ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (β µέρος)

 

Συνέχεια από το προηγούµενο φύλλο

Αυτός ήταν ένας από τους πλέον γνωστούς εκκλησιαστικούς δηµοσιογράφους εκείνη την εποχή που διαµόρφωνε καταστάσεις, σφοδρός πολέµιος του αρχιεπ. Ιερωνύµου, του Αναστασίου και των δώδεκα δολοφονηθέντων µητροπολιτών. Φίλος και σιγονταδόρος του Σεραφείµ Τίκα από τα Ιωάννινα µετά ως αρχιεπίσκοπο και µέχρι το θάνατό του.

 Ένας “αυτόπτης µάρτυς” αναφέρει το εξής περιστατικό: «βρέθηκα – γράφει επίσκοπος – στην αρχιεπισκοπή για κάποιο θέµα, σταµάτησα στο γραφείο του ιδιαίτερου γραµµατέα, να τον καληµερίσω, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι, έβλεπα να κόβουν αποκόµµατα εφηµερίδων, της ηµέρας που δηµοσίευαν ειδήσεις-πληροφορίες προς το πλήρωµα της Εκκλησίας, αναλόγως δε το “µήκος” του δηµοσιεύµατος τοποθετούσε και κάποιο χρηµατικό ποσό επάνω. Τα έπιανε µε συνδετήρα, τα έβαζε σε φάκελο, έγραφε κάτι επάνω και το τακτοποιούσε στο συρτάρι. Δεν άργησαν οι υποψίες, για να επαληθευτούν, διότι εκείνη τη στιγµή εµφανίστηκε γνωστός Δηµοσιογράφος, µας χαιρέτησε, κάτι είπαν µε το γραµµατέα, αυτός του έδωσε κάποιο φάκελο, τον ευχαρίστησε και έφυγε, αυτό επαναλήφθηκε και µε άλλο δηµοσιογράφο σχεδόν αµέσως. Κατάλαβα – είπε – πως η κατανοµή χρηµάτων από το κεράκι του λαού που θα έπρεπε να γίνεται βάλσαµο του φτωχού, άνεργου, της χήρας, του ορφανού… και αυτό εδώ γίνεται φιλοδώρηµα προς τους υπηρέτες της χαλκευµένης είδησης, υπηρετώντας δουλικά το Σεραφειµικό κατεστηµένο.

Μου ήρθε να φωνάξω – είπε – να σκούξω, να διαµαρτυρηθώ, να σαλπίσω προς κάθε κατεύθυνση πως στο µέγαρο της Αρχιεπισκοπής γίνεται βρώµικη συναλλαγή. Ότι οι ειδήσεις που µαθαίνετε είναι πληρωµένες. Σταµάτησα, όµως, σκέφτηκα – είπα – που να εκµυστηρευτώ τα τραγικά που είδα, ποιο µικρόφωνο θα κάνει δεκτή τη διαµαρτυρία µου, αφού όλες οι πόρτες είναι κλειστές, είναι τα τυπογραφεία των εφηµερίδων και περιοδικώνι µε λαδωµένα χέρια…!

Αυτές οι σκέψεις µε γράπωσαν – αγανακτισµένος περιγράφει –, µε έσφιξαν σαν τανάλιες, µε ακινητοποίησαν, ένιωσα σαν τον Προµηθέα Δεσµώτη, που βρίσκονταν δεµένος χειροπόδαρα και τα όρνια να τρυπούν το σώµα και να κατατρώγουν τα σωθικά του (“Αυτόπτυς µάρτυς”, σελ. 58). Έτσι δούλευε το σύστηµα, όταν βρισκόσασταν στο Υπουργείο!

Πατήρ Θεόδωρε, στον ηλεκτρονικό ιστότοπο “Κατάνυξη” που διαθέτετε, παρακολουθώ τις οµιλίες σας που κάνετε, διότι:

Πρώτον, είναι ενδιαφέρουσες, εφαρµόζω όµως την προτροπή του Σωτήρος Χριστού: «όσα εάν είπωσιν υµίν τηρείν, τηρείτε και ποείτε, κατά δε τα έργα αυτών µη ποιείτε» (Ματθ. 23, 3).

Φαντάζοµαι – και έτσι πρέπει να είναι – ότι ετοιµάζεστε για ηµέρες, για να ανταποκρίνεστε στις σύγχρονες ταραγµένες κοινωνικές και πνευµατικές απαιτήσεις και πώς να τις αποκοιµίζετε.

Δεύτερον, αρκετές φορές σας συλλαµβάνω, ωσάν να σας κατατρέχει κάποιο σύνδροµο ή να σας κυριεύει ένα άγχος και γι’ αυτό ίσως αυτοπροβάλλετε συνεχώς τον εαυτό σας για το τί κάνατε, τί κάνατε και τί κάνατε! Ο λειτουργός του Θεού που φοράει το επιτραχήλιο, όπως εσείς, είναι ποιµένας και πατέρας και προσφέρει από περιουσία ζωής, µεταφέρει την εµπειρία του Παναγίου Πνεύµατος, δίνει την καρδιά του, µεταβιβάζει τη φλόγα και το φως που καταυγάζει, όλα αυτά και ίσως και άλλα ακόµα τα µεταδίδει στα πνευµατικά παιδιά του στο ακροατήριό του, σε λογικά πρόβατα της θείας ποίµνης, σε µέλη του Σώµατος Ιησού Χριστού και δεν αυτοπροβάλεται.

Ο ιερέας βιώνει και διδάσκει την αλήθεια του Ευαγγελίου και δεν είναι επικάλυµµα κυµαινόµενο ευλογοµανές, για να ξεγελάει και να παρασύρει κάθε φορά σε νέες θεωρήσεις, αλλά κατά το ευαγγέλιο: “Συ ποτέ επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου” (Λουκ. 22, 32).

Τρίτον. Αναµένω να αφουγκραστώ τη θεολογική – επιστηµονική σας άποψη περί τα Τελώνια, όπως υποσχεθήκατε και πως µάλωναν για σαράντα ηµέρες για την ψυχή του αρχιεπισκόπου Αναστασίου που και αν και σεις παρεµβαίνατε, θα βάραινε πολύ την ψυχή του (!).

Ακόµα για αυτό που µουρµουρίσατε, αλλά δυνατά, αν ήταν εξόδιος Ορθόδοξος  ακολουθία. ή “διαθρησκειακή φιέστα” του µακαριστού Αναστασίου κατά τη Ζήσια θεωρία σας ή κατά του κολλητού σας φιλοσοφούντα Θεολόγου ήταν “τηλεοπτικό σόου” (Π. Κοσµίδης, Ο.Τ. 28/2/2025).

Τέταρτον. Σας παρακολουθώ και περιµένω ν’ ακούσω την επιβεβαίωση για τα όσα υποσχεθήκατε στις 16/2/2025 πως θα αποκαλύψετε περί του κεκοιµηµένου αρχιεπ. Αναστασίου µε βάση – βέβαια – του µασονικού βιβλίου του Αβερκίου/Σεραφείµ: «Να πω µόνο ότι στην αρχή του ερχοµένου µαθήµατος θα σας διαβάσω τι λέει ο “Αβέρκιος” για το νεαρό αρχιµανδρίτη Αναστάσιο, έτσι λέει! Τι είπε ο “παπάς” Αναστάσιος σε µια διαθρησκειακή συνάντηση και πως στη συνέχεια µε αυτά που τους είπε, οι µασόνοι του έκαναν σκεύη, άµφια, χρήµατα και τα λοιπά για την Εκκλησία της Αλβανίας».

Ότι: «Παρουσιάζει µέσα στο βιβλίο δωρεές που έκαναν στον Αναστάσιο οι Μασόνοι. Απορούν µερικοί – είπε – πού βρήκε ο Αναστάσιος τόσα χρήµατα και έκανε τέτοιο µεγάλο και τόσους ναούς κ.λ.π. βοηθήθηκε από τέτοια κέντρα και έκανε τόσους ναούς και τέτοιο έργο. Αν τον κρίνει κάποιος τον Αναστάσιο, έχει πολλές σκοτεινές πλευρές» (Youtube “katihisis”).

Πέµπτον. Περιµένω να εκπληρωθεί η “δέσµευση” επιστολή 6/5/2025 του Υιού σας Μοναχού Σεραφείµ/Αβέρκιου (µας κοινοποιήθηκε, εµπιστευτική – µη δηµοσιεύσηµη) πως σύντοµα θα έχει: «εις τας χείρας φωτογραφίας των αυθεντικών δηµοσιευµάτων περί λήψεως δωρεών υπό του µακαριστού κυρού Αναστασίου από ελληνικάς Στοάς… και δεσµευόµενος, όπως κοινοποιήσω Αύτη τας του “Μοναχού Αβερκίου” φωτογραφίας των (εις α παραπέµπει) επισήµων µασονικών δηµοσιευµάτων το συντοµότερον, διατελώ».

Πέρασε ένας χρόνος περίπου, πού είναι το σύντοµο; Μήπως! Δε χρειάζεται. Τι να πείτε…! Το ξεχάσατε ή πάθατε αµνησία;

Στους αφιερωµένους ανθρώπους, µε φόβο Θεού, τελωνική ταπείνωση και ιεραποστολική προσφορά, υπάρχει µε διάφανη ειλικρίνεια για τον εξαγιασµό του κάθε ανθρώπου! Η σχεδιασµένη προσπάθειά σας συκοφάντησης δε βρήκαν ευήκουα ώτα στις καρδιές, αλλά και στη συνείδηση του λαού του Θεού.

Η αυτοπροβολή των “ιξευτών”^[1] διακριβώθηκαν µε απρόσµενη έκπληξη. Τα εγωιστικά σας υπέρµετρα σχέδια είχανε ως στόχο, για να εισπράξουν θεολογική αναγνώριση. Προδόθηκαν όµως από τη λυµφαντική σας “Ορθοδοξότητα”, τη διάστροφη συκοφαντική επιχείρηση. Με την ανορθόδοξη πολεµική ενάντια σε αφιερωµένους ανθρώπους ψυχή και σώµατι στη διακονία της ζώσης Εκκλησίας  µπλοκαρίστηκαν µπροστά στο αδιαπέραστο τείχος της καθολικής περιφρόνησης.

ΥΜΝΗΤΕΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

Δεν είχα πρόθεση να ιστορήσω γεγονότα που µε συντάρασσαν επί µια 60ετία. Τα είχα όµως αποθηκευµένα και ασφαλισµένα στην αρχειοθήκη, ώστε φεύγοντας από τη ζωή οι ιστορικοί του µέλλοντος, ας τα αναλάβουν, ας τα µελετήσουν µε την ελπίδα ότι θα χαράξουν τα ιστορικά γεγονότα µε ακρίβεια και εντιµότητα. 

Όµως! Ακούγοντας και διαβάζοντας κείµενά σας είδα ότι διαµαρτύρεστε για δήθεν  κατάντηµα της σήµερον Εκκλησιαστικής ηγεσίας και σεις και κάποιοι άλλοι, απ’ αυτούς δηλαδή που µπήκατε µπροστά, τους στηρίξατε, τους καθιερώσατε και τώρα φωνάζετε ότι δήθεν είστε “αγανακτισµένοι” (!).

Αυτήν τη “χριστιανική” υποκρισία δεν άντεξα, να την ακούω και να τη βλέπω από ανθρώπους που έσπειραν τριβόλια και έρχονται διαµαρτυρόµενοι τώρα και ζητούν το λόγο από πάνω, γιατί τρύπησαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους.     ΕΛΕΟΣ κύριε!

Θα ξεκινήσω µε τη µικρή και συνοπτική αυτή αναδροµή από τον τελευταίο χρόνο της δικτατορικής Ποµπηίας παρουσιάζοντας την ιστορική µήτρα, πως δηλαδή προσχεδιάστηκε το σηµερινό “τέρας”.

Στα τέλη του 1973 είχε αλλάξει στο 80%, όλη η δοµή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Εκτός των έργων, τέτοιος οργασµός που έγινε µέσα στα πέντε χρόνια, δεν είχε γίνει ούτε στα διακόσια χρόνια που πέρασν. Εκεί, που άλλαξαν τα πάντα, ήταν ο πνευµατικός τοµέας που τον κατηύθυνε η προφητική προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ Κοτσώνη.

Έφερε στον αυλώνα της Εκκλησίας  εκκλησιαστικούς ηγέτες µε φόβο Θεού, εξαγνισµένες και εξαϋλωµένες πατερικές προσωπικότητες. Επίσκοποι που έφεραν στο χώρο της Λατρείας την Αποστολική Παράδοση, σκυταλοδρόµοι του Πνεύµατος της Πεντηκοστής. Αχθοφόροι της αλήθειας και της αγιότητος. Στύλοι ακλόνητοι στις αιρέσεις. Λέοντες απέναντι στους οικουµενιστές και µασώνους. Βρέθηκαν όµως απέναντι σε µια παραταγµένη τετραµελή οµάδα Θεο-λόγων και µάλιστα πανεπιστηµιακών που είχε προγραµµατίσει, µελετήσει και σκηνοθετήσει τη βαρβαρότητα.

