ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ
ΕΦΑΜΙΛΛΟ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ.
Μεσσηνίας Χρυσόστομος: « Η δωρεά οργάνων αποτελεί καταξίωση του δικαιώματος για ζωή» (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
-------------------------------------------------------------------------
Τις τελευταίες ημέρες δημοσιοποιήθηκαν δύο αξιέπαινες
πράξεις φιλανθρωπίας με τη δωρεά των οργάνων δύο νέων παιδιών, από τους γονείς
τους. Τα παιδιά αυτά έχασαν την ζωή του από ένα δυστύχημα στον ποταμό Άραχθο
στην Άρτα. Δύο περιπτώσεις, οι οποίες δίνουν το δικό τους μήνυμα, της ελπίδας
και της φιλανθρωπίας.
Για αυτήν την πράξη δωρεάς πρέπει όλοι μας, όχι
μόνο να ευχαριστήσουμε ή να συγχαρούμε τους γονείς, αλλά κυρίως να τους
εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για το θάρρος και τη δύναμη που υπέδειξαν.
Μία πράξη φιλανθρωπίας, με την οποία έδωσαν ζωή
και ελπίδα σε άλλους συνανθρώπους μας, νέους και νέες. Οι γιατροί υποκλίθηκαν
«διά της σιωπής» μπροστά σ’ αυτούς τους νέους δότες και στους γονείς τους,
γιατί τα έργα του Θεού τιμώνται «δια της σιωπής» (Μ. Βασίλειος).
Οι λήπτες ευγνωμόνως θα συνεχίσουν τη ζωή τους,
θα δημιουργούν και θα ονειρεύονται το μέλλον τους. Όλοι οι εχέφρονες και
σκεπτόμενοι ανθρώπινα επιβράβευσαν ως ορθή την πράξη αυτή και στήριξαν τη δωρεά
με προεξάρχοντες τους ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων μας.
Η δωρεά αυτή επίσης, καταξιώνει τον αγώνα που
καταβάλλει ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων με σκοπό την ευαισθητοποίηση
όλων μας.
Η συγκλονιστική και πολύ διδακτική αυτή πράξη
των γονέων έδωσε το βαθύτερο και ουσιαστικότερο μήνυμα της αποφασιστικής πράξης
τους, ότι με τη δωρεά των οργάνων συνεχίζουν να ζουν τα παιδιά τους μέσα στα
σώματα άλλων ανθρώπων των ληπτών.
Το γεγονός αυτό αποτελεί μία καταλυτική
απάντηση σε όλους εκείνους, οι οποίοι θεωρούν ότι το δικαίωμα για ζωή είναι ένα
απολυτοποιημένο ατομικό δικαίωμα, διαφοροποιημένο από τη ζωή των άλλων
συνανθρώπων τους. Ένα δικαίωμα δηλαδή το οποίο ικανοποιείται δήθεν στο πλαίσιο
μιάς ευδαιμονιστικής, απομονωμένης και ατομικής αυτάρκειας, και διατυπώνεται με
το λανθασμένο σύνθημα: «αρκεί να ζήσουμε μόνο εμείς και όχι και οι άλλοι μαζί
μας». Η διαδικασία όμως της νίκης της ζωής κατά του θανάτου διέρχεται πάντα
μέσα από την ζωή του άλλου. Το δικαίωμά μας για ζωή, ακόμη και ως έκφραση
αυτοδικαίωσης, καταξιώνεται με την αυτοδιάθεσή μας και δικαιώνεται με την
προσφορά των οργάνων, των ιστών και των υγρών του ανθρωπίνου σώματός μας προς
τους άλλους, ώστε και αυτοί «ζωήν έχωσιν και περισσόν έχωσιν».
Η φιλάνθρωπη αυτή πράξη της δωρεάς οργάνων, ως
έκφραση ελεύθερης αυτοδιάθεσης, για τη ζωή των άλλων συνανθρώπων μας αποτελεί
καταξίωση του δικαιώματός μας για ζωή, αλλά και του δικαιώματός μας στη ζωή. Η
μονόδρομος αυτή διαδικασία, ως η κατεξοχήν και μοναδική έκφραση έμπρακτης
αγάπης και ανθρωπιάς των δωρητών οργάνων, είναι η έκφραση του πραγματικού
νοήματος της ζωής, του σκοπού της ζωής και της ελευθερίας μας. Το σώμα μας δεν
μας ανήκει, δεν είναι κτήμα μας, και γίνεται πρόξενος ζωής, όταν το προσφέρουμε.
Καλαμάτα 17-6-2025
† Ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος
---------------------------------------------------------------------------------
Η Παγίδα της Δωρεάς οργάνων
"Για τους ανθρώπους μεγάλη δόξα στη ζωή είναι η
γνώση, αλλά και κακό για όσους την χρησιμοποιούν άσχημα (Άγιος Γρηγόριος ο
Θεολόγος)
"Ήταν καλοκαίρι του 1998 (πριν από οκτώ χρόνια δηλαδή), όταν
αποφάσισα να γίνω δωρητής ιστών και οργάνων, με σκοπό να βοηθήσω ορισμένους
συνανθρώπους μου μετά το θάνατό μου, από τη στιγμή που θα είχαν ανάγκη κάποιο
από τα (άχρηστα πλέον για εμένα) όργανά μου. Έτσι και έγινε και για αρκετό
καιρό, παρέμενα ήσυχος (όσο όμως και αδιάφορος για να ερευνήσω πιο προσεκτικά
το θέμα), πως έκανα το καθήκον μου σαν άνθρωπος όπως θα το ήθελε ο Θεός.
Εκείνος όμως που Ορίζει αλλά και Διαχωρίζει ποιο πραγματικά είναι το καλό, δεν
με άφησε για πολύ καιρό στην ηρεμία της πλάνης μου, παρέχοντάς μου τα
ερεθίσματα εκείνα έτσι ώστε να αρχίσω να προβληματίζομαι.
Στην αρχή, εντύπωση μου προκάλεσαν κάποιες συζητήσεις που
είχα με δύο φιλικά μου πρόσωπα (γιατροί και οι δύο αλλά με διαφορετική
ειδικότητα ο καθένας), σχετικά με ορισμένα «ύποπτα περιστατικά» που συνέβησαν
στην Ελλάδα και σε άτομα που ήταν δωρητές ιστών και οργάνων, κατά τη διάρκεια
της νοσηλείας τους σε διάφορα νοσοκομεία! Μου ανέφεραν ενδεικτικά κάποιες
«λανθασμένες» κινήσεις ορισμένων (οι οποίοι θέλουν να ονομάζονται γιατροί αλλά
στην ουσία μόνο το συμφέρον της υγείας των δωρητών ιστών και οργάνων δεν υπηρετούν),
που στάθηκαν αρκετές για να μετατρέψουν κάποιους ανύποπτους ασθενείς-δωρητές
(των οποίων η κατάσταση της υγείας εξελισσόταν απόλυτα ομαλά) σε «αποθήκες
ανταλλακτικών»! Αφού τα κράτησα όλα αυτά σε κάποια άκρη του μυαλού μου, ύστερα
από ένα μικρό χρονικό διάστημα άρχισε να διαφαίνεται ο δρόμος, που έμελλε να με
οδηγήσει στην πηγή της αλήθειας.