ΑΡΧΙΜ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΤΤΑ :

ΑΡΧΙΜ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΤΤΑ : 

Ο ΟΣΙΩΤΑΤΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ.

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΔΕΣΠΟΤΟΚΡΑΤΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ "ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ"!

Από παλαιότερη επισήμανση Μητροπολίτου. 

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΔΕΣΠΟΤΟΚΡΑΤΙΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ "ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ"!

1. Ὡς γνωστόν ἕνα ἀπό τά 4 ἰδιαίτερα γνωρίσματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας εἶναι τό «ΑΓΙΑ», ἀφοῦ κεφαλή αὐτῆς εἶναι ὁ ΠΑΝΑΓΙΟΣ Θεάνθρωπος Κύριος ᾿Ιησοῦς Χριστός. Ἀλλά καί ὁ γλυκύτερος καρπός τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὁ ἁγιασμός τῶν μελῶν της, ἀφοῦ «τοῦτο γάρ ἐστι θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἁγιασμός ὑμῶν» (Α΄ Θεσ. δ΄ 3), ἐνῶ ὁ Θεάνθρωπος εἰς τήν ἀρχιερατικήν του προσευχήν ἔλεγεν· «ὑπέρ αὐτῶν ἐγώ ἁγιάζω ἐμαυτόν, ἵνα καί αὐτοί ὦσιν ἡγιασμένοι ἐν ἀληθείᾳ» καί παρεκάλει τόν Οὐράνιον Πατέρα του· «ἁγίασον αὐτούς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου» (Ἰω. ιζ´ 17–19). Διά τοῦτο καί ἡ θεϊκή παραγγελία· «ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιός εἰμι» (Α΄ Πέτρ. α΄ 16).

Ἔπειτα βασική πίστις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκλησίας μας εἶναι, ὅτι πᾶς ἄνθρωπος βαπτιζόμενος εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἑνοῦται μέ τό μυστικό Σῶμα τοῦ Κυρίου καί ὡς τοιοῦτος εἶναι ἅγιος. Διότι κατά τόν Ἀπ. Παῦλον «εἰ ἡ ἀπαρχή ἁγία καί τό φύραμα· καί εἰ ἡ ρίζα ἁγία καί οἱ κλάδοι» (Ρωμ. ια´ 16 ). Ἐξ οὗ καί ὁμιλοῦμεν περί «ἁγίων ἀδελφῶν», ὅταν ἀπευθυνόμεθα σέ χριστιανούς συνανθρώπους μας (Ρωμ. α΄ 7, ιε΄ 25 – 26, Β΄ Κορ. α΄ 1, Ἐφ. α΄ 1, κ.λπ.).

2. Παρά ταῦτα ἡ Ἐκκλησία μας ἐκ πάντων τῶν ἁγίων μελῶν της ἐξεχώρισε κάποια μέλη της, τά ὁποῖα ἐχαρακτήρισε μέ τό ἰδιαίτερο προσωνύμιο τοῦ «ἁγίου», διά τήν μεγίστην τους προσφορά στήν ᾿Εκκλησίαν (ἱεραποστολική, ὁμολογιακή, θυσιαστική, ἀσκητική, θεολογική, θαυματουργική κ.λπ.), ἀλλά καί διά τήν ἰδιαιτέραν χάριν καί τήν τιμήν, πού ἔλαβαν ἀπό τόν Θεόν καί τήν παρρησίαν, πού ἀπέκτησαν παρά τῷ Θεῷ (Θεοτόκος, Πρόδρομος, Ἀπόστολοι, Πρωτομάρτυς Στέφανος, Ἀποστολικοί Πατέρες, Μάρτυρες, Μεγάλοι ἱεράρχες κ.λπ.). Τοῦτο ἀποτελοῦσε κοινή πεποίθησι, καθολική συνείδησι τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Δηλαδή οἱ πιστοί ἀπελάμβαναν καί ζοῦσαν τά διά τοῦ ἁγίου προσώπου ἐκπεμπόμενα θεῖα χαρίσματα (ἐμφανίσεις του, θαύματα, θεραπείας, εὐωδία λειψάνων, ἱκανοποίησι διαφόρων αἰτημάτων κ.λπ.) στήν καθημερινή τους ζωή. Ἔτσι, ὅταν ἡ συνείδησις τῶν πιστῶν μαρτυροῦσε διά τήν ἁγιότητα ἑνός συγκεκριμένου προσώπου, τότε, χωρίς καμμίαν ἐπίσημον πρᾶξιν συνήρχοντο οἱ πιστοί διά τήν ἐπέτειον τῆς μνήμης του, ἀνεγείροντο Ναοί ἐπ᾿ ὀνόματί του, ἐποιοῦντο τροπάρια, κ.λπ. Τότε καί ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ὡμολόγει ἐπισήμως τήν ἁγιότητα τῶν ἁγίων ἀνδρῶν (Συνοδικό Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου), ἀπεδέχετο τίς ἱερές Ἀκολουθίες καί τίς ἐνσωμάτωνε στά ἐν χρήσει λειτουργικά της βιβλία. Πολύ ἀργότερα δέ ἄρχισε νά ἐκδίδη καί ἐπισήμους Πράξεις ἀναγνωρίσεως ἁγίων (Γρηγόριον Παλαμᾶ, Ἅγιον Διονύσιον Ζακύνθου, ὅσιον Γεράσιμον κ.λπ. ).

