Ιούνιος 1919, Μικρά Ασία: Η άγνωστη δολοφονία των Ελλήνων προσκόπων από τους Τούρκους

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Μικρασιατική Καταστροφή αποτελεί για την Ελλάδα πάντα μια ανοικτή πληγή. Οι σφαγές χιλιάδων Ελλήνων και η προσφυγιά που ακολούθησε ασφαλώς είναι μια από τις πλέον μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Και γίνεται ακόμη πιο μαύρη όταν μετά από τόσα χρόνια η Τουρκία προκαλεί και δείχνει ασέβεια στους νεκρούς εκείνης της ταραγμένης περιόδου.

Μια από τις άγνωστες ιστορίες, μια σφαγή των  Ελλήνων προσκόπων  της Μικράς Ασίας.

Πρόκειται για ένα κομμάτι της Γενοκτονίας που αφορά τους προσκόπους στο Αιδίνιο, στα Σώκια στην Κάτω Παναγιά: «Πήγαμε έξω από τη Νίκαια για να δούμε τους σφαγμένους χριστιανούς, στον δρόμο ευρίσκοντο κεφάλια, σκορπισμένα χέρια και πόδια, παρακάτω ήσαν στοιβαγμένα κάπου 400 κορμιά.»

Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944: Η ατιμώρητη βαρβαρότητα και η συνεχιζόμενη Ύβρις

Θεοφάνης Μαλκίδης*

  «Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. 

Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της.Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι.Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του. 

Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι.Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι». (αφήγηση διασωθέντα από το ολοκαύτωμα του Διστόμου) 

 

Οι συνεργάτες των Γερμανών Ναζί Τσάμηδες, οι συνέταιροι του Ερντογάν.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η επαναφορά του «ζητήματος» των Τσάμηδων  από την Υπουργό Εξωτερικών της Αλβανίας (αλλά και παλαιότερα από τον πρωθυπουργό και τα πολιτικά κόμματα  στην Αλβανία), προκαλεί γενικώς και ειδικώς για δύο λόγους: Πρώτον για το θράσος των συνεργατών των Γερμανών Ναζί κατακτητών και σημερινών  συνεταίρων του Ερντογάν και δεύτερο για τον ελλαδικό φτωχό και ακατέργαστο πολιτικό λόγο. 

---

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας το 1991, ο αλβανικός εθνικισμός έφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα των Τσάμηδων, των συνεργατών των Γερμανών και των Ιταλών κατακτητών. Το Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε ο «Πολιτικός-Πατριωτικός Σύλλογος «Τσαμουριά» (Camëria), με κύριο σκοπό την αναγνώριση και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων.  Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει κόμματα, το ένα συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση, ενώ ο  «Σύνδεσμος της Τσαμουριάς» δημιούργησε  100μελή «εξόριστη» βουλή, η οποία έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995. Οι ίδιοι διατείνονται επίσης ότι έχουν δημιουργήσει τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς  «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν»! Δηλαδή αυτά που έχουν αποδεχθεί όλα τα πολιτικά κόμματα της Αλβανίας, ακόμη και η Ακαδημία Επιστημών των Τιράνων στην έκδοσή της για το αλβανικό εθνικό ζήτημα, ότι είναι η Θεσπρωτία, η Άρτα, η Πρέβεζα και τα Ιωάννινα !

Εκατό χρόνια μετά το ατιμώρητο έγκλημα:

To ιστορικής σημασίας ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών με το οποίο αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ελλήνων

Θεοφάνης Μαλκίδης

 Ήταν  πραγματικά  ξεχωριστή στιγμή για την παγκόσμια ακαδημαϊκή, επιστημονική και ερευνητική κοινότητα, για όλους εμάς  που συμμετείχαμε και συμμετέχουμε στο διεθνή αγώνα αναγνώρισης, το ψήφισμα  από τη  Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ) με το οποίο έγινε αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ασσυρίων και των Ελλήνων στο διάστημα  1914-1923. Το  ψήφισμα έγινε δεκτό  μετά από ψηφοφορία μεταξύ των μελών της Ένωσης και συνέπεσε με τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης και Αξιοπρέπειας για τα Θύματα του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και της Πρόληψης αυτού του Εγκλήματος.