Το καθεστώς της δικτατορίας του 1973 έδωσε στον επικεφαλή υπουργό Παιδείας Χρήστου και τους τρεις της οµάδας του πλήρη ελευθερία κινήσεων και πράξεων αυθαιρεσίας.

Λυπάµαι που µετά από πενήντα χρόνια καταθέτω αυτά που παρακολουθούσα και βρίσκονται ζωγραφισµένα ως µια θλιβερή εµπειρία µου. Γεγονότα που είναι στη µνήµη, ωσάν να έγιναν µόλις   χθες, καταστάσεις που αν δεν τις είχα βιώσει, θα τις φανταζόµουν ως µυθιστόρηµα εξωγήινης φαντασίας. Είναι στίγµατα και πράξεις καταλυτικές που θα παραµείνουν κηλίδες στο Εκκλησιαστικό σώµα και µοτίβο κυρίαρχο, αφού µετέτρεψε τη δοξολογία σε θρήνο.

Το έγκληµα του Χρήστου και της οµάδας του (Ζήση, Αγγελόπουλου, Παρασκευαΐδη…) δεν υπάρχει όµοιο στην Εκκλησιαστική Ιστορία, γιατί ήταν ένα δείγµα κακότητος και αυθαιρεσίας, καταπάτηση ακόµα και των πιο στοιχειωδών αρχών του δικαίου.

 ΟΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ

Ο Μεγαλύτερος ιεραπόστολος όλων 

των αιώνων & γνήσιος Οµολογητής 

Δ΄ µέρος

«Τι δε µε καλείτε Κύριε, Κύριε, και ου ποιείτε ά λέγω;» (Λουκ. 6,46)

(Και γιατί µε καλείτε Κύριε, Κύριε, και δεν κάνετε αυτά που λέγω και διδάσκω; Θα γίνετε και σείς όµοιοι προς τους εµπαίκτας µου και τους υποκριτάς, οι οποίοι µε την γλωσσαν των µε οµολογούν Κύριον, αλλά µε τα έργαν των µε αρνούνται και µε εµπαίζουν)

Ο Κύριός µας φωνάζει δυνατά είκοσι αιώνες και µας παραγγέλλει: «Εγώ είµι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. 14, 6). Η φωνή του δηµιούργησε συνειδησιακό πρόβληµα ακόµα και στον ειδωλολάτρη Πιλάτο που µε αγωνία ρώτησε το Χριστό στο Πρατώριο «Τι έστιν αλήθεια;» (Ιωάν. 18, 38), ο Χριστός απάντηση δεν έδωσε, διότι η αλήθεια ήταν φανερή και ζωντανή µπροστά του.

Αυτή την Αλήθεια προσπάθησα, για να δώσω σαν απάντηση προηγούµενα: «Ήταν µασόνος ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος» που µέσα από το βιβλίο “Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ” του µοναχού Αβέρκιου, που το διαφηµίζουν, για να πωλήσουν αντίτυπα, αγωνίζονται να πείσουν τους ακροατές και µελετητές ότι ο µακαριστός Αναστάσιος ήταν εκτός από Οικουµενιστής… και µασόνος! Ποιοι; Που απ΄αυτούς κάποιοι δίδαξαν Οικουµενισµό και έδιωξαν 12 αντιοικουµενιστές και αντιµασώνους αγίους επισκόπους. Τώρα παρουσιάζονται ως Οµολογητές -κακοποιώντας ακόµα και τη λέξη Οµολογητής- αυτοί που διέλυσαν και την ‘’ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ’’.

Στα προηγούµενα φύλλα 333/4- 335/5-2025 µε πολυσέλιδα άρθρα (αφιέρωµα) απάντησα σχετικά µε το τεράστιο έργο του Αρχιεπ. Αναστασίου, αλλά και περί µασονισµού και οικουµενισµού. Έλαβα όµως εκατοντάδες µηνύµατα από ανθρώπους που ξαφνιάστηκαν µε τη ζωή, την πορεία, το τεράστιο έργο του Αρχιεπ. π. Αναστασίου, αλλά και τις χιλιάδες άθεους, αλλόθρησκους, αιρετικούς που τους µετέστρεψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπήρξαν και κάποιοι – ελάχιστοι ευτυχώς – που θέλησαν να υπερασπισθούν τους π. Θεόδωρο Ζήση, π. Γεώργιο Μεταλληνό (θα ασχοληθούµε ποιο κάτω όχι εκτενώς) και κάποιους άλλους -ισως αργότερα- που τους παρουσιάζουν ως Οµολογητές!.

Γι’ αυτό επανήλθα στο ίδιο θέµα, ώστε να απαντήσω εν συντοµία στους αντιλέγοντες.

Ήταν οµολογητές; Αυτό θα προσπαθήσω να το δούµε µαζί, τι είναι οµολογητής; Και που, πότε και τι, αυτοί “οµολόγησαν;”.

Θα αναφερθώ σε τρείς (από αµέτρητους) Ορθοδόξους Οµολογητές:

α) Ο άγιος Μάξιµος που ονοµάστηκε και οµολογητής, ήταν ένας απλός µοναχός, αλλά µια φωτισµένη θεολογική προσωπικότητα που κατόρθωσε να µεταστοιχειώσει το νοσηρό µυστικισµό του νεοπλατωνισµού. Αυτό ήταν το καρκίνωµα της εποχής, όπως µε τα περίφηµα “Αρεοπαγητικά Συγγράµµατα” που εισχώρησαν στην Ορθόδοξη Θεολογία.

Με τα συγγράµµατα και τους λόγους του ο άγιος Μάξιµος καταδίκασε την αίρεση του µονοθελητισµού. Αυτό θεωρήθηκε από τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ στάση κατά του κράτους και έστειλε απόσπασµα στη Ρώµη, όπου τον συνέλαβαν µαζί µε τους τρεις µαθητές και τους έφεραν δέσµιους στην Κωνσταντινούπολη. Προσπάθησαν να τον πείσουν, για να αλλάξει και αφού δεν το κατόρθωσαν, άρχισαν τις απάνθρωπες και σκληρές τιµωρίες, που αυτό ήταν και απαίτηση των αρχόντων, σοφών και των αρχιερέων της εποχής. Η αρχή έγινε µε τριήµερη µαστίγωση, το σώµα του και των µαθητών του έγιναν κοµµάτια και άρχισαν να αναδίδουν δυσοσµία, δε σεβάστηκαν ούτε την 80η κονταετή ηλικία του.

Αφού δεν εκάµφθησαν από τα βασανιστήρια, το επόµενο βήµα ήταν να τους κόψουν τη γλώσσα από το βάθος του φάρυγγα, ώστε να µην ακούγονται οι φωνές τους και να ελέγχουν τις αιρετικές κακοδοξίες, παρ’ όλ’ αυτά κατά θαυµαστό τρόπο αυτοί µιλούσαν και συνέχιζαν να τους ελέγχουν.

Το επόµενο βήµα ήταν να τους κόψουν το δεξί τους χέρι, για να µην µπορούν να γράφουν τους ελεγκτικούς λόγους και εδώ όµως γελάστηκαν!

Ακολούθησε η διαπόµπευσή τους στην αγορά, εµπαίζοντάς τους ως ληστές και κακούργους και µετά ταύτα, τους εξόρισαν στη Λαζική (είναι µια ιστορική περιοχή της Καυκασίας στη Μ. Ασία), σε διαφορετικά και αποµακρυσµένα µέρη από τους µαθητές του, για να µην έχουν µεταξύ τους καµία επικοινωνία.

β) Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης υπήρξε ένας µεγάλος οµολογητής που δεν έκανε συµβιβασµούς σε θέµατα Ορθοδόξου Πίστεως.

Εξορίστηκε το 796 µ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄ στη Θεσσαλονίκη, αφού πρώτα βασανίστηκε ραβδιζόµενος από τους στρατιώτες, διότι αντιτάχτηκε στο δεύτερο παράνοµο γάµο µε την ξαδέλφη του π. Θεοδώρου, Θεοδότη και σταµάτησε τη µνηµόνευση του Πατριάρχη Ταράσιου που ανέχτηκε το γάµο, αφού πρώτα φυλάκισαν τη νόµιµη γυναίκα του αυτοκράτορα σε µοναστήρι.

Η δεύτερη εξορία του έγινε στο Νησί Χάλκη το 809 µ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄ που ως πύρινη ροµφαία τον στηλίτευσε για την σκανδαλώδη εκλογή Πατριάρχου κάποιου Νικηφόρου που ήταν µυστικός σύµβουλός του και ο οποίος αµέσως µετά την “εκλογή” του δικαίωσε τον ιερέα Ιωσήφ που στεφάνωσε τα µεσάνυχτα το παράνοµο ζευγάρι, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄ µε τη Θεοδότη…

Η τρίτη εξορία ήταν η πιο σκληρή και απάνθρωπη που την υπέβαλε ο εικονοµάχος Αυτοκράτορας Λεόντιος Ε΄ ο Αρµένιος το 814 µ.Χ. για τον αγώνα υπέρ των ιερών εικόνων του Θεοδώρου.

Η εξορία του έγινε στη Σµύρνη, αφού τον φυλάκισαν στο υπόγειο του µητροπολιτικού µεγάρου, µε τις βάρδιες τον µαστίγωναν αλύπητα. Το δε µοναστήρι µε τους χίλιους περίπου µοναχούς το διέλυσαν, µπήκε µέσα ο στρατός και έδιωξε βίαια τους µοναχούς, απ’ αυτούς πολλοί πέθαναν στην εξορία, άλλοι βασανίστηκαν και υπέστησαν διάφορες κακώσεις, αφαιρώντας µέλη του σώµατος και ακόµα την εξόρυξη µατιών επιχειρούσαν οι εντολοδόχοι στρατιώτες και µετά τον παρέδωσαν σε “µοναχούς” εικονοµάχους να τον “περιποιηθούν!...”.

Η τελευταία εξορία του αγίου Θεοδώρου έγινε το 825 µ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄ τον Τραυλό, τον οποίον ήλεγξε µε σφοδρότητα για την παράνοµη πράξη που έκανε, ώστε να “αρπάξει” τη µοναχή Ευφροσύνη από το µοναστήρι, την κόρη του πρώην αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ΄ και να την παντρευτεί µε δεύτερο γάµο.

Για χρόνια από εξορία σε εξορία και µακριά από το Στούδιο µοναστήρι που δεν το ξαναείδε ποτέ µετά την κατάληψη από εικονοµάχους καλόγηρους, θλιβόµενος για το εκκλησιαστικό κατάντηµα και προσευχόµενος κυλούσαν οι τελευταίες ηµέρες, ώσπου την 9η Νοεµβρίου 826 προαισθάνθηκε το τέλος του. Κάλεσε τα πνευµατικά του παιδιά και τα έδωσε τις τελευταίες συµβουλές: «Παιδιά µου, φυλάξατε ορθόδοξον την πίστιν και βίον ακηλίδωτον, και ο Θεός µαζί σας» και µετά δύο ηµέρες (11η Νοεµβρίου, Κυριακή) παρέδωσε το πνεύµα του στον ουράνιο πατέρα.

 3) Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός είναι ο πρόµαχος της Ορθοδοξίας που κράτησε την Εκκλησία αλώβητη, όπως την παρέλαβαν από τους πρώτους αιώνες και καταθέτει µέχρι σήµερα αδιάκοπα τη µαρτυρία της, ότι δεν είναι µια Εκκλησία, αλλά η Εκκλησία ως µία τελική πνευµατική και οντολογική ταυτότητα, µε την ίδια πίστη, το ίδιο πνεύµα και τα ίδια ήθη έως και σήµερα.

Για τη σθεναρά αυτή στάση, στη ψευδοσύνοδο στη Φερράρα της Ιταλίας τον συκοφάντησαν, τον λοιδόρησαν, τον προπηλάκισαν διάφοροι ψευδολόγοι, για να τον πιέσουν να αλλάξει την ορθή γνώµη και πιο πολύ οι παπικοί, κυκλοφόρησαν και φυλλάδιο µε λίστα 54ων υποτιθέµενων αιρετικών δοξασιών των Ορθοδόξων. Οι Παπικοί βλέποντας ότι κάποιοι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στη Σύνοδο δραπέτευσαν από τις αφόρητες πιέσεις, µετέφεραν την Σύνοδο στη Φλωρεντία, για να τους έχουν εγκλωβισµένους, ώστε να τους αναγκάσουν να υπογράψουν την πολυπόθητη ένωση των Ορθοδόξων µαζί τους.

Εδώ στη Φλωρεντία άρχισαν οι ωµοί εκβιασµοί στους εµµένοντας στην Ορθόδοξη διδασκαλία των Πατέρων, εκτός από τους χλευασµούς άρχισαν να τους στερούν ακόµα και τη διατροφή τους! Αρκετοί πέθαναν από τις στερήσεις και τις κακουχίες, άλλοι αυτοµόλησαν στους Παπικούς – όπως ο γνωστός Νικαίας Βησσαρίων – που αµέσως οι παπικοί τον έκαναν καρδινάλιο προκλητικά.

