ΤΙ ΕΚΑΝΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ

ΜΕΧΡΙ ΤΑ 30 ΤΟΥ;

του Δρ. Κων. Σιαμακη

Ῥωτήθηκα πολλἐς φορές˙ ʺ Τί ἔκανε ὁ Χριστὸς μέχρι τὰ 30 του χρόνια; γιατί τὸ βιογραφικὸ αὐτὸ κενό; μήπως πῆγε στὴν Ἰνδία καὶ σπούδασε φακίρης; ʺ. ʺ Ὄχι˙ πῆγε στὸ Νότιο Πόλο γιὰ ῥαδίκιαʺ, μοῦ ἔρχεται ν᾽ ἀπαντήσω.

Συνήθως ὅμως ἀπαντῶ˙ ʺ Τί ἔκανε μέχρι τὰ 30 του ὁ Πυθαγόρας; τί ἔκαναν μέχρι τὰ 30 τους ὁ Σόλων, ὁ Πεισίστρατος, ὁ Κλεισθένης, ὁ Μιλτιάδης, ὁ Θεμιστοκλῆς, ὁ Ἀριστείδης, ὁ Λεωνίδας, ὁ Αἰσχύλος, ὁ Κίμων, ὁ Ἡρόδοτος, ὁ Θουκυδίδης, ὁ Ἀναξαγόρας, ὁ Δημόκριτος, ὁ Εὐριπίδης, ὁ Ἀριστοφάνης, ὁ Λυσίας, ὁ Σωκράτης, ὁ Ξενοφῶν, ὁ Πλάτων, ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Δημοσθένης, ὁ Αἰσχίνης, ὁ Ἰσοκράτης, ὁ Ζήνων, ὁ Ἐπίκουρος, ὁ Διογένης, ὁ Ἐπίκτητος, ὁ Πλούταρχος, ὁ Λουκιανός, ὁ Κέλσος, ὁ Αἰμίλιος Παῦλος, ὁ Ἁννίβας, ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ, ὁ Κικέρων, ὁ Βεργίλιος, ὁ Ὁράτιος, ὁ Σενέκας, ὁ Πλίνιος, ὁ Ἡρώδης, ὁ Πιλάτος, ὁ Ἄννας, ὁ Καϊάφας, τί ἔκαναν μέχρι τὰ 30 τους τόσοι καὶ τόσοι ἄλλοι; ξέρει κανεὶς τί ἔκαναν ὅλοι οἱ παραπάνω μέχρι τὰ 30 τους; ξέρει κανείς τί ἔκαναν οἱ μισοὶ ἀπ᾽αὐτοὺς μέχρι τὰ 40 τους καὶ τὰ 50 τους; ξέρουν αὐτοὶ οἱ βλᾶκες τῶν τέτοιων ἐρωτήσεων κάτι γιὰ τὸ μεταξὺ 0 καὶ 30 ἐτῶν διάστημα τῆς ἡλικίας τῶν προειρημένων; διερωτήθηκαν ποτέ; πῶς καὶ ἡ ἄρρωστη αὐτὴ περιέργειά τους στρέφεται ἀποκλειστικὰ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, καὶ δὲν ἐκφράζεται καὶ γιὰ τόσους ἄλλους; ἐγὼ βέβαια γιὰ κανέναν ἀπὸ τοὺς παραπάνω δὲν ἔχω οὔτε ἴχνος τῆς τέτοιας περιεργείας.

Ὅσο γιὰ τὸ Χριστό; ναί, ὁ Χριστὸς εἶναι ἀπὸ τοὺς σπανίους (Φίλιππος, Μ. Ἀλέξανδρος, Μ. Κωνσταντῖνος, κλπ.), γιὰ τοὺς ὁποίους ξέρουμε τί ἔκαναν καὶ πρὶν ἀπὸ τὰ 30 τους. τοῦ Χριστοῦ ξέρουμε τὴν προσκύνησι τῶν ποιμένων, τὴν ἀφιέρωσί του στὸ ναὸ μετὰ 40 μέρες σύμφωνα μὲ τὶς διατάξεις τοῦ Μωϋσέως καὶ τὶς προφητεῖες τοῦ Συμεὼν καὶ τῆς Ἄννης γιὰ τὸ πρόσωπό του καὶ τὸ μέλλον του, τὴν προσκύνησί του ἀργότερα κι ἀπὸ τοὺς ἀλλοδαποὺς μάγους καὶ τὴν καταζήτησί του γιὰ σφαγὴ ἀπὸ τὸν Ἡρῴδη Α΄ ὅταν ἦταν περίπου 2 ἐτῶν, γιὰ τὰ θαυμαστὰ λόγια του πρὸς τὴ μητέρα του στὸ ναὸ τῆς Ἰερουσαλὴμ ὅταν ἦταν 12 ἐτῶν, καὶ γιὰ τὴ βάπτισί του ἀπὸ τὸν Ἰωάννη λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ 30 του χρόνια. φυσικὰ τὰ Εὐαγγέλια δὲν εἶναι βιογραφία τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ᾽ ἱστορία τοῦ κηρύγματός του τῆς θανατώσεώς του καὶ τῆς ἀναστάσεώς του. κανένα βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς δὲν εἶναι βιογραφία κανενὸς ἀπολύτως. δὲν εἶναι μυθιστόρημα γιὰ ἀργόσχολες Κατίνες ἡ Γραφή. παρὰ ταῦτα γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ μᾶς παρέχουν πλήρη κάλυψι, λέγοντας καὶ ἐννοώντας ὅτι μέχρι τὰ 30 του ἡ ζωή του ἦταν μιὰ συνηθέστατη ῥουτίνα χωρικοῦ μεροκαματιάρη, δὲν ὑπάρχει τὸ κενὸ ποὺ ὑπάρχει γιὰ τοὺς προειρημένους. ξέρουμε ὅτι ὁ Χριστὸς μέχρι τὰ 12 του πῆγε στὸ σχολεῖο (Λκ 4,16-21), κι ἀπὸ τὰ 12 μέχρι τὰ 30 του ἦταν τέκτων, ποὺ ἀπὸ τὰ τέγω τέγος ‘’στεγάζω", "στέγος" - "στέγη") θὰ πῇ "ξυλουργὸς τῆς στεγάσεως καὶ τῶν κουφωμάτων", ἔκανε δηλαδὴ στέγες καὶ σκάλες, κάγκελλα, πόρτες, παράθυρα, ἐντοιχισμένες ντουλάπες, ῥάφια, κλπ., συνεργαζόμενος κατὰ τὰ πρῶτα χρόνια μὲ τὸ θετὸ πατέρα του Ἰωσήφ, ἀπὸ τὸν ὁποῖο μάθαινε αὐτὴ τὴν τέχνη κι ἐργαζόμενος ἀργότερα μετὰ τὸ θάνατο ἐκείνου ὡς ἐνήλικος μάστορας γιὰ τὴ συντήρησι τῆς μητέρας του καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. ἦταν τέκτων. τί ἄλλο τὸ ἄξιο ἐξιστορήσεως θὰ μποροῦσε νὰ ἔχῃ ἡ καθημερινὴ δουλειά – μεροδούλι μεροφάι- ἑνὸς μάστορα τοῦ κύκλου τῶν οἰκοδομικῶν ἐργασιῶν; ἄλλωστε κατὰ τὸ μωσαϊκὸ νόμο, τὸν ὁποῖο τήρησε πειθαρχικὰ καὶ σιωπηλὰ μέσα στὴν ἀφάνεια τοῦ ἀσήμαντου ἐργάτου, στὸν Ἰσραὴλ ὁ ἄντρας εἶχε γνώμη καὶ δημόσιο λόγο ἀπὸ τὰ 30 του κι ἔπειτα. τί θὰ ἤθελαν οἱ παραπάνω ἀνόητοι ἐρωτῶντες –καὶ μόνοι τους ἀπαντῶντες κιόλας ‘’Πῆγε στὴν Ἰνδία γιὰ μαθητεία σὲ μάγους’’, λὲς καὶ ὁ παραμεσόγειος κόσμος δὲν εἶχε τέτοιους ἀγύρτες–, τί θὰ ἤθελαν ἄλλο νὰ λὲν γιὰ τὸ Χριστὸ τὰ Εὐαγγέλια; ὅτι ‘’Στὶς 30-3-14 ἔκανε μὲ τὸν πατέρα του τὴ στέγη καὶ τὰ κουφώματα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Ἠλί’’,... ‘’Στὶς 30-5-18 ἔκανε μὲ τὸν πατέρα του τὴ στέγη καὶ τὰ κουφώματα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Συμεών’’,... ‘’Στὶς 30-7-24 ἔκανε μὲ τὸν πατέρα του τὴ στέγη καὶ τὰ κουφώματα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Ἰακώβ’’,... ‘’Στὶς 30-10-28 ἔκανε τὴ στέγη καὶ τὰ κουφώματα τοῦ σπιτιοῦ τοῦ Ματθάν’’,... καὶ πάει λέγοντας; γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅτι μπορεῖ νὰ ὑπῆρχε καὶ τέτοιο ἡμερολόγιο γιὰ τὰ βερεσέδια, αὐτόγραφό του μάλιστα, ἀλλ᾽ οἱ εὐαγγελισταὶ καὶ οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ δὲν ἐνδιαφέρθηκαν γιὰ κεῖνο τὸ μαστορο-τεφτέρι – ὁ ἴδιος ὁ Κύριος προφανῶς τὸ πέταξε στὰ σκουπίδια, ὅταν ἄρχισε τὸ κήρυγμά του–, ὅπως δὲν ἐνδιαφέρθηκαν οὔτε γιὰ τὸ σταυρό του οὔτε γιὰ τὸν τάφο του οὔτε γιὰ τὴν ποδιὰ καὶ τὰ κουζινικὰ τῆς μητέρας του.