Η Νίκη του Ελληνισμού ενάντια στον Ναζισμό , απόγονου του ατιμώρητου Κεμαλισμού. Αναγνώριση και Δικαιοσύνη !

Θεοφάνης Μαλκίδης

<<Εμείς που θανατωθήκαμε εδώ, μην μας ξεχνάς γιατί η λήθη του κακού είναι άδεια για την επανάληψή του», αναφέρει η επιγραφή του ελληνικού μνημείου στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαουτχάουζεν – Γκούζεν της Αυστρίας, υπενθυμίζοντας για τον θάνατο 3.700 Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά και πως η λήθη μπορεί να σκεπάσει παλιά εγκλήματα και να επιτρέψει την εμφάνιση νέων>>. 

Την 8η προς την 9η Μαϊου 1945 ήταν η ημερομηνία που οι Σύμμαχοι νίκησαν τον Ναζισμό, το Τέρας που κατέστρεψε τον κόσμο και την Πατρίδα μας. Και είναι  η ημέρα αυτή   διαρκή υπενθύμιση της συστηματικής προσπάθειας για την ολοκληρωτική εξόντωση εθνικών ή άλλων ομάδων από τη ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου  Πολέμου.

Ο επίλογος του Ολοκαυτώματος της Σαμοθράκης το 1821: Οι Πέντε Μάρτυρες, οι εξ Σαμοθράκης (Δευτέρα του Θωμά , 1836)

Η Χώρα (ή Κάστρο όπως ονομάζετο το έτος 1815. (Ο.Richter 1822).

Θεοφάνης Μαλκίδης

Είναι γεγονός ότι η συμβολή της Θράκης στην Εθνική Παλιγγενεσία αποτελεί ένα ακόμη μέρος της αποσιωπημένης ελληνικής ιστορίας. Μάλιστα η Θράκη έχει και αυτή ολοκαυτώματα και εξόδους ανάλογα της Χίου, των Ψαρών και του Μεσολογγίου. Ειδικότερα, στο νησί της Σαμοθράκης, η κήρυξη της επανάστασης από τα τοπικά μυημένα μέλη στη Φιλική Εταιρεία, ακολούθησε ο γενικός ξεσηκωμός των Ελλήνων, παρά το γεγονός της εγγύτητας προς την πρωτεύουσα του οθωμανικού κράτους.

Διακόσια χρόνια από το ολοκαύτωμα της Νάουσας: το τίμημα της Ελευθερίας μας

Διακόσια χρόνια από το ολοκαύτωμα της Νάουσας: το τίμημα της Ελευθερίας μας

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η Νάουσα, κατά την περίοδο πριν την Επανάσταση, υπήρξε ένα σημαντικό, οικονομικό, εμπορικό,  διαμετακομιστικό και πολιτιστικό κέντρο. Ο Αλή Πασάς,  είχε επιχειρήσει τρεις φορές , το 1795, το 1798 και το 1804 να την αποσπάσει χωρίς, να τα καταφέρει, χάρη στην σθεναρή αντίσταση των κατοίκων και τον πολυποίκιλο αγώνα, που κατέβαλε ο Ζαφειράκης (Λογοθέτης) Θεοδοσίου.

Στα τέλη του Ιανουαρίου του 1822, οι  επαναστάτες συγκεντρώθηκαν στη Μονή Παναγίας Δοβρά, λίγο πιο έξω από τη Βέροια, με σκοπό να κυκλώσουν τη Νάουσα και να την κυριεύσουν. Στις 22 Φλεβάρη, οι επαναστάτες θα απελευθερώσουν τη Νάουσα, κηρύσσοντας  την επανάσταση από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Λίγο αργότερα, θα αποφασίσουν να κινηθούν και κατά της Βέροιας, ωστόσο αυτή τους η προσπάθεια θα αποτύχει, αναγκάζοντάς τους να υποχωρήσουν ξανά περιμετρικά ή πίσω από τα τείχη της Νάουσας.

