Διερεύνηση μεθοδευμένων παραπλανητικών απόψεων που αφορούν ανθενωτικούς Αγίους.(Ε)-ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

 

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός)

Α. ΕΡΩΤΗΣΗ. Ήταν φιλοπαπικός ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός;;;

Στοιχεία που χρησιμοποιούν

Προσπαθώντας  οι Οικουμενιστές να δικαιολογήσουν  τα οικουμενιστικά ατοπήματά τους παρουσιάζουν το παρακάτω  απόσπασμα από την επιστολή του Αγίου Μάρκου:

"«Υμείς εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους». «Σήμερον της παγκοσμίου χαράς τα προοίμια· σήμερον αι νοηταί ακτίνες του της ειρήνης Ηλίου τη οικουμένη πάση προαναγγέλουσι· Σήμερον τα του Δεσποτικού σώματος μέλη, πολλοίς πρότερον χρόνοις διεσπαρμένα τε και ερρηγμένα, προς την ένωσιν αλλήλων επείγεται· ου γαρ ανέχεται η κεφαλή πάντων Χριστός ο Θεός εφιστάναι διηρημένω τω σώματι, ουδέ τον της αγάπης δεσμόν εξ ημών ανηρήσθαι παντάπασιν η αγάπη βούλεται· διά τούτο εξήγειρέ σε τον των Ιερέων αυτού πρωτεύοντα προς την ημετέραν ταύτην κλήσιν και τον ευσεβέστατον ημών Βασιλέα προς την σην υπακοήν διανέστησε και τον αγιώτατον Ποιμένα και Πατριάρχην, γήρως επιλαθέσθαι και ασθενείας μακράς παρεσκεύασε και ημάς τους υπ' αυτώ ποιμενομένους απανταχόθεν συνήθροισε και μακράς οδού και πελάγους και κινδύνων ετέρων κατατολμήσαι πεποίηκεν, αφ' ου προφανώς Θεού δυνάμει και κρίσει γεγένηται και τόπερ οποίον έσται καλόν και Θεώ φίλον, εντεύθεν ήδη προοιμιάζεται». «Δεύρο δη ούν, αγιώτατε Πάτερ, υποδέξαι τα σα τέκνα μακρόθεν εξ ανατολών ήκοντα, περίπτυξαι τους εκ μακρού διεστώτας του χρόνου, προς τας σας καταφυγόντας αγκάλας· θεράπευσον τους σκανδαλισθέντας, άπαν σκώλον και πρόσκομμα της ειρήνης κωλυτικόν εκ μέσου γενέσθαι κέλευσον· ειπέ και αυτός τοις Αγγέλοις ως του Θεού μιμητής, οδοποιήσατε τω λαώ μου και τους λίθους εκ της οδού διαρρίψατε· μέχρι τίνος οι του αυτού Χριστού και της αυτής Πίστεως βάλλομεν αλλήλους και κατατέμνομεν; Μέχρι τίνος οι της αυτής Τριάδος προσκυνηταί δάκνομεν αλλήλους και κατεσθίομεν; έως αν υπ' αλλήλων αναλωθώμεν και υπό των έξωθεν εχθρών εις το μηκέτι είναι χωρήσωμεν; Μη γένοιτο, Χριστέ Βασιλεύ, τούτο, μηδέ νικήση την σην αγαθότητα των ημετέρων αμαρτιών η πληθύς, αλλ' ώσπερ εν τοις πρότερον χρόνοις, ότε την κακίαν είδες υπερταθείσαν και επί μέγα χωρήσασαν, διά σαυτού και των σων Αποστόλων ανέστειλας αυτήν της πρόσω φοράς και προς την Σην επίγνωσιν επέστρεψας άπαντας, ούτω και νυν διά των σων θεραπόντων, οι μηδέν της σης αγάπης προυργειαίτερον έθεντο, σύναψον ημάς αλλήλοις και Σεαυτώ και την ευχήν εκείνων επιτελή ποίησον, ην ηνίκα προς το πάθος απήεις ευχόμενος έλεγες· «(Δος αυτοίς) ίνα ώσιν εν, καθώς ημείς εν εσμέν» (Ιωάν. ιζ΄22)»."

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Το παραπάνω κείμενο είναι ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ. Το πλήρες κείμενο δημοσιεύτηκε από τον Αγιορείτη μοναχό Κάλλιστο Βλαστό τον Εφέσιο αγιογράφο στα έργα του "Βιογραφία και τα εν τη Φλωρεντινή ψευδοσυνόδω κατά των Λατίνων υπερφυή κατορθώματα του εν αγίοις πατρός ημών Μάρκου αρχιεπισκόπου Εφέσου του Ευγενικού" (Αθήναι, 1887, σελ. 44-48) και "Δοκίμιον ιστορικόν περί του σχίσματος της Δυτικής Εκκλησίας από της Ορθοδόξου Ανατολικής" (Αθήναι, 1896, σελ. 135-140) και προέρχονται από το ίδιο χειρόγραφο (Σκήτη Αγ. Άννης, αρ. 4 στο Σπυρίδωνος Λάμπρου, Κατάλογος των εν ταις βιβλιοθήκαις του Αγίου Όρους ελληνικών κωδίκων, τόμος α΄, Κανταβριγία, 1895, σελ. 11).

Πρέπει να πούμε πως δεν πρόκειται για εκφώνηση στην έναρξη της Συνόδου (Ψευδοσυνόδου, όπως εκ των υστέρων αποδείχθηκε) της Φερράρας-Φλωρεντίας το 1438, αλλά για προσωπική επιστολή του Αγίου Μάρκου προς τον πάπα Ευγένιο, μετά την τελετή έναρξης των εργασιών της Συνόδου (9 Απρίλιου 1438), και προτού να ξεκινήσουν όχι μόνο οι επίσημες Συνεδρίες (Οκτώβριος 1438), αλλά και οι ανεπίσημες συσκέψεις (Ιούνιος 1438).

