Άγιος Νικόλαος Νεομάρτυς ο εν Βουνένοις (09 Mαϊου)

 

 

                Τις πρώτες ημέρες του Μαΐου με την ανθισμένη φύση, την πλημμυρισμένη από μυρωδιές λουλουδιών και υπέροχων τριαντάφυλλων και υπό το Φως της Αναστάσεως του Κυρίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την 9^η του μηνός τρεις μεγάλους Αγίους: τον Χριστοφόρο, τον Προφήτη Ησαΐα και τον Άγιο Νικόλαο τον Νέο ή τον εν Βουνένοις.

          Εις το κείμενο αυτό θα αναφερθούμε, εν συντομία, εις τον βίο και την  παρακαταθήκη του Αγίου Νικολάου του Νέου.

          Ο Νικόλαος γεννήθηκε από γονείς ευλαβείς και ενάρετους στα μέρη της Ανατολής. Από μικρός φανέρωσε την κλίση του προς το αγαθόν, αποφεύγοντας την συναναστροφή με θρασείς συνομηλίκους του και επιδίωκε την συντροφιά ενάρετων ενηλίκων. Η φήμη του ως ενάρετου και αγαθού ανθρώπου έφθασε στα αυτιά του αυτοκράτορα, ο οποίος τον διόρισε Δούκα, αφού πρώτα τον γνώρισε από κοντά. Οι αρμοδιότητες του Νικολάου ήταν να εκπαιδεύει και να διατηρεί τους στρατιώτες του αξιόμαχους. Δεν παρέλειπε να τους μιλάει για τον Χριστό και να διδάσκει την αγάπη και την δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους.

          Η αυτοκρατορία εκτός από τους εξωτερικούς εχθρούς είχε να αντιμετωπίσει και εσωτερικές εξεγέρσεις. Σε μια εξέγερση των Θεσσαλών  ο Αυτοκράτορας στέλνει τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του. Χύθηκε άδικα  ανθρώπινο αίμα για να παταχτεί η εξέγερση. Ακολούθως στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη με άλλους τοπάρχες με τους στρατιώτες των για να καταστείλουν άλλη εξέγερση, πράγμα που πέτυχαν.

Η ευαίσθητη χριστιανική του καρδιά τον οδήγησε στην σκέψη, μήπως χάσει τη ζωή του πρόωρα πριν είναι έτοιμος για το αιώνιο ταξίδι και πήρε την απόφαση να μονάσει. Με συνοδεία δώδεκα στρατιωτών του αποσύρεται στα Βούνενα της Θεσσαλίας, όπου μόναζαν αρκετοί ενάρετοι μοναχοί, ζώντας με νηστεία, προσευχή και πνευματικές ασκήσεις.

          Οι Άβαροι καταφθάνουν στην Θεσσαλία, κυριεύουν την Λάρισα, σφάζουν, λεηλατούν και εξαναγκάζουν χριστιανούς να προσκυνήσουν τα είδωλα. Αρκετοί Χριστιανοί δεν απαρνούνται τον Αληθινό Θεό και Σωτήρα και υπομένουν μύρια βασανιστήρια και, τέλος, τον στέφανο της αιωνίου Ζωής. Όταν συμβαίνουν αυτά ο μακάριος Νικόλαος και οι δώδεκα συμμοναστές του Γρηγόριος, Αρμόδιος, Ιωάννης, Δημήτριος, Μιχαήλ, Ακίνδυνος, Θεόδωρος, Παγκράτιος, Πανταλέων, Αιμιλιανός και Ναούδιος βρίσκονται στην σκήτη της Βουνένης. Φθάνουν στα Βούνενα και συλλαμβάνουν τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του.

Ένα βράδυ, την ώρα της προσευχής, εμφανίζεται Άγγελος Κυρίου και τους λέγει: «Ετοιμαστείτε να σταθείτε γενναίοι, διότι εις ολίγας ημέρας μέλλει να μαρτυρήσετε, δια να λάβετε τα βραβεία και τους στεφάνους της αθλήσεως και ούτω να κληρονομήσετε την Ουράνιον Βασιλεία». Ακούγοντας αυτά εχάρησαν και με μεγαλύτερο ζήλο συνέχισαν τον ασκητικό αγώνα.

