P.R.[=public relations (δημόσιες σχέσεις].

 

  Ἴσως νὰ φανῆ παράξενος ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου μας μὰ εἶναι ἕνα πρόβλημα ποὺ ταλανίζει καὶ ἀφορᾶ ὅλους.H ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ σκέψη γιὰ τὸ ἄρθρο ἦρθε σὲ στιγμὲς εὐρύτερου προβληματισμοῦ ποὺ μονάχος ἡ μὲ ἄλλους συζητούσαμε γιὰ τὸ "πρόβλημα τῆς σιωπῆς τῶν ποιμένων" ποὺ ταλανίζει τὴν ἐποχή μας . Δηλαδὴ ἐνῷ ἔχουμε ποιμένες μορφωμένους , ἠθικοὺς καὶ ὀρθοδόξους δὲν τοὺς βλέπουμε νὰ ἀντιδροῦν ὅπως θὰ ἀντιδροῦσαν λ.χ. οἱ πατέρες τῆς ἐκκλησίας. Ἔτσι ἀρχίσαμε νὰ μελετᾶμε τὸ θέμα διεξοδικὰ Βιβλικὰ καὶ πατερικὰ ὥστε νὰ δοῦμε τί φταίει , ποὺ ὀφείλεται τὸ φαινόμενο αὐτὸ καὶ πὼς μποροῦμε νὰ τὸ λύσουμε . Ἂν νομίζεται ὅτι τὸ κείμενο εἶναι «σιωπῆς κρείττονος» (ὅπως προσφυῶς ἔγραφε ὁ πατὴρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος) δημοσιεύσετέ αὐτό . P.R.=public relations (δημόσιες σχέσεις). πρὶν ὅμως ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ θέμα ἂς διαβάσουμε κάτι ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸν προφήτη Ἰεζεκιήλ(κεφ.2,3-8):

...καὶ σύ, υἱὲ ἀνθρώπου, μὴ φοβηθῇς αὐτοὺς μηδὲ ἐκστῇς ἀπὸ προσώπου αὐτῶν διότι παροιστρήσουσι καὶ ἐπισυστήσονται ἐπὶ σὲ κύκλῳ, ὅτι ἐν μὲσῳ σκορπίων σὺ κατοικεῖς. τοὺς λόγους αὐτῶν μὴ φοβηθῇς καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου αὐτῶν μὴ ἐκστῇς , διότι οἶκος παραπικραίνων ἐστί .καὶ λαλήσεις τοὺς λόγους μοῦ πρὸς αὐτούς,- ἐὰν ἄρα ἀκούσωσιν ἢ πτοηθῶσιν ,ὅτι οἶκος παραπικραίνων ἐστί.- Καὶ σύ , υἱὲ ἀνθρώπου ,ἄκουε του λαλοῦντος πρὸς σέ ,μὴ γίνου παραπικραίνων καθὼς ὁ οἶκος ὁ παραπικραίνων ...»

(Κείμενο- Κ.Γ. Σιαμάκη )

   βλέπουμε ἐδῶ τὸν θεὸ νὰ ζητᾶ ἀπὸ τὸν προφήτη θάρρος του ζητᾶ νὰ μιλήση μετὰ παρρησίας καὶ νὰ μὴν φοβηθῇ τοὺς σκορπιοὺς μάλιστα παρακάτω ὑπόσχεται νὰ κάνει τους ὑπεναντίους νὰ τὸν φοβοῦνται... Αὐτὰ ἴσως κάποιος πεῖ τὰ εἶχε ὑποσχεθεῖ στὸν προφήτη καὶ ὄχι σὲ ἐμᾶς ὅμως ἡ πατερικὴ ἄποψη εἶναι ἄλλη. Ἀφοῦ εἴμαστε ὅλοι βασιλεῖς ἱερεῖς καὶ προφῆτες ὡς χριστιανοὶ ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἰσχύει 100% καὶ γιὰ μᾶς (πόσο μᾶλλον γιὰ τοὺς ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς !) ..... μέχρι ἐδῶ τὸ ἄρθρο γράφτηκε νερὸ ὅμως ὅταν ἔφθασα στὸ σημεῖο αὐτὸ δέν ... μοῦ ἔβγαινε! συνέχεια μιὰ τὸ ἕνα μιὰ τὸ ἄλλο, νά... συνέχιζα ἁγιογραφικῶς καὶ μοῦ ἔβγαινε κάτι σάν... ἑρμηνευτικὸ ὑπόμνημα , μιὰ συνέχιζα πατερικῶς καὶ ὠσαύτως ἔγραφα πατρολογική... διατριβὴ μιὰ ἑστίαζα στοὺς ἱεροὺς κανόνες καὶ ἔβλεπα νὰ ἑτοιμάζεται μιὰ ἀτελείωτη ... δικογραφία! Ἐν τέλει ἔβλεπα τὸν ἑαυτό μου νὰ φουσκώνη σὰν παγώνι ἡ καὶ…βάτραχο τοὺς δὲ(μελλοντικούς ) ἀναγνῶστες νὰ πηγαίνουν γιὰ ... ὕπνο. δηλαδὴ ὠφέλεια... μηδέν. τότε - πρὶν μερικὲς ἡμέρες- ἔπεσε στὰ χέρια μου τὸ βιβλίο- συλλογὴ κειμένων του π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου ποὺ ἔχει ἐπιμεληθεῖ ὁ π. Ἰωάννης Κωστὼφ ἄρθρα μελέται ἐπιστολαὶ τόμος δ΄. ἐκεῖ λοιπόν, πραγματικὰ βρῆκα μιὰ συνέχεια τῆς ἀρεσκείας μου ἁπλῆ ὄμορφη καὶ ὡραία δηλαδὴ ὀρθόδοξη καὶ χριστιανική.

