Τον Πανακηρατο Κυριο και Θεο μας, την Μοναδικη ΕΛΠΙΔΑ ολων των ανθρωπων της Γης, ων υμνησαν, υμνουν και θα υμνουν ΑΙ ΓΕΝΕΑΙ ΠΑΣΑΙ, υβριζει χυδαιοτατα ο Πιθηκανθρωπος Καζαντζακης που εκβρασθηκε απο την Κολασι.

Ει τις ου φιλει Ιησουν Χριστον, ητω αναθεμα.

Tα παρακατω ξεραματα του Πιθηκανθρωπου Καζαντζακη τα προσφερουμε στον αεροφερμενο λεγομενο μητροπολιτη Θεσσαλονικης Φιλοθεο που στις τελετες της "Προσευχητικης εβδομαδας"!!!! εισχωρησε και το ονομα του ΠΙΘΗΚΑΝΘΡΩΠΟΥ Καζαντζακη.

Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡΠΕΡΑΝ: Ο μεγάλος αθεόφοβος βλάσφημος Καζαντζάκης θα πάρει μαζί του στην Κόλαση τους θαυμαστες του.

«Ο Εβραίος μου λέγει πως ο Χριστός μου είνε μπάσταρδος και η Παναγία μου πόρνη, το άγιον Ευαγγέλιον λέγει πως το έγραψεν ο διάβολος. 

Τώρα έχω μάτια να βλέπω τον Εβραίον;  

Ένας άνθρωπος να με υβρίση, να φονεύση τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν και ύστερα το μάτι να μου βγάλη, έχω χρέος ωσάν χριστιανός να τον συγχωρήσω. 

Το δε να υβρίζη τον Χριστόν μου και την Παναγίαν μου, δεν θέλω να τον βλέπω»

(Κοσμάς ο Αιτωλός • Δ' Διδαχή του ιερομάρτυρος)

Εγω δεν ειμαι κανακαρικο προνομιουχο πλασμα του Θεου...ειμαι ενας χαλκας απ την απεραντη αλυσιδα τα ζωα, εγγονος, δισεγγονος του πιθηκου. 

Και αν ξυσεις λιγο το πετσι μου θα βρεις απο κατω τη γιαγια μου τη μαϊμου...  

Υπογραφη: ΠιθηκOΣ KAZANTZAKHΣ

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΩΝ 

ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΙΘΗΚΑΝΘΡΩΠΟ 

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ που ο νεος αεροκατεβατος Θεσσαλονικης Φιλοθεος εντασσει στις εκδηλωσεις που διοργανωνει μεσα στους ναους χωρις ντροπη.

 

"Πόθεν έλαβε το δικαίωμα ο Καζαντζάκης να διαστρεβλοί κατά φρικώδη τρόπον τα ιερά κείμενα και να λέγη,  ότι ουχί εν Βηθλεέμ, αλλ εν Ναζαρέτ εγεννήθη ο Κύριος, 

ότι η εμφάνισις κατά την γέννησιν αγγέλων ήτο...όνειρον της Μητρός Αυτού, 

ότι ο Συμεών είδεν Αυτόν ουχί νήπιον 40 ημερών, αλλά άνδρα τέλειον, 

ότι ο Κύριος δεν είχεν αρχήθεν Μεσσιακήν συνείδησιν, αλλ εμόρφωσεν αυτήν συν τω χρόνω υπό την επήρειαν ποικίλων παραγόντων, 

ότι εν ηλικία 20 ετών ήτο υποψήφιος γαμβρός της Μαγδαληνής, 

ότι ο Ιούδας ήτο ο άριστος και ευπειθέστατος των Μαθητών Αυτού, προύδωκε δ αυτόν μόνον και μόνον διότι...έλαβε προς τούτο διαταγήν Αυτού, ήν ο Διδάσκαλος δεν ανεκάλει παρά πάσας τας παρακλήσεις και διαμαρτυρίας του...αφωσιωμένου εις Αυτόν Ιούδα, 

ότι ο Κύριος ωνειρεύετο επί του Σταυρού (άκουσον,άκουσον!) οικίας και εργαστήρια και ερωτικάς περιπτύξεις και συζύγους και υιούς και εγγόνους; 

Πόθεν ήντλησε πάντα ταύτα ο Καζαντζάκης, κύριε Αθηναίε; 

Εκ των Ευαγγελίων ή εκ του οχετού της αισχράς αυτού φαντασίας και εκπεπορνευμένης σκέψεως";

Από επιστολή του μακαριστού γέροντα Επιφανίου Θεοδωροπούλου στον "Αθηναίο" της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ στις 7/2/1956 για τον "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΕΙΡΑΣΜΟ" του αντίχριστου Καζαντζάκη

ΟΙ ΒΛΑΣΦΗΜΕΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

 

 

Επιμέλεια έρευνας: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγή

Το παρόν άρθρο επιχειρεί μια συστηματική εξέταση των βλάσφημων και αιρετικών απόψεων του Καζαντζάκη, εστιάζοντας στα τρία κύρια πεδία της σκέψης του: τη θεολογία του θεού, τη διδασκαλία για τον Ιησού Χριστό και τη θεολογία της παναγίας. Θα αναδειχθούν οι αποκλίσεις του από την ορθόδοξη πίστη, οι φιλοσοφικές του επιρροές, καθώς και η σχέση του με την εκκλησιαστική παράδοση.

Από ποιους επηρεάστηκε ο Καζαντζάκης.

Φιλόσοφοι και Στοχαστές

1.Ανρί Μπεργκσόν

Ο Νίκος Καζαντζάκης γνώρισε τον Ανρί Μπεργκσόν όταν πήγε στο Παρίσι για σπουδές. Ο Μπεργκσόν ήταν τότε από τους πιο διάσημους φιλοσόφους της Ευρώπης και δίδασκε στο Κολλέγιο της Γαλλίας. Ο Καζαντζάκης τον είχε καθηγητή του και μάλιστα έγραψε ένα δοκίμιο για τη φιλοσοφία του.

Η πιο σημαντική ιδέα που πήρε ο Καζαντζάκης από τον Μπεργκσόν είναι η ζωτική ορμή. Αυτό σημαίνει ότι η ζωή δεν είναι κάτι στατικό και ακίνητο, αλλά μια δύναμη που συνεχώς κινείται, εξελίσσεται και αλλάζει. Σαν ένα ποτάμι που τρέχει και δεν σταματά ποτέ.

Ο Μπεργκσόν πίστευε ότι υπάρχει μια δημιουργική δύναμη μέσα σε όλη την ύλη που την ωθεί να εξελίσσεται. Αυτή η δύναμη δεν είναι έξυπνη ούτε σχεδιάζει τι θα κάνει. Απλώς αγωνίζεται να ξεπεράσει τα εμπόδια και να ανέβει ψηλότερα. Ο Καζαντζάκης πήρε αυτή την ιδέα και την έκανε θρησκεία. Γι' αυτόν, ο θεός δεν είναι κάποιος που κάθεται στον ουρανό και τα ξέρει όλα. Είναι μια δύναμη που αγωνίζεται, που παλεύει, που πέφτει και σηκώνεται ξανά.