Μετά από μερικές ημέρες έμαθαν οι βάρβαροι Άβαροι ότι στο βουνό των Βουνένων υπάρχουν ασκητές προσκυνούντες ακατάπαυστα και δοξολογούντες τον Χριστό και έσπευσαν να τους φονεύσουν. Ο μακάριος Νικόλαος συμβούλευε τους αδελφούς και συνασκητές του λέγοντας: «Μη φοβηθώμεν, αδελφοί, τον πρόσκαιρον θάνατον, ούτε να δειλιάσωμεν, διότι, τώρα ήλθεν η ώρα να δείξωμεν την ανδρείαν μας και να κληρονομήσωμεν, με μικράν και ολίγην τιμωρίαν, παντοτεινήν και αιωνίαν ανάπαυσιν».

Αυτά και άλλα παρόμοια έλεγε ο Άγιος προς ενίσχυση των αδελφών όταν κατέφθαναν ως θηρία ανήμερα οι Άβαροι. Τούς τιμώρησαν ανηλεώς και ασπλάχνως με ραβδισμούς, στρεβλώσεις και με άλλα βασανιστήρια. Οι μακάριοι γενναίως υπέμειναν τα βασανιστήρια και δεν πρόδωσαν την πίστη τους. Τέλος, τους αποκεφάλισαν. Το Άγιο Νικόλαο βλέποντάς τον νέο, ωραίο και γενναίο δεν τον πείραξαν, αλλά, προσπάθησαν με λόγια και κολακείες να τον αλλαξοπιστήσουν. Δεν υπολογίσανε σωστά,. Ούτε κατ’ ελάχιστον δείλιασε ο Νικόλαος. Με θάρρος τους απαντούσε: «Εγώ δεν είμαι μωρόν παιδίον, δια να απατηθώ και να αρνηθώ τον αληθή Θεό, όστις με έπλασε και να προσκυνήσω είδωλα κωφά και αναίσθητα. Αλλά καθώς εξ αρχής ήμουν ευσεβής Ορθόδοξος Χριστιανός, ούτω θέλω παραμείνει έως ότου παραδώσω την ψυχή μου εις τας αχράντους χείρας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον οποίον, ως Θεόν αληθινόν και Σωτήρα μου, προσκυνώ, λατρεύω και σέβομαι και για την αγάπη Του μεγάλη προθυμία αισθάνομαι και πόθο να χύσω το αίμα μου. Τους δε δικούς σας θεούς καταφρονώ και ατιμάζω, επειδή είναι λίθοι και ξύλα αναίσθητα ή άλλη τις ύλη ευτελής και άχρηστος».

Ο Άγιος Χαράλαμπος και ο σύγχρονος Οικουμενισμός (Υπό το φως της πατερικής και εκκλησιολογικής παραδόσεως)

 

 

Ο Άγιος Χαράλαμπος, ιερομάρτυρας της Ορθόδοξης Εκκλησίας, (που γιορτάζει στις 10 Φεβρουαρίου) ανήκει σ’ εκείνη τη χορεία των Αγίων που δεν μαρτύρησαν απλώς από αρετή ή θάρρος, αλλά για την ακέραιη ομολογία της αποκεκαλυμμένης αλήθειας του Χριστού. Το μαρτύριό του δεν ήταν μόνο προσωπικό κατόρθωμα· είναι ένα εκκλησιολογικό γεγονός, δείχνει με σαφήνεια ότι η αλήθεια της Εκκλησίας δεν είναι διαπραγματεύσιμη και δεν υπόκειται σε ιστορικούς ή κοινωνικούς συμβιβασμούς.

 Η εποχή του Αγίου Χαραλάμπους ήταν γεμάτη θρησκευτικό πλουραλισμό και συγκρητισμό. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία  ανεχόταν την πολυθρησκεία, αρκεί να κρατιόταν μια εξωτερική ενότητα. Όμως η απαίτηση να προσφέρουν οι Χριστιανοί θυσία στα είδωλα ισοδυναμούσε με άρνηση της μοναδικότητας της αλήθειας του Χριστού. Ο Άγιος Χαράλαμπος αρνήθηκε κάθε τέτοιο συμβιβασμό, ακολουθώντας το πατερικό ήθος της ομολογίας: «Ου δύναται η Εκκλησία ψεύσασθαι», όπως επισημαίνει και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής.