Ο Σίλβεστρος Συρόπουλος, που συμμετείχε στην Σύνοδο, αναφέρει λεπτομερώς το πως συντάχθηκε αυτή η επιστολή (Απομνημονεύματα, V, 3 στο V. Laurent, Les Memoires du Sylvestre Syropoulos sur le Concile de Florence (1438-9), Roma, 1971, σελ. 258):Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Σίλβ.Συρόπουλου ο Άγιος Μάρκος, κατά την γνωριμία του με τον καρδινάλιο Ιουλιανό πείσθηκε, με την παρακίνηση του φιλοπαπικού Δωροθέου Μυτιλήνης, αν και απρόθυμα όπως ομολογεί, να συντάξει μια εγκωμιαστική επιστολή προς τον πάπα Ευγένιο, με σκοπό να διευκολυνθεί η ένωση, ΟΧΙ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ αλλά τουλάχιστον με την αποβολή των δύο εκ των τότε δογματικών διαφορών, ήτοι του filioque και των αζύμων! Αυτό οι οικουμενιστές και φιλοοικουμενιστές, το αποκρύπτουν, αφού δεν παραθέτουν ολόκληρη την επιστολή του Αγίου. Αξίζει να σημειωθεί και η αντίδραση του φιλενωτικού αυτοκράτορα, ο οποίος οργίσθηκε πολύ με το περιεχόμενο της επιστολής, κατά την μαρτυρία του Συρόπουλου  και άλλων ιστορικών. Διαβάζουμε σε άλλη πηγή: "ουκ ήθελεν ο αυτοκράτωρ όπως το αδιάλλακτον της ορθοδοξίας προς τους Λατίνους αποκαλυφθή, πριν η κατορθώση αυτός τον σκοπόν αυτού. Διό και ότε, ευθύς μετά  την εις Φερραρίαν έλευσιν, Μάρκος ο Εφέσου κατά προτροπήν του καρδιναλίου Ιουλιανού έγραψεν ευχαριστήριον επιστολήν τω πάπα διά την συγκρότησιν της Συνόδου, και έλεγεν εν αυτή, ότι προς επιτυχίαν του αγαθού έργου ώφειλεν η Ρωμαϊκή εκκλησία αρνήσασθαι την ιδίαν διδασκαλίαν περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος και την ιερουργίαν της ευχαριστίας δι' αζύμων, τότε ο αυτοκράτωρ, μαθών τούτο, μόλις ου κατεδίκασε την τον Μάρκον εν τη Συνόδω των Ελλήνων, διότι ετόλμησεν ειπείν τοιαύτα τοις Λατίνοις" (Ιστορία της εν Φλωρεντία Συνόδου στο Εκκλησιαστικός Κήρυξ Γ΄ [1859], σελ. 348).

Δίδασκε ο Άγιος Νεκτάριος ότι οι δογματικές διαφορές θυσιάζονται χάριν της αγάπης;;

Διερεύνηση μεθοδευμένων παραπλανητικών απόψεων που αφορούν ανθενωτικούς Αγίους.(Δ)

(Απόσπασμα από άρθρο του Ι.Μαρκά)

 επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Αλλά η διαστρέβλωση επεκτείνεται και στον άγιο Νεκτάριο απο τον π.Α.Κ.! Με τη γνωστή τακτική της μονόπλευρης προβολής των απόψεων ενός αγίου, επιχειρείται να φανεί πως ο σύγχρονός μας αυτός άγιος –ο μεγαλύτερος του 20^ου αιώνα- δίδασκε ούτε λίγο, ούτε πολύ ότι οι δογματικές διαφορές θυσιάζονται χάριν της αγάπης. Παραθέτει λοιπόν ο π. Α.Κ (Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου)   ένα απόσπασμα από το πράγματι εξαιρετικό έργο του αγίου Νεκταρίου «Ποιμαντική», στο οποίο ο άγιος αναλύει και εξηγεί πως ο εκάστοτε επίσκοπος, οφείλει να περιβάλλει τους πάντες με αγάπη, ακόμη και τους ετεροδόξους και ότι η αγάπη όντως δεν πρέπει να θυσιάζεται λόγω των δογματικών διαφορών, διότι είναι τόση η δύναμή της που μπορεί να ελκύσει κάποιον ετερόδοξο στην αληθινή πίστη και εκκλησία. Πραγματικά ως εδώ είναι εύστοχες οι επισημάνσεις του π. Α.Κ. Αλλά, ποιός ισχυρίστηκε ποτέ, από όσους αγωνίζονται για τη διατήρηση της ορθής Πίστης, πως δεν πρέπει να αγαπάμε και τους ετεροδόξους; Ο ίδιος ο Κύριος προστάζει, να τους αγαπούμε και να τους βοηθούμε σε ότι χρειάζονται, διότι ο κάθε άνθρωπος είναι δημιούργημα Θεού, και εν δυνάμει μέτοχος της Σωτηρίας, εφ’ όσον το θελήσει και μετανοήσει. Στην, γεμάτη πνευματικά νοήματα, παραβολή του «καλού Σαμαρείτη», ο Χριστός πειραζόμενος από ένα «νομοδιδάσκαλο» του Ιουδαϊσμού να απαντήσει στο ερώτημα «και τίς εστί μου πλησίον;», μας υποδεικνύει πως το καλό πρέπει να ενεργείται αδιακρίτως και απεριορίστως, ανεξαρτήτως δογματικών ή εθνοφυλετικών διαφορών. Και τούτο αναδεικνύεται μέσα από τη διήγηση της συγκεκριμένης παραβολής, όπου οι συμπατριώτες και ομόθρησκοι Ιουδαίοι αγνοούν επιδεικτικά τον χτυπημένο απ’ τους ληστές «αδελφό» τους, ενώ ο «εχθρός» Σαμαρείτης, παρ’ όλες τις δογματικές και εθνικές διαφορές μεταξύ των δύο λαών, κοντοστάθηκε, τον περιμάζεψε και πλήρωσε απ’ την τσέπη του για την επιμέλεια αυτού . 