Συγκεκριμένα στὴν σελίδα 157 ἔχει ἕνα ὑπέροχο κείμενο μὲ τὸ τίτλο «τὸ μυστικὸν τῶν πατέρων-τὸ μεγαλεῖον ἐκείνων καὶ ἡ ἀθλιότης ἡμῶν.» Νομίζω ὅτι τὸ μικρὸ αὐτὸ κείμενο ἀξίζει νὰ δημοσιευθῇ ὁλόκληρο ὡς ἔχει- εἶναι ὅτι πρέπει... ἐγὼ ἐδῶ γιὰ νὰ κλείσω τὸ θέμα(και ἔτσι νά... βγάλω τὴν ὑποχρέωση ποὺ ἀνέλαβα ) θὰ ἀναφερθῶ ἐν συντομίᾳ στοὺς 4 λόγους ποὺ ὁ σοφὸς πατέρας-ὄντως πατέρας ,πατέρας τῆς ἐκκλησίας-τοῦ μεγαλείου τῶν πατέρων καὶ τῶν ἡμετέρων... φαινομένων.

i.              Το ζῆν διαρκῶς ἐν Θεῷ. (μνημονευτέον τοῦ θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον Γρηγόριος.

ii.            Απόκρουσις ἀξιωμάτων.

iii.           Επεζήτουν οὐχί τα ἑαυτῶν ἀλλὰ τὰ τοῦ θεοῦ καὶ τῆς ἐκκλησίας καὶ τῶν ἀδελφῶν.

iv.           Το ἀσυμβίβαστον.

Διερευνώντας θάματα της αποτείχισης (Ε).Κριτική θεώρηση του βιβλίου του π.Επιφανίου Θεοδωρόπολουλου -ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ (μέρος δεύτερο).

 

επιμέλεια κειμένων :πρωτοπρεσβυτέρος  Δημήτριος  Αθανασίου 

Σύμφωνα με το περιεχόμενο του βιβλίου, αυτό γράφτηκε για να προφυλάξει τους χριστιανούς από το Σχίσμα του Παλαιοημερολογητισμού, χωρίς να δικαιολογήσει  ο συγγραφέας , γιατί ο Παλαιοημερολογητισμός είναι Σχίσμα. Θεωρεί δηλ.ότι η Κρατική Ελλαδική Εκκλησία είναι Η ΜΟΝΗ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ξεχνώντας τα εξής  σχετικά με την ημερολογιακή ρύθμιση του  1924.

Α. Την αντικανονικότητα του Πατριάρχη Μελετίου Μεταξάκη.

Β. Την αντικανονικότητα του λεγόμενου Πανορθόδοξου Συνεδρίου του 1923, που αποφάσισε την ημερολογιακή μεταρρύθμιση.(Απουσίαζαν τρία Πατριαρχεία).

Γ. Την αντικανονικότητα του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδόπουλου, που εκλέχτηκε από Αριστίνδην Σύνοδο.

Δ. Την έλλειψη ποιμαντικής κατήχησης και ενημέρωσης   του χριστεπωνύμου πληρώματος για την αναγκαιότητα της αλλαγής του ημερολογίου και τον σκοπό της.(Εγκύκλιοι 1902 και 1920)

Ε.. Τον απαράδεκτο εκκλησιαστικά και ηθικά τρόπο επιβολής του νέου ημερολογίου με την βοήθεια του κρατικού μηχανισμου με καθαιρέσεις κληρικών και με διώξεις κληρικών και λαϊκών αναβιώνοντας τις αιρέσεις σεργιανισμού, καισαροπαπισμού και παποκαισαρισμού.

ΣΤ. Τον απαράδεκτο χρόνο υλοποίησης της ημερολογικής μεταρρύθμισης. Είχε προηγηθεί η μικρασιατική καταστροφή και η Ελλάδα μετρούσε τις πληγές της.Είχε κατασπαραχθεί ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, είχαμε μαζική μετανάστευση προσφύγων στην Ελλάδα. Υπήρχε πολιτική και οικονομική αστάθεια κ.α. Τίποτα από τα παραπάνω δεν λαμβάνει υπόψη ο π.Ε.Θ.

Επίσης στο βιβλίο αυτό αναβιώνει ο Επισκοποκεντρισμός, σύμφωνα με την οποία  μετατίθενται τα  όρια της Εκκλησίας από την Αλήθεια της Πίστεως, στα πρόσωπα που την διοικούν!!! Έτσι λοιπόν για να βρίσκεται καποιοε εντός Εκκλησίας  πρέπει να κοινωνεί με τους εκάστοτε διοικούντες αυτήν, ακόμη και αν αυτοί είναι αιρετικοί!!! 