Το διπλό και ατιμώρητο Ολοκαύτωμα στο Μεσόβουνο . Οκτώβριος 1941 και Απρίλιος 1944

Θεοφάνης Μαλκίδης

Στις 23 Οκτωβρίου του 1941 δυνάμεις των Γερμανών Ναζί και  των δοσίλογων ελληνόφωνων συνεργατών τους, εισβάλλουν  στο Μεσόβουνο Εορδαίας, ένα χωριό Ποντίων προσφύγων.

Το χωριό περικυκλώνεται από σαράντα αυτοκίνητα με στρατιώτες της Βέρμαχτ, που ήρθαν  από τη Φλώρινα, την Έδεσσα και τη Θεσσαλονίκη. Οι κατοχικές δυνάμεις συγκεντρώνουν όλους τους κατοίκους, χωρίζουν τους άντρες ηλικίας 16 έως 69 χρόνων και δίνουν στα γυναικόπαιδα δίωρη διορία να συγκεντρώσουν «όσα κινητά πράγματα μπορούν».  Ενώ μεταφέρονται στο γειτονικό χωριό των  Κομνηνών, όλοι οι συλληφθέντες άνδρες  εκτελούνται  «ομαδικώς και δι' αυτομάτων όπλων». Η αναφορά του νομάρχη Κοζάνης αναφέρεται σε 135 άτομα,  της γερμανικής διοίκησης για 142, ενώ άλλες πηγές ανεβάζουν τους εκτελεσμένους σε 165. 

5 Απριλίου 1944: Το έγκλημα των Γερμανών κατακτητών στην Κλεισούρα Καστοριάς

Θεοφάνης  Μαλκίδης

Την  5 Απριλίου 1944, το 7ο Σύνταγμα της 4ης  Τεθωρακισμένης Μεραρχίας των Ες- Ες  Καρλ Σύμερς, με διοικητή τον Κάρλ Σίμερς , τον υπεύθυνο της σφαγής στην Ερμακιά Εορδαίας  με 63 νεκρούς,  στους  Πύργους Εορδαίας με 368 νεκρούς, στην Υπάτη και Σπερχειάδα με 89 νεκρούς,     καθώς  και στο Δίστομο με 220 νεκρούς, φθάνει στην Κλεισούρα της Καστοριάς.  Οι Ναζί συγκεντρώνουν  τα γυναικόπαιδα και τους ηλικιωμένους στην πλατεία του χωριού, ενώ μια άλλη ομάδα στρατιωτών βάλλει με τα πολυβόλα όπλα κατά του  άμαχου πληθυσμού. Έπειτα κατευθύνονται προς τα σπίτια, βάζουν φωτιά και σκοτώνουν αδιακρίτως. 

Διακόσια χρόνια από την ατιμώρητη σφαγή της Χίου της 30ης Μαρτίου 1822: Επαναλήφθηκε στη Σμύρνη το 1922 και επαναλαμβάνεται σήμερα......

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η έκρηξη της Επανάστασης βρήκε το πολυπληθές ελληνικό στοιχείο της Χίου να ευημερεί (123.000 έναντι 3.000 Οθωμανών Τούρκων ). Με τον στόλο τους, την ικανότητά τους στο εμπόριο και τη διπλωματία τους, οι Έλληνες της Χίου  κυριαρχούσαν στον Εύξεινο Πόντο, το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. 

20 Μαρτίου 1994 : Μνήμη του δολοφονημένου Αγωνιστή της Ελευθερίας Θεόφιλου Γεωργιάδη

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μνήμη Αγωνιστή Ελευθερίας Θεόφιλου Γεωργιάδη.

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης  γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1957, στην  Ευρύχου της Κύπρου και δολοφονήθηκε τη 20η Μαρτίου 1994  στη ημικατεχόμενη Λευκωσία.

Πήγε στο δημοτικό σχολείο στη γενέτειρά του, τις τρεις γυμνασιακές πρώτες τάξεις  στο τουρκοκρατούμενο Γυμνάσιο Νεαπόλεως  και το 1975 αποφοίτησε από το Παγκύπριο Γυμνάσιο. Έως την τουρκική εισβολή  η οικογένεια του έμενε στο κατεχόμενο  προάστιο Τράχωνας στα βόρεια της Λευκωσίας και αμέσως μετά  εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας στις ελεύθερες περιοχές .