2. Φρειδερίκο Νίτσε και τον Καρλ Μαρξ

Ο Νίκος Καζαντζάκης επηρεάστηκε βαθιά από δύο σημαντικούς στοχαστές του δέκατου ένατου αιώνα, τον Φρειδερίκο Νίτσε και τον Καρλ Μαρξ. Και οι δύο τον βοήθησαν να διαμορφώσει τη δική του ξεχωριστή κοσμοθεωρία, που συνδύαζε στοιχεία και από τους δύο, αλλά τα μετέτρεψε με τον δικό του τρόπο.

Ο Νίτσε άσκησε τεράστια επίδραση στον Καζαντζάκη, ιδιαίτερα με την ιδέα του ότι μετά το θάνατο του Ιησού οι μαθητές του δημιούργησαν έναν μύθο που απείχε πολύ από την αυθεντική του διδασκαλία. Αυτή η σκέψη οδήγησε τον Καζαντζάκη να αμφισβητήσει την εκκλησιαστική παράδοση και να αναζητήσει τον αληθινό Χριστό πίσω από τα δόγματα. Ο Νίτσε του έδωσε επίσης την έννοια του υπερανθρώπου, ενός ανθρώπου που ξεπερνά τα όρια του, που δεν δέχεται έτοιμες αλήθειες, αλλά δημιουργεί το δικό του νόημα στη ζωή. Ο Καζαντζάκης είδε στον ήρωά του, είτε αυτός λεγόταν Αλέξης Ζορμπάς είτε Οδυσσέας, αυτόν ακριβώς τον υπερανθρώπου που αγωνίζεται να ξεπεράσει τον εαυτό του. Επίσης, από τον Νίτσε πήρε την αντίληψη της θυσίας ως ανδρικής αρετής. Για τον Νίτσε, η θυσία δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη, η ικανότητα του ανθρώπου να αρνηθεί το εύκολο για χάρη του υψηλού. Ο Καζαντζάκης έκανε αυτή την ιδέα καρδιά της δικής του θεολογίας, όπου ο άνθρωπος πρέπει να θυσιάσει τα πάντα, ακόμα και τη ζωή του, για να πετύχει την ενότητα με το θείο.

Παράλληλα, ο Καρλ Μαρξ επηρέασε τον Καζαντζάκη με τον υλισμό του. Ο Μαρξ έλεγε ότι η ύλη είναι η βάση της πραγματικότητας και ότι οι ιδέες προέρχονται από τις υλικές συνθήκες της ζωής. Ο Καζαντζάκης υιοθέτησε αυτή την άποψη, αλλά της έδωσε μια πνευματική διάσταση που δεν υπήρχε στον Μαρξ. Για τον Καζαντζάκη, ο θεός δεν βρίσκεται σε κάποιον υπερουράνιο κόσμο, μακριά από τη γη και τα ανθρώπινα προβλήματα. Αντίθετα, ο θεός υπάρχει εντός της ύλης, μέσα στην ίδια τη ζωή, στην πάλη, στον ιδρώτα και στο αίμα των ανθρώπων. Αυτή η υλιστική προσέγγιση τον έκανε να απορρίψει την παραδοσιακή θεολογία που μιλά για έναν θεό έξω από τον κόσμο. Για τον Καζαντζάκη, η λύτρωση δεν έρχεται από ψηλά, αλλά από μέσα, από την ίδια την πάλη του ανθρώπου με την ύλη και την ιστορία.

Η σύνθεση των δύο αυτών επιρροών είναι μοναδική. Από τον Νίτσε πήρε την κριτική στη θρησκεία ως θεσμό και την έννοια του υπερανθρώπου. Από τον Μαρξ πήρε την έμφαση στην ύλη και την ιστορική δράση. Αλλά ο Καζαντζάκης δεν έμεινε απλώς σε αυτά. Προσέθεσε το δικό του στοιχείο, που ήταν η πνευματικότητα. Για τον Μαρξ, η θρησκεία είναι όπιο του λαού. Για τον Νίτσε, είναι ηθική των δούλων. Για τον Καζαντζάκη, όμως, η αληθινή θρησκεία είναι η πάλη του ανθρώπου να ξεπεράσει την ύλη και να ενωθεί με τη δύναμη που κινεί τα πάντα. Αυτό που ο Μαρξ έβλεπε ως ταξική πάλη και ο Νίτσε ως βούληση για δύναμη, ο Καζαντζάκης το είδε ως θεϊκό αγώνα, ως σωτηρία του θεού μέσα από τον άνθρωπο.

Η επίδραση της θεωρίας της εξελίξεως του Δαρβίνου στον Καζαντζάκη

Η επίδραση της θεωρίας της εξελίξεως του Δαρβίνου στον Καζαντζάκη, είναι αναμφισβήτητη και την συναντάμε σε διάφορα έργα του, είτε σαν αυτούσια φιλοσοφική ιδέα, είτε σαν ιδέα στο στόμα των ηρώων του. Άλλωστε ο Καζαντζάκης μετέφρασε στα ελληνικά το βιβλίο του Δαρβίνου, Περί καταγωγής των ειδών.  Έτσι στην Ασκητική, διαβάζουμε: «Έλεος να σε κυριέψει για το πλάσμα τούτο που ξεκόρμισε ένα πρωί από τους πίθηκους, γυμνό, ανυπεράσπιστο, χωρίς κέρατα και δόντια, μονάχα με μια σπίθα φωτιά στο μαλακό του καύκαλο. Στο Αναφορά στο Γκρέκο γράφει για το πιστεύω του: «Ο άνθρωπος δεν είναι κανακάρικο, προνομιούχο πλάσμα του Θεού, ... κι αν ξύσεις λίγο το πετσί μας, αν ξύσεις λίγο την ψυχή μας, θα βρεις από κάτω τη γιαγιά μας τη μαϊμού». Κι αλλού, μέσα στο ίδιο βιβλίο λίγο πιο κάτω γράφει: «Ένα ζώο κίνησε από χιλιάδες χρόνια να φτάσει, μα ακόμα δεν έφτασε... ο πίθηκος· βρισκόμαστε ακόμα στα μισά του δρόμου, στον πιθηκάνθρωπο», και ακόμη, «το δίποδο χτήνος ακολουθώντας άλλους δρόμους από τους διανοητικούς, κατόρθωσε να γίνει άνθρωπος».Αυτά βέβαια δεν είναι περίεργα, αφού τα αποδεχότανε, και ήτανε, ιδέες του συρμού. Το περίεργο πάντως είναι, ότι βάζει και στο στόμα του Χριστού του, στον Τε λευταίο Πειρασμό να λέει λόγια δαρβινιστή! «Ο άνθρωπος (συλλογίζονταν ο Ιησούς) κι αν κατάφερνε, με ακατάπαυτον αγώνα, να σταθεί στα πισινά του ποδάρια, δε θα μπορούσε ποτέ να γλιτώσει από το ζεστό, τρυφερό σφιχταγκάλιασμα της μάνας του της μαϊμούς». Σ’ αυτό βέβαια, πάλι δεν καινοτομεί εντελώς, γιατί ακολουθεί τα χνάρια του πνευματικού του πατέρα του Νίτσε. Ο Νίτσε έγραψε στο Ζαρατούστρα.  «Κάνατε το δρόμο από το σκουλήκι στον άνθρωπο κι έχετε ακόμη μέσα σας πολύ σκουλήκι. Άλλοτε ήσασταν πίθηκοι και τώρα ακόμη ο άνθρωπος είναι πιο πίθηκος από κάθε πίθηκο». Και, «ο δρόμος μας πάει προς τα πάνω από το είδος στο υπερ–είδος. Αλλά και μέσω του Μπερξόν ο Καζαντζάκης, έμμεσα, έρχεται σ’ επαφή με το Δαρβινισμό αφού ο Μπερξόν ακολουθούσε την θεωρία της κατευθυνόμενης, της δημιουργού εξέλιξης. Έτσι παρατηρεί κανείς ότι ο Καζαντζάκης κατέληγε εκεί που κατέληγε, ακολουθώντας διάφορα ομοιογενή μονοπάτια. Όλα τα μονοπάτια του τον οδηγούσαν εκεί που αυτός ήθελε να φτάσει.