 Αυτή η στάση φωτίζει θεολογικά, και με κάποιο τρόπο πρακτικά, το ζήτημα του σύγχρονου Οικουμενισμού. Όταν ο Οικουμενισμός νοείται απλώς ως αναζήτηση ενότητας ανεξάρτητα από την κοινή πίστη, τότε κινδυνεύει να γίνει εκκλησιολογική πλάνη. Η πατερική παράδοση είναι ξεκάθαρη: η ενότητα της Εκκλησίας ταυτίζεται με την ενότητα στην αλήθεια. Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων το λέει απλά: «μία εστίν η πίστις, καθώς εις εστίν ο Κύριος». Δεν υπάρχουν πολλές «εκκλησιαστικές αλήθειες», υπάρχει μία αλήθεια, που φυλάσσεται εντός του σώματος της Εκκλησίας.

06 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ.Άγιος Φώτιος ο Μέγας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

-------------------------------------------

Θνήσκων Φώτιος, ου ταράττομαι λέγει,

Προς την τελευτήν, ων προητοιμασμένος.

Ο Μέγας Φώτιος έζησε κατά τους χρόνους που βασίλευσαν οι αυτοκράτορες Μιχαήλ (842 - 867 μ.Χ.), υιός του Θεοφίλου, Βασίλειος Α' ο Μακεδών (867 - 886 μ.Χ.) και ο Λέων ΣΤ' ο Σοφός (886 - 912 μ.Χ.), υιός του Βασιλείου. Γεννήθηκε το 810 μ.Χ. (κατά άλλους το 820 μ.Χ.) στην Κωνσταντινούπολη από ευσεβή και επιφανή οικογένεια, που αγωνίσθηκε για την τιμή και προσκύνηση των ιερών εικόνων. Οι γονείς ήταν ο Άγιος Σέργιος (βλέπε 13 Μαΐου) και Ειρήνη και καταδιώχθηκαν επί του εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (829 - 842 μ.Χ.). Ο Άγιος Σέργιος ήταν αδελφός του Πατριάρχου Ταρασίου (784 - 806 μ.Χ.) και περιπομπεύθηκε δέσμιος από το λαιμό ανά τις οδούς της Κωνσταντινουπόλεως, στερήθηκε την περιουσία του και εξορίσθηκε μετά της συζύγου του και των παιδιών του σε τόπο άνυδρο, όπου από τις ταλαιπωρίες πέθανε ως Ομολογητής.

Ο ιερός Φώτιος διέπρεψε πρώτα στα ανώτατα πολιτικά αξιώματα. Όταν με εντολή του αυτοκράτορα απομακρύνθηκε βιαίως από τον πατριαρχικό θρόνο ο Πατριάρχης Ιγνάτιος, ανήλθε σε αυτόν, το έτος 858 μ.Χ., ο ιερός Φώτιος, ο οποίος διακρινόταν για την αγιότητα του βίου του και την τεράστια μόρφωσή του. Η χειροτονία του εις Επίσκοπο έγινε την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 858 μ.Χ. υπό των Επισκόπων Συρακουσών Γρηγορίου του Ασβεστά, Γορτύνης Βασιλείου και Απαμείας Ευλαμπίου. Προηγουμένως βέβαια εκάρη μοναχός και ακολούθως έλαβε κατά τάξη τους βαθμούς της ιεροσύνης.

