(Να καγχάσεις ή να θρηνήσεις; Να
καταθέσεις την περιφρόνηση ή το βαθύ πόνο;)
Τελευταία, εύλογα
διερωτάται κάθε Ορθόδοξος χριστιανός: Η ηγεσία της Εκκλησίας πού βρίσκεται;
Μήπως αργούν ή έχουν ράψει το στόµα και δε µιλούν; Ή µήπως επέλεξαν το
στρουθοκαµηλισµό, για να µη βλέπουν τον κίνδυνο που καλπάζει; Διότι άλλη
εξήγηση δεν υπάρχει.
Η δεσποτική ηγεσία – εκτός ελαχίστων –
επικαιροποίησε µάλλον στην εποχή µας το του Αϊνστάιν «Το ψεύδος υψώθηκε και
έγινε ευγένεια».
Ο Εκκλησιαστικός “Οργανισµός” µοιάζει
µε ναυάγιο ή µε εκτροχιασµένη και διαλυµένη αµαξοστοιχία. Το ιερό αυτό σκάφος
βρίσκεται ακυβέρνητο, διότι από το τιµόνι του απουσιάζουν τα καθαρά και
στιβαρά χέρια ενός δυνατού κυβερνήτη µε ισχυρή βούληση, ιδέες υπέροχες και
καινοτόµες, µε ειδικά χαρίσµατα και υψηλές πνευµατικές αρχές. Χρειάζεται ένα
µεγάλο “Οραµατιστή”, έναν υπέροχο, “Πατερικό, Καινοτόµο” άνδρα
που να ορθοτοµεί τον Ορθόδοξο λόγο.
Δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες (1974-2025)
ο «οργανισµός» Εκκλησία παρουσιάζει το φαινόµενο της διάλυσης.
Νόµοι ψηφίζονται, παραδόσεις χιλιετιών καταργούνται, οικογένειες σκορπίζουν,
νέοι επαναπατρίζονται, ο Αρχιεπίσκοπος ‘’πέρα βρέχει’’ κι ο “Οικουµενικός”
Πατριάρχης (µας) από την άλλη µεριά τα έχει παραδώσει… όλα. Η ένωση των
Εκκλησιών βρίσκεται προ των πυλών και ο Οικουµενισµός – το στόµα του Άδη
– πάει να καταβροχθίσει την Ορθοδοξία. Καµιά αντίδραση στην πλαστογράφηση του
ιστορικού µας παρελθόντος, στην αποχαύνωση του άκρατου λαϊκισµού, στο
βανδαλισµό της γλώσσας και του πολιτισµού, στη σαπίλα και τη διαφθορά, στην
ηθική κατάπτωση, στην “κατάληψη” του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευµάτων από
ΑΘΕΟΥΣ και αναιδείς πολιτικούς, στο αχρηστευµένο σχολείο και Πανεπιστήµιο, στα
ΜΝΗΜΟΝΙΑ της υποταγής, στην παγκοσµιοποίηση και το Σιωνισµό, στη δικτατορία των
Μ.Μ.Ε., την παράδοσή µας στην προτεσταντική νοοτροπία της βάρβαρης Δύσης, στο
φακέλωµα µε τον “προσωπικό αριθµό”, για το δικό µας καλό (!), την “8η
Οικουµενική Σύναξη” στο Κολυµπάρι το καλοκαίρι του 2016… κ.ά.
Για όλα αυτά και για πάρα πολλά ακόµα, που θα έπρεπε
σεις, ‘’άγιοι πατέρες’,’ να αποτελείτε το µεγάλο φράγµα, το
µέτωπο αντίστασης, βάζοντας τα στήθη σας ως θώρακα και τις µαγκούρες σας ως
ξίφη, προκειµένου να προστατεύσετε το πλήρωµα της Ορθόδοξης Εκκλησίας από τους
εχθρούς και να αναχαιτίσετε την προέλαση των δυνάµεων του σκότους… Τι κάνετε
για όλα αυτά; Τηρείτε «σιγήν ιχθύος», ή µάλλον µένετε ικανοποιηµένοι µε
το να αποστείλετε κάποιο ακατανόητο κείµενο, σε κάποια εφηµερίδα ή περιοδικό µε
το όνοµά σας και τη φωτογραφία σας και µετά αποσύρεστε στα πολυτελή ανάκτορά
σας, κουβεντιάζοντας µε τη χλιδή σας.
