Οι θεοποιείς δωρεές της Αγίας Αναστάσεως

 

 

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ,

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

    Η Ανάσταση του Κυρίου είναι κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, «η ανανέωση της ανθρώπινης φύσεως και η ανάπλαση και επάνοδός μας προς την αθάνατη ζωή του πρώτου Αδάμ. Εκείνος καταβροχθίστηκε από τον θάνατο, λόγω της αμαρτίας και με τον θάνατο παλινδρόμησε προς τη γη, από την οποία πλάσθηκε. Ο Παντοδύναμος Υιός του Θεού μπορούσε να σώσει τον άνθρωπο από τη θνητότητα και τη δουλεία, χωρίς την Ενανθρώπησή του. Όμως, ο καταλληλότερος προς τη φύση και την ασθένειά μας τρόπος ήταν αυτός, ο διά της Ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού.

 Ο άνθρωπος εγκαταλείφθηκε από τον Θεό, αφού αυτός πρώτος τον εγκατέλειψε. Έτσι, μπήκε στον κόσμο ο θάνατος. Ο Θεός ήθελε, πρώτα, να καταβληθεί ο διάβολος (από έναν άνθρωπο) και, ύστερα, να συντριβεί με τη δύναμη της Αναστάσεώς Του και τη Μέλλουσα Κρίση. Ήταν απαραίτητο ο νικητής να νικηθεί από τη νικημένη φύση και, γι αυτό ακριβώς, ήταν αναγκαίο να γίνει ένας νέος άνθρωπος, που θα ήταν άγευστος της αμαρτίας.  Έτσι, ο μόνος αναμάρτητος ο Υιός και Λόγος του Θεού, γίνεται ο Υιός του ανθρώπου. Δεν έλαβε μόνον την ανθρώπινη φύση, αλλά ενώθηκε με αυτήν, αδιαίρετα. Μένει, αναλλοίωτα, Θεός και γίνεται, από ευσπλαχνία, τέλειος άνθρωπος. Έτσι, νικιέται από άνθρωπο ο διάβολος, που, αρχικά, είχε νικήσει τον άνθρωπο. Ο (Θεάνθρωπος), με την ταπείνωσή Του, έγινε δάσκαλός μας και μας δείχνει τον δρόμο, που οδηγεί στη Ζωή. Ο Ουρανός ανοίχθηκε για μας. Η θυσία του Χριστού μας συμφιλίωσε με τον Πατέρα και μας καθάρισε. Η ελευθερία της Αναστάσεως χαρίστηκε και εξασφαλίστηκε για μας και για όλους, που ήρθαν και θα έρθουν αργότερα. Ελευθερωθήκαμε, αφού νικήθηκε ο διάβολος. Η Ανάσταση, μας ελευθέρωσε από τον θάνατο».

Η ημέρα της Αναστάσεως αποτελεί το τέλος του δρόμου, που ορίζει η Εκκλησία μας στους πιστούς με το άνοιγμα του Τριωδίου.

Ωστόσο, το Τριώδιο σε κάθε εορταστικό έτος, αναπαριστάνει, όχι μονάχα τον καιρό του Τριωδίου, αλλά όλα τα χρόνια της ζωής μας, καθώς οι εντολές και οι αρετές του Χριστού αποτελούν τον τρόπο και τους κανόνες ζωής, σε μία διαρκή πάλη μας με την αμαρτία και τον πατέρα της τον σατανά.

Όσοι σταυρώνουν τον εαυτό τους, μαζί με τα πάθη και τις αμαρτωλές επιθυμίες, περνούν, μέσα από μια ανεκδιήγητη ευφροσύνη, στην ανεξάντλητη χαρά της Αναστάσεως, διότι, μαζί με τις σεμνές Μυροφόρες, μπορούν να ακούν, στο βάθος της ψυχής τους, από τον ίδιο τον Αναστάντα, το ‘Χαίρετε’!

Αγωνιζόμενοι κατά του ανθρωποκτόνου αρχέκακου, έχουν την ευλογία να βρίσκονται κοντά στον Κύριό τους  σε όλη την πένθιμη περίοδο. Τον είδαν κρεμάμενο επί ξύλου, να υπομένει ταπεινωτικά τα πάθη, τους εξευτελισμούς και τα ραπίσματα, για τη δική μας σωτηρία και την ημέρα της Αναστάσεως αξιώνονται να τον δουν να εξέρχεται Αναστάς εκ του Τάφου και να λάμπει όπως ο ήλιος.