Με την διδακτικότατη αυτή παραβολή, ο Χριστός υπέδειξε ως πλησίον «τον χειρότερό μας εχθρό», εισάγοντάς μας στην Άπειρη Αγάπη του Θεού Πατρός, που ανέχεται τους πάντες, που ευεργετεί τους πάντες, που συγχωρεί τους πάντες. Το Μεγαλείο εξ άλλου τούτης της Αγάπης αναδείχθηκε απ’ τον Χριστό επάνω στο Σταυρό, όταν και ζήτησε απ’ τον Θεό Πατέρα να συγχωρήσει τους σταυρωτάς Του, πράγμα το οποίο και συνέβη  . 

Ο άγιος Νεκτάριος λοιπόν ακολουθώντας τα ευαγγελικά ίχνη, μ’ ένα πραγματικό κρεσέντο αγάπης, μας υπενθυμίζει πως οι όποιες δογματικές διαφορές, δεν σημαίνει πως πρέπει να θυσιάζουν την αγάπη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να συμβαίνει το αντίθετο, ήτοι να θυσιάζονται οι δογματικές διαφορές προς χάριν της αγάπης, κάτι που σαφώς υπονοεί ο π. Α. Κ. Κι αυτό διότι το δόγμα είναι το πιο επίλεκτο κομμάτι σ’ αυτό που πιστεύουμε και λέγεται Ορθόδοξη Πίστη, είναι δηλαδή η Αποκεκαλυμμένη Αλήθεια του Χριστού, σε όσους δέχονται να τον ακολουθήσουν. Ναί μέν λοιπόν αγαπάμε και τους ετεροδόξους, πράγμα που το δείχνουμε πιο πολύ όταν προσευχόμαστε καρδιακά για εκείνους, ώστε να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Αλήθεια της Ορθοδοξίας, όμως αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η πίστις η δικιά τους εξακολουθεί να παραμένει «χωλαίνουσα», όπως λέει κι ο άγιος Νεκτάριος στο έτερο αξιόλογο σύγγραμμά του, στο δίτομο έργο του «Μελέτη ιστορική περί των αιτιών του Σχίσματος», ένα έργο απαγορευμένο στους οικουμενιστικούς κύκλους. Έτσι, ενώ ο άγιος Νεκτάριος δείχνει πνεύμα συγκατάβασης προς την ανθρώπινη ασθένεια της αμαρτίας, επεκτείνοντας τούτη τη συγκατάβαση και στις σχέσεις μετά των ετεροδόξων, εν τούτοις όμως είναι σθεναρός υπέρμαχος των πατρίων δογμάτων και δεινός ελεγκτής της πλάνης των αιρέσεων. Ουσιαστικά δεν κάνει κάτι διαφορετικό από ότι έπραξαν στο σύνολό τους οι άγιοι Πατέρες, ανήκει επομένως κι αυτός στη χορεία των ανθρώπων που υπετάχθησαν στο δόγμα, «μη μέταιρε όρια αιώνια, ά έθεντο οι πατέρες σου»  . Κάτι που πρακτικά σημαίνει πως η όποια, δεικνυόμενη εξ αγάπης, συγκατάβαση και επιείκεια, δεν εσήμαινε ότι εγκατέλειπε την αυστηρή γραμμή της Παραδόσεως. Όπως το πουλί χρειάζεται να έχει και τα δυο φτερά για να μπορεί να πετάξει, έτσι και ο Χριστιανός χρειάζεται απαραιτήτως και την ορθή Πίστη και την Αγάπη. Ο άγιος Νεκτάριος είχε και τα δυο αυτά εφόδια και γι’ αυτό καθαιρέθηκε από επίσκοπος Πενταπόλεως και διώχθηκε από το πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Άραγε θα γινόταν αποδεκτός π. Α.Κ. από την «Ακαδημία», αν εξέφραζε σήμερα μερικές από τις αντιαιρετικές του θέσεις; Διότι ο άγιος μας προειδοποιεί και μας λέγει ότι το μίσος των λατίνων είναι ανυπέρβλητο προς τους ορθοδόξους, όσοι θεολογικοί διάλογοι και αν διεξαχθούν. Έλεγε λοιπόν ο φωτισμένος άγιος ιεράρχης: «Ημείς φρονούμεν ότι δύο εισί κυρίως οι λόγοι του μίσους των Δυτικών κατά των Ανατολικών` το έμφυτον μίσος του ψεύδους κατά της αλήθειας και το αδούλωτον του χαρακτήρος του Έλληνος»  . 

Διερεύνηση μεθοδευμένων παραπλανητικών απόψεων που αφορούν ανθενωτικούς Αγίους.(Γ)

 

Η ΑΠΟΔΙΔΟΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΓΕΝΝΑΔΙΟ ΣΧΟΛΑΡΙΟ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΕΥΓΕΝΙΟ Δʹ

ΧΡ. ΑΘ. ΑΡΑΜΠΑΤΖΗΣ – Γ. Μ. ΠΙΤΣΙΝΕΛΗΣ – Θ. ΑΘ. ΧΟΥΒΑΡΔΑ

επιμέλεια κειμένου:  πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός)

Η επιστολή, το περιεχόμενό της και οι μαρτυρίες των πηγών.

 Η επιστολή είναι ένα σύντομο κείμενο μόλις 522 λέξεων  και αυτό μας επιτρέπει να εκθέσουμε περιληπτικά το ενδιαφέρον περιεχόμενό της που στην μεγαλύτερη έκτασή του αποτελεί έπαινο της προσωπικότητας και του έργου του πάπα Ευγενίου Δʹ, αλλά και του παπικού θεσμού:

 Ο συντάκτης της απευθύνει την εγκωμιαστική επιστολή στον πάπα αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του εκπροσώπου της Δυτικής Εκκλησίας, μεταξύ των άλλων, αυτόν που διασώζει την «εικόνα Θεού και τύπον» ανάμεσα στους ανθρώπους, τον αδιαφιλονίκητο «κοινό πατέρα και ποιμένα της οικουμένης», μια «ευγενή ψυχή» που ευεργετεί τους πάντες. Ο ίδιος μάλιστα αποκαλώντας τον «διάδοχον εκείνου (ενν. του Πέτρου) και ζηλωτήν», δηλώνει ότι επιθυμεί να προσκυνήσει τους «αποστολικούς του πόδας», εύχεται να συγκαταλεχθεί ανάμεσα στους «τροφίμους» του και δηλώνει «Εγώ, κανταύθα μένων έτι και της πατρίδος εχόμενος, τη ση μακαριότητι τα των εύνων και δούλων εισφέρω και κήρυξ ειμί των σων αρετών, ουδέν αληθέστερον τούτου και μάλιστα πρέπον έχων ποιείν, και ταίς απάντων ψυχαίς τον σον ενιδρύω πόθον και των κατά σε πραγμάτων εύχομαι την γαλήνην, κοινόν αγαθόν τι ταύτην ειδώς και πολλών καλών ανθρώποις αιτίαν».

 Η επιστολή περιλαμβάνει μια έκκληση του συντάκτη για βοήθεια και προστασία του φίλου του δομινικανού μοναχού που υπηρετεί στο Πέραν, Λοδίζιου νδε Τραβύζιου, ο οποίος στο παρελθόν είχε υποστεί αδικία. Ο ίδιος διαμεσολαβεί προκειμένου ο φίλος του μοναχός να τύχει της δίκαιης μεταχειρίσεως του πάπα, ως ο συντάκτης να ήταν ένας οικείος και προνομιακός συνομιλητής του πάπα.

 Η επιστολή χρονολογείται, σύμφωνα με τους ερευνητές, λίγο πριν την σύνοδο Φερράρας¬Φλωρεντίας   ή, από κάποιους, πιο συγκεκριμένα τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 14342 .

 

Αντιρρήσεις για τον συγγραφέα της επιστολής.

 

Α. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει, εφόσον ο συντάκτης της ταυτίζεται με τον Σχολάριο, είναι γιατί αυτή η υπερβολικά εγκωμιαστική και δουλική προς τον πάπα επιστολή δεν χρησιμοποιείται καθόλου από τους φιλολατίνους αντιπάλους του Σχολαρίου καθ’ όλη την περίοδο από την σύνοδο Φερράρας¬Φλωρεντίας έως και τον θάνατό του. Και μόνο το γεγονός ότι το κείμενο δεν έτυχε καμιάς χρήσεως από τους σύγχρονούς του λατινόφρονες αντιπάλους, ούτε από την παπική κουρία, κατά και μετά την σύνοδο Φερράρας¬Φλωρεντίας, αποδεικνύει ότι ουδεμία σχέση έχει με τον αυστηρό κατήγορο της στάσεως των Λατίνων και του πάπα .

Β. Ουδέποτε ο Γεννάδιος έγραψε η αναφέρθηκε με τέτοιο τρόπο στον πάπα. Όπως παραδέχεται ο Jugie «το κείμενο αυτό θα μπορούσε να το υπογράψει ένας θερμός υποστηρικτής του παπισμού», την εποχή μάλιστα που ο παπισμός βαλλόταν στην Ευρώπη. Αν μάλιστα ληφθούν υπόψη τα γεγονότα της περιόδου και η πολεμική των αναθεωρητών της Βασιλείας εναντίον του παπισμού (τα οποία ήταν εν γνώσει των Βυζαντινών, καθώς αντιπροσωπείες έφθαναν από παντού προς ενημέρωση των Ορθοδόξων), τότε η σύνταξη μιάς τέτοιας επιστολής προς την παπική κουρία είναι εντελώς παράλογη.

Γ. Στην «Ομολογία Πίστεώς» του ο Γεννάδιος διακηρύττει και καυχάται ότι καθ’ όλη την ζωή του αγωνίσθηκ υπέρ της πίστεως των Πατέρων της Εκκλησίας και αντιτάχθηκε στην λατινική κακοδοξία .

Διερεύνηση μεθοδευμένων παραπλανητικών απόψεων που αφορούν ανθενωτικούς Αγίους.(Β)

 

ΜΕΡΟΣ Β-
Πως παρουσιάζουν τον Γεννάδιο Σχολάριο φιλοπαπικό ιστολόγιο και μέλος της  Ακαδημίας  Θεολογικών Σπουδών Βόλου.

Παρακολουθώντας την αιρετική προπαγάνδα των σύγχρονων παπικών και φιλοπαπικών  διαβάσαμε με έκπληξη σε  ιστολόγιο De profundis  τα εξής:

«Είναι όμως ο παπισμός όντως αίρεση? Πότε πρωτοεμφανίστηκε ο όρος "παπισμός" και πότε η Καθολική Εκκλησία θεωρήθηκε από τους ορθοδόξους οτι έχει αιρετικές θέσεις? Θα αποδείξουμε ότι πρόκειται για καινοτομίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και οι λόγοι που οδήγησαν σε τέτοιους χαρακτηρισμούς ήταν -και είναι- καθαρά γεωπολιτικοί και όχι δογματικοί.

Μετά την Σύνοδο της Φλωρεντίας το 1439 οι σχέσεις των δύο Εκκλησιών συνεχίστηκαν με διακυμάνσεις είτε αδελφικές όπως κατά το δεύτερο ήμισυ του ΙΣΤ' αιώνα με την αδελφική αλληλογραφία μεταξύ Πάπα Γρηγορίου ΙΓ' και Οικουμενικού Πατριάρχη Ιερεμία Β' του τρανού είτε λιγότερο αδελφικές λίγες δεκαετίες αργότερα με την προσχώρηση των Ουκρανών στην Καθολική Εκκλησία που οπωσδήποτε κλόνησε τις σχέσεις μεταξύ των Εκκλησιών. Σε γενικές γραμμές όμως δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις -σε τοπικό επίπεδο- κοινωνίας μεταξύ των εκκλησιών όπως θα αποδείξουμε σε προσεχές άρθρο και σε κάθε περίπτωση ήταν πιο θερμές από τους απλούς εναγκαλισμούς που ακολούθησαν την άρση των αναθεμάτων το 1965.

