Τὰ ἔσοδα τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ ἡ ἀπληστία τῶν Μητροπολιτῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Πολλοὶ νέοι μητροπολίτες, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ἀνάλογη ἐμπειρία, δημιουργοῦν προβλήματα στοὺς ἐφημέριους μὲ τὶς ἀδιάκοπες ἀπαιτήσεις τους γιὰ χρήματα ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν. Ἔχουν τὴν ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ὅλες οἱ ἐνορίες πρέπει νὰ προσφέρουν ὅ,τι ἔχουν καὶ δὲν ἔχουν στὸ μητροπολιτικό τους ταμεῖο καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς λειτουργικὲς ἀνάγκες τῶν ἐνοριακῶν ναῶν, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ποιμαντικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν. 

Ποτὲ δὲν σκέπτονται νὰ ἐνισχύσουν οἰκονομικὰ τὶς πτωχὲς καὶ ὀλιγάνθρωπες ἐνορίες, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὲς ἀπαιτοῦν ποσὰ ποὺ δὲν ὑπάρχουν! Εἶναι τραγικὸ κατάντημα νὰ κάνουν ἱερατικάς συνάξεις, νὰ ἀπειλοῦν τοὺς ἱερεῖς, νὰ χρησιμοποιοῦν γλῶσσα ἀταίριαστη σὲ μητροπολίτες καὶ χωρὶς ντροπὴ νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν κλέπτες τοῦ ἱεροῦ χρήματος τῶν ναῶν, ἐνῷ οἱ ἴδιοι μὲ τὰ ἱερὰ χρήματα τῶν μητροπόλεών τους ἱκανοποιοῦν ἀνεξέλεγκτα τὶς προσωπικές τους ἐπιθυμίες, τὶς ἁμαρτωλές τους φιλοδοξίες καὶ καλύπτουν τὰ ἔξοδα τοῦ ἀριστοκρατικοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ ἐπιλέγουν. Γι’ αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς εἶναι κλέπτες, ἐνῷ οἱ ἴδιοι εἶναι ἄμεμπτοι διαχειριστὲς τοῦ ἱεροῦ χρήματος! Συνήθως στὸ θέμα τῶν δαπανῶν δὲν ἔχουν ἀξιοπρεπεῖς καὶ ἀνιδιοτελεῖς συμβούλους, γιὰ νὰ τοὺς ἐμποδίζουν στὴν ὑλοποίηση τῶν ποιμαντικῶν σχεδιασμῶν τους.

Ὄχι εἰς τὸ ἁμάρτημα, ναὶ εἰς τὴν μετάνοιαν

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ ἐμφανίζονται μερικοὶ κληρικοὶ ποὺ ἀντιμετωπίζουν μὲ δυσεξήγητη εὐαισθησία τοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ τοὺς ἐντάσσουν στὴν ποιμαντική τους δραστηριότητα. Δὲν τοὺς βλέπουν ὡς ἁμαρτωλοὺς καὶ φιλήδονους, ἀλλὰ ὡς ἀδύναμους καὶ συμπαθεῖς καὶ προσπαθοῦν μὲ διάφορα «ἐπιστημονικὰ» ἐπιχειρήματα νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία κάποια στιγμὴ θὰ ἀντιμετωπίσει τὸ πρόβλημα τῶν ὁμοφυλόφιλων καὶ μὲ σοβαρότητα καὶ ἀγάπη θὰ τοὺς ἀναγνωρίσει τὴν ἀδυναμία, ποὺ ἔχουν καὶ ἡ ὁποία δὲν ὀφείλεται σ’ αὐτοὺς ἀλλὰ σὲ λάθος τῆς δημιουργίας τους, κάτι ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ ἐξηγήσουμε. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐπιχειρήματα τῶν συμπαθούντων τοὺς ὁμοφυλόφιλους!

 

Ἐγρήγορσις ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

      Οἱ ἀδιάκοπες συναντήσεις τῶν ὑψηλόβαθμων κληρικῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀλλόθρησκους, πάντα στὰ πλαίσια τοῦ οἰκουμενισμοῦ, εἶναι προκλητικὲς καὶ ἀποκαλυπτικές. Ἰδιαίτερες ἐπιδόσεις στὸ ὀλέθριο αὐτὸ ἔργο ἔχει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει ποίμνιο στὴν Πόλη καὶ βρίσκει διέξοδο στὸν οἰκουμενισμὸ καὶ ἐλπίζει ὅτι θὰ εὐοδωθοῦν οἱ προσπάθειές του γιὰ τὴν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν».

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος πιστεύει ὅτι ἡ ἕνωση θὰ γίνει πραγματικότητα ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του! Δυστυχῶς, ὁ Παναγιώτατος ζεῖ μέσα στὶς ψευδαισθήσεις, ποὺ τοῦ δημιουργοῦν οἱ ἀδιάκοπες κοινωνικές του σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικούς. Νομίζει ὅτι ὁ ἴδιος καὶ οἱ αἱρετικοὶ θὰ φθάσουν στὴν κορυφὴ τῆς ἕνωσης μὲ τρόπο μαγικό, παράλογο καὶ μὴ θεολογικό. Ἀφοῦ ἀνταλλάσσει ἐγκάρδιες εὐχὲς μὲ τοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες καὶ ἔχει διαπιστώσει τὴν εἰλικρίνειά τους(!), πιστεύει ὅτι πλησιάζει ἡ μεγάλη ὥρα. Ὅμως ἡ ἕνωση δὲν πρέπει νὰ στηρίζεται στὴν ὑποκρισία, τὴν κοσμικὴ ἐθιμοτυπία, τοὺς ξύλινους καὶ κατὰ συνθήκην λόγους, τὰ δῶρα καὶ τὰ πλούσια δεῖπνα. Λησμονοῦν οἱ οἰκουμενιστὲς τὶς δο-γματικὲς διαφορὲς ποὺ μᾶς χωρίζουν καὶ τὶς παραδόσεις, τοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ τὰ κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων. Τὸ πατριαρχικὸ ραβδάκι δὲν εἶναι παντοδύναμο, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ μεταβάλλει τοὺς αἱρετικοὺς σὲ Ὀρθοδόξους!

 

Συμβιβασμένοι μέ τόν κόσμον

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι νέοι ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὲς γνώσεις, τὶς ὁποῖες ἀπέκτησαν σὲ ἑλληνικὰ καὶ ξένα πανεπιστήμια. Ἔχουν τὴν κατὰ κόσμον σοφία, ἐνῷ τοὺς λείπει ἡ κατὰ Θεὸν σοφία. Ἡ πρώτη ἀποτελεῖ τὸ ἐντυπωσιακὸ περιτύλιγμα τῆς πνευματικῆς τους πτωχείας καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται πλεονέκτημα καὶ ἰδιαίτερο προσόν. Γιὰ τοὺς πιστοὺς ἡ παρουσία τους δὲν ἐνθουσιάζει, γιατί δὲν ἔχουν φωνὴ, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη, οὔτε καὶ δύναμη νὰ ἐλέγξουν ἐκείνους ποὺ διώκουν τὴν Ἐκκλησία μὲ πολλοὺς τρόπους. Μόνο οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες τοὺς ἀναζητοῦν, ὅταν θέλουν νὰ παραστοῦν σὲ κάποια ἐκδήλωση. Ἔτσι γιὰ παραγέμισμα. Καὶ ἐννοεῖται ὅτι πρόθυμα συμμετέχουν, γιατί μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἱκανοποιοῦν τὸ φοβερὸ καὶ ὀλέθριο πάθος τῆς φιλοδοξίας τους.

Ὄψιμοι κληρικοὶ 

                    μὲ κοσμικὸ φρόνημα






Τοῦ πρωτ. Διονυσίου Τάτση

Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο μερικοὶ συνταξιοῦχοι τοῦ δημοσίου νὰ ἐκδηλώνουν ἐπιθυμία ἱερωσύνης καὶ νὰ ἔχουν τὴ βεβαιότητα ὅτι θὰ προσφέρουν στὴν Ἐκκλησία, μὲ τὴν κοσμικὴ ἐμπειρία ποὺ διαθέτουν καὶ τὴ σοφία ποὺ ἀπέκτησαν στὰ διάφορα πανεπιστήμια. Ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ ἐπιθυμοῦν καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας περαιτέρω προβολή. Οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ δὲν ἔχουν πολλὲς γνώσεις γιὰ τὸ πνευματικὸ ὕψος τῆς ἱερωσύνης, ἐντυπωσιάζονται στὴν ἀρχὴ ἀπὸ τοὺς ὄψιμους κληρικούς, ποὺ χειροτονοῦνται στὴν ἕβδομη ἢ ὄγδοη δεκαετία τῆς ζωῆς τους, χωρὶς ὅμως νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα καὶ τὶς κοσμοθεωρίες τους, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ συμβαδίσουν μὲ τὴν ταπεινὴ καὶ παραδοσιακὴ ὀρθόδοξη πρακτικὴ τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ κληρικοὶ αὐτοὶ εἶναι νεωτεριστὲς καὶ ἐκσυγχρονιστές. Περιφρονοῦν τοὺς συν­ειδητοὺς χριστιανούς, διατυπώνουν ἀπαράδεκτους χαρακτηρισμοὺς καὶ ἐπιδίδονται μὲ ζῆλο σὲ πρωτοβουλίες παραποιμαντικοῦ ἔργου, ὅπως εἶναι ἐκδηλώσεις ἀλληλεγγύης ζευγαριῶν καὶ δραστηριότητες μὲ θεολογικὲς καὶ φιλοσοφικὲς ὁμιλίες, καλλιτεχνικὲς δράσεις, ἐκθέσεις βιβλίων, ἐκμάθηση παραδοσιακῆς μουσικῆς, ἐνοριακὲς συνελεύσεις, κοινὰ γεύματα κλπ. (βλ. «Καθημερινή» τῆς 18ης Ἰουνίου 2023).

 

 

Οἱ θεατρίνοι τῶν συμπροσευχῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ οἰκουμενιστὲς συχνὰ συμπροσεύχονται μὲ αἱρετικούς καὶ ἀλλόθρησκους, προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν», ἡ εἰρήνη τοῦ σύμπαντος κόσμου, ἡ προστασία τοῦ περιβάλλοντος, ἀλλὰ καὶ ἡ προσέγγιση τῶν θρησκειῶν, γιὰ κοσμικοὺς καὶ πολιτικοὺς σκοπούς.

Αὐτοὶ ποὺ συμμετέχουν στὶς συμπροσευχὲς εἶναι τέλειοι θεατρίνοι καὶ δὲν πιστεύουν στὴ δύναμη τῆς προσευχῆς. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν εἰσακούονται οἱ προσευχές τους. Εἶναι θεατρικὲς παραστάσεις γιὰ τὸν ἀνυποψίαστο λαό.

Εἶναι προκλητικὸ καὶ ἀδιανόητο νὰ προσεύχονται Ὀρθόδοξοι μὲ τοὺς αἱρετικοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες. Ἡ ὀρθὴ πίστη εἶναι ἡ ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ κοινὴ προσευχὴ . Οἱ αἱρετικοὶ ποὺ ἔχουν νοθεύσει καὶ διαστρεβλώσει τὴν χριστιανικὴ πίστη, πῶς νὰ προσευχηθοῦν μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους; Πῶς νὰ γεφυρωθεῖ τὸ χάσμα πού ὑπάρχει ἀνάμεσά μας; Οἱ ἱεροὶ κανόνες ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, ὅπως γενικὰ καὶ τὶς στενὲς κοινωνικὲς σχέσεις. Μιλοῦν γιὰ ἀφορισμὸ σὲ λαϊκοὺς καὶ γιὰ καθαίρεση σὲ κληρικούς.

 

Ὄχι εἰς ψευδοδιαλόγους καί συνέδρια ματαιότητος

τοῦ π. Διονυσίου Τάτση

   Στὴν ἐποχή μας ἀδιάκοπη εἶναι ἡ διοργάνωση ποικίλων συνεδρίων μὲ σκοπὸ νὰ βρεθοῦν λύσεις σὲ διάφορα προβλήματα, ἀφοῦ πρῶτα ἀναδειχθοῦν ἀπὸ τοὺς εἰδικούς. Ὁ λαὸς ὅμως μένει ἐντελῶς ἀπαθής, γιατί δὲν ἐλπίζει ὅτι μπορεῖ νὰ ἀλλάξει κάτι στὴ ζωή του ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις ἑνὸς ἢ καὶ περισσότερων συνεδρίων. Ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις μέχρι τὴν ὑλοποίησή τους ὑπάρχει μεγάλη ἀπόσταση, συχνὰ δὲ διαπιστώνεται καὶ ἀγεφύρωτο χάσμα. 

Τὰ συνέδρια δὲν συμβάλλουν συνήθως στὴ λύση τῶν προβλημάτων, ἀλλὰ στὴ συσκότισή τους. Ἐξάλλου οἱ ἀποφάσεις δὲν δεσμεύουν κανένα ὑπεύθυνο. Ἔχουν ὅμως καὶ ἕνα θετικὸ ἀποτέλεσμα. Οἱ σύνεδροι, ὅσες μέρες διαρκοῦν οἱ εἰσηγήσεις καὶ οἱ συσκέψεις, ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἀλληλοεπαινοῦνται καὶ χαίρονται, ἀπολαμβάνουν πλούσια πρωινά, γεύματα καὶ δεῖπνα, ἀνταλλάσουν ἀναμνηστικὰ δῶρα καὶ εὔχονται νὰ συνεχίζονται καὶ νὰ γίνουν θεσμός, γιατί τὰ ἔχει ἀνάγκη ὁ λαός, ποὺ ἐναγωνίως περιμένει ἀπὸ αὐτοὺς τὴν ἀναγκαία γιὰ τὴ ζωή του ἐπίσημη ἐνημέρωση, ὅπως οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζονται.

  Παρόμοια συνέδρια ἐμφανίζονται καὶ στὴν Ἐκκλησία, ἰδιαίτερα σὲ μερικὲς Μητροπόλεις, ὅπου οἱ «σοφοὶ» ἀρχιερεῖς τους πιστεύουν ὅτι ὠφελοῦν πνευματικὰ τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Προφανῶς πρόκειται γιὰ ὑπερβολικὴ ἐκτίμηση. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ συχνὰ σκανδαλίζονται οἱ πιστοὶ ἀπὸ τὰ διάφορα συμπεράσματα μερικῶν νεωτεριστῶν θεολόγων, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νὰ ἐπηρεάσουν μὲ τὶς θεωρητικές τους ἀναλύσεις. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τὰ ὅσα ἀναφέρει σὲ μία ὁμιλία του ἕνας ἔμπειρος ἐπίσκοπος, ὁ ὁποῖος μὲ ἁπλὴ γλωσσικὴ διατύπωση, πλήρως κατανοητή, ἐκφράζει μὲ ἐπιτυχία τὸ βίωμα τῆς Ἐκκλησίας: «Πολλοὶ νομίζουν πὼς ὅσο πιὸ θολὰ σκέπτονται καὶ ὅσο πιὸ σκοτεινὰ γράφουν, τόσο καὶ κάνουν ἐντύπωση γιὰ βαθεῖς καὶ σπουδαῖοι διανοητές, κι ὅσο περισσότερο ὁ κόσμος, ποὺ ἀκούει καὶ διαβάζει δὲν καταλαβαίνει, τόσο αὐτοὶ θαρροῦν τάχα πὼς ἐπιβάλλονται. Αὐτὴ εἶναι ἡ πλάνη μας, νὰ θαρροῦμε πὼς εἴμαστε ἀνώτεροι ἄνθρωποι, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ξέρουμε νὰ ψευτοφιλοσοφοῦμε καὶ νὰ χανόμαστε σὲ διανοητικὲς καὶ θεωρητικὲς περιπλανήσεις. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὁμιλεῖ καθαρὰ στὴν πρὸς Κολοσσαεῖς ἐπιστολὴ γιὰ τὴν κενὴ ἀπάτη τῆς φιλοσοφίας, ἀπὸ τὴν ὁποία πρέπει νὰ φυλάγονται οἱ ἄνθρωποι. Δὲν πρόκειται βέβαια γιὰ τὴν ἀληθινὴ φιλοσοφία, ποὺ ὁ ἔρωτάς της εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ φυτεμένος μέσα στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ γιὰ τὴ θεωρητικὴ κι ἔξω ἀπὸ τὰ πράγματα διανοητικότητα, ποὺ μέσα στὴν ἀσάφεια καὶ τὴ θολούρα τῶν λογισμῶν φτιάχνει κόσμους στὸν ἀέρα».

Ἀποτύπωμα εἰς τὴν ἄμμον

 

Τοῦ π. Διονυσίου Τάτση

Μεγάλη ἀνησυχία ἔχουν οἱ πιστοί, ὅταν γίνονται ἐκλογὲς γιὰ τὴν ἀνάδειξη νέων Μητροπολιτῶν. Τοὺς ἐνοχλεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ πρόσωπα ποὺ θὰ ἐκλεγοῦν εἶναι γνωστὰ ἀρκετὲς ἡμέρες πρὸ τῆς συνεδριάσεως τῆς Ἱεραρχίας! Αὐτὸ εἶναι διασυρμὸς τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλοῦν οἱ ἀρχιερεῖς μὲ περισσὸ καύχημα! Εἶναι γνωστὴ ἡ μεθόδευση ποὺ ἀκολουθεῖται. Φυσικὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἐπικαλοῦνται οἱ σύνεδροι, δὲν συμμετέχει στὴ διαδικασία.

Ἐκλέγονται, λοιπόν, ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἀρεστοὶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Ἔτσι γίνεται ἐδῶ καὶ δεκατείες. Καὶ τὸ πετυχαίνει ὁ πρόεδρος τῆς Συνόδου αὐτὸ ποὺ θέλει, γιατί οἱ ἐκλέκτορες τὸν εὐγνωμονοῦν, ἀφοῦ εἶναι δικές του ἐπιλογές. Δηλαδή, πέτυχαν τὸ φιλόδοξο προσωπικό τους σκοπὸ καὶ θεωροῦν λογικὸ νὰ κάνουν ὑπακοὴ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ νὰ συμφωνοῦν μὲ τὶς ἐπιθυμίες του. Δυστυχῶς, δὲν συναισθάνονται τὴ μεγάλη εὐθύνη ποὺ ἔχουν ὡς μέλη τῆς Ἱεραρχίας. Ψηφίζουν χωρὶς νὰ γνωρίζουν. Ἀφοῦ ὁ Μακαριώτατος ὑποδεικνύει, πιστεύουν ὅτι κάτι παραπάνω γνωρίζει ἀπ’ αὐτούς! Ἀλλὰ τί γνωρίζει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος; Τοὺς ὑποψηφίους ποὺ εἶναι ἀπασχολούμενοι στὰ ἀρχιεπισκοπικὰ καὶ συνοδικὰ γραφεῖα; Ἐπειδὴ εἶναι πρόθυμοι καὶ εὐγενικοὶ ἀπέναντί του ἢ ἐπειδὴ ποτὲ δὲν ἐκφράζονται γιὰ τὰ «ἀποίμαντα τῆς Ἐκκλησίας», γιὰ τὸν ἐπικίνδυνο οἰκουμενισμὸ καὶ γιὰ τὶς ἀντιχριστιανικὲς πρωτοβουλίες τῶν πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι πάντα ἐπιδιώκουν τὴν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας;

Ὅταν ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ γίνεται θέατρον!

 

tοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Συχνὰ διαπιστώνουμε ὅτι ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς τῶν ναῶν μετατρέπεται σὲ θεατρικὴ παράσταση, ὅταν προΐστανται ἀρχιερεῖς. Δυστυχῶς ὑπάρχουν ἀρχιερεῖς ποὺ θεωροῦν τὴν παρουσία τους στὸ ναὸ εὐκαιρία νὰ ἐμφανισθοῦν, νὰ ἐντυπωσιάσουν καὶ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴν κενοδοξία τους. Προκαλοῦν μὲ τὰ ἄμφια, τοὺς σταυρούς, τὰ ἐγκόλπια, τὰ ἐπιγονάτια, τὰ ἐπανωκαλύμμαυχα, τὶς χρυσοποίκιλτες μίτρες, τὶς ράβδους, τὰ κουδουνάκια στοὺς σάκκους καὶ γενικὰ μὲ τὴ φαρισαϊκή τους εἰκόνα. Καὶ συμπληρώνεται τὸ σκηνικὸ μὲ τὶς ἀτέλειωτες φωτογραφίες τῶν κινητῶν τηλεφώνων. Ὑπάρχουν ἀρχιερεῖς ποὺ ἐπιστρατεύουν τοὺς διακόνους καὶ τοὺς ὁδηγούς τους, γιὰ νὰ ἀπαθανατίζουν τὴν παραμικρὴ κίνησή τους καὶ νὰ καταγράφουν τὰ συνηθισμένα κατὰ συνθήκην λόγια τους, ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχουν κανένα ἐνδιαφέρον οἱ πιστοὶ νὰ τὰ ἀκούσουν.

Μιλᾶμε γιὰ δεκάδες καὶ ἑκατοντάδες φωτογραφίες, οἱ ὁποῖες στὴ συνέχεια ἐμπλουτίζουν τὶς ἱστοσελίδες τους, γιὰ νὰ προβληθεῖ «τὸ μέγιστο ποιμαντικό τους ἔργο»!

Τά θρύψαλα

Τά θρύψαλα 

τῶν οἰκουμενιστῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ κληρικοὶ δὲν πρέπει νὰ περιορίζονται στὴν τύπικη ἐκτέλεση τῶν λειτουργικῶν τους καθηκόντων καὶ στὸ ποιμαντικὸ ἔργο τῆς ἐνορίας τους, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχουν ἐνδιαφέρον καὶ γιὰ τὸ τί συμβαίνει πιὸ πέρα, μὲ τὶς προκλητικὲς δραστηριότητες τῶν μεγαλόσχημων κληρικῶν, προκειμένου νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς προσωπικές τους φιλοδοξίες, ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν καταπάτηση τῶν ἱερῶν κανόνων καὶ τὴν περιφρόνηση τῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Προφανῶς ἀναφέρομαι στοὺς οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι δὲν βρίσκουν ἀνάπαυση στὴν Ὀρθοδοξία καὶ καταφεύγουν στοὺς αἱρετικοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀγάπης, γιὰ νὰ πετύχουν τὴν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν».

Οἱ κληρικοὶ πρέπει νὰ εἶναι ἐνημερωμένοι καὶ νὰ ἀνησυχοῦν. Ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες τους ἂς μὴ περιμένουν νὰ τοὺς δώσουν τὴν ἄδεια, γιὰ νὰ ἐλέγξουν τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ νὰ ἐνημερώσουν τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι, στὴ συντριπτική τους πλειοψηφία, τηροῦν σιγὴν ἰχθύος, γιατί δὲν ἔχουν τὴν ἀρετὴ τῆς παρρησίας, γιὰ νὰ ἐλέγξουν τοὺς οἰκουμενιστὲς τοῦ Φαναρίου, οἱ ὁποῖοι πρωτοστατοῦν στὸ ὀλέθριο ἔργο τῆς ὑποβάθμισης τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ἐξίσωσής της μὲ τοὺς αἱρετικούς! Εἶναι πολὺ «διακριτικοὶ» οἱ ψοφοδεεῖς! Οἱ κληρικοὶ πρέπει νὰ τοὺς προσπεράσουν καὶ νὰ ὑψώσουν φωνή, χωρὶς νὰ περιμένουν ὁποιοδήποτε σύνθημά τους ἢ νὰ πτοοῦνται ἀπὸ διάφορες ἀπειλές.

Γιὰ τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ τὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας, ὁ γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἔλεγε: «Οἰκουμενιστὲς εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖ­­νοι, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι καὶ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ παπισμὸς καὶ οἱ προτεστάντες, ὅλοι ἔχουν μέρη τῆς ἀληθείας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ἕνα εἶδος καθρέφτη, ὁ ὁποῖος ἔσπασε καὶ ἔχει γίνει διάφορα κομμάτια. Κι ἕνα κομμάτι ἢ δύο ἢ τρία ἔχουν οἱ  καθολικοί, ἀλλὰ τόσα οἱ προτεστάντες. Πρέπει ὅλα αὐτὰ τὰ κομμάτια νὰ τὰ μαζέψουμε, γιὰ νὰ ἀπαρτίσουμε πάλι τὸν καθρέφτη. Αὐτὸς εἶναι οἱ οἰκουμενισμός. Ἕνα εἶδος συγκρητισμοῦ (ἀνάμειξη διαφορετικῶν στοιχείων). Εἶναι ἕνα εἶδος αἱρέσεως ὁ οἰκουμενισμός. Θὰ ἔλεγα βαρυτάτης αἱρέσεως. Ἐμεῖς πιστεύουμε ὅτι ἡ ἀλήθεια δὲν θρυμματίστηκε ποτέ. Ἡ ἀλήθεια σῴζεται ἀκεραία στὴν Ἐκκλησία… Ἡ ἀλήθεια εἶναι στὴν Ἐκκλησία καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὑπάρχει πλάνη. Σπέρματα ἀληθείας μπορεῖ νά ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὄχι ἡ ἀλήθεια καθολική, ὁλόκληρη ἀκεραία».

Τὰ λόγια τοῦ γέροντα Ἐπιφάνιου εἶναι καθαρὰ καὶ σαφῆ. Πείθουν καὶ διαμορφώνουν τή στάση μας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι στοὺς οἰκουμενιστὲς ποὺ ἀρνοῦνται τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως.