Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (2016) (Συνοπτική παρουσίαση)

 

ΠΩΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ 

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ 

ΚΑΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ 

ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ 

ΚΡΗΤΗΣ ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ 

ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΛΑΟΥ;

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Η Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας (Κρήτη, 2016) δεν υπήρξε απλώς μια γραφειοκρατική διαδικασία δεκαετιών, αλλά η συστηματική και ασυγχώρητη προδοσία της Συνοδικής φύσεως της Ορθοδοξίας. Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του προβληματισμού, των θεμάτων και της θεολογικής γλώσσας έπαιξαν οι Γενικές Συνελεύσεις του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ).

Η Εκκλησιολογική Εκτροπή: Από το ΠΣΕ στην Κρήτη

Οι συνελεύσεις του λεγόμενου «Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών» (ΠΣΕ) δεν υπήρξαν αθώες ή απλές ιστορικές συναντήσεις. Αποτέλεσαν το εργαστήριο όπου κυοφορήθηκε και συστηματικά καλλιεργήθηκε μια νόθα, εκφυλισμένη και επικίνδυνη «νέα εκκλησιολογία», η οποία τελικά διολισθύησε και επιβλήθηκε θεσμικά στη λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» της Κρήτης.

Αυτή η αλλοτριωμένη εκκλησιολογία συνιστά ευθεία άρνηση της Παραδόσεως των Αγίων Πατέρων, στηριζόμενη στους εξής πυλώνες:

• Αναγνώριση «Εκκλησιαστικότητας» στην Αίρεση: Τολμά να αποδίδει «εκκλησιαστικά στοιχεία», «εκκλησιαστικότητα» ή ακόμα και τον τίτλο της «Εκκλησίας» σε κακόδοξες, εκτός της Μίας Εκκλησίας, συσπειρώσεις, νοθεύοντας τα όρια της Σωτηρίας.
• Διφορούμενος και Συμβιβαστικός Λόγος: Χρησιμοποιεί σκοπίμως μια ασαφή, «διπλωματική» και διφορούμενη γλώσσα, η οποία σχεδιάστηκε για να συγκαλύπτει τις δογματικές διαφορές, να εξισώνει την Αλήθεια με το ψεύδος και να περιπαίζει το αισθητήριο του πιστού λαού.
• Θεσμοθέτηση της «Ομοφωνίας» με τους Ετεροδόξους: Υποτάσσει την Ορθόδοξη μαρτυρία στις διαδικασίες και τους συμβιβασμούς της «ομοφωνίας» με τους αιρετικούς, λες και η Αλήθεια της Πίστεως είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης ή δημοκρατικής ψηφοφορίας.
• Ένοχη Σιωπή προς τη «Θεωρία των Κλάδων»: Αποφεύγει συστηματικά και με δειλία να καταδικάσει απερίφραστα την κακόδοξη «Θεωρία των Κλάδων», ανεκτική στην πλάνη ότι η Μία Εκκλησία έχει διασπαστεί σε ατελή κομμάτια.
• Διολίσθηση στον Διαθρησκειακό Συγκρητισμό: Επεκτείνει τον οικουμενιστικό κατήφορο σε «διαλόγους» με αλλόθρησκες παραδόσεις, απεμπολώντας το μοναδικό και αποκλειστικό Σωτηριολογικό μήνυμα του Εσταυρωμένου και Αναστάντος Χριστού.
• Άρνηση της Μοναδικότητας της Ορθοδοξίας: Αποτυγχάνει τραγικά να ομολογήσει με παρρησία, σαφήνεια και αγιοπατερικό σθένος ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, εκτός της οποίας δεν υπάρχει ούτε πλήρης Χάρις ούτε Αλήθεια.

 

 

Συνοπτική παρουσίαση της επίδρασης κάθε μιας συνέλευσης του Π.Σ.Ε στη  Σύνοδο της Κρήτης.

1. Άμστερνταμ (1948): Η θεσμική εμπλοκή

Η Συνέλευση του Άμστερνταμ αποτέλεσε την απαρχή της ορθόδοξης παρουσίας στο ΠΣΕ και έθεσε τα θεμέλια για την ανάγκη εσωτερικής συνεννόησης μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Σύμφωνα με το κείμενο, το Άμστερνταμ (1948) εγκαινίασε τη θεσμική εμπλοκή στον διαχριστιανικό διάλογο, ενώ η Κρήτη (2016) προσέφερε τη συνοδική «νομιμοποίηση» αυτής της τακτικής. Με άλλα λόγια, ό,τι ξεκίνησε ως θεσμική συμμετοχή το 1948, η Σύνοδος της Κρήτης το μετέτρεψε σε επίσημη συνοδική απόφαση.

 

2. Τορόντο (1950): Η «κεφαλαιώδους σημασίας» Δήλωση

Η Συνέλευση του Τορόντο (1950) συντάχθηκε με τίτλο «Η Εκκλησία, αι Εκκλησίαι και το Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών», προκειμένου να λύσει τις παρεξηγήσεις που είχαν δημιουργηθεί μετά την ίδρυση του ΠΣΕ. Τα βασικά σημεία της Δήλωσης του Τορόντο που θεωρούνται ότι προάγουν τον Οικουμενισμό είναι:

• Η αναγνώριση εκκλησιαστικότητας εκτός της Ορθοδοξίας.
• Η σχετικοποίηση της «Μίας» Εκκλησίας.
• Η υποστήριξη της βαπτισματικής θεολογίας, όπου τα όρια της Εκκλησίας ταυτίζονται με τα όρια του βαπτίσματος.
• Η εισαγωγή της έννοιας των «πνευματικών σχέσεων» για να «οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού».

Το κείμενο σημειώνει ότι η Δήλωση του Τορόντο χαρακτηρίστηκε ως «κεφαλαιώδους σημασίας» για την ορθόδοξη συμμετοχή στο ΠΣΕ, και η Σύνοδος της Κρήτης (2016) την επικύρωσε συνοδικά, αναφερόμενη ρητά στις εκκλησιολογικές προϋποθέσεις του εν λόγω κειμένου ως καθοριστικές για τη στάση της Ορθοδοξίας απέναντι στον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο.

3. Έβανστον (1954): Η συνέχεια του διαλόγου

Η Συνέλευση του Έβανστον ήταν η δεύτερη κατά σειρά, με τη συμμετοχή 161 Εκκλησιών-μελών από 48 χώρες. Το γενικό θέμα ήταν «Ο Χριστός, η Ελπίδα του Κόσμου». Οι Ορθόδοξοι, αρνούμενοι να υπερψηφίσουν το κεντρικό κείμενο επειδή εξέφραζε κυρίως την προτεσταντική θεολογία, κατέθεσαν δική τους «Ειδική Ορθόδοξη Δήλωση», τονίζοντας ότι η πλήρης ενότητα της Εκκλησίας υπάρχει ήδη στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως τη «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Η Συνέλευση αυτή ανέδειξε την άμεση ανάγκη διαμόρφωσης κοινής πανορθόδοξης στάσης, γεγονός που επέσπευσε τις διαδικασίες για τη σύγκληση των Πανορθόδοξων Διασκέψεων της Ρόδου.

 

4. Νέο Δελχί (1961): Ο θεμέλιος λίθος της Συνόδου της Κρήτης

Η Συνέλευση του Νέου Δελχί (1961) αποτελεί έναν ιστορικό σταθμό, καθώς σηματοδότησε την επίσημη είσοδο του Πατριαρχείου της Μόσχας και άλλων Εκκλησιών από το ανατολικό μπλοκ στο ΠΣΕ. Αυτή η εξέλιξη κατέστησε επιτακτική την ανάγκη σύγκλησης Πανορθόδοξων Διασκέψεων.

 Η Συνέλευση του Νέου Δελχί (1961) υπήρξε ο θεμέλιος λίθος της Συνόδου της Κρήτης (2016)». Έδωσε το έναυσμα για την έναρξη της προσυνοδικής πορείας, διαμόρφωσε το θεολογικό πλαίσιο εκπροσώπησης στο ΠΣΕ και τροφοδότησε τη διατύπωση των κρίσιμων άρθρων (16–21) που καθόρισαν τη στάση της σύγχρονης Ορθοδοξίας. Όσα συμφωνήθηκαν σιωπηρά ή πρακτικά στο Νέο Δελχί το 1961, η Σύνοδος της Κρήτης τα μετέτρεψε σε επίσημο συνοδικό κείμενο το 2016 (άρθρα 16–21), δίνοντας εκκλησιολογικό «άλλοθι» στη συμμετοχή της Ορθοδοξίας στο ΠΣΕ.