Ας δούμε τί γνώμη είχε για τους δυτικούς ο ανθενωτικός Οικουμενικός Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος (1454-1465), μαθητής του ανθενωτικού Μάρκου του Ευγενικού:

Έτι ηρώτησαν οι μοναχοί ει ένι συγκεχωρημένον, ίνα διδώτε τοις Αρμενίοις ή Λατίνοις την παναγίαν τοις προσκυνηταίς. Ημείς δε λέγομεν ίνα διδώτε αυτοίς και το αντίδωρον· χριστιανοί γαρ εισί και διά τούτο έρχονται εκ τοσούτων διαστημάτων εις προσκύνησιν του δεσποτικού τάφου. Ει γούν και εσχισμένοι εισίν αφ’ ημών διά τινα ζητήματα της πίστεως και εισίν ετερόδοξοι, αλλ’ ως χριστιανοί μετά πίστεως και ευλαβείας ζητούσι τον αγιασμόν ημών, και ημείς οφείλομεν διδόναι· το γαρ Μη δώτε τα άγια τοις κυσί (Ματθ. 7, 6) και τα εξής περί των απίστων νοείται, ήγουν Ιουδαίων και Σαρακηνών και Ελλήνων και Μανιχαίων και άλλων, οίτινες προσποιούνται τον χριστιανισμόν μη όντες χριστιανοί· διό και επάγει· μήποτε στραφέντες καταπατήσωσιν αυτά και ρήξωσιν υμάς (Ματθ. 7,6). Κύνες ούν εισί και χοίροι οι πατούντες· οι δε μετά πίστεως και ευλαβείας ζητούντες τα άγια και προσλαμβάνοντες ούκ εισί τοιούτοι. Ακούετε δε και του Κυρίου ειπόντος ότι· Ο μη ων καθ’ ημών υπέρ ημών εστί (Μαρκ. 9, 40), και τον ερχόμενον προς με ου μη εκβάλω έξω (Ιω. 6, 37). Το μέγα μυστήριον της κοινωνίας μόνον μη δίδοτε αυτοίς, ου μόνον διά την του Μυστηρίου υπεροχήν, αλλά διά το μυστήριον τούτο παριστάν μεν όλην την θείαν οικονομίαν, προηγουμένης δε της ομολογίας του συμβόλου της αληθούς πίστεως τελειούσθαι, και διά τούτο τοις εις την θείαν οικονομίαν ή εις την θεολογίαν ψευδοδοξούσι και τη καθολική αντιλέγουσιν Εκκλησία ου δεί αυτό δίδοσθαι... Διό και οι αγιώτατοι Πατριάρχαι, ότε ελειτούργουν εορτασίμως, ερχομένους και Αρμενίους και Λατίνους και ισταμένους μετά πάσης ευλαβείας εις την λειτουργίαν, ουκ εδίωκον, αλλά και απερχομένους μετά των Ορθοδόξων και προσκυνούντας και ασπαζομένους την πατριαρχικήν χείρα και ευλόγουν και εδίδουν αυτοίς το αντίδωρον· ως γαρ μαθηταίς του Χριστού ουκ εξέβαλον έξω τους εις αυτούς ερχομένους.

 

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο Γεννάδιος δεν αποκλείει τους Λατίνους από το να προσέρχονται στη Θεία Λειτουργία και να συμπροσεύχονται με τους Ορθοδόξους. Μάλιστα δε, αν παρακολουθούν τη Λειτουργία μετά πίστεως και ευλαβείας, ημείς οφείλομεν διδόναι το αντίδωρον και τον αγιασμό, χριστιανοί γαρ εισί . Δεν μπορούν φυσικά να λάβουν την Θεία Κοινωνία επειδή  εσχισμένοι εισίν αφ’ ημών διά τινα ζητήματα της πίστεως και εισίν ετερόδοξοι.

Συμπερασματικά, ο Γεννάδιος Σχολάριος τον οποίον οι σύγχρονοι ορθόδοξοι θεωρούν ως εμπνευστή του "αντιπαπικού" αγώνα τους, θεωρώντας τους αιρετικούς και αβάπτιστους και μη χριστιανούς, αναφερόμενος στους καθολικούς μιλάει για σχίσμα διά τινα ζητήματα της πίστεως γεγονός που τους καθιστά ετερόδοξους και όχι αιρετικούς. Και αυτό επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή υπάρχει Σχίσμα, δηλαδή διαίρεση της Ιεραρχίας και αποκαλεί τους Λατίνους ετεροδόξους, δηλαδή που έχουν διαφορετική άποψη (οχι πίστη) σε επιμέρους θέματα τα οποία ειναι συζητήσιμα πχ ένζυμος ή άζυμος άρτος, η θέση του Πάπα μέσα στην Εκκλησία κλπ και όχι στις αρχές της αποστολικής πίστης όπως αυτή εκφράστηκε απο τις Επτά Οικουμενικές Συνόδους. Δεν τους θεωρεί αιρετικούς επειδή αιρετικοί είναι όσοι δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα και στην Θεότητα του Ιησού Χριστού ή έχουν διαφορετική χριστολογία όποτε και σωτηριολογία.

Παρόμοια ακριβώς επιχειρηματολογία με το ίδιο κείμενο του Αγίου Γενναδίου  διαβάσαμε και παλιότερα από κληρικό (π.Α.Κ) της Μητρόπολης Δημητριάδος και μέλος της Ακαδημίας Θεολογικών σποδών Βόλου.

Σχόλια.

Στο παραπάνω κείμενο γίνεται προσπάθεια να πεισθεί το αναγνωστικό κοινό ότι:

Α. Οι Παπικοί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ αλλά ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ.

Β.ΩΣ ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΙ   έχουν «διαφορετική άποψη (οχι πίστη) σε επιμέρους θέματα τα οποία ειναι συζητήσιμα πχ ένζυμος ή άζυμος άρτος, η θέση του Πάπα μέσα στην Εκκλησία κλπ και όχι στις αρχές της αποστολικής πίστης όπως αυτή εκφράστηκε απο τις Επτά Οικουμενικές Συνόδους».

Γ. Οι Παπικοί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ επειδή αιρετικοί είναι όσοι δεν πιστεύουν στην Αγία Τριάδα και στην Θεότητα του Ιησού Χριστού ή έχουν διαφορετική χριστολογία όποτε και σωτηριολογία.