Διερευνώντας θέματα της αποτείχισης (Δ).Κριτική θεώρηση του βιβλίου του π.Επιφανίου Θεοδωρόπουλου "ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ".(Μέρος πρώτο)

 

Μοναχός Αρσένιος: Τα δύο άκρα: οικουμενισμός και ζηλωτισμός 

«Μελετώντας, το κατά δύναμιν, το βιβλίο του μακαριστού και σοφού γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου «Τα δύο άκρα», ομολογώ πως βρήκα πολλές απαντήσεις και ανάπαυση ψυχική από τα δύσκολα που διερχόμαστε, δηλαδή από τον οικουμενισμό και τον ζηλωτισμό.

Κανείς δεν αμφιβάλλει πως η Εκκλησία μας έχει ταλαιπωρηθεί πολύ από τα δύο αυτά άκρα. Το ένα άκρο, ο οικουμενισμός με σύνθημα- μάλλον με δόλωμα- την αγαπολογία προελαύνει με πολύ θράσος και αναίδεια και στο πέρασμα του ισοπεδώνει τα πάντα: αγίες Συνόδους, ιερούς Κανόνες,

παραδόσεις, αλλά τι λέω; Ακόμη και την αγία Τριάδα τόλμησε και ύβρισε δια του filioque και αλάθητου του Πάπα, ο οποίος είναι το αφεντικό του οικουμενισμού. Και όλα αυτά τα έχει υπεραπλουστεύσει με την καταραμένη αγαπολογία.

Δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε πόσο έχει ακριβώς προχωρήσει στην Ελλάδα μας ο οικουμενισμός, αλλά σίγουρα το ρεύμα που κινείται είναι πολύ ανησυχητικό. Έτσι λοιπόν το ένα άκρο, ο οικουμενισμός, μάς ήρθε από την δαιμονοκρατούμενη Δύση.

Το δεύτερο άκρο προήλθε μέσα από τα σπλάχνα της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και λέγεται ζηλωτισμός. Ο ζηλωτισμός γεννήθηκε το 1924 από μία άστοχη ενέργεια των ηγετών της Εκκλησίας μας που άλλαξε το ημερολόγιο για το χατήρι των οικουμενιστών, ωστόσο όμως δεν επέφερε καμία αλλοίωση στο δόγμα της αγίας Τριάδος. Να πούμε πως το μεν παλαιό εορτολόγιο ήταν από ειδωλολάτρη, το δε νέο από οικουμενιστή. Κι ενώ όπως είπαμε δεν ζημιώθηκε η Εκκλησία μας από αυτήν την αλλαγή του εορτολογίου, όμως ζημιώθηκε από τα τέκνα της, που δυστυχώς για χάρη των 13 ημερών δημιουργήθηκε σχίσμα που ταλαιπωρεί την εκκλησία μας αρκετές δεκαετίες, λες και με το παλιό ημερολόγιο δεν πήγαινε κανείς στην κόλαση.

Έτσι λοιπόν βάλλεται η μητέρα μας Εκκλησία από αυτά τα δύο επικίνδυνα άκρα και εμείς που θέλουμε να περπατήσουμε τη βασιλική οδό του Χριστού μας, που μόνον σ΄ αυτήν περπάτησαν όλοι οι άγιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, βρισκόμαστε και είμαστε αντιμέτωποι ανάμεσα στα δύο αυτά πυρά που εκτοξεύονται από τα δύο άκρα. Οι οικουμενιστές μάς κοιτάζουν καχύποπτα και μάς ονομάζουν καθυστερημένους και ανθρώπους που δεν έχουμε συλλάβει το «μεγάλο» νόημα των καιρών, οι δε ζηλωτές μάς ονομάζουν δειλούς και τον αγώνα μας που κάνουμε εμείς της μέσης και βασιλικής οδού, μάς τον ονομάζουν φλυαρίες και χαρτοπόλεμο!

 Κι ενώ οι ζηλωτές έχουν αντιληφθεί τη «δειλία» και «φλυαρία» μας, όπως εσφαλμένα αυτοί νομίζουν, όμως ακόμα δεν έχουν -μάλλον δεν θέλουν να αντιληφθούν -πόση ζημία και ταλαιπωρία έχουν φέρει στο σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κατά τα άλλα όμως, εμφανίζονται και λένε πως αυτοί οι ζηλωτές είναι η γνήσια Εκκλησία του Χριστού, οι δε άλλοι που πορεύονται με το νέο εορτολόγιο αλλά και αγιορείτες που μνημονεύουμε τον οικουμενικό Πατριάρχη έχουμε εκπέσει κατά αυτούς από τη Χάρη του Θεού, και τα μυστήρια μας είναι άκυρα! Φυσικά τους κανόνες των αποστόλων και των αγίων πατέρων μας τους έχουν κάνει κανόνια για να βομβαρδίζουν όσους από εμάς πορευόμαστε τη μέση και βασιλική οδό του Χριστού.