Για το Μάρκο επίσκοπο Εφέσου (Ευγενικό) διέδωσαν οι Παπικοί ότι τρελάθηκε και πως δεν έπρεπε να τον παίρνουν πια στα σοβαρά για τα όσα ισχυρίζεται! Συνέβη και τούτο το απερίγραπτο, σε κάποια στιγµή στη ρύµη των Ορθοδόξων θέσεων αποκάλεσε τους παπικούς αιρετικούς, τότε δηµιούργησαν επεισόδια και τον ξυλοκοπήσαν άγρια οι “άγιοι” παπικοί σύνεδροι.

Στις 5 Ιουλίου του 1439 ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Παλαιολόγος στριµωγµένος από την πίεση των Οθωµανών να πέσει στα χέρια η Βασιλεύουσα ζητούσε από τον Πάπα πάση θυσία, βοήθεια. Τότε επάνω στην απελπισία υπέγραψε την ένωση µαζί µε ‘’όλη’’ σχεδόν την οµάδα των συνοδών επισκόπων, σύµφωνα µε τις επιταγές των παπικών. Ο µόνος που αρνήθηκε ήταν ο Μάρκος Εφέσου (Ευγενικός) και δεν υπέγραψε, µένοντας συνεπής στις Ορθόδοξες θέσεις παρ’ όλες τις πιέσεις και τις απειλές που δέχθηκε από τους άλλους, αλλά και από τον ίδιο τον Πάπα Ευγένιο Δ΄, ακόµα και κατά της ζωής του.

Οι παπικοί περιχαρείς πήγαν στον Πάπα να του αναγγείλουν την πολυπόθητη ένωση. Όταν τον πληροφόρησαν ότι ο Μάρκος Εφέσου δεν υπέγραψε, αναφώνησε το παροιµιώδες: “Μάρκος ούχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαµεν!”. Ο Πάπας θύµωσε και απαίτησε από τον αυτοκράτορα να καταδικάσει τον Εφέσου Μάρκο (Ευγενικό) και να τον καθαιρέσει.

Τα νέα για την ένωση µαθεύτηκαν στην Ορθόδοξη Ανατολή. Η αντιπροσωπεία από όπου περνούσε επιστρέφοντας, ο λαός την αποδοκίµαζε και επευφηµούσε το Μάρκο Εφέσου που δεν υπέγραψε. Μπροστά στις µεγάλες αντιδράσεις του πιστού λαού, οι συµµετέχοντες της Συνόδου αναγκάστηκαν ταξιδεύοντας να κάνουν δήλωση µετανοίας. «Πεπράκαµεν» (πωλήσαµε) την πίστιν ηµών, αντηλλάξαµεν τη ασεβεία την ευσεβείαν (ανταλλάξαµε µε τον αιρετικό ασεβή παπισµό την Ορθόδοξο Πίστη), προδόντες την καθαράν θυσίαν αζυµίται γεγόναµεν – και δια τι υπεγράψετε; Φοβούµενοι τους Φράγκους – η δεξιά αυτή υπέγραψε, κοπήτω, η γλώττα ωµολόγησεν, εκριζούσθω» (Ιστορία Βυζαντινή – Δούκα – σελ. 216 Α΄).

Φθάνοντας στην Κωνσταντινούπολη τους περίµενε µεγάλη έκπληξη. Σύσσωµος ο πιστός λαός της Βασιλεύουσας βρέθηκε στην προκυµαία και εκεί τους αναθεµάτιζαν για την προδοσία που είχαν κάνει µε το να υπογράψουν την Ένωση! Αντίθετα αποθέωσαν το Μάρκο Εφέσου (Ευγενικό) ως Οµολογητή της Εκκλησίας.

Ο Μάρκος πήγε στην τουρκοκρατούµενη επισκοπή του την Έφεσο κοντά στο ποίµνιό του παρά τις απειλές που δέχονταν από την ενορχηστρωµένη συνεργασία Τούρκων και Ενωτικών που προσπαθούσαν να τον σκοτώσουν.

Κατάκοπος και άρρωστος αποφάσισε να αποσυρθεί στο Άγιον Όρος, τελικά περνώντας από τη Λήµνο, κάποιοι τον αναγνώρισαν, τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν και επί δύο χρόνια τον κακοµεταχειρίστηκαν κατά διαταγή του αυτοκράτορα.

Τελικά δεν πήγε στο Άγιο Όρος, αλλά γύρισε πίσω και εγκαταβίωσε στο µοναστήρι των Μαγγανών και από όπου συνέχισε τον αντιπαπικό του αγώνα. Κουρασµένος, βασανισµένος, ταλαιπωρηµένος και σε ηλικία µόλις 52 ετών άφησε το µάταιο τούτο κόσµο στις 19 Ιανουαρίου 1444. Η Εκκλησία αµέσως τον ανακήρυξε άγιο και οµολογητή.

 Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ 

ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ.

[Θα αναφερθώ πρώτα στον Ιεραπόστολο Αναστάσιο Γιαννουλάτο και µετά στον Οµολογητή, διότι η ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΉ πορεία του είναι µοναδική στην εκκλησιαστική ιστορία από την ίδρυσή της.]

Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Ήταν Μασόνος; Ελάµβανε χρήµατα από Μασόνους; Απάντηση, στους Ζήσηδες...

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Ήταν Μασόνος; Ελάµβανε χρήµατα από Μασόνους; Απάντηση, στους Ζήσηδες...

 

 

«Εν αµαρτίαις συ εγεννήθης όλος

και συ διδάσκεις ηµάς;» (Ιωάν. 9, 34)

 Δεν πέρασε χρόνος και κυκλοφόρησε ένα πολυσέλιδο βιβλίο µε τίτλο: «Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ» “Παγκόσµια Κυβέρνηση και Παγκόσµια Θρησκεία”.

Η αυθεντικότητά του από την πρώτη σελίδα είναι αµφισβητούµενη, διότι ξεκινάει µε ψευδόµενο συγγραφέα. Γιατι φοβάται να γράψει το πραγµατικό του όνοµα και γράφει το “Μοναχός Αβέρκιος” (ψευδώνυµο); Αυτό αποτελεί την αρχή, είναι το πρώτο µικρό γρανάζι που παίρνει στροφές δίνει σε κάποιο µεγαλύτερο και έτσι παράγει το έργο που καθαρίζει ο κεντρικός µοχλός της τεράστιας µηχανής.

Όσο κι αν σας σοκάρει η απόλυτη διατύπωσή µου, είµαι υποχρεωµένος να σας πληροφορήσω, ότι τα ψευδώνυµα αποτελούν µια προκλητικότατη παραπληροφόρηση και πλαστογραφία. διότι η αλήθεια δε φοβάται το φως. Ο Κύριός µας φωνάζει ότι το φως µισεί µόνον «πας ο φαύλα πράσσων» και µόνον αυτός «ούκ έρχεται προς το φως».

Και για να δικαιολογηθεί, έρχεται ο στρουθοκαµηλίζων  συγγραφέας ( Από εδώ αρχίζει να αποκαλύπτεται ο πραγµατικός συγγραφέας µε την επιστολή που έστειλε στον επίσκοπο Αµαντίας κ. Ναθαναήλ) που προσπαθεί να δικαιολογήσει το ψευδώνυµο συγγραφέα,  παραθέτοντας διάφορα επιχειρήµατα, όπως:

α) Αµερικανούς φεντεραλιστάς και “ιδρυτές πατέρες” των ΗΠΑ, οι οποίοι αρθρογραφούσαν κατά την Αµερικανική Επανάσταση µε ψευδώνυµα. Αυτό δεν  είναι δικαιολογία, είναι µια πράξη απόγνωσης, είναι ένα χούφτωµα του αέρα ή ένα κρέµασµα από το κενό. Ποια σύγκριση µπορεί να υπάρξει ανάµεσα σε έναν άσχετο πολίτη (πιθανόν άθεος) συγγραφέα, µε ένα θρησκευόµενο; Ή ποια σχέση µπορεί να έχει ένας επώνυµος συγγραφέας σε εποχή επανάστασης που κινδυνεύει η ζωή του, µε έναν καλοπερασάκια “εν ηµέραις ειρήνης, ευηµερίας και ελευθερίας;”.

Και β) “Ανώνυµη βεβαίως – γράφει ο ψευδώνυµος Αβέρκιος – είναι και η ίδια η ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής Αλβανίας, ενώ θα µπορούσε, µετά από λίγα 24ωρα (δύο εβδοµάδες µετά) να φέρει εµφανέστατα την υπογραφή του νεοπαγούς Αρχιεπισκόπου της Μακαριωτάτου κ. Ιωάννου”.

Ψευδώνυµε ‘’Αβέρκιε’’, ο Μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, άγιος Βασίλειος είπε για τον Ιουλιανό: «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως» (διάβασες, αλλά δεν κατάλαβες). Μήπως το ίδιο συµβαίνει και µε την περίπτωσή σας; η επίσηµη ανακοίνωση- απάντηση της Αρχιεπισκοπής Αλβανίας κατά τη µασονία είναι ψευδώνυµη, ΕΛΕΟΣ Κύριε – ΕΛΕΟΣ!, Προσπαθείτε να παρουσιάσετε το µαύρο το ίδιο µε το άσπρο, το ψέµα µε την αλήθεια ή το φάντη µε το ρετσινόλαδο!

Η Αρχιεπισκοπή είναι ψευδώνυµη;

Πονάει η ψυχή µου, όταν βλέπω ανθρώπους που ντύθηκαν το ράσο, για να υπηρετήσουν το θέληµα του Χριστού που είναι η αλήθεια και αυτοί να κρύβονται από ψευδώνυµα και µάλιστα φέρνουν ονόµατα µάρτυρες αγίους, όπως το µάρτυρα Αβέρκιο που δεν υπέκυψε για την αλήθεια και ούτε δείλιασε, όταν τον άπλωσαν, τον έδεσαν σε µελισσώνα, και για ηµέρες οι µέλισσες τον κατέτρωγαν. Φρικτό µαρτύριο: «Βρώσις µελίσσαις Αβέρκιος προυτέθη, Ων βρώσις ώφθη Κυρίω το κηρίον» (Συναξαριστής).

Απάντηση: “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόµατί µου”.

ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ή ΣΚΟΠΙΜΗ ΑΠΟΚΡΥΨΗ;

Ποιος είναι ο φοβητσιάρης, αλλά “Άτλας” µε το ψευδώνυµο ‘’Αβέρκιος’’; Την πρώτη απάντηση τη δώσατε παραπάνω µόνη σας, τη δεύτερη, δε θα τη δώσω εγώ, που δε σας γνωρίζω, αλλά το µόνο που κάνω είναι να καταγράφω περιστατικά από το αδέκαστο βιβλίο της ιστορίας. Αλλά ένας δικός σας άνθρωπος µπορώ να πω, ότι ήταν και συνεργάτης σας: «Θυµήθηκα την ανταλλαγή κειµένων – γράφει ο συνεργάτης σας– που είχα µε τον π. Σεραφείµ Ζήση σχετικά µε την εργασία του για τη Μασονία.

» Τότε, είχα επαινέσει και θαυµάσει, την εργασία του αυτή, τον είχα ρωτήσει, γιατί η εργασία του αυτή δεν επεκτάθηκε και από την Δύση στην Ανατολή (αναφέρει εκ πολλών άλλων και σωρεία Ανατολικών µασόνων)… Αν τα γνωρίζετε και τα αποκρύψατε για λόγους τακτικής, τότε, όχι µόνο δεν είστε αντικειµενικός ερευνητής, αλλά δουλεύετε σε αδιοφανείς σκοπιµότητες και θα πρέπει να ανανήψετε…» (Αδαµάντιος Τσακίρογλου “Η Ρωσία, η Μασονία και η οµάδα π. Θ. Ζήση”, 2019/10).

    Η Τρίτη έρχεται µε την παρουσίαση του βιβλίου, «Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ», που εδώ η αρχαία ελληνική ρήση κολλάει: ‘’Γλώσσα λανθάνουσα τ΄αληθή λέγει’’, διότι φέρνουν στην επιφάνεια τα κρυµµένα µηνύµατα από το ασυνείδητο και έρχονταν  µπερδεµένα και το όνοµα Σεραφείµ.  Τα υπόλοιπα αν χρειαστούν!

Γιαυτό από τούδε και προς τα κάτω να µην µπερδευόµαστε θα βάζουµε  Αβέρκιος/ Σεραφείµ.