Δ. Επιτρέπει ο Άγιος Γεννάδιος τις συμπροσευχές με τους Παπικούς  και δεν αποκλείει τους Λατίνους από το να προσέρχονται στη Θεία Λειτουργία και να συμπροσεύχονται με τους Ορθοδόξους. Μάλιστα δε, αν παρακολουθούν τη Λειτουργία μετά πίστεως και ευλαβείας, ημείς οφείλομεν διδόναι το αντίδωρον και τον αγιασμό, χριστιανοί γαρ εισί . Δεν μπορούν φυσικά να λάβουν την Θεία Κοινωνία επειδή  εσχισμένοι εισίν αφ’ ημών διά τινα ζητήματα της πίστεως και εισίν ετερόδοξοι.

Ε. Υπενθυμίζουμε και το παρακάτω ιστορικό γεγονός

Η «ενωτική» θεία λειτουργία

Στα 1452, ο πάπας έστειλε στην Κωνσταντινούπολη τον Ισίδωρο, επίσκοπο Κιέβου και περίφημο για τις θεολογικές του γνώσεις, προκειμένου να πείσει τους «ανθενωτικούς» να αποδεχθούν την ένωση των εκκλησιών. (Ο Ισίδωρος, γνωστός και ως Ισίδωρος ο Αποστάτης, αργότερα έγινε καρδινάλιος της καθολικής εκκλησίας, όπως και ο Βησσαρίων) Οι πάντες σχεδόν φάνηκε να συναινούν, διαβλέποντας τον τουρκικό κίνδυνο, εκτός από τον Μάρκο τον Ευγενικό, τον Λουκά Νοταρά και τον Γεννάδιο· αυτός, ιερομόναχος πλέον στην μονή του Παντοκράτορος, κλείστηκε στο κελί του και θυροκόλλησε σημείωμα όπου έγραφε τα εξής:

«Άθλιοι Ρωμαίοι εις τι επλανήθητε, και απομακρύνατε εκ της ελπίδας του Θεού, και ηλπίσατε εις την δύναμον των Φράγκων, και συν τη πόλει εν η μέλλει φθαρήναι, εσχάσατε και την ευσέβειάν σας; Ίλεος μοι κύριε· μαρτύρομαι ενώπιόν σου, ότι αθώος ειμί του τοιούτου πταίσματος. Γιγνώσκετε, άθλιοι πολίται, τι ποιείτε; Και συν τω αιχμαλωτισμώ, ος μέλλει γενέσθαι εις ημάς, εσχάσατε και το πατροπαράδοτον, και ωμολογήσατε την ασέβειαν; Ουαί υμίν εν των κρίνασθαι![…]» 

 ΣΤ. Σχετικά με το «μνημόσυνο» του επισκόπου από τους πιστούς γράφει ο Γεννάδιος: «Η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων, και η τελεία υποταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι Σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν, ότι αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα, (αυτών) πρέπει να αποφεύγουμε και την κοινωνία» ( βλ. Γενναδίου Σχολαρίου, Γράμμα προς τους εκκλησιαστικούς... περιοδικό Ο όσιος Γρηγόριος Αγίου Όρους, αριθμ.21, σελ.23 ). 

Διερεύνηση μεθοδευμένων παραπλανητικών απόψεων που αφορούν ανθενωτικούς Αγίους.(Α)

 

Επιμέλεια έρευνας :πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά.

Αναμφίβολα οι καιροί που διάγουμε είναι καιροί σύγχυσης και πλάνης, μια εποχή-πραγματική Βαβέλ. Ιδιαίτερα στον εκκλησιαστικό χώρο η σύγχυση και οι πλανεμένες απόψεις που κυκλοφορούν σε συνδυασμό με το ακατήχητο του λαού δημιουργούν μια πρωτοφανή κατάσταση.

Eπίσης  ο εισαγόμενος  τρόπος ζωής που έχει επικρατήσει τις τελευταίες δεκαετίες στην Ελλάδα, οδήγησε και οδηγεί ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που δηλώνει «ορθόδοξο», σε μία λεπτή και ασυναίσθητη αποστασία.

Στη σημερινή ελληνική οικογένεια εκλείπουν ακόμη και τα στοιχειώδη θρησκευτικά καθήκοντα, όπως για παράδειγμα η προσευχή στο σπίτι ή η κατήχηση στα παιδιά, πολύ δε περισσότερο εκλείπει η δογματική συνείδηση και η θεολογική παίδευση. Η σύγχυση επομένως που καλλιεργείται στοχευμένα στο νέο-ορθόδοξο πλήρωμα δεν έχει προηγούμενο, με συνέπεια να διαμορφώνεται μια ψευδο-χριστιανική πνευματικότητα.

Η περίφημη ρήση του Κυρίου που εφιστά εγρήγορση και προσοχή διότι πρόκειται να πλανηθούν «ακόμα και οι εκλεκτοί», ακριβώς εδώ βρίσκει τέλεια εφαρμογή, επειδή σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, η πλάνη είναι διάχυτη και μάλιστα το πιο ανησυχητικό είναι πως «πέτυχε» «να μην ενοχλούνται πολλοί», από τούτη τη διαμορφωθείσα κατάσταση, να «περνά» δηλαδή στη μεγάλη μάζα ως κάτι φυσιολογικό.

Μέσα στο κλίμα αυτό συμπεριλαμβάνεται και η  προπαγανδιστική προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία χρόνια, ώστε με αφορμή την επικείμενη ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ να δημιουργηθεί ο θρησκευτικός τύπος του ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ ΟΥΝΙΤΗ.

Στην προσπάθεια αυτή συμμετέχουν:

Α. Οι Θεολογικές σχολές και λαϊκοί θεολόγοι.

Β.Η Ακαδημία θεολογικών σπουδών Βόλου

Γ. Παπικά ή φιλοπαπικά ιστολόγια και ιστοσελίδες.

Δ. Εκκλησιαστικά πρόσωπα όλων των βαθμίδων της ιερωσύνης.

Στο στόχαστρο αυτής της προπαγανδιστικής πρακτικής   έχουν μπει  οι αναγνωρισμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία αντιπαπικοί Άγιοι Μάρκος ο Ευγενικός και ο Άγιος Πστριάρχης Γεννάδιος ο Σχολάριος και ο Άγιος Νεκτάριος, ώστε να εμφανιστούν στο σύγχρονο χριστεπώνυμο πλήρωμα ως φιλενωτικοί(!!!!!!!!!).