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στην 32α Μοίρα Καταδρομών με τον βαθμό του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού και  το 1981  αποφοίτησε από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πάντειου Πανεπιστημίου Αθηνών. Ως  άριστος γνώστης της Τουρκικής γλώσσας και ιστορίας το 1986 ανέλαβε τη θέση του υπεύθυνου Τύπου στο Τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών  της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μίλησε σε εκατοντάδες εκδηλώσεις  και συνεντεύξεις και δημοσίευσε πλήθος από άρθρα στον ελλαδικό, τον ελληνοκυπριακό και το διεθνή Τύπο, για τα δικαιώματα του Ελληνισμού, τη Γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων, τα Εθνικά ζητήματα, το Αρμενικό ζήτημα και τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων. 

Οι θύτες θα προωθήσουν την ειρήνη ; Διάσκεψη στους Δελφούς όχι στην ματωμένη Μικρά Ασία !

Οι θύτες θα προωθήσουν την ειρήνη ; Διάσκεψη στους Δελφούς όχι στην ματωμένη Μικρά Ασία !

Θεοφάνης Μαλκίδης

Εδώ και καιρό στην Αθήνα και τη Λευκωσία, μία μορφωμένη, αξιοπρεπής, δυναμική, αυτόχθονη και αυτόφωτη πολιτική τάξη η οποία  θα είχε τη γνώση να  κοιτάξει πίσω για να πάει  μπροστά, θα έπρεπε να αναλάβει διεθνή πρωτοβουλία για τη σύγκληση διάσκεψης για την ειρήνη στους Δελφούς. Δε χρειάζεται να  αναλυθεί περαιτέρω τι σημαίνει για την οικουμένη, για την ανθρωπότητα, για τον παγκόσμιο πολιτισμό ο χώρος αυτός.

Ωστόσο επειδή το επίπεδο της λεγόμενης πολιτικής τάξης, της αποκαλούμενης πολιτικής ομάδας τόσο στην Αθήνα, όσο και στη Λευκωσία είναι πολύ χαμηλό, αντί να ξέρει τι σηματοδοτεί, τι συμβολίζει το  κόσμημα των Δελφών, αντί να διαβάζει Θουκυδίδη, αντί να προστατεύσει τον Ελληνισμό,  περιορίζεται με το να διαβάζει τις  δημοσκοπήσεις και τα εξωχώρια e-mail .

Είναι ο μέχρι σήμερα αγνοούμενος Θεόδωρος Κανδηλάπτης "ο χαμένος ανθυπολοχαγός " του Οδυσσέα Ελύτη;

Είναι ο μέχρι σήμερα αγνοούμενος Θεόδωρος Κανδηλάπτης "ο χαμένος ανθυπολοχαγός " του Οδυσσέα Ελύτη;

Θεοφάνης  Μαλκίδης

Ο Ανθυπολοχαγός  Θεόδωρος Κανδηλάπτης , τέκνο του σπουδαίου εκπαιδευτικού και συγγραφέα Γεωργίου Κανδηλάπτη  ( Κάνις) γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1918 στην Αργυρούπολη του Πόντου. Στα εξήμισι χρόνια του έχοντας ζήσει μαζί με την οικογένειά του τη Γενοκτονία, μέσω Τραπεζούντας, έφτασε στην Αλεξανδρούπολη τον Ιούνιο του 1924.

Γκιουρούμτζε-Τραπεζούντα-Αδριανούπολη-Σμύρνη-Άουσβιτς-Δίστομο-Καλάβρυτα-Κουρδιστάν- Αιγαίο- Κύπρος.

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Στις 22 Φεβρουαρίου 1923 στον οικισμό Γκιουρούμτζε (Ουρούμκιοι - Ρωμιοχώρι) ,  85 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καισάρειας Καππαδοκίας , οι Κεμαλικοί, δάσκαλοι των Ναζί, τέλεσαν ένα ακόμη έγκλημα εναντίον του Ελληνισμού, εναντίον της ανθρωπότητας.