Δεν µπορούµε να καταλάβουµε τί αντιπροσωπεύετε
σήµερα, το πλήρωµα ή το κενό; Έχετε πάρει είδηση τί γίνεται γύρω σας; Τι
καταλυτικές δυνάµεις έχουν ξεσπάσει; Πόσοι τυφώνες αφανίζουν ψυχές κι
αναστατώνουν τον ελλαδικό χώρο;
Πού είναι η αγάπη σας και πού ο πόνος σας; Πού είναι
η διακονία σας και ο υψοποιός σας λόγος; Πού είναι το µήνυµά σας και το πατρικό
σας δάκρυ για τις χιλιάδες αυτοκτονίες; Πού είναι η έµπρακτη ανησυχία σας για
τους άνεργους, τους πολύτεκνους, τη νεολαία – που πήρε τα µάτια της και φεύγει
στο εξωτερικό – τις περιουσίες – που τα παίρνουν τα ξένα κοράκια (Funds) -τη
γεωργία που αφανίζεται την κτηνοτροφία που αποδεκατίζεται. Η κοινωνία
παραµορφώνεται από τους πολιτικούς γάµους – τα σύµφωνα
Συµβίωσης- αλλαγή φύλλου - γάµους οµοφυλοφίλων-
τεκνοθεσίες- παρένθετη µητρότητα- και έφθασαν να ξεπερνούν το 70%
των θρησκευτικών µυστηρίων – τα αβάπτιστα µωρά και πάρα πολλά
άλλα;
“Άγιοι”
της Εκκλησίας, εκεί, που παίζεται το δράµα της ζωής εκατοµµυρίων Ελλήνων, σεις
απουσιάζετε επιδεικτικά και προκλητικά και αντί της πληρότητας της παρουσίας
σας, χάσκει το κενό.
Είσαστε µια “αρχή”, ( ίσως από τις
χειρότερες ) ανάµεσα στις πολλές συµβατικές “αρχές” της
τυποποιηµένης κοινωνίας µας, ενώ σαν εντολοδόχοι της Αλήθειας θα έπρεπε να
ξεχωρίζετε γενόµενοι πρότυπα.
Και σας
ερωτούµε:
Πότε, υψώσατε φωνή
γι’ αυτά που συµβαίνουν;
Πότε, αποκαλύψατε τις
πολιτικές µηχανορραφίες, την ψευτιά και την εκµετάλλευση;
Πότε, τολµήσατε να
υποδείξετε τους ενόχους µιµούµενοι τον Ιωάννη τον Πρόδροµο, το Χρυσόστοµο και
άλλους αγίους µας;
Πότε, ελέγξατε
ονοµαστικά και δηµόσια τους εκµαυλίζοντας τους νέους και θυσιάζοντάς τους στο
βωµό της ανηθικότητας και της αµάθειας σε βάρος της Πατρίδας µας και χάριν του
οικονοµικού σας κέρδους;
Δεν το κάνατε ποτέ, γιατί ο βίος σας είναι
βεβαρυµένος µε µηχανορραφίες, ψευτιές, χλιδή και καλοπέραση, στοιχεία που σας
καθιστούν ανίκανους για κάτι τέτοιο.
Έχετε ΜΕΓΑΛΗ ΕΥΘΥΝΗ, γιατί αφήσατε την
κοινωνία ανατριχιαστικά ακατήχητη παρ’ όλο τον κηρυγµατικό καταιγισµό.