5. Ουψάλα (1968): Η σφραγίδα της νοοτροπίας

Η 4η Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ στην Ουψάλα (1968) θεωρείται μία από τις πιο καθοριστικές συνελεύσεις, καθώς σηματοδότησε τη στροφή του ΠΣΕ προς τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα της εποχής. Το κείμενο της Κρήτης  «ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ» φέρει ακέραια τη σφραγίδα της νοοτροπίας της Ουψάλας  όπως φαίνεται παρακάτω:

·         Στην Ουψάλα εμπεδώθηκε η ιδέα ότι οι προτεσταντικές ομολογίες αποτελούν τμήματα της ίδιας Χριστιανοσύνης. Το κείμενο των «Σχέσεων» στην Κρήτη (παράγραφοι 6 και 16) έκανε λόγο για «ετερόδοξες Εκκλησίες» και «ιστορικές ονομασίες Εκκλησιών». Η Κρήτη υιοθέτησε τη γραμμή της Ουψάλας, υποβιβάζοντας την Ορθοδοξία από Μία και Μοναδική Εκκλησία σε «μία από τις πολλές Εκκλησίες».

·         Μετά το 1968, το ΠΣΕ κατέστη ο κεντρικός μηχανισμός προώθησης του διαχριστιανικού συγκρητισμού. Στην παράγραφο 17, η Σύνοδος της Κρήτης χαρακτήρισε τη συμμετοχή της Ορθοδοξίας στο ΠΣΕ ως «ουσιαστική παράμετρο» των σχέσεών της με τον χριστιανικό κόσμο, δίνοντας ουσιαστικά «συνοδική βούλα» σε έναν θεσμό που γεννήθηκε και διαμορφώθηκε στην Ουψάλα από προτεσταντικές βάσεις.

·         Αντικαταστάθηκε το αγιοπατερικό αίτημα για επιστροφή των αιρετικών μέσω μετανοίας στην Ορθοδοξία, με την έννοια της «αμοιβαίας κατανοήσεως» και της «κοινής διακονίας». Το κείμενο της Κρήτης εστιάζει στην «αποκατάσταση της ενότητας» μέσω διμερών διαλόγων, χωρίς να αξιώνει ρητά την αποκήρυξη των πλανών, θυμίζοντας την οριζόντια τακτική της Ουψάλας.

 

6. Ναϊρόμπι (1975): Η «συνοδική κοινωνία» και η πολιτικοποίηση

Η Ε' Γενική Συνέλευση του ΠΣΕ (Ναϊρόμπι, 1975) με θεματικό άξονα «Ο Χριστός ελευθερώνει και ενώνει» αποτέλεσε τη συνέχεια του πνεύματος της Ουψάλας. Το κείμενο εντοπίζει σημαντικές ομοιότητες μεταξύ Ναϊρόμπι και Κρήτης, ιδιαίτερα γύρω από τις έννοιες της συνοδικότητας, της κοινωνίας, του διαλόγου και της χριστιανικής ενότητας.

Το πιο χαρακτηριστικό σημείο του Ναϊρόμπι είναι η έννοια της «conciliar fellowship» (συνοδικής κοινωνίας), όπου «η μία Εκκλησία πρέπει να νοείται ως μία συνοδική κοινωνία τοπικών Εκκλησιών». Αυτή η λογική παρουσιάζει την ενότητα ως κοινωνία διαφόρων τοπικών Εκκλησιών που καλούνται να ζουν και να μαρτυρούν από κοινού. Μια αντίληψη που απέχει πολύ από την κλασική Ορθόδοξη θέση ότι η Εκκλησία είναι ήδη ΜΙΑ.

Στο Ναϊρόμπι η συνοδική κοινωνία παρουσιάζεται ως τρόπος έκφρασης της ενότητας των χριστιανικών Εκκλησιών, ενώ στην Κρήτη η συνοδικότητα παρουσιάζεται πρωτίστως ως στοιχείο της ζωής της ήδη υπάρχουσας Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ωστόσο, και στα δύο κείμενα η συνοδικότητα συνδέεται στενά με την ενότητα και την εκκλησιαστική ζωή, μετατοπίζοντας την εκκλησιολογική προτεραιότητα από την  ενότητα της Μίας Εκκλησίας σε μια διαδικαστική, διαλογική σύνθεση.

Πρώτα Συμπεράσματα: Η Συνοδική Νομιμοποίηση της Αποστασίας Από τη συνοπτική αυτή επισκόπηση απογυμνώνεται πλήρως η αλήθεια: η λεγόμενη «Σύνοδος της Κρήτης» (2016) ουδόλως υπήρξε μια αυτόνομη ή θεόπνευστη θεολογική πρωτοβουλία. Αντιθέτως, απετέλεσε τη θεσμική υποταγή, τη συνοδική σφράγιση και την απροκάλυπτη ενσωμάτωση όλων των κακόδοξων αποφάσεων που είχαν προηγηθεί στα «μαγειρεία» των Γενικών Συνελεύσεων του αιρετίζοντος ΠΣΕ: Άμστερνταμ: Έδωσε τη θεσμική αφετηρία για την εμπλοκή των Ορθοδόξων στον οικουμενιστικό λαβύρινθο. Τορόντο: Έθεσε τις αντικανονικές εκκλησιολογικές προϋποθέσεις, τις οποίες η Κρήτη ήρθε ανερυθρίαστα να επικυρώσει. Νέο Δελχί: Αποτέλεσε τον «θεμέλιο λίθο» της εκτροπής, μετατρέποντας τις σιωπηρές συμβατικότητες και τους θεολογικούς συμβιβασμούς σε δήθεν συνοδικό κείμενο. Ουψάλα: Εμφύσησε το δηλητήριο του ισοπεδωτικού συγκρητισμού, υποβιβάζοντας την Ακέραια Ορθοδοξία στο επίπεδο «μίας ακόμα εκκλησίας» ανάμεσα στις δεκάδες των αιρέσεων. Ναϊρόμπι: Εισήγαγε την παραπλανητική «συνοδική κοινωνία» ως ένα νόθο, ετεροκίνητο εναλλακτικό μοντέλο ενότητας, ξένο προς την αγιοπατερική διδασκαλία. Κατά συνέπεια: Η «νέα εκκλησιολογία» της Συνόδου της Κρήτης δεν συνιστά σε καμία περίπτωση οργανική συνέχεια της Ορθοδόξου Παραδόσεως, αλλά την επίσημη, θεσμική εισαγωγή του οικουμενιστικού συγκρητισμού στο σώμα της Εκκλησίας. Πρόκειται για μια πρωτοφανή απόπειρα νομιμοποίησης μιας πορείας εκτροπής, η οποία διαμορφώθηκε πλήρως εκτός των Ιερών Κανόνων και των ορίων της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας.

 

 

Ορισμένα απαραίτητα στοιχεία για τους Πάπες και Παπισμό (Α)

 

Έρευνα πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού)

Εισαγωγικά

Ο θάνατος του Πάπα Φραγκίσκου, η εκλογή και η ενθρόνιση του νέου Πάπα Λέοντος ΙΔ παρουσιάστηκαν με τέτοιο τρόπο από ειδησεογραφικά πρακτορεία και άλλα έντυπα και  ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, ώστε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι ο Παπισμός  είναι απλά μια άλλη μορφή του Χριστιανισμού, χωρίς να  δοθεί καθόλου σημασία στις τεράστιες δογματικές διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού. Έγινε δηλ. μια πολύ καλή προπαγάνδα υπερ. του Παπισμού, με βασικό σκοπό να αλλοιώσουν την εκκλησιαστική συνείδηση του Ελληνικού λαού, και από πολλούς να θεωρείται ο Πάπας ως κανονικός  και ορθόδοξος  Επίσκοπος  Ρώμης, διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου!

Πριν ξεκινήσουμε μια σειρά άρθρων που αναφέρονται στον Παπισμό και στα σχίσματα επι Μεγάλου Φωτίου και Μιχαήλ Κηρουλαρίου (1054), συνοπτικά αναφέρουμε τα παρακάτω απαραίτητα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζει κάθε ορθόδοξος πιστός.

Α. Διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού επιγραμματικά

  ―Το Πρωτείο του πάπα και η κοσμική του δύναμη. Ο Ρωμαίος ποντίφηξ σύμφωνα με την Α΄ Σύνοδο του Βατικανού (1870) έχει «την πλήρη και υπέρτατη εξουσία δικαιοδοσίας εφ’ ολοκλήρου της Εκκλησίας», «το σύνολο της υπέρτατης ταύτης δυνάμεως και ισχύος», «δύναμη τακτική και απεριόριστη» επί πασών των Εκκλησιών και επί πάντων των ποιμένων, δικαιοδοσία απόλυτη και εις θέματα πίστεως και ηθών και εις θέματα πειθαρχίας και διοικήσεως της Οικουμενικής Εκκλησίας». Το πρωτείο του πάπα και πριν να γίνει δόγμα πίστεως ήταν η βασική και αδιαπραγμάτευτη θεωρία των Δυτικών. Το πρωτείο επεκτάθηκε και στην κοσμική εξουσία και έτσι ο πάπας δημιούργησε το κράτος του Βατικανού.