 Είναι γεγονός λοιπόν, πως από το πέρας της συνόδου του Κολυμπαρίου της Κρήτης αυτά τα δύο άκρα σημειώνουν σταδιακή αύξηση. Οι οικουμενιστές με τις υπογραφές της Συνόδου καυχώνται πως ο πόθος τους για την παράνομη ένωση βρίσκεται κοντά και ο καιρός έχει ωριμάσει αρκετά ώστε να γίνει το ποθούμενό τους. Οι δε ζηλωτές αύξησαν την παράλογη λοιδορία προς εμάς που ακολουθούμε τη μέση και βασιλική οδό.

 Βρίζουν ακόμα και τον πιο σοφό στα θεία των τελευταίων δεκαετιών, γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Όταν διαβάζει κανείς τα συγγράμματα του π. Επιφανίου, το πρώτο που διακρίνει ο αναγνώστης είναι η μεγάλη αρετή της διακρίσεως του σοφού γέροντα. Ίσως να είναι απαράμιλλος και αναντικατάστατος τολμώ να πω, στο είδος του. Επίσης όλα τα κείμενα του πατρός έχουν το άρωμα του πόνου και της αγάπης προς την ορθόδοξη πίστη. Ακόμα θα έλεγα πως για τα σημερινά αδιέξοδα που περνά η Εκκλησία μας, μόνο τα συγγράμματα του π. Επιφανίου φτάνουν για να φέρουν την ισορροπία στην Εκκλησία.

 Το Πηδάλιο κι οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας δεν ερμηνεύονται με την απλή λογική του καθενός μας, χρειάζεται απαραιτήτως ο φωτισμός του Αγ. Πνεύματος. Κι ένας τέτοιος άνθρωπος με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος είναι ο μακαριστός γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Μπορεί να μην υπάρχει ανάμεσά μας σωματικώς, αλλά όμως τα συγγράμματα που μας άφησε νομίζω πως μας λύνουν όλα τα εκκλησιαστικά προβλήματα που μετά την προβληματική σύνοδο της Κρήτης αυξηθήκανε. Αλλά ας ακούσουμε λίγα από τα θεόπνευστα λόγια του σοφού γέροντα Επιφανίου.

 Απαντά ο μακαριστός γέροντας σε επιστολή ενός πατρός Νικοδήμου αγιορείτου για την παύση μνημόσυνου του Πατριάρχου: «Η παύσις του μνημοσύνου του Πατριάρχου εις την οποίαν καταλήξατε, είναι το έσχατον όριον το οποίον επιτρέπουν οι ιεροί Κανόνες. Μην προχωρήσετε περαιτέρω (δηλαδή εις αποδοχήν μνημοσύνου ετέρων επισκόπων), διότι τότε προσχωρείτε εις σχίσμα! Εφ΄όσον νυν αρκείσθε εις αυτό και συνεχίζετε «κοινωνούντες μετά της κρατούσης μητρός εκκλησίας και μετά πασών των ορθοδόξων εκκλησιών» ως γράφεις, ίστασθε επί εδάφους εκκλησιαστικώς ασφαλούς. Προσοχή μόνον μη σημειωθή και έτερον βήμα! Εφ΄όσον αρκείσθε εις αυτό και δεν προβαίνετε εις αποκήρυξιν του Πατριάρχου (όπως έπραξαν άλλοι), δηλ. εις διακήρυξιν ότι ούτος είναι πλέον έκπτωτος, είναι καθηρημένος, εστερήθη της χάριτος, δεν τελεί έγκυρα μυστήρια κλπ, δεν είναι δυνατόν να κατηγορηθείτε επί προτεσταντισμώ. Ο ΙΕ’ κανών της Πρωτοδευτέρας επιτρέπει μεν εις τα άτομα την παύσιν του μνημοσύνου προ «Συνοδικής διαγνώσεως», δεν ανατίθησιν όμως εις τα άτομα τας δίκας και καταδίκας των αίρετικών επισκόπων. Τούτο είναι έργον ουχί ατόμων, αλλά Συνόδου».

 Ποιος να μη θαυμάσει λοιπόν την σοφία του Θεού κατοικούσα μέσα σε αυτόν τον μακαριστό γέροντα; Ποιος δεν θα συμφωνήσει πως αυτοί οι λόγοι του πατρός όσοι τους μελετούν και τους ενστερνίζονται δεν θα γλυτώσουν από το βάραθρo της απωλείας των δύο άκρων;

Διερευνώντας θέματα της αποτείχισης (Γ)-Ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για οικουμενισμό, αντι-οικουμενιστικό αγώνα και αποτείχιση

 

Εισαγωγικά

Στο παρακάτω άρθρο γίνεται παρουσίαση των θέσεων του π.Επιφανίου Θεοδωρόπουλου για τον Οικουμενισμό, τον αντι-οικουμενιστικό αγώνα και την αποτείχιση. Οι ενότητες του άρθρου είναι.

Α. Ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τα δύο άκρα (Οικουμενισμό και ζηλωτισμό).

Β. . Ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος ως ομολογητής της Αλήθειας του Χριστού.