 Το βιβλίο “Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ” του Μοναχού ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ αποτελεί τη µεγαλύτερη µασονική επιβράβευση, δε θα µπορούσε ο καλύτερος και βραβευµένος µασόνος συγγραφέας να προσφέρει τόσο µακρά και πλήρως “τεκµηριωµένη” – χωρίς αποδείξεις – µελέτη, όπου να καταγράφει µόνον τα δέλτα των µασόνων. Όταν ο συγγραφέας υιός Αβέρκιος/ Σεραφείµ – ο πατήρ παρότι δίπλα του, από µακρόθεν παρακολουθεί (!) – σε πολλά σηµεία της περισπούδαστης µασονικής εργασίας γράφει: «Αυτή είναι η αλήθεια. Σε άλλες περιπτώσεις που οι Μασόνοι συχνά διατυµπανίζουν την τεκτονική ιδιότητα άλλων σεβαστών προσώπων της χώρας µας, δεν µπορούν, δεν έχουν να προσκοµίσουν συγκεκριµένα στοιχεία, πλην της σχετικής παραδόσεώς των, την οποία επικαλούνται, αλλά δεν γίνονται πιστευταί. ΚΑΙ αυτό είναι, επίσης, αληθινό. Μόνο τα “χαρτιά” ή οι µαρτυρίες αξιόπιστων προσώπων µπορεί να είναι σοβαρώς προσωπικά στοιχεία. Όλα τα άλλα είναι στον αέρα» (Μοναχός. Αβέρκιος, σελ. 452).

Σε διάφορα σηµεία του βιβλίου ο συγγραφέας µοναχός ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ αµφιβάλλει για τα ισχυριζόµενα των µασόνων, αφού: «… Διότι µόνο πεθαµένων ονόµατα αναφέρουν και όχι ζώντων, για να µην αρνηθούν και να διαψεύσουν, ενδεχοµένως» (Αυτόθι).

«Οφείλουν να απαντήσουν οι Μασόνοι, διατί δηµοσιεύουν µετά θάνατον πληροφορίες περί προσώπων, όταν πλέον αυτά δεν δύνανται να προβούν εις διάψευσιν; Πώς να γίνουν πιστευτοί, όταν η σκοπιµότης είναι προφανής, δηλαδή να εκθέσουν την Εκκλησίαν του Χριστού εις τας Χριστιανικάς κοινωνίας;» (Μοναχός. Αβέρκιος, σελ. 217).

Αφού αµφιβάλετε, γιατί τα χρησιµοποιείτε ως ‘αυθεντικές πηγές’;

Συγκλονιστικά και συγχρόνως οδυνηρά διατυπούµενα σε ένα ογκωδέστατο τόµο πάνω από εξακόσιες (615) σελίδες, µεγάλου σχήµατος, να αναφέρονται µόνον δώδεκα (12) φορές στην εφηµερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” µε την ένδειξη “βλέπετε σχετικώς” σελίδα… Δύο φορές µόνο το όνοµα Ν. Σωτηρόπουλος, µια φορά Π. Τρεµπέλας “Μασονισµός” σελ. 164-170 και µια περί “Πνευµατισµού”, µια φορά για το Νικόλαο Ψαρουδάκη τον π. Χαρ. Βασιλόπουλο κ.λ.π.

Ολόκληρο σχεδόν το σύγγραµµα (95%) διαπραγµατεύεται, παραθέτοντας ως “αυθεντικές πηγές” από 70 περίπου µασονικά έντυπα (Περιοδικά, Εγκυκλοπαίδειες, Τυπικά, Πνευµατιστικά…) και από αυτά τα πιο πολλά είναι παλαιά και δυσεύρετα, όπως το περιοδικό ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ που αρχίζει από το 1882 και έχει καταχωρηµένους κοντά στους διακόσους (200) παραγράφους. Το “Τεκτονικόν Δελτίον” που αρχίζει από το 1811 και έχει περί τις 40 καταχωρήσεις. Ο “Ιλισός” αρχίζει από το 1959 και έχει περί τις 80 καταχωρήσεις. Το “Τεκτονικό Αθηνά” και αυτό έχει αρχή το 1892 και καταχωρήθηκαν πάνω από 20 παράγραφοι και όλα τα υπόλοιπα αναφερόµενα µασονικά έντυπα υπάρχουν εκτός από µικρά ή µεγάλα τµήµατα από κείµενά τους υπάρχουν ακόµα και σελίδες. Για τα µόνα που δεν υπάρχει, έστω το κατ’ ελάχιστο χώρο, είναι τα δεκάδες αντιµασονικά έντυπα, που κυκλοφορούν από καταξιωµένους ερευνητές Ορθόδοξους χριστιανούς συγγραφείς! Ακόµα ούτε το ογκωδέστατο  βιβλίο «ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ’’ του Νικ. Ψαρουδάκη αποτελούµενο από 850 σελίδες πυκνογραµµένες, που στη γραφή ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ θα ξεπερνούσε τις 2.000 σελίδες.

Πώς βρέθηκε όλο αυτό το υλικό στα χέρια του µοναχού ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ; Που µάλιστα µέρος αυτού του υλικού δεν µπορεί κάποιος να το πλησιάσει, διότι “είναι τριπλοκλειδωµένο εντός κιβωτίου στα άδυτα της Μεγάλης στοάς και τούτο είναι προσιτό µόνο στην τριπρόσωπη ανώτατη µασονική ηγεσία. Απαγορεύεται δε ρητώς να δίδεται σε κάθε άλλον Τέκτονα, έστω και του 33^ου βαθµού” (ούτε ο ‘’σεβάσµιος’’ Ο δεσπότη τους).

Ο µοναχός ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ ρωτάει ο ίδιος (σε πιθανόν απορία αναγνωστών) και απαντάει ο ίδιος πώς βρέθηκε το υλικό!

«Τότε ΠΩΣ έφτασε εις χείρας ενός “καλόγηρου” που δεν είναι µήτε υπήρξε Μασόνος;

Απάντηση: Το βρήκαµε σε έντυπη µορφή εντός ενός παλαιοβιβλιοπωλείου των Αθηνών, ανάµεσα σε δέσµη τεκτονικών περιοδικών, έχον – το Τυπικό αυτό – ανάµεσα τις σελίδες του ΚΑΙ την κάρτα/επισκεπτήριο υψηλόβαθµου Έλληνα Τέκτονα. Το δηµοσιεύουµε δε καλοπροαιρέτως, ως Χριστιανοί ερευνητές (από της σκοπιάς µας).

Υποθέτουµε ότι κατέληξε σε παλαιοπωλείο, από την σχετική αµέλεια των κληρονόµων του τέκτονα αποστολέα ή παραλήπτη αυτού».

Εµείς σαν καλοπροαίρετοι να δεχθούµε τα λεγόµενα του ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ, ο ίδιος πιο κάτω (σελ. 28) τα στρίβει, οι µασόνοι, γράφει: «διατυπώνουν αυστηρές προειδοποιήσεις στα µέλη τους γενικότερα, να προσέχουν τα διάφορα έντυπά τους, σχολαστικώς, να µην περιέλθουν εις χείρας “Βεβήλων”, δηλαδή παντός προσώπου που δεν είναι Μασόνος του επιπέδου τους».

Δίνουν και όρκο γι’ αυτό: «… εφ’ όσον µοι ζητηθή, θέλω επιστρέψει πάραυτα το παρόν τυπικόν (…) εν περιπτώσει δε θανάτου εντέλλοµαι προς τους νοµίµως εκπροσώπους µου (τους κληρονόµους του), όπως παραδώσουν τούτο άνευ χρονοτριβής προς τους ανωτέρους αξιωµατικούς (τους Μασόνους της Στοάς του…)».      πότε λέει την Αλήθεια;

Αλλά από το µοναχό ‘’Αβέρκιο’’/ Σεραφείµ τώρα µαθαίνουµε για τις ποινές που θα υποστούν, όσοι δεν τηρήσουν τους όρκους. Ο Σεβάσµιος της Στοάς δείχνει στον ορκιζόµενο ένα µικρό ξίφος: «κατευθυνόµενο προς το γυµνό αριστερό στήθος σου, θέλοντας να δείξει ότι, αν είχες αποπειραθεί να προχωρήσεις βίαια, θα είχες γίνει υπαίτιος του θανάτου σου, από µαχαίρωµα, ενώ ο Αδελφός που το κρατούσε θα έµενε ακίνητος εκτελώντας το καθήκον του…», και προχωρεί:

«… Υπάρχει, επίσης, αυτή η θηλιά (του τη δείχνει, αφού πρώτα την βγάζουν από το λαιµό του) περασµένη γύρω από το λαιµό σου που θα έκανε οποιαδήποτε απόπειρά σου να φύγεις εξ ίσου µοιραία, η υποχρέωση του τέκτονα, είναι να αποκοπεί ο λαιµός σου, αν ποτέ παράνοµα απεκάλυπτες τα µυστικά του Ελευθεροτεκτονισµού (της Μασονίας). Ολόκληρη η ποινή θα ήταν να σου αποκοπεί ο λάρυγγας, να σου ξεριζωθεί η γλώσσα και να ταφείς στην άµµο της θάλασσας σε ρηχά νερά ή σε απόσταση διακοσίων µέτρων από την ακτή, όπου τα κύµατα ανεβοκατεβαίνουν τακτικά…

Και για να µη “λαχταρήσουν” οι αναγνώστες, τους καθησυχάζει ο “ερευνητής” ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ: «Όχι βέβαια! Δεν σφάζουν οι Μασόνοι τους αδελφούς του που δι’ ενεργειών ή παραλήψεών τους “προδίδουν” τα Μυστικά…».

Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι – “για το φόβο των Ιουδαίων” – οπλοφορούσαν… όπως ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ!

ΟΙ  ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ – ΜΑΣΟΝΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ;

ΗΡΘΕ Η ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ!

 

Η κυβέρνηση θα έπρεπε να ενισχύσει µε κάθε µέσο την Περιφέρεια µε διάφορα δελεαστικά προγράµµατα και οικονοµικές ενισχύσεις, ώστε να επιστρέψουν πίσω οι εντός και εκτός της χώρας “διωκόµενοι” από τη µέχρι τώρα αλόγιστη χρόνια πολιτική, δηλαδή τους περιορισµούς των καλλιεργειών, την αύξηση κόστους παραγωγής, από τα καύσιµα, τα λιπάσµατα, τα φυτοφάρµακα… από µονάδες µαθητείας, από υποδοµές… Ακόµα και την περιφρόνηση της πολύτεκνης οικογένειας, αναγκάστηκαν να φυγαδεύσουν…

Και αντί αυτών, τώρα τους ήρθε και η χαριστική βολή, µε τους χιλιάδες µικροϊδιοκτήτες οικοπέδων σε οικισµούς µέχρι 2.000 κατοίκους Τα οικόπεδά τους µετατρέπονται σε αγροτεµάχια και δεν µπορούν πλέον να κτίσουν σπίτι,  αποθήκη ούτε ένα κοτέτσι

Το Προεδρικό Διάταγµα 11/2025 (ΦΕΚ 194/15, Απρίλιος 2025) φέρνει το θάνατο στις υπαίθριες κοινωνίες/οικογένειες, διότι µετατρέπει την ελληνική περιφέρεια σε ένα στρατόπεδο “φιλοξενίας” λαθρο-µεταναστών.

Διότι το Διάταγµα αυτό στο άρθρο 14 (χρήσεις Γης), παράγραφος Ι (41) προβλέπει: «Εγκαταστάσεις προσωρινής υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων µέχρι εκατό (100) ατόµων». σε όλους τους περιφερειακούς χώρους αυτούς.(φωτ.) Έτσι ανοίγονται διάπλατα οι πύλες της χώρας για την επίσηµη εισροή και κατοίκηση σε 1,6 εκατοµµύρια λαθρο-µετανάστες που τους βαπτίζουν παραπλανητικά ως “πρόσφυγες” ή ‘’οικονοµικούς µετανάστες!’’

Οι οικισµοί σε ολόκληρη την Ελλάδα υπολογίζονται περί τους 1.600, θα εγκατασταθούν από 100 στην κάθε “προσωρινή” δοµή, έτσι µετατρέπονται σε επικίνδυνα µωσαϊκά γκέτα. Με τον τρόπο αυτό υφίσταται και ο αφανισµός των Ελληνικών χωριών δια της “ειρηνικής” αποποµπής των µονίµων ιθαγενών κατοίκων τους, από τον ανεξέλεγκτο φόβο για τη ζωή τους και τις περιουσίες τους.

Οι φιλεύσπλαχνες ΜΚΟ δουλεύουν ακατάπαυστα, για να τους εξασφαλίζουν επιδόµατα και δωρεάν σπίτια.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι άσχετα µε την επιστροφή που κάνουν οι Γερµανοί και άλλες χώρες τις χιλιάδες λαθραί, και η φιλάγαθη κυβέρνηση βρήκε ως µια γενναία λύση να µετατρέψει την Ελλάδα σε αποθήκη λαθροµεταναστών. Έχει και ένα καλό για την κυβέρνηση, Θα έρθει ο φόβος στους ντόπιους ιθαγενείς να διαµαρτύρονται, αφού το Προεδρικό Διάταγµα (11/2025) προβλέπει -για το καλό µας- να µπορούν ασύδοτα πλέον να γίνεται κάθε εγκατάσταση ανεµογεννητριών και φωτοβολταϊκών στους ίδιους οικισµούς, χωρίς να υπολογίζουν την καταστροφή του περιβάλλοντος και αλλοιώνοντας το χαρακτήρα της ελληνικής υπαίθρου.