  Το Βατικανό είναι κράτος με στρατό, αστυνομία, εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις, τράπεζες και οικονομικές επιδιώξεις. Ο εκάστοτε πάπας είναι ηγέτης του κράτους του Βατικανού. Συγκεντρώνει στο πρόσωπό του εκκλησιαστική και κοσμική εξουσία. Έτσι η Δυτική «εκκλησία» έγινε μια ανθρωποκεντρική εκκοσμικευμένη οργάνωση και ο ανθρώπινος αμαρτωλός εγωισμός περιεβλήθη θείο κύρος. Η πτώση του Αδάμ επαναλήφθηκε με δήθεν εκκλησιαστικό και θεολογικό υπόβαθρο.

  ―Το Αλάθητο. Το αλάθητο είναι μια άλλη μορφή του Πρωτείου. Αφού ο πάπας απέβη η ανωτάτη εκκλησιαστική αρχή, φυσικό ήταν να προσλάβει το αλάθητο των Οικονομικών Συνόδων. Έτσι ο πάπας εχρίσθη υπό της Α΄ Βατικανής Συνόδου (1870) αλάθητος και ανεξέλεγκτος διδάσκαλος «της πίστεως και των ηθών». Έτσι υπέπεσε στην μεγαλύτερη πλάνη και αίρεση και απέδειξε, ότι δεν είναι διδάσκαλος ορθοτομών τον λόγον της χριστιανικής αληθείας. Το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα επικυρώθηκαν και από την Β΄ Βατικανή Σύνοδο (1962-1965) και έτσι προσέλαβαν μεγαλύτερη ισχύ και αποτέλεσαν την μόνιμη αιρετική αγκύλωση και διαστροφή του Παπισμού. Το πρωτείο και το αλάθητο του πάπα παρερμήνευσαν την αγία Γραφή, παραποίησαν την ιερά Παράδοση, πλαστογράφησαν την εκκλησιαστική ιστορία.

  Η παραποίηση της ιστορίας έγινε με τις λεγόμενες Ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις (Θ΄ αιών), αγνώστου συγγραφέως, που είναι συλλογή παπικών συνοδικών κανόνων και διατάξεων στις οποίες προσετέθησαν νόθα και εντέχνως παραποιημένα έγγραφα, 94 τον αριθμό, που υποστηρίζουν τις θεοκρατικές και μοναρχικές ιδέες των παπών.

  Ένα από τα έγγραφα αυτά είναι η Ψευδοκωνσταντίνειος δωρεά· ότι δήθεν ο Μ. Κωνσταντίνος αναχωρών από τη Δύση παρεχώρησε στον πάπα τη διοίκηση του δυτικού ρωμαϊκού κράτους, αυτοκρατορική εξουσία, αυτοκρατορικές τιμές και αυτοκρατορικά διάσημα, ήτοι πορφύρα, ερυθρά πέδιλα, σκήπτρα, στέμμα και το ανάκτορο του Λατερανού. Καμμιά άλλη νοθεία στην παγκόσμιο ιστορία δεν συντελέσθηκε με τόσο μεγάλη τέχνη και δεν είχε τόσο μεγάλα αποτελέσματα. Η Σύνοδος της Κων/πόλεως (1722) θεωρεί το πρωτείο του πάπα πηγή όλων των αιρέσεων του Παπισμού.

  Οι Παπικοί χάριν του πρωτείου παραβλέψανε τις άλλες διαφορές με τους Ορθοδόξους και δημιουργήσανε το σχήμα της Ουνίας. Μπορεί δηλαδή κάποιοι Χριστιανοί να είναι ενωμένοι με τον πάπα, κρατώντας όλες τις δογματικές διαφορές και παραδόσεις τους, αναγνωρίζοντας όμως το Πρωτείο του και την Μοναρχία του εφ’ όλης της Εκκλησίας. Μ’ αυτή τη μορφή επιδιώκουν οι Παπικοί να ενωθούν και με τους Ορθοδόξους. Ν’ αναγνωρίσουμε δηλαδή το Πρωτείο του πάπα και να κρατήσουμε τα δόγματά μας και τις παραδόσεις μας. Σ’ αυτό αποσκοπεί και ο διάλογος που γίνεται μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών. Να πεισθούμε να γίνουμε Ουνίτες.
  ―Το Filioque. Δηλαδή ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται όχι μόνο από τον Πατέρα αλλά και από τον Υιό. Η διδασκαλία αυτή έχει την αρχή της σε αρχαίους Λατίνους πατέρες του 4ου και 5ου αιώνα, θεσπίσθηκε επίσημα σε συνόδους του Τολέδου (547 και 589), το 767 στο Φραγκικό Κράτος, και το 1014 υιοθετήθηκε επίσημα από όλον τον Παπισμό. Το δόγμα της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος έχει άμεση σχέση προς αυτήν την θεολογία περί της Αγίας Τριάδος. Επομένως, η αίρεση του Filioque, ως προσβάλλουσα κατ’ ευθείαν την Τριαδική Θεολογία, την κατ’ εξοχήν δηλαδή θεολογία, δεν εμφανίζεται απλώς ως δογματική διαφορά, αλλ’ ως αληθινή άβυσσος μεταξύ Ορθοδοξίας και Παπισμού.
  ―Η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης και το καθαρτήριο πυρ. Κατά τους Παπικούς ο Θεός έστειλε τον Υιό του στον κόσμο για να σταυρωθεί, για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη από την προσβολή που υπέστη από την αμαρτία του ανθρώπου. Η θεωρία περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης δημιούργησε την Ιερά Εξέταση, τις Σταυροφορίες, τους ιερούς πολέμους και νομιμοποίησε την κάθε μορφής βία εναντίον των εχθρών της πίστεως, οι οποίοι τιμωρούμενοι και διωκόμενοι εξαγνίζονται έναντι του Θεού. Η θεωρία αυτή καθιστά τα λεγόμενα επιτίμια, που δίδουν οι πνευματικοί πατέρες στο μυστήριο της εξομολογήσεως, τιμωρητικά μέσα δικανικής φύσεως και όχι παιδαγωγικά όπως είναι σε μας.

  Όσοι δεν πρόφθασαν σε αυτήν την ζωή να ικανοποιήσουν την Θεία Δικαιοσύνη με βάσανα και επιτίμια, θα την ικανοποιήσουν μετά θάνατον στο καθαρτήριο πυρ. Εκεί πάνε οι ψυχές των ανθρώπων μετά θάνατο, για να βασανιστούν προσωρινά μέσα στη φωτιά και να καθαριστούν από τις ποινές των αμαρτιών τους. Η διδασκαλία περί καθαρτηρίου πυρός θυμίζει την διδασκαλία του Ωριγένη «περί αποκαταστάσεως των πάντων» η οποία καταδικάστηκε από την Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο.
  ―Το δόγμα των αφέσεων. Είναι συνέπεια και αναγκαίο επακόλουθο της περί θείας δικαιοσύνης και καθαρτηρίου πυρός διδασκαλίας των Παπικών. Η αμαρτία δεν θεωρείται ασθένεια της ψυχής αλλά αξιόποινη παρεκτροπή και προσβολή του Θεού. Γι’ αυτό πέραν του καθαρτηρίου πυρός υπάρχουν:

α) Οι λυσίποινες αφέσεις.Τα λυσίποινα είναι άφεση, της οφειλόμενης για τις συγχωρηθείσες ήδη αμαρτίες, πρόσκαιρης τιμωρίας. Οι Παπικοί πρεσβεύουν ότι οι ποινές που επιβάλλονται από το Θεό στους αμαρτάνοντες διακρίνονται στις αιώνιες και τις πρόσκαιρες. Οι αιώνιες συγχωρούνται δια της μετανοίας, ενώ οι πρόσκαιρες προλαμβάνονται ή μετριάζονται δια των επιτιμίων ή των αφέσεων που παρέχονται από τον πάπα απεριόριστα, παντού και πάντοτε, από τους καρδιναλίους δια 200 μέρες, από τους μητροπολίτες για 100 μέρες και από τους επισκόπους για 50 μέρες.

β) Τα υπέρτακτα έργα ή οι περισσεύουσες αξιομισθίες. Δηλαδή η διδασκαλία αυτή λέγει ότι η υπερπλεονάζουσα αξιομισθία των έργων των αγίων δύναται να μεταβιβασθεί και σε άλλους. Ο πάπας, που διαχειρίζεται το θησαυρό των αξιομισθιών, αντλεί από το πλεόνασμα του ένα μέρος για να λύσει τις ποινές των αμαρτωλών, ζώντων και τεθνεώτων.