 Θεωρήσαμε απαραίτητο να δημοσιεύσουμε σχετικά άρθρα προκειμένου να υπάρξει  σωστή ενημέρωση για το τί ακριβώς διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή οι επιτήδειοι αρθρογράφοι , προβάλλοντας τον τίτλο του θεολόγου, μπορούν να παρασύρουν αρκετούς.

Στα  άρθρα που θα ακολουθήσουν  θα ασχοληθούμε με τα παραπλανητικά γραφόμενα  για τον Άγιο Γεννάδιο τον Σχολάριο και στην συνέχεια με τα γραφόμενα για  τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και τον Άγιο Νεκτάριο .Στο ιστολόγιο θα δημοσιεύονται στην ετικέτα «Ενστάσεις».

ΑΓΙΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ Ο ΣΧΟΛΑΡΙΟΣ

MEΡΟΣ Α-

Απαραίτητα ιστορικά στοιχεία

Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ήρθε το τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας και η αρχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο Σουλτάνος πήρε την θέση του βυζαντινού αυτοκράτορα. Πρώτος σουλτάνος αναδείχθηκε ο Μωάμεθ Β ο Πορθητής. Μετά την πολιορκία και τις σφαγές, ο Μωάμεθ θέλησε να επαναφέρει την ζωή στην Πόλη και να προσελκύσει τους Χριστιανούς που είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους για ένα ασφαλέστερο καταφύγιο. Πίστευε ότι ο ιδανικός τρόπος για να τους πείσει να επιστρέψουν στην Κωνσταντινούπολη ήταν να γίνει ανασύσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας υπό την ηγεσία ενός Πατριαρχείου που θα διευθετούσε τις υποθέσεις των χριστιανών.

 Ο Μωάμεθ ο Β’ επέτρεψε την αυτονομία της Εκκλησίας με την προϋπόθεση ότι θα αποδεχόταν την οθωμανική αυτοκρατορία....

Όμως, ο τελευταίος Πατριάρχης πριν από την άλωση της Πόλης ήταν ο Γρηγόριος Μάμμας που είχε διαφύγει στην Ιταλία το 1451. Η θέση του πατριάρχη ήταν κενή. Ωστόσο, ο Μωάμεθ βρήκε τον άνθρωπο που αναζητούσε. Ήταν ο Γεννάδιος Σχολάριος, πολέμιος της  Ένωσης των Εκκλησιών και μεγάλος αντίπαλος του τελευταίου αυτοκράτορα της  βασιλεύουσας, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ο οποίος έβλεπε την επερχόμενη κατάρρευση και συντάχθηκε με αυτούς που  ήθελαν την ένωση με τη Δυτική εκκλησία (με τον πάπα). αντιθέτως οι ανθενωτικοί, με πολιτικό αρχηγό το Δούκα Νοταρά και θρησκευτικό τον Γενάδιο Σχολάριο πολεμούσαν αυτή την προοπτική. Το μίσος μεταξύ τους ήταν τόσο μεγάλο ώστε οι ανθενωτικοί έλεγαν: «Κρειττότερον βασιλεύσαι εν μέση Πόλει φακιόλιον Τούρκων παρά καλύπτρα λατινικήν»...

Ποιος ήταν ο Γεννάδιος Σχολάριος;

Ο Γεννάδιος Σχολάριος, κατά κόσμον Γεώργιος Κούρτεσης Σχολάριος, προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Θεσσαλίας, κάτι που εξηγεί τις γνώσεις και τις σπουδές του. Ασχολήθηκε με τη νομική, τη θεολογία και τη φιλοσοφία. Στις αρχές της δεκαετίας του 1430 ο Σχολάριος αποφάσισε να δημιούργησε τη δική του σχολή στο σπίτι του, γιατί πίστευε ότι η παιδεία που λάμβαναν οι νέοι δεν ήταν επαρκής. Δεν τους έπαιρνε χρήματα. Ήθελε απλώς να τους μεταφέρει τις γνώσεις του. Το 1436 έγινε ο γραμματικός του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου. Η Μεγάλη Σύνοδος της Φλωρεντίας- Φερράρας ήταν στα σκαριά και ο αυτοκράτορας χρειαζόταν κάποιον στο πλάι του. Την ίδια εποχή έγινε και “Καθολικός Κριτής των Ρωμαίων”, δηλαδή δικαστής στο ανώτατο δικαστήριο....

Προκειμένου να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη για τον Γεννάδιο Σχολάριο  ως εκκλησιαστικού ανδρός δημοσιεύουμε  πρώτα τα στοιχεία που αναφέρονται στην ιστοσελίδα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

«Εις την Σύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439) ο Σχολάριος έφθασε με καθυστέρηση αρκετών μηνών. Το ερώτημα διά την  εκεί στάση του κατά τας συζητήσεις απησχόλησε εντόνως την επιστημονική έρευνα μέχρι σήμερον. Η επικρατούσα άποψις (και υποστηρίζεται κυρίως από ρωμαιοκαθολικούς κύκλους, διά ευνοήτους λόγους) εμφανίζει τον Σχολάριο ένθερμο υποστηρικτήν της ενώσεως, όπως αύτη μεθοδευόταν από τους Λατίνους, διά την οποία μάλιστα εξεφώνησε και σχετικούς φιλολατινικούς λόγους. Μια άλλη θεωρία, εις την προσπάθειά της να επιλύση τα ανακύπτοντα προβλήματα της προηγουμένης απόψεως, διετύπωσε την εκδοχή της υπάρξεως δύο Σχολαρίων, ενός φιλενωτικού και ενός ανθενωτικού, του μετέπειτα πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, η οποία όμως σήμερα έχει εγκαταλειφθεί γιατί δεν στηρίζεται εις αντικειμενικά επιχειρήματα.