Γ. Τι έλεγε για τον Προτεσταντισμό και το ΠΣΕ ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Δ.Ο Αρχιμ.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τους Οικουμενιστές και τους Παπικούς.

Ε. Ο π.Επιφάνιος .Θεοδωρόπουλος  περί αποτείχισης και αντιοικουμενιστικού αγώνα.

ΣΤ.Ο π.Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος για τις συμπροσευχές.

Σε επόμενο άρθρο θα δημοσιευτούν κριτικές για του βιβλίο του μακαριστού Γέροντος ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ

π.Δ.Α

 

-----------------------------------------------------------

Α. Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ

 

Η θεωρία του σεπτού Γέροντος περί των δύο άκρων (του ακρίτου, ακράτου και ανεπιγνώστου ζηλωτισμού αφ' ενός, και της παναιρέσεως του Οικουμενισμού αφ' ετέρου), έθετε τους κανονικούς φραγμούς, τα κανονικά όρια και την κόκκινη γραμμή μεταξύ αληθείας και ψεύδους, φωτός και σκότους, ορθοδοξίας και πλάνης, Ορθοδόξου Εκκλησίας και ετεροδόξων ομολογιών, αληθούς πίστεως και διαφόρων θρησκειών και παραθρησκειών, ορθοδόξου εκκλησιολογικής θεωρίας και άλλων αιρετικών θεωριών, στις οποίες εντάσσονται η θεωρία των κλάδων και οι νεώτερες θεωρίες περί δύο πνευμόνων, περί αδελφών - ετεροδόξων εκκλησιών, περί της Μιάς Αγίας, αλλ' εν ταυτώ και διηρημένης Εκκλησίας κ.α.

Β.Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΩΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η απόλυτη αφοσίωσις και προσήλωσίς του εις τα πιστεύματα της Ορθοδόξου Πίστεως και Παραδόσεως και η αμετακίνητη στάσις του σε περιπτώσεις παραβιάσεως ή παραχαράξεως αυτών.

Ομολογουμένως, ο αείμνηστος Γέροντας ήτο «ο άρτιος του Θεού άνθρωπος προς παν έργον αγαθόν εξηρτισμένος»˙ «τέλειος και ολόκληρος εν μηδενί λειπόμενος». Η θεολογική του συγκρότησις αρίστη. Η γνώσις και οικείωσίς του με τους Θείους και Ιερούς Κανόνας της Εκκλησίας μας, το Ιερόν Πηδάλιον και το Κανονικόν Δίκαιον σπανία. Η προσήλωσίς του εις τα Ιερά της Ορθοδόξου Πίστεώς μας πιστεύματα, την Δογματικήν διδασκαλίαν της Καθολικής των Ορθοδόξων Εκκλησίας και την εν γένει Ορθόδοξον Παράδοσιν δεδομένη, υποδειγματική.

Όσον επιεικής και διακριτικός ήτο σε θέματα πνευματικής ζωής και αγώνος διά την κάθαρσιν και τον φωτισμόν και εξαντλούσε υπέρ του αγωνιζομένου κάθε όριο επιεικείας και οικονομίας, χωρίς βεβαίως να παραβαίνη τα Κανονικά θέσμια, τόσον ακριβής και ανυποχώρητος ήτο σε θέματα Ορθοδόξου Πίστεως και διδασκαλίας και τηρήσεως των Ιερών Κανόνων. Έλεγε χαρακτηριστικά: οι Ιεροί Κανόνες, παραθεωρούμενοι και παραβιαζόμενοι, εκδικούνται.

Ήτο απόλυτος σε θέματα εκκλησιαστικής κοινωνίας μετά των κανονικώς ακοινωνήτων (ετεροδόξων, αιρετικών, σχισματικών και ετεροθρήσκων) και μάλιστα εν ώρα προσευχής και Θείας Λατρείας. Απέκρουε κάθε ετεροδιδασκαλία, αιρετική και αιρετίζουσα διδαχή και πρόβαλλε πάντοτε την υγιαίνουσα διδασκαλία. Σε θέματα προσκρούοντα εις την Ορθόδοξον Πίστιν και διδαχήν, την Δογματικήν διδασκαλίαν της Εκκλησίας μας (όρους πίστεως, δόγματα) και τους Ιερούς Κανόνας της ήτο αυστηρός και αμετακίνητος. «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πίστεως» έλεγε, υπομιμνήσκων την Πατερικήν τοποθέτησιν.

(* Απόσπασμα του επιμνημόσυνου λόγου του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Κυθήρων κ. Σεραφείμ στο ιερό μνημόσυνο του Γέροντος Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου το Σάββατο 2 Νοεμβρίου 2013 στην Ιερά Μονή Κεχαριτωμένης Τροιζηνίας.)

Γ.ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΣΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

α) Περί των Προτεσταντών. Είναι ανεπίτρεπτος η συμμετοχή μας εις το «Παγκόσμιον Συμβούλιον των Εκκλησιών».