Τέλος θέλω νά ὑπογραμμίσω καί τοῦτο, ὅτι ἡ τιμή τῶν ἁγίων, γίνεται ΜΟΝΟΝ διά νά δοξάζεται δι᾿ αὐτῶν ὁ Θεός καί νά ἐνισχύωνται στόν πνευματικόν τους ἀγῶνα οἱ ἀγωνιζόμενοι χριστιανοί, ἐπικαλούμενοι τίς πρεσβεῖες των. Διά ΚΑΝΕΝΑΝ ἄλλον λόγον.

3. Στίς ἡμέρες μας, ὅμως, βλέπω μιάν ἄλλου εἴδους προσπάθεια τινῶν. Δηλαδή σήμερα ἐπιδιώκεται ἀπό τινας ὄχι ἡ ἀναγνώρισις ἐπισήμως τῆς ἤδη ὑπαρχούσης ἐκκλησιαστικῆς πεποιθήσεως, ἡ ὁποία ἀντικειμενικά καί ἐκκλησιολογικά ἔχει σχηματισθῆ καί βιώνεται ἐπί μακρόν ἀπό τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά πρῶτα νά γίνη ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἁγιότητος κάποιων προσώπων ἀπό τά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας καί ἔπειτα ἡ ἀποδοχή αὐτῶν ἀπό τά μέλη της. Κατά ἕνα τρόπον δηλαδή γίνεται προσπάθεια ἐπιβολῆς ἀπό τήν ἐκκλησιαστικήν Διοίκησιν τῶν ὑπʼ αὐτῆς θεωρουμένων ἁγίων προσώπων στό Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά μή ὠφελῆται τό Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς ἁγιοποιήσεως τούτων καί νά ἀποβαίνη ἄσκοπος ἡ ἐπίσημος ἀναγνώρισίς των, κάποτε δέ καί ἐπιζήμιος, ἀφοῦ ἀκούονται καί γράφονται δυσμενῆ σχόλια καί διά τά ἁγιοποιημένα πρόσωπα (Χρυσόστομος Σμύρνης) καί διά τήν σπουδήν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας μας, ὡς εἰς τήν περίπτωσιν τοῦ ἰατροῦ Λέκκα, ὥστε τινές νά ὁμιλοῦν περί «βιομηχανίας ἁγίων». Διότι πράγματι τά τελευταῖα 30 χρόνια ἔχουν ἁγιοποιηθῆ τόσα πρόσωπα, ὅσα δέν ἁγιοποιήθηκαν αἰῶνες!

4. Διά τοῦτο διερωτᾶται κανείς· Τί συμβαίνει; Εἶναι μεγάλη ἡ ἁγιότητα σήμερα καί τόσοι πολλοί στήν ἐποχή μας εὐηρέστησαν τῷ Θεῷ, ὥστε Ἐκεῖνος τούς ἐθαυμάστωσε καί ἀποδεδειγμένως δημοσίως τούς ἐνεφάνισε ἤ ἐμεῖς ἔχομε χάσει τά ἁγιοπνευματικά κριτήρια ἀναγνωρίσεως ἑνός ἁγίου; Μήπως στήν σημερινή ἀπιστία καί τήν ἀδιαφορία τῶν ἀνθρώπων, οὗτοι ζητοῦν «σημεῖα», ὡς ζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι καί οἱ Ἕλληνες τῶν χρόνων τοῦ ᾿Ιησοῦ (Ἴδε σχετικά περιστατικά: Ματθ. ιβ΄ 38-45, ιστ΄ 1-4, κζ΄ 42-44, Λουκ. δ΄ 23-30, ια΄ 29, Ἰω. στ΄ 30-41, Α΄ Κορ. 22-26), καί ἡ Ἐκκλησία, ἀντιθέτως ἀπʼ ὅ,τι ἔπραξεν ὁ Κύριος, προσπαθῆ νά ἱκανοποιήση τό αἴτημα μέ τήν ἁγιοποίησι νέων προσώπων; Μήπως ἡ Ἐκκλησία μας ἐπηρεασμένη ἀπό τήν μόδα τοῦ συγχρονισμοῦ ἤ τῆς νέας ἐποχῆς, ἀναζητεῖ νά προβάλη στούς χριστιανούς μας νέα ἅγια πρότυπα, ἐγκαταλείποντας τά ὑπάρχοντα σπουδαῖα καί μεγάλα τοιαῦτα; Μήπως εἶναι τοῦτο κάτι «πού πουλάει» κατά τήν σημερινήν ὁρολογίαν, καί κάποια μέλη της δέν θέλουν νά στερηθοῦν τῶν ὠφελημάτων του; 

Πάντως ὅ,τι καί ἄν συμβαίνη, ἔχω τήν αἴσθησιν ὅτι εὑρισκόμεθα εἰς λάθος δρόμο.

5. Ἀκόμη θέλω νά ὑπογραμμίσω, ὅτι δέν ἐπιτρέπεται νά λαμβάνωνται ἀπό τήν Ἐκκλησίαν ἀποφάσεις ἀναγνωρίσεως ἁγίων, γιατί τό θέλουν, τό ἐπιδιώκουν καί πιέζουν πρός τοῦτο κάποιοι συμπατριῶτες τους (Σμυρνιοί, Χιῶτες, Ἁγιορεῖτες, Ἀρμπουναῖοι, κ.λπ.). Τό γεγονός τῆς ὑποβολῆς πολλῶν αἰτήσεων διαφόρων μή ἐκκλησιαστικῶν φορέων, Συλλόγων, Σωματείων, ἀκόμη καί ἰδιωτῶν διά τήν ἁγιοποίησι προσώπων εἶναι κατά τήν ἄποψί μου ἕνα ἀκόμη σημεῖον κοσμικοποιήσεως τοῦ ζητήματος, φανερώνει τό ἀντικανονικόν τοῦ πράγματος καί τό ἀπαράδεκτον τῆς ἐκκλησιαστικῆς τακτικῆς. Εἶναι ὄντως ἀνεπίτρεπτον νά λαμβάνωνται ἀπό τήν ᾿Εκκλησίαν τοιαῦται ἀποφάσεις μέ κοσμικά κριτήρια. Τό γεγονός τοῦτο, δηλαδή τῆς ἐν τάχει καί σωρηδόν ἁγιοποιήσεως ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, θεωρῶ ὡς «σημεῖον τῶν καιρῶν» καί μέ καταλαμβάνει φόβος καί τρόμος, ὅταν βλέπω λαϊκούς καί Κληρικούς, νά ἐπιδιώκουν τήν ἁγιοποίησι κάποιων μελῶν τῆς ᾿Εκκλησίας μας.