Το Προεδρικό Διάταγµα αυτό είναι η χαριστική βολή! Δεν είναι απλό νοµοθέτηµα, είναι ένας εφιάλτης που ξετυλίγεται µπροστά µας, µια συνειδητή προσπάθεια να εξαφανιστούν σιγά-σιγά οι Έλληνες από το χάρτη της ίδιας τους της πατρίδας. Η ελληνική ταυτότητα άρχισε να γίνεται νούµερο, τα κληρονοµικά µας γίνονται ξένα  και η ασφάλειά µας δεν προστατεύεται πλέον. Η αντικατάσταση του πληθυσµού είναι πλέον γεγονός. Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣ… θα είναι ΣΥΝΕΝΟΧΗ σε αυτή την εθνική τραγωδία.  ΑΣ  ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ

Εφηµερίδα “ΑΓΩΝΑΣ”

 

 

ΣΑΛΟΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ. 7% μόνο οι ΑΣΙΑΤΕΣ!

 

Στην Τουρκία έπεσε µποϊκοτάζ στην εταιρία γενεαλογίας Ancestry  .com, η οποία παρουσίασε αποτελέσµατα γενετικών ερευνών που καταδεικνύουν την τουρκοποίηση και εξισλαµισµό των Ποντίων Ελλήνων. Φανέρωσαν την προσπάθεια που κάνει το Τουρκικό κράτος, για να “εξαφανίσει” ή ακόµα να “παραποιήσει” τα ιστορικά και γενετικά δεδοµένα που δεν συµφωνούν µε την επίσηµη εθνική τους γραµµή.

Έρχεται και ο καθηγητής της Γεωλογίας Τζελάλ Σενγκόρ σε τηλεοπτική εµφάνιση και αµφισβήτησε ότι οι Τούρκοι προέρχονται από την Κεντρική Ασία και ισχυρίστηκε ότι είναι περισσότερο Έλληνες.

Ο καθηγητής επικαλέστηκε γενετική έρευνα που αποδεικνύει ότι µόνο το 7% του DNA των κατοίκων της Ανατολίας προέρχονται από την Κεντρική Ασία και γι’ αυτό δήλωσε χαρακτηριστικά: «Μην ξεχνάµε ότι είµαστε οι κληρονόµοι του Βυζαντίου. Γι’ αυτό υπήρχαν πολλοί γάµοι κατά την οθωµανική περίοδο. Είµαστε µουσουλµάνοι Ρωµιοί».

Η λέξη “Ρωµιός” (Rum) προέρχεται από τους Ρωµαίους και αναφέρεται στους Έλληνες της Ανατολικής Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο), όπου γίνονται αναφορές και στο Κοράνι. Η σύγχρονη Τουρκία κάνει ένα διαχωρισµό. Χρησιµοποιεί τον όρο «Ρωµιός» για τους Έλληνες που κατοικούν στην Κωνσταντινούπολη, Ίµβρο και Τένεδο, ενώ για τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα, τους ονοµάζει “Γιουνάν”. Θέλοντας να παρουσιάσουν ότι δεν είναι ίδια φυλή.

Ο τούρκος καθηγητής των Πολιτικών Επιστηµών Μεχµέτ Εφέ Τσάµαν, γεννηµένος στην Κωνσταντινούπολη µε καταγωγή από την Παφλαγονία, σχολίασε τα του Σενγκόρ στο Twitter: «Ο Σενγκόρ αποφεύγει να πει ευθέως ότι ο σύγχρονος τουρκόφωνος πληθυσµός της Ανατολίας είναι, στην πραγµατικότητα, εξισλαµισµένοι και αφοσιωµένοι Έλληνες».

Παράλληλα εξέφρασε τη λύπη του, διότι το τουρκικό κράτος επιµένει να προωθεί µια “τουρκιστική και ρατσιστική” µυθολογία για την καταγωγή των Τούρκων της Ανατολής, την οποία την έβαλαν και στα σχολικά βιβλία εδώ και 100 , για να αποσυνδέσουν κάθε σχέση των Τούρκων µε ελληνικές και ρωµαϊκές ρίζες.

Η τουρκάλα δηµοσιογράφος Ουζάι Μπουλούτ σχολιάζοντας τα γεγονότα αναφέρει:

«Γιατί οι τούρκοι εθνικιστές φοβούνται τόσο πολύ την αλήθεια; Επειδή αν την παραδεχτούν τα ψέµατα που έχουν δηµιουργήσει θα καταρρεύσουν. Η αλήθεια θα µας απελευθερώσει και θα φέρει την απαραίτητη ειρήνη στην περιοχή».

Εφηµερίδα “ΑΓΩΝΑΣ”

 

 

ΕΙμαστε για γΕλια ή για … κλΑματα !

 

Θα γυρίσω τα φύλλα της ιστορίας πίσω στο 1995, για να συνθέσω τον προβληµατισµό µου και µε το σήµερα. Διότι τα χρόνια κυλούν, ωστόσο τα ιστορικά γεγονότα αποτυπώνονται και διασώζονται στον καµβά της ιστορίας.

Από το υπουργείο Πολιτισµού η Λάρισα επιλέγει να υψώσει το λάβαρο της προοδευτικότητας, µε την ίδρυση ενός κέντρου πολιτισµού το “Εικαστικό Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης”, ήταν η εποχή, όπως τόνισε ο διευθυντής «Ο πολιτισµός είναι πολύ ακριβή υπόθεση».

Η Σύµβαση µεταξύ υπουργού Θάνου Μικρούτσικου και του Δηµάρχου Λάρισας υπογράφτηκε, ο χώρος επιλέχθηκε στο Εµπορικό Κέντρο Σωκράτους, η χρηµατοδότησή του για τη λειτουργία του την επωµίστηκαν Υπουργείο και Δήµος (περί 90 εκατ.) από µισά.

Τα εγκαίνια ετοιµάστηκαν και έγιναν µε κάθε επισηµότητα. Ως Δηµοτικοί Σύµβουλοι µας ενεχείρησαν τιµητικά προσκλήσεις, να παραβρεθούµε στην τελετή. Μαζί µε το µακαρίτη τότε δικηγόρο και Δηµ. Σύµβουλο Χ. Ντόλα, φθάσαµε κάπως καθυστερηµένα. Πηγαίνοντας, υπολογίζαµε ότι θα βλέπαµε κάτι που θα συνδύαζε την πολιτιστική µας βαρύτητα ιστορία µε το σήµερα. Και, ξαφνικά νιώσαµε να σερνόµαστε φορτωµένοι απογοήτευση.

Βλέπαµε έναν πύργο της Βαβέλ (έτσι το ονόµαζε ο καλλιτέχνης), που ήταν από µεταλλικά κουτάκια τοµατοπολτού (αρχαιολογικής αξίας (!)) τοποθετηµένα το ένα πάνω στο άλλο. Σχεδόν δίπλα ένας άλλος µάλλον καλλιτέχνης είχε ένα τσουβάλι γεµάτο παλαιές εφηµερίδες – σαν αυτές που οι ψαράδες τις κάνουν χωνί και έβαζαν τα ψάρια – έσχιζε τις σελίδες, τις χούφτωνε, τις τσαλάκωνε, τις στρογγύλευε ως µια µπάλα, τις ταχτοποιούσε δηµιουργώντας ωσάν µια πυραµίδα και επάνω έβαλε τον τίτλο, “όρος Αραράτ”.

Ο συνάδελφος Δ. Σύµβουλος δεν άντεξε και έβαλε τις φωνές στο Δήµαρχο, στον υπουργό και σ’ όλους τους παρευρισκόµενους. “Αυτόν τον πολιτισµό θα πληρώνει ο λαρισαϊκός λαός;”, τους είπε!

Τούτα τα ανέφερα, διότι τις τελευταίες ηµέρες αναρτήθηκε στο διαδίκτυο κάτι σχεδόν αντίστοιχο. Ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης επισκέφτηκε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης µε όλο το αρµόδιο επιτελείο – Υπουργό Πολιτισµού, Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής, υφυπουργό Σύγχρονου Πολιτισµού, διευθυντές κ.λ.π.- και να δείχνουν στον πρωθυπουργό µια σπασµένη καρέκλα καφενείου που βρίσκεται στο κέντρο του χώρου και την εκθέτουν ωσάν ένα έργο τέχνης! Και όλοι αυτοί να την κοιτάζουν και να τη θαυµάζουν!

Βλέποντάς την εξοργίστηκα, δεν έµεινε τίποτα όρθιο. Πού είναι η χάρτα των αξιών του πολιτισµού, αυτών που κληρονοµήσαµε από τους αρχαίους προγόνους που αποτυπώνουν και ιστορούν τον αναπτυξιακό βηµατισµό του πολιτισµού µε τις εκλεπτυσµένες δηµιουργίες που θαυµάζει η ανθρωπότητα; Πού φθάσαµε … να προσπαθούν να τα αντικαταστήσουν µε γελοιότητες. Αυτός είναι πολιτισµός µας;

Ποιο πολιτισµό αντικατοπτρίζουν τα “Αδέσποτα κορµιά στο χώρο της Αλλόκοτης τέχνης” ή “Σαγήνη του Αλλόκοτου” ή “ΡΟΖ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ” που την κατέβασαν στην Αµερική και την κρέµασε ο Δήµος Αθηναίων, που για τη γαλανόλευκη αυτή σηµαία, χύθηκαν ποταµοί αίµατος και τόσα ακόµα.

Η πατρίδα µας, η σηµαιοφόρος του πολιτισµού και µάνα στρατιάς ατελείωτης καλλιτεχνών, σοφών, κατάντησε να εισάγει και εξάγει ένα µπάχαλο ως πολιτισµό.

Οι νεοέλληνες δεν είµαστε για γέλια, ή … για κλάματα. 

 

Εφηµερίδα “ΑΓΩΝΑΣ”

Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος Ήταν Μασόνος; Ελάµβανε χρήµατα από Μασόνους; Απάντηση, στους Ζήσηδες...

 

 

«Εν αµαρτίαις συ εγεννήθης όλος

και συ διδάσκεις ηµάς;» (Ιωάν. 9, 34)

 Δεν πέρασε χρόνος και κυκλοφόρησε ένα πολυσέλιδο βιβλίο µε τίτλο: «Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ» “Παγκόσµια Κυβέρνηση και Παγκόσµια Θρησκεία”.

Η αυθεντικότητά του από την πρώτη σελίδα είναι αµφισβητούµενη, διότι ξεκινάει µε ψευδόµενο συγγραφέα. Γιατι φοβάται να γράψει το πραγµατικό του όνοµα και γράφει το “Μοναχός Αβέρκιος” (ψευδώνυµο); Αυτό αποτελεί την αρχή, είναι το πρώτο µικρό γρανάζι που παίρνει στροφές δίνει σε κάποιο µεγαλύτερο και έτσι παράγει το έργο που καθαρίζει ο κεντρικός µοχλός της τεράστιας µηχανής.

Όσο κι αν σας σοκάρει η απόλυτη διατύπωσή µου, είµαι υποχρεωµένος να σας πληροφορήσω, ότι τα ψευδώνυµα αποτελούν µια προκλητικότατη παραπληροφόρηση και πλαστογραφία. διότι η αλήθεια δε φοβάται το φως. Ο Κύριός µας φωνάζει ότι το φως µισεί µόνον «πας ο φαύλα πράσσων» και µόνον αυτός «ούκ έρχεται προς το φως».

Και για να δικαιολογηθεί, έρχεται ο στρουθοκαµηλίζων  συγγραφέας ( Από εδώ αρχίζει να αποκαλύπτεται ο πραγµατικός συγγραφέας µε την επιστολή που έστειλε στον επίσκοπο Αµαντίας κ. Ναθαναήλ) που προσπαθεί να δικαιολογήσει το ψευδώνυµο συγγραφέα,  παραθέτοντας διάφορα επιχειρήµατα, όπως:

α) Αµερικανούς φεντεραλιστάς και “ιδρυτές πατέρες” των ΗΠΑ, οι οποίοι αρθρογραφούσαν κατά την Αµερικανική Επανάσταση µε ψευδώνυµα. Αυτό δεν  είναι δικαιολογία, είναι µια πράξη απόγνωσης, είναι ένα χούφτωµα του αέρα ή ένα κρέµασµα από το κενό. Ποια σύγκριση µπορεί να υπάρξει ανάµεσα σε έναν άσχετο πολίτη (πιθανόν άθεος) συγγραφέα, µε ένα θρησκευόµενο; Ή ποια σχέση µπορεί να έχει ένας επώνυµος συγγραφέας σε εποχή επανάστασης που κινδυνεύει η ζωή του, µε έναν καλοπερασάκια “εν ηµέραις ειρήνης, ευηµερίας και ελευθερίας;”.

Και β) “Ανώνυµη βεβαίως – γράφει ο ψευδώνυµος Αβέρκιος – είναι και η ίδια η ανακοίνωση της Αρχιεπισκοπής Αλβανίας, ενώ θα µπορούσε, µετά από λίγα 24ωρα (δύο εβδοµάδες µετά) να φέρει εµφανέστατα την υπογραφή του νεοπαγούς Αρχιεπισκόπου της Μακαριωτάτου κ. Ιωάννου”.