Η αρχή του κανόνα του Όρθρου της Αναστάσεως μας εισάγει στην ουσία του νοήματος του Πάσχα, καθώς το εξυμνεί, ως ένα πέρασμα, εκ του θανάτου στη ζωή και, ως ένα ανέβασμα, εκ της γης στον Ουρανό.

Στην Ιστορία του Ισραήλ, το Πάσχα θύμιζε τη θαυμαστή απελευθέρωση των Ισραηλιτών από τους Αιγύπτιους και το πέρασμά τους, μέσω της θαυματουργικής διάβασής τους από την Ερυθρά θάλασσα, στη γη της Επαγγελίας, που προεικόνιζε και συμβόλιζε, προφητικά, τη διάβαση, μέσω της Αναστάσεως, από το φθαρτό και γήινο στο άφθαρτο και αιώνιο.

Ο πιστός αξιώνεται να βιώνει, εν Αγίω Πνεύματι, το πέρασμα της Αναστάσεως, ως χαρά των ουρανίων και των επιγείων και των καταχθονίων, ως ευλογία των αγώνων, που κάνει, αφενός, για κάθαρση των παθών και, αφετέρου, για υπακοή στις αρετές του Θεού.

Η σταύρωση του εαυτού μας, ως άρνηση των παθών και αποδοχή των αρετών, μας κάνει πνευματικότερους εορταστές της Αναστάσεως. Τα δώρα της χαράς της Αναστάσεως, προεικονίζουν τα δώρα της μέλλουσας ζωής, της κοινής Αναστάσεως, της διαρκούς προσδοκίας των πιστών, όπως ομολογούμε όλοι στο Σύμβολο της πίστεώς μας: «Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος».

Σκέψεις ευλαβικές στην προσευχή «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε…»

 

     Όποιος μετά προσοχής λέγει αυτή την προσευχή , αυθόρμητα φθάνει στο φόβο και τον τρόμο από τη συνείδηση της αναξιότητάς του να δεχθεί στη μολυσμένη ψυχή του το Άγιο Πνεύμα.

    «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας…». Αυτά τα λόγια σαν να ενθαρρύνουν την ψυχή, λέγουν ότι το Άγιο Πνεύμα που είναι Θεός, ένα πρόσωπο της αχωρίστου Αγίας Τριάδος, επιβλέπει σε όλους όσους ζουν στην γη και επικαλούνται το άγιο όνομα Του και είναι έτοιμο να βοηθήσει κάθε ψυχή και να προσφέρει παρηγοριά και ενίσχυση.

Βασιλεύ Ουράνιε! Εσύ βλέπεις πόσο άσχημα είμαι! Η ψυχή μου είναι αιχμάλωτη στα πάθη και τα ελαττώματα και δεν έχω δυνάμεις να πολεμήσω εναντίον τους. Νιώθω αδύναμος κάτω από το βάρος των αμαρτιών μου. Ποιος μπορεί να με σώσει και να με παρηγορήσει στην απελπιστική μου κατάσταση εκτός από Σένα Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας;

    «Ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών». Με τα λόγια αυτά δυναμώνει στην ψυχή η ελπίδα ,αυξάνεται η χαρά που δίνει η πίστη ότι το Άγιο Πνεύμα είναι παντού, γύρω μας, μας αγκαλιάζει εξωτερικά και εισέρχεται και στον εσωτερικό ναό μας, στην ψυχή μας.

Οποιαδήποτε στιγμή κάλεσε το Άγιο Πνεύμα και Αυτό δεν θα 

καθυστερήσει να δώσει την αγαθή Του βοήθεια, να προσφέρει και να πληρώσει τα πάντα.

Βασιλεύ Ουράνιε ! Συ είσαι η δύναμή μου και το στερέωμά μου! Δια σου ζωοποιούνται τα πάντα. Είσαι παντού και πληροίς τα πάντα. Πλήρωσε με χαρά και ευθυμία την ψυχή μου, με ελπίδα στη δική Σου Θεία βοήθεια.