Α΄. Η Θεολογία του Θεού:

1.1 Η Ανατροπή της Παραδοσιακής Θεολογίας

Ο Καζαντζάκης απορρίπτει κατηγορηματικά την παραδοσιακή αντίληψη ενός παντοδύναμου, αναλλοίωτου και παντογνώστη θεού. Αντ' αυτού, παρουσιάζει έναν θεό που αγωνίζεται, που βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο και που χρειάζεται τον άνθρωπο για να σωθεί:

«Ο θεός μου δεν είναι παντοδύναμος. Αγωνίζεται, γιατί είναι σε κίνδυνο κάθε στιγμή· τρέμει και παραπαίει σε κάθε ζωντανό πλάσμα, και κραυγάζει. Νικιέται αδιάκοπα, αλλά σηκώνεται πάλι, γεμάτος αίμα και χώμα, για να πετάξει πάλι στη μάχη».

Αυτή η αντίληψη επηρεάστηκε βαθιά από τη φιλοσοφία του Ανρί Μπεργκσόν και την έννοια της ζωτικής ορμής, καθώς και από την ιδέα της συνεχούς εξέλιξης και πάλης. Ο θεός του Καζαντζάκη δεν είναι στατικό ον, αλλά μια δυναμική δύναμη που εξελίσσεται μέσα από την ιστορία και την ανθρώπινη εμπειρία.

Η άποψη αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το χριστιανικό δόγμα του παντοδύναμου και αιώνιου θεού, όπως διατυπώνεται στην ορθόδοξη παράδοση. Η έννοια του θεού που αγωνίζεται και κινδυνεύει αποτελεί ουσιαστικά άρνηση της θείας αιωνιότητας και του αναλλοίωτου της Θεότητας.

1.2 Η Έννοια του Σωτήρα του Θεού

Στην κεντρική φιλοσοφική του πραγματεία «Ασκητική: Σωτήρες του Θεού» (1927), ο Καζαντζάκης παρουσιάζει μια επαναστατική ανατροπή της παραδοσιακής διδασκαλίας περί σωτηρίας. Ο τίτλος σημαίνει «Σωτήρες του Θεού» και υποδηλώνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι απλώς παθητικός αποδέκτης της θείας σωτηρίας, αλλά ενεργός συμμέτοχος στη λύτρωση του ίδιου του θεού.

Η κεντρική ιδέα είναι ότι ο θεός γεννιέται μέσα από την πνευματική πάλη του ανθρώπου. Κάθε άνθρωπος που αγωνίζεται να υπερβεί τα όρια του, που παλεύει για την ελευθερία και την αρετή, συμβάλλει στη γέννηση και την εξέλιξη του θεού. Αυτή η σχέση είναι αμοιβαία: ο θεός χρειάζεται τον άνθρωπο για να πραγματωθεί, και ο άνθρωπος χρειάζεται τον θεό για να βρει νόημα στον αγώνα του.

Αυτή η αντίληψη αντιστρέφει πλήρως τη χριστιανική σωτηριολογία, όπου ο θεός είναι αυτός που σώζει τον άνθρωπο, και όχι το αντίστροφο. Η ιδέα ότι ο άνθρωπος σώζει τον θεό αποτελεί βασική αίρεση που αρνείται την παντοδυναμία και την αυτάρκεια του θείου.

1.3 Ο Θεός ως Άβυσσος και Σιωπή

Σε πολλά έργα του, ο Καζαντζάκης παρουσιάζει τον θεό ως άβυσσο, ως σιωπή που καλεί τον άνθρωπο να πέσει μέσα της. Αυτή η αντίληψη έχει στοιχεία μυστικισμού, αλλά και υπαρξισμού. Ο θεός δεν είναι ένα πρόσωπο που απαντά στις προσευχές, αλλά μια δύναμη που προκαλεί τον άνθρωπο να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Στο μυθιστόρημα «Ο Καπετάν Μιχάλης» (1950), ο ήρωας βλέπει τον θεό ως σιωπηλό και απόμακρο, αλλά ταυτόχρονα ως την απόλυτη πρόκληση για την ανδρεία και την ελευθερία. Η σχέση με τον θεό είναι μια σχέση αντρικής φιλίας και ανταγωνισμού, παρόμοια με τη σχέση του Αβραάμ με τον θεό ή του Ιακώβ που παλεύει με τον άγγελο.

Η άρνηση του προσωπικού χαρακτήρα του θεού και η αντικατάστασή του από μια απρόσωπη δύναμη έρχεται σε σύγκρουση με την χριστιανική πίστη σε έναν θεό που αγαπά, που μιλά και που σχετίζεται προσωπικά με τον άνθρωπο.

1.4 Η Θεολογία της Πάλης και της Θυσίας

Για τον Καζαντζάκη, η σχέση με τον θεό δεν είναι μια σχέση ησυχασμού και παρηγοριάς, αλλά μια συνεχής πάλη. Ο άνθρωπος πρέπει να θυσιάσει τα πάντα – την αγάπη, την ευτυχία, τη ζωή του – για να συναντήσει τον θεό. Αυτή η θυσία δεν είναι τιμωρία, αλλά ο μόνος δρόμος για τη λύτρωση.

1.5 Ο Θεός και ο Υλισμός

Παρά την έντονη θρησκευτικότητά του, ο Καζαντζάκης διατηρεί μια υλιστική προσέγγιση. Ο θεός δεν υπάρχει σε έναν υπερουράνιο κόσμο, αλλά εντός της ύλης, μέσα στην ίδια τη ζωή και την πάλη. Αυτή η άποψη τον φέρνει κοντά στον υλισμό του Μαρξ, αλλά με μια πνευματική διάσταση: η ύλη δεν είναι άψυχη, αλλά φορέας μιας δυναμικής δύναμης που εξελίσσεται προς το πνεύμα.