Ψευδώνυµε ‘’Αβέρκιε’’, ο Μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, άγιος Βασίλειος είπε για τον Ιουλιανό: «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως» (διάβασες, αλλά δεν κατάλαβες). Μήπως το ίδιο συµβαίνει και µε την περίπτωσή σας; η επίσηµη ανακοίνωση- απάντηση της Αρχιεπισκοπής Αλβανίας κατά τη µασονία είναι ψευδώνυµη, ΕΛΕΟΣ Κύριε – ΕΛΕΟΣ!, Προσπαθείτε να παρουσιάσετε το µαύρο το ίδιο µε το άσπρο, το ψέµα µε την αλήθεια ή το φάντη µε το ρετσινόλαδο!

Η Αρχιεπισκοπή είναι ψευδώνυµη;

Πονάει η ψυχή µου, όταν βλέπω ανθρώπους που ντύθηκαν το ράσο, για να υπηρετήσουν το θέληµα του Χριστού που είναι η αλήθεια και αυτοί να κρύβονται από ψευδώνυµα και µάλιστα φέρνουν ονόµατα µάρτυρες αγίους, όπως το µάρτυρα Αβέρκιο που δεν υπέκυψε για την αλήθεια και ούτε δείλιασε, όταν τον άπλωσαν, τον έδεσαν σε µελισσώνα, και για ηµέρες οι µέλισσες τον κατέτρωγαν. Φρικτό µαρτύριο: «Βρώσις µελίσσαις Αβέρκιος προυτέθη, Ων βρώσις ώφθη Κυρίω το κηρίον» (Συναξαριστής).

Απάντηση: “Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόµατί µου”.

ΤΡΑΓΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ή ΣΚΟΠΙΜΗ ΑΠΟΚΡΥΨΗ;

Ποιος είναι ο φοβητσιάρης, αλλά “Άτλας” µε το ψευδώνυµο ‘’Αβέρκιος’’; Την πρώτη απάντηση τη δώσατε παραπάνω µόνη σας, τη δεύτερη, δε θα τη δώσω εγώ, που δε σας γνωρίζω, αλλά το µόνο που κάνω είναι να καταγράφω περιστατικά από το αδέκαστο βιβλίο της ιστορίας. Αλλά ένας δικός σας άνθρωπος µπορώ να πω, ότι ήταν και συνεργάτης σας: «Θυµήθηκα την ανταλλαγή κειµένων – γράφει ο συνεργάτης σας– που είχα µε τον π. Σεραφείµ Ζήση σχετικά µε την εργασία του για τη Μασονία.

» Τότε, είχα επαινέσει και θαυµάσει, την εργασία του αυτή, τον είχα ρωτήσει, γιατί η εργασία του αυτή δεν επεκτάθηκε και από την Δύση στην Ανατολή (αναφέρει εκ πολλών άλλων και σωρεία Ανατολικών µασόνων)… Αν τα γνωρίζετε και τα αποκρύψατε για λόγους τακτικής, τότε, όχι µόνο δεν είστε αντικειµενικός ερευνητής, αλλά δουλεύετε σε αδιοφανείς σκοπιµότητες και θα πρέπει να ανανήψετε…» (Αδαµάντιος Τσακίρογλου “Η Ρωσία, η Μασονία και η οµάδα π. Θ. Ζήση”, 2019/10).

    Η Τρίτη έρχεται µε την παρουσίαση του βιβλίου, «Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ», που εδώ η αρχαία ελληνική ρήση κολλάει: ‘’Γλώσσα λανθάνουσα τ΄αληθή λέγει’’, διότι φέρνουν στην επιφάνεια τα κρυµµένα µηνύµατα από το ασυνείδητο και έρχονταν  µπερδεµένα και το όνοµα Σεραφείµ.  Τα υπόλοιπα αν χρειαστούν!

Γιαυτό από τούδε και προς τα κάτω να µην µπερδευόµαστε θα βάζουµε  Αβέρκιος/ Σεραφείµ.

 Το βιβλίο “Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ” του Μοναχού ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ αποτελεί τη µεγαλύτερη µασονική επιβράβευση, δε θα µπορούσε ο καλύτερος και βραβευµένος µασόνος συγγραφέας να προσφέρει τόσο µακρά και πλήρως “τεκµηριωµένη” – χωρίς αποδείξεις – µελέτη, όπου να καταγράφει µόνον τα δέλτα των µασόνων. Όταν ο συγγραφέας υιός Αβέρκιος/ Σεραφείµ – ο πατήρ παρότι δίπλα του, από µακρόθεν παρακολουθεί (!) – σε πολλά σηµεία της περισπούδαστης µασονικής εργασίας γράφει: «Αυτή είναι η αλήθεια. Σε άλλες περιπτώσεις που οι Μασόνοι συχνά διατυµπανίζουν την τεκτονική ιδιότητα άλλων σεβαστών προσώπων της χώρας µας, δεν µπορούν, δεν έχουν να προσκοµίσουν συγκεκριµένα στοιχεία, πλην της σχετικής παραδόσεώς των, την οποία επικαλούνται, αλλά δεν γίνονται πιστευταί. ΚΑΙ αυτό είναι, επίσης, αληθινό. Μόνο τα “χαρτιά” ή οι µαρτυρίες αξιόπιστων προσώπων µπορεί να είναι σοβαρώς προσωπικά στοιχεία. Όλα τα άλλα είναι στον αέρα» (Μοναχός. Αβέρκιος, σελ. 452).

Σε διάφορα σηµεία του βιβλίου ο συγγραφέας µοναχός ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ αµφιβάλλει για τα ισχυριζόµενα των µασόνων, αφού: «… Διότι µόνο πεθαµένων ονόµατα αναφέρουν και όχι ζώντων, για να µην αρνηθούν και να διαψεύσουν, ενδεχοµένως» (Αυτόθι).

«Οφείλουν να απαντήσουν οι Μασόνοι, διατί δηµοσιεύουν µετά θάνατον πληροφορίες περί προσώπων, όταν πλέον αυτά δεν δύνανται να προβούν εις διάψευσιν; Πώς να γίνουν πιστευτοί, όταν η σκοπιµότης είναι προφανής, δηλαδή να εκθέσουν την Εκκλησίαν του Χριστού εις τας Χριστιανικάς κοινωνίας;» (Μοναχός. Αβέρκιος, σελ. 217).

Αφού αµφιβάλετε, γιατί τα χρησιµοποιείτε ως ‘αυθεντικές πηγές’;

Συγκλονιστικά και συγχρόνως οδυνηρά διατυπούµενα σε ένα ογκωδέστατο τόµο πάνω από εξακόσιες (615) σελίδες, µεγάλου σχήµατος, να αναφέρονται µόνον δώδεκα (12) φορές στην εφηµερίδα “Ορθόδοξος Τύπος” µε την ένδειξη “βλέπετε σχετικώς” σελίδα… Δύο φορές µόνο το όνοµα Ν. Σωτηρόπουλος, µια φορά Π. Τρεµπέλας “Μασονισµός” σελ. 164-170 και µια περί “Πνευµατισµού”, µια φορά για το Νικόλαο Ψαρουδάκη τον π. Χαρ. Βασιλόπουλο κ.λ.π.

Ολόκληρο σχεδόν το σύγγραµµα (95%) διαπραγµατεύεται, παραθέτοντας ως “αυθεντικές πηγές” από 70 περίπου µασονικά έντυπα (Περιοδικά, Εγκυκλοπαίδειες, Τυπικά, Πνευµατιστικά…) και από αυτά τα πιο πολλά είναι παλαιά και δυσεύρετα, όπως το περιοδικό ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ που αρχίζει από το 1882 και έχει καταχωρηµένους κοντά στους διακόσους (200) παραγράφους. Το “Τεκτονικόν Δελτίον” που αρχίζει από το 1811 και έχει περί τις 40 καταχωρήσεις. Ο “Ιλισός” αρχίζει από το 1959 και έχει περί τις 80 καταχωρήσεις. Το “Τεκτονικό Αθηνά” και αυτό έχει αρχή το 1892 και καταχωρήθηκαν πάνω από 20 παράγραφοι και όλα τα υπόλοιπα αναφερόµενα µασονικά έντυπα υπάρχουν εκτός από µικρά ή µεγάλα τµήµατα από κείµενά τους υπάρχουν ακόµα και σελίδες. Για τα µόνα που δεν υπάρχει, έστω το κατ’ ελάχιστο χώρο, είναι τα δεκάδες αντιµασονικά έντυπα, που κυκλοφορούν από καταξιωµένους ερευνητές Ορθόδοξους χριστιανούς συγγραφείς! Ακόµα ούτε το ογκωδέστατο  βιβλίο «ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ’’ του Νικ. Ψαρουδάκη αποτελούµενο από 850 σελίδες πυκνογραµµένες, που στη γραφή ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ θα ξεπερνούσε τις 2.000 σελίδες.

Πώς βρέθηκε όλο αυτό το υλικό στα χέρια του µοναχού ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ; Που µάλιστα µέρος αυτού του υλικού δεν µπορεί κάποιος να το πλησιάσει, διότι “είναι τριπλοκλειδωµένο εντός κιβωτίου στα άδυτα της Μεγάλης στοάς και τούτο είναι προσιτό µόνο στην τριπρόσωπη ανώτατη µασονική ηγεσία. Απαγορεύεται δε ρητώς να δίδεται σε κάθε άλλον Τέκτονα, έστω και του 33^ου βαθµού” (ούτε ο ‘’σεβάσµιος’’ Ο δεσπότη τους).

Ο µοναχός ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ ρωτάει ο ίδιος (σε πιθανόν απορία αναγνωστών) και απαντάει ο ίδιος πώς βρέθηκε το υλικό!

«Τότε ΠΩΣ έφτασε εις χείρας ενός “καλόγηρου” που δεν είναι µήτε υπήρξε Μασόνος;

Απάντηση: Το βρήκαµε σε έντυπη µορφή εντός ενός παλαιοβιβλιοπωλείου των Αθηνών, ανάµεσα σε δέσµη τεκτονικών περιοδικών, έχον – το Τυπικό αυτό – ανάµεσα τις σελίδες του ΚΑΙ την κάρτα/επισκεπτήριο υψηλόβαθµου Έλληνα Τέκτονα. Το δηµοσιεύουµε δε καλοπροαιρέτως, ως Χριστιανοί ερευνητές (από της σκοπιάς µας).

Υποθέτουµε ότι κατέληξε σε παλαιοπωλείο, από την σχετική αµέλεια των κληρονόµων του τέκτονα αποστολέα ή παραλήπτη αυτού».

Εµείς σαν καλοπροαίρετοι να δεχθούµε τα λεγόµενα του ‘’Αβέρκιου’’/ Σεραφείµ, ο ίδιος πιο κάτω (σελ. 28) τα στρίβει, οι µασόνοι, γράφει: «διατυπώνουν αυστηρές προειδοποιήσεις στα µέλη τους γενικότερα, να προσέχουν τα διάφορα έντυπά τους, σχολαστικώς, να µην περιέλθουν εις χείρας “Βεβήλων”, δηλαδή παντός προσώπου που δεν είναι Μασόνος του επιπέδου τους».

Δίνουν και όρκο γι’ αυτό: «… εφ’ όσον µοι ζητηθή, θέλω επιστρέψει πάραυτα το παρόν τυπικόν (…) εν περιπτώσει δε θανάτου εντέλλοµαι προς τους νοµίµως εκπροσώπους µου (τους κληρονόµους του), όπως παραδώσουν τούτο άνευ χρονοτριβής προς τους ανωτέρους αξιωµατικούς (τους Μασόνους της Στοάς του…)».      πότε λέει την Αλήθεια;

Αλλά από το µοναχό ‘’Αβέρκιο’’/ Σεραφείµ τώρα µαθαίνουµε για τις ποινές που θα υποστούν, όσοι δεν τηρήσουν τους όρκους. Ο Σεβάσµιος της Στοάς δείχνει στον ορκιζόµενο ένα µικρό ξίφος: «κατευθυνόµενο προς το γυµνό αριστερό στήθος σου, θέλοντας να δείξει ότι, αν είχες αποπειραθεί να προχωρήσεις βίαια, θα είχες γίνει υπαίτιος του θανάτου σου, από µαχαίρωµα, ενώ ο Αδελφός που το κρατούσε θα έµενε ακίνητος εκτελώντας το καθήκον του…», και προχωρεί:

«… Υπάρχει, επίσης, αυτή η θηλιά (του τη δείχνει, αφού πρώτα την βγάζουν από το λαιµό του) περασµένη γύρω από το λαιµό σου που θα έκανε οποιαδήποτε απόπειρά σου να φύγεις εξ ίσου µοιραία, η υποχρέωση του τέκτονα, είναι να αποκοπεί ο λαιµός σου, αν ποτέ παράνοµα απεκάλυπτες τα µυστικά του Ελευθεροτεκτονισµού (της Μασονίας). Ολόκληρη η ποινή θα ήταν να σου αποκοπεί ο λάρυγγας, να σου ξεριζωθεί η γλώσσα και να ταφείς στην άµµο της θάλασσας σε ρηχά νερά ή σε απόσταση διακοσίων µέτρων από την ακτή, όπου τα κύµατα ανεβοκατεβαίνουν τακτικά…

Και για να µη “λαχταρήσουν” οι αναγνώστες, τους καθησυχάζει ο “ερευνητής” ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ: «Όχι βέβαια! Δεν σφάζουν οι Μασόνοι τους αδελφούς του που δι’ ενεργειών ή παραλήψεών τους “προδίδουν” τα Μυστικά…».

Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι – “για το φόβο των Ιουδαίων” – οπλοφορούσαν… όπως ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείµ!

ΟΙ  ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ – ΜΑΣΟΝΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ;

Ως λέξεις “αυθεντικές” ακούγοντας σε γοητεύει, είναι το προσωπείο µε κάλυψη του προσώπου, είναι η φτιαχτή και επίπλαστη εικόνα, η καµουφλαρισµένη µε ανέντιµη σκοπιµότητα.

Η παρουσιαζόµενη “Μασονία από αυθεντικές πηγές” γεννάει απογοήτευση. Η επιδίωξη για ανεύρεση ιστορικού υλικού µέσα από µολυσµένες πηγές δεν µπορεί να αναβλύζει καθάριο νερό! Όπως οι µυστικές οργανώσεις που δουλεύουν στους σκοτεινούς θαλάµους, για να υποδουλώσουν την Εκκλησία, µπορεί να προβάλλονται ως καθαρές και αυθεντικές;

Οι πορευόµενες αυτές  ‘’αυθεντικές πηγές’’, έχουν προσπεράσει εν γνώσει ή εν αγνοία ολόκληρες περιόδους, δίχως τη µικρή καταγραφή, αλλού να παραχαράσσονται ιστορικά γεγονότα και σε άλλες περιπτώσεις να µετατοπίζουν την εστία του φακού, δηµιουργώντας τονισµό ή υποτονισµό σε γεγονότα αυθαίρετα, και ζητώντας ευθύνες από ανεύθυνους, ή προσφέροντας τιµές και δόξες σε ασήµαντους αλλά ενταγµένους στο σύστηµα.

Αυτά θαµπώνουν όµως την όραση, µετατοπίζουν τον αναγνώστη από το χώρο του φωτός σε περιοχή σκιάς και σκότους και η κίτρινη λάµψη που φαίνεται δεν είναι χρυσός, παρά ένας όγκος µε ειδικό βάρος το µηδέν.

Μπορεί οι διαπιστώσεις αυτές να ενοχλούν, είναι όµως υπαρκτές και δεν παραχωρούν το δικαίωµα αµφισβήτησης.

Οι “αυθεντικές πηγές” αποκρύπτουν ονόµατα που παίξαν καθοριστικό ρόλο σε γεγονότα. Οι αναφερόµενες “πηγές” είναι µέσα από µασονικά κανάλια. Περιστατικά δε που σηµάδεψαν ιστορική πορεία δεν αναφέρονται.

Αν επιχειρήσω να καταλογραφήσω εν µέρει τον κατάλογο των αναφερόµενων περιστατικών είναι µακρότατος και θα χρειαστούν τόµοι ολόκληροι.

Τούτη την ώρα θα καταδείξω κάποια γεγονότα µε ευρυγώνια φωτογράφιση, που ‘’Αυθεντικές πηγές’’ του µοναχού ‘’Αβερκίου’’/ Σεραφείµ δεν τις σκόνταψε ούτε τις είδε!

α) Την 1^η Νοεµβρίου 1967 γίνεται µικρός ανασχηµατισµός της δικτατορικής κυβέρνησης. Την ώρα που µπαίνει για την ορκωµοσία ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυµος πληροφορείται ότι υπουργός Παιδείας θα ορκιστεί ο Παν. Χρήστου. Ο Ιερώνυµος χωρίς χρονοτριβή καλεί τον Παπαδόπουλο και σε αυστηρό τόνο του διεµήνυσε ότι αν ορκιστεί υπουργός Παιδείας ο Χρήστου, ευθύς αµέσως θα παραιτηθεί, διότι ο καθηγητής και συνάδελφος του Χρήστου είναι µασόνος και οικουµενιστής και δεν µπορεί µαζί του να συνεργαστεί. Ήρθαν τα πάνω κάτω και τότε άρπαξαν τον υφυπουργό Προεδρίας της Κυβέρνησης Θεοφύλακτο Παπακωνσταντίνου και τον τοποθέτησαν στο υπουργείο Παιδείας.

Ο αναµένων ντυµένος µε φράκο στο διάδροµο µε τη συνοδεία του (πατήρ κ.λ.π.) για την ορκωµοσία, γύρισε στη Θεσσαλονίκη άπραγος (!).

Β) Ο ερευνητής µοναχός ‘’Αβέρκιος’’/ Σεραφείµ στην σελίδα 467 περιγράφει µόνον περί της καταδικαστικής απόφασης που πήρε η Εκκλησία της Ελλάδος το 1933 και προσπερνάει ξώφαλτσα τα υπόλοιπα. Αναφέρει σχετικά:

«… Από το 1933, όµως, έως και την δεκαετία του 1970, λόγω των πολέµων που µεσολάβησαν (Ελληνο-Ιταλικός, Εµφύλιος, «Ψυχρός» πόλεµος κ.τ.λ.), η κατά του Τεκτονισµού απορριπτική εκείνη Απόφανση, και Απόφαση της Ελλαδικής Εκκλησίας σχεδόν λησµονήθηκε. Την θυµόντουσαν κατά καιρούς µόνο µερικοί συντηρητικοί Κληρικοί µας, τους οποίους έλεγαν µάλιστα και «φανατικούς» κάποιοι άλλοι, «προοδευτικοί» αποκαλούµενοι, αδελφοί τους… Ώσπου κατά τα έτη 1970, 1972 και 1977, ο µεταξύ Τεκτονισµού και Εκκλησίας αρξάµενος κατά το έτος 1933 ιδιότυπος «πόλεµος» ξαναφούντωσε….

 Παραλειπόμενα

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ

Ομολογητές - Γ΄ μέρος

“Ει μη καθήσει, μη πράξης·

ει μη αληθές έστι, μη είπης”.

(Μάρκος Αυρήλιος – Ρωμαίος Αυτοκράτορας 121-180 μ.Χ.)

Ένας ειδωλολάτρης Αυτοκράτορας το έλεγε πριν από δέκα εννέα αιώνες στους δικούς του. Αυτό πρέπει να είναι σημείο αναφοράς, για τους χριστιανούς από τους πιο απλούς μέχρι πανεπιστημιακούς, θεολόγους, μητροπολίτες, Αρχιεπισκόπους, Πατριάρχες, ότι “Αν δεν είναι σωστό, μην το κάνεις· αν δεν είναι αλήθεια, μην το πεις”.

Ο Κύριός μας Χριστός παραγγέλλει: «Εγώ είμι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. 14, 6). Ακόμα και ο ειδωλολάτρης Πιλάτος με αγωνία ρώτησε το Χριστό στο Πρατώριο «Τι έστιν αλήθεια;» (Ιωάν. 18, 38), απάντηση δεν έδωσε ο Χριστός, διότι η αλήθεια ήταν φανερή και ζωντανή μπροστά του.

Αυτή την Αλήθεια είχα ως σκοπό να προσπαθήσω, για να δώσω σαν απάντηση: «Ήταν μασόνος ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος» μέσα από το βιβλίο “Η ΜΑΣΟΝΙΑ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ” του μοναχού Αβέρκιου, που το διαφημίζουν, για να πωλήσουν αντίτυπα και αγωνίζονται να πείσουν τους ακροατές και μελετητές ότι ο μακαριστός Αναστάσιος ήταν εκτός από Οικουμενιστής… και μασόνος! Όμως προέκυψε από κάποιους περί των “Ομολογητών” Ζήσηδων, δια τούτο επανήλθα πάλι πίσω, να συνεχίσω για λίγο και αμέσως θα ακολουθήσει “Ήταν μασόνος…;”).

---

Στο προηγούμενο φύλλο 333/4-2025 απάντησα με πολυσέλιδο άρθρο (αφιέρωμα) σχετικά με τον Οικουμενισμό στην εφημ. «ΑΓΩΝΑΣ». Έλαβα όμως εκατοντάδες μηνύματα από ανθρώπους που ξαφνιάστηκαν με τη ζωή, την πορεία, το τεράστιο έργο του Αρχιεπ. π. Αναστασίου, αλλά και για τις χιλιάδες άθεους, αλλόθρησκους και αιρετικούς που τους μετέστρεψε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Υπήρξαν και κάποιοι – ελάχιστοι ευτυχώς – που θέλησαν να υπερασπισθούν τους π. Θεόδωρο Ζήση, π. Γεώργιο Μεταλληνό (θα ασχοληθούμε αργότερα) και κάποιους άλλους πως είναι Ομολογητές!.

Γι’ αυτό επανήλθα στο ίδιο θέμα ώστε να απαντήσω εν συντομία στους αντιλέγοντες. Ήταν ομολογητές; Αυτό θα προσπαθήσω να δούμε μαζί, τι είναι ομολογητής; Και που, πότε και τι, αυτοί “ομολόγησαν;”.

Θα αναφερθώ σε δύο (από αμέτρητους) Ορθοδόξους Ομολογητές:

α) Ο άγιος Μάξιμος που ονομάστηκε και ομολογητής, ήταν ένας απλός μοναχός, αλλά μια φωτισμένη θεολογική προσωπικότητα που κατόρθωσε να μεταστοιχειώσει το νοσηρό μυστικισμό του νεοπλατωνισμού που ήταν το καρκίνωμα της εποχής, όπως με τα περίφημα “Αρεοπαγητικά Συγγράμματα” που εισχώρησαν στην Ορθόδοξη Θεολογία.

Με τα συγγράμματα και τους λόγους του ο άγιος Μάξιμος καταδίκασε την αίρεση του μονοθελητισμού. Αυτό θεωρήθηκε από τον Αυτοκράτορα Κώνστα Β΄ στάση κατά του κράτους και έστειλε απόσπασμα στη Ρώμη, όπου τον συνέλαβαν μαζί με τους τρεις μαθητές και τους έφεραν δέσμιους στην Κωνσταντινούπολη. Προσπάθησαν να τον πείσουν, για να αλλάξει και αφού δεν το κατόρθωσαν, άρχισαν τις απάνθρωπες και σκληρές τιμωρίες, που αυτό ήταν και απαίτηση των αρχόντων, σοφών και των αρχιερέων της εποχής. 

Η αρχή έγινε με τριήμερη μαστίγωση, το σώμα του και των μαθητών του έγιναν κομμάτια και άρχισαν να αναδίδουν δυσοσμία, δε σεβάστηκαν ούτε την 80 η κονταετή ηλικία του.

Αφού δεν εκάμφθησαν από τα βασανιστήρια, το επόμενο βήμα ήταν να τους κόψουν τη γλώσσα από το βάθος του φάρυγγα, ώστε να μην ακούγονται οι φωνές τους και να ελέγχουν τις αιρετικές κακοδοξίες, παρ’ όλ’ αυτά κατά θαυμαστό τρόπο αυτοί μιλούσαν και συνέχιζαν να τους ελέγχουν.

Το επόμενο βήμα ήταν να τους κόψουν το δεξί τους χέρι, για να μην μπορούν να γράφουν τους ελεγκτικούς λόγους και εδώ όμως γελάστηκαν!

Ακολούθησε η διαπόμπευσή τους στην αγορά, εμπαίζοντάς τους ως ληστές και κακούργους και μετά ταύτα, τους εξόρισαν στη Λαζική (είναι μια ιστορική περιοχή της Καυκασίας στη Μ. Ασία), σε διαφορετικά και απομακρυσμένα μέρη για να μην έχουν μεταξύ τους καμία επικοινωνία.

β) Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης υπήρξε ένας μεγάλος ομολογητής που δεν έκανε συμβιβασμούς σε θέματα Ορθοδόξου Πίστεως.

Εξορίστηκε το 796 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄ στη Θεσσαλονίκη, αφού πρώτα βασανίστηκε ραβδιζόμενος από τους στρατιώτες, διότι αντιτάχτηκε στο δεύτερο παράνομο γάμο με την ξαδέλφη του π. Θεοδώρου, Θεοδότη και σταμάτησε τη μνημόνευση του Πατριάρχη Ταράσιου που ανέχτηκε το γάμο, αφού πρώτα φυλάκισαν τη νόμιμη γυναίκα του αυτοκράτορα σε μοναστήρι.

Η δεύτερη εξορία του έγινε στο Νησί Χάλκη το 809 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Α΄ που ως πύρινη ρομφαία τον στηλίτευσε για την σκανδαλώδη εκλογή Πατριάρχου κάποιου Νικηφόρου που ήταν μυστικός σύμβουλός του και ο οποίος αμέσως μετά την “εκλογή” του δικαίωσε τον ιερέα Ιωσήφ που στεφάνωσε τα μεσάνυχτα το παράνομο ζευγάρι, τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΣΤ΄ με τη Θεοδότη…

Η τρίτη εξορία ήταν η πιο σκληρή και απάνθρωπη που την υπέβαλε ο εικονομάχος Αυτοκράτορας Λεόντιος Ε΄ ο Αρμένιος το 814 μ.Χ. για τοναγώνα υπέρ των ιερών εικόνων του Θεοδώρου.

Η εξορία του έγινε στη Σμύρνη, αφού τον φυλάκισαν στο υπόγειο τουμητροπολιτικού μεγάρου, με τις βάρδιες τον μαστίγωναν αλύπητα. Το δε μοναστήρι με τους χίλιους περίπου μοναχούς το διέλυσαν, μπήκε μέσα ο στρατός και έδιωξε βίαια τους μοναχούς, απ’ αυτούς πολλοί πέθαναν στην εξορία, άλλοι βασανίστηκαν και υπέστησαν διάφορες κακώσεις, αφαιρώντας μέλη του σώματος και ακόμα την εξόρυξη ματιών επιχειρούσαν οι εντολοδόχοι στρατιώτες και μετά τον παρέδωσαν σε “μοναχούς” εικονομάχους να τον “περιποιηθούν!...”.

Η τελευταία εξορία του αγίου Θεοδώρου έγινε το 825 μ.Χ. από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄ τον Τραυλό, τον οποίον ήλεγξε με σφοδρότητα για την παράνομη πράξη που έκανε, ώστε να “αρπάξει” τη μοναχή Ευφροσύνη από το μοναστήρι, την κόρη του πρώην αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΣΤ΄ και να την παντρευτεί με δεύτερο γάμο.

Για χρόνια από εξορία σε εξορία και μακριά από το Στούδιο μοναστήρι που δεν το ξαναείδε ποτέ μετά την κατάληψη από εικονομάχους καλόγηρους, θλιβόμενος για το εκκλησιαστικό κατάντημα και προσευχόμενος κυλούσαν οι τελευταίες ημέρες, ώσπου την 9 η Νοεμβρίου 826 προαισθάνθηκε το τέλος του.

Κάλεσε τα πνευματικά του παιδιά και τα έδωσε τις τελευταίες συμβουλές:

«Παιδιά μου, φυλάξατε ορθόδοξον την πίστιν και βίον ακηλίδωτον, και οΘεός μαζί σας» και μετά δύο ημέρες (11 η Νοεμβρίου, Κυριακή) παρέδωσε το πνεύμα του στον ουράνιο πατέρα.

 

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ

(Θα αναφερθώ σε ένα πρόμαχο της “ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ” ομολογητή, όπως κάποιοι τον αποκαλούσαν και για κάποια περιστατικά λόγω και αυτά χώρου και χρόνου).

Ο πατήρ Θεόδωρος Ζήσης είχε δηλώσει το 1975 ότι “από Θεία παρέμβαση και από Θείο φωτισμό”, διεπίστωσε ότι ήταν σε λάθος δρόμο (οικουμενιστικό) και μετανιωμένος πλέον είπε: 

«Θα προτιμήσω να είμαι με τους αγίους Πατέρες, παρά με τους ισχυρούς τους σημερινούς, τους Οικουμενιστάς», ίσως γι’ αυτό και το βιβλίο του “εκτός της Εκκλησίας δράσις του Αγίου Πνεύματος” είχε αφαιρεθεί από τα “ΕΚΤΕΝΗ ΕΡΓΑ ΤΟΥ”!  Ως και άλλα τινά…

Πρέπει να είχε δίκαιο ο αρθρογράφος στο δημοσίευμα 31/7/2015 με τίτλο “Η έξοδος του π. Θεοδώρου Ζήση από το Οικουμενιστικό περιβάλλον του Φαναρίου”.(πρόκειται για τον π. Άγγελο Αγγελακόπουλο και στην απάντηση που έδωσε στο Μεγάλο Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού θρόνου)

 Όταν έγραφε ότι, «τα πρώτα έτη της ακαδημαϊκής σταδιοδρομίας του ο π. Θεόδωρος ασχολούνταν με θέματα άσχετα με τον Οικουμενισμό…». Ο ίδιος πιο πάνω έγραφε: 

«Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, όπου φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουμενιστές. Δεν υπήρχε ούτε έναςαντιοικουμενιστής καθηγητής. Και μάλιστα περιέργως στη ΘεολογικήΣχολή είχε εισαχθεί το μάθημα της Οικουμενικής Κινήσεως, “Ιστορία δογμάτων και Οικουμενική Κίνησις”, το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς από τον αρμόδιο καθηγητή (ποιο το όνομα του καθηγητή;), και όλοι οι καθηγητές με ενθουσιασμό προέβαλαν την «μεγάλη προφητική μορφή» του Πατριάρχου Αθηναγόρου και όλους τους μεγάλους οικουμενιστές. Ο π. Θεόδωρος, λοιπόν, ανατράφηκε μέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίμα και το οικουμενιστικό περιβάλλον…».

Και συνεχίζει:

1. ο αρθρογράφος – επειδή θα αναφερθούμε αρκετές φορές – πρόκειται για τον π. Άγγελο Αγγελακόπουλο και στην απάντηση που έδωσε στο Μεγάλο Πρωτοπρεσβύτερο του Οικουμενικού θρόνου

«… Υπάρχουν πατριαρχικά επαινετικά έγγραφα, τα οποία καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε μέσα στο κλίμα αυτό. Ο καθηγητής Παναγιώτης Χρήστου, διευθυντής του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο πανεπιστήμιο…» (Απάντηση σε σχόλιο του Πατριαρχικού Πρωτ/τέρου π. Γεωρ. Τσέτση, 31/7/2015).

2 . Ήταν μόνο στο Πανεπιστήμιο, ή μήπως ξέχασε ο αρθρογράφος ότι ήταν και στο υπουργείο Παιδείας, όταν έδιωξαν (δολοφόνησαν) τους 12 αγίους μητροπολίτες το 1974, επειδή ήταν αντιμασόνοι, αντιοικουμενιστές και Ζωικοί;

Μετά ενάμισι χρόνο (1/2/2017) στέλνει επιστολή στο μητροπολίτη

Θεσσαλονίκης Άνθιμο και του λέει: «… Είναι όμως σε όλους γνωστό και βεβαιωμένο από αψευδείς πηγές, και απορώ πώς δεν το γνωρίζετε, ότι η απόλυσή μου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο με αφοσίωση και αγάπη υπηρέτησα επί πολλά έτη, και διαθέτω επ’ αυτού πλήθος ευχαριστηρίων επιστολών, οφείλεται στην αυστηρή κριτική που ήσκησα στο επαίσχυντο και προδοτικό κείμενο του Balamand του Λιβάνου (1993), ως εκπρόσωπος της τότε παραδοσιακής Εκκλησίας της Ελλάδος στον Θεολογικό Διάλογο με τους Ρωμαιοκαθολικούς. 

Στο κείμενο αυτό όχι μόνο αθωώνεται και αναγνωρίζεται η Ουνία, την οποία προηγουμένως και με δική μου σημαντική συμβολή καταδικάσαμε στο Freising του Μονάχου εν Ολομελεία Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί (1991), αλλά επί πλέον για πρώτη φορά “Ορθόδοξοι” ιεράρχες αναγνώρισαν έγκυρα μυστήρια και συνυπεύθυνο μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία για την σωτηρία των ανθρώπων…». Και συνεχίζει:

» Η οργή του οικουμενικού πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εναντίον μου, που τελικά τον οδήγησε στην απόλυσή μου, κορυφώθηκε, όταν οργανώσαμε, το “Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας” και την “Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών”, από 20-24 Σεπτεμβρίου του 2004, το “Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο”…».

Εδώ έχουμε μεγάλες αποκαλύψεις:

 

 Απάντηση σε σχόλιο του Πατριαρχικού Πρωτ/τέρου π. Γεωρ. Τσέτση, 31/7/2015.

 

α) Ομολογεί ο ίδιος ο “ομολογητής” πατήρ ότι 

 “Το Οικουμενικό Πατριαρχείο το υπηρέτησε με αφοσίωση και αγάπη επί πολλά έτη…”. ΠΟΣΗ; Μας το ομολογεί πάλι ο ίδιος, δηλαδή από το 1975 έως που τελικά τον οδήγησε στην απόλυσή του – Σεπτέμβριος του 2004!,- δεν ήταν ένα τίποτα, μόνο, περί τα 30 χρόνια! Άλλοτε σε πολλή ενεργή δράση, ως μέλος στα Συμβούλια του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Άλλοτε, ως γραμματικός, συμβουλάτορας, συνοδός… «δεν ήταν μόνο εκλεκτό στέλεχος, ήταν και εργάτης πιστός και ακάματος του Οικουμενικού θρόνου… Όπου πήγαινε ο Πατριάρχης διάβαζε κείμενα που είχαν γραφεί από τον π. Θεόδωρο ορθοδόξοτατα και πατερικότατα… Ζώντας, λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το κλίμα των διαλόγων και του οικουμενισμού, άρχισε να ωριμάζει μέσα του η άποψη ότι πρέπει τελικώς να πάρει αποστάσεις από το Οικουμενικό Πατριαρχείο…» (Από: Έξοδος του π. Θεόδωρου Ζήση από το Οικουμενιστικό περιβάλλον του Φαναρίου).

Είναι γεγονός ότι πήρε αποστάσεις και αυτό το βλέπουμε ιστορικά, δηλαδή: 

Μέχρι το 1975 – όπως ομολογεί – δε γνώριζε τίποτα περί Οικουμενισμού – Παπισμού [1971 διδάκτωρ, 1973 υφηγητής Πανεπιστημίου (!)].

Τα γνώρισε όμως από 1975-1980 που ασχολήθηκε με τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και τότε “κατενόησε την πραγματική εικόνα του Παπισμού, την οποία του απέκρυπταν στο Πανεπιστήμιο…” και “αποκήρυξε” τους ισχυρούς και τους Οικουμενιστές. Με το χρόνο όμως πρέπει να λασκάρισα κάπως – Όπως συμβαίνει με το χρόνο και το λάστιχο – και έτσι το 1985 λασκαρισμένος αναλαμβάνει ως μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών Π.Σ.Ε. για το διάλογο με τους Παπικούς και τώρα πάλι ξανάρχισε “να καταλαβαίνει τί σημαίνει Οικουμενισμός, τί σημαίνει Διάλογος και τί σημαίνει Παπισμός, γιατί τα ζούσε πλέον από μέσα…”. Ενώ το κατάλαβε, συνέχιζε όμως να είναι εκλεκτό στέλεχος του Πατριαρχείου και μάλιστα ως ο γραμματικός των ομιλιών του Πατριάρχου: «Υπάρχουν εκατοντάδες πατριαρχικών λόγων και εκατοντάδες πατριαρχικά και συνοδικά κείμενα, που διάβαζε, όπου πήγαινε ο Πατριάρχης…» και αφού όλα τα είχε καταλάβει το Μάρτιο 1991, είχε τη μεγάλη τιμή ο κ. Βαρθολομαίος να τον χειροτονήσει ιερέα.

 Ένα χρόνο νωρίτερα -Ιανουάριος του 1990 – ορίζεται στο Π.Σ.Ε. ως μέλος του Θεολογικού διαλόγου με τους Παπικούς και ως τέτοιος λαμβάνει μέρος στη Βιέννη και στη συνέχεια τον Ιούνιο στο Freising του Μονάχου. Εδώ εκτός της “καταδίκης” της Ουνίας, ομολόγησε ότι από το 1993 αποφασίστηκε: «… για πρώτη φορά “Ορθόδοξοι” Ιεράρχες και Θεολόγοι να αναγνωρίζουν τον Παπισμό ως Εκκλησία με αποστολική διαδοχή έγκυρα μυστήρια και συνυπεύθυνο μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία για την σωτηρία των ανθρώπων» (επιστολή του προς το Θεσ/νίκης κ. Άνθιμο 1/2/2017). Η απόφαση οι αιρέσεις να γίνουν εκκλησίες, είχε παρθεί – μας λέγει – από το 1993 και όχι από το Κολυμπάρι που μας το σερβίραν το 2016 και ο Ομολογητης πατήρ Θεόδωρος το κρατούσε μυστικό και την αποκάλυψη την έκανε (Και αυτή εν μέρει αφού δεν φανέρωσε ούτε τα ονόματά τους),αφού επισημοποιήθηκε στο Κολυμπάρι και αφού πέρασαν ακόμα και άλλοι οκτώ μήνες! 

 

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΗΝ ΟΛΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Συνοπτικά και σύντομα θα εξιστορήσουμε με ημερομηνίες και τα συμβαίνοντα με βάση τα δικά του ομολογούμενα (το αρχείο μας θα το ανοίξουμε αν χρειαστεί).

Οι Θεολογικοί Διάλογοι με τους Παπικούς είχαν ξεκινήσει από χρόνια πριν. Το 1990 είχαμε τρεις συναντήσεις, όπως αναφερθήκαμε πιό πάνω:

 α) Στη Βιέννη από 26-31 Ιανουαρίου 1990, β) Στο Freising του Μονάχου από 6- 15 Ιουνίου 1990 και γ) Στην Κωνσταντινούπολη από 11-12 Δεκεμβρίου 1990.