Οι Μυροφόρες στην Καινή Διαθήκη (Φώτιος Σχοινάς, Δρ. Φιλοσοφίας)

 

Οἱ Μυροφόρες (μυροφόρος ἐκ τοῦ φέρω + μύρα = ὁ φέρων, ὁ κομίζων μύρα) ἦσαν οἱ γυναῖκες «αἱ συνακολουθήσασαι αὐτῷ (τῷ Ἰησοῦ) ἀπό τῆς Γαλιλαίας (Λουκ. 23, 49) μέχρι τοῦ τάφου καί προσῆλθαν μετά τήν ταφή νά ἀλείψουν μέ μύρα (=ἀρώματα) τό νεκρό σῶμα τοῦ Σταυρωθέντος. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ «Μυροφόροι τοίνυν εἰσίν αἱ συνακολουθήσασαι μετά τῆς τοῦ Κυρίου Μητρός καί τῷ καιρῷ τοῦ σωτηρίου πάθους συμπαραμείνασαι καί τό τοῦ Κυρίου σῶμα μυρίσαι σπουδάσασαι (=ἐφρόντισαν νά ἀλείψουν)» (Γρηγορίου Παλαμᾶ, Ὁμιλία ΙΗ’ 4, ΕΠΕ, τόμος 9^ος, Θεσσαλονίκη 1985, σελ. 522). Ἦσαν παροῦσες στήν Σταύρωση τοῦ Κυρίου, δέν ἀπομακρύνθηκαν οὔτε ἀπό τόν Σταυρό οὔτε ἀπό τό μνημεῖο, ἀκόμη καί ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι εἶχαν κλεισθεῖ στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ «διά τόν φόβον τῶν Ἰουδαίων» (Ἰω. 20, 19). Κατά τό Πεντηκοστάριον (ἐκδ. Φῶς, Ἀθῆναι 1974, σελ. 58) «Αἱ μέν γυναῖκες αὗται εἰσί μάρτυρες ἀψευδεῖς καί πρῶται τῆς Ἀναστάσεως».

Οἱ Μυροφόρες ἦσαν πολλές. Ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος γράφει: «Ἦσαν δέ ἐκεῖ (ἐνν. στόν Γολγοθᾶ) καί γυναῖκες πολλαί ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, αἵτινες ἠκολούθουν τῷ Ἰησοῦ ἀπό τῆς Γαλιλαίας διακονοῦσαι αὐτῷ, ἐν αἷς ἦν Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί ἡ μήτηρ τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27, 55-56). Ὁ δέ εὐαγγελιστής Μᾶρκος γράφει: «Ἦσαν δέ καί γυναῖκες ἀπό μακρόθεν θεωροῦσαι, ἐν αἷς ἦν καί Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καί Ἰωσῆ μήτηρ, καί Σαλώμη, αἵ καί ὅτε ἦν ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ ἠκολούθουν αὐτῷ καί διηκόνουν αὐτῷ καί ἄλλαι πολλαί αἱ συναναβᾶσαι αὐτῷ εἰς Ἱεροσόλυμα» (Μαρκ. 15, 40-41). Στό Πεντηκοστάριον διαβάζουμε: «Πολλαί μέν οὖν ἦσαν αἱ Μυροφόροι, ἀλλ᾽ οἱ Εὐαγγελισταί, τῶν ἐπισήμων μόνων ποιησάμενοι μνείαν».