 

Έγραφε προς άπασαν την Σεπτήν Ιεραρχίαν τω 1958 περί των Προτεσταντών και περί του Οικουμενικού Συμβουλίου αυτών ο σοφός Γέροντάς μας: «Αντετάχθημεν, (εις την συμμετοχήν της Εκκλησίας της Ελλάδος), διότι επιστεύομεν ότι ουδέν καλόν έμελλεν εκ της τοιαύτης συμμετοχής να προκύψη, μάλλον δε βλάβη δια την ημετέραν Εκκλησίαν. Δεν ηδυνάμεθα να εννοήσωμεν ποιός ήτο ο αποχρών λόγος της τοιαύτης συμμετοχής. Μήπως η προπαρασκευή του εδάφους και η δημιουργία προϋποθέσεων, έστω και ελαχίστων, προς μελλοντικήν ένωσιν; Αλλά θα ήτο τουλάχιστον φαιδρά μία τοιαύτη δικαιολογία. 

Πώς είνε δυνατόν να υπάρξη και η πλέον αμυδρά ελπίς ενώσεως, όταν ο Προτεσταντισμός δεν δύναται να κατορθώση την ιδίαν ένωσιν, κατατετμημένος εις Ομολογίας μικρόν υπολειπομένας του αριθμού διακόσια; Όταν αι Ομολογίαι αυταί συν τη παρόδω του χρόνου ου μόνον δεν μειούνται, αλλ’ απεναντίας αυξάνονται και πληθύνονται; Εάν ποτέ πνεύση εν τω δυστήνω  Προτεσταντισμώ πνεύμα Ενότητος, τότε φυσικόν είναι η Ενότης να εκδηλωθή και να συντελεσθή πρώτον εν τοις ιδίοις αυτού κόλποις και είτα να ζητήση επεκτάσεις. Εάν λοιπόν ίδωμέν ποτε τον Προτεσταντισμόν ομονοούντα και συντασσόμενον εις μίαν ομολογίαν, τότε θα έχη λόγον πάσα προς ένωσιν κατατείνουσα ενέργεια ημών. Διότι η μεταξύ αυτού ενότης θα αποτελή αμάχητον τεκμήριον εκτιμήσεως της ειλικρινείας των προς Ένωσιν μετ’ άλλων Χριστιανικών Ομολογιών προθέσεων αυτού. Μέχρι της ημέρας εκείνης όμως επιβάλλεται μία μόνη απάντησις εις τας περί ενώσεως δήθεν επιθυμίας και διακηρύξεις του μυριοκεφάλου Προτεσταντισμού: «Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν». Το περισσόν τούτου εκ του πονηρού εστιν…» (Τα δύο άκρα, σελ.11).

ΣΗΜΕΡΑ, Ο π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ, ΠΟΣΟ ΣΚΛΗΡΑ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΕΙΡΩΝΑ ΤΟΥ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ, ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ;

ΘΑ ΤΟΝ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΕ APRIORI ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΕ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ, ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΞΩΜΟΤΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΣΩΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Επιστολή Γέροντος Επιφανίου Θεοδωροπούλου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα (αποσπάσματα)

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ, φύλλον Δεκεμβρίου 1965
Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος_

Παναγιώτατε,
Αλληλογραφείτε μετά του Πάπα εν πάση εκκλησιαστική τάξει, ως εάν έζωμεν εις τον Ε’ μ.Χ. αιώνα.

Ανταλλάσετε μετ’ αυτού τρυφεράς περιπτύξεις και αδελφικούς ασπασμούς.

Καλείτε αυτόν «Πρώτον Επίσκοπον της Χριστιανοσύνης» και υμάς Αυτόν δεύτερον.

Διακηρύσσετε ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο Εκκλησίας».

Συμπροσεύχεσθε μετ’ αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους.

Αίρετε εκ μέσου αιωνοβίους αφορισμούς. (άρση αναθεμάτων)

Παναγιώτατε, τί εκ των δύο συνέβη; Ο Πάπας προσεχώρησε εις την Ορθοδοξίαν ή Υμείς εις τον Παπισμόν;

Πώς είναι δυνατόν ο αιρετικός Πάπας να είναι ο Πρώτος Επίσκοπος της Χριστιανοσύνης και Υμείς ο δεύτερος;

Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών;

Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης;

Πώς δ’ ακόμη είναι δυνατόν να αίρωνται αι κανονικαί της Εκκλησίας ποιναί, όταν το αντικείμενον αυτών (η αίρεσις) ου μόνον εξακολουθή να υπάρχει, αλλά και αισίως αύξεται και μεγενθύνεται και γαυριά;

Παναγιώτατε, «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πίστεως».

Ο Οικουμενικός Θρόνος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη παντού απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως.

Οι φάροι είναι χρήσιμοι εάν και εφόσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκοπέλους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είναι μόνον άχρηστοι αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονται και αυτοί εις σκοπέλους.

Αυτα τα κειμενα του π. Επιφανιου Θεοδωροπουλου δεν τα διαβασε ποτε ο κακοδοξος κληρικαλιστης ασοφος και ανιστορητος πατηρ Βασιλειος Βολουδακης;

Επιλεκτικα χρησιμοποιει τον π. Επιφανιο;

Βεβαια και ο π. Επιφανιος δεν ηταν αλαθητος μπορει να επεσε εξω σε καποιες θεσεις του.

