998, σ. 14).

Συνεπληρώθη δὲ ἀπὸ τὴν Β΄ Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, συνελθοῦσαν ἐν Κωνσταντινουπόλει τῷ 381· ἡ ὁποία κατεδίκασε τὸν Ἀρειανισμόν. Καὶ ποία ἦτο ἡ συμπλήρωσις τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως;

«Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν Προφητῶν»!!! (Ὅ.π., σ. 15)

Ὅμως ποία εἶναι ἡ μεγαλυτέρα αἵρεσις τῶν Λατίνων Παπιστῶν; Το Filioque· ποὺ σημαίνει «καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ». Δηλαδή: «...τὸ Ἅγιον Πνεῦμα..., τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς κι ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορευόμενον». Ἀλλ’ αὐτὴ ἡ διατύπωσις «καταργεῖ» τὸν Ἕναν Ἅγιον Τριαδικὸν Θεόν, διασπᾶ καὶ ἱεραρχεῖ τὴν Ἁγίαν Τριάδα, καὶ εἰσάγει τὴν πολυθεΐαν εἰς τὴν «μίαν ἁγίαν καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ»!!!

Εἷς ἐν Τρισὶ καὶ Τρεῖς ἐν Ἑνί, ὅπως ἀναλύεται καὶ ὁμολογεῖται εἰς τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως τοῦ ἁγίου Μ. Ἀθανασίου, ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας:

«...Πίστις δὲ καθολικὴ αὕτη ἐστίν, ἵνα ἕνα Θεὸν ἐν Τριάδι καὶ Τριάδα ἐν μονάδι σεβώμεθα, μήτε συγχέοντες τὰς ὑποστάσεις, μήτε τὴν οὐσίαν μερίζοντες· ἄλλη γάρ ἐστιν ἡ τοῦ Πατρὸς ὑπόστασις, ἄλλη τοῦ Υἱοῦ, καὶ ἄλλη τοῦ ἁγίου Πνεύματος· ἀλλὰ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος μία ἐστὶ Θεότης, ἴση δόξα, συναΐδιος ἡ μεγαλειότης. Οἷος ὁ Πατήρ, τοιοῦτος ὁ Υἱός, τοιοῦτο καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Ἄκτιστος ὁ Πατήρ, ἄκτιστος ὁ Υἱός, ἄκτιστον καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀκατάληπτος ὁ Πατήρ, ἀκατάληπτος ὁ Υἱὀς, ἀκατάληπτον καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Αἰώνιος ὁ Πατήρ, αἰώνιος ὁ Υἱός, αἰώνιον καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα· πλὴν οὐ τρεῖς αἰώνιοι, ἀλλ’ εἷς αἰώνιος· ὥσπερ οὐδὲ τρεῖς ἄκτιστοι, οὐδὲ τρεῖς ἀκατάληπτοι, ἀλλ’ εἷς ἄκτιστος, καὶ εἷς ἀκατάληπτος. Ὁμοίως παντοκράτωρ ὁ Πατήρ, παντοκράτωρ ὁ Υἱός, παντοκράτωρ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· πλὴν οὐ τρεῖς παντοκράτορες, ἀλλ’ εἷς παντοκράτωρ. Οὕτω, Θεὸς ὁ Πατήρ, Θεὸς ὁ Υἱός, Θεὸς καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον· πλὴν οὐ τρεῖς Θεοί, ἀλλ’ εἷς Θεός. Ὡσαύτως, Κύριος ὁ ὁ Πατήρ, Κύριος ὁ Υἱός, Κύριον καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· πλὴν οὐ τρεῖς Κύριοι, ἀλλ’ εἷς ἐστί Κύριος· ὅτι, ὥσπερ μοναδικῶς ἑκάστην ὑπόστασιν Θεὸν καὶ Κύριον ὁμολογεῖν χριστιανικῇ ἀληθείᾳ ἀναγκαζόμεθα, οὕτω τρεῖς Θεούς, ἢ τρεῖς Κυρίους λέγειν καθολικῇ εὐσεβείᾳ κωλυόμεθα. Ὁ Πατὴρ ἀπ’ οὐδενός ἐστι πεποιημένος, οὔτε δεδημιουργημένος, οὔτε γεγεννημένος· ὁ Υἱὸς ἀπὸ μόνου τοῦ Πατρός ἐστιν, οὐ πεποιημένος, οὐδὲ δεδημιουργημένος, ἀλλὰ γεγεννημένος [ἐκ τοῦ Πατρός·] τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἀπὸ τοῦ Πατρός, οὐ πεποιημένον, οὔτε δεδημιουργημένον, οὔτε γεγεννημένον, ἀλλ’ ἐκπορευτόν. Εἷς οὖν ἐστι Πατήρ, οὐ τρεῖς Πατέρες· εἷς Υἱός, οὐ τρεῖς Υἱοί· ἕν Πνεῦμα ἅγιον, οὐ τρία Πνευματα ἅγια· καὶ ἐν αὐτῇ τῇ Τριάδι, οὐδὲν πρῶτον, ἢ ὕστερον, οὐδὲν μεῖζον, ἢ ἔλαττον, ἀλλ’ ὅλαι αἱ τρεῖς ὑποστάσεις συνδιαιωνἰζουσαι ἑαυταῖς εἰσὶ καὶ ἴσαι· ὥστε κατὰ πάντα, ὡς εἴρηται, καὶ Τριὰς ἐν μονάδι καὶ μονὰς ἐν Τριάδι λατρεύεται. Ὁ θέλων οὖν σωθῆναι οὕτω περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος φρονείτω...».  (Ὅ.π., σσ. ε΄-ζ΄)

Το κείμενο της Συνόδου Κων/πόλεως 1054 επι Μιχαήλ Κηρουλαρίου.(Νεοελληνική απόδοση -σχόλια)

 

Από το Σχίσμα του 1054 μέχρι σήμερα. Σύντομη ιστορική αναδρομή (Γ1)

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

 

Εισαγωγικά.

Μετά την κατάθεση του λίβελλου αναθέματος από τον Ουμβέρτο στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας η  αντίδραση του Πατριάρχη  Μιχαήλ Κηρουλάριου  ήταν άμεση. Συγκάλεσε σύνοδο στις 24 Ιουλίου 1054  και αναθεμάτισε όσους παπικούς είχαν συντάξει τον αφορισμό ή συμφωνούσαν. Οι πατριάρχες Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας ενημερώθηκαν για τα γεγονότα από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και συντάχτηκαν μαζί του. ØΈτσι οριστικοποιήθηκε το μεγάλο σχίσμα Ανατολικής και Δυτικής Χριστιανοσύνης το οποίο επισφραγίστηκε με την κατάληψη της Κων/πόλης από τους σταυροφόρους (1204

Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται στην βιβλιογραφική πηγή  Ιω. Καρμίρη, Τα  Δογματικὰ και Συμβολικὰ Μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, τ. Α΄, εκδ. β΄, ἐν Ἀθήναις 1960, σ. 343-348.

 

Γενικά χαρακτηριστικά του κειμένου

Το κείμενο του Κηρουλαρίου είναι :

1. Θεολογικό κείμενο υπέρ της ορθόδοξης Τριαδολογίας και λειτουργικής παράδοσης, καταγγέλλει τις λατινικές καινοτομίες.
2. Πολιτικό κείμενο, καθώς διαπλέκεται με τις εντάσεις της αυλής.
3. Ιστορικό τεκμήριο: δείχνει τη νοοτροπία της εποχής του Σχίσματος.

Είναι ταυτόχρονα: ένα μνημείο ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας και ένα δείγμα της έντασης που θα οδηγήσει στην πλήρη διάσπαση των δύο Εκκλησιών

 

 

Νεοελληνική απόδοση.

