Aπο τον ομοτιμο καθηγητη Ιωαννη Κουντουρα λαβαμε και δημοσιευουμε την παρακατω επιστολη:

Αγαπητέ Οδυσσέα Τσολογιάννη,

            Ασφαλώς θα με θυμάσαι όπως το ίδιο κι΄εγώ.

            Σήμερα γνωστοί μου φίλοι μου έστειλαν να διαβάσω σε ένα site που με αφορά και  το γράφει ένας καθηγητής ονόματι Παλιούρης Στέφανος.  Πληροφορήθηκα ότι το ιστολόγιο ανήκει σε εσένα. Ο εν λόγω καθηγητής αναφέρεται στο βιβλίο μου που κυκλοφόρησε σε εκδόσεις: Ορδόδοξη Κυψέλη με τίτλο «Διαμορφούμενα Α, στο χθες, στο σήμερα, για πάντα » .  Διαβάζοντας επιπολής το βιβλίο μου, η γραφίδα του, φευ!, καταγράφει εναντίον της γραφίδας μου λίαν επιεικώς ασύστολα ψεύδη που χρήζουν ίσαμε ψυχιατρικής προσέγγισης.

            Αγαπητέ Οδυσσέα, σε τέτοιες αποπτωτικές γραφίδες που εκτοξεύονται εναντίον μου εφαρμόζω το ακόλουθο σκεπτικό που το αναφέρω στις σελίδες 13-14 του βιβλίου μου περίπου ως ακολούθως:

             «Σε τέτοιες περιπτώσεις έχω ένα γενικό σκεπτικό, που το εφαρμόζω με καταιγιστικό τρόπο, κι ας χτυπιέται όλος ο αντικείμενος κόσμος... Όταν σε αδικούν ή σε προσβάλλουν, έχεις δικαίωμα (εάν διαπιστώσεις μεγάλη χυδαιότητα σ’αυτόν που σε αδίκησε) να κάνεις πίσω. Σε αυτή την περίπτωση, η υποχώρηση είναι το πιο ηχηρό χαστούκι γι’ αυτόν που σε αδίκησε. Δεν κονταροχτυπιέσαι με τον άνθρωπο που δεν αξίζει να του απευθύνεις ούτε μια λέξη…Εντούτοις, όταν η αδικία, και ιδιαίτερα η χυδαιότητα, δεν περιορίζεται σ’ εσένα αλλά σε κάποιον άλλο και συγκεκριμένα στον άγιό μου Αυγουστίνο (εσύ Οδυσσέα θεωρώ ότι γνωρίζεις πόσο τον ευλαβούμαι και μπορείς να το διαπιστώσεις ανατρέχοντας επιπλέον και το βιβλίο μου)…απαιτείται να καταγγέλλεται, να καταρρίπτεται, να εξαρθρώνεται, να διορθώνεται. Σ΄ αυτή τη συνάφεια εφαρμόζω και την τακτική του αγίου μου “παντί εκάστω αποκρίνεσθαι”…

            Αγαπητέ Οδυσσέα περιορίζομαι σε ορισμένα δειγματοληπτικά στοιχεία της γραφίδας του κ. Π.Σ.  Σε τέτοιες περιπτώσεις κατά κανόνα δεν δευτερολογώ. Μακάρι να υπήρχε σχετικός διαθέσιμος χρόνος.

             Προσωπική προκαταβολική παρένθεση: παρακαλώ να μην επαναλάβει τέτοια φρασεολογία γιατί, φευ!, εκτίθεται σε κάθε στοιχειώδη νου  ο οποίος κάνοντας στοιχειώδη σχετική έρευνα πιθανόν να τον ‘οικτίρει’, ξέχωρα που του ενέχουν ευθύνες με δυνητικές συνέπειες..

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝΑ......ΟΝΤΩΣ!!!!!

Κάποιος κυκλοφόρησε βιβλίο 300 και σελίδων με τον τίτλο «....ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝΑ… ΟΝΤΩΣ!!!!!!». Τι θα πει αυτός ο τίτλος μη ρωτάτε. Είναι του τύπου «Της λύπης μου το τζήπ αναταράζεται, Βρε φάπα σβουριχτή που σου χρειάζεται!».
Το κουλτουρέ αυτό βιβλίο είναι αυτοβιογραφία του γραμμένη με τρόπο εξυπνάδων και κυρίως διαλειπτικό. Σου δίνει μόνο μερικά «ένδοξα» βιογραφικά ψήγματα, έμμεσα πολύ αυτοκολακευτικά, οπότε τα απόντα βιογραφικά στοιχεία, που είναι το 999‰ του συνόλου, αποσιωπώνται, χωρίς η αποσιώπηση να φαίνεται ως εσκεμμένη απόκρυψη. Δικαίωμά του•