Και τούτο, διότι προσφέρετε έναν ξύλινο λόγο, χωρίς ζωή, βίωµα και παράδειγµα,
ενώ ο λαός περιµένει να δει στη ζωή σας το δρόµο που οδηγεί στον Ουρανό. Δε
βλέπει όµως κάτι τέτοιο, γιατί µοναδική σας µέριµνα ήταν ή, µε οποιονδήποτε
τρόπο, να πετύχετε τη δεσποτοποίησή σας, φιλώντας ακόµη και… ποδιές. Αυτό το
είπε πεί ο Αρχιεπ. Χριστόδουλος: «Ξέρεις πόσα λερωµένα ράσα αναγκάστηκα
να φιλήσω εγώ, για να καλµάρω εκείνους που αντιδρούσαν στην εκλογή σου;;; Κι
έχεις το…θράσος να µου µιλάς εσύ για συνείδηση;;;» (Sotirioslogos.gr,
28/3/2012). Πω! Πω! Θεέ µου τι είναι αυτά µου µαθαίνουµε!
Πόρρω απέχετε από τη ζωή των Πατέρων ακόµα και από
κάποιους συνειδητοποιηµένους και θεοφοβούµενους Επισκόπους. Ζείτε εγκλωβισµένοι
σε χλιδάτα Επισκοπεία και µε πανάκριβες πολυτελείς ενδυµασίες. Αποτελείτε µια “ηγεσία”
αποδυναµωµένη, µε εντυπωσιακή εξωτερική εµφάνιση µεν (αυτοκρατορικές προβιές)
αλλά µε δύναµη σκιώδη.
Υπάρχετε σαν όγκοι, όχι όµως και σαν
ηγέτες. Εµφανίζεστε, όπου υπάρχουν φαντασµαγορικά “φεστιβάλ”,
µα δεν έχετε το θάρρος να παρουσιαστείτε εκεί, που µυρίζει µπαρούτι και θυσία.
Για την κατάστασή σας αυτή στην εκκλησία αρκετοί
δικοί σας άνθρωποι τα είπαν και τα έγραψαν: (Καταγράφουµε µερικά από τα
λόγια και φθάσαµε µέχρις εδώ).
α) “Πολλοί επίορκοι κατέκλυσαν την Εκκλησία”
(Αρχιεπ. Χριστόδουλος).
β) “Η Εκκλησία µας έχει υποστεί µεγάλη
εκκοσµίκευση” (Αρχιεπ. Χριστόδουλος).
γ) “Κατέστη καθεστώς η ανηθικότητα και η
φιλοχρηµατία” (Αρχιεπ. Χριστόδουλος).
δ) “Μετατρέψατε τις Μητροπόλεις σας σε
«θερµοκήπια αθλιοτήτων” (Αρχιεπ. Χριστόδουλος).
ε) “Η εκκλησιαστική διοίκηση προστατεύει την
επισκοπική οµοφυλοφιλία” (Ι. Κορναράκης Καθ. Παν. Αθ.).
Λησµονήθηκε το πνεύµα των Πατέρων. Η ταπεινολογία
νίκησε την ταπείνωση και η ιδιοτέλεια την ανιδιοτέλεια.
Από το 1974 έως και σήµερα -εκτός ελαχίστων-
διαπιστώνουµε ότι για τον επίζηλο θρόνο του Επισκόπου, οι άξιοι και ενάρετοι
παραγκωνίζονται και ανέρχονται άνθρωποι που κινούνται στο παρασκήνιο, άνθρωποι
της συναλλαγής, του εκβιασµού και της ίντριγκας, αυτοί που διαµορφώνουν
στρατόπεδα µε κλίκες και οµάδες υποστηρικτών, µε ηχηρές διασυνδέσεις – µε
χονδρούς φακέλους- µε φουσκωµένες τσέπες-αλλά και µε ιερά γερά «Παγκάρια».
Αποτέλεσµα της επιβεβαιωµένης αυτής κατάστασης είναι
τα αλληλοδιαδοχικά ανακύπτοντα οικονοµικά σκάνδαλα, που αποτελούν κοινό µυστικό
και πολυχρόνια κληρονοµικά για τα οποία το δηµοσιογραφικό κατεστηµένο τα φέρνει
στην επιφάνεια, όταν του συµφέρει ή όταν αυτό έχει κάποιο πρόβληµα .
Ποιοι δε θυµούνται τα Εκκλησιαστικά σκάνδαλα της
περιόδου 1994-1998, το φοβερό πόρισµα του Μητρ. Καρυστίας και την καταλυτική
έκθεση του µητροπολίτη Φιλίππων, που µε βάση αυτήν η ποινική δικαιοσύνη
καταλόγισε επτά (7) κακουργηµατικές πράξεις και αρκετές πληµµεληµατικές
σε δεσποτάδες και σε ανθρώπους της εκκλησιαστικής διοίκησης;
Τι έγινε µε την Εκκλησιαστική Οργάνωση “Αλληλεγγύη”
που κατηγορήθηκε για τέσσερις κακουργηµατικές πράξεις, καθώς και όλη η
οικονοµική διοίκηση της Εκκλησίας για κακοδιαχείριση εκατοµµυρίων ευρώ;
Παρ’ ότι πέρασαν πάνω από δύο δεκάδες χρόνια µέχρι
σήµερα. Τι έγινε; Απόλυτη σιωπή. Ένα σκοτεινό πέπλο συγκάλυψης περιβάλλει τα
πάντα. Άλλαξαν µάλιστα και το όνοµα, αντικαθιστώντας το µε το “ΑΠΟΣΤΟΛΗ”
το 2010, για να µη θυµίζει τη λοβιτούρα. Καµία δίκη δεν έγινε και όλες οι
καυτές υποθέσεις µπήκαν στα αρχεία και στα επτασφράγιστα γραφεία.
Το ηθικό και οικονοµικό κλίµα, παρ’ όλο που είναι
δυσώδες, καµιά διαδικασία κάθαρσης δεν έλαβε χώρα. Μόνο λόγια – σαν τους
πολιτικάντηδες – ακούµε: «Η Εκκλησία θα κάνει την αυτοκάθαρσή της» (Αρχ/πος
Χριστόδουλος). Ουδείς εκ των σκανδαλοποιών και επίορκων κληρικών της
ηγεσίας δεν καθαιρέθηκε (πλην του Μπεζενίτη και αυτόν αναγκάστηκαν λόγω της
ποινικής καταδίκης του σε εξαετή φυλάκιση). Μεγαλύτερος κακούργος για τους «αγίους»
είναι το αδύναµο παπαδάκι, που για
ασήµαντο παράπτωµα, πέφτουν πάνω του να το κατασπαράξουν θυµίζοντάς µας το µύθο
του Αισώπου «ο λύκος, η αλεπού και ο γάιδαρος» που θέλησαν να
φάνε το δυστυχή για το αµάρτηµα, ότι έφαγε ένα µαρουλόφυλλο, ενώ αυτοί
κατασπάραξαν κοπάδια και κοτέτσια.
Το κατάντηµα της σηµερινής Εκκλησιαστικής (δεσποτικής)
ηγεσίας είναι ΘΛΙΒΕΡΗ, διότι πολλοί εξακολουθούν να ζουν στον
κόσµο τους και δεν έχουν συνειδητοποιήσει το µέγεθος των προβληµάτων. Άλλοι τα
γνωρίζουν και τα συζητούν, αλλά, λόγω των ‘’προβληµάτων τους’’, δε µιλούν,
γιατί φοβούνται. Άλλοι έχουν συµβιβαστεί µε το εκάστοτε καθεστώς, για να µη
χάσουν τις πλουσιοπάροχες απολαβές τους και άλλοι, είναι ιανοί και το
παίζουν σε διπλό ταµπλό. Κοιτάζουν δηλ. και προς τον ευσεβή λαό παραµυθιάζοντάς
τον και προς τους διεφθαρµένους εξουσιαστές. ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ!.