 

Β΄. Η Διδασκαλία για τον Ιησού Χριστό: Ο Άνθρωπος που Έγινε Θεός

2.1 Ο Καζαντζάκης αποδέχεται  την αίρεση ΤΟΥ ΥΙΟΘΕΤΙΣΜΟΥ

Ο Καζαντζάκης αποδέχεται  μια αιρετική προσέγγιση στη χριστολογία, γνωστή ως υιοθετισμός: Ο υιοθετισμός είναι αρχαία χριστολογική αίρεση που αναπτύχθηκε κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Διδάσκει ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ήταν θεός από τη γέννησή του, αλλά έγινε θεός κατά τη διάρκεια της ζωής του. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο Ιησούς ήταν απλός άνθρωπος που υιοθετήθηκε από τον θεό λόγω της ηθικής του τελειότητας και της υπακοής του.

Υπάρχουν δύο κύριες μορφές υιοθετισμού. Ο ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΥΙΟΘΕΤΙΣΜΟΣ. Αυτός που  διδάσκει ότι ο Ιησούς έγινε θεός κατά τη βάπτισή του στον Ιορδάνη ποταμό. Τη στιγμή της βάπτισης, το πνεύμα του θεού κατέβηκε πάνω του και τον υιοθέτησε. Αυτή ήταν η άποψη των Εβιωνιτών και άλλων αιρετικών ομάδων του δεύτερου αιώνα.

Ο υιοθετισμός της σταύρωσης διδάσκει ότι ο Ιησούς έγινε θεός κατά τη σταύρωση ή την ανάστασή του. Η θυσία του στον σταυρό ήταν η πράξη που τον έκανε θεό.

Ο υιοθετισμός καταδικάστηκε από την ορθόδοξη εκκλησία ως αίρεση γιατί αρνείται την ενανθρώπηση του θεού λόγου από τη σύλληψη, χωρίζει τον Ιησούς σε δύο πρόσωπα, τον άνθρωπο Ιησού και τον θεό που τον υιοθέτησε, αρνείται την αιώνια θεότητα του Χριστού και υποβαθμίζει τη σημασία της σάρκωσης. Η καταδίκη έγινε επίσημα στην πρώτη οικουμενική σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. και επιβεβαιώθηκε σε μεταγενέστερες συνόδους.

Σύμφωνα με τον Καζαντζάκη ο Ιησούς δεν ήταν θεός από τη γέννησή του, αλλά έγινε θεός μέσα από την πνευματική του πάλη και την τελική υποταγή στο θέλημα του πατέρα. Αυτή η άποψη έρχεται σε αντίθεση με την ορθόδοξη διδασκαλία περί της θείας φύσης του Χριστού από τη στιγμή της σύλληψής του.

Στον «Τελευταίο Πειρασμό» (1954), ο Ιησούς παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που παλεύει μεταξύ πνεύματος και σαρκός, μεταξύ της επιθυμίας για μια κανονική ανθρώπινη ζωή (οικογένεια, παιδιά, ειρήνη) και της θεϊκής του αποστολής.

Ο υιοθετισμός αποτελεί αρχαία αίρεση που αρνείται την ενανθρώπηση του θεού λόγου και υποστηρίζει ότι ο Ιησούς υιοθετήθηκε ως θεός κατά τη βάπτισή του ή κατά τη σταύρωσή του. Αυτή η άποψη καταδικάστηκε από τις οικουμενικές συνόδους της εκκλησίας.

2.2 Η Σύγκρουση Πνεύματος και Σαρκός

Στον πρόλογο του «Τελευταίου Πειρασμού», ο Καζαντζάκης γράφει:

«Η διπλή ουσία του Χριστού – η λαχτάρα τόσο ανθρώπινη, τόσο υπεράνθρωπη, του ανθρώπου να κατακτήσει τον θεό... ήταν πάντα ένα βαθύ, ακατανόητο μυστήριο για μένα. Η αρχή μου αγωνία και πηγή όλων των χαρών και των λυπών μου από τη νιότη μου και μετά ήταν η αδιάκοπη, ανελέητη μάχη μεταξύ πνεύματος και σαρκός... και η ψυχή μου είναι η αρένα όπου αυτά τα δύο στρατεύματα συγκρούστηκαν και συναντήθηκαν».

Αυτή η διαλεκτική ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θεϊκό αποτελεί τον πυρήνα της διδασκαλίας του. Για τον Καζαντζάκη, ο Χριστός είναι «μισός θεός, μισός άνθρωπος» – μια έκφραση που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την τεταμένη σχέση των δύο φύσεων σε ένα πρόσωπο.

Αυτή η διατύπωση αποκλίνει από την ορθόδοξη διδασκαλία των δύο φύσεων του Χριστού που είναι ασυγχύτως ενωμένες, και προσεγγίζει την αίρεση του νεστοριανισμού που χωρίζει τις δύο φύσεις.

2.3 Ο Τελευταίος Πειρασμός: Το Δίλημμα της Ανθρώπινης Φύσης

Το μυθιστόρημα παρουσιάζει τον Ιησού να αντιμετωπίζει τον τελευταίο πειρασμό πάνω στον σταυρό: ένας άγγελος (που αποδεικνύεται ότι είναι ο σατανάς) τον απομακρύνει από το σταυρό και του προσφέρει μια ζωή γεμάτη, με οικογένεια και παιδιά. Ο Ιησούς ζει αυτή τη ζωή μέχρι τα γεράματα, μέχρι που οι μαθητές του – με επικεφαλής τον Ιούδα – τον κατηγορούν ότι προδόθηκε την αποστολή του.

Στο έργο αυτό, ο Καζαντζάκης εξερευνά το ερώτημα: Τι θα συνέβαινε αν ο Χριστός είχε επιλέξει την ανθρώπινη ευτυχία αντί για τη θυσία; Η απάντηση που δίνεται είναι ότι αυτό θα ήταν η νίκη του κακού – ο Χριστός πρέπει να αρνηθεί την ανθρώπινη ευτυχία για να εκπληρώσει τη θεϊκή του αποστολή.

Η παρουσίαση του Ιούδα ως ήρωα που κατηγορεί τον Χριστό για προδοσία της αποστολής του αποτελεί ανατροπή της παραδοσιακής εκκλησιαστικής ερμηνείας.

Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς περὶ Καζαντζάκη.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.

Ἔχει δημοσιευτεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ ἄποψις τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή γιὰ τὸν Νικόλαο Καζαντζάκη, ὅτι εἶναι ἐνσάρκωσις τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς νὰ ἔχουν δημοσιοποιηθῇ τὰ σχετικὰ τεκμήρια, διότι ὁ δημοσιεύσας δὲν τὰ εἶχε. Τὸ ζήτημα δὲν θὰ εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, ἄν ἡ περίπτωσις τοῦ ἔργου τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶχε γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄξονες γιὰ τὴν μετάλλαξι τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμὸ, πρόθυμο καὶ κατάλληλο γιὰ τὸν χριστιανικὸ -καὶ κατόπιν τὸν διαθρησκειακὸ- οἰκουμενισμό, δηλ. τὴν θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίησι, παραλλήλως μὲ τὴν πολιτική.[1]

Ὁ εἰσοδισμὸς, στὴν Ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ παιδεία, προσώπων ξένων πρὸς τὸ βίωμα καὶ τὴν παραδεδομένη πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ ἔγινε τὸν περασμένο αἰώνα, ἔχει φέρει καρπούς καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι τὸ ὅτι ἐλέγχουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ ὁδηγοῦν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν ἀντίθετη ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες κατεύθυνσι, ἀντίθετη σὲ κάθε παραδοσιακὴ ἀξία. Καὶ ὄχι μόνον τὸ κάνουν, ἀλλὰ κατηγοροῦν δημοσίως ὅσους ὑπερασπίζονται τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες [2] ἤ καὶ τοὺς διώκουν (παράδειγμα ὁ ἐπίσκοπος Τυχικός στὴν Κύπρο).

