Έως πότε παλικάρια θα ζούμε εις τα στενά...
Για του Χριστού την πίστη την Αγία ...
25 Μαρτίου 1821, ημερομηνία κηρύξεως της παλιγγενεσίας. Ο σκλάβος
ρωμιός ξεσηκώνεται και κηρύσσει την επανάστασή του για την Ελευθερία του.
Διάλεξε την συγκεκριμένη ημερομηνία με τον τεράστιο συμβολισμό. Τον
Ευαγγελισμό της Θεομήτορος Παρθένου Υπεραγίας Θεοτόκου.
Διπλός ο συμβολισμός: Ελευθερία της ψυχής εκ των δεσμών του
προπατορικού αμαρτήματος αρχίζει δια του Ευαγγελισμού, με το χαρμόσυνο
μήνυμα της γεννήσεως του Ιησού Χριστού. Εκπληρώνεται η υπόσχεση του
Θεού προς τους πρωτόπλαστους. Την στιγμή της αποχώρησης του Αδάμ και
της Εύας από τον Παράδεισο, ο Θεός είπε απευθυνόμενος στον όφη: «΄οτι
εποίησας τούτο, επικατάρατος σύ από πάντων των κτηνών και από πάντων
των θηρίων της γής· επί τω στήθει σου και τη κοιλία πορεύση και γήν φάγη
πάσας τας ημέρας της ζωής σου, και έχθραν θήσω ανά μέσον της γυναικός
και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής·
αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και σύ τηρήσεις αυτού πτέρναν». Αμέσως μετά
την πτώση και την έξοδο από τον Παράδεισο, η άπειρη αγάπη του Θεού με
την υπόσχεση που εκφράζει το «πρωτευαγγέλιο» ανοίγει τον δρόμο για την
σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Αιώνες μετά, το χαρμόσυνο μήνυμα προς
τη Θεομήτορα για την πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού μεταφέρει ο
αρχάγγελος Γαβριήλ. Το γλυκοχάραμα μιας νέας εποχής. Αρχίζει το ξήλωμα
του κράτους του διαβόλου.
Σπάζει ο επαναστατημένος Έλληνας τα δεσμά της αμαρτίας και δια
των όπλων αγωνίζεται ν’ αποκτήσει και την ατομική του ελευθερία. Η ελληνική
επανάσταση είναι Εθνική, απελευθερωτική και για την πίστη των
επαναστατημένων την Ορθόδοξη. Δεν είναι ταξική, όπως ισχυρίζονται οι
εθνομηδενιστές της προδοσίας των ιερών και των οσίων. Διαβάζουμε εις τα
απομνημονεύματα του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (ορθογραφία δική του):
«Η επανάσταση η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ΄ όσαις γίνονται την
σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης οι επαναστάσεις εναντίον των
διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον
δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτον με ένα λαόν οπού ποτέ δεν ηθέλησε
να αναγνωρισθή, παρά μόνον ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε
ποτέ να θεωρήση τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ΄ ως σκλάβους».