Δεν χόρτασε, φαίνεται, ο πονηρός από το κακό.Γι’ αυτό δεν παύει να επιτίθεται στους ευσεβείς και πάντοτε επινοεί κάτι νέο για να βλάψει την αλήθεια.
Έτσι λοιπόν, όπως με αμέτρητες απάτες προ  τής σαρκώσεως του Κυρίου είχε παρασύρει τον άνθρωπο, και με αμέτρητες πλάνες και δελεασμούς, μετά από αυτήν εξακολουθεί να σπρώχνει στην πτώση όσους τον υπακούν, χωρίς ποτέ να σταματήσει.

Και ενώ αυτά έχουν ήδη γίνει παρελθόν, και μια ευσεβής και βαθιά ελπίδα γέμιζε τις ψυχές εκείνων που θέλουν να ζουν ευσεβώς, πως δεν θα εμφανιστούν άλλοι εφευρέτες κακοδοξιών, και ενώ κάθε παλαιότερη προσπάθεια του πονηρού να επιτεθεί στον ορθό λόγο είχε γυρίσει εναντίον του, — τώρα, κάποιοι ασεβείς και αποτρόπαιοι άνδρες, και τι δεν θα μπορούσε κανείς να τους ονομάσει — άνθρωποι που αναδύθηκαν από το σκοτάδι (διότι ήταν γεννήματα της δυτικής, «εσπερινής» περιοχής), έρχονται σ’ αυτήν την ευσεβή και Θεοφρούρητη  πόλη, από την οποία — όπως από κάποιο ψηλό και υπερυψωμένο μέρος — αναβλύζουν οι πηγές της Ορθοδοξίας, και τα καθαρά νερά της ευσεβείας ρέουν έως τα πέρατα της οικουμένης, ποτίζοντας, σαν ποταμοί, όλες τις ψυχές κάτω από τον ήλιο με τα ευσεβή δόγματα·

Κι όμως αυτοί, εισπηδώντας εδώ όπως κεραυνός ή σεισμός ή καταιγίδα από χαλάζι — ή, ακόμη πιο σωστά, σαν αγριότατο θηρίο — επιχείρησαν να καταστρέψουν τον ορθό λόγο διαφθείροντας τα δόγματα.Και έφτασαν στο σημείο να καταθέσουν έγγραφο πάνω στη Μυστική Τράπεζα της μεγάλης Εκκλησίας του Θεού, με το οποίο εμάς — ή, πιο σωστά, την Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού, και όλους τους Ορθοδόξους που δεν συμμορφώνονται  με τις ασεβείς καινοτομίες τους — μας υπέβαλαν σε ανάθεμα, μόνο και μόνο επειδή θέλουμε να είμαστε ευσεβείς  και να προχωρούμε στην ορθόδοξη πίστη.

Μας κατηγόρησαν και για άλλα, όπως:
— ότι δεν ανεχόμαστε να ξυρίζουμε τα γένια και να αλλοιώνουμε την κατά φύσιν μορφή του ανθρώπου, όπως κάνουν εκείνοι·
— ότι δεν ξεχωρίζουμε να κοινωνούμε από χέρια  πρεσβυτέρων που έχουν σύζυγο·
— και ότι δεν ανεχόμαστε να νοθεύεται, όπως εκείνοι, το ένδοξο και άγιο Σύμβολο (το Σύμβολο της Πίστεως), το οποίο έχει αμάχητη ισχύ από όλες τις Συνόδους, με παράνομους λογισμούς και παρείσακτους λόγους και με υπερβολικό θράσος.

Κατηγορούμαστε διότι δεν λέμε, όπως εκείνοι, ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται «από τον Πατέρα και από τον Υιόν» (ω των τεχνασμάτων του πονηρού!), αλλά λέμε ότι εκπορεύεται μόνο από τον Πατέρα.

Δεν θέλουμε ―λένε― ούτε να ακούμε τη Γραφή, η οποία αναφωνεί· «Δεν θα ξυρίσετε τα γένια σας»· ούτε θέλουμε να κατανοήσουμε ότι αυτό ήταν εύμορφο για τις γυναίκες κατά την πρόθεση του Δημιουργού, αλλά αταίριαστο για τους άνδρες.

Παραθεωρούμε, λένε, και τον τέταρτο κανόνα της Συνόδου της Γάγγρας, ο οποίος ορίζει: «Αν κάποιος αρνείται να κοινωνήσει από πρεσβύτερο που έχει σύζυγο, ως δήθεν ακατάλληλο, ας είναι ανάθεμα».

Και συνεπώς, λένε, καταφρονούμε και την Έκτη Σύνοδο, η οποία λέει:

«Επειδή πληροφορηθήκαμε ότι στην Εκκλησία της Ρώμης παρέχεται, σύμφωνα με τάξη κανόνα, στους μέλλοντες να χειροτονηθούν διάκονοι ή πρεσβύτεροι να ομολογούν ότι δεν θα έχουν πλέον συζυγικές σχέσεις με τις συζύγους τους, εμείς όμως, ακολουθώντας τους αρχαίους κανόνες της αποστολικής ακριβείας, θέλουμε από τώρα να ενισχυθεί η έγγαμη ζωή των ιερών ανδρών, χωρίς σε καμία περίπτωση να διαλύουμε τη συζυγική σχέση ή να τους στερούμε την κατά καιρό αρμόζουσα συζυγική ομιλία... …Ώστε, αν κάποιος κριθεί άξιος για χειροτονία διακόνου ή υποδιακόνου, αυτός να μην εμποδίζεται να ανέλθει σ’ αυτόν τον βαθμό, ενώ συζεί με τη νόμιμη γυναίκα του· ούτε να απαιτείται κατά τη χειροτονία να ομολογήσει ότι θα απέχει από τη νόμιμη συζυγική σχέση· για να μην εξαναγκαστούμε, από αυτό, να προσβάλουμε τον γάμο που έχει νομοθετηθεί από τον Θεό και ευλογηθεί με την παρουσία Του, ενώ το Ευαγγέλιο λέει: “Αυτό που ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος ας μη χωρίζει”, και ο Απόστολος διδάσκει: “Τίμιος ο γάμος εν πάσι και η κοίτη αμίαντος” και “είσαι δεμένος με γυναίκα; μην επιζητείς λύση”.

Αν λοιπόν κάποιος τολμήσει, παραβαίνοντας τους αποστολικούς κανόνες, να στερήσει κάποιον από τους κληρικούς — πρεσβύτερο, διάκονο ή υποδιάκονο — από τη συζυγική κοινωνία με τη νόμιμη γυναίκα του, να καθαιρείται· και αν κάποιος πρεσβύτερος ή διάκονος διώξει την γυναίκα του με το πρόσχημα της ευλάβειας, να αφορίζεται, και αν επιμείνει, να καθαιρείται».

«Και επιπλέον, μη θέλοντας καθόλου να κατανοήσουν ότι, όταν λέγουν πως το Πνεῦμα δεν εκπορεύεται από τον Πατέρα μόνο, αλλά και από τον Υιό, ούτε από τους Ευαγγελιστές το έχουν αυτό το λόγιο, ούτε από κάποια Οικουμενική Σύνοδο έχουν λάβει αυτό το βλάσφημο δόγμα. Διότι ο Κύριός μας και Θεός λέει: «το Πνεῦμα της αληθείας, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα», ενώ εκείνοι – οι πατέρες αυτής της νέας ασεβείας – λένε ότι το Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα και από τον Υιό.