Οἱ κυριώτερες Μυροφόρες, ὅπως διαβάζουμε στό Πεντηκοστάριον, ἦσαν: «Πρώτη πασῶν ἡ Μαγδαληνή Μαρία». «Δευτέρα δέ ἡ Σαλώμη ἥτις θυγάτηρ γενομένη Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, τόν Ζεβεδαῖον ἔσχεν ἄνδρα, ἀφ᾽ ἧς ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης καί ὁ Ἰάκωβος ἐγεννήθησαν». «Τρίτη ἡ Ἰωάννα ἡ γυνή τοῦ Χουζᾶ». «Τετάρτη δέ καί πέμπτη Μαρία καί Μάρθα ἀδελφαί τοῦ Λαζάρου». «Ἕκτη ἡ τοῦ Κλωπᾶ Μαρία». «Ἕβδόμη ἡ Σωσάννα». «Καί ἄλλαι πλεῖσται ἦσαν…» Σημειωτέον ὅτι ἡ ἱστορουμένη «Μαρία τοῦ Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καί Ἰωσῆ μήτηρ» εἶναι ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος: «Τέσσαρας γάρ υἱούς ἄρρενας ἐγέννησεν ὁ Ἰωσήφ· Ἰάκωβον, τόν λεγόμενον μικρόν, καί Ἰωσῆν καί Σίμωνα καί Ἰούδαν· θυγατέρας δέ τρεῖς· τήν Ἐσθήρ, τήν Θάμαρ καί τήν Σαλώμην, τήν τοῦ Ζεβεδαίου. Ὥστε, ὅταν ἀκούσῃς ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ, Μαρίαν, Ἰακώβου τοῦ μικροῦ καί Ἰωσήφ μητέρα τήν Θεοτόκον νόμιζε εἶναι· ὅτι ὡς μήτηρ τῶν τοῦ Ἰωσήφ παίδων ἡ Θεοτόκος κατελογίζετο» (Πεντηκοστάριον). Ὡσαύτως στό χωρίο τοῦ Ματθαίου 28, 1 «Ὀψέ τοῦ Σαββάτου (=ἀργά κατά τή νύκτα τοῦ Σαββάτου), τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν Σαββάτων (=ὅταν ἐξημέρωνε ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας), ἦλθε ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή καί ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τόν τάφον», ἡ ἄλλη Μαρία εἶναι ἡ Θεοτόκος. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ «διά τοῦ εἰπεῖν, καί ἡ ἄλλη Μαρία, τήν Θεοτόκον πάντως ὑποφαίνων» (Γρηγορίου Παλαμᾶ, ἔνθ. ἀν., σελ. 524)

Η ομηρική απόδοση του Αναστάσιμου Ευαγγελίου

 

VIDEO; https://www.youtube.com/watch?v=De8GVwg8RdY

Του Πρωτοπρ. Νεκταρίου Μαρκάκη, Διδάκτορος Θεολογίας.

Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης και Νάξιος, βρέθηκε στην νησίδα Σκυροπούλλα για περισσότερη άσκηση (1781-1782). Εκεί «ἀπό Σκυροπούλλης τῆς ἐρημονήσου» όπως γράφει σε επιστολή του στον εξάδελφό του επίσκοπο Ευρίπου Ιερόθεο, δεν είχε στη διάθεσή του βιβλία και άλλα βοηθήματα. Όμως δίχως βοήθεια βιβλίων, χωρίς να συμβουλεύεται κείμενα και γραπτά, έγραψε το υπέροχο σύγγραμμα «Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον ήτοι περί φυλακής των πέντε αισθήσεων», το οποίο εκδόθηκε με την επιμέλεια του Ανθίμου Γαζή το έτος 1801 και χαρακτηρίζεται ως «θαυμάσιο πολυσέλιδο βιβλίο πλήρες σοφίας θείας και ανθρωπίνης». Έγραψε το «Συμβουλευτικόν» δίχως να συμβουλευθεί βιβλία. Για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, αφού δεν είχε μαζί του άλλα βιβλία και συγγράμματα για βοηθήματα, από το νου του θυμόταν και χρησιμοποιούσε όλα τα κείμενα και τις παραπομπές τα οποία παρέθεσε. Ο Ίδιος χαριτολογώντας έγραφε στον Ιερόθεο, ότι θυμόταν τα κείμενα όπως τα μηρυκαστικά ζώα που λαμβάνουν την τροφή και την αναμασούν, έτσι χρησιμοποίησε όσα είχε αποθηκεύσει στο νου του, όπως έλεγε «τά ἐντυπωθέντα… τῷ ἀγράφῳ ἀβακίῳ τῆς ἐμῆς φαντασίας». Μέσα σε αυτό το βιβλίο, στη σελίδα 300, εντάσσει ένα κείμενο, την απόδοση στην ομηρική διάλεκτο του Ευαγγελίου της Κυριακής του Πάσχα στον Εσπερινό της Αγάπης, το οποίο τιτλοφορεί˙ «Εὐαγγέλιον τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἁγίας καὶ μεγάλης Κυριακῆς τοῦ Πάσχα Ἡρωϊκὸν, ἀναγινωσκόμενον ἐν αὐτῇ ὑπὸ τῶν βουλομένων. Ἤδη μεταποιηθὲν, εἰς δόξαν τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ».