  Ὁ μασονικός ἑωσφορισμός

 τοῦ Νίκου Καζαντζάκη

Προσέγγιση «συναφειακή» καί «μαιευτική» στά καζαντζακικά Καρούλια

«Ἄς εἶναι καλά ὁ Θεοφονιᾶς ὁ Νίτσε,
αὐτός μούδωσε τό κουράγιο» [1]

Ν. Καζαντζάκης

1. Ἡ τάση ἐκκλησιαστικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ Μασόνου Καζαντζάκη
2. Πρός ἕνα ἑλληνικό ... ἐθνοφυλετισμό ;
3. Ἡ μασονική ἰδιότητα τοῦ Νίκου Καζαντζάκη
4. Ὁ ἑωσφορισμός τῆς Μασονίας καί τῆς Θεοσοφίας
5. Ἡ αἰώνια εὐθύνη τοῦ Καζαντζάκη καί τῶν ὑποστηρικτῶν του
6. «Στά Καρούλια» - ἀπόσπασμα ἀπό τήν «Ἀναφορά στόν Γκρέκο»
7. Ἑρμηνευτικά σχόλια ἐπί τοῦ κειμένου (α΄ - λβ΄)
8. Σημειώσεις τέλους

Εγω αν εβλεπα τον Ευγενιο και ζητουσα να ασπασθω το χερι του, οχι μονο δεν θα το ασπαζομουνα, αλλα θα το ΕΦΤΥΝΑ διοτι γονατισε μπροστα σε εναν Βλασφημο που δεν φιλουσε τον Ιησου αλλα χυδαιολογουσε και τον εβριζε σε ολα του τα συγγραμματα.Ο.Τ.

Οἱ σκοτεινῆς ἐμπνεύσεως πεποιθήσεις καί σκέψεις τοῦ Νίκου Καζαντζάκη, τίς ὁποῖες ἡ λογοτεχνική του ἱκανότητα ἐπένδυσε μέ ἐντέχνως ἡμιδιαφανῆ πέπλα, ἔχουν γίνει ἀντικείμενο προσεκτικῆς ἀποδελτιώσεως καί ἔρευνας καί παρουσιασθεῖ κατά καιρούς στό εὐρύ χριστιανικό κοινό μέ σκοπό τήν εὐαισθητοποίηση καί ἐνημέρωσή του [2].

Τό ὅτι ὁ Νίκος Καζαντζάκης ἔχει παρά ταῦτα «πέραση» στό ἀνυποψίαστο εὐρύ ἀναγνωστικό κοινό, δέν συνιστᾷ ἔκπληξη: καθώς ὁ κόσμος γύρω μας ἀγνοεῖ τά ἀποκρυφιστικά ὑπονοούμενα τῆς -ἐκ πρώτης ὄψεως- θρησκευτικῆς ὁρολογίας τοῦ ἀποκρυφισμοῦ, καί καθώς ἔχει ἀποδεχθεῖ ἀνεπιγνώστως, στό μεγαλύτερό του τμῆμα, τά διδάγματα τοῦ νεο-σατανισμοῦ (ὅπως τό «κάνε ὅ,τι θέλεις» [3]), εἶναι ἁπλῶς φυσικό ἐπακόλουθο ἡ ἀπόρριψη τῆς ὑπακοῆς στόν Θεό καί ἡ ἀποδοχή καί τοῦ ἑωσφορισμοῦ, ὡς θεμιτῆς προοπτικῆς αὐτο-θεώσεως, ἀφοῦ «ἄν δέν ὑπάρχει Θεός, τότε ἐγώ εἶμαι θεός», κατά τήν γνωστή φράση τοῦ Κυρίλλωφ στούς «Δαιμονισμένους» [4] τοῦ Ντοστογιέφσκι!

1. Ἡ τάση ἐκκλησιαστικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ Μασόνου Καζαντζάκη

Τό ἐντελῶς παράδοξο εἶναι ὅμως, ὅτι ἡ μνήμη τοῦ σεσημασμένου Μασόνου καί ἑωσφοριστοῦ Καζαντζάκη, διέρχεται τελευταίως μιά ἐντατική προσπάθεια ἐκκλησιαστικῆς καί θεολογικῆς «ἀποκαθάρσεώς» της, ὥστε αὐτός νά παρουσιασθεῖ post mortem ὡς ἀναζητητής τοῦ Θεοῦ καί ὠφέλιμος συγγραφεύς καί φιλόσοφος, καί νά ἀμφισβητηθεῖ ἡ καταδικαστική γιά τό ἔργο του κοινή ἐκκλησιαστική συνείδηση [5]. Περαιτέρω δέ αὐτή ἡ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀκαδημαϊκῆς θεολογίας τεχνητή «ἀναθεώρηση» τοῦ φαινομένου «Καζαντζάκης», προωθεῖται ἀπό τούς ἴδιους κύκλους πού ἐν γένει προωθοῦν συστηματικῶς τήν ἀλλοίωση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως μέ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τή «μετα-πατερικότητα», τή «μετα-κανονικότητα», τή νικολαϊτική «νεο-ορθοδοξία», τήν προσέγγιση μέ ἕναν νεο-ταξικοῦ τύπου «ἀριστερισμό» (δηλ. τεταγμένον ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, τῆς τεχνητῆς δημιουργίας μειονοτήτων, τῆς θεολογικῆς θωπεύσεως τοῦ Ἰσλαμισμοῦ) κ.λπ. Κατά συνέπειαν ἡ «ἀποκάθαρση» τοῦ Καζαντζάκη «εἰσπράττεται» ὡς συνισταμένη ἑνός εὐρύτερου νεο-ταξικοῦ, νεοεποχικοῦ  θρησκευτικοῦ «πακέτου» ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ μασονική ἰδιότητα τοῦ Καζαντζάκη, ὁπωσδήποτε ὄχι ἄσχετη μέ τόν ἑωσφορισμό του, ὅπως θά φανεῖ κατωτέρω, μονίμως ἀποσιωπᾶται ἀπό τούς «προοδευτικούς» κύκλους αὐτούς, ἐνῷ θά ἀρκοῦσε καί μόνη – σύμφωνα μέ τούς ἱερούς ἐκκλησιαστικούς Κανόνες [6] – γιά νά ἐπιφέρει τόν ἀφορισμό του καί μετά θάνατον.