  Το θλιβερό είναι ότι οι αφέσεις αυτές συνδέθηκαν με χρηματικές προσφορές των πιστών. Έλεγαν: «Μόλις σ’ αυτόν τον κορβανά της Εκκλησίας το χρήμα κουδουνίσει, μια ψυχή από το καθαρτήριο στον παράδεισο θα φτερουγίσει». Έτσι προκύψανε τα λεγόμενα συγχωροχάρτια. Αυτό έδωσε την αφορμή να ξεσπάσει το κίνημα του Προτεσταντισμού (1517), που αναστάτωσε την Ευρώπη με πολύχρονους θρησκευτικούς πολέμους και την πλήρωσε με απερίγραπτο μίσος και φανατισμό.

  Ο καθηγητής της δογματικής Χρήστος Ανδρούτσος, ειρωνευόμενος τις ανωτέρω θέσεις του Παπισμού, λέγει: «Γιατί ο αγαθός και φιλεύσπλαχνος πάπας, ο έχων την απόλυτη εξουσία και το απόλυτο προνόμιο του δεσμείν και λύειν εφ’ όλης της ανά τον κόσμο Εκκλησίας, δεν δίδει δια μιας άφεση σ’ όλους τους ανά τους αιώνες αμαρτωλούς, αλλά περιμένει να πέσει το παραδάκι προσωπικά από τον καθένα και μετά να χορηγήσει τα συγχωροχάρτια;». Με αυτές τις θεωρίες ο Παπισμός περιέβαλε την θεομίσητη σιμωνία με δογματική εγκυρότητα και ισχύ.

  ―Μαριολατρεία. Το δόγμα της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου (1854) δηλαδή ότι η Παναγία γεννήθηκε χωρίς το προπατορικό αμάρτημα, το δόγμα ότι η Παναγία είναι Μεσίτρια (1891), με την έννοια ότι τίποτα δεν παρέχεται σε μας άνευ της μεσιτείας της Θεοτόκου, το δόγμα της ενσωμάτου αναλήψεως της Θεοτόκου στον ουρανό χωρίς να γνωρίσει η Παναγία θάνατο και ταφή (1950), η διδασκαλία (δεν έχει γίνει ακόμη δόγμα) ότι η Παναγία είναι συλλυτρώτρια, δηλαδή «Μεσίτρια παρά τω Πατρί», τουτέστι είναι μεσίτης όπως ο Χριστός (πρβλ. Α΄ Τιμ. 2,5-6) και όχι μόνο «Μεσίτρια παρά τω Υιώ», και γενικά η Μαριολατρεία, κατά την οποία η Παναγία ανυψώνεται στην Τριαδική Θεότητα και μάλιστα γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα.

Tο ιερό Πηδάλιο του Οσίου Νικοδήμου και οι ενστάσεις που διατυπώνονται (Δ)

 

Απαντώντας σε ενστάσεις

ΕΝΣΤΑΣΗ ΠΡΩΤΗ. Ενώ γράφεται στο βιβλίο ότι περιέχει "ΑΠΑΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ "παραλείπονται οι κανόνες των Συνόδων 1341, 1347 ,1351, η  εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, η  εν Ρωσία κατά το 1441, η  εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, η εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450 που καταδίκασαν τις λατινικές κακοδοξίες.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Αν διαβάσουμε ολοκληρωμένα και ΟΧΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ τι γράφεται στις πρώτες σελίδες   του Πηδαλίου (παραπάνω φωτο)  θα βρούμε την απάντηση στην παραπάνω ένσταση.

Στην πρώτη έκδοση της Λειψίας και αργότερα γράφτηκαν τα εξής:

«. Πηδάλιον της νοητής νηός, της μιας, Αγίας, Καθολικής, και Αποστολικής των Ορθοδόξων Εκκλησίας, ήτοι άπαντες οι ιεροί, και θείοι κανόνες, των τε αγίων και πανευφήμων Αποστόλων, των αγίων οικουμενικών Συνόδων, των τοπικών και των κατά μέρος θείων πατέρων, ελληνιστί μεν, χάριν αξιοπιστίας, εκτιθέμενοι, δια δε της καθημάς κοινοτέρας διαλέκτου, προς κατάληψιν των απλουστέρων ερμηνευόμενοι, παρά Αγαπίου Ιερομονάχου, και Νικοδήμου Μοναχού..., εν Λειψία της Σαξωνίας 1800 (1η έκδοση).

Επομένως περιέχει όλους τους  Αποστολικούς κανόνες, τους ιερούς κανόνες των Οικουμενικών και τοπικών Συνόδων(που αναγνωρίστηκαν από τις Οικουμενικές) καθώς και κανόνες Πατέρων οι επικυρωμένοι από τον 2ο κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής συνόδου καθώς και οι μη «κεκυρωμένοι» κανόνες Ιωάννου του Νηστευτού, Νικηφόρου του Ομολογητού και Νικολάου του Γραμματικού, καθώς και η επιστολή περί σιμωνίας του Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου.

Χρησιμοποιώντας όρους κανονικού δικαίου λέμε ότι το Πηδάλιο περιέχει τον Corpus Canonum της Εκκλησίας της ΠΡΩΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΙΑΣ της ιστορίας της Εκκλησίας.

Το Corpus Canonum της Εκκλησίας (883)

 Κατά το έτος 883  σχηματίσθηκε οριστικά το Corpus Canonum (το Σώμα Κανόνων) της Εκκλησίας. Το corpus αυτό απαρτίζεται από τους: 1) Αποστολικούς κανόνες 2) Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων 3) α. Κανόνες των  Τοπικών Συνόδων, «επισφραγισθέντων» εκ του κ. 2/Πενθέκτης 4) β. Κανόνες των   Τοπικών, της Πρωτοδευτέρας (861) και της εν Αγία Σοφία (879-880), Συνόδων 5) Πατερικούς κανόνες. Αποστολικοί κανόνες: 85

Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων: 190

Κανόνες των Τοπικών Συνόδων: 321

Πατερικοί κανόνες: 174

Σύνολο: 770 Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας

Στην συνέχεια, από τον 10ο έως τον 12ο αιώνα συντάχθηκαν και δημοσιεύθηκαν και άλλοι Νομοκάνονες. Ακολούθως δε, από τον 12ο έως τον 18ο αιώνα, συντάχθηκαν, συγκροτήθηκαν και εκδόθηκαν και άλλοι πιο εμπλουτισμένοι θεματικά Νομοκάνονες.

H συνολική καταγραφή των κανόνων βρίσκεται στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΡΑΛΛΗ-ΠΟΤΛΗ (1852-1859).

Επομένως η ένσταση για παράλειψη της αναφοράς των Συνόδων του 14^ου αιώνος δεν έχει λογική βάση.

 

Παρατηρήσεις πάνω στη Σύνοδο του 1351 (Θ):

1/ Η Σύνοδος συγκλήθηκε, για να διερευνήσει τις καταγγελίες του Βαρλαάμ του Καλαβρού και Ακινδύνου ενάντια στον Θεσ/νίκης Γρηγόριο Παλαμά

2/ Την Σύνοδο συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός.

Συμμετείχαν 26 Επίσκοποι υπό τον ΚΠόλεως Κάλλιστο Α΄ οι: Ηρακλείας, Θεσσαλονίκης, Κυζίκου, Φιλαδελφείας, Χαλκηδόνος, Μελανίκου, Αμασείας, Ποντοηρακλείας, Πηγών και Παρίου, Βερροίας, Τραπεζούντος, Τραϊανουπόλεως, Σηλυβρίας, Άπρω, Αμάστριδος, Σουγδαίας, Αίνου, Βρύσεως, Μαδύτων, Βιζύης, Καλλιουπόλεως, Εξαμιλίου, Σωζοπόλεως, Αδριανουπόλεως, Σταυρουπόλεως, Διδυμοτείχου, άπαντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Δεν  παρέστη.  κανένας  Επίσκοπος άλλου Πατριαρχείου.

3/ Αναγνωρίσθηκε ότι τον Θεσσαλονίκης «σύμφωνον τοις ιεροίς θεολόγοις εύρομεν και συνήγορον Χριστού χάριτι της κατ’ ευσέβειαν αληθείας»

4/ Οι κατήγοροι Βαρλαάμ και Ακίνδυνος αφορίσθησαν της Εκκλησίας «και τω από Χριστού αναθέματι καθυποβάλλομεν».

5/ Η Σύνοδος αυτοχαρακτηρίζεται θεία και ιερά.

6/ Η Σύνοδος δεν εξέδωσε ‘Ορο ή Κανόνα

Συμπερασματικά

Η Σύνοδος του 880 θεωρείται Οικουμενική, καθότι πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να χαρακτηρισθεί ως τέτοια.

Η Σύνοδος του 1351 ΔΕΝ θεωρείται ως Οικουμενική, γιατί δεν πληροί τις προϋποθέσεις, παρά μόνον εκείνη της σύγκλησης από τον αυτοκράτορα. Αλλά και η ΑΒ΄ Σύνοδος του 861 συνεκλήθη από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, πλην όμως δεν χαρακτηρίζεται ως Οικουμενική, εκ μόνου του λόγου τούτου.