Τα τεκνα του π. Βολουδακη δεν ψαχνουν καθολου τα λεγομενα του γεροντα τους; 

Σαν φιογκοι και αβουλα οντα τον παρακολουθουν; 

Τα ανιστορητα και τα λαθη του ειναι ασταματητα.

----------------------------------------------------

Τα «δύο άκρα» του μακαριστού π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου μέσα σε 2 παραγράφους.

Posted on 14 Ιουνίου, 2022

1.«Παναγιώτατε, μυριάκις προτιμότερον να εκριζωθή ο ιστορικός της Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος και να μεταφυτευθή εις έρημον τινα νησίδα του πελάγους, ακόμη δε και να καταποντισθή εις τα βάθη του Βοσπόρου, ή να επιχειρηθή έστω και η ελαχίστη παρέκλισις από της χρυσής των πατέρων γραμμής, ομοφώνως βοώντων: «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Πίστεως». …[…]… Έν μόνον κρατήσατε, έν φυλάξατε, ενός φείσασθε, έν μη θυσιάσητε: την Ορθόδοξον Πίστιν! Ο Οικουμενικός Θρόνος έχει αξίαν και χρησιμότητα μόνον και μόνον όταν εκπέμπη παντού απανταχού της γης το γλυκύ και ανέσπερον της Ορθοδοξίας Φως. Οι φάροι είναι χρήσιμοι εάν και εφόσον φωτίζωσι τους ναυτιλλομένους, ίνα αποφεύγωσι τους σκόπελους. Όταν το φως αυτών σβεσθή, τότε δεν είναι μόνον άχρηστοι αλλά και επιβλαβείς, διότι μεταβάλλονατι και αυτοί εις σκόπελους.»

[Απόσπασμα από την Επιστολή του π. Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου στον Οικ. Πατριάρχη Αθηναγόρα]

ΣΑΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ ΕΠΙΦΑΝΙΟ. ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΜΑΡΞΙΣΤΗ - ΛΕΝΙΝΙΣΤΗ.

ΣΑΣ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΤΕ ΤΟΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ ΕΠΙΦΑΝΙΟ.
ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΕΝΟΣ ΜΑΡΞΙΣΤΗ - ΛΕΝΙΝΙΣΤΗ.

Δεν είναι έργα της Εκκλησίας οι αλαζονικές αντικανονικότητες

Δεν είναι έργα της Εκκλησίας οι αλαζονικές αντικανονικότητες

 Ο Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ΠΟΤΕ δὲν Συλλειτούργησε οὔτε συνιερούργησε μὲ ὁποιοδήποτε «Μοιχεπιβάτη». Κατὰ μείζονα λόγο, προφανῶς, ποτὲ δὲν θὰ συλλειτουργοῦσε μὲ Καθῃρημένους καὶ Αὐτοχειροτονήτους

Λεζάντα: Ὁ Γέρων Ἐπιφάνιος περιστοιχιζόμενος ἀπὸ τὸν νῦν Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιον, τὸν Σπάρτης κ. Εὐστάθιον καὶ ἀπὸ ὀκτὼ πατέρας, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ νῦν Ν. Σμύρνης κ. Συμεὼν καὶ ὁ νῦν Παροναξίας κ. Καλλίνικος.

Γράφει ὁ π. Ἱερόθεος Ἀργύρης, Ἱεροκήρυξ

«Οὐαὶ οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν; οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος; οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρὸν» (Ἡσ. ε΄ 20).

(Ἤτοι, ἀλλοίμονον εἰς ἐκείνους ποὺ λέγουν καὶ παριστάνουν τὸ κακὸν ὡς καλὸν καὶ τὸ καλὸν ὡς κακὸν καὶ οἱ ὁποῖοι διὰ τῶν πράξεών τους παρουσιάζουν τὸ σκότος ὡς φῶς καὶ τὸ φῶς ὡς σκότος, οἱ ὁποῖοι πείθουν μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τοὺς ἄλλους, ὅτι τὸ πικρὸν εἶναι γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ εἶναι πικρόν).

Νὰ συλλειτουργήσουν μὲ καθῃρημένους καὶ αὐτοχειροτονήτους;

Δεχθήκαμε ἐπίμονα τηλεφωνήματα ἀγωνίας ἀπὸ Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Μᾶς ἀπεκάλυψαν τὸ βαθὺ συνειδησιακὸ πρόβλημα ποὺ ἀνέκυψε ἐσχάτως γιὰ ἐκείνους. Ἀναγκαστικὰ κάναμε μία ἔρευνα γιὰ τὰ τεθέντα ἐρωτήματα καὶ διλήμματα. Αὐτὸ συμβαίνει, διότι, μερικοὶ κληρικοί, δῆθεν ἔχοντες πνευματικὴ σχέσι μὲ τὸν Μέγα Κανονολόγο Γέροντα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο τοὺς προτρέπουν νὰ συλλειτουργήσουν μὲ τοὺς σχισματικούς, καθῃρημένους καὶ αὐτοχειροτονήτους ἐκ τῆς Οὐκρανίας (τῆς ὀνομαζομένης «Μικρῆς Ρωσίας»). Μὲ τοὺς «Ἐπισκόπους» τῆς μὴ σοβαρῆς «Ψευτο-Συνόδου» τῶν τοῦ Κιέβου.

«Εἶναι ἀληθές, ρωτοῦν οἱ Πατέρες, ὅτι ὁ ἐν λόγῳ σοφὸς Γέροντας, ὁ ἔγκριτος καὶ παραδοσιακὸς Κανονολόγος, διετείνετο ὅτι πρέπει νὰ ὑπακούωμε σὲ πᾶν ὅ,τι προστάζει ἡ Διοίκησις τῆς Ἐκκλησίας, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ὀρθό;»

Προφανῶς, τὸ ἐρώτημα τίθεται γιὰ τὸ ζήτημα τῆς Οὐκρανικῆς περιπλοκῆς. Περὶ ἀποδοχῆς καὶ ἀναγνωρίσεως, κοινωνίας καὶ συλλειτουργίας μὲ Καθηρημένους καὶ Ἀναθεματισμένους Σχισματικοὺς «Ἐπισκόπους». Ἀκόμη καὶ μὲ «Ἐπισκόπους» «χειροτονηθέντας» ἀπὸ αὐτοχειροτονήτους «Ἐπισκόπους». Συγκεκριμένα στὴν Οὐκρανία, τὸ 1921, ἐπὶ Ἐρυθροῦ Κομμουνισμοῦ, καθὼς ὁμοίως καὶ τὸ 1941, ἐπὶ μαύρου Γερμανικοῦ Ναζιστικοῦ Φασισμοῦ. Τότε συνετελέσθησαν παντελῶς ἄκυρες «Χειροτονίες» «Ἐπισκόπων». Πῶς; Μὲ τὴν ἐναπόθεσι ἐπάνω στὸ κεφάλι τῶν «Χειροτονουμένων» τῆς χειρὸς τοῦ πρώτου, πρὸ χιλίων (1.000) ἐτῶν, Ἐπισκόπου Κιέβου Ἁγ. Μιχαήλ. Αὐτοὶ οἱ «Ἐπίσκοποι» εἶναι γνωστοὶ ὡς «Σαμοσφιάτοι», (= Αὐτοχειροτόνητοι).

Καταπάτησις βασικῆς Τετραπλοῦς ἀρχῆς Ἰσότητος

Ἰδού. Ὁ αὐτοαποκαλούμενος, «Πατριάρχης Οὐκρανίας» κ. Φιλάρετος Ντενισένκο, καθῃρημένος, ἀναθεματισμένος καὶ σχισματικός. Ὁ ἀναφερόμενος ὡς «Ἀρχιεπίσκοπος Οὐκρανίας» κ. Μακάριος Μαλέτιτς «χειροτονηθεὶς» ἀπὸ αὐτοχειροτονήτους. Καὶ ὁ «Μητροπολίτης Κιέβου» κ. Ἐπιφάνιος Πέτροβιτς Ντουμένκο μὲ «χειροτονία» ἀπὸ καθῃρημένους… καὶ ἅπαντες οἱ σὺν αὐτοῖς.

Καὶ πάντα ταῦτα συντελοῦνται κάτω ἀπὸ τὸν μελανὸ μανδύα καὶ τὰ γαμψὰ νύχια τῶν Ναζιστῶν παρακρατικῶν τῆς Οὐκρανίας. Μὲ σχέδια καὶ ἐντολὲς τῶν διεθνῶν ἐγκληματιῶν τῶν «ψευτο-εἰρηνιστῶν ἐμπόρων ὅπλων». Τῶν δολίων ὑποκινητῶν τῶν πιὸ φρικτῶν ἐμφυλίων πολέμων.

Ἑπομένως, τό, ὡς μὴ ὤφειλε ἀνακύψαν θέμα ποὺ δημιουργεῖ μέγιστο συνειδησιακὸ πρόβλημα σὲ μερικοὺς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, εἶναι τὸ τῆς ἀναγνωρίσεως ἢ μή, μιᾶς «Ψευτο-Συνόδου» τοῦ Κιέβου (15-12-18), μιᾶς «Ψευτο-Αὐτοκεφαλίας» (6-1-19) καὶ ἑνὸς «Ψευτο-Μητροπολίτου Κιέβου».
Ὅλα τὰ σκοτεινὰ ἔργα συνετελέσθησαν, κατὰ κατάφωρη παράβασι τῆς βασικῆς Τετραπλῆς Κανονικὸ-Εὐαγγελικῆς Ἀρχῆς τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανοσύνης:

«Ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι εἶναι Ἴσοι». «Ὅλες οἱ Ἐκκλησίες εἶναι Ἴσες». «Ὅλες οἱ Σύνοδοι εἶναι Ἴσες». «Ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι εἶναι Ἴσοι».

Μαύρη προπαγάνδα χωρὶς ὅρια

Τα μαθηματικα του Θεου, αρχιμ. Επιφανιου Θεοδωροπουλου, απο το νεο βιβλιο που μολις κυκλοφορησε με τον τιτλο ΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