Βλακόμετρο μόνο τῆς βλακείας τῶν ἐρωτώντων εἶναι κάτι τέτοιες ἐρωτήσεις. κατὰ τοῦτο μόνο μᾶς εἶναι χρήσιμη ἡ τέτοια τους ἐρώτησι. πῶς ἀλλιῶς θὰ ξέραμε τὸ νοητικό τους ἐπίπεδο, ἂν δὲν μᾶς τὄδειχναν οἱ ἴδιοι τόσο πρόθυμα;

Μελέτες 4 (2008)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

του Δρ. Κωνσταντινου Σιαμακη






Ὁ Χριστὸς ἀγάπησε τὶς γυναῖκες ὅσο κανένας ἄλλος στὴν πανανθρώπινη ἱστορία, καὶ οἱ γυναῖκες εὐεργετήθηκαν ἀπὸ τὸ Χριστὸ ὅσο ἀπὸ κανέναν ἄλλον. ὁ Χριστὸς τὴ γυναῖκα τὴ βρῆκε σ̉ ἐλεεινὴ κατάστασι, καὶ τὴν ἀποκατέστησε, τὴν ἀνύψωσε, δέχτηκε τὴ διακονία της, κι ἔδωσε καὶ στὴν ἐκκλησία τὴν ἐντολὴ νὰ δέχεται κι αὐτὴ τὴ διακονία της.
Στὴν εἰδωλολατρία καὶ στὸ ἰσλὰμ καὶ γενικὰ ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία ἡ θέσι τῆς γυναικὸς εἶναι ἀξιολύπητη. ὁ Περικλῆς στὸν περιβόητο Ἐπιτάφιό του (πολιτικὸ καὶ καθεστωτικὸ μανιφέστο τῆς ‘’δημοκρατικῆς’’ Ἀθήνας τοῦ στρατηγοῦ αὐτοῦ) λέει ὅτι ἡ σωστὴ γυναίκα εἶναι ἐκείνη ποὺ εἶναι τόσο φυλακισμένη μέσα στὸ σπίτι τοῦ ἀντρός της καὶ τόσο ἄγνωστη, ὥστε νὰ μὴ γνωρίζῃ κανέναν ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄντρα της, νὰ μὴν τὴ γνωρίζῃ κανεὶς ἐκτὸς ἀπ̉ αὐτόν, καὶ νὰ μὴν ἔχῃ γίνει ποτὲ λόγος γι̉ αὐτὴν ἀπὸ κανέναν (Θουκυδίδης 2, 45, 2). ὁ φιλόσοφος Σωκράτης, ποὺ εἶχε δύο γυναῖκες ταυτόχρονα στὸ ἴδιο σπίτι, τὴ Μυρτὼ καὶ τὴν Ξανθίππη, λέει ὅτι ἡ σωστὴ γυναίκα πρέπει νὰ μὴν ξέρῃ γραφὴ κι ἀνάγνωσι, καὶ νὰ εἶναι τόσο ἔγκλειστη στὸ σπίτι τοῦ ἀντρός της, ὥστε ἀπὸ τὸν ἔξω κόσμο νὰ ἔχῃ δῆ ὅσο γίνεται ἐλάχιστα πράγματα, νὰ ἔχῃ ἀκούσει γιὰ ὅσο γίνεται ἐλάχιστα πράγματα, καὶ νὰ ἔχῃ ῥωτήσει στὴ ζωή της ὅλη γιὰ ὅσο γίνεται ἐλάχιστα πράγματα (Ξενοφῶν, Οἰκονομικός 7, 5). ὁ Εὐριπίδης λέει ὅτι ἡ γυναίκα εἶναι ‘’τὸ πιὸ ἄθλιο φυτό’’ (Μήδεια, 230-231). κι ὁ Ἀριστοτέλης λέει ὅτι ἡ γυναίκα δὲν εἶναι ἀκριβῶς ἄνθρωπος, ὅπως ὁ ἄντρας, διότι δὲν ἔχει ψυχή˙ ἔχει μόνο κάποια μόρια ψυχῆς —ἕνα μικροτσὶπς ἀπὸ ψυχή, ὅπως θὰ λέγαμε σήμερα—, γιὰ νὰ μπορῇ ν̉ ἀντιλαμβάνεται τὶς διαταγὲς τοῦ ἀντρός (Πολιτικά 1,13). ὁλόιδια εἶναι ἡ θέσι τῆς γυναικὸς κι ὁλόιδιες οἱ ἀντιλήψεις γι̉ αὐτὴν σ̉ ὅλους τοὺς μὴ Χριστιανικοὺς λαοὺς καὶ τὰ θρησκεύματα τῆς γῆς μέχρι σήμερα, ὅπου ἡ γυναίκα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ κατοικίδια τοῦ σπιτιοῦ ἢ τοῦ χαρεμιοῦ, καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι εὐχαριστημένη, ἂν ὁ ἄντρας τὴ θυμηθῇ κι ἀσχοληθῇ μ̉ αὐτὴ μία φορὰ τὸ χρόνο.
Ὁ Χριστὸς μόνο, ἀποκλειστικὰ ὁ Χριστός, ἔδωσε στὴ γυναῖκα τὸ προνόμιο νὰ ἔχῃ ὅλο τὸν ἄντρα δικό της, καὶ μόνο ἡ Χριστιανικὴ πίστι ἔχει στὴν ἠθική της αὐτὴ τὴν πατέντα. κι ὁ Χριστὸς ἔκανε τὸ διαζύγιο δύσκολο μόνο γιὰ χάρι τῆς γυναικός. γι̉ αὐτὸ ἄλλωστε στὴ φύσι ἄντρες καὶ γυναῖκες εἶναι 50% - 50%.
Στὸν πρὸ Χριστοῦ Ἰσραὴλ τῆς Π. Διαθήκης ἡ γυναίκα ἔχει θέσι πολὺ καλλίτερη ἀπ̉ ὁποιαδήποτε ἄλλη κοινωνία ἀρχαία καὶ σημερινὴ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ ἐκκλησία. στὸν Ἰσραὴλ ἡ γυναίκα δὲν εἶναι ἔγκλειστη, μιλάει ὅποτε πρέπει ὅπως ἡ Σαμαρεῖτις στὸ Χριστὸ ἢ οἱ δυὸ γυναῖκες ἐνώπιον τοῦ Σολομῶντος, ταξιδεύει καὶ μόνη της, ὅταν θέλῃ, ὅπως ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἐπισκέπτεται τὴν Ἐλισάβετ, μπορεῖ νὰ ἐρωτευτῇ τὸν ἄντρα τῆς ἐκλογῆς της ὅπως ἡ Ῥοὺθ καὶ ἡ κοπέλλα τοῦ ᾌσματος, μπορεῖ νὰ ὁρίσῃ ἡ ἴδια τὸν καιρὸ τοῦ γάμου της ἢ καὶ νὰ τὸν ἐπισπεύσῃ ὅπως ἡ Ῥεβέκκα, μπορεῖ νὰ ἔχῃ γνώμη γιὰ τὰ παιδιά της ὅπως ἡ μητέρα τοῦ Σαμουὴλ καὶ ἡ μητέρα τοῦ Σαμψών, καὶ πάρα πολλὲς φορὲς αὐτὴ ὀνομάζει τὰ παιδιά της ὅπως οἱ γυναῖκες τῶν πατριαρχῶν Ἀβραὰμ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, πράγματα ποὺ γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα καὶ γιὰ τὴ λοιπὴ εἰδωλολατρία μέχρι σήμερα καὶ γιὰ τὸ ἰσλὰμ εἶναι ὅλα ἀδιανόητα.
Ἀλλὰ εἶχε καὶ στὸν Ἰσραὴλ τρία μεγάλα μειονεκτήματα. α’) μοιραζόταν τὸν ἄντρα της μαζὶ μὲ ἄλλες γυναῖκες, ἀκόμη καὶ μὲ πολλές. ἀκόμη καὶ οἱ ἅγιοι ἄντρες, ὅπως ὁ Ἰακώβ, ὁ Γεδεών, ὁ Βοόζ, ὁ πατέρας τοῦ Σαμουήλ, ὁ Δαυΐδ, ὁ Ἐζεκίας, ὁ Ἰωσίας, εἶχαν πολλὲς ἢ καὶ πάρα πολλὲς γυναῖκες. ὁ προφήτης Ἠσαΐας ἀναφέρει καιροὺς κατὰ τοὺς ὁποίους ὁ μέσος ὅρος γιὰ ὅλη τὴν κοινωνία ἦταν ἕνας ἄντρας καὶ ἑφτὰ γυναῖκες (Ἠσ 4, 1). β’) ἡ γυναίκα ἀντιμετώπιζε ἕνα διαζύγιο αὐτόματο, ἀναίτιο, ἰδιωτικό, καὶ ἀκαριαῖο. ὁ ἄντρας τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν τοῦ ἄρεσε πιὰ ἡ γυναίκα του, εἶχε τὸ δικαίωμα, χωρὶς κανένα λόγο καὶ κανένα αἰτιολογικό, νὰ τῆς δώσῃ ἀποστάσιον, δηλαδὴ διαζύγιο ποὺ ἦταν ἕνα ἁπλὸ σημείωμά του τῆς στιγμῆς, χωρὶς καμμιὰ παρέμβασι ἢ ἔστω ἐνημέρωσι τῆς συναγωγῆς, τὸ ὁποῖο ἔγραφε˙ ‘’Ἐγὼ ὁ Τάδε ἀπ̉ αὐτὴ τὴν ἡμερομηνία καὶ ὥρα τὴ γυναῖκα αὐτὴ δὲν τὴν ἔχω γυναῖκα, καὶ τὴ διώχνω ἀπὸ τὸ σπίτι μου, καὶ δὲν ἐνδιαφέρομαι γι̉ αὐτὴν καθόλου’’. καὶ κρατοῦσε κι ὅλα τὰ παιδιά, ἀκόμη καὶ τὸ νεογνὸ ποὺ θήλαζε, χωρὶς ἡ γυναίκα νὰ ἔχῃ τὸ δικαίωμα νὰ τὰ ξαναδῇ. ἤ, ἂν προτιμοῦσε, ἔδιωχνε μαζί της καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ ποὺ εἶχε ἀπ̉ αὐτή. καὶ γ’) ἡ γυναίκα στὴ ζωὴ καὶ στὴ δρᾶσι τῆς συναγωγῆς δὲν ἔπαιζε κανέναν ἀπολύτως ῥόλο.

Η Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού – δέκα τοποθετήσεις σε δέκα ερωτήσεις (Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Δράγας)

 

Η Ανάληψη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού – δέκα τοποθετήσεις σε δέκα ερωτήσεις (Πρωτοπρ. Γεώργιος Δ. Δράγας)

visit counter

1. Γιατί έγινε η Ανάληψη μετά από 40 μέρες και όχι αμέσως μετά την Ανάσταση;
2. Γιατί έφαγε ο αναστημένος Χριστός ψητό ψάρι και μέλι;
3. Γιατί έγινε η Ανάληψη στο Όρος των Ελαιών;
4. Γιατί έπρεπε να ήταν παρόντες οι Απόστολοι και η Θεοτόκος;
5. Πως έγινε η πρωτόγνωρη και μοναδική Ανάληψη του Χριστού;
6. Γιατί εστάλησαν οι δύο ανθρωπόμορφοι και λευκοφόροι Άγγελοι;
7. Ποιο ήταν το μήνυμα των λευκοφόρων Αγγέλων;
8. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της Ανάληψης στους Αποστόλους και στο μικρό ποίμνιο της πρώτης Εκκλησίας;
9. Ποιος ήταν ο αντίκτυπος της Ανάληψης στις ταξιαρχίες των Αγγέλων στους ουρανούς;
10. Γιατί διατηρήθηκαν τα αποτυπώματα των πληγών στο Αναστημένο Σώμα του Χριστού;

---------------------------------------------------------------------

1. Γιατί έγινε η Ανάληψη μετά από 40 μέρες και όχι αμέσως μετά την Ανάσταση;

Ο αρχηγός της ζωής, που έλυσε τα δεσμά του θανάτου με την Ανάστασή του,
συναναστράφηκε με τους μαθητές του επί σαράντα ημέρες και επιβεβαίωσε σ’
αυτούς την Ανάστασή του με πολλές αποδείξεις. Δεν ανέβηκε στους
ουρανούς την ίδια ημέρα που αναστήθηκε, γιατί κάτι τέτοιο θα
δημιουργούσε αμφιβολίες και ερωτηματικά. Διαφορετικά, πολλοί από τους
άπιστους θα μπορούσαν να προβάλλουν το επιχείρημα ότι η Ανάσταση δεν
ήταν παρά ένα ακόμη από τα όνειρα ευσεβών πόθων που γρήγορα έρχονται και
πιο γρήγορα παρέρχονται. Για αυτό ακριβώς έμεινε ο Χριστός σαράντα
ολόκληρες ημέρες στη γη, και εμφανίστηκε επανειλημμένα στους μαθητές
του, και τους έδειξε τις ουλές από τα πληγές του, τους μίλησε για τις
προφητείες που εκπλήρωσε με την ζωή και τα πάθη του ως άνθρωπος, και
μάλιστα συνέφαγε μαζί τους.

2. Γιατί έφαγε ο αναστημένος Χριστός ψητό ψάρι και μέλι;

Στο σημερινό Ευαγγέλιον της Εορτής ακούμε ότι ζήτησε και έφαγε ο Χριστός
«ιχθύος οπτού μέρος και από μελισσίου κηρίου», δηλ. ένα κομμάτι από ψητό
ψάρι και από κηρύθρα με μέλι (Λουκ. 24:42). Γιατί αναφέρεται η
λεπτομέρεια αυτή; Κατά την εκκλησιαστική παράδοση, η λεπτομέρεια αυτή
είχε πολύ σπουδαία αλληγορική σημασία. Όσον αφορά στο ψάρι, γνωρίζουμε
ότι αν και ζει μέσα στην αλμυρή θάλασσα, το σώμα του δεν είναι αλμυρό,
αλλά γλυκό. Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Χριστός, που έζησε μέσα στην
‘αλμυρή θάλασσα της αμαρτίας’ του κόσμου τούτου, «αμαρτίαν ουκ εποίησε,
ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού», δηλ. δεν έκανε καμιά αμαρτία,
ούτε ξεστόμισε τίποτε το δόλιο (Ησ. 53:9). Επίσης, ο Χριστός παρέμεινε
πιο άφωνος και από το ψάρι όταν υπέστη το σωτήριο πάθος του και δέχτηκε
τα ανήκουστα εκείνα βασανιστήρια και ακατανόμαστους υβρισμούς. Όσον
αφορά στο μέλι και στο κερί, γνωρίζουμε ότι το μέλι είναι γλυκό και το
κερί φωτιστικό, γι’ αυτό και θεωρούνται σαν σύμβολα της πνευματικής
ηδονής και του φωτισμού που μεταδίδει στους πιστούς ο Χριστός μετά την
Ανάστασή του. Επίσης, συμβολίζουν, το μεν πρώτο την θεραπεία της μεγάλης
πίκρας της αμαρτίας την οποίαν συμβολίζει η χολή που του δόθηκε στο
πάθος του, το δε δεύτερο, την διάλυση του πυκτού σκοταδιού της αμαρτίας
την οποία συμβολίζει το σκοτάδι που έγινε κατά την σταύρωσή του.

3. Γιατί έγινε η Ανάληψη στο Όρος των Ελαιών;

Αφού λοιπόν επιβεβαίωσε ο Χριστός την εκ νεκρών Ανάστασή του στους μαθητές
του με μελιστάλακτους λόγους, και φώτισε τον νου τους και θέρμανε την
καρδιά τους με την παρουσία του, τους οδήγησε την 40ην ημέρα από την
Ανάστασή του στο Όρος των Ελαιών, που βρίσκεται στα ανατολικά της
Ιερουσαλήμ. Έπρεπε σ’ αυτό το Όρος να γίνει η Ανάληψη, γιατί σ’ αυτό,
σύμφωνα με μια αρχαία παράδοση, θα επανέλθει ο Κύριος σωματικά και με
δόξα για να κρίνει τον κόσμο κατά την έσχατη ημέρα. Εκεί θα ελεηθούν με
το μέγα έλεος οι δίκαιοι, και εκεί θα θρηνήσουν με τον αιώνιο και
απαρηγόρητο θρήνο οι αμαρτωλοί. Τις δύο αυτές αντίθετες καταστάσεις των
ανθρώπων δηλώνει η ονομασία του Όρους τούτου, γιατί οι κορυφές του
ονομάζονται Όρος Ελαιών, ενώ οι πρόποδές του, κοιλάδα του Κλαυθμώνος. Το
ίδιο προμήνυσε και ο χρησμός του προφήτη Ζαχαρία που ρητά δήλωσε «Ιδού
ημέρα έρχεται Κυρίου, και στήσονται οι πόδες αυτού επί το Όρος των
Ελαιών κατέναντι Ιερουσαλήμ εξ ανατολών» (Ζαχ. 14:4).