Ο ιερός Φώτιος με συνοδικά γράμματα ανακοίνωσε, κατά τα καθιερωμένα, τα της εκλογής του στους Πατριάρχες της Ανατολής και τόνισε την αποκατάσταση της ειρήνης στην Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης. Αλλά πριν ακόμα προλάβει να την παγιώσει επήλθε ρήξη μεταξύ των ακραίων πολιτικών και των οπαδών του Πατριάρχη Ιγνατίου, των «Ιγνατιανών». Οι «Ιγνατιανοί» συγκεντρώθηκαν στο ναό της Αγίας Ειρήνης, αφόρισαν τον ιερό Φώτιο και ανακήρυξαν Πατριάρχη τον Ιγνάτιο. Ο Άγιος Φώτιος συγκάλεσε Σύνοδο στο ναό των Αγίων Αποστόλων για την αντιμετώπιση του ανακύψαντος ζητήματος. Η Σύνοδος καταδίκασε ως αντικανονικές τις ενέργειες των «Ιγνατιανών» και τόνισε ότι ο Ιγνάτιος, αφού παραιτήθηκε από τον θρόνο, δεν ήταν πλέον Πατριάρχης και ότι εάν διεκδικούσε και πάλι την επιστροφή του στον πατριαρχικό θρόνο, τότε αυτόματα θα υφίστατο την ποινή της καθαιρέσεως και του αφορισμού.

Ο μεγάλος αυτός πατέρας της Εκκλησίας ιερούργησε, ως άλλος Απόστολος Παύλος, το Ευαγγέλιο. Αγωνίσθηκε για την αναζωπύρωση της ιεραποστολικής συνειδήσεως, που περιφρουρεί την πνευματική ανεξαρτησία και αυτονομία των ορθοδόξων λαών από εισαγωγές εθίμων ξένων προς την ιδιοσυγκρασία τους, με σκοπό την αλλοίωση της ταυτότητος και της πνευματικής τους ζωής. Διότι γνώριζε ότι ο μέγιστος εχθρός ενός λαού είναι η απώλεια της αυτοσυνειδησίας του, η φθορά της πολιτισμικής του ιδιοπροσωπίας και η αλλοίωση του ήθους του. Ο ιερός Φώτιος γνώριζε την ιεραποστολική δραστηριότητα του ιερού Χρυσοστόμου, αφού αναφέρεται πολλές φορές στο έργο αυτό και μάλιστα επηρεάστηκε από αυτή στο θέμα της χρήσεως των επιτόπιων γλωσσών και των μοναχών ως ιεραποστόλων. Επί ημερών του εκχριστιανίσθηκε το έθνος των Βουλγάρων, το οποίο μυσταγώγησε προς την αμώμητη πίστη του Χριστού και το αναγέννησε με το λουτρό του θείου Βαπτίσματος.

Ο ιερός Φώτιος διεξήγαγε μεγάλους και επιτυχείς αγώνες υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως εναντίων των Μανιχαίων, των Εικονομάχων και άλλων αιρετικών και επανέφερε στους κόλπους της Καθολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας πολλούς από αυτούς.

«Ἅπαντα μὲν τὰ ἀνθρώπινα συγκαταρρεῖ τῷ χρόνῳ καὶ ἀφανίζεται. Ἀρετὴ δέ.... καὶ χρόνου καὶ παθῶν καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου περιγίνεται. Εἰ δὲ ἀκριβέστερον ἴδοις, τῷ χρόνῳ καὶ τῷ θανάτῳ μᾶλλον ἀναζὴ καὶ θάλλει καὶ τὸ οἰκεῖον κλέος καὶ τὴν εὐπρέπειαν, ἐναποσβεσθέντος αὐτοὶς τοῦ φθόνου, λαμπρότερον τὲ καὶ θαυμασιώτερον ἀναδείκνυται».

Ο λόγος αυτός, απόσταγμα της βαθιάς πίστεως και της κατά Θεόν σοφίας του Ισαποστόλου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Ομολογητού, «μυρίαις ἀρεταὶς ἐξανθήσαντος καὶ πάση γνώσει διαλάμψαντος», πληρέστατα εφαρμόζεται σε αυτόν τον ειπόντα, τον οποίο η αδιάφθορη συνείδηση της Εκκλησίας και του Γένους, ομολόγησαν αυτόν Άγιο και Ισαπόστολο «τοὶς οὐρανίοις ἀδύτοις ἀγκατοικιζόμενον», ως «ἀοίδιμον μὲν τοὶς διωγμοίς, δεδοξασμένον δὲ τοὶς θανάτοις».

 ΜΙΜΗΣΙΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ 

                         ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει στήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολή : «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς καγώ

Χριστοῦ» 1 . Τό ἴδιο φωνάζει σήμερα καί καθένας ἀπό τούς ἁγίους Πάντες σ’ἐμᾶς. Ἄν εἶστε Χριστιανοί,

μιμηθῆτε μας! Διότι, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «τιμή γάρ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος» 2 .

Ἄν ἑορτάζουμε τούς ἁγίους, πρέπει νά τούς μιμηθοῦμε. Σέ τι, ὅμως, νά τούς μιμηθοῦμε; Στά μαρτύρια; Στήν

ἀσκητικότητα; Στά θαύματα; Εἴμαστε ἁμαρτωλοί, σκουλήκια βρωμερά καί δέν μποροῦμε νά τούς φτάσουμε.

Σέ τί, ὅμως, μποροῦμε νά τούς μοιάζουμε; Στήν ὁμολογία τῆς πίστεως. Ἄν δέν ἔχεις ὁμολογία πίστεως,

Χριστιανός δέν εἶσαι, μᾶς εἶπε ὁ Κυριος στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν

ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω καγώ ἐν αὐτῶ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.

Ὅστις δ’ἄν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτόν καγώ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ

ἐν οὐρανοῖς» 3 . Τί θά πεῖ ὁμολογία πίστεως; Αὐτό, πού πιστεύεις, νά μήν τό κρατᾶς κρυφό μές τήν καρδιά

σου, ἀλλά νά ἔχεις τό θάρρος νά τό λες, νά τό ἐκφράζεις μέ τή γλῶσσα σου. Ἔτσι ἔκαναν οἱ ἅγιοι Πάντες.

Τί πρέπει νά ὁμολογήσουμε ἐμεῖς οἱ σημερινοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί στή σύγχρονη ἐποχή, πού ζοῦμε;

Α) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀποκλειστικῶς καί μόνον αὐτή

ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως˙ ὅτι αὐτή εἶναι ἡ κιβωτός τῆς

σωτηρίας καί ὅτι ἐκτός αὐτῆς, δηλαδή στά σχίσματα, στίς αἱρέσεις καί στίς παραθρησκεῖες, δέν ὑπάρχει σωτηρία.

Β) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός καί ὁ Μονοφυσιτισμός εἶναι αἱρετικές

θρησκευτικές παρασυναγωγές, εἶναι αἱρέσεις καί ὄχι «ἐκκλησίες» και ὅτι οἱ ἀρχηγοί τους εἶναι αἱρεσιάρχες.

Γ) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ὁ διαχριστιανικός καί διαθρησκειακός συγκρητιστικός Οἰκουμενισμός εἶναι

Παναίρεση καί οἱ Οἰκουμενιστές Παναιρετικοί.

Δ) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτη καί ἀπαράδεκτη ἡ συμμετοχή πλείστων Τοπικῶν

Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στόν παμπροτεσταντικό ὁμογενοποιητικό ὀργανισμό τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν λεγομένων «Ἐκκλησιῶν», μᾶλλον Αἱρέσεων. Μόνη λύση ἡ ἔξοδος ἀπ’ αὐτό.

Ε) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ἡ Διευρυμένη Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν 10 ἀπό τίς 14 Τοπικές

Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, πού ἔλαβε χώρα στήν Κρήτη τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, δέν εἶναι οὔτε Πανορθόδοξη, οὔτε

Ἁγία, οὔτε Μεγάλη οὔτε Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά εἶναι μία αἱρετική, ληστρική, βατικάνεια, ἀμερικανική, οἰκουμενιστική ψευδοσύνοδος καί καϊαφαϊκό συνέδριο.

ΣΤ) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ἡ ὑπογραφή κοινῶν ἀντορθόδοξων κειμένων, οἱ συμπροσευχές, τά

κοινά συλλείτουργα καί τό κοινό ποτήριο μέ αἱρετικούς καί σχισματικούς εἶναι παρά τούς Θείους καί Ἱερούς

Κανόνες, οἱ ὁποῖοι κανονίζουν μέ βαρειά ἐπιτίμια τούς παραβαίνοντες.

Ζ) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι οἱ σχισματοαιρετικοί καί ἐθνικιστές τῆς Οὐκρανίας καί τῶν Σκοπίων μέ

ἐπικεφαλῆς τούς ψευδοκληρικούς Ἐπιφάνιο καί Στέφανο δέν ἀποτελοῦν «ἐκκλησία» τοῦ Χριστοῦ, οὔτε εἶναι «αὐτοκέφαλοι», ἀλλά κακοκέφαλοι.

Η) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ὁ Βαρθολομαῖος εἶναι ὁ μεγαλύτερος καί χειρότερος αἱρετικός ὅλων τῶν

ἐποχῶν, μέγας οἰκουμενιστής, σχίστης καί ἐχθρός τῆς Ἐκκλησίας, προβατόσχημος λύκος βαρύς.

Θ) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ἡ ἔνεση γιά τόν κορωναϊό, ἡ ὁποία ειχε ὁδηγήσει πάρα πολλούς

ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἠλικιῶν στόν θάνατο, εἶναι σφράγισμα τῶν ἀνθρώπων, καί ὄχι τό τελικό χάραγμα τοῦ ἀντιχρίστου, χωρίς αὐτό νά σημαίνει ὅτι εἶναι ἐπιτρεπτή.

Ι) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ἡ μασκοφορία, ἡ τήρηση τῶν «ὑγειονομικῶν μέτρων» στούς Ναούς, ἡ μή

προσκύνηση τῶν ἁγίων Εἰκόνων καί τῶν ἱερῶν λειψάνων, ἡ κατάργηση τῆς ἱερᾶς λαβίδος καί ἡ μή

προσέλευση στήν Θεία Κοινωνία ἀπό φόβο μολύνσεως καί μεταδόσεως ἰῶν, καί ἡ μετάθεση, ἀλλαγή τοῦ

Πάσχα, εἶναι φοβερότατες καί τρομερότατες αἱρέσεις.

ΙΑ) Πρέπει νά ὁμολογήσουμε ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι τό χειρότερο ἠθικό καί σαρκικό ἁμάρτημα, ὁ

κολοφώνας τῶν ἁμαρτιών, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τεράστια προσβολή καί βλασφημία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου

Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Ἡ μεγαλύτερη ὁμολογία πίστεως στήν ζοφερότατη ἐποχή μας εἶναι ἡ διακοπή μνημονεύσεως τῶν

αἱρετιζόντων καί οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων, ἡ ἁγιοπνευματική, ἱεροκανονική καί ἁγιοπατερική, ὀρθῶς

ἐφαρμοσμένη ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ!

Ἀγαπητοί μου, ζοῦμε σέ ἐποχή ἀρνήσεως τῆς πίστεως. Ὁ Χριστός, ὅμως, ζητάει καί σήμερα νά τόν

ὁμολογοῦμε. Ἄς γίνουμε, λοιπόν, κι ἐμεῖς μικροί ὁμολογητές. Κι ἄν ἀκόμη ὅλοι ἀρνηθοῦν τόν Χριστό, καί

μείνεις ἕνας καί μόνος σου, ἐσύ νά ὁμολογεῖς τό πανάχραντο ὄνομά Του. Τότε θά μοιάζεις μέ τούς ἁγίους Πάντας. Τό εἶπε καθαρά ὁ Χριστός. Μέ ὁμολογεῖς; Θά σέ ὁμολογήσω. Μέ ἀρνεῖσαι; Θά σέ ἀρνηθῶ.

Γνώρισμα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι παντοῦ καί πάντοτε, μέ λόγια, μέ ἔργα καί μέ αἷμα, νά ὁμολογεῖ

τόν Χριστό, τόν Ὁποῖο ὑμνοῦν ἅγγελοι καί ἀρχάγγελοι εἰς αἰῶνας αἰώνων. Ἀμήν!

1 Α΄ Κορ. 11, 1.

2 ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Λόγος εἰς Μάρτυρας, PG 52,661-663.

3 Ματθ. 10, 32.

Π.Α.Α.

16 Μαίου - Μνήμη Αγίου Νεομάρτυρος Βουκασίνου εκ Βοσνίας δολοφονηθέντος υπο των παπικών Ουστάσι

Εισαγωγικά

Ένα κεφάλαιο της σύγχρονης Αγιολογίας που αποκρύπτεται επιμελώς, είναι οι μάρτυρες και οι ιερομάρτυρες που δολοφονήθηκαν απο τους Παπικούς και τους Μουσουλμάνους. Αυτοί θα αναγράφονται στην ετικέτα του ιστολογίου - ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο Άγιος νεομάρτυρας Βουκασίνος ήταν ένας Σέρβος ορθόδοξος αγρότης τον οποίον δολοφόνησαν με φριχτό τρόπο οι παπιστές Ουστάσι.

Το Κροατικό Επαναστατικό Κίνημα των Ούστασε, κοινώς γνωστό ως Ουστάσι, ήταν Κροατική ρατσιστική, τρομοκρατική οργάνωση, που έδρασε στην αρχική της μορφή, μεταξύ 1929 και 1945. Τα μέλη της δολοφόνησαν εκατοντάδες χιλιάδες Σέρβους, αλλά και Εβραίους και Ρομά καθώς και πολιτικούς αντιφρονούντες στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Φανατικά Ρωμαιοκαθολική η Ούστασε υποστήριζε τον Καθολικισμό και το Ισλάμ ως θρησκείες των Κροατών και των Βοσνίων (Μουσουλμάνων) και καταδίκαζε την Ορθοδοξία, που ήταν η κύρια θρησκεία των Σέρβων. 

Ο Καθολικισμός ταυτίστηκε με τον Κροατικό εθνικισμό, ενώ το Ισλάμ, που είχε πολλούς πιστούς στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, εγκωμιαζόταν από την Ούστασε ως θρησκεία που «διαφύλαξε καθαρό το αίμα των Κροατών».

Ο Άγιος γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο χωριό Κλέπτσι στην Βοσνία -Ερζεγοβίνη.Στις αρχές του Β Παγκοσμίου Πολέμου τον συνέλαβαν μαζί με χιλιάδες άλλους Σέρβους και τους πήγαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γιασένοβατς.
Όταν ένας στρατιώτης των Ουστάσι τον πήρε για να τον εκτελέσει του είπε:«Εαν φωνάξεις ζήτω ο Άντε Πάβελιτς (αρχηγό των Ουστάσι) θα ζήσεις».
Ο Βουκασίνος ο οποίος τον είδε να κρατάει στα χέρια του ένα μαχαίρι του είπε ήρεμα: «Παιδί μου, κάνε αυτό που πρέπει»
Ο Ουστάσι τράβηξε το μαχαίρι και του έκοψε το αυτί. Επανέλαβε το αίτημά του και ο Βουκασίνος έδωσε την ίδια απάντηση.
Εκείνος εξαγριωμένος του έκοψε και το άλλο αυτί και την μύτη. Βλέποντας ο δολοφόνος την βασανιστική του ηρεμία βγήκε εκτός εαυτού.
Του σημάδεψε το πρόσωπο. Ακολούθως του έκοψε την γλώσσα ,του έβγαλε τα μάτια και του έκοψε τον λαιμό. Τον μαχαίρωνε με μανία για πολλήν ώρα ακόμη!
Σύμφωνα με μαρτυρίες ο δολοφόνος(το όνομά του ήταν Ζίλα Φραγκάνοβιτς)μετά απο΄αυτήν την φρικιαστική δολοφονία τρελάθηκε, άρχισε να πίνει,να γυρίζει στους δρόμους, έχοντας πάντα μπροστά του το γαλήνιο πρόσωπο του Αγίου Βουκασίνου και αντηχώντας στα αυτιά του τα λόγια του "Κάνε παιδί μου αυτό που πρέπει"!
Η μνήμη του τιμάται στις 16 Μαίου. Το χωριό του Αγίου το Κλέπτσι καταστράφηκε το 1992 από τους Κροάτες.