Ούτε θέλουν να αντιληφθούν ότι, όπως η ιδιότητα του Πνεύματος γνωρίζεται από το ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα, έτσι και η ιδιότητα του Υιού από το ότι γεννάται από τον Πατέρα. Εφόσον λοιπόν – κατά την παραφροσύνη τους – το Πνεῦμα εκπορεύεται και από τον Υιό, τότε το Πνεύμα του Πατρός θα διέφερε με περισσότερες ιδιότητες από τον Υιό. Διότι τόσο το Πνεῦμα όσο και ο Υιός έχουν κοινό το ότι προέρχονται από τον Πατέρα· όμως η «εκπόρευση» από τον Πατέρα είναι ιδιάζουσα στο Πνεύμα, και όχι στον Υιό. Αν λοιπόν το Πνεύμα διακρίνεται με περισσότερες διαφορές απ’ ό,τι ο Υιός, τότε ο Υιός θα βρισκόταν πιο κοντά στη φύση του Πατρός παρά το Πνεῦμα. Και έτσι η αίρεση των Μακεδονιανών θα ξαναέκανε την τολμηρή της εμφάνιση κατά του Πνεύματος, υποδυόμενη το δικό τους δράμα και σκηνική παράσταση.

Πέρα από αυτά, δεν θέλουν καθόλου να καταλάβουν πως κάθε τι που δεν είναι κοινό στην Παντοκρατορική και Ομοούσιο Τριάδα, ανήκει μόνο σε Ένα από τα Τρία. Και επειδή η «προβολή» (η εκπόρευση) του Πνεύματος δεν είναι κοινή και στα Τρία Πρόσωπα, ανήκει λοιπόν μόνο σε Ένα από τα Τρία.

Αυτοί λοιπόν με τέτοιο τρόπο τόλμησαν να ατιμάσουν εμάς και την Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού· από τη μια ισχυριζόμενοι πως ήρθαν από την Παλαιά Ρώμη προς τον ευσεβέστατο αυτοκράτορά μας, και από την άλλη βλασφημώντας και συκοφαντώντας διάφορα εναντίον του ορθοδόξου πληρώματος της Εκκλησίας· ή μάλλον, ακόμη χειρότερα, οι ίδιοι κατασκεύασαν ψευδώς ότι δήθεν είχαν αποσταλεί από τον πάπα, ενώ στην πραγματικότητα – σύμφωνα και με τις απατηλές συμβουλές του παμπόνηρου Αργυρού – ήρθαν μόνοι τους, χωρίς να έχουν σταλεί από τον Πάπα, και επιπλέον κατασκεύασαν τα γράμματα που παρουσίαζαν ως τάχα προερχόμενα από αυτόν.

Αυτό έγινε γνωστό τόσο από πολλούς άλλους, όσο και από το ότι οι σφραγίδες των γραμμάτων αποδείχθηκαν νοθευμένες.

Το έγγραφο λοιπόν που κατέθεσαν αυτοί οι ασεβείς εναντίον μας, γραμμένο με λατινικά γράμματα, αφού πρώτα το έθεσαν πάνω στην Αγία Τράπεζα της Μεγάλης Εκκλησίας του Θεού παρουσία των υποδιακόνων της δεύτερης εβδομάδας, αργότερα – επειδή οι υποδιάκονοι το απώθησαν και το απέβαλαν από την Αγία Τράπεζα και προσπάθησαν να το δώσουν στους Θεϊστές για να το παραλάβουν, αλλά εκείνοι δεν θέλησαν – ρίχτηκε στο έδαφος και έπεσε στα χέρια πολλών. Για να μη δημοσιευθούν τα βλασφημίες που περιείχε, το περισυνέλεξα εγώ ο ίδιος. Στη συνέχεια κάλεσα ορισμένους που γνώριζαν να μεταφράζουν την ιταλική στη ελληνική γλώσσα – δηλαδή τον πρωτοσπαθάριο Κοσμά, τον Ρωμαίο Πυρό και τον μοναχό Ιωάννη τον Ισπανό – και ζήτησα να το μεταφράσουν. Και αφού το έγγραφο μεταφράστηκε από αυτούς, είχε το περιεχόμενο που ακολουθεί, με τα ίδια τους τα λόγια.»

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ο ΛΙΒΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΟΘΜΒΕΡΤΟΥ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ.

«Όποιος αντιλέγει στην πίστη και στη θυσία της Ρωμαϊκής και αποστολικής καθέδρας, ας είναι αναθεματισμένος, και ας μην ονομάζεται ορθόδοξος, αλλά ας λέγεται προζυμίτης και νέος αντίχριστος. Εμείς, ο Ουβέρτος, με τη χάρη του Θεού επίσκοπος της αγίας Εκκλησίας των Ρωμαίων, ο Πέτρος αρχιεπίσκοπος των Αμαλφηνών και ο Φρεδέριχος διάκονος και καγκελλάριος, προς όλα τα τέκνα της Καθολικής Εκκλησίας. ........................................................................................................... Ο Μιχαήλ, ο καταχρηστικώς λεγόμενος πατριάρχης, νεόφυτος και που δέχθηκε το μοναχικό σχήμα μόνο από ανθρώπινο φόβο, τώρα δε διαβόητος ανάμεσα σε πολλούς για ανίατα εγκλήματα· μαζί του ο Λέων ο επονομαζόμενος της Αχρίδος, και ο σακελλάριος του Μιχαήλ, ο Νικηφόρος, που καταπάτησε φανερά τη θυσία των Λατίνων με τα πόδια του· και όλοι όσοι τους ακολουθούν σε αυτές τις πλάνες και τόλμες, να είναι αναθεματισμένοι, Μαραναθά, μαζί με τους Σιμωνιακούς, τους Βαλεσίους, τους Αρειανούς, τους Δονατιστές, τους Νικολαΐτες, τους Σεβηριανούς, τους Μανιχαίους, και με όσους διδάσκουν ότι το ένζυμο είναι έμψυχο, και με όλους τους αιρετικούς —μάλλον δε με τον διάβολο και τους αγγέλους του— αν δεν πεισθούν. Αμήν. Αμήν. Αμήν.»

Αυτά λοιπόν είναι τα περιεχόμενα εκείνης της ασεβούς και ανόσιας γραφής.
Η ταπεινότητά μας, που δεν μπορεί να ανεχθεί τέτοια τόλμη εναντίον της ευσέβειας και τέτοια αναίδεια να μείνουν ανεξέλεγκτες και ατιμώρητες, ενημέρωσε σχετικά τον κραταιό και άγιο βασιλιά μας· και αυτός —διότι αυτοί (οι Λατίνοι απεσταλμένοι) είχαν αναχωρήσει μόλις μία ημέρα πριν από τη στιγμή που γνωστοποιήθηκε σε εκείνον το γεγονός— έστειλε ανθρώπους να τους φέρουν από τον δρόμο της επιστροφής προς τη μεγάλη πόλη· και αυτοί ανακλήθηκαν αμέσως.

Όμως δεν θέλησαν να προσέλθουν στην ταπεινότητά μας ούτε να εμφανιστούν μπροστά στην ιερά και μεγάλη Σύνοδο για να δώσουν κάποια απάντηση σχετικά με όσα ασεβή είχαν τολμήσει· αντίθετα, ισχυρίζονταν πως, σε συμφωνία με όσα είχαν γράψει στο έγγραφό τους —και ακόμη περισσότερα από όσα είχαν γράψει— είχαν να πουν εναντίον της πίστεώς μας· και προτιμούσαν, όπως έλεγαν, να πεθάνουν παρά να έρθουν ενώπιόν μας και ενώπιον της Συνόδου.

Αυτά μας τα γνωστοποίησε ο κραταιός και άγιος βασιλιάς μας μέσω της απαντήσεως του περίβλεπτου μαγίστρου και επι των δεήσεων και μέσω του θεοφιλέστατου χαρτοφύλακα και του υπομνηματογράφου.

Και επειδή αυτοί δεν ήθελαν να συναντήσουν ούτε τη Σύνοδο ούτε εμάς, ο κραταιός και άγιος βασιλιάς μας, θεωρώντας ότι δεν ταιριάζει να γίνει χρήση βίας εναντίον τους —επειδή έμοιαζε να περιβάλλονται από το αξίωμα της πρεσβείας— δεν το ενέκρινε· αλλά το να μείνει πάλι ανεξέλεγκτη και ατιμώρητη μια τέτοια αναίδεια εναντίον της ευσέβειας ήταν εξίσου άπρεπο και ανάξιο.

Έτσι, μερίμνησε να δοθεί στο ζήτημα η καλύτερη θεραπεία, και μας έστειλε τίμιο και σεβαστό γράμμα προς την ταπεινότητά μας μέσω του οσιότατου μοναχού Στεφάνου, οικονόμου της Μεγάλης Εκκλησίας, και του Ιωάννη, μαγίστρου και επι των δεήσεων, και του Κώνσταντος βεστάρχου και ύπατου των φιλοσόφων. Το γράμμα έχει ως εξής, κατά λέξη:

«Πανάγιε Δέσποτα, σχετικά με το γεγονός, η βασιλεία μου διερεύνησε και βρήκε ότι η ρίζα του κακού προήλθε από τους διερμηνείς και από το μέρος του Αργυρού.
Τους ξένους, επειδή είναι αλλοδαποί και υποκινημένοι από άλλους, δεν μπορούμε να τους τιμωρήσουμε.
Τους ενόχους όμως τους στείλαμε τυφλωμένους προς την αγιότητά σου, ώστε μέσω αυτών να παιδαγωγηθούν και άλλοι, να μην προφέρουν τέτοιες ανοησίες.
Το δε χαρτί, αφού αναθεματισθούν και όσοι έδωσαν συμβουλή και όσοι το παρέδωσαν και όσοι το έγραψαν και όσοι είχαν οποιαδήποτε γνώση της πράξεως αυτής, ας καεί μπροστά σε όλους.
Διέταξε ακόμη η βασιλεία μου να κλείσουν στη φυλακή τον βεστάρχη (σημ: αφορούσε το αξίωμα επί της διαχείρισης της προσωπικής ιματιοθήκης του αυτοκράτοραγαμπρό του Αργυρού, και τον βέστη, γιο του, ώστε να ζήσουν εκεί υπό κακοπέραση, όπως τους αξίζει για αυτήν την υπόθεση.
Μήνα Ιούλιο, ινδικτιώνος ζ΄».

«Σύμφωνα λοιπόν με την οικονομία (δηλαδή τη ρύθμιση) του ευσεβέστατου αυτοκράτορα, το ίδιο το ασεβές εκείνο έγγραφο, καθώς και όσοι το συνέταξαν ή έδωσαν γνώμη για τη σύνταξή του ή συνεργάστηκαν με αυτούς που το κατασκεύασαν, καταδικάστηκαν με ανάθεμα στο μεγάλο σεκρέτο, παρουσία των απεσταλμένων του βασιλιά.
Η απόφαση λήφθηκε την τέταρτη ημέρα, η οποία είναι η πρώτη της τρέχουσας εβδομάδας, δηλαδή η 20ή του παρόντος μηνός Ιουλίου· ημέρα κατά την οποία, σύμφωνα με το έθος, πρόκειται επίσης να αναγνωσθεί ενώπιον του πλήθους η έκθεση της Πέμπτης Συνόδου.
Την ίδια ημέρα επρόκειτο να αναθεματιστεί ξανά το ασεβές αυτό έγγραφο, καθώς και όσοι το συνέταξαν, το έγραψαν ή έδωσαν κάποια συναίνεση ή συμβουλή για τη σύνταξή του.

Το πρωτότυπο όμως του ακάθαρτου και μιαρού εγγράφου που ρίχτηκε από τους ασεβείς δεν κατεκάη· αλλά τοποθετήθηκε στο ευσεβές σεκρέτο του χαρτοφύλακα, ως μόνιμο αποδεικτικό της συνεχιζόμενης ελέγχου εναντίον όσων τόλμησαν τέτοιες βλασφημίες κατά του Θεού μας και για πιο διαρκή καταδίκη τους.

Πρέπει επίσης να γνωρίζετε ότι την εικοστή ημέρα του τρέχοντος μηνός, κατά την οποία αναθεματίστηκαν εκείνοι που βλασφήμησαν κατά της Ορθόδοξης Πίστεως, παρευρέθηκαν στη σημερινή μας συνεδρίαση όλοι οι ενδημούντες μητροπολίτες και οι αρχιεπίσκοποι, δηλαδή:
Λέων ο Αθηνών και σύγκελλος,
Μιχαήλ του Συλαίου και σύγκελλος,
Νικόλαος Ευχανείας και σύγκελλος,
Δημήτριος Καρίας και αρχιεπίσκοπος,
Παύλος Λήμνου,
Λέων Κοτραδίας,
Αντώνιος Ζικχίας.»

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΙΧΑΗΛ ΚΗΡΟΥΛΑΡΙΟΥ (1054)

1. Εισαγωγή – Δαιμονολογική προοπτική της ιστορίας

Ο Κηρουλάριος ανοίγει το κείμενο με μια έντονη πατερική–πολεμική ρητορική: ο διάβολος «δεν χόρτασε» από το κακό και συνεχίζει να πολεμά την αλήθεια.
Αυτό το σχήμα είναι παραδοσιακό στην ορθόδοξη γραμματεία (π.χ. Χρυσόστομος, Βασίλειος, Μάξιμος Ομολογητής): κάθε αίρεση θεωρείται δόλος του πονηρού.

Στόχος: να δείξει ότι η εμφάνιση της λατινικής δογματικής καινοτομίας δεν είναι τυχαία, αλλά εντάσσεται στη συνεχή προσπάθεια του πονηρού να διαστρέψει την πίστη.

---

2. Η Κωνσταντινούπολη ως κέντρο της Ορθοδοξίας

Περιγράφει το Βυζάντιο ως «Θεοφρούρητο  πόλη», πηγή όπου «αναβλύζουν οι πηγές της Ορθοδοξίας».
Το ύφος είναι υψηλό, σχεδόν πανηγυρικό, και εντάσσει την Πόλη σε έναν ιερό ρόλο.

-Η Κωνσταντινούπολη εμφανίζεται ως θεματοφύλακας της ορθής πίστεως.

-Η έλευση των Λατίνων παπικών απεσταλμένων παρουσιάζεται σαν εισβολή θηρίου· πρόκειται για ρητορικό σχήμα που προορίζεται να προκαλέσει φόβο και αγανάκτηση.

---

3. Το συμβολικό ατόπημα: η κατάθεση του λατινικού αναθέματος πάνω στην Αγία Τράπεζα

Για την Ορθόδοξη συνείδηση, η ενέργεια αυτή ήταν ύβρις και ιεροσυλία.
Ο Κηρουλάριος το παρουσιάζει ως κορύφωση της λατινικής αλαζονείας:
οι Λατίνοι τόλμησαν να αναθεματίσουν την Εκκλησία «επὶ τῆς Μυστικῆς Τραπέζης».

Τονίζει ότι το ανάθεμα δεν στρέφεται σε πρόσωπο αλλά στην Ορθόδοξη Εκκλησία στο σύνολό της.

---

4. Οι κατηγορίες των Λατίνων: σχόλια

Οι Λατίνοι κατηγορούν τους Ορθοδόξους για:

1. Μη ξύρισμα των γενείων.
2. Κοινωνία από έγγαμους ιερείς.
3. Απόρριψη του Filioque, δηλαδή της διδασκαλίας «ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ».

Ο Κηρουλάριος απαντά:

α) Τα γένεια

Επικαλείται τη Γραφή (Λευϊτικό) και τη φυσική τάξη: τα γένεια είναι ίδιον του άνδρα.
Στόχος: να δείξει ότι η λατινική πρακτική (ξυρισμένοι κληρικοί) είναι αντίθετη στην παράδοση.

β) Οι έγγαμοι κληρικοί

Επικαλείται:

-τον κανόνα της Γάγγρας,

-την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο (Τρούλλο), που υπερασπίζονται την έγγαμη ιεροσύνη στην Ανατολή.

• Εδώ ζητά να παρουσιάσει την  λατινική  υποχρεωτική αγαμία ως αντικανονικό.
• Δείχνει ότι η Ορθοδοξία δεν είναι «επιεικής», αλλά πιστή στην αποστολική παράδοση.

γ) Το Filioque

Να το σημείο που θεωρείται το σημαντικότερο.

Ο Κηρουλάριος αναπτύσσει τριαδολογική επιχειρηματολογία:

1. Η εκπόρευση είναι ιδίωμα του Πατρός.
2. Αν το Πνεῦμα εκπορεύεται και από τον Υιό, τότε το Πνεύμα αποκτά δύο ιδιώματα και γίνεται «ἀνώτερο/κατώτερο» από τον Υιό.
3. Η διδασκαλία αυτή οδηγεί πίσω στην αίρεση των Μακεδονιανών.

Θεολογικά, εκφράζει την Καππαδοκική ορθόδοξη Τριαδολογία.

---

5. Η κατηγορία περί πλαστότητας των λατινικών γραμμάτων

Ο Κηρουλάριος υποστηρίζει ότι:

• οι Λατίνοι απεσταλμένοι δεν είχαν εξουσιοδότηση του πάπα,
• τα έγγραφα ήταν νόθα (πλαστές σφραγίδες),
• ο επιφανής Βυζαντινός Αργυρός (εξόριστος διπλωμάτης) ήταν ο υποκινητής.

• Η έμφαση στη νοθεία αποσκοπεί στο να αφαιρέσει από το λατινικό ανάθεμα κάθε νομιμότητα.
• Ήταν και πολιτική κίνηση: ο Βυζαντινός αυτοκράτορας δεν επιθυμούσε σύγκρουση.

---

6. Η πολιτική διάσταση: η αντίδραση του αυτοκράτορα

Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος:

• δεν θέλει να προσβάλλει τους Λατίνους ως πρεσβευτές,
• αλλά δεν μπορεί να ανεχθεί την ύβρη,
• φυλακίζει τους υπεύθυνους διερμηνείς,
• ζητά το κάψιμο του εγγράφου (αν και τελικά δεν καίγεται).

• Η αυτοκρατορική στάση δείχνει προσπάθεια ισορροπίας.
• Ο Κηρουλάριος, αντίθετα, επιδιώκει συνοδική καταδίκη.

---

7. Το επίσημο ανάθεμα: η κορύφωση

Η Σύνοδος της Κωνσταντινούπολης (1054) αναθεματίζει:

• τον Ουμβέρτο,
• τους λατίνους αντιπροσώπους,
• όσους υποστηρίζουν το Filioque,
• όσους πρόσβαλαν την Ορθόδοξη πίστη.

• Θεσμικά, αυτό σηματοδοτεί τη ρίζωση του Σχίσματος,
  αν και στην πραγματικότητα το 1054 δεν θεωρήθηκε τελεσίδικο (το Σχίσμα θα παγιωθεί βαθμιαία στους αιώνες).

Οι Παπικές Αιρέσεις (Λατινικές Κακοδοξίες) είναι καταδικασμένες από πολλές Ιερές Συνόδους, και από τους Αγίους Πατέρες

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του παπισμού από Σύνοδο;

 Του ΑΤΡΟΜΗΤΟΥ Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου (1917-1984)

 Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

     Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

...Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν: 

Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε:

«Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω!» (αυτόθι, σελ. 263-264).

Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄ εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος.., μετ' άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344).

Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι αιρέσεις!

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ.344).

ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ, ΩΣ ΕΝΑΣ ΜΟΝΟ ΛΑΟΣ!

 

«Βοηθήστε μας να οικοδομήσουμε γέφυρες με διαλόγους, με συναντήσεις, ενωμένοι όλοι ως ένας μόνο λαός».

 Στην εκλογή του νέου ποντίφηκα που έγινε στις  8.5.2025, του Ρόμπερτ Φράνσις Πρέβοστ ή Λέοντος ΙΔ', αποσιωποιήθηκαν, εντελώς και επιμελώς, τα λόγια του προς το τέλος της σύντομης ομιλίας του: 

«Βοηθήστε μας -είπε- να οικοδομήσουμε γέφυρες με διαλόγους, με συναντήσεις, ενωμένοι όλοι, ως ένας μόνο λαός». Μίλησε δηλαδή για έναν Παγκόσμιο Λαό, που μέσω οικουμενιστικών συναντήσεων και διαλόγων θα επιτευχθεί το όραμά του!

Όλοι βεβαίως αντιλαμβάνονται, πως ένας τέτοιος παγκόσμιος λαός, γαλουχημένος με τα συγκρητιστικά ιδεώδη του Οικουμενισμού, θα έχει και έναν παγκόσμιο ηγέτη, καθοδηγητή, πηδαλιούχο: τον αντίχριστο! Προσέξτε: ο νέος πάπας αν και απευθυνόταν μπροστά στον ιταλικό λαό, δεν μιλούσε γι' αυτόν, αλλά για έναν Λαό, που θα είναι στοιβαγμένος όλος ο κόσμος! Η πρώτη αυτή ομιλία του νέου εκλεγέντος δεν ειπώθηκε, ως έτυχε. Έδωσε να γίνουν αντιληπτές οι κατευθυντήριες γραμμές της νέας πολιτικής του Βατικανού, που ως κράτος εν κράτει θα πολιτευθεί εφεξής. Η επισήμανση αυτή (του λόγου του Λέοντος ιδ') έχει τη σημασία της, διότι: ανοιχτά και ξάστερα ομιλεί για την παγκοσμιοποίηση ενός ''χριστιανισμού'', που μέσω ελιγμών, προσθαφαιρέσεων, υποχωρήσεων και νεωτερισμών θα επιτευχθεί η πρώτη ''πολυπόθητη, διαχριστιανική'' ένωση και σε δεύτερο βαθμό η διαθρησκειακή. Έδωσε ακριβώς ανοιχτά το στίγμα του Οικουμενισμού!

Υ.Γ. Αρκετός ντόρος έγινε τελευταία, για το ποιοι έψαλλαν το «Χριστός Ανέστη» στη κηδεία του πάπα Φραγκίσκου: ουνίτες ήταν αυτοί που το έψαλλαν, είπαν οι δικοί μας ενχώριοι οικουμενιστές ή φιλοοικουμενιστές. Και αναρωτιέται ευλόγως κανείς: καλά..., όταν ιεράρχες του οικουμενικού θρόνου ή της κρατούσας εκκλησίας πηγαινοέρχονται -δεκάδες χρόνια τώρα- σε «διαχριστιανικές προσευχές» και σε «παπικά ημι-συλλείτουργα», τι είναι: ορθόδοξοι ή ουνίτες; Την απάντηση, ας την δώσει στον εαυτό του ο καθείς μόνος του!

Γιώργος Δ. Δημακόπουλος

Δημοσιογράφος

ΠΗΓΗ.ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

Ο Πάπας Φραγκίσκος των ΛΟΑΤΚΙ που μιλούσε για τους φτωχούς και κάλυπτε βιαστές – Άφησε πίσω του χάος, σκάνδαλα και σύγχυση

 

Πώς ο Φραγκίσκος υπονόμευσε τη Δύση, δίχασε την Εκκλησία και απέτυχε να καθαρίσει το Βατικανό.

Παρουσιάστηκε ως υπερασπιστής των αδυνάμων, αλλά η παποσύνη του στιγματίστηκε από συγκάλυψη σεξουαλικών σκανδάλων και θεσμική ανεπάρκεια.

Mιλούσε για κοινωνική δικαιοσύνη και «woke» ιδανικά, προστατεύοντας φίλους που είχαν κατηγορηθεί για σεξουαλικά εγκλήματα.

O λόγος για τον Πάπα Φραγκίσκο, που σύμφωνα με το Politico στο τέλος άφησε πίσω του μια Εκκλησία διχασμένη, θεολογικά μπερδεμένη και βυθισμένη στο χάος.