4. Γιατί έπρεπε να ήταν παρόντες οι Απόστολοι και η Θεοτόκος;

Σ’ αυτό το Όρος οδήγησε ο Κύριος τους μαθητές του και την Θεοτόκο που τον
γέννησε, για να δουν με τα μάτια τους την ένδοξη Ανάληψή του. Έπρεπε η
κατά σάρκα Μητέρα του να είναι παρούσα σ’ εκείνη την μεγάλη δόξα του
Υιού της, έτσι ώστε όπως σαν Μητέρα πληγώθηκε ψυχικά για το πάθος του
πάνω από όλους, έτσι κατά τρόπο ανάλογο να χαρεί πάνω από όλους
βλέποντας τον Υιό της να ανέρχεται με δόξα στους ουρανούς, να
προσκυνείται σαν Θεός από τους Αγγέλους και να καθίζεται στον θρόνο της
Μεγαλοσύνης πάνω από κάθε αρχή και εξουσία. Έπρεπε επίσης και οι θείοι
Απόστολοι να γίνουν αυτόπτες της Ανάληψής του, για να πληροφορηθούν, ότι
ο θείος Διδάσκαλός τους που ανεβαίνει τώρα στους ουρανούς, από εκεί
είχε κατεβεί, και εκεί θα τους περιμένει σαν αληθινός Υιός του Θεού και
Σωτήρας του κόσμου.

5. Πως έγινε η πρωτόγνωρη και μοναδική Ανάληψη του Χριστού;

 

ΑΝ ΞΑΝΑΚΑΤΕΒΕΙΣ ΣΤΗ ΓΗ ΧΡΙΣΤΕ ΜΑΣ.....

 Πρώτη ἡ Θεοτόκος

εἶδε τὸν Ἀναστάντα

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Μυροφόρες εἶναι οἱ γυναῖκες ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸ Κύριο μαζὶ μὲ τὴ Μητέρα του, ἔμειναν μαζί της κατὰ τὴν ὥρα τοῦ σωτηριώδους πάθους καὶ φρόντισαν νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου.

Ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος ζήτησαν κι\’ ἔλαβαν ἀπὸ τὸ Πιλᾶτο τὸ δεσποτικὸ σῶμα, τὸ κατέβασαν ἀπὸ τὸ σταυρό, τὸ περιέβαλαν σὲ σινδόνια μαζὶ μὲ ἐκλεκτὰ ἀρώματα, τὸ τοποθέτησαν σὲ λαξευτὸ μνημεῖο κι\’ ἔβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στὴ θύρα τοῦ μνημείου, παρευρίσκονταν θεωρώντας κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ποὺ καθόταν ἀπέναντι τοῦ τάφου. Ἄλλη Μαρία ἐννοοῦσε ὁπωσδήποτε τὴ Θεομήτορα. Δὲν παρευρίσκονταν μόνο αὐτές, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες, ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ Λουκᾶς.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἀνάπλαση καὶ ἐπάνοδος πρὸς τὴν ἀθάνατη ζωὴ τοῦ πρώτου Ἀδὰμ ποὺ καταβροχθίσθηκε... ἀπὸ τὸ θάνατο λόγω τῆς ἁμαρτίας καὶ διὰ τοῦ θανάτου ἐπανῆλθε πρὸς τὴ γῆ ἀπὸ τὴν ὁποία πλάσθηκε.

Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνον στὴν ἀρχὴ δὲν τὸν εἶδε κανεὶς ἄνθρωπος νὰ πλάττεται καὶ νὰ παίρνει ζωή, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἄνθρωπος ἐκείνη τὴν ὥρα, μετὰ δὲ τὴ λήψη τῆς πνοῆς ζωῆς μὲ θεῖο ἐμφύσημα πρώτη ἀπὸ ὅλους τὸν εἶδε μιά γυναίκα, γιατί μετὰ ἀπὸ αὐτὸν πρῶτος ἄνθρωπος ἦταν ἡ Εὔα. Ἔτσι τὸν δεύτερο Ἀδάμ, δηλαδὴ τὸ Κύριο, ὅταν ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, κανεὶς ἄνθρωπος δὲν τὸν εἶδε, ἀφοῦ δὲν παρευρισκόταν κανεὶς δικός του καὶ οἱ στρατιῶτες ποὺ φύλαγαν τὸ μνῆμα ταραγμένοι ἀπὸ τὸ φόβο, εἶχαν γίνει σὰν νεκροί, μετὰ δὲ τὴν ἀνάσταση πρώτη ἀπ\’ ὅλους τὸν εἶδε μία γυναίκα.

Ὑπάρχει κάτι συνεσκιασμένο ἀπὸ τοὺς εὐαγγελιστές, τὸ ὁποῖο θὰ ἀποκαλύψω στὴν ἀγάπη σας. Πραγματικὰ πρώτη ἀπ\’ ὅλους τους ἀνθρώπους, ὅπως ἦταν σωστὸ καὶ δίκαιο, εἶδε τὸν ἀναστάντα καὶ ἀπόλαυσε τὴν ὁμιλία του καὶ ἄγγισε τὰ ἄχραντα πόδια του, ἔστω καὶ ἂν οἱ εὐαγγελιστὲς δὲν τὰ λέγουν φανερά, μὴ θέλοντας νὰ φέρουν ὡς μάρτυρες τὴ μητέρα, γιὰ νὰ μὴ δώσουν ἀφορμὴ ὑποψίας στοὺς ἀπίστους. Ἐπειδὴ τώρα ὁμιλῶ πρὸς πιστοὺς θὰ διευκρινήσω τὰ σχετικά.

Ἀφοῦ λοιπὸν οἱ μυροφόρες ἑτοίμασαν τὰ μύρα καὶ τὰ ἀρώματα, κατὰ τὴν ἐντολή, τὸ Σάββατο ἡσύχασαν. Ὁ Λουκᾶς ἀναφέρει: «Τὴ πρώτη τῆς ἑβδομάδος, ὄρθρο βαθύ, ἦρθαν στὸ μνῆμα, ἡ Μαρία Μαγδαληνή, ἡ τοῦ Ἰακώβου, ἡ Ἰωάννα καὶ ἄλλες μαζί τους.» Ὁ Ματθαῖος λέγει: «ἀργὰ τὸ Σάββατο, ξημερώνοντας τὴν πρώτη τῆς ἑβδομάδος καὶ δυὸ μυροφόρες προσῆλθαν.» Ὁ Ἰωάννης λέγει: «Τὸ πρωϊ, ἐνῶ ἦταν σκοτεινὰ καὶ ἦταν μόνο ἡ Μαρία Μαγδαληνή». Ἐνῶ ὁ Μᾶρκος ἀναφέρει: «Πολὺ πρωϊ τῆς πρώτης ἑβδομάδος καὶ ἦταν τρεῖς οἱ προσερχόμενες μυροφόρες.»

Πρώτη τῆς ἑβδομάδος ποὺ ἀναφέρουν ὅλοι οἱ εὐαγγελιστὲς εἶναι ἡ Κυριακή. Ἀργὰ τὸ βράδυ, ὄρθρο βαθύ, πολὺ πρωϊ καὶ πρωϊ σκοτεινὰ ἀκόμη, ὀνομάζουν τὸ χρόνο γύρω ἀπὸ τὸν ὄρθρο, ἀνάμικτο ἀπὸ φῶς καὶ σκοτάδι. Φαίνονται βέβαια νὰ διαφωνοῦν κάπως οἱ εὐαγγελιστὲς μεταξὺ τους τόσο γιὰ τὴν ὥρα, ὅσο καὶ γιὰ τὸν ἀριθμὸ τῶν γυναικῶν.

Οἱ μυροφόρες ἦταν πολλὲς καὶ ἦλθαν στὸν τάφο ὄχι μία φορά, ἀλλὰ καὶ δυὸ καὶ τρεῖς φορές, συντροφιὰ μέν, ἀλλ\’ ὄχι οἱ ἴδιες. Κατὰ τὸν ὄρθρο μὲν ὅλες, ἀλλ\’ ὄχι τὸν ἴδιο χρόνο ἀκριβῶς.

Ὅπως ἐγὼ ὑπολογίζω καὶ συνάγω ἀπὸ ὅλους τούς εὐαγγελιστές, πρώτη ἀπ\’ ὅλους ἦλθε στὸν τάφο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἡ Θεοτόκος, ἔχοντας μαζί της τή Μαγδαληνὴ Μαρία. Τὸ συμπεραίνω ἀπὸ τὸν εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο. Γιατί λέγει, «ἦλθε ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία καὶ ἡ ἄλλη Μαρία», ποὺ ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ Θεομήτωρ, «γιὰ νὰ δοῦν τὸν τάφο. Καὶ ἔγινε μεγάλος σεισμός, γιατί ἄγγελος Κυρίου ἦλθε, σήκωσε τὴ μεγάλη πέτρα ἀπὸ τὸ μνημεῖο καὶ κάθησε πάνω της. Ἦταν ἡ μορφή του σὰν ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμά του λευκὸ σὰν χιόνι καὶ ἀπὸ τὸ φόβο τους ταράχθηκαν οἱ φύλακες καὶ ἔγιναν σὰν νεκροί».

Νομίζω ὅτι γιὰ τὴ Θεοτόκο ἀνοίχθηκε ὁ ζωηφόρος τάφος (γιατί γι\’ αὐτὴ πρώτη καὶ μέσω αὐτῆς ἔχουν ἀνοιχθεῖ σ\’ ἐμᾶς ὅλα, εἴτε στὸν οὐρανὸ εἴτε στὴ γῆ) γι\’ αὐτὴν ἄστραψε ὁ ἄγγελος νὰ δεῖ τὸν ἄδειο τάφο καὶ τὸ μέγα θαῦμα τῶν ἐνταφίων χωρὶς τὸν ἀναστάντα Κύριο. Καὶ προφανῶς ὁ εὐαγγελιστὴς αὐτὸς ἄγγελος ἦταν ὁ Γαβριήλ, ποὺ ἀνάφερε τὴν ἀνάσταση δείχνοντας τὸ κενὸ μνημεῖο καὶ λέγοντας στὶς μυροφόρες νὰ τὴν ἀναγγείλουν στοὺς μαθητές. Καὶ τότε «ἐξῆλθαν μὲ φόβο καὶ χαρὰ μεγάλη».

Ἐγὼ νομίζω καὶ πάλι ὅτι τὸν φόβο ἔχει ἀκόμη ἡ Μαρία Μαγδαληνὴ καὶ οἱ ἄλλες γυναῖκες, ἐνῶ ἡ Θεομήτωρ ἀπέκτησε τὴ μεγάλη χαρά, γιατί κατενόησε τὰ χαρμόσυνα λόγια τοῦ ἀρχαγγέλου τὰ ὁποῖα πίστευσε καὶ ἀπὸ τὰ τόσα ἀξιόπιστα γεγονότα, τοῦ σεισμοῦ, τῆς μετάθεσης τοῦ λίθου, τοῦ ἄδειου τάφου, τῶν ἄλυτων ἐνταφίων, ἀδειανῶν ἀπὸ τὸ σῶμα.

Καὶ τέλος πρώτη ἡ Θεοτόκος ἀναγνώρισε τὸν ἀναστάντα καὶ προσέπεσε στὰ πόδια του καὶ ἔγινε ἀπόστολος πρὸς τοὺς Ἀποστόλους, ὅταν ἐπιστρέφοντας ἐμφανίσθηκε ὁ Ἰησοῦς στὶς μυροφόρες, λέγοντας τό: «Χαίρετε».

(Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ)

Προσβλητικοί ισχυρισμοί για τη Θεοτόκο από Πεντηκοστιανούς.

Πρωτοπρ.Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου στη Romfea.gr
Αναπλ.Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

---

Το λεγόμενο Τρίτο Κύμα του Πεντηκοστιανισμού έκανε την εμφάνισή του στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αποτελώντας μια ακόμη φάση στην ιστορική πορεία και εξέλιξη του αιρετικού Πεντηκοστιανικού κινήματος.

Σε αντίθεση τόσο με το κλασικό Πεντηκοστιανικό Κίνημα των αρχών του 20ού αιώνα όσο και με το Νεοπεντηκοστιανικό ή Χαρισματικό Κίνημα (1960–1980), το Τρίτο Κύμα (1990 - σήμερα) αναπτύχθηκε και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο εσωτερικό ήδη υφιστάμενων Πεντηκοστιανικών κοινοτήτων και  συναθροίσεων (P.Zimmerling, Charismatische Bewegungen,2009).

Στο πλαίσιο του Τρίτου Κύματος παρατηρούνται φαινόμενα τα οποία συχνά χαρακτηρίζονται ως εκστατικά και ανορθολογικά.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται το ανεξέλεγκτο γέλιο (γνωστό και ως «άγιο γέλιο»), το έντονο κλάμα, το τρέμουλο, η πτώση στο έδαφος —φαινόμενο που αποκαλείται «ανάπαυση εν Πνεύματι»— καθώς και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η παραγωγή ήχων που θυμίζουν ζώα (R.Hempelmann, EZW- Texte 173(2003). 

Σύμφωνα με τους θεωρητικούς και υποστηρικτές του χώρου, τα φαινόμενα αυτά συνδέονται με την πεποίθηση ότι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος δύναται να εκδηλωθεί με έντονο και απτό σωματικό τρόπο.

Ωστόσο, ενώ για τους οπαδούς του Τρίτου Κύματος οι εκδηλώσεις αυτές αποτελούν ένδειξη θεϊκής ενέργειας, άλλοι, κυρίως εκπρόσωποι του κλασικού Πεντηκοστιανισμού, τις αντιμετώπισαν με επιφυλακτικότητα ή ακόμη και ως δαιμονικές εκδηλώσεις.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό γνώρισμα του Τρίτου Κύματος είναι η έμφαση που δίνεται στον λεγόμενο «ευαγγελισμό με δύναμη» (Η.D.Reimer, “Power Evangelism und Christus Geist”, Theologische Beiträge 27(1996).

Πρόκειται για μια τακτική σύμφωνα με την οποία η πειστικότητά του χριστιανικού κηρύγματος πρέπει να ενισχύεται μέσα από την εκδήλωση υπερφυσικών «δυνάμεων» στους πιστούς, όπως θεραπείες, θαύματα και η ικανότητα εκδίωξης δαιμόνων.

 Στο πλαίσιο αυτής της θεώρησης υποστηρίζεται ότι είναι απαραίτητη η γνώση των ονομάτων και των επιμέρους «τύπων» των δαιμόνων, προκειμένου να καταπολεμώνται αποτελεσματικά, καθώς κάθε δαίμονας φέρεται να διαθέτει συγκεκριμένη «ειδίκευση» και να απαιτεί αντίστοιχη στρατηγική αντιμετώπισης.

Παράλληλα, διατυπώνεται η άποψη ότι ορισμένοι δαίμονες δεν επηρεάζουν μόνο άτομα, αλλά και χώρους, όπως κτίρια, πόλεις, έθνη και κράτη· οι λεγόμενοι «εδαφιαίοι» δαίμονες, οι οποίοι, κατά τους ισχυρισμούς αυτούς, εκδιώκονται με ιδιαίτερες τεχνικές.

Ορισμένοι θεωρητικοί του Τρίτου Κύματος προχωρούν ακόμη περισσότερο υποστηρίζοντας ότι ακόμη και η τιμή και ο σεβασμός που αποδίδονται στο πρόσωπο της Θεοτόκου συνδέονται με δαιμονικές επιρροές.

Συγκεκριμένα, ισχυρίζονται ότι η Μαρία, όπως αναφέρεται στην Αγία Γραφή ως μητέρα του Χριστού, έχει αποβιώσει, η ψυχή της βρίσκεται στον ουρανό και ότι η Αγία Γραφή απαγορεύει την τιμή, την προσευχή ή την επίκληση προς νεκρούς ανθρώπους. 

Επικαλούμενοι, επιπλέον, «προφητικές αποκαλύψεις» από το Άγιο Πνεύμα, υποστηρίζουν ότι η Θεοτόκος που τιμάται από τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο ταυτίζεται στην πραγματικότητα με τη θεά Άρτεμη, η οποία συνδέεται με τα γεγονότα που περιγράφονται στο 19ο κεφάλαιο των Πράξεων των Αποστόλων. Κατά την ίδια ερμηνεία, η Άρτεμη θεωρείται εκδήλωση της «Βασίλισσας του Ουρανού», ενός ισχυρού «εδαφιαίου» δαίμονα και συνεργάτη του Σατανά.

Αφού, σύμφωνα με αυτή την αφήγηση, ηττήθηκε αρχικά με τη μορφή της Άρτεμης, η «Βασίλισσα του Ουρανού» επανεμφανίστηκε στους χριστιανούς μέσω θαυμάτων και εμφανίσεων, παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως τη Μαρία παραπλανώντας τους πιστούς ήδη από τους πρώτους αιώνες. 

Η κριτική και πολεμική του Τρίτου Κύματος στράφηκε ιδιαίτερα εναντίον της ρωμαιοκαθολικής «Μαριολoγίας». Κατά τους υποστηρικτές αυτών των απόψεων πρόκειται για μορφή λατρείας που προέκυψε από την εξαπάτηση που αποδίδεται στον  «εδαφιαίο» δαίμονα, τη «Βασίλισσα του Ουρανού».

Με αφετηρία αυτή τη δοξασία οργανώθηκαν διάφορες πρωτοβουλίες, όπως μεγάλες συγκεντρώσεις προσευχής και εξορκισμών οπαδών του Τρίτου Κύματος με στόχο την εκδίωξη του εν λόγω δαίμονα.

Τέτοιες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και σε τόπους που συνδέονται με εμφανίσεις και προσκυνήματα της ρωμαιοκαθολικής ευσέβειας προς τη Θεοτόκο.

Στο στόχαστρο τέθηκαν και σημαντικά ευρωπαϊκά ρωμαιοκαθολικά προσκυνήματα, όπως η Λούρδη στη Γαλλία και η Φάτιμα στην Πορτογαλία.

Οι σχετικές ενέργειες προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις, καθώς οι ρωμαιοκαθολικοί πιστοί άκουγαν ότι οι  εμφανίσεις της Παναγίας ερμηνεύονται ως εκδηλώσεις ενός επικίνδυνου δαίμονα, ενώ ταυτόχρονα λάμβαναν χώρα πράξεις όπως η καύση ροζαρίων και αγαλμάτων της Παναγίας.

Η επίθεση κλιμακώθηκε όταν προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι η Ρώμη και το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα συνιστούν τις κύριες ευρωπαϊκές έδρες της δαιμονικής οντότητας "Βασίλισσα του Ουρανού". 

Οι εκπρόσωποι του Τρίτου Κύματος δεν περιορίστηκαν σε αυτά. Βασιζόμενοι σε μεταγενέστερες «θείες αποκαλύψεις», όπως οι ίδιοι ισχυρίζονταν, άρχισαν να διαδίδουν ότι η σημερινή μεγαλοπρεπής βασιλική Santa Maria Maggiore, η οποία οικοδομήθηκε τον 5ο αιώνα επί Πάπα Σίξτου Γ΄ πάνω στα θεμέλια παλαιότερου ναού του Πάπα Λιβερίου, είχε —κατά τους ισχυρισμούς τους— ανεγερθεί κατόπιν έμπνευσης του Πάπα από έναν αρχαίο δαίμονα συνδεδεμένο με τη θεά Ήρα και ενταγμένο στο σύστημα της λεγόμενης «Βασίλισσας του Ουρανού».

Το Τρίτο Κύμα του Πεντηκοστιανισμού, όπως προκύπτει από την ανάλυση, απομακρύνεται δραματικά από κάθε θεολογική ισορροπία, υιοθετώντας θέσεις και πρακτικές που συχνά αγγίζουν τα όρια του θρησκευτικού παραλογισμού. Ακόμη πιο προσβλητική είναι η επιθετική στάση του Τρίτου Κύματος απέναντι προς το πρόσωπο της Θεοτόκου.

Η ταύτιση της Παναγίας με ειδωλολατρικές θεότητες και δαιμονικές οντότητες, στηριγμένη σε δήθεν αγιοπνευματικές «αποκαλύψεις», παραβιάζει κάθε ιστορική και θεολογική σοβαρότητα. 

Η δαιμονοποίηση τόπων λατρείας και προσκυνημάτων, η εμμονή σε εκστατικά φαινόμενα, η υπερβολική ενασχόληση με τη δαιμονολογία και η αντίληψη ότι η χριστιανική πνευματικότητα λειτουργεί μέσω «ειδικευμένων» δαιμόνων και συγκεκριμένων τεχνικών εξορκισμού διαμορφώνουν ένα πλαίσιο που παραπέμπει περισσότερο σε κίνημα πνευματικής σύγχυσης και ιδεοληπτικής προσκόλλησης παρά σε στάση κριτικής σκέψης και θεολογικής υπευθυνότητας.

Το αποτέλεσμα είναι μια θρησκευτική αφήγηση που διχάζει, παραπλανά και τελικά υπονομεύει την ίδια τη χριστιανική πίστη.

 ΚΑΤΑ ΜΑΝΙΧΑΙΩΝ,

του Ιερου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΙΠΠΩΝΟΣ.

«Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανόν καὶ τὴν γῆν» και: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος»

Όποιος θυμάται το χρέος του και την αποστολική ρήση που λέει: «Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε, εἰ μὴ τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους» (Ρωμ. 13, , ο ίδιος αναγκαστικά πρέπει να το αποδώσει. Πράγματι, με όσο θόρυβο και αν ο φόβος των οφειλομένων πιέζει τους οφειλέτες, πολύ σφοδρότερα το απαιτεί η αγάπη, η οποία αφαιρεί από την επεξεργασία του θέματος το βάρος του φόβου και επιβάλλει μεγαλύτερη ντροπή. Θυμάμαι να υποσχέθηκα στην αγάπη σας ότι δεν θα παραλείψω να απαντήσω στις ανόητες και ολέθριες κατηγορίες των μανιχαίων, με τις οποίες επιβουλεύονται την Παλαιά Διαθήκη, όσο καταξιωθεί ο Κύριος να χαρίσει.

Προσέχετε, λοιπόν, και βλέπετε τις οφιοειδείς παγίδες, απομακρυνθείτε από εκεί και θέσατε τους αυχένες κάτω από τον ζυγό του Χριστού. Τολμούν, μάλιστα, εκείνοι να προβάλλουν τέτοια τεχνάσματα στους αφύλακτους, ώστε να λένε ότι είναι αντίθετες μεταξύ τους η Καινή και η Παλαιά Διαθήκη, έτσι ώστε να μη είναι δυνατόν αμφότερες να διασώζουν την ενιαία πίστη. Μηχανεύονται να πείσουν ότι ακόμη και οι ίδιες οι αρχές του βιβλίου της Γενέσεως και του κατά Ιωάννην ευαγγελίου είναι αντίθετες μεταξύ τους, σαν να πράττουν κάτι αντίθετο ήδη από την αρχή.

2. Ισχυρίζονται ότι, όταν ο Μωυσής λέει: «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν» (Γέν. 1, 1), δεν μνημονεύει τον Υιό, με τον οποίο έγιναν τα πάντα, ενώ ο Ιωάννης λέει: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν» (Ιω 1, 13). Αυτό ακριβώς είναι αντίθετο ή μάλλον αντιλέγουν με τον εαυτό τους αυτοί, οι οποίοι προτίμησαν αυτά που δεν καταλαβαίνουν να κατηγορήσουν, επειδή είναι τυφλοί, παρά να τα εξετάσουν με ευλάβεια.

Τι θα πουν, δηλαδή, όταν θα απαντήσω ότι αυτή ακριβώς η “αρχή” είναι ο Υιός του Θεού, εν τω οποίω λέει η Γένεση ότι ο Θεός έκανε τον ουρανό και τη γη; Άραγε δεν θα μπορέσω να το αποδείξω, εφόσον γνωρίζω ότι έχω πρόχειρες τις μαρτυρίες από την ίδια την Καινή Διαθήκη, στην οποία υποτάσσονται εκόντες, άκοντες, διότι θραύεται ο υπερήφανος αυχένας τους;

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.  

ΜΥΡΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

ΜΥΡΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Η μεγαλυτερη αποδειξι οτι Ανεστη ο Χριστος ειναι οι Χριστιανοι Μαρτυρες.

Ιδιαιτερα σημερα 2026 χρονια μετα Χριστον οπως η Χθεσινη Μεγαλοφωνοτατη Φοβερη περιπτωσι του Πακιστανου Υπουργου.

Πακιστανός Χριστιανός Υπουργός επέλεξε τον θάνατο αντί να αρνηθεί τον Χριστό.

Η τολμηρή του στάση συγκλονίζει τον κόσμο.

Ο Σαχμπάζ Μπάτι ήταν ο μόνος Χριστιανός υπουργός του Πακιστάν.

Πολέμησε τους νόμους περί βλασφημίας που στόχευαν πιστούς σαν αυτόν.

Ένοπλοι έστησαν ενέδρα στο αυτοκίνητό του και πυροβόλησαν περισσότερους από 20 πυροβολισμούς.

Ο Μπάτι γνώριζε τους κινδύνους, αλλά αρνήθηκε να υποχωρήσει.

Πριν από τον θάνατό του, ο Μπάτι κατέγραψε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα.

Διακήρυξε την εμπιστοσύνη του στον Ιησού Χριστό ως προστάτη του.

Ορκίστηκε να συνεχίσει να υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους, ακόμη και αν αυτό του κόστιζε τη ζωή.

Αυτή η ακλόνητη αποφασιστικότητα ορίζει την αληθινή πεποίθηση.

Η δολοφονία του Μπάτι αποκάλυψε τον διωγμό που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί στο Πακιστάν.

Η ιστορία του μας υπενθυμίζει ότι η πίστη δεν είναι απλώς λόγια.

Ο Ιησούς αξίζει τα πάντα.

Η πίστη του δεν λυγισε από την πίεση.

Εμεινε Πιστος μεχρι θανατου.

Κοινοποιήστε αυτό για να υπενθυμίσετε σε ολους τους ανθρωπους πώς ειναι η πραγματική Πιστι στον Ιησου Χριστο.

Δοξα στην ασυλληπτα ατελευτητη και απυθμενη Μακροθυμια Σου Κυριε, δοξα Σοι.

 

Σταθήτε όλα τα σύμπαντα, όλοι οι υπάρχοντες κόσμοι, και όλα τα όντα! Κάτω όλαι αι καρδίαι, όλοι οι νόες, όλαι αι ζωαί, όλα αι αθανασίαι, όλαι αι αιωνιότητες! Διότι, όλα αυτά άνευ του Χριστού είναι δι’ έμε κόλασις. η μία κόλασις δίπλα εις την άλλην κόλασιν. Όλα είναι αναρίθμητοι και ατελεύτητοι κολάσεις και εις ύψος και εις το βάθος και εις το πλάτος.

Η ζωή άνευ του Χριστού, ο θάνατος άνευ του Χριστού, η αλήθεια άνευ του Χριστού, ο ήλιος άνευ του Χριστού και τα σύμπαντα χωρίς Αυτόν, όλα είναι τρομερά ανοησία, ανυπόφορον μαρτυρίον, σισύφειον βάσανον, κόλασις!

Δεν θέλω ούτε τη ζωήν, ούτε τον θάνατο άνευ Σου, Γλυκύτατε Κύριε! Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν, ούτε την δικαιοσύνην, ούτε τον παράδεισον, ούτε την αιωνιότητα. Όχι, όχι! Εσένα μόνον θέλω, Εσύ μόνο να είσαι εις όλα, εν πάσι και υπεράνω όλων!… Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δεν μου χρειάζεται, είναι μόνο μια κόλασις.

Το ίδιον είναι κόλασις και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθόν, και η ευτυχία και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλασις. Δεν θέλω ούτε την αλήθεια άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνην άνευ του Χριστού, ούτε την αγάπην άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεό άνευ του Χριστού.

Δεν τα θέλω όλα αυτά κατ’ ουδένα τρόπον! Θα δεχθώ κάθε είδους θάνατον. Ας με θανατώσετε με όποιον τρόπον θέλετε, αλλά χωρίς τον Χριστόν δεν θέλω τίποτε. Ούτε τον εαυτόν μου, ούτε και αυτόν τον ίδιον τον Θεόν, ούτε κάτι άλλο μεταξύ των δύο τούτων δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω!

Μηδεις, ω πιστοι, του Δεσποτικου δειπνου αμυητος, μηδεις ολως ως ο Ιουδας δολιως προσιτω τη τραπεζη. 

Εκεινος γαρ τον ψωμον δεξαμενος, κατα του αρτου εχωρησε, σχηματι μεν ων μαθητης, πραγματι δε παρων φονευτης. 

Τοις μεν Ιουδαιοις συναγαλλομενος, τοις δε αποστολοις συναυλιζομενος. 

Μισων εφιλει φιλων επωλει τον εξαγορασαντα ημας της καταρας, τον Θεον και Σωτηρα των ψυχων ημων.

 

NASA και Οξφόρδη επιβεβαιώνουν τα ασυνήθιστα φυσικά φαινόμενα στην Σταύρωση του Χριστού

Ερευνητές της Οξφόρδης υπολόγισαν βάσει ανακάλυψης της NASA την «ακριβή ημερομηνία» της Σταύρωσης του Ιησού


Μία ανακάλυψη της NASA ίσως επιβεβαιώνει τη μαρτυρία της Βίβλου αναφορικά με τη Σταύρωση του Ιησού, σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Η Βίβλος αναφέρει ότι ο ήλιος σκοτείνιασε και το φεγγάρι απέκτησε χρώμα αίματος, κάτι που ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι παραπέμπει σε γεγονότα που ακολούθησαν τον σταυρικό θάνατο του Ιησού, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα Daily Mail.

Μοντέλα της NASA, τα οποία ανιχνεύουν τις θέσεις της Γης, της Σελήνης και του ήλιου μέσα στην ιστορία, δείχνουν ότι συνέβη μια σεληνιακή έκλειψη την Παρασκευή 3 Απριλίου 33 μ.Χ. – το έτος που παραδοσιακά συνδέεται με τον θάνατο του Ιησού.

Το κοσμικό γεγονός θα ήταν ορατό στην Ιερουσαλήμ λίγο μετά το ηλιοβασίλεμα και η θέση της Σελήνης θα του έδινε μια κοκκινωπή απόχρωση.

Ιστορικοί που ασχολούνται με τα καταγραφόμενα στη Βίβλο πιστεύουν ότι η σεληνιακή έκλειψη που εντοπίστηκε από τη NASA, ήταν η ίδια που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη.

Η ανακάλυψη της NASA έγινε τη δεκαετία του 1990, αλλά έγινε τώρα viral στο TikTok λόγω της Μεγάλης Εβδομάδας.

 Ο Αρχοντογιγαντας Ιουστινος  βροντοφωναζει:

Μπροστά στον θάνατο οι άνθρωποι είναι αδύνα­μοι σαν τα κουνούπια, σαν τα πετραδάκια. 

Για ποιό πράγμα καυχάσθε ω άνθρωποι; 

Για τον πλούτο, την ε­πιστήμη, την φιλοσοφία και την κουλτούρα; 

Όλα αυ­τά είναι σκύβαλα - συ και εγώ δούλοι του θανάτου! 

Κάθε άνθρωπος είναι δούλος του φόβου, δούλος του θανάτου. 

Μπορεί να γίνει άνθρωπος σε αυτό τον κό­σμο με χαρά; Όχι δεν μπορεί. 

Ό άνθρωπος πού θα α­ντικρίσει σοβαρά τον εαυτό του και με σοβαρότητα θα κοιτάξει τον θάνατο σαν τον έσχατο σταθμό αυτής της ζωής, αυτός ό άνθρωπος δεν έχει χαρά σε αυτό τον κόσμο, δεν υπάρχει γι' αυτόν καμιά απόλαυση ε­δώ. 

Όλες οι απολαύσεις είναι ένα ψέμα, εάν ό θάνα­τος αποτελεί για μένα και για σένα τον τελευταίο σταθμό αυτού του κόσμου.
Ποιος εισήγαγε τον θάνατο σε αυτό τον κόσμο; 

Ποιος άλλος από την αμαρτία; 

στον άνθρωπο ανήκει δυστυχώς, αυτός ό γεμάτος ντροπή ρόλος αυτής της ζωής, της εισαγωγής δηλ. της αμαρτίας και του θανά­του και του διαβόλου σε αυτό τον κόσμο. 

Δεν το έ­πραξαν αυτό μήτε οι τίγρεις μήτε οι αλεπούδες, το έ­πραξε ό άνθρωπος. 

Γι' αυτό και ό άνθρωπος είναι πλάσμα ντροπιασμένο μπροστά σε όλα τα ζώα και ό­λα τα φυτά και όλα τα πετούμενα. 

Πρέπει να ντρέπε­ται ό άνθρωπος και να εκλιπαρεί για συγνώμη από το κάθε πουλί για το ότι αυτός είναι πού έφερε τον θάνα­το στον κόσμο αυτό, έφερε τον θάνατο και στα που­λιά και στα ζώα και στα φυτά. 

Τα πάντα φθείρονται και αποθνήσκουν. Μέχρι πότε όμως; 

Μέχρι την ανά­σταση των νεκρών, όταν ό Κύριος θα κρίνει τον κό­σμο και, στη θέση της παλαιάς γης, θα δώση καινή γη, όταν όλα θα γίνουν αθάνατα επάνω της. 

Αυτό εί­ναι κάτι πού εμείς δεν μπορούμε μα ούτε και ξέρουμε να το συλλάβουμε, αλλά αυτό είναι ή καλή είδηση του Κυρίου και Χριστού μας.

Η Θεολογία του Ευαγγελισμού κατά την Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική Παράδοση: Μια σύντομη Συγκριτική Θεώρηση.

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγή

Η σύγκριση μεταξύ Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής θεολογίας σχετικά με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και το πρόσωπο της Παναγίας παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς ενώ και οι δύο παραδόσεις τιμούν βαθύτατα την Μητέρα του Θεού, εκκινούν από διαφορετικές δογματικές αφετηρίες. Ο παρών σχολιασμός επιχειρεί μια συστηματική ανάλυση των βασικών διαφορών, εστιάζοντας στα δογματικά ζητήματα που διαφοροποιούν τις δύο παραδόσεις.

1. Το Δόγμα της Ασπίλου Συλλήψεως

Ρωμαιοκαθολική Θέση

Το 1854, με το παπικό έγγραφο Ineffabilis Deus, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δογμάτισε ότι η Θεοτόκος, από την πρώτη στιγμή της δικής της συλλήψεως στα σπλάχνα της Αγίας Άννης, απαλλάχθηκε από το προπατορικό αμάρτημα με ειδική χάρη του Θεού. Η θεολογική λογική που υποστηρίζει αυτή τη δογματική θέση είναι η εξής: η Μαρία έπρεπε να είναι «προληπτικά» καθαρή από κάθε σπίλο αμαρτίας για να μπορέσει να κυοφορήσει τον Χριστό. Η άσπιλη σύλληψη θεωρείται αναγκαία προϋπόθεση για την αναξιόχρεη υποδοχή του Λόγου.

Ορθόδοξη Θέση

 

Fdim Athanasiou

Απλή ερμηνεία των Οίκων Τ, Υ, Φ, Χ, Ψ, Ω.

Αυτή η ενότητα του ύμνου είναι σαν μια σκάλα που μας ανεβάζει από τα προβλήματα της καθημερινότητας στην ελπίδα της αιώνιας ζωής.

1. Οίκος Τ

Η Παναγία ως Προστασία και Πηγή Αγνότητας

Το περιεχόμενο ξεκινά με την εικόνα της Παναγίας ως απόρθητου τείχους («Τεῖχος εἶ τῶν παρθένων»). Παρουσιάζεται ως η σταθερή προστασία όχι μόνο για όσους επέλεξαν την παρθενία, αλλά και για όλους όσοι καταφεύγουν σε αυτήν. Ο ποιητής την ανυμνεί ως την «πύλη της σωτηρίας» και την «αρχηγό της νοητής αναπλάσεως», τονίζοντας ότι μέσω αυτής η ανθρώπινη φύση αναγεννάται και θεραπεύεται από τη φθορά του νου και των αισθήσεων.

----------------------------------------------------

2. Τα Λόγια είναι Φτωχά μπροστά στον Θεό (Οίκος Υ)

Εδώ ο ποιητής παραδέχεται κάτι πολύ ταπεινό: Όσοι ύμνοι και να γραφτούν, δεν φτάνουν. Ακόμα κι αν ψάλλαμε τόσα τραγούδια όσα είναι οι κόκκοι της άμμου στη θάλασσα, πάλι δεν θα μπορούσαμε να ευχαριστήσουμε επάξια τον Θεό για όσα μας έχει χαρίσει. Η αγάπη Του είναι τόσο μεγάλη, που ο ανθρώπινος λόγος «σηκώνει τα χέρια ψηλά».

--------------------------------------------------

3. Το Φως που μας Οδηγεί (Οίκος Φ)

Η Παναγία μοιάζει με μια αναμμένη λαμπάδα μέσα στο σκοτάδι. Δεν φέρει ένα συνηθισμένο φως, αλλά το Φως του Χριστού που φωτίζει την ψυχή και το μυαλό μας. Είναι σαν μια «αστραπή» που διώχνει το σκοτάδι και σαν ένας «καθαρός ποταμός» που ξεπλένει τη συνείδησή μας από τα λάθη, προσφέροντάς μας χαρά.

----------------------------------------------------

4. Η Διαγραφή του Χρέους και ο Ζωντανός Ναός (Οίκοι Χ & Ψ)

Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να κάνει κάτι μοναδικό: να σβήσει το «χρέος» των αμαρτιών μας, σαν να σχίζει ένα παλιό συμβόλαιο που μας κράταγε φυλακισμένους. Η Παναγία είναι ο «ζωντανός ναός» μέσα στον οποίο έγινε αυτή η σωτηρία. Είναι το στήριγμα της Εκκλησίας και η βοήθεια που γιατρεύει και το σώμα («χρωτός θεραπεία») και την ψυχή μας.

--------------------------------------------------

5. Μια Τελευταία Προσευχή (Οίκος Ω)

Ο ύμνος τελειώνει με μια θερμή παράκληση: «Μητέρα, εσύ που γέννησες τον πιο Άγιο από όλους τους Αγίους, δέξαι την προσευχή μας. Προστάτεψέ μας από κάθε κακό τώρα στη ζωή μας και βοήθησέ μας να βρούμε τη σωτηρία στο μέλλον». Η τελευταία λέξη, το «Αλληλούια», είναι ο θριαμβευτικός μας χαιρετισμός προς τον Θεό.

ΤΑ ΕΙΣΟΔΙΑ 

ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Σύμφωνα λοιπόν με την Παράδοση οι γονείς της Θεοτόκου, οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα, καθώς περνούσαν τη ζωή τους χωρίς παιδιά, παρακαλούσαν με νηστείες και δεήσεις, τον Κύριο, να τους  χαρίσει ένα παιδί, υποσχόμενοι, αν ικανοποιηθεί το αίτημά τους, το παιδί που θα γεννήσουν, να το αφιερώσουν στον Θεό. Πράγματι ο Θεός πραγματοποίησε το αίτημά τους μετά από πολλά χρόνια, όταν πια αυτοί είχαν φθάσει σε γεροντική ηλικία και η τεκνογονία ήταν αδύνατος και η Άννα γέννησε την Θεοτόκο, αυτήν που επρόκειτο να γίνει η μητέρα του Θεού και η σωτηρία ολοκλήρου του γένους των ανθρώπων. Όταν δε αυτή έφθασε στην ηλικία των τριών ετών, μετά την υπερφυσική και παράδοξη γέννησή της, οι γονείς της, εκπληρώνοντας την υπόσχεση που έδωσαν στο Θεό, την οδήγησαν στο Ιερό και την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία. Αυτός στη συνέχεια την παρέλαβε και την έφερε στα ενδότερα του Ναού, στα λεγόμενα άγια των αγίων, εκεί δηλαδή όπου σύμφωνα με  τον Νόμο εισήρχετο μία φορά τον χρόνο μόνος ο αρχιερέας την ημέρα του εξιλασμού. Εκεί η Παναγία  παρέμεινε δώδεκα χρόνια, τρεφομένη διά χειρός αγγέλου, μέχρις ότου στη συνέχεια την παρέλαβε ο άγιος Ιωσήφ, ο οποίος και την εμνηστεύθηκε.

Και όπως παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε σχετική ομιλία του, «ζούσε σαν να ήταν στον παράδεισο και σε τόπο ανυψωμένο από την γή, μάλλον δε σαν σε επουράνιες αυλές, αφού τα άδυτα εκείνα, (τα άγια των αγίων), ήσαν και αυτών τύπος. Ζούσε διανύοντας βίο απαράσκευο, αφρόντιστο, αμέριμνο, άμοιρο λύπης, αμέτοχο αγενών παθών, ανώτερον και από αυτήν την ηδονήν, την όχι χωρίς οδύνη, ζώντας μόνον γιά τον Θεό, βλεπομένη μόνον από τον Θεό, τρεφομένη από τον Θεό, τηρουμένη μόνον από τον Θεό, που επρόκειτο να σκηνώσει σε μας δι’ αυτής, πάντως δε και αυτή βλέποντας μόνον τον Θεό, κάμνοντας τρυφή της τον Θεό, στον οποίον ήταν διηνεκώς αφιερωμένη». Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αναφερόμενος στο ίδιο γεγονός, παρατηρεί, ότι η Θεοτόκος «φυτευθείσα και καλλιεργηθείσα με την δύναμη του αγίου Πνεύματος στον οίκο του Θεού ωσάν ελαία κατάκαρπος, έγινε κατοικητήριον κάθε αρετής. Αφού απεμάκρυνε τον νουν της από κάθε βιοτική και σαρκική επιθυμία, διατήρησε την ψυχή και το σώμα της παρθένον, όπως ήταν αρμόζον και πρέπον σ’ αυτήν, η οποία επρόκειτο να δεχθεί μέσα στους κόλπους της τον  Θεόν. Διότι ο Θεός άγιος ων, αναπαύεται στους αγίους». Σε άλλο σημείο των λόγων του λέγει, απευθυνόμενος προς αυτήν: «Δεν ζούσες για τον εαυτόν σου, διότι δεν γεννήθηκες για τον εαυτόν σου. Ζούσες για τον Θεό, για τον οποίον ήρθες στον κόσμον, έτσι ώστε να διακονήσεις στη σωτηρία του κόσμου. Και έτσι να εκπληρωθεί διά σου η αρχαία βουλή του Θεού, η σάρκωση του Θεού Λόγου και η θέωση ημών».

 

ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ, ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ.

Η ΣΙΩΠΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Η κυβέρνηση σηκώνει το χέρι της ενάντια στον Ουρανό!

Με ασέβεια ανείπωτη και πρόκληση χωρίς όρια εκθέτει στην ίδια την Εθνική Πινακοθήκη μια φρικτή βλασφημία κατά του Χριστού, της Παναγίας και όλων των Αγίων μας.

Και σαν να μην έφτανε το έγκλημα, το θωρακίζει με νάρθηκα και αστυνομική φρουρά, λες και η βεβήλωση είναι κειμήλιο ιερό!

Αλλά ο Θεός δεν εμπαίζεται.

Κανένα βέλος δεν Τον αγγίζει∙ όλα θα επιστρέψουν στα κεφάλια των υβριστών, γιατί «Ο Θεός ου μυκτηρίζεται».

Κι εμείς; Με τον ιδρώτα της φορολογίας μας πληρώνουμε το όνειδος, συμμετέχοντας –χωρίς να το θέλουμε– σε αυτή την προσβολή της Πίστεως και της Πατρίδος.

Δεν υπάρχει πια χρόνος για δισταγμούς.

Η Ορθοδοξία είναι η ψυχή της Ελλάδας∙ είναι το αίμα των Μαρτύρων, το φως των Ηρώων, το θεμέλιο της Ελευθερίας μας.

Αν σωπάσουμε, θα γίνουμε συνένοχοι.

Αν σταθούμε όρθιοι, θα γραφτεί νέο κεφάλαιο τιμής για το Γένος μας.

Κλήρος και λαός, κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός, κάθε γνήσιος Έλληνας:

ΣΤΙΣ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 6 μ.μ., ΈΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ.

Ας φωνάξουμε ότι η Ορθοδοξία δεν εμπαίζεται, η Ελλάδα δεν παραδίδεται.

Διαδώστε παντού το κάλεσμα.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ – Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Για Χριστό και Πατρίδα, η ώρα είναι ΤΩΡΑ!