Η σφαγή στο Δομένικο : Ένα ακόμη ατιμώρητο έγκλημα του Φασισμού-Ναζισμού ως συνέχεια της ατιμώρητης Γενοκτονίας του πρόδρομου Κεμαλισμού

Θεοφάνης Μαλκίδης

Η σφαγή   150 αθώων ανθρώπων στο  Δομένικο Ελασσόνας από τον Ιταλικό στρατό κατοχής στις  16- 17  Φεβρουαρίου 1943, αποτελεί ένα ακόμη ατιμώρητο έγκλημα του Φασισμού και του Ναζισμού. Φασισμός ο οποίος  επειδή δεν τιμωρήθηκε ο δάσκαλος Μουσταφά Κεμάλ, υιοθετήθηκε και εξελίχθηκε και από τους μαθητές του Αδόλφο Χίτλερ και Μπενίτο Μουσολίνι.

Ιταλικές δυνάμεις  με σαράντα αυτοκίνητα της  Μεραρχίας «Πινερόλο»  έφτασαν στις 16 Φεβρουαρίου 1943 στο Δομένικο και συγκέντρωσαν τους κατοίκους στην πλατεία, ενώ συγχρόνως πυρπολούσαν το χωριό. Από εκεί με την απειλή πολυβόλων τούς οδήγησαν στην περιοχή της συμπλοκής όπου και κράτησαν όλους τους άνδρες άνω των 14 ετών, λέγοντας ότι θα τους πάνε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα. Τα γυναικόπαιδα διετάχθησαν να μεταβούν στο διπλανό χωριό Αμούρι, παραπλανώντας τα ότι  οι άνδρες θα μεταφέρονταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Λάρισα.

 

Εκατό χρόνια μετά το 1922 : 

τετρακόσιοι τόνοι οστά Ελληνίδων 

και Ελλήνων ....

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Αυτές τις ημέρες του 1922  ετοιμαζόταν το χτύπημα της Τελικής Λύσης εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Μικράς Ασίας, του Πόντου. Μία ήταν καταστροφή της Σμύρνης και η άλλη η ανακωχή των Μουδανιών, με την οποία ο Ελληνισμός υποχρεώθηκε σε φυγή και από τη Θράκη. Από τον όμορφο αυτό λιμένα όμως της Θρακικής ενδοχώρας, μερικούς  μήνες αργότερα θα διαδραματιζόταν η πιο φρικιαστική πράξη του Ελληνικού Ολοκαυτώματος. Μπορεί οι Νεότουρκοι, Τζεμάλ, Ενβέρ και Ταλαάτ πασά και ο Μουσταφά Κεμάλ, να δολοφόνησαν ένα εκατομμύριο  Έλληνες και Ελληνίδες, αλλά φρόντισαν να τα εξαφανίσουν τα ίχνη τους, με ένα τρόπο που αφού δεν τιμωρήθηκε, επαναλήφθηκε από τον πιστό τους μαθητή Χίτλερ, λίγα χρόνια αργότερα.

Το Δεκέμβριο του 1924  η εφημερίδα «New York Times» τον και με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά» παρουσιάζει την εξής συνταρακτική είδηση: «Η Μασσαλία είναι σε αναταραχή από μια ασύλληπτη ιστορία (που οφείλεται) στην άφιξη στο λιμάνι ενός πλοίου που φέρει βρετανική σημαία και ονομάζεται «Ζαν» και μεταφέρει ένα μυστήριο φορτίο 400 τόνων ανθρώπινων οστών για να χρησιμοποιηθούν στις εκεί βιοτεχνίες. Λέγεται ότι τα οστά φορτώθηκαν στα Μουδανιά, στη θάλασσα του Μαρμαρά και είναι τα απομεινάρια θυμάτων από τις σφαγές στη Μικρά Ασία. Εν όψει της φήμης που κυκλοφορεί αναμένεται να διαταχθεί έρευνα».

Όταν ο Ξενόπουλος, ο Σικελιανός και ο Παλαμάς, μιλούσαν για τη Γενοκτονία των Ελλήνων και οι σημερινοί «διανοούμενοι» σιωπούν….