       Έγραψε αυτό το Ευαγγέλιο ο άγιος Νικόδημος για να λέγεται στο Εσπερινό της Αγάπης την Κυριακή του Πάσχα μαζί με τα υπόλοιπα Ευαγγέλια διαφόρων γλωσσών και διαλέκτων. Το συνέθεσε από ομηρικές φράσεις της ομηρικής γλώσσας. Αξίζει να δούμε μερικά στιγμιότυπα από το ομηρικό Ευαγγέλιο, να κάνουμε αντιπαραβολή του κειμένου της Καινής Διαθήκης με το κείμενο του αγίου Νικοδήμου ώστε να διαπιστώσουμε την υπέροχη σύνθεση του Αγίου με ομηρικές φράσεις και λέξεις, τις εικόνες και τις ιδιομορφίες.

       Η ευαγγελική περικοπή παρουσιάζει αρχικά την ημέρα και την ώρα που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα, «Οὔσης ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων», ήταν βραδάκι την πρώτης ημέρας της εβδομάδος, ήταν το εσπέρας, η δύση του ηλίου. Ο άγιος Νικόδημος με φιλολογική ευχέρεια και υπέροχη σύνθεση αποδίδει αυτήν την εσπερινή ώρα στην ομηρική διάλεκτο με την εξής περιγραφή: Όταν ο λαμπερός ήλιος ήλθε στη δύση του «ἠέλιος φαέθων ἐπὶ ἕσπερον ἦλθε» (φαέθων από το φάος, φωτεινό, φως) και σκοτείνιασαν οι δρόμοι επάνω στην γη που τρέφει τους ανθρώπους «καὶ σκιόωντο ἀγυιαί, ἐπὶ χθονὶ πολυβοτείρη», την πρώτη ημέρα της εβδομάδος «Ἤματι (Ἥμαρ, ημέρα) ἐν πρώτῳ», όταν ο Σωτήρ ηγέρθη, σηκώθηκε από το μνήμα, έκανε άλμα από τον τύμβο «ὅτε τύμβου ἆλτο Σαωτήρ». Με αυτή την εκτενή περιγραφή ο Άγιος παρουσιάζει το εσπέρας της Κυριακής του Πάσχα.

       Συνεχίζοντας την παρουσίαση στιγμιότυπων από το αναστάσιμο Ευαγγέλιο, στεκόμαστε στο σημείο όπου αναφέρεται ότι οι Μαθητές είχαν κλειστεί από τον φόβο που τους είχαν προκαλέσει οι Ιουδαίοι. Ο Άγιος το αποδίδει ως οι τρομαγμένοι Μαθητές από την αφρισμένη χολή, δηλαδή την κακία των Ιουδαίων «χόλον ἀφραίνοντα Ἰουδαίων τρομέοντες».

       Στη συνέχεια περιγράφει την εμφάνιση του Χριστού που στάθηκε ανάμεσα στους μαθητές και είπε «εἰρήνη ὑμῖν», ειρήνη σ’ εσάς. Ο Άγιος γράφει ότι ήρθε τότε ο βασιλιάς Χριστός «Ἤλυθε δὴ τότε Χριστὸς Ἄναξ», με τη θεϊκή Του παρουσία «θεοειδέϊ μορφῇ», στάθηκε στη μέση ολοφάνερος «Ἔστη δ᾿ ἐν μεσσάτῳ ἀναφανδόν», και τους μίλησε, τους απεύθυνε λόγο «καὶ φάτο μῦθον» (φράση συνηθισμένη στον Όμηρο), σας δίδω την αγαπημένη ειρήνη και την ποθητή ησυχία «Εἰρήνη ὑμῖν φίλη, ἡσυχίητ᾿ ἐρατεινή».