 Oπως και του αναγνώστη δικαίωμα είναι να διερευνά κι εξιχνιάζει τα παραλειπόμενα. Τα φανερούμενα λένε συνοπτικώς• «Μη νομίσετε ότι είμαι μόνο μέγας επιστήμων, σαν τον Ιπποκράτη ή το Νεύτωνα, να πούμε• είμαι και μεγαλοτάλαντος - πολυτάλαντος εμπνευσμένος καλλιτέχνης και ποιητής και μουσουργός, σαν τον Όσκαρ Ουάιλντ και τον Καβάφη και τον Ντίνο Χριστιανόπουλο, σαν τον Μπετόβεν και τον Μότσαρτ και τον Μάνο Χατζηδάκη. Τους μοιάζω σε όλα. Δεύτε και προσκυνήστε με, υποκλιθείτε μπροστά στη μεγαλοσύνη μου και στη χαριτωμένη κινητικότητά μου και δράση μου». Και καθώς είναι κι 71 ετών, δηλαδή γέρος, πράγμα που αποφεύγει να το φανερώσει, όπως περίπου οι ηλικιωμένες ανύπαντρες δεν φανερώνουν το έτος γεννήσεώς των, κι αυτός είναι ανύπαντρος, φαίνεται έντονα να διακατέχεται από το άγχος ότι πρέπει, πριν πεθάνει, να σπεύσει να διασαλπίσει και διατυμπανίσει ότι είναι μέγας επιστήμων και μέγιστος καλλιτέχνης. Έτσι διακριτικά και τάχαμου σεμνά και με το σταγονόμετρο. Το βιβλίο του είναι γραμμένο στο στυλ των γραπτών του Κ. Δημητριάδη ή καλλιτεχνιστί αυτονομαζομένου Ντίνου Χριστιανόπουλου, και του Γ. Ιωάννου, και των δυο φιλολόγων κουλτουριάρηδων και καλλιτεχνών. Στη σελίδα 91 υπεραυτοκολακεύεται ότι μια διάσημη κουλτουριάρα κυρία Α. τον αποκάλεσε σε γράμμα της Καβάφη, κι ο ίδιος σχολιάζει• «Ο Καβάφης είναι ο αγαπημένος μου ποιητής». (ήταν ένας Αιγυπτιώτης Έλληνας, μ' αυτό το αραβικό όνομα Καβάφ, που έζησε ως αβρό πλουσιόπαιδο στην Αλεξάνδρεια και στο Λονδίνο, με μόρφωση γυμνασίου, που στα λίγα ποιήματά του λέει εξυπνάδες και «σοφίες» αντλημένες μόνο από τα σχολικά βιβλία του και τις εφημερίδες των ημερών του• Hταν δε και λυσσασμένος κίναιδος , που, όπως λέει ο ίδιος σε ποιήματά του, τις νύχτες έκανε και πιάτσα σε στενά και σκοτεινά σοκάκια της Αλεξανδρείας και του Λονδίνου ψωνίζοντας πελάτες Άραβες, φορείς συφίλιδος και βλεννορροίας• Oι τέτοιοι δεν αντέχουν να μη δείξουν και διατυμπανίσουν αυτές τις ιδιαιτερότητές των• λες και θέλουν να ψωνίσουν και τους αναγνώστες των. Και δεν υπάρχει άνθρωπος, που να διάβασε τα λίγα ποιήματα του Καβάφη, και να μην τα ξέρει αυτά, ούτε υπάρχει τόσο βλάκας που να τα διάβασε αυτά και να μην τα κατάλαβε. Παρά το αραβομουσουλμάνικο επίθετό του ο Καβάφης ήταν, όπως είπα, ελληνικής καταγωγής. Μαθησιακώς ήταν τόσο κούτσουρο, που στις αρχαίες επιτάφιες επιγραφές, οι οποίες τότε βρίσκονταν άφθονες με ανασκαφές, επειδή στις εφημερίδες διάβαζε κάθε μέρα ότι σχεδόν όλες έγραφαν «O Τάδε εκοιμήθη τoν (τόσων) καταλιπών λύπην τοiς φίλοις» (= γονείς, αδέρφια, τέκνα, συγγενείς, και γνωστούς), αυτό το «τοiς φίλοις» το ερμήνευε «στους εραστάς του - επιβήτορές του που είχε ή ψάρευε ως κίναιδος» και άρα «ήταν όλοι τους κίναιδοι σαν αυτόν, κι αυτό είναι το σωστό και το ωραίο και το ταλαντοποιό και το εμπνευσμένο». Είχε το ναρκισσικό - κιναιδικό στειλιάρι την κάψα του πισινού του να λέει τέτοια). Αυτός λοιπόν ο Καβάφης «είναι ο αγαπημένος ποιητής του», κατά την αυθόρμητη κι αβίαστη ομολογία του. Αυτά τα «ο αγαπημένος μου», «ο άγιός μου», «ο γέροντάς μου», και «… μου» και «… μου» και «ο δικός μου», που είναι άφθονα μέσα στην κουλτουρέ αυτοβιογραφία, δείχνουν μια ιδιαίτερη και περίεργη κτητικότητά του. Αυτός βέβαια, όπως λέει, έχει πολλούς «… μου», εκείνοι όμως έχουν κατά τη νοοτροπία του κι επιθυμία του μόνο έναν, τον εαυτο τους δηλαδη.