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μία παράμετρος της οργανωμένης Γενοκτονίας των Ελλήνων και ειδικότερα στον Πόντο, ήταν η εξόντωση της ηγεσίας τους από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 1921. Η εξόντωση των Ελλήνων ηγετών, όπως συνέβη και με τους Αρμένιους τον Απρίλιο του 1915 στην Κωνσταντινούπολη, συνέβαλλε στο να χαθεί η καθοδήγηση των Ελλήνων και να σημειωθεί πιο γρήγορα η δολοφονία τους. Στον Πόντο, η ηγεσία των Ελλήνων εξοντώθηκε με τα λεγόμενα «δικαστήρια ανεξαρτησίας» στην Aμάσεια.

Μακεδονία Ελληνική τρία χρόνια μετά ή για την ερήμην «Συμφωνία» δεν υπάρχει καμία νομιμότητα !

Θεοφάνης  Μαλκίδης

Αφού είχε προηγηθεί τον Ιούνιο του 2018, το  σόου στην Πρέσπα λίγα μέτρα από το σημείο δολοφονίας του Παύλου Μελά, ήταν αυτές οι ώρες του 2019 όταν οι 153 ψήφιζαν τη <<Συμφωνία>> και οι 147 σιωπούσαν για τη  Μακεδονία .

Τρία χρόνια μετά την αποκαλούμενη  <<Συμφωνία>> τους, που ενώ είναι διεθνής και χρειαζόταν 180+1 ψήφοι, βρέθηκαν  153 πρόθυμοι,   οι προηγούμενοι, οι τωρινοί και οι επόμενοι νομίζουν , πιστεύουν, αυταπατώνται ότι  εμείς ξεχάσαμε και  λησμονήσαμε και αυτοί ότι τελείωσαν με  τη Μακεδονία, ότι τελείωσαν τη Μακεδονία.

Αυτοί που ούτε την υπογραφή τους τόλμησαν, ούτε τολμούν να βάλουν  στη <<Συμφωνία>> και αυτοί  που <<ξέχασαν>> τη Μακεδονία για θέσεις και καριέρα,  δεν σημαίνει ότι  νίκησε το άδικο.

Η διαχρονική συνείδηση του ελληνισμού και η αμφισβήτησή της. Κάποιοι διερωτώνται πότε οι Ρωμηοί έγιναν Έλληνες.

 

COMMONS WIKIMEDIA  Θεόφιλος - Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων - Αρθρογράφος

Η επέτειος των διακοσίων ετών από την έναρξη της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 οδήγησε ορισμένους μελετητές σε αυθαίρετα συμπεράσματα. Ακούσαμε σε τηλεοπτικά ντοκυμαντέρ και διαβάσαμε σε άρθρα ότι πριν από την Επανάσταση δεν υπήρχε ελληνική συνείδηση και ότι το κράτος δημιούργησε το έθνος. Οι ιστορικές πηγές, όμως, μαρρτυρούν το αντίθετο. Ότι, δηλαδή, το 1821 ένα πανάρχαιο έθνος εξεγέρθηκε για να δημιουργήσει κράτος ελεύθερο. 

Επί Τουρκοκρατίας οι Έλληνες ουδέποτε έπαυσαν να θυμούνται ότι είναι Έλληνες. Χρησιμοποίησαν, βεβαίως και τα ονόματα Ρωμαίος/ Ρωμηός,το οποίο τόνιζε την αναφορά στην Κωνσταντινούπολη- Νέα Ρώμη, και Γραικός, το οποίο αναφέρεται ήδη στα Μετεωρολογικά του Αριστοτέλους.

«Oι Έλληνες έχουμε πληρώσει ακριβά την Ελευθερία μας, για να την παραδώσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα….»

Θεοφάνης Μαλκίδης

Τέτοιες ημέρες του 1821 και του 1822 , από την 20η Δεκεμβρίου μέχρι την 15η Ιανουαρίου, οι επαναστατημένοι πρόγονοί μας συγκεντρώθηκαν στην Πιάδα (Νέα Επίδαυρο), όπου συγκρότησαν την Α΄ Εθνοσυνέλευση . Εκεί, μεταξύ των άλλων  διακήρυτταν τα εξής: «Το ελληνικό Έθνος  το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του εις εθνικήν συνειγμένην συνέλευσιν ενώπιον θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν»