Να μη διώξουμε ως δαιμονισμένοι τον Άγιο Δημήτριο από τη Θεσσαλονίκη
Aιδεσιμ. Νικολαου Μανώλη
Αγαπητοί
μου αδελφοί είναι μια τραγική φιγούρα σήμερα ο άνθρωπος του Ευαγγελίου,
ο οποίος δέχεται την ίαση από τον Χριστό. Μια τραγική φιγούρα διότι
είναι ένας άνθρωπος φοβερά ενοχλημένος από τα δαιμόνια. Είναι ένας
δαιμονισμένος άνθρωπος. Δεν ξέρω αν έτυχε ποτέ, ο Θεός να επιτρέψει να
παραβρεθείτε σε κάποιον εξορκισμό ή να αντιληφθείτε κάτι από έναν
άνθρωπο δαιμονισμένο. Είναι πραγματικά η κατάστασή του φρικτή.
Προσωπικά
συνέβη κάποτε να παρακολουθήσω έτσι, μερικές φορές εξορκισμούς και να
δω σε τι πραγματική κατάσταση δαιμονικής καταλήψεως έχει περιέλθει αυτός
ο άνθρωπος. Είναι φοβερό! Είναι φοβερό και μόνο να το σκεφτεί κανείς.
Μ’
αυτή την εικόνα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής ότι αυτός ο
άνθρωπος είναι γυμνός, ακάθαρτος, ένα θηρίο πραγματικό, βρισκότανε στα
κοιμητήρια, κοιμότανε πάνω στους τάφους, δεν τον χωρούσε η γη, έσπαζε τα
δεσμά του, δεν τον συγκρατούσε τίποτε, αυτή πραγματικά η εικόνα είναι
που μας ανατριχιάζει όταν καταλάβουμε τι μπορεί να κάνει ο διάβολος στον
άνθρωπο, βέβαια αν το επιτρέψει ο Θεός. Αλλά ο Θεός, καμιά φορά δεν
μπορεί να κάνει και διαφορετικά ο Παντοδύναμος Κύριος, όταν εμείς
είμαστε εντελώς απρόσεκτοι.
Πόσο
φριχτή πραγματικά αμαρτία είναι να ακούς παππούδες και γιαγιάδες,
πατεράδες και μητέρες, να στέλνουν στο διάβολο τα παιδιά τους. Στη
σημερινή εποχή, τώρα, στον 21ο αιώνα που οι περισσότεροι κάνουν ότι δεν πιστεύουνε. Τα στέλνουμε στο διάβολο τα παιδιά μας. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα.