Ειδικότερα, όπως επισημαίνει το περιοδικό, μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, ο Πάπας Φραγκίσκος έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα: εξόργιζε τους συντηρητικούς.

Με μια εντυπωσιακή παρέμβαση στα μέσα Φεβρουαρίου, ο Πάπας προκάλεσε μετωπική σύγκρουση με τη νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ, καταδικάζοντας τα σχέδια του Προέδρου Donald Trump για απέλαση εκατομμυρίων μεταναστών χωρίς έγγραφα ως «παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» και κατηγορώντας τον Αντιπρόεδρο JD Vance για κατάχρηση ενός ασαφούς θεολογικού όρου.

Η Ουάσινγκτον αντέδρασε με την αναμενόμενη οργή, αλλά η Αγία Έδρα δεν πτοήθηκε.

Ήταν μια χαρακτηριστική κίνηση Φραγκίσκου: παρορμητική, ενστικτωδώς προστατευτική προς τους φτωχούς και αδύναμους, και – ευτυχώς – ελαφριά σε θεολογική ορολογία.

Ήταν όμως και ενδεικτική της προθυμίας του να εγκαταλείψει τις διπλωματικές ευγένειες και να ακολουθήσει έναν διχαστικό, ειλικρινή λόγο σε μια εποχή αυξανόμενου κατακερματισμού.

Ο Φραγκίσκος, που πέθανε τη Δευτέρα του Πάσχα σε ηλικία 88 ετών, αφήνει πίσω του μια σύνθετη κληρονομιά.

Εξελέγη το 2013 με εντολή να εξυγιάνει την Εκκλησία, μετά την αιφνιδιαστική παραίτηση του προκατόχου του Βενέδικτου ΙΣΤ’ εξαιτίας του σκανδάλου «Vatileaks».

Ήταν ο πρώτος Λατινοαμερικανός και Ιησουίτης Ποντίφικας, και ο πρώτος που πήρε το όνομα Φραγκίσκος – αναφορά στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, υπερασπιστή των φτωχών τον 13ο αιώνα.

Ωστόσο, φεύγει από μια Εκκλησία που, ενώ εξωτερικά εμφανίζεται αφοσιωμένη στην υπεράσπιση των αποκλεισμένων, έχει καταβάλει ελλιπείς προσπάθειες να αντιμετωπίσει τα δικά της σφάλματα – από σεξουαλικές κακοποιήσεις μέχρι κακοδιαχείριση οικονομικών.

Ο Jorge Mario Bergoglio γεννήθηκε το 1936 στο Μπουένος Άιρες από Ιταλούς μετανάστες: τον Μάριο, εργαζόμενο στους σιδηρόδρομους, και τη Ρεγγίνα, νοικοκυρά.

Φέρεται να ήταν έξυπνος, σκανταλιάρης και λάτρης του ποδοσφαίρου. Εργάστηκε ως πορτιέρης σε νυχτερινά μαγαζιά και καθαριστής, προτού σπουδάσει χημεία και δουλέψει ως τεχνικός σε εργαστήριο τροφίμων.

Μια σοβαρή πνευμονία το 1957 οδήγησε στην αφαίρεση μέρους του ενός του πνεύμονα.

Λίγο αργότερα μπήκε στο Τάγμα των Ιησουιτών, ύστερα από μια εμπνευσμένη – όπως λέγεται – επίσκεψη σε έναν τοπικό ιερέα.

Ο Bergoglio αρχικά πάλευε να συμφιλιώσει την ιερατική του κλίση με πιο «πολιτικές» ορμές, παραδεχόμενος αργότερα ότι είχε «μαγευτεί» από μια νεαρή γυναίκα που γνώρισε στο σεμινάριο.

Ωστόσο, ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία της Εκκλησίας της Αργεντινής, χτίζοντας φήμη μεγαλόψυχου και αποκτώντας το προσωνύμιο «επίσκοπος των παραγκουπόλεων» επειδή διπλασίασε τον αριθμό ιερέων στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες.

Ήδη τότε ήταν διχαστική φιγούρα: κατά τη διάρκεια του αιματηρού «βρώμικου πολέμου» της στρατιωτικής χούντας στη δεκαετία του ’70, κατηγορήθηκε για σιωπηρή συνενοχή όταν ο στρατός απήγαγε αντικαθεστωτικούς ιερείς υπό την ευθύνη του. Άλλοι, όμως, υποστηρίζουν πως προσπάθησε να τους προστατεύσει.

Στην Αιώνια Πόλη

 Όπως αναφέρει το Politico, ο Φραγκίσκος ενσάρκωσε το γνώριμο ύφος ταπεινότητας και απλότητας όταν έγινε καρδινάλιος από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ το 2001, αποκτώντας φήμη για την αποφυγή της πολυτέλειας, τη λιτή ζωή και τη χρήση δημόσιων μέσων μεταφοράς. Μετά την παραίτηση του Βενέδικτου, ενσάρκωσε τις ελπίδες των μεταρρυθμιστών για μια Εκκλησία που διψούσε για αλλαγή, και έγινε ο πρώτος μη Ευρωπαίος Πάπας από τον 8ο αιώνα και τον Σύρο Πάπα Γρηγόριο Γ’.

Η παποσύνη του σηματοδότησε ρήξη με το απόμακρο, ακαδημαϊκό ύφος του Βενέδικτου.

Πρωτοστάτησε στη μετατροπή της Εκκλησίας σε «νοσοκομείο πεδίου μάχης», με προτεραιότητα στους αδύναμους και μειώνοντας τη σημασία θεμάτων σεξουαλικότητας.

Το 2013, είπε: «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω;», όταν ρωτήθηκε αν ένας ομοφυλόφιλος μπορεί να γίνει ιερέας.

Αυτό το μήνυμα σήμανε την έναρξη της πολυετούς προσπάθειας του Φραγκίσκου να υλοποιήσει τις προοδευτικές φιλοδοξίες της Δεύτερης Βατικανής Συνόδου – της παγκόσμιας συνόδου της δεκαετίας του ’60 που επιχείρησε να ευθυγραμμίσει την Εκκλησία με τις φιλελεύθερες επαναστάσεις της εποχής.

Ανύπαρκτο Σχίσμα;

 

 

Μέσα στὴν ἀχαλίνωτη τάση τους νὰ φέρουν σὲ πέρας ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν Παπισμό, οἱ θιασῶτες της μετέρχονται κάθε μέσο. Τελευταῖα ἐπιχείρησαν νὰ πείσουν τὸν Θεολογικὸ κόσμο πὼς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ σχίσμα, ἀλλὰ ἁπλὴ φιλονικία μεταξὺ δύο ἐκκλησιαστι­κῶν προσώπων.

Μὲ τὸ Διεθνὲς Συμπόσιο, ποὺ διοργάνωσαν στὴν Αὐστρία στὶς 16 καὶ 17 Ἰανουαρίου 2025, ὑποστήριξαν ὅτι «τὸ 1054 δὲν πραγματοποιήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ θρυλούμενο Μέγα Σχίσμα μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Οἱ ἀναθεματισμοὶ ἀφοροῦσαν συγκεκριμένα πρόσωπα καὶ ὄχι τὶς Ἐκκλησίες… δὲν καταδίκασε ἡ μία Ἐκκλησία τὴν ἄλλη… οὔτε διεκόπη ἡ ἐκκλησιαστικὴ μυστηριακὴ κοινωνία μεταξὺ αὐτῶν… παρέμεινε ἡ ὑπάρχουσα κρίση καὶ μεγεθύνθηκε ἡ ἀποξένωση μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία ἀργότερα ὁδήγησε καὶ στὴ διακοπὴ τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας ἐντὸς τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας».

Τί ἀνακάλυψη! Τοὺς ἔχει ὅμως προλάβει, 50 χρόνια πρίν, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο, ἐπὶ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὑποστήριζε ἀκριβῶς τὰ ἴδια: «Τὸ σχίσμα τοῦ 1054 ἐπῆλθεν οὐχὶ ἐξ ἀποφάσεως Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, οὐδὲ ἐπεκυρώθη δι᾿ ἀποφάσεων Ρώμης καὶ Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλ᾿ ἐπέπεσεν, ὅταν αἱ δύο Ἐκκλησίαι καὶ οἱ Χριστιανοὶ αὐτῶν ἔπαυσαν νὰ ἀγαπῶνται» (Δελτίον «Ἐπίσκεψις», ἀριθ. 28/6-4-1971).

Τὴν ἴδια αὐτὴ ἀντίληψη ἐπαναφέρει τὸ «Διεθνὲς Συμπόσιο», μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι τώρα αὐτὴ ἡ τάχα ἀνακάλυψη ἔχει πιὰ καταντήσει ἀποκρουστικὴ ἀπὸ τὴν πολυκαιρία, παρόλο ποὺ φρόντισαν νὰ τὴν ἐπενδύσουν μὲ ψευδοεπιστημονισμὸ καὶ μάλιστα μὲ διεθνὴ συμμετοχή.

Ὁ ἐνθουσιασμός, μὲ τὸν ὁποῖο ὑποδέχθηκε τὰ συμπεράσματα τοῦ Συνεδρίου ὁ πρώην Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Παπικῶν τῆς Ἑλλάδος Νικόλαος Πρίντεζης σὲ κείμενό του μὲ τὸν τί­τλο «Ἁπλὰ καὶ ταπεινά» («Ακτίνες» 19-2-2025), ἀποδεικνύει ὅτι οἱ φόβοι μας εἶναι ἀληθινοί.

Ο Άγιος Γεννάδιος Σχολάριος για τον Εκλατινισμό της Ορθοδοξίας

 

Εάν, αντίθετα, πραγματοποιήσετε πρώτα αισχρώς τον εκλατινισμό που θέλετε, και τότε για να εξαπατήσετε τους απλουστέρους βάλετε χρονικά όρια τάχα και ελπίδες λόγων και συζητήσεων, το συμπέρασμα του κακού αυτού διαβήματος θα είναι αυτό που πολ­λές φορές είπα. Εγώ τότε, έστω κι αν όλη η Ανατολή πάη στην Δύσι, δεν πηγαίνω. και αν όλη η Δύσις έλ­θη στην Ανατολή, εγώ θα σιωπήσω. και ήδη από τώ­ρα σιωπώ. Διότι, αν όλοι εσείς και η δήθεν σύναξίς σας γίνετε Λατίνοι, με ποιους και για ποιους και τι να ομιλή πλέον ο ταπεινός Γεννάδιος υπέρ του πατρίου δόγματος;

        Αυτά τα έγραψα εκτενέστερα και στον μέγα δού­κα, όπως γνωρίζουν οι τιμιώτατοι που ανέφερα. Τώρα μόνο τα κυριώτερα σταχυολόγησα. Έχω κοντά μου και αντίγραφο του γράμματος εκείνου, στο οποίο μου απήντησε ο μέγας δούκας με τρόπο που με εξέπληξε: «Ματαίως κοπιάζεις, πάτερ, διότι αποφασίσθηκε να ε­παναφέρωμε το μνημόσυνο του Πάπα και είναι αδύνα­το να γίνη αλλοιώς. Με την προϋπόθεσι ότι δεν θα φέρης κανένα εμπόδιο, διότι τίποτα δεν θα πετύχης, έ­λα να βοηθήσης να το κάνουμε». Και εγώ του απή­ντησα: «Έλεγα (ότι θα έλθω), με την προϋπόθεσι ότι δεν θα γίνετε Λατίνοι. Εάν αποφασίσατε να γίνετε, και ήδη εγίνατε, όλα τελείωσαν και εγώ δεν έχω ευθύ­νη γι' αυτό».

(ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ)

Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό (ιεροδιάκονος Παύλος Μπάλλεστερ-Κονβαλιέρ)(Β)

 

ΜΕΡΟΣ -Β-

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ

 

    Όσο η απομάκρυνσίς μου από τον Παπισμό γινόταν ευρύτερα γνωστή στους Εκκλησιαστικούς κύκλους και εύρισκε ενθουσιώδη απήχησι στους κόλπους των ισπανών και γάλλων προτεσταντών, τόσο η θέσις μου απέβαινε πιο λεπτή.

    Στην αλληλογραφία που έπαιρνα αφθονούσαν τα απειλητικά και τα ανώνυμα υβριστικά γράμματα. Με κατηγορούσαν ότι δημιουργούσα ένα αντιπαπικό ρεύμα γύρω μου και ότι ωδηγούσα με το παράδειγμά μου προς την «αποστασία» ρωμαιοκαθολικούς κληρικούς «ασθενείς δογματικά», που είχαν εκφράσει σχεδόν δημοσία ένα αίσθημα συμπαθείας για την περίπτωσί μου.

    Το γεγονός αυτό με έκαμε να φύγω από τη Βαρκελώνη και να μεταβώ στη Μαδρίτη, όπου με φιλοξένησαν – χωρίς να το επιδιώξω ο ίδιος – οι αγγλικανοί και μέσω αυτών ήλθα σε σχέσεις με το Οικουμενικό Συμβούλιο των Εκκλησιών.

    Ούτε όμως και εκεί κατώρθωσα να περάσω απαρατήρητος. Ύστερα από κάθε κήρυγμά μου σε διαφόρους ναούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ένας αριθμός, κάθε φορά μεγαλύτερος, των ακροατών μου εξεδήλωνε την επιθυμία να με γνωρίση και να συζητήση εμπιστευτικά μαζί μου πάνω στο εκκλησιολογικό θέμα.

    Χωρίς, λοιπόν, να το επιζητήσω, άρχισε να σχηματίζεται γύρω μου ένας ολοένα και πιο πολυάριθμος κύκλος προσώπων, τα περισσότερα από τα οποία ήσαν αντιπαπικοί. Αυτό μ’ εξέθετε ενώπιον των αρχών, διότι στις εμπιστευτικές αυτές επισκέψεις που δεχόμουν, άρχισαν να παρουσιάζονται και μερικοί ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί, που ήσαν γενικώς γνωστοί «για την ελλιπή και χωλαίνουσα πίστι τους σχετικά με το πρωτείο και το αλάθητο του Άκρου Αρχιερέως της Ρώμης».

    Τη φανατική μνησικακία που έτρεφαν ήδη προς το πρόσωπό μου λίγοι παπικοί την είδα να ολοκληρώνεται και να παίρνη την αποκορύφωσή της την ημέρα που απάντησα δημοσία σε μία εμπεριστατωμένη εκκλησιολογική πραγματεία, που μου είχαν στείλει ως ύστατο διάβημα για να με βγάλουν από την «παγίδα της αιρέσεως», όπου είχα πέσει. Το έργο εκείνο, απολογητικού χαρακτήρος, είχε τον εκφραστικό τίτλο: «Ο Πάπας, αντιπρόσωπος του Κυρίου ημών επί της γης» και το σύνθημα στο οποίο κατέληγαν τα επιχειρήματα του βιβλίου ήταν το εξής: «Χάρις στο αλάθητο του Πάπα οι ρωμαιοκαθολικοί είναι σήμερα οι μόνοι χριστιανοί που μπορούν να είναι βέβαιοι για ό,τι πιστεύουν».

Από τις στήλες μιας πορτογαλλικής επιθεωρήσεως βιβλιοκρισίας τους απάντησα: «Η πραγματικότης είναι ότι εξ αιτίας του αλαθήτου είστε οι μόνοι χριστιανοί που δεν μπορείτε να είστε σήμερα βέβαιοι για ό,τι θα σας επιβάλουν να πιστεύετε αύριο». Το άρθρο μου τελείωνε με την εξής φράσι: «Λίγο ακόμη, στον δρόμο που βαδίζετε, και θα αποκαλέσετε τον Κύριό μας αντιπρόσωπο του Πάπα στον ουρανό».

 

Λίγο αργότερα εξέδωσα στο Μπουένος Άϊρες μία τρίπτυχη μελέτη μου, με την οποία έλαβαν πέρας οι διαξιφισμοί μου με τους παπικούς. Στη μελέτη εκείνη είχα συλλέξει όλα τα εδάφια από την πατερική γραμματεία των τεσσάρων πρώτων αιώνων, τα οποία αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στα λεγόμενα «χωρία περί πρωτείων» των ευαγγελίων (Ματθ. ιστ’ 18-19, Ιω. κα’ 15-17, Λουκ. κβ’ 31-32). Απεδείκνυα ότι η περί πάπα διδασκαλία είναι απολύτως ξένη και αντίθετη προς την ερμηνεία που δίνουν οι πατέρες σ’ αυτά τα κείμενα. Και η ερμηνεία των πατέρων είναι ακριβώς ο κανόνας πάνω στον οποίον εννοούμε την Αγία Γραφή.

    Εκείνη την περίοδο, αν και από αιτίες άσχετες τελείως με τα γεγονότα, συνέβηκε να έλθω για πρώτη φορά σε άμεση επαφή με την Ορθοδοξία.

    Πριν προχωρήσω σε εξιστόρησι των γεγονότων, οφείλω να ομολογήσω εδώ ότι οι ιδέες μου για την Ορθοδοξία είχαν υποστή μία αξιοσημείωτη εξέλιξι από την αρχή της πνευματικής μου οδυσείας. Ωρισμένες συζητήσεις που είχα κάνει σε θέματα εκκλησιολογικά με έναν όμιλο πολωνών ορθοδόξων, που πέρασαν από την πατρίδα μου, και οι πληροφορίες που έπαιρνα από τα έντυπα του Οικουμενικού Συμβουλίου σχετικά με την ύπαρξι και τη ζωή των ορθοδόξων κύκλων της Δύσεως, μου είχαν προκαλέσει το ειλικρινές ενδιαφέρον. Επί πλέον άρχισα να παίρνω διάφορα βιβλία και περιοδικά ρώσων και ελλήνων από το Λονδίνο και το Βερολίνο, καθώς και μερικά από τα πολύτιμα βιβλία, που εκδίδει στη Νεάπολη της Ιταλίας ο αρχιμανδρίτης π. Βενέδικτος Κατσανεβάκης. Έτσι η συμπάθειά μου για την Ορθοδοξία μεγάλωνε.

    Σιγά-σιγά, κατ’ αυτόν τον τρόπο, χάνονταν από μέσα μου οι προκαταλήψεις απέναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι προκαταλήψεις αυτές παρουσιάζουν την Ορθοδοξία ως σχισματική, χωρίς πνευματική ζωή, και αποξηραμένη ομάδα μικρών Εκκλησιών, που δεν έχουν τα χαρακτηριστικά της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Και το σχίσμα που την απέκοψε «είχε πατέρα τον διάβολο και μητέρα την υπερηφάνεια του πατριάρχου Φωτίου».

    Έτσι, όταν άνοιξα αλληλογραφία με ένα σεβαστό μέλος της ορθοδόξου ιεραρχίας στη Δύσι – που το όνομά του δεν νομίζω ότι είμαι εξουσιοδοτημένος να δημοσιεύσω χάρι στο προσωπικό μου κριτήριο που οφειλόταν στις γενετικές εκείνες πληροφορίες, ήμουν πλέον απολύτως ελεύθερος από κάθε προκατάληψι σχετικά με την Ορθοδοξία και μπορούσα αντικειμενικά να την ατενίσω. Διαπίστωσα, λοιπόν, γρήγορα και μάλιστα με ευχάριστη έκπληξι ότι συνέπιπτε απολύτως η αρνητική θέσις που είχα πάρει έναντι του Παπισμού με την εκκλησιολογική διδασκαλία της Ορθοδοξίας. Ο σεβαστός ιεράρχης στα γράμματά του παραδέχθηκε αυτή τη σύμπτωσι, αλλά δεν αφέθηκε να εκφρασθή πλατύτερα, διότι έλαβε υπ’ όψιν του ότι διέμενα σε περιβάλλον προτεσταντικό.

    Οι ορθόδοξοι στη Δύσι δεν είναι καθόλου επιρρεπείς στον προσηλυτισμό. Μονάχα όταν η αλληλογραφία μας προχώρησε αρκετά, ο ορθόδοξος επίσκοπος μου υπέδειξε να μελετήσω το υπέροχο βιβλίο του Σεργίου Βουλγακώφ «Η Ορθοδοξία» και την όχι λιγότερο βαθυστόχαστη πραγματεία υπό τον ίδιο τίτλο του μητροπολίτου Σεραφείμ. Στο μεταξύ είχα γράψει σχετικά και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

ΠΑΠΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΧΟΡΟΣΤΑΤΕΙ Ο ΠΑΠΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΥΛΟΣ Ο 2ος

Τελικά η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ και των ΤΡΙΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ απέτυχε;;;;

Τι άλλαξε και επανέφεραν  το μνημόσυνο του  Αιρετικού  Πατριάρχη;;

Υπενθυμίζουμε ότι:

Σέ αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἃγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. 

Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημείωσαν: 

«ἡ ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἂρνησι πρός τήν ἀγάπην οὒτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι “ὂχι” πρός τό ψεῦδος καί “ναί” πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4  καί  τ. 1680/9.3.2007, σ. 5)

ΤΟ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΧΙΣΜΑ ΘΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗ, ΕΑΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΝΑΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΗ

 

 

ΤΟ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΧΙΣΜΑ ΘΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΘΗ, ΕΑΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΝΑΤΟ ΠΡΟΧΩΡΗΣΗ

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

  Στά πλαίσια τῶν δηλώσεων τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καί τοῦ πάπα Φραγκίσκου γιά ἐξεύρεση κοινῆς ἡμερομηνίας γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα, μέ ἀφορμή τό 2025, ἀναδημοσιεύθηκε στό Public Orthodoxy τοῦ Orthodox Christian Studies Center (Κέντρο Ὀρθοδόξων Χριστιανικῶν Σπουδῶν) τοῦ Παν­επιστημίου Fordham τῆς Νέας Ὑόρκης, ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ Ἰωάννη Φωτόπουλου, μέ τίτλο «Μερικές κοινές ἐσφαλμένες ἀντιλήψεις σχετικά μέ τήν ἡμερομηνία τοῦ Πάσχα/Πάσχα». 

Ἀξίζει νά σημειωθῆ ὅτι τό Πανεπιστήμιο Ford­ham ἀνήκει στό παπικό τάγμα τῶν Ἰησουιτῶν, τάγμα τό ὁποῖο σκοπό ἔχει ἀπό τήν ἵδρυσή του τήν μέ κάθε τρόπο ὑπεράσπιση καί ἐπέκταση τῆς ἐπιρροῆς τῆς παπικῆς ἐκκλησίας καί τοῦ πάπα ἔναντι ὅλων τῶν δογμάτων καί θρησκειῶν, πού κατά τήν ἄποψή του δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά αἱρέσεις. Ἄλλωστε δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι σημειώνεται σχετικά μέ τό ἰησουίτικο Πανεπιστήμιο Fordham πώς «Ἀναζητοῦμε καί προσ­ελκύουμε εὐφυεῖς καί ἀφοσιωμένους φοιτητές ἀπό κάθε γωνιά τῆς Γῆς καί τούς καλωσορίζουμε σέ μία κοινότητα, ὅπου ἀναπτύσσουν τήν ἐφυΐα καί τήν ἀκεραιότητα, γιά νά κάνουν τόν κόσμο καλύτερο»!