Ἁρμοδίως ἀνακαλοῦμε στή μνήμη μας, ὅτι ὁ μακαριστός Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης (†2006), ἀναφερόμενος σέ ἀκαδημαϊκό Καθηγητή Θεολόγο, ὑποστηρικτή τοῦ Καζαντζάκη (τόν Νίκο Ματσούκα,†2006), ἔγραφε τό 1989 τά ἑξῆς: «Οἱ ἀπόψεις αὐτές μέ ἀνεστάτωσαν καί δυσκολεύτηκα νά πιστέψω, ὅτι ἦταν δυνατόν νά εὑρεθεῖ πανεπιστημιακός θεολόγος συνήγορος τῶν ἀσυλλήπτου ἀσεβείας καί ἠλιθιότητος ἀντιχριστιανικῶν παραληρημάτων τοῦ Καζ. [...] Τό διάβασα καί ἔφριξα, τόσο γιά τήν ἄχαρι προσπάθεια τοῦ κ. Μ. νά ἐνδύσει “σώνει καί καλά”, ὅλες τίς θεοσκότεινες καί δαιμονικές κραυγές ἀπελπισίας καί ἀνταρσίας κατά τοῦ Θεοῦ, μέ φωτεινό χιτῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅσο καί γιά τούς ἀδικαιολόγητους παραλογισμούς τοῦ θεολόγου» [7].

ΤΡΑΓΙΚΟΙ ΥΜΝΗΤΕΣ 

ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης παρών σε εκδήλωση τιμής του Κρητικού συγγραφέα

Το να προβάλλουν και να τιμούν τον Καζαντζάκη λογοτέχνες, φιλόλογοι, και γραμματιζούμενοι λογής λογής, είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός όσο και να μας βρίσκει αντίθετους. Όμως να υμνείται και να γεραίρεται ο δεδηλωμένος μασόνος και θεοσοφιστής Καζαντζάκης από κληρικούς κάθε τάξης και θεολόγους, είναι άκρως σκανδαλιστικό, ικανό ακόμα και για βαρύ πνευματικό επιτίμιο.

Η είδηση

Προς τιμήν του Καζαντζάκη πραγματοποιήθηκε πολιτιστική εκδήλωση στην Κωνσταντινούπολη την Τρίτη 21 Μαΐου του 2024, με συνδιοργανωτές το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στην Πόλη και τη Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη.

Η εκδήλωση που έλαβε χώρα στο Σισμανόγλειο Μέγαρο είχε θέμα «Ο παγκόσμιος Καζαντζάκης και η απήχηση του στην Τουρκία».

Την εκδήλωση όπως αναφέρει η είδηση, τίμησε με την παρουσία του ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος, ενώ παραβρέθηκαν μητροπολίτες άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πανεπιστημιακοί, εκδότες, δημοσιογράφοι, Τούρκοι πολίτες.

Ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στην Κωνσταντινούπολη αναφέρθηκε στην παγκοσμιότητα του Καζαντζάκη, που «κατάφερε να συγκινεί, να διδάσκει ετερόκλητους ανθρώπους, ανεξάρτητα από εθνικότητα, ηλικία, καταβολές, εξού και η απήχησή του στην Τουρκία.

Γιατί δεν είναι αθώα και απλά τα πράγματα με τον Κρητικό συγγραφέα Ν. Καζαντζάκη;

 

Μακάριος Αυστραλίας όπως Νίκος Καζαντζάκης.

του Αγαθώνικου

Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας παραφράζει τον Καζαντζάκη για να περιγράψει τί είναι πνευματική ζωή!!!

Η Καζαντζάκεια “θεολογία” του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου

Είναι γνωστή η φράση του Νίκου Καζαντζάκη η γραμμένη στον τάφο του “Δεν ελπίζω τίποτα, δεν πιστεύω τίποτα, είμαι ελεύθερος”. Φράση δηλωτική της επιρροής που άσκησε ο μηδενισμός του Νίτσε στον σεσημασμένο μασόνο και αποκρυφιστή Καζαντζάκη.

Είναι τόσο πρόδηλο το αντίχριστο νόημα της καζαντζάκειας φράσης που εκπλαγήκαμε δυσάρεστα, όταν την ακούσαμε παραφθαρμένη από τα χείλη ενός από τους πιο σημαντικούς Ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αναφερόμαστε στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας Μακάριο και στη συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στο διαδικτυακό κανάλι Απαρχή. Παραθέτουμε όλο το επίμαχο μέρος της συνέντευξης και ακουλουθεί η αγιογραφική αναίρεση του: 

 

Eσενα να ακουσει ο λαος ΛΥΚΟΠΟΙΜΕΝΑ ψευτοαρχιεπισκοπε που γονατισες μπροστα στον ταφο του Χιμπατζη Καζαντζακη;;;

Εσενα αλλοτριοποιμενα;;

Που ταυτισθηκες με τον χυδαιογραφο τερατωδη πιθηκο;

Σε ποιον Θεο πιστευεις, ποιον Θεο προσκυνας, αθλιε ρασοφορε;

Τι δουλεια εχεις εσυ με τους χριστιανους;

Φταινε οι χριστιανοι που δεν σε φτυνουν καταμουτρα για να καταλαβεις τι εκανες παναθλιε ρασοφορε.

ΕΚΑΣ ΒΕΒΗΛΕ.

-----------------------

Παρέμβαση Αρχιεπισκόπου Κρήτης για τις νέες ταυτότητες

Ακούστε τι είπε για τις αντιδράσεις, τις ουρές στα αστυνομικά τμήματα και τις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που πραγματοποιήθηκαν και στην Κρήτη

Την αντίθεσή του στις όποιες αντιδράσεις εκφράζονται και στις κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας που οργανώνονται και στην Κρήτη για τις ταυτότητες με ψηφιακή μορφή εξέφρασε ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ευγένιος κατά το λόγο του στον Εσπερινό της εορτής του Αγίου Τίτου.

Ειδικότερα ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κρήτης, με αφορμή και το συλλαλητήριο ενάντια στις νέες ταυτότητες, που είχε προγραμματιστεί την ίδια ώρα στην Πλατεία Ελευθερίας, σε μικρή απόσταση από τον καθεδρικό ναό του Αγίου Τίτου, στο Ηράκλειο, είπε χαρακτηριστικά: «περιμένετε να δούμε αν χρειαστεί να παρέμβει η Εκκλησία. Κανονικά θα έπρεπε να είμαστε όλοι εδώ απόψε και όχι εκεί (σ.σ. στο συλλαλητήριο) που είναι υποκινούμενο από παράεκκλησιαστικά κέντρα».

Μαλλον τον βοηθησε να αναρωσει  ο ηγαπημενος του πιθηκανθρωπος, βλασφημος τερατανθρωπος Καζαντζακης, που τοσο υπεραγαπα αφου γονατισε μπροστα στον ταφο του, θρηνων και οδυρομενος.

Προ ημερων ηρθε και στον Λαγκαδα και μοιραζε χειροφιληματα ο μαγαρισμενος.

Εαν ημουνα εγω και μουδινε το χερι του ειλικρινα θα του το εφτυνα.

Ελπιζω να το κανουν αυτο και πολλοι Κρητες που σεβονται τον εαυτο τους.

---------------------------------------

Εξιτήριο από το νοσοκομείο για τον Αρχιεπίσκοπο Κρήτης.