Η ανακήρυξη Συνόδων, ως Οικουμενικών, από μεμονωμένο Επίσκοπο της Εκκλησίας είναι άγνωστη στην εκκλ. ιστορία και ως τέτοια θεωρείται ως μια μεμονωμένη καινοτομία.

Σημείωμα για την Ε Οικουμενική Σύνοδο

Στο Πηδάλιο υπάρχουν μόνο προλεγόμενα για την Ε Οικουμενική Σύνοδο επειδή  τα ελληνικά πρακτικά της Συνόδου δεν σώθηκαν, αλλά σώθηκε αντίγραφό τους στα λατινικά. Τα πρακτικά μεταφράστηκαν από τα λατινικά στα ελληνικά μόλις το 1985 από τον τότε επίσκοπο Νικοπόλεως & Πρεβέζης κυρό Μελέτιο Καλαμαρά..

Tο ιερό Πηδάλιο του Οσίου Νικοδήμου και οι ενστάσεις που διατυπώνονται.(Α)

 

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου(χημικός)

Εισαγωγικά

Σε προηγούμενες ερευνητικές δημοσιεύσεις του γράφοντα, που αναφέρονται στα μυστήρια των Οικουμενιστών, στην αποτείχιση (υποχρεωτική ή δυνητική) κ.α,  ένας μεγάλος αριθμός σχολίων αναφέρονται στο Πηδάλιο. Συγκεκριμένος σχολιαστής (αποτειχισμένος)  αμφισβητεί την εγκυρότητα και «ορθοδοξία» του Πηδαλίου, υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του Πηδαλίου που κυκλοφορεί είναι αλλοιωμένο και έχει δεχτεί διορθώσεις από τους Λατίνους. Προκειμένου να αποδείξει τους ισχυρισμούς του χρησιμοποιεί τα εξής επιχειρήματα.

Α. Το αρχικό χειρόγραφο κείμενο του Αγ. Νικοδήμου υπέστη λογοκρισία και παραχάραξη. Απαλείφτηκαν ό,τι καταδίκαζε τον ΠΑΠΑ και προσαρμόστηκε στην ΠΑΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ και στις πρώτες του εκδόσεις είχε και αφιέρωση στην Μασονική Ιερά Τετρακτύ .

Β. Πουθενά δεν αναθεματίζει το  ΦΙΛΙΟΚΒΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΠΑ.

Γ. Δεν αναγράφει τα αναθέματα του Συνοδικού.

Δ. Δεν αναφέρονται στο Πηδάλιο οι Σύνοδοι 1341, 1347 ,1351, η  εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, η  εν Ρωσία κατά το 1441, η  εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, η εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450 που καταδίκασαν τις λατινικές κακοδοξίες, ενώ γράφεται στο βιβλίο ότι περιέχει "ΑΠΑΝΤΕΣ ΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ "

Ε. Αποδέχεται την εικόνα του Συνθρόνου της Αγίας Τριάδος.

Επίσης άλλος  σχολιαστής που ανήκει στον χώρο των ΓΟΧ υποστήριξε την "ανορθοδοξία"  του Πηδαλίου, αμφισβητώντας την ερμηνεία του Οσίου Νικοδήμου για τον Ζ Αποστολικό κανόνα, που αφορά την εορτή του Πάσχα.

Προκειμένου να ενημερώσουμε τους ενδιαφερομένους, ξεκινάμε ένα αριθμό ενημερωτικών άρθρων που αναφέρονται στο Πηδάλιο , προσπαθώντας να απαντήσουμε και στις παραπάνω ενστάσεις. Επειδή η έρευνα είναι αρκετά μεγάλη, θα παρακαλέσω την επώνυμη συμμετοχή όσων ασχολήθηκαν με τα παραπάνω θέματα, με τεκμηριωμένες απόψεις.

Οι βιβλιογραφικές πηγές που χρησιμοποιούνται θα αναφέρονται στις σχετικές δημοσιεύσεις. Επειδή κάποιοι σχολιαστές συνηθίζουν να αποστέλλουν σχόλια που αναφέρονται στον εκάστοτε αρθρογράφο και όχι στο περιεχόμενο των άρθρων, υπενθυμίζω ότι τα σχόλια αυτά θα διαγράφονται. Επίσης θα διαγράφεται οποιοδήποτε σχόλιο είναι άσχετο με την δημοσίευση.

Αρχίζουμε την δημοσίευση των σχετικών άρθρων με το θαυμάσιο άρθρο της κ.Σ.Κουνάβη. Η συγκεκριμένη συγγραφέας γράφει τα εξής επεξηγηματικά

"Αποκλειστική βιβλιογραφία ενημέρωσης και γνώσης όλων των θεμάτων σχετικά με το Πηδάλιο αποτελεί το έγκριτο βιβλίο του Μητροπολίτου Σουηδίας Παύλου (Μενεβίσογλου), «Το Πηδάλιον και άλλαι εκδόσεις ιερών κανόνων κατά τον 18^ο αιώνα», που μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε και διαλευκαίνει όλες τις δυσθεώρητες μέχρι τώρα πτυχές συγκρότησης της κανονικής Συλλογής του Πηδαλίου, καθώς έχει έναν συστηματικό χαρακτήρα στην ιστορική και κανονική πλευρά της παρουσίασής του".

Η παραγραφοποίηση του κειμένου  γίνεται απο τον γράφοντα για την διευκόλυνση των αναγνωστών.

------------------------------------------------------------------

Η συγγραφή του Πηδαλίου και οι κριτικές θεωρήσεις του και τα χειρόγραφά του.

Το Πηδάλιο είναι συλλογή ιερών κανόνων της Ορθοδόξου Εκκλησίας (18ος αιώνας). Η σύνταξη του Πηδαλίου υπήρξε πόνημα του μοναχού Νικοδήμου του Αγιορείτου από τη Νάξο και του ιερομονάχου Αγαπίου Λεονάρδου από τη Δημητσάνα. Η συγγραφή του, που έγινε σύμφωνα με μαρτυρίες στην Καψάλα του Αγίου Όρους, άρχισε πιθανότατα στα τέλη του 1787/αρχές του 1788 και αποπερατώθηκε το 1790.Τότε υπεβλήθη προς έγκριση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο προκειμένου να εκδοθεί.

 Η θεώρηση του Πηδαλίου ανετέθη στον ιερομόναχο Δωρόθεο Βουλησμά, ο οποίος μετά από μακρά και λεπτομερή εξέταση, απεφάνθη με Εισηγητική του έκθεση («ανάκρισις»), τον Σεπτέμβριο του 1791, προς την πατριαρχική σύνοδο, υπέρ της έκδοσης του Πηδαλίου. 

Σχόλια σε δημοσιεύσεις του ιστολογίου

 

Η εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ

------------------------------------------------------

Ζητήθηκε από τον γράφοντα να σχολιάσει τις απόψεις του  αναγνώστη του ιστολογίου Ανδρόνικου Κομνηνού  στα δύο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ιστολόγιο σχετικά με  θέματα της λεγόμενης « ιδιωτικής θεολογίας» (Εσταυρωμένου-Πρόσθετα αναθέματα συνοδικού-Πηδάλιο).

Σε αυτούς απαντώ τα εξής.

1.Για το θέμα  της θέσης του Εσταυρωμένου έχω τοποθετηθεί με επώνυμα  άρθρα που δημοσιεύτηκε στις  ηλεκτρονικές διευθύνσεις https://apotixisi.blogspot.com/2024/09/blog-post_97.html

https://apotixisi.blogspot.com/2024/06/blog-post_62.html

https://apotixisi.blogspot.com/2024/05/blog-post_78.html

καθώς και στις δημοσιεύσεις μου για της μεγαλοβδομαδιάτικες παρεκτροπές και θεατρινισμούς, που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

 Οπότε δεν υπάρχει λόγος να επανέλθω.

Καλύτερα να ζητηθούν οι τεκμηριωμένες απόψεις των αντι-οικουμενιστών πάνω στις θέσεις που διατυπώθηκαν παραπάνω, καθώς και  οι απόψεις για τις θεολογικές θέσεις του Μητροπολίτη Περιστερίου, που υπάρχουν στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης.

2.Για τα πρόσθετα αναθέματα του Συνοδικού οι απόψεις μου δημοσιεύτηκαν σε σχετικό επώνυμο άρθρο στο στον συγκεκριμένο ιστολόγιο και δεν θα επανέλθω και γι΄αυτό.

3.Για το θέμα του Ιερού Πηδαλίου οι απόψεις μου εκφράστηκαν σε επώνυμα σχόλια μου που δημοσιεύτηκαν στο ιστολόγιο ΟΜΟΛΟΓΙΑ. Ίσως μελλοντικά να δημοσιεύσω συγκεκριμένο άρθρο, όταν η έρευνά μου ολοκληρωθεί.

4.Το θέμα της εικονογράφησης της Αγίας Τριάδος .

Άποψη του γράφοντος είναι ότι είναι Θεολογούμενο θέμα και θέλει περαιτέρω διερεύνηση. Οι απόψεις του κ.Χ.Σαλταούρα μας προβλημάτισαν πολύ  και θεωρώ ότι κινούνται σε σωστή κατεύθυνση.

Όσοι αρνούνται την  συγκεκριμένη εικόνα επικαλούνται αποφάσεις της Ζ Οικουμενικής Συνόδου και της  τοπικής Συνόδου στην Κων/πολη 1776 και ότι  η εικόνα εισήλθε στην  Ορθόδοξη Εκκλησία από την Δύση. Η προσωπική μου έρευνα για το θέμα ανέδειξε και τα παρακάτω.

Είναι Αιρετική και εισήλθε στην Εκκλησία  από την Δύση;

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Πριν το 1054 δεν υπήρχε Εκκλησία Δύσεως και Ανατολής.

Υπάρχουν  δύο παραδείγματα από το 9ον αιώνα με συμβολικές απεικονίσεις του Θεού Πατρός.

α) Το πρώτο  παράδειγμα είναι από το χειρόγραφο  Ψαλτήριο  του 820-840 μ.Χ, που φυλάσσεται στο  Πανεπιστήμιο  της Ουτρέχτης.

Σε αυτό, ο Ψαλμός ΡΘ´ (κεφάλαιον 109 και κατά το μασ. 110), Ψαλμός τω Δαυίδ, «Είπεν  ο Κύριος τω Κυρίω μου· κάθου εκ δεξιών μου, έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου», διακοσμείται με μικρογραφίαν, εις την οποίαν βλέπομε τον Υιόν να κάθεται εκ Δεξιών του Πατρός. 

β) Το δεύτερο  παράδειγμα προέρχεται από χειρόγραφο  του 9ου αιώνος που βρίσκεται στην  Εθνική  βιβλιοθήκη  των Παρισίων. Πρόκειται γιά μία  μικρογραφία  η οποία διακοσμεί τα Ιερά Παράλληλα του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, όπου παριστάνεται το όραμα του Αγίου Πρωτομάρτυρος και Αρχιδιακόνου Στεφάνου. Εκεί απεικονίζεται ο Υιός του ανθρώπου  στα δεξιά  του Θεού Πατρός.

Ο Θεός Πατήρ, ο άσαρκος και ασχημάτιστος, σχηματίζεται συμβολικά σαν  Παλαιός Ημερών,όπως  συγκαταβατικώς ο ίδιος εμφανίσθηκε  στον λιθοβολούμενο Πρωτομάρτυρα  Στέφανο(Πραξ. Ζ´ 55-56).

Εφ’ όσον υπάρχουν απεικονίσεις του Θεού Πατρός περίπου δύο αιώνας πριν από το Σχίσμα της Δύσεως, πως είναι δυνατό  να είναι αιρετικές  αι εικόνες αυταί και να εισήλθαν  στην Ορθόδοξη Εκκλησία από τον Παπισμό;

Επί πλέον, η ύπαρξη  της εικόνας του Θεού Πατρός χρονολογείται και πολύ πριν από τον 9ον αιώνα. μαρτυρείται και στους κώδικας κοσμά του Ινδικοπλεύστου, (6ος αιώνας), και στην Εκκλησία  της Αγίας Μαρίας της μείζονος το 432 μ.Χ., στην πόλη της Λισσαβώνας σύμφωνα με τον ιστορικό Γκαρούτσι.

Ο Άγιος Νεκτάριος και άλλοι Ορθόδοξοι κληρικοί τιμούσαν την εικόνα της Αγίας Τριάδος που παρουσιάζει τον Πατέρα ως Παλαιό των Ημερών, εκ δεξιών τον Υιό και ανάμεσά τους το Άγιον Πνεύμα ω περιστερά. Στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Αιγίνης δεσπόζει η εν λόγω εικόνα της Αγίας Τριάδος από την εποχή του Αγίου Νεκταρίου ο οποίος την θυμίαζε. Δεν ήταν ούτε Παπόφιλος ο Άγιος Νεκτάριος ούτε αθεολόγητος !

Έχει καταδικασθή η εικόνα  από την Σύνοδο  της Μόσχας το 1666;;.

 Η σύνοδος της Μόσχας το 1666 είχε σαν κύριο σκοπό την καθαίρεση του Πατριάρχη Νίκωνα.

Ένα από τα ενεργά μέλη της Συνόδου του 1666 ήτο ο μητροπολίτης Γαζαίων Παΐσιος Λιγαρίδης  αντιπρόσωπος του Πατριαρχείου Kωνσταντινουπόλεως. Όπως αποδείχθηκε, ο εν λόγω ήταν  κρυπτοπαπικός Ιησουίτης, χειροτονημένος ιερεύς το 1639  στην Ρώμη  από τον Ουνίτη  μητροπολίτην Raphael Korsak. Ο Παίσιος Λιγαρίδης κατόρθωσε να χειροτονηθεί μητροπολίτης Γάζης τον Σεπτέμβριο  του 1652 και αργότερα, μεταξύ 1662-1678, να παρουσιασθεί στην Ρωσία  ως σύμβουλος του τσάρου Αλεξίου Μιχαήλοβιτς. Εκεί εμφανίστηκε σαν  υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, ενώ συγχρόνως διατηρούσε  την αλληλογραφία  του με τους καθολικούς! Ο Παίσιος Λιγαρίδης καθαιρέθηκε  σαν λατινόφρων από το Πατριαρχείον Ιεροσολύμων τον Μάιο  του 1671 επί πατριάρχου Δοσιθέου. (Κώδιξ τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήμ Α.Μ., σελ. 90-91)

 Οι αποφάσεις της Συνόδου της Μόσχας αμφισβητούνται και από τους Ρώσους, που μέχρι σήμερα προσκυνούν την εικόνα της Αγίας Τριάδος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ η οποία εικονίζει τον Θεό-Πατέρα, ως ΠΑΛΑΙΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ, πάνω από την βρεφοκρατούσα Θεοτόκο.

Άλλο παράδειγμα είναι η εικόνα της Αγίας Τριάδος του 1676, που βρίσκεται στην ομώνυμο μονή και χορηγός της αγιογραφίας της εικόνας ήταν ο Τσάρος Αλέξιος.

Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η Σύνοδος της Μόσχας το 1666-1667 θεωρείται αντικανονική διότι αντιτίθεται κατά των αποφάσεων προηγουμένων Ορθοδόξων Συνόδων, όπως της Συνόδου του 1553-1554,που συγκλήθηκε από τον Μητροπολίτη Μακάριο, ο οποίος τιμάται ως Άγιος από την Ρωσική Εκκλησία.

Η προηγούμενη Σύνοδος της Μόσχας, του 1553-1554, αποφάσισε ότι η εικόνα  της Αγίας Τριάδος είναι προσκυνητή και ότι είναι σύμφωνη  με τις Αποστολικές διδαχές και την Παράδοση  της Εκκλησίας και πρέπει να προσκυνήται. Εκείνοι δε οι οποίοι δεν την προσκυνούν να τιμωρούνται. Η αυτή Σύνοδος τιμώρησε με τρία χρόνια αποφυγής της Θείας κοινωνίας τον Ivan Mihailovitch Viskovaty, ο οποίος  πολεμούσε την εικόνα της Αγίας Τριάδος, και εάν δεν συμμορφωνόταν θα κατεδικάζονταν  ως αιρετικός.

Επίσης στα πρακτικά της Συνόδου του 1666, που επικαλούνται οι αρνητές της συγκεκριμένης Εικόνας της Αγίας Τριάδος απαγορεύει την εικονογράφηση του Θεού Πατέρα, επειδή ο Πατέρας δεν σαρκώθηκε.

 «Ορίζομεν δε από του νυν την εικόνα του Κυρίου Σαβαώθ πλέον μη ζωγραφίζεσθαι, ούτε εικονίζεσθαι, διότι τον Κύριον Σαβαώθ (ήγουν τον Πατέρα) ουδείς είδε ποτέ φανέντα εν σαρκί…». (ΝΑ ΄ Πρακτικόν τῆς ἐν Μοσχοβίᾳ Συνόδου ἐπί Καθαιρέσει τοῦ Πατριάρχου Νίκωνος 1666-67.)

Η βάση  επί της οποίας εικονίζεται συμβολικώς ο Θεός Πατήρ, έγκειται  στις  οράσεις των Προφητών τις οποίες η Αγία Ζ´ Οικουμενική Σύνοδος εντέλλεται να εικονίζονται.

Η εν Μόσχα Σύνοδος του 1666 δεν αναφέρεται καθόλου εις την πραγματικήν βάσιν της εικονογραφήσεως του Θεού Πατρός, εις τας οράσεις των Αγίων Προφητών, και διά τούτο είναι λανθασμένο και αυτό το επιχείρημα των αρνητών.

Η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1776.

Πραγματοποιήθηκε επί Πατριάρχου Σωφρονίου του Β΄ και καταδίκασε, χωρίς δισταγμό, την απευθείας απεικόνιση της Αγίας Τριάδος, θεσπίζοντας ότι «η εικόνα αυτή, υποτίθεται της «Αγίας Τριάδος», είναι μια καινοτομία. Είναι ξένη προς την Καθολική, Αποστολική και Ορθόδοξη Εκκλησία. Για την Σύνοδο αυτή αναφέρουμε και τα εξής, που πρέπει να λαμβάνουν υπόψη οι αρνητές της εικόνας της Αγίας Τριάδος. Η  Σύνοδος  αυτή καταδίκασε τους Ορθοδόξους Κολλυβάδες –μεταξύ των οποίων συγκαταλεγόταν και ο ιερομόναχος Αγάπιος ο Κύπριος– ενώ έδιωξε και εξόρισε τον Άγιο Αθανάσιο τον Πάριο. Το 1785 ο πατριάρχης Γαβριήλ ο Δ΄ αθώωσε τον άγιο Αθανάσιο. Η τελική δικαίωση όμως των Κολλυβάδων (για το θέμα των μνημοσύνων και την συχνή θεία Μετάληψη) έγινε αργότερα, τον Αύγουστο του 1819, από τον πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄.

Τέλος  στο διαδίκτυο ανακαλύψαμε και τα εξής:

Γλυπτή Αγία Τριάδα  υπάρχει σε σαρκοφάγο του 325 μ.Χ.
Département des manuscrits, Grec 923 fol 40r, 800-900 A.D. https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b525013124/f83.item
Utrecht Psalter, Psalm 109, 820-840 A.D.
https://psalter.library.uu.nl/page/136
Three similar figures representing the Trinity are involved in the creation of Eve, Dogmatic Sarcophagus, 325-350 A.D.
https://en.wikipedia.org/wiki/Dogmatic_Sarcophagus

Η Δογματική Σαρκοφάγος  είναι επίσης γνωστή ως «Σαρκοφάγος της Τριάδας» είναι μια παλαιοχριστιανική σαρκοφάγος που χρονολογείται από το 320–350, βρίσκεται  τώρα στα Μουσεία του Βατικανού. Ανακαλύφθηκε τον 19ο αιώνα κατά τη διάρκεια εργασιών ανοικοδόμησης στη βασιλική του San Paolo fuori le Mura , στη Ρώμη , Ιταλία .

Στην σαρκοφάγο απεικονίζονται τρεις παρόμοιες γενειοφόροι φιγούρες που αντιπροσωπεύουν την Τριάδα , η μεσαία ένθρονη αντιπροσωπεύει τον Θεό Πατέρα , δημιουργώντας την Εύα από το πλευρό του Αδάμ , που βρίσκεται στο έδαφος.

Μια νεότερη, χωρίς γενειάδα, φιγούρα με τη συμβατική εμφάνιση του Χριστού ανάμεσα στον Αδάμ και την Εύα, και το Δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού.

Τα υπόλοιπα (Ζ Οικουμενική κ.α ) αναλύθηκαν εκτενώς από τον κ.Χ.Σαλταούρα.στα δύο εμπεριστατωμένα άρθρα που δημοσιεύονται στο διαδίκτυο.

π.Δ.Α

 

 

 

 

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΌΝΩΣ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ «ΟΜΟΛΟΓΙΑ»(συμπληρωμένο)

 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός)

Παρατηρώ, ότι κάποιοι ανώνυμοι σχολιαστές του ιστολογίου ΟΜΟΛΟΓΙΑ,  (που μετασχηματίζονται αμέσως σε επώνυμους σε άλλα ιστολόγια με  απενεργοποιημένα σχόλια), συμπεριφέρονται με ένα τρόπο αχαρακτήριστο. Στέλνουν ανώνυμα σχόλια για να έχουν από το αποτέλεσμα υλικό για την λαϊκίστικη πρακτική τους στο δικό τους ιστολόγιο. Γνωστή η κακοήθης αυτή τακτική. Γι΄αυτό για άλλη μια φορά  τους λέω τα εξής:

Α. Με το ιστολόγιο ΟΜΟΛΟΓΙΑ απλά συνεργάζομαι. Σχόλια που αφορούν δικά μου άρθρα από ανώνυμους ΔΕΝ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑΖΩ πλέον. Πιστεύω ότι αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά μου, γιατί καθιερώνω τη μορφή διαλόγου επωνύμου-ανωνύμων (διαδικτυκακό κρυφτό), που προσωπικά δεν με εκφράζει.

Β.Η ανώνυμη κριτική σε επώνυμα άρθρα (όπως  είναι οι δημοσιεύσεις μου)  δείχνουν τουλάχιστον  ατολμία και έλλειψη εκκλησιαστικής παιδείας με  ό,τι από αυτά συνεπάγονται.

Γ. Δεν προτίθεμαι να σχολιάζω πλέον ανώνυμες απόψεις και μη τεκμηριωμένες, ούτε να ανοίξω διάλογο με συκοφάντες και διαστρεβλωτές, που προωθούν με κάθε τρόπο  πρακτική  αγιομαχίας.

Δ. Επειδή διαθέτω και δικά μου ιστολόγια (π.χ Ψηφίδες ορθόδοξης ομολογίας κ.λ.π.), όπου δημοσιεύονται τα δικά μου άρθρα, όποιος θέλει ΠΑΝΤΑ ΕΠΩΝΥΜΑ να στέλνει εκεί τις απόψεις του και ευχαρίστως να συζητώ. Έτσι θα αποφύγουμε και την κατάχρηση της φιλοξενίας στην ΟΜΟΛΟΓΙΑ.

Ε. Τα σχόλια σε όλα τα ιστολόγιά μου  είναι ΑΝΟΙΚΤΑ για συζήτηση, επειδή δεν συνηθίζω να κρύβομαι  πίσω από τις απενεργοποιήσεις των σχολίων, όπως κάποιοι άλλοι  λαϊκιστές.

ΣΤ. Επίσης γνωστοποιώ στους λεγόμενους αντι-οικουμενιστές, ότι με το θέμα του Εσταυρωμένου έχω ασχοληθεί ΕΠΩΝΥΜΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΑΡΘΡΑ από το 2016 τουλάχιστον. Μπορείτε εύκολα να βρείτε τις απόψεις μου (που ανακάλυψαν τώρα κάποιοι νεοφανείς ομολογητές) στο διαδίκτυο. Ο τίτλος των άρθρων μου είναι: ΜΕΓΑΛΟΒΔΟΜΑΔΙΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΥΠΙΕΣ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΙΝΙΣΜΟΙ.

Ζ. Αποτελεί άξιο απορίας το εξής γεγονός. Αντι-οικουμενιστές διαχειριστές  ιστολογίων  και  αυτο-αναγορευόμενοι δάσκαλοι της αποτείχισης  και ΚΡΙΤΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ αρκούνται στην προβολή λαϊκίστικων πρακτικών και απόψεων, αντί να συμβουλεύσουν, το ποίμνιο να πράξει για το θέμα του Εσταυρωμένου ό,τι προβλέπει ο 31^ος Αποστολικός Κανόνας και ΙΕ κανόνας της ΑΒ Συνόδου για θέματα πίστεως;;;Τα λάβαρα και τους Σταυρούς στον δρόμο προβλέπουν οι παραπάνω κανόνες;;;

 

 

Η εκκλησιολογική πλευρά του σκοπιανού ζητήματος

 

επιμέλεια έρευνας.πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Το μόρφωμα της λεγομένης «Εκκλησίας των Σκοπίων» που αυτοπροσδιορίζεται ως δήθεν «Μακεδονική Ορθόδοξος Εκκλησία», υπήρξε δόλιο κατασκεύασμα της Διεθνούς του Κομμουνισμού, της Comintern, και των αιμοσταγών δικτατόρων, Ιωσήφ Στάλιν και Ιωσήφ Μπροζ (Τίτο), με πολιτικό πρόταγμα την διαρπαγή της Ελληνικής Μακεδονίας, της Ιστορίας της, του ονόματός της και της εδαφικής της εκτάσεως με το μύθευμα του δήθεν «μακεδονισμού».

-Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού και κατά ταύτα, ως υπερεθνικός Οργανισμός δεν προσδιορίζεται Εθνολογικά, αλλά υπερεθνικά και επομένως δεν υφίσταται «Μακεδονική Ορθόδοξος Εκκλησία», αλλά Ορθόδοξος Εκκλησία στην περιοχή των Σκοπίων, όπως υφίσταται Ορθόδοξος Εκκλησία στην Ελλάδα κ.ο.κ.

-Η αναγνώρισις από την Συνθήκη των Πρεσπών, Μακεδονικής Εθνότητος και Μακεδονικής γλώσσας ήταν εγκληματική ενέργεια κατά της ελληνικότητος της Μακεδονίας μας και των υπερφυών αγώνων των Μαρτύρων υπερασπιστών της, διότι δεν υφίσταται Μακεδονική Εθνότης, επειδή η Μακεδονία είναι περιοχή του Ελληνικού Έθνους χιλιάδες χρόνια και τα προτάγματα των Σκοπιανών Σλάβων είναι ψευδεπίγραφα, εφόσον το αρκτικόλεξο VMR ήταν τα αρχικά του Βουλγαρικού Κομιτάτου κατά τον Μακεδονικό Αγώνα και ο πρώτος Πρωθυπουργός μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, του Κρατιδίου των Σκοπίων, Γ. Γκεοργκιέφσκι, τον οποίον διόρισεν ο πρώτος Πρόεδρος Κίρο Γκλιγκόροφ, εζήτησε και έλαβε Βουλγαρική υπηκοότητα και Βουλγαρικό διαβατήριο.

-Η δε, εμφανιζομένη ως δήθεν «Μακεδονική γλώσσα», γλωσσολογικώς και επιστημονικώς είναι Βουλγαρική διάλεκτος, με κάποιες Σερβικές λέξεις. Τέλος, η δήθεν «Εθνογένεσις» των Σκοπιανών την 20η Ιουλίου του 1904, η «περίφημη» επανάστασις του «Ίλιντεν» έγινε από το Βουλγαρικό Κομιτάτο και επομένως η εμφανιζομένη ως «Μακεδονική Εθνότης» και δυστυχώς με την συναίνεση των υπογραψάντων την Συνθήκη των Πρεσπών, είναι απλώς ομάδα Βουλγαροφώνων Σλάβων, των οποίων οι προπάτορες εγκατεστάθησαν στην περιοχή, 900 χρόνια μετά τον Μ.Αλέξανδρο, ο οποίος, όπως και ο δάσκαλος του Αριστοτέλης, δεν ομιλούσε και δεν έγραφε «Makedonska».

-Σκοπιανοί «»Κληρικοί»,όπως ο φερόμενος ως «Αρχιεπίσκοπός» τους κ. Στέφανος, δεν μπορούν να είναι Εκκλησία του Χριστού και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγον είναι προδήλως εσφαλμένη η αποδοχή τους αμεταμελήτως σε Εκκλησιαστική Κοινωνία από το  Οικουμενικό Πατριαρχείο και βέβαια εγκληματική, αντικανονική, αντιευαγγελική και απαράδεκτη η απόδοση «Αυτοκεφαλίας» σε αυτό το μόρφωμα από το Πατριαρχείο Σερβίας και η αναγνώρισίς του από το Πατριαρχείο της Ρωσίας. Όλα βέβαια αυτά τα απαράδεκτα και προκλητικά συμβαίνουν, επειδή οι Προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών δεν αίρονται στο ύψος των περιστάσεων δια την αναγκαιοτάτην Σύγκλησιν Πανορθοδόξου Συνόδου, εδώ και τώρα!

AΓΙΟΜΑΧΟΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

 

Διαβάζοντας τα σχόλια στις δημοσιεύσεις για τις σύγχρονες αγιοκατατάξεις παρατηρώ ότι οι γράφοντες θεωρούν ως αγιομάχους μόνο όσους  εκ του παλαιού ημερολογίου αμφισβητούν την αγιότητα των νεοφανών Αγίων.

Ξεχνούν όμως ή ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ  ότι υπάρχουν στον χώρο του παλαιού ημερολογίου και ομάδες που αποδέχονται την αγιότητα των σύγχρονων αγίων. Επίσης υπάρχουν και κοινοί Άγιοι νέου και παλαιού ημερολογίου.(π.χ.Οσία Σοφία της Κλεισούρας) .Θα επανέλθουμε στο θέμα ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ.

Αγιομάχοι όμως υπάρχουν και στον χώρο του νέου ημερολογίου.Χαρακτηριστικό παράδειγμα η  αμφισβήτηση της αγιότητας της Γερόντισσας Γαβριηλίας. 

Στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις  ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ δημοσιεύονται σχετικά θέματα, στα οποία εμπλέκεται και ο γράφων, που δέχτηκε αθεολόγητη κριτική από γραφείο αιρέσεων Μητροπόλεως της Ελλαδικής Εκκλησίας.

1.      https://aktines.blogspot.com/2024/04/blog-post_54.html

 

2.      https://aktines.blogspot.com/2024/04/blog-post_11.html

 

3.      https://aktines.blogspot.com/2024/04/blog-post_923.html

 π.Δημήτριος Αθανασίου

 

Περί των Αγιοκατατάξεων (Δ)

 

Αγιόφιλος ή Αγιομάχος τελικά ο Βαρθολομαίος;

 

Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη στην  katanixi.gr

επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

.....................................................................

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Εκκλησία προκειμένου να γίνει αγιοκατάταξη πρέπει να πληρούνται τα τεκμήρια αγιότητας, όπως είναι να ανήκει ο κεκοιμημένος, με το Βάπτισμα στην Εκκλησία του Χριστού, να υπάρχει Ορθόδοξο φρόνημα, καθώς η αγιότητα είναι αποτέλεσμα της ορθής πίστης, αλλά και άγιος βίος. Η ύπαρξη θαυμάτων ή η μυροβλησία αποτελούν και αυτά τεκμήρια της αγιότητας. Σε αυτά συνηγορεί και το αδιάψευστο στόμα της εκκλησιαστικής συνείδησης. Αυτό σημαίνει πιο απλά ότι ο κεκοιμημενος αναγνωρίζεται ως άγιος στη συνείδηση του ποιμνίου.

Αυτό δεν είναι ξένο προς την παράδοσή μας, καθώς στην Ορθοδοξία δεν έχουμε αγιοποίηση -όρος δυτικός- αλλά αναγνώριση της ήδη υπάρχουσας αγιότητας των συγκεκριμένων μελών της. Έτσι εξηγείται και το ότι ο Άγιος Νεκτάριος αναγνωρίζονταν ως Άγιος και προσεύχονταν σε αυτόν οι πιστοί και τον τιμούσαν ως Άγιο πριν ακόμα αγιοκαταταχθεί επίσημα από την Εκκλησία. Συνηγορεί σε αυτό και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός που λέει ότι τιμούμε τους Αγίους «ὡς ἑνωθέντας Θεῷ κατά προαίρεσιν καί τοῦτον δεξαμένους ἔνοικον καί τῇ τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, ὅπερ αὐτός ἐστι φύσει». Είναι οι Άγιοι οι έμψυχοι ναοί του Θεού, τα έμψυχα του Θεού σκηνώματα.

Οι κατά συρροήν αγιοκατατάξεις του Οικουμενικού Πατριάρχη

Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος στην διάρκεια της Πατριαρχίας του έχει πραγματοποιήσει πάνω από πενήντα αγιοκατατάξεις. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο εκτός από το προσωνύμιο ο Πράσινος Πατριάρχης έχει και το έτερο όνομα «ο Αγιόφιλος».

Πώς ταιριάζει όμως σε έναν Πατριάρχη ο οποίος ασπάζεται την παναίρεση του Οικουμενισμού, που αναγνωρίζει εκκλησιαστικότητα στους αιρετικούς άρα και σωτηρία εκτός της Ορθοδοξίας, να προβαίνει σε αγιοκατατάξεις και μάλιστα τόσες πολλές; Τι σχέση έχει με το πνεύμα και την Πίστη των αγιασμένων αυτών ψυχών; Η Εκκλησία μας δεν προτάσσει το «τιμή αγίου μίμησις αγίου»;  

Τι κρύβεται πίσω από τις αγιοκατατάξεις;

Μήπως είναι μία καλή μέθοδος του κ. Βαρθολομαίου να γλυκάνει το λαό, ή και να τον παραπλανήσει αποκρύπτοντας με αυτόν τον τρόπο την αντορθόδοξη τακτική του και τις πνευματικές ανομίες του; Μήπως ρίχνει στάχτη στα μάτια του ποιμνίου; Μήπως εφαρμόζει την τακτική «άρτος και θεάματα»;

Σε αυτό το σημείο έγκειται η ευθύνη του ποιμνίου το οποίο δεν θα πρέπει καθόλου να παρασύρεται από τέτοιες κινήσεις. Προσοχή αδελφοί χριστιανοί! Στώμεν καλώς!

Ας αναλογιστούμε τι πραγματικά συμβαίνει! Μην μένουμε στη βιτρίνα των πραγμάτων. Μην είμαστε φιλοθεάμονες. Σε αυτό πατάει ο Πατριάρχης και όλοι οι φιλόδοξοι νεοεπίσκοποι και ηγούμενοι του αυτού πνεύματος. Αλλά ως συνετοί και φρόνιμοι να εξετάζουμε την ακρίβεια των πραγμάτων.