       Παρακάτω, την φράση του Χριστού που είπε: όπως με έστειλε ο Πατέρας και εγώ σας αποστέλω, ο Άγιος την αποδίδει: όπως εμένα έστειλε ο Πατέρας «Ὡς ἐμὲ πέμψε Πατήρ», ο Οποίος κατοικεί στους ορόφους του ουρανού «ὃς ὑπέρτατα δώματα ναίει», το ίδιο κι εγώ εσάς «δ᾿ ἐγὼ ὑμέας», στους δρόμους στέλνω της ευρύχωρης γης «εἰς χθόνα πέμπω εὐρυόδειαν». Ακολούθως ο Χριστός δίνει στους μαθητές του το Άγιον Πνεύμα, και ο Άγιος προσθέτει το χαρακτηρισμό ότι είναι το Άγιον Πνεύμα το φωτεινό που βρίσκεται σε υψηλό θρόνο «Πνεῦμα δέ χνυσθ᾿ ἅγιον φαεσίμβροτον, ὑψιθόωκον».

       Με θαυμαστή περιγραφή αποδίδει ο άγιος Νικόδημος το σημείο όπου λέει ο Χριστός στους Μαθητές του ότι, εάν συγχωρήσουν τις αμαρτίες των ανθρώπων, θα συγχωρεθούν, εάν τις δεσμεύσουν θα παραμείνουν δεσμευμένες, το: «ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται». Ο Άγιος αποδίδει: όποιων ανθρώπων τις ατασθαλίες συγχωρήσετε στη γη «Ὧν μὲν ἀτασθαλίας θνητῶν ἀφέητ᾿ ἐπὶ γαῖαν», σε αυτούς θα συγχωρεθούν και στον ουρανό που είναι γεμάτος αστέρια «Τοῖσιν ἦ που ἀφίενται ἐπ᾿ οὐρανὸν ἀστερόεντα». Όμως τα κακά λόγια που θα δεσμεύσετε των υπερφίαλων «Ὧν δ᾿ ἀρ᾿ ἐπεσβολίας ὑπερφιάλων κρατέητε», θα κρατούνται δυνατά όπως τα πόδια με τα δεσμά της αλυσίδας «Τοῖσιν ἀλυκτοπέδης κεῖναι σθεναρῶς κρατέονται».

       Στη συνέχεια περιγράφεται η απουσία του Θωμά από την σύναξη των μαθητών. Ο Θωμάς δεν ήταν με τους άλλους μύστες στο υπερώο, στον ίδιο όροφο «Οὐχ ἅμα τοῖς ἄλλοις μύσταις πρίν ὁμώροφος ἔσκε» δεν ήταν ομόροφος.

       Τέλος και αφού έχει διαμειφθεί ο διάλογος του Θωμά με τους άλλους μαθητές που του είπαν ότι είδαν τον Κύριο, ο Θωμάς δηλώνει ότι εάν δεν δει τον Χριστό και δεν αγγίξει τα σημάδια του πάθους δεν θα πιστέψει στα λόγια τους. Ο άγιος Νικόδημος βάζει τον Θωμά να χρησιμοποιεί για τον Χριστό το επίθετο «Ηλοτορήτης», δηλαδή ο τρυπημένος από τους ήλους, τα καρφιά. Τη φράση του Θωμά «οὐ μὴ πιστεύσω», ο Άγιος την αποδίδει με την χαρακτηριστική εικόνα, να απαντά ο Θωμάς στους άλλους μαθητές, ότι εάν δεν δω τον Χριστό και δεν βάλω με ευκολία το χέρι μου στο άνοιγμα της πλευράς «Χεῖρα τ᾿ ἐμὴν εἴσω πλευρῆς οἱ ῥεῖα βαλοίμην», ποτέ δεν θα συμφωνήσω στα δικά σας λόγια με το να κάνω νεύμα ότι συμφωνώ, με το να κουνήσω καταφατικά το κεφάλι μου «Οὔ ποτε ὑμετέροισι λόγοις κεφαλῇ κατανεύσω».

Μετά τα όσα παραθέσαμε από το ομηρικό κείμενο του αγίου Νικοδήμου, είναι εμφανές ότι ο άγιος Νικόδημος με το φιλολογικό του χάρισμα και γνωρίζοντας απταίστως την ομηρική διάλεκτο, συνέθεσε ένα υπέροχο κείμενο το οποίο αποδίδει το αναστάσιμο Ευαγγέλιο της Κυριακής του Πάσχα στον Εσπερινό της Αγάπης με ιδιαίτερο και υπέροχο τρόπο.