Όλα πήγαν κατ’ ευχήν με την πορεία της υγείας του

Γκρεμισαν το Σταυρο απο τον ταφο του βλασφημου πιθηκανθρωπου, σαρκαστου, θρασυτατου εμπαικτου των θειων, ακατανομαστου και διαβοητου ανικανου σεξουαλικα, Νικου Καζαντζακη.

Και πολυ καλα εκαναν. 

Επικροτουμε και επαυξανουμε.
Μακαρι να μπορουσαμε και εμεις να το καναμε.

Θα το πανηγυριζαμε.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης 

σκανδαλίζει δεινῶς

 

     Ὅταν γονατίζη εἰς τὸν τάφον ὄχι μόνον ἑνὸς ἀθέου ἀλλὰ καὶ βλασφήμου, τί νὰ ὑποθέση ὁ κάθε πιστὸς διὰ τὰς πεποιθήσεις του; Ὅταν ἐκλέγεται μὲ «σύμψηφα», δὲν διερωτῶνται οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι, ἂν πιστεύη εἰς τὴν ἀνάδειξιν ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Ὡς κατέστη γνωστὸν ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Νέα Κρήτη» τῆς 14ης Νοεμβρίου 2022:

«Νέα ἐπίθεση κατὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Εὐγενίου ἐξαπέλυσε ὁ γνωστὸς ἱερέας ἀπὸ τὸ Ρέθυμνο ποὺ εἶχε δημιουργήσει σάλο μὲ τὰ ἐξώδικα γιὰ τὸ πανηγύρι στὴν Παναγία τὴν Ἐλευθερώτρια ἀλλὰ καὶ εἶχε καταδικαστεῖ ὅταν στὴν ἐποχὴ τῶν ἀπαγορεύσεων τῆς πανδημίας κήρυξε σὲ σχολεῖο τὴν ἡμέρα τοῦ ἁγιασμοῦ νὰ μὴ φοροῦν μάσκες τὰ παιδιὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοῦ ἐπιβληθεῖ ποινικὴ καταδίκη ἀπὸ τὸ Δικαστήριο.

Ὁ ἱερέας ποὺ εἶναι δεινὸς youtuber ἀνέβασε νέο βίντεο τὴν Κυριακὴ 13 Νοεμβρίου 2022 στὸ ὁποῖο στοχοποιεῖ αὐτὴ τὴ φορὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης κ. Εὐγένιο γιὰ τὴ γονυκλισία του στὸν τάφο τοῦ Νίκου Καζαντζάκη στὴν ἐπέτειο θανάτου, ὅπου ἔγινε τρισάγιο στὰ τέλη Ὀκτωβρίου.

 

Η ΚΗΔΕΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

«Καὶ εἱστήκει ὁ λαὸς θεωρῶν. Ἐξεμυκτηρίζων δὲ καὶ οἱ ἄρχοντες σὺν αὐτοῖς λέγοντες…». (Λουκ. 23, 35)

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ» Νοέμβριος 1957 αριθ. φύλλου 199
Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Παιδία, ἔσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς
ἠκούσατε, ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ
νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν˙ ὅθεν
γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν»
(Α΄ Ἰωάν. 2, 18)

Δὲν ὑπάρχει ἀγαπητοί μας ἀναγνῶσται, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης εἰσήλθεν εἰς μίαν ἀπὸ τὶς σκοτεινοτέρας περιόδους τῆς Ἱστορίας. Σημεῖα, ποὺ ὑπερβαίνουν ἐσχάτως εἰς τὸν φυσικόν, ἠθικὸν καὶ πνευματικὸν κόσμον, καὶ προκαλοῦν φόβον, σύγχυσιν, ταραχήν, ἀγωνίαν, προειδοποιοῦν τοὺς πάντας. Ἡ γῆ σείεται. Τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως μαίνονται. Αἱ συνειδήσεις κλονίζονται. Αἱ κοινωνίαι ταράσσονται ἐκ βαθέων. Τὰ ἔθνη τὰ μικρὰ τρέμουν, τὰ μεγάλα καὶ ἰσχυρὰ βρυχῶνται ὡς θηρία ἐν κλωβοῖς. Αἰ δὲ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς Ἐκκλησίαι κλυδωνίζονται. Βαθεῖς ἐρμηνευταὶ τῆς Βίβλου βλέποντες τὰ ὁλονὲν πυκνούμενα σημεῖα λέγουν καὶ γράφουν, ὅτι ἡ σκιὰ τοῦ Ἀντιχρίστου ἐνεφανίσθη ἐπὶ τῆς γῆς. Οἱ πρόδρομοί του ἔφθασαν, καὶ ὡς οἱ μάγοι τῆς Αἰγύπτου ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Μωϋσέως ἐνεργοῦν κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ σημεῖα καὶ τέρατα, ἐντυπωσιάζουν, τρομοκρατοῦν τοὺς ἀμαθεῖς, κλονίζουν ἱερὰς πεποιθήσεις, κάμνουν θραύσιν. Ὀλίγον ἀκόμη καὶ ἔφθασεν ὁ Ἀντίχριστος. Τὶς οὗτος; Ὕψιστε Θεέ, ἐλέησον τὸν κόσμον! Ἡ φοβερὰ προφητεία τοῦ Ἰησοῦ περὶ συντελείας τῶν αἰώνων ἀρχίζει νὰ ἐκπληρώνεται (Ματθ. 24, 3-31). Οὐαὶ τῆ οἰκουμένη ἐκ τῶν ἐπερχομένων αὐτῆ δεινῶν…

Σημεῖον τῶν καιρῶν εἶνε ὅτι ἐν 20ῶ αἰῶνι τῶν φώτων καὶ τῶν ἐπιστημῶν ὁ Γλυκύτατος Ἰησοῦς ἀνασταυρώνεται. Σταυρωταί του δὲ τὴν φορὰν αὐτὴν εἶνε ὄχι Ρωμαῖοι στρατιῶται, ἀλλὰ… χριστιανοὶ, οἱ ὁποῖοι ἐγεννήθησαν ὑπὸ χριστιανῶν γονέων, ἐβαπτίσθησαν εἰς τὸ ὄνομά Του, ἐθήλασαν τὸ ἄδολον γάλα, ἠνδρώθησαν ἐν τοῖς κόλποις τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔπειτα… ἀπεφάσισαν νὰ Τὸν σταυρώσουν ἐκ νέου. Καὶ Τὸν σταυρώνουν κατὰ ποικίλους τρόπους. Ἕνας δʼ ἐξ αὐτῶν εἶνε καὶ ὁ διὰ τῆς ἀπίστου καὶ τῆς αἰσχρᾶς λογοτεχνίας τῶν ἡμερῶν μας. Ἀντὶ καρφιῶν οἱ νέοι αὐτοὶ σταυρωταὶ χρησιμοποιοῦν «τὶς πέννες των», τῶν ὁποίων αἱ αἰχμαὶ πληγώνουν βαθύτερον τὸν Ἰησοῦν ἤ ὅσον οἱ ἧλοι ἐκεῖνοι. Καὶ ὄχι πλέον τὸ σώμα Του, ἀλλὰ τὸ πνεῦμα Του, τὴν διδασκαλίαν Του τὴν ἀθάνατον, τὴν ἀρετήν Του τὴν ἄφθαστον, τὴν καλύπτουσαν οὐρανοὺς, τὴν μυστηριώδη ἐπιρροήν Του ἐπὶ τῆς σκέψεως, τοῦ συναισθήματος καὶ τῆς βουλήσεως τῶν ἀνθρώπων, τὸ εὐεργετικώτατον καθίδρυμα, τὴν Ἐκκλησίαν Του, ἐντὸς τῆς ὁποίας φυλάσσεται ἡ ἱερὰ παρακαταθήκη τῆς πίστεως, αὐτὰ ὅλα θέλουν νὰ πλήξουν, νὰ κρημνίσουν, νὰ ἐξευτελίσουν ἐνώπιον ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητος, ἵνα μὴ καὶ ἡ ἀνάμνησίς Του ταράσσητὸν ὕπνον των.