Τέλος, μια νεωτέρα θεωρία, στηριζόμενη σχεδόν αποκλειστικώς εις τα ίδια τα έργα του, εμφανίζει τον Σχολάριο έντονα ανθενωτικό και εργασθέντα διά την αποτροπή της από τον πάπα και τους «ενωτικούς» Ορθόδοξους μεθοδευομένης ψευδένωσης. Τα προσαγόμενα επιχειρήματα διά την στήριξη της θεωρίας αυτής συνοψίζονται εις τας εξής διαπιστώσεις·

α´. τα αποδιδόμενα στον Σχολάριο έργα φιλολατινικού περιεχομένου (όπως ειδικά οι λόγοι ούς φέρεται να έχει εκφωνήσει κατά τη σύνοδο) είναι νόθα και αποτελούν μεταγενέστερες προσθήκες εις το κύριο σώμα των γνήσιων συγγραμμάτων του·

β´. η ιδιότης του Σχολάριου ως λαικού δεν του επέτρεπε να λάβει ενεργό μέρος εις τας συζητήσεις και πολύ περισσότερο να εκφωνήσει λόγους, εφόσον ο ίδιος ο αυτοκράτορ είχε ρητώς απαγορεύσει τη συμμετοχή λαικών εις την σύνοδο.

γ´. ο ίδιος ο Σχολάριος μαρτυρεί (Άπαντα, II, 258) ότι ήτο ο συντάκτης του λόγου τον οποίο εκφώνησε ο Βησσαρίων στη σύνοδο και αντέκρουσε τις θεωρίες του Λατίνου αρχιεπισκόπου Ρόδου Ανδρέα.

δ´. εξέφρασε ο ίδιος την έντονο δυσφορία του διά την αλλαγή της στάσεως των μετριοπαθών «ενωτικών», οι οποίοι απεδέχθησαν τελικώς τας απαιτήσεις των Λατίνων (Άπαντα III, 110-113), δι᾽ αυτό και προετίμησε να αποχωρήση μετά του αδελφού του αυτοκράτορος Δημήτριου και του φιλοσόφου Γεωργίου Γεμιστού η Πλήθωνος, προ της υπογραφής του τελικού Όρου της ενώσεως.

Μετά την επιστροφή του εις την Κωνσταντινούπολη, ο Σχολάριος δεν εμφανίζεται να παίρνει ενεργό μέρος, τουλάχιστον κατά τα πρώτα έτη από την υπογραφή της ενώσεως, εις τας διαμάχας μεταξύ «ενωτικών» και «ανθενωτικών». Διετήρησε τα αξιώματά του εις τα ανάκτορα, καθώς και την θέσιν του επίσημου θεολόγου, παραδίδοντας τα τακτικά μαθήματά του εκάστη Παρασκευή. Μόλις τω 1444, μετά από προτρεπτική επιστολή του φίλου και διδασκάλου του Μάρκου Ευγενικού, εμφανίζεται εις το προσκήνιο και λαμβάνει ενεργό μέρος εις τον ανθενωτικό αγώνα. Το επόμενο έτος (1445) ωρίζεται ως ο κύριος ομιλητής εις διάσκεψιν, η οποία επραγματοποιήθη εις το παλάτιον του Ξυλαλά τη συμμετοχή λατινικής αντιπροσωπείας υπό του επισκόπου Βορτώνης Βαρθολομαίου Λαπάτσι, διά την ανανέωσι του ενωτικού όρου. Εις τας διεξαχθείσας συζητήσεις ο Σχολάριος κατέρριψε τα επιχειρήματα των Λατίνων και απέκρουσε την λατινική διδασκαλία του filioque. Αι δημόσιαι αυταί συζητήσεις του Σχολάριου, τας οποίες αμέσως μετά συνέθεσε εις ογκώδες σύγγραμμα με τίτλο· Περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος, αποτελούν την απαρχή της δημοσίου δράσεώς του εναντίον των αποφάσεων της Συνόδου της Φλωρεντίας. Προηγουμένως, ο Μάρκος Ευγενικός, ολίγο προ του θανάτου του, του είχε επίσημως αναθέσει την αρχηγία των ανθενωτικών. Παραλλήλως ο Σχολάριος εξηκολούθησε να προσφέρη τας υπηρεσίας του εις το κράτος και εις τα ανάκτορα. Η ανθενωτική του δραστηριότης δεν φαίνεται να επηρέασε σοβαρώς την εύνοια του αυτοκράτορος Ιωάννη Η´ προς το πρόσωπό του, ούτε και του διαδόχου του (από το 1448) Κωνσταντίνου ΙΑ´ Παλαιολόγου. Παρ᾽ όλα αυτά, το 1450 ο Σχολάριος απεφάσισε να εγκαταλείψη τα κοσμικά αξιώματα και τας απολαυάς τους και να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα, εις στιγμή μάλιστα κατά την οποίαν, όπως ο ίδιος μαρτυρεί, αι σχέσεις του τω παλατίω ήσαν άρισται (Άπαντα, IV, 472). Η απόφασίς του αύτη απετέλει εκπλήρωσι παλαιάς του επιθυμίας, αλλά και συμμόρφωσι προς σχετική προτροπή του πνευματικού του πατρός Μάρκου Ευγενικού. Εγκατέλειψε τη Μονή του Παντοκράτορος, όπου διέμενε μετά τον θάνατο των γονέων του, και εισήλθε εις την κοινοβιακή Μονή του Χαρσιανείτου με το όνομα Γεννάδιος.

Από την θέσι αυτή επεδόθη απερίσπαστος εις τον ανθενωτικό του αγώνα, συγγράφοντας αντιλατινικά έργα και καθοδηγώντας τους ομοφρόνους του εις την μη αποδοχή των όρων της Συνόδου της Φλωρεντίας. Σπουδαία δραστηριότης του Γενναδίου κατά την περίοδο αυτή υπήρξε η ανάθεσις εις αυτόν της κατηχήσεως εις την ορθόδοξον διδασκαλία του Άγγλου ιερέος Κωνσταντίνου Πλάτρη, ανεπίσημου απεσταλμένου των Χουσιτών της Πράγας διά την διαπραγμάτευσι της ενώσεως με την Ορθόδοξη Εκκλησία (1451).