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ	ΟΜΗΡΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ
Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου, Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἱκετεύσωμεν. Σοφία. Ὀρθοί. Ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου. Εἰρήνη πᾶσι. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ Ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.	῎Οφρα κε νωιτέροισιν ἐν οὔασι πάγχυ βάλωμεν, Θέσφατον, ἱμερόεσσαν, ἁγνήν, Εὐάγγελον ὄππα, Μειλίξωμεν ῎Ανακτα Θεόν, μέγαν, οὐρανίωνα. ᾿Ιθυγενείς· Σοφίη. Εὐαγγελίοιο κλύωμεν. Εἰρήνη χαρίεσσ᾿ ἐπ᾿ ἀπείρονα δῆμον ἐσεῖται. ᾿Εκ δ᾿ ἀρ᾿ ᾿Ιωάνοιο, τόδ᾿ ἔστι βροντογόνοιο. ᾿Αλλ᾿ ἄγετ᾿ ἀτρεμέσι χρησμούς λεύσωμεν ὀπωπαῖς.

 

Ἀλλότριοι «ἑορτασμοί» τοῦ Πάσχα

 

   ΘΑ ΕΟΡΤΑΣΟΥΜΕ καὶ ἐφέτος τὸ μέγα καὶ κοσμοσωτήριο γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὴν μέγιστη «ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ γιὰ μᾶς τοὺς πιστοὺς τὴν πεμπτουσία τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ συνεχίζει, στὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ τὴν κινητήρια δύναμη τῆς ἱστορίας! Ἀλλὰ ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ κάποιες τραγικὲς ὑπάρξεις, οἱ ὁποῖες θὰ μείνουν ἄγευστες αὐτοῦ τοῦ κοσμοσωτηρίου γεγονότος. Ἔγινε πιὰ «καθεστὼς» αὐτὲς τὶς ἡμέρες: οἱ θλιβεροὶ ἀθεϊστὲς πασχίζουν νὰ ἀπομειώσουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Λυτρωτῆ μας, νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸν «μῦθο τῆς ἀναστάσεως»! Ἀλλά, μὴ μπορώντας νὰ κάμουν ἀλλιῶς, θὰ «γιορτάσουν» μαζί μας τὴν …«ἀνάσταση τῆς φύσεως»! Ἀπὸ τὴν πλευρά τους τὰ «ἐξαδέλφια» τους οἱ νεοπαγανιστὲς θὰ «γιορτάσουν» τίς …«νεκραναστάσεις» ἀνύπαρκτων, ἀλλόκοτων καὶ γελοίων παγανιστικῶν «θεῶν» τους. Οἱ τραγικοὶ «χριστιανοὶ» Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, δὲν θὰ «γιορτάσουν» τὸ Πάσχα, διότι τὸ θεωροῦν «εἰδωλολατρικὴ ἑορτή», ἀλλὰ τὸ θάνατο τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ (σύμφωνα μὲ τὶς δοξασίες τους) τὴν ἐκμηδένισή του! Οἱ «ἀλιβάνιστοι» πολιτικοὶ θὰ κάμουν τὴν ἐμφάνισή τους στοὺς ναούς, γιὰ νὰ «ἁλιεύσουν» ψήφους ἀφελῶν πιστῶν. Μαζὶ μὲ ὅλους αὐτοὺς θὰ «ἑορτάσει» τὸ Πάσχα καὶ μία μεγάλη μερίδα κατ’ ὄνομα «χριστιανῶν», ἁπλὰ γιὰ τὸ ἔθιμο. Θὰ πᾶνε ὥς τὰ προαύλια τῶν ναῶν, νὰ «ἀκούσουν» τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», θὰ ρίξουν τὰ μπουρλότα τους, γιὰ τὸ «χαβαλέ» τους καὶ θὰ «ἐκλείψουν ὡς καπνός», σπεύδοντας γιὰ τὴ λαμπριάτικη μαγειρίτσα! Ἔτσι ἀποπροσανατολίζει καὶ ἀπομακρύνει ὁ διάβολος πλειάδα τραγικῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν χαρὰ τῆς ἀναστάσεως, στερώντας τὴ σωτηρία τους!

πηγη.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