 

Το προσκύνημα στον Καζαντζάκη.

Η Λεβεντογέννα Κρήτη κάποτε έβγαζε Αγίους και ήρωες. Είχαν αείποτε έντονο θυμικό οι Κρήτες και όταν το μεταποίησε ο Απόστολος Παύλος με το μπόλι του Ευαγγελίου, στράφηκε σε άλλη θετική κατεύθυνση. Έγινε από κατακόρυφη φθίνουσα πορεία, ταχύτατη ανοδική ορμή «προς τα τελειότερα και θυμηδέστερα»… Τώρα, τελευταία, βέβαια ήκιστα η Μεγαλόνησος ακολουθεί το λαμπρό παρελθόν της. Τα δείγματα της εκκλησιαστικής εκκοσμίκευσης είναι πολυπληθέστερα στην επικράτειά της, αναλογικά με τα άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδας.

Αλλοιώθηκε το απολυτίκιο του πνευματικού πατέρα του νησιού Αποστόλου Τίτου που αιώνες επικρατούσε, μόνο και μόνο για να αρέσει στους αγαπολόγους – «εκσυγχρονιστές». Λένε ότι ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης ο υμνογράφος το συνέταξε. «Διορθώθηκε» από τους σύγχρονους ομολόγους του (ως προς την Αρχιερωσύνη και μόνο) και προσαρμόσθηκε στα σύγχρονα «πιστεύω». Στις καινούργιες αντιλήψεις της μεταπατερικής συλλογιστικής… Βέβαια και από πλευράς συντακτικής δεν στέκει. Δεν συντάσσεται εμπρόθετο ρήμα με εμπρόθετο προσδιορισμό στην Αττική διάλεκτο. Υπάρχει σπανιότατα στην γλώσσα της Αγίας Γραφής αλλά γενικά αποφεύγεται. Το ορθό θα ήταν «ως ουν ταύτην εισήξας τω φωτί του Κυρίου». Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα που χάνονται κάτω από την σκιά άλλων βαρύτερων ατοπημάτων…

ΕΙ ΤΙΣ ΟΥ ΦΙΛΕΙ 

TON KYΡΙΟΝ  ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ,

      ΗΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑ (α΄Κορ. 16,22)

ΩΣ ΠΡΟΕΙΡΗΚΑΜΕΝ ΚΑΙ ΑΡΤΙ ΠΑΛΙΝ ΛΕΓΩ΄ ΕΙ ΤΙΣ ΥΜΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΕΤΑΙ ΠΑΡ Ο ΠΑΡΕΛΑΒΕΤΕ, ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ (Γαλ. α΄9).

 Οποιος χριστιανος  ξαναφιληση το χερι αυτου του ΠΑΧΥΔΕΡΜΟΥ του λεγομενου (Ο Θεος να τον καμει!!!) ....αρχιεπισκοπου Κρητης Ευγενιου Σαριδακη, μετα το καταπτυστο, δουλικο και αχρειο γονατισμα του, προ του ταφου του Σατανομορφου διασημου διαβοητου, ανθρωποτερατος Καζαντζακη, θαναι ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΣ και μαγαρισμενος, υπολογος, δοσιλογος και υποδικος προ του βηματος του αφορητα βλασφημηθεντος Πανασπιλου Παντοκρτορος Κυριου και Θεου μας. 

Σήμερα, το σημαντικότερο για αρκετούς αρχιερείς (και λοιπούς ρασοφόρους) είναι το τι γνώμη θα σχηματίσει η κοινωνία για εκείνους. Όχι ο Χριστός μας, ή έστω το ποίμνιο, αλλά η ευρύτερη μάζα, η οποία δυστυχώς δεν δίνει και δεκάρα τσακιστή για την πίστη μας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης φαίνεται να ηγείται της συγκεκριμένης λίστας.

Ποιος θα τον μαζεψει επιτελους; 

Ποιος; 

Καποιοι δεσποταδες και καποιοι παπαδες εχουν τρελλαθει τελειως, 

μα τελειως....

Ελληνες Χριστιανοι.

Κινητοποιειστε τα ορθοδοξα αισθητηρια σας και φυγετε μακρυα απο αυτους.

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΘΕΙΤΕ, οπως το απαιτουν η Αγια Γραφη, οι Ιεροι Κανονες και οι επιταγες των Αγιων Πατερων.

Αυτοι ειναι ΜΟΛΥΣΜΕΝΟΙ απο την Παναιρεσι του Οικουμενισμου που κατεκλυσε την Ελλαδικη Ψευτοεκκλησια και ο μολυσμος τους αντανακλαται σε ολες τις εκδηλωσεις τους.

Δεν το βλεπετε; 

Δεν το καταλαβαινετε;

Δεν το συναισθανεσθε; 

Ολα βοουν και κραζουν.

 

ΘΑΨΤΕ ΤΟΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.

 

ΙΔΟΥ ΠΟΥ ΣΠΑΤΑΛΑEI ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΝΕΟΝΕΡΩΝΑΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΟΥ.

EΝΩ ΤΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΤΑ ΚΑΤΕΦΑΓΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕ ΣΧΕΔΟΝ ΤΙΠΟΤΑ.

75.000€ από τα χρήματα των φορολογουμένων έδωσε η κυβέρνηση σε Κ.Αργυρό και 50 Cent για να αναφέρουν τον ΕΟΤ στο Instagram (upd)

Διασπάθιση δημοσίου χρήματος όπως μόνο αυτοί ξέρουν!

 

(Ανανέωση, αρχικό κείμενο 09:25) Μία πρωτοφανής διασπάθιση του δημοσίου χρήματος από αυτές που μόνο αυτή η κυβέρνηση κάνει, έγινε με την πληρωμή 75.000€ από τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων στον Κωνσταντίνο Αργυρό και τον ράπερ 50 Cent.

 

Για να αναφέρουν τον ΕΟΤ στις προσωπικές τους σελίδες στο Instagram!

Αξίζει να σημειωθεί πως η χορηγία του ΕΟΤ έγινε με διαδικασίες κατεπείγοντος.

Βέβαια τα χρήματα αυτά είναι σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στα 11 εκατομμύρια επιδότησης του βουλευτή Βόλου της ΝΔ Κ.Μαραβέγια και της συζύγου του και το χρήμα που ενθυλάκωνε ο έτερος βουλευτής Γρεβενών της ΝΔ, Α.Πάτσης.