Διά τοῦτο πιστεύω, ὅτι ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος καί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον πρέπει νά εἶναι πολύ προσεκτικοί, ὅταν πρόκειται νά λαμβάνουν ἀποφάσεις διά τό τόσον σοβαρόν τοῦτο ἐκκλησιαστικό ζήτημα.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ''ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ'': ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΥΤΗ, ΤΗΝ ΕΛΑΒΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ''ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΦΩΝΗ'' ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΙ ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ ΜΙΚΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ (ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ).  ΕΜΕΙΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.

Αναρτήθηκε από Πατερική Παράδοση

Κωστή Μπαστιά: Παπουλάκος

Κωστή Μπαστιά: Παπουλάκος

Ο Παπουλάκος -τό πραγματικό του όνομα Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος- γεννήθηκε τό 1790 μέ 1795 στό χωριό Άρμπουνα τών Καλαβρύτων.

τού Κώστα Παπαδημητρίου, επ. Σχολικού Συμβούλου 

 

 

Πηγή: agonasax

 

 

Θά ήταν ασυγχώρητο λάθος, άν θεωρούσαμε τόν «Παπουλάκο» τού Κωστή Μπαστιά σάν ένα λογοτεχνικό είδος, ένα μυθιστόρημα π.χ. ή ένα άλλο είδος αφηγήματος. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι η ανάγκη έκφρασης τής πίστεως ενός Ορθόδοξου Χριστιανού. Είναι ένα έργο ειλικρίνειας, μιά στάση ζωής, πού ο συγγραφέας αντλεί τήν δύναμη από τίς κατασταλαγμένες ιδέες του καί τόν στέρεο μεταφυσικό του προσανατολισμό.

Σέ όλο αυτό τό έργο είναι φανερή η αγωνία τού Μπαστιά γιά τήν μοίρα τής Ορθοδοξίας καί τού Ελληνικού Έθνους. Καί είναι σταθερή η άποψή του ότι τό νεοελληνικό κράτος θά ξαναβρή τόν σωστό δρόμο, άν στραφή καί κτίση τό μέλλον του πάνω στίς στέρεες παραδόσεις τής νεοελληνικής Ορθοδοξίας.

Κόπηκε τό ρεύμα τών έργων τής ελληνικής λογοτεχνίας, πού στηριζόταν στήν παράδοση τού Βυζαντίου μέ τούς ανακαινιστές τού είδους καί κορυφαίο τόν Κοραή, καί ειδικά στά εκκλησιαστικά θέματα τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη. Θιασώτης τού Ουμανισμού ο τελευταίος, μέχρι τό 1837, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στά εκκλησιαστικά προβλήματα. Στίς απόψεις τού Φαρμακίδη στηρίχθηκε ο Μάουερ καί μέ διάταγμα τού 1833 καθιέρωσε τήν ανεξαρτησία καί τό αυτοκέφαλο τής Ελληνικής Εκκλησίας, τήν υπαγωγή της στό κράτος καί τήν διάλυση εκατοντάδων ορθοδόξων μοναστηριών, όσων είχαν λιγότερους από πέντε μοναχούς.

Όπως ήταν φυσικό, αναπτύχθηκε γρήγορα καί η αντίδραση σ’ αυτόν τόν κατήφορο τής Ορθοδοξίας. Κάπως δειλά στήν αρχή καί ύστερα δυναμικά κάποιοι κορυφαίοι τών Γραμμάτων μας, όπως ο Ίων Δραγούμης, ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ο Φώτος Πολίτης, ο Φώτης Κόντογλου καί προπαντός ο μεγάλος Παπαδιαμάντης, επεσήμαναν τίς αντινομίες καί τήν ανθελληνικότητα καί ανορθοδοξία τού νόμου τού Μάουερ καί επέκριναν τίς πολιτικές καί πνευματικές κατευθύνσεις του. Ο Μπαστιάς μέ τόν «Παπουλάκο» καί τά άλλα βιβλία του επάξια θεωρείται άξιος συνεχιστής τού έργου εκείνων.

Στό έργο αυτό προβάλλεται η νεοελληνική Ορθοδοξία. Τήν εκπροσωπεί ένας μοναχός, ο Παπουλάκος, πού κατά τόν Μπαστιά παίρνει επάνω του ολόκληρη τήν πνευματική, θρησκευτική καί πολιτική ζωή τής νεώτερης Ελλάδας. Γι’ αυτό λέμε πώς τό βιβλίο τούτο τού Μπαστιά δέν είναι μόνο λογοτεχνικό αφήγημα, αλλά καί ένα θεμελιακό δοκίμιο κριτικής τού νεώτερου ελληνικού πολιτισμού, πού κανείς δέν μπορεί νά τό αγνοήση ή νά τό προσπεράση αδιάφορος, όσο καί άν φαίνεται ξεπερασμένο. 

 

Ο Αγιος Παπουλακος και παλι στην επικαιροτητα.

 Ο ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΤΙΜΑΤΑΙ 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΙΣΤΟ ΛΑΟ ΩΣ ΑΓΙΟΣ

 

Βράδυ 18ης προς 19ης Ιανουαρίου του 1861. 

Ο μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος ή Παπουλάκος αφήνει την τελευταία του πνοή στο μικρό του κελί στη Μονή Παναχράντου στην Άνδρο.

Η θλίψη των εκατοντάδων ανθρώπων που τον επισκέπτονταν ήταν μεγάλη. Πιστοί που έρχονταν να πάρουν την ευχή του από την Ύδρα, τις Σπέτσες μέχρι την Κρήτη, μα ακόμη περισσότερο από την Αρκαδία και τη Λακωνία. 

Έχασαν τον μοναχό Χριστόφορο, την παρηγοριά τους, τον Παπουλάκο τους.


Τον μοναχό που τους εμψύχωνε, που τους έδινε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσουν τον καθημερινό τους αγώνα. 

Του μοναχού Χριστόφορου που αν και μικρός το δέμας (γι’ αυτό και ο λαός τον ονόμασε Παπουλάκο) δίδασκε τον Χριστό. 

Τον Χριστό δεν τον είχε μάθει στα πανεπιστήμια και στα σχολεία, αλλά μιλούσε για τον Χριστό που ανάβλυζε μέσα από την αγνή καρδιά του. 

 Μιλούσε απλά τη γλώσσα του λαού, γι’ αυτό ίσως και ο απλός λαός τον ακολούθησε πιστά.

Ο Παπουλάκος, σαν σήμερα, άφησε στη Μονή Παναχράντου την τελευταία του πνοή. 

Εκεί όπου είχε αποφασίσει η Ιερά Σύνοδος να εγκλειστεί για τα “πειθαρχικά” του παραπτώματα.

Αυτός ο μοναχός από το μικρό χωριό του Αρμπουνά της Αχαίας αμφισβητήθηκε όσο λίγοι. Είχε θάρρος μεγάλο. Τα έβαλε με αρχιερείς, τα έβαλε με το καθεστώς και δεν φοβήθηκε ούτε τις δίκες. Τον είπαν αγράμματο γιατί δεν είχε σπουδάσει. Γι’ αυτό τον λόγο, άλλωστε, η Ιερά Σύνοδος αρνήθηκε να τον χρίσει ιεροκήρυκα. Όμως τα φλογερά του κηρύγματα ενθουσίαζαν τον κόσμο.

Ξεσήκωσε τόσο πολύ όταν δίδασκε τον Χριστό, που το καθεστώς φοβήθηκε και τον έστειλε σε δίκη, δήθεν για υποκίνηση “στάσης”. Στη δίκη δεν ζήτησε συνήγορο. Είχε, έλεγε, τον Χριστό μαζί του και δε φοβόταν τίποτε.

Τελικά, με βασιλικό διάταγμα οι κατηγορίες αποσύρθηκαν γιατί – έλεγε το διάταγμα, όμως δεν ήταν η αλήθεια – οι κατηγορούμενοι “έδειξαν μεταμέλεια”. Παρ’ όλα αυτά, η Ιερά Σύνοδος τον παρέπεμψε για τα παραπτώματά του και τον υποχρέωσε να παραμείνει δια βίου στη Μονή Παναχράντου. Εκεί που το βράδυ της 18ης Ιανουαρίου εκοιμήθη.

Επισήμως το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν τον έχει ανακηρύξει σε Όσιο. Όμως οι πιο πολλοί ιεράρχες, ιερείς και ο απλός λαός του αποδίδουν ανάλογες τιμές. Και ο μοναχός Πορφύριος, άλλωστε, μόλις πρόσφατα ανακηρύχθηκε Άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι την επίσημη αναγνώρισή του, κανείς δεν αμφισβήτησε την αγιότητά του, ούτε χλεύασε όσους τον τιμούσαν ως Άγιο.

Ο Νεωκόρος

ΥΓ.  Ο Παπουλάκος τιμάται σήμερα ως Άγιος από ιεράρχες, ιερείς και πιστούς και εχουν ανεγερθει ναοι προς τιμην του ονοματος του. 

Σε απάντηση εκείνων των αρχιερέων που επιμένουν να αμφισβητούν ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο της Ορθοδοξίας και αποκαλούν ”αιρετικούς” όλους εκείνους που τον τιμούν και του δείχνουν σεβασμό.

ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΤΗΣ εκκλησιας των ΜΑΤ και των ΡΟΠΑΛΩΝ κατω τα χερια σας και μακρυα το μυαρο στομα σας απο τον θρυλικο ΑΓΙΟ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟ

Oργή Καλαβρυτινών – Κλειτορινών για τις επιστολές του Ηλείας Γερμανού

Του Προέδρου της Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων «Ο Αρχαίος Κλείτωρ» Κωνσταντίνου Κατσιάρη




Πλήρεις οργής και αγανακτήσεως διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες επιστολές του Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού προς κάθε κατεύθυνση ο οποίος καυχάται ότι είναι και Καλαβρυτινός αφού η μητέρα του κατάγεται από το Καστέλι Καλαβρύτων, οι οποίες διακρίνονται για την πρωτοφανή επιθετικότητά τους.



Προσβάλλουν βάναυσα την ιστορική αλήθεια, που διεκδικεί ως άλλος πάπας, και βάλλει ευθέως εναντίον προσώπου, προς το οποίον θα ώφειλε τουλάχιστον ευγνωμοσύνην, αν μη τι άλλο.
Επειδή δε το θρησκευτικό μας συναίσθημα προσβάλλεται και αυτό, και πολλοί από εμάς είμεθα και συντοπίτες ή και απόγονοι του μακαρίου ανδρός δηλώνουμε ευθαρσώς ότι, αν δεν αναιρέσει τα διαλαλούμενα περί του Χριστοφόρου Παπουλάκου, προτιθέμεθα να προσφύγουμε στη δικαιοσύνη για τη βάναυση σπίλωση της μνήμης του.



Ότι όχι μόνο έχουμε συνείδηση της αγιότητός του διαχρονικά, αλλά και ότι είμεθα αποφασισμένοι να αναδείξουμε πλέον όλα τα σχετικά με τον βίον, την δράση του και κυρίως τις διώξεις του υπό των κρατούντων της εποχής του, καταφαίνετε και από τα πλείστα ψηφίσματα των όχι ευάριθμων συλλόγων μας.



Η αλήθεια πλέον δεν θα φιμωθεί, όσο και αν κάποιοι δήθεν υποστηρικτές της πίστεως και μεριμνούντες για τη σωτηρία του ποιμνίου τους πεισματικά αντιδρούν.
Δημοσιεύονται ενδεικτικά Ψηφίσματα περί του oσίου Χριστοφόρου Παπουλάκου και έπεται συνέχεια!



Ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων
«Ο Αρχαίος Κλείτωρ»
Κωνσταντίνος Κατσιάρης

Ο ΝΕΟΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ AYΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΗΤΟΥ ΥΒΡΙΣΤΟΥ ΤΟΥ ΘΡΥΛΙΚΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

O ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

(Tο άρθρο είναι του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου.
Εδημοσιεύθη στο περιοδικό Χριστιανική Σπίθα τον Δεκέμβριο του 1952, φυλ. 137).

Ζητήματα Άβωνος

 

 

Επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί, θεολόγοι, κήρυκες του θείου λόγου, πάντες φρουροί της ιεράς ποίμνης του Ιησού. Ινα τί κοιμάσθε; Λύκοι εις τα πρόβατα. Ποιοι είναι οι λύκοι; Αιρετικοί όλων των χρωμάτων και αποχρώσεων, μπήκαν εις τας Μητροπόλεις, τας ενορίας και τα σχολεία.

 

 

 

Ποιοι είναι οι λύκοι; Άνδρες άρπαγες και πλεονέκται τον Μαμμωνά λατρεύοντες και τον λαό κατά ποικίλους τρόπους ληστεύοντες. Λύκοι κοινωνικοί. Λύκοι εκκλησιαστικοί. Λύκοι αραβικοί. Λύκων επιδρομή. Οι χιλιασταί, π.χ. οι οποίοι το 1922 εμετρώντο στα δάκτυλα της μιάς χειρός, σήμερον έφτασαν στις 12.000 άτομα, είναι διασκορπισμένοι εις όλην την χώραν και αρπάζουν καθημερινώς τα πρόβατα, τας ψυχάς.

 

 

Ποιμένες του νέου Ισραήλ. Δεν τρέμετε τας ευθύνας σας; Το ποίμνιόν σας διαλύεται και σεις;… Ακούεται η Σάλπιγξ των εσχάτων ημερών! Ποιμένες!  Εκτινάξατε εκ των βλεφάρων σας τον νυσταγμόν, αφήσατε τας φλογέρας, αρπάσατε τας σφενδόνας, καταδιώξατε τους λύκους, σώσατε το ποίμνιο, το υπολειφθέν ελάχιστον ποίμνιον…

 

 

Aλλ’ ακούω αντίρρησιν, που προέρχεται από τους λεγομένους «αγραμμάτους».

 

 

Πολύ καλά, σου λέγει ο ιερεύς της υπαίθρου, να εξέλθωμε εις πόλεμο κατά της πλάνης και της αμαρτίας. Βλέπω και εγώ το κακό που εξαπλώνεται και έφθασε εως την τελευταία καλύβη. Αλλ’ εγώ δεν είμαι πτυχιούχος ιερατικών και θεολογικών σχολών. Δεν εσπούδασα επιστήμη. Δεν γνωρίζω γράμματα πολλά. Είς αυτόν τον αγώνα υπέρ της Ορθοδοξίας τι μπορώ εγώ να προσφέρω; Τι μπορώ να κάνω;

 

 

 

Αδελφέ! Ερωτάς τι να κάνεις; Φαίνεται ότι δεν διάβασες το Ευαγγέλιο ή, εάν το εδιάβασες, δεν το επίστευσες. Συ ο ένας δύνασαι να σώσεις το χωρίο σου, την επαρχίαν σου, τον νομόν σου, την Ελλάδα όλην. Αρκεί να έχεις πίστι θερμή, ενεργητική, ως κόκκον σινάπεως, και τότε θα είπεις εις το όρος, εις το μεγαλύτερο εμπόδιο που προβάλλει ενώπιόν σου, Όρος, «μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν» (Ματθ. 17,20).

 

 

 

Όχι πτυχία και διπλώματα και μετεκπαιδεύσεις και μισθοί και τυχερά και διπλαί και τριπλαί θέσεις, και τίτλοι κενοί περιεχομένου, αιωρούμενοι ως αερόστατα, αλλά πίστις. Πίστις το παν. Πίστις! Μυστικός μοχλός που μετακινεί όρη. Ω πίστις, μεγάλα τα κατορθώματά σου! Και απόδειξις, μία εκ των μυρίων αποδείξεων της θαυματουργούσης πίστεως, είναι ο Παπουλάκος.

 

 

 

Τί ήτο ο Παπουλάκος; Αρχιεπίσκοπος; Μητροπολίτης; Διευθυντής Αποστολικής Διακονίας; Καθηγητής θεολογικής σχολής; Ιεροκήρυξ; Εφημέριος πλουσίας ενορίας πόλεως; Είχε πτυχία και διπλώματα και σπουδάς του εξωτερικού; Τίποτε από όλα αυτά. Ο Παπουλάκος ήτο ένας απλούς μοναχός, ελαχίστων γραμματικών γνώσεων, αλλ’ ό,τι έπραξεν υπέρ του λαού, υπέρ της ορθοδόξου πίστεως, δεν ηδυνήθησαν να πράξουν όλοι οι επίσκοποι και θεολόγοι της εποχής του. Φαινόμενο, φωτεινόν μετέωρον, αστήρ που εσελάγισεν εις τον ουρανό της Ελλάδος! Νεώτερος απόστολος του Χριστού ανεδείχθη ο Παπουλάκος. «Πίστει» (Εβρ. 11,3 κ.ἑ.) και μόνον πίστει ανεδείχθη.

 

 

 

Εκ του βίου του ήρωος τούτου της Ορθοδοξίας ορισμένα σημεία έκρινα καλόν να σταχυολογήσω και εξάρω εδώ, με την ελπίδα ότι μία υπόμνησις των αγώνων του Παπουλάκου θα ωφελήσει κλήρον και λαόν. Διότι θα είναι μία πρόσκλησις εις αυτοέλεγχον, εις αυτοκριτικήν, που πάντοτε πρέπει να ενεργούμε επί του εαυτού μας, διά να βλέπομε πόσον μακράν είμεθα από το χριστιανικόν ιδεώδες που υποτυπώνει η Ορθοδοξία. Εις τον καθρέπτη της αυστηράς, της αγίας ζωής του Παπουλάκου δια της συγκρίσεως θα ίδωμε και ημείς τα ιδικά μας ράκη και θα κλαύσωμεν και θα πενθήσωμεν δια την αθλιότητα της σημερινής κοινωνικής και εκκλησιαστικής μας καταστάσεως.

Mένος και λυσσα του Γερμανου Παρασκευοπουλου εναντιον του ΑΓΙΟΥ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΥ

Απάντηση του Προέδρου της Ένωσης Αρμπουναίων Dr Αθανασίου Νασιοπούλου στον Μητροπολίτη Ηλείας:

Ακολουθεί επιστολή του Προέδρου της Ένωσης Αρμπουναίων Dr Αθανασίου Νασιοπούλου στον Σεβ. Μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανό, με αφορμή το δημοσίευμά του στη Romfea.gr, με τίτλο: «Απάντηση Μητροπολίτη Ηλείας περί Παπουλάκου»

Ακολουθεί η απάντηση με ένα ενημερωτικό έγγραφο:

Απαντώ και πάλι στον Σεβασμιώτατο Γερμανό επειδή θίγει για μια ακόμα φορά την Ένωση Αρμπουναίων με το κείμενό του στο «ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ 1 -  ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ». Ωστόσο με προβληματίζει γιατί ενώ επανειλημμένος του έχουμε απάντηση στις «γνωστές και επιστημονικές του επιστολές» (βλ. ενδεικτικά ορθόδοξο περιοδικό Θεοδρομία: Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2012, σελ. 339-346), πάλι επανέρχεται.. με αποτέλεσμα να νιώθουμε με απογοήτευση ότι κάνουμε διάλογο.. μεταξύ κωφών!

Ακολουθεί η απάντηση στον Σεβ. Ηλείας:

Απάντηση σε δημοσιεύματα του Μητροπολίτη Ηλείας κου Γερμανού

για τον Χριστοφόρο Παναγιωτόπουλο - Παπουλάκο

του Αθανάσιου Νασιόπουλου

 Προέδρου της Ένωσης Αρμπουναίων &

καθηγητής Πληροφορικής του ΤΕΙ Αθηνών.

Αγαπητή συντακτική επιτροπή του έγκριτου ειδησεογραφικού πρακτορείου Ρομφαία. Πρόκειται για  απάντηση σε διάφορα επανειλημμένα δημοσιεύματα του Μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανού, τα οποία αναφέρονται κατά τρόπο απαράδεκτο στον αοίδιμο μοναχό Χριστοφόρο Παναγιωτόπουλο ή Παπουλάκο από τον Άρμπουνα του Δήμου Κλειτορίας του Νομού Αχαΐας και όπου ανεπίτρεπτα εμπλέκει και την Ένωση Αρμπουναίων. Τελευταία έπεσε στην αντίληψή μου μακροσκελές άρθρο του και στην εφημερίδα 'Πελοπόννησος' της Πάτρας. Ενημερώθηκα επίσης για επιστολή που έστειλε για δημοσίευση και στο έγκριτο περιοδικό σας.

Ομολογώ ότι με τα ανωτέρω δημοσιευμένα κείμενα του κου Γερμανού προβληματίστηκα  εάν πρέπει να απαντήσω. Και αυτό διότι πρόκειται για κείμενα που δεν στέκουν στην παραμικρή βάσανο της κριτικής. Βρίθουν ιστορικών ανακριβειών, βρίθουν ετερόκλητων αντιφατικών αναφορών (ελπίζω από λάθος ενημέρωση), βρίθουν από πληθώρα αντιφάσεων (ελπίζω από απλή λογοτεχνική απροσεξία). Ο αρθρογράφος στηρίζεται σε άκρως επιλεκτική και περιορισμένη βιβλιογραφία (ανεπίτρεπτη λογοκρισία). Ο γράφων αποφεύγει πεισματικά να εκφράσει ξεκάθαρη θέση για τον βίο και την πολιτεία του αοίδιμου μοναχού, για τον αγώνα για την Ορθοδοξία και το Έθνος, για το έργο του – θρησκευτικό – πολιτικό - κοινωνικό,  για την θυσία του. Απλά εμφανίζεται τιμητής των πάντων - όλοι οι άλλοι, πλην του αρθρογράφου, έχουν κάνει λάθος υπερασπιζόμενοι τον Χριστοφόρο Παναγιωτόπουλο. Ο κος Γερμανός αναδεικνύει ως προσφιλή λογοτεχνική μέθοδο τις ρητορικές ερωτήσεις προς τρίτους. Προφανώς δεν αναμένει απάντηση αλλά θέτοντας ερωτήματα προσπαθεί να δημιουργήσει απλά σύγχυση σε διάφορα ζητήματα στα οποία δεν θέλει να πάρει θέση.

Αναγκαζόμαστε να απαντήσουμε, μετά από πολλή υπομονή που επιδείξαμε, διότι ο αρθρογράφος επιτίθεται ανεπίτρεπτα και κατ΄ επανάληψη στην Ένωση Αρμπουναίων, της οποίας τυγχάνει να είμαι ο Πρόεδρος. Στην απάντησή μας θα σχολιάσουμε μερικά σημαντικά σημεία και θα σταθούμε σε αναφορές του κου Γερμανού που αποτελούν κατά την γνώμη μας περίτρανη στρέβλωση της αλήθειας (ελπίζω όχι από πρόθεση).

Απευθυνόμενος λοιπόν ο αρθρογράφος κος Γερμανός προς την Ένωση Αρμπουναίων θέτει αλλεπάλληλα ερωτήματα όπως: πότε ιδρύθηκε, γιατί πήρε το όνομα που έχει, αν τα ιδρυτικά της μέλη είχαν συνείδηση περί Παπουλάκου ή πότε την απόκτησαν και άλλα πολλά, τουλάχιστον περίεργα.

Από πότε πιστεύει ο κος Γερμανός ότι η Ένωση Αρμπουναίων οφείλει να του απολογηθεί, για το πότε ιδρύθηκε, για το έργο της και το όνομά της; Μήπως υπερβαίνει τα εσκαμμένα; Επιτρέψτε μας να πούμε ότι οι ερωτήσεις αυτές μοιάζουν με αυτή που θα μπορούσαμε να απευθύνουμε και εμείς γιατί ο ίδιος δεν επέλεξε ως όνομα κάποιο άλλο, κατά την γνώμη μας πιο ελληνοπρεπές και πιο εύηχο από χριστιανικής άποψης; Γνωρίζει ο κος Γερμανός το χωριό μας τον Άρμπουνα, τα αλώνια, τις πέτρες και τα λαγκάδια του, που ποτίστηκαν με ιδρώτα και αίμα από τους κατοίκους του και προγόνους μας; Γνωρίζει ή έχει επισκεφθεί τη Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου (ονομαζόμενη και ως μονή Παπουλάκου); Γνωρίζει, ότι με ενέργειες της Ένωσης Αρμπουναίων και απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού η Μονή Παπουλάκου έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο; Μήπως από τον άμβωνα της μονής ο κος Γερμανός έχει κηρύξει ή έχει απλά νουθετήσει τους  Αρμπουναίους ως ιεράρχης; Η απάντηση βέβαια είναι όχι. Πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να έχει έλθει εκεί, δηλώνει μάλιστα Καλαβρυτινός, να μας παρουσιάσει τα πιστεύω του για το έργο του Παπουλάκου. Να πληροφορήσει τον απλό λαό και να μας δώσει, έστω και με πολλή καθυστέρηση, μια απάντηση για την τύχη του αιτήματος της Ένωσης Αρμπουναίων το 2001, για αναγνώριση του αοίδιμου μοναχού, εκθέτοντας τις προσωπικές του απόψεις για το ζήτημα. Θα επανέλθω στη συνέχεια σε αυτό διότι στις δημοσιεύσεις του ο κος Γερμανός αναφέρεται στο θέμα με λανθασμένα στοιχεία. Αυτό θα ήταν παρρησία και όχι οι ετερόκλητες δημοσιεύσεις και οι προσπάθειες αποπροσανατολισμού και διχασμού των συμπατριωτών διαβάλλοντας ακόμα και επίσημες εκδηλώσεις  πολιτιστικών μας φορέων.

ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ 

ΤΟΥΣ ΕΦΗΣΥΧΑΖΟΝΤΕΣ 

-ΕΝΥΠΝΙΟΝΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ

NΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΘΗ ...ΤΩΡΑ 

ΑΓΙΟΣ Ο ...ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ!

ΕΝΑΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ ΜΑΣ…ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ 

ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!..

Οι πολιτικοί κατάντησαν προδότες... 

Αφορμή για τα παρακάτω μας έδωσε ένα ένθετο βιβλιαράκι, της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ.

Μας άρεσε και αναδεικνύουμε τον ΠΑΠΟΥΛΑΚΟ, με άλλη διάσταση:
Είχε κάνει δύσκολη τη ζωή των Γερμανών (Βαυαρών) τότε κατακτήτων μετά την επανάσταση, με τα κηρύγματά στα χωρία της Πελοποννήσου…
Σπουδαία ασκητική φυσιογνωμία που ξεσήκωσε τους ορθοδόξους να αντισταθούν κατά της τότε Βαυαρικής εξουσίας που ήθελαν να εξαφανίσουν την ορθοδοξία και να επιβάλουν τον προτεταντισμό και καθολικισμό.
Ο Παπουλάκος όμως τους έκανε να αλληθωρίζουν με τη δημοτικότητα που απολάμβανε στην ελληνική ύπαιθρο.

O δριμυς ελεγκτης των δυνατων 
και υπεροχικων της εποχης του, 
αλλα και παρηγορητης προφητης, του εγκαταλελειμενου απο τους επισκοπους λαου του Θεου.

Απαντήσεις στις γελοίες, ανιστόρητες και αθεολόγητες ερωταποκρίσεις του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού για τον οσ. Χριστοφόρο Παπουλάκο που κάνει συστηματικά!

                  

                      O AΓΙΟΣ   ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ 

            και ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ       ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ

Απάντηση σε δημοσιεύματα του Μητροπολίτη Ηλείας κου Γερμανού για τον Χριστοφόρο Παναγιωτόπουλο - Παπουλάκο του Dr. Αθανάσιου A. Νασιόπουλου Προέδρου της Ένωσης των απανταχού Αρμπουναίων & καθηγητής ΤΕΙ Αθηνών.

Αγαπητή συντακτική επιτροπή του έγκριτου «Παγκαλαβρυτινού Βήματος» σας αποστέλλω προς δημοσίευση το παρακάτω κείμενο. Πρόκειται για  απάντηση σε διάφορα επανειλημμένα δημοσιεύματα του Μητροπολίτη Ηλείας κ. Γερμανού, τα οποία αναφέρονται κατά τρόπο απαράδεκτο στον αοίδιμο μοναχό Χριστοφόρο Παναγιωτόπουλο ή Παπουλάκο από τον Άρμπουνα του Δήμου Κλειτορίας του Νομού Αχαΐας και όπου ανεπίτρεπτα εμπλέκει και την Ένωση Αρμπουναίων. Τελευταία έπεσε στην αντίληψή μου μακροσκελές άρθρο του και στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» της Πάτρας. 

Ενημερώθηκα επίσης για επιστολή που έστειλε για δημοσίευση και στο έγκριτο περιοδικό σας.

 Οργή των Καλαβρυτινών-Κλειτορινών, για τις υβριστικές επιστολές του Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού, για τον όσιο Χριστοφόρο Παπουλάκο.

 Ο αγιος Χριστοφορος Παπουλακος, που στην εποχη του, θεριεψε την αποσταμενη ελπιδα των Ορθοδοξων και αναδειχθηκε εφαμιλλος των Μαρτυρων Νεομαρτυρας της Ορθοδοξιας, πολεμωντας με γενναιοτητα και θαρρος κατα των Φραγκοφορεμενων προδοτων της δυτικης διανοησης και της δυτικης θεολογιας .

Πλήρεις οργής και αγανακτήσεως διαβάζουμε τις τελευταίες ημέρες επιστολές του Μητρ. Ηλείας κ. Γερμανού προς κάθε κατεύθυνση, οι οποίες διακρίνονται για την πρωτοφανή επιθετικότητά τους.
Προσβάλλουν βάναυσα την ιστορική αλήθεια, που διεκδικεί ως άλλος πάπας, και βάλλει ευθέως εναντίον προσώπου, προς το οποίον θα ώφειλε τουλάχιστον ευγνωμοσύνην, αν μη τι άλλο.

Επειδή δε το θρησκευτικό μας συναίσθημα προσβάλλεται και αυτό, και πολλοί από εμάς είμεθα και συντοπίτες ή και απόγονοι του μακαρίου ανδρός δηλώνουμε ευθαρσώς ότι, αν δεν αναιρέσει τα διαλαλούμενα περί του Χριστοφόρου Παπουλάκου, προτιθέμεθα να προσφύγουμε στη δικαιοσύνη για τη βάναυση σπίλωση της μνήμης του.

Ότι όχι μόνο έχουμε συνείδηση της αγιότητός του διαχρονικά, αλλά και ότι είμεθα αποφασισμένοι να αναδείξουμε πλέον όλα τα σχετικά με τον βίον, την δράση του και κυρίως τις διώξεις του υπό των κρατούντων της εποχής του, καταφαίνετε και από τα πλείστα ψηφίσματα των όχι ευάριθμων συλλόγων μας.

Μνήμη (αγίου) Χριστοφόρου του Παπουλάκου
(18 Ιανουαρίου 1861)

 

 

 

 

Ήταν ένας απλός άνθρωπος, ερωτευμένος με το Χριστό, που παράτησε τα πάντα και ασκήτεψε.

Κάποια στιγμή άρχισε να γυρίζει τα χωριά και να μιλάει για το Χριστό και την αγάπη στους ανθρώπους, που είχαν μεσάνυχτα για την ίδια τη δική τους πνευματική κληρονομιά - για τη δική τους πνευματική κληρονομιά τους μιλούσε, μια κληρονομιά που οδήγησε και οδηγεί χιλιάδες ανθρώπους από πολλά έθνη στην αγιότητα. Τα λόγια του στάζανε μέλι (κατά τη διάρκεια ομιλιών του, ληστές έφεραν πίσω τα κλεμμένα, ορκισμένοι εχθροί έδωσαν τα χέρια κ.τ.λ.) και ο λαός τον σεβάστηκε και τον αγάπησε.

 

 

 

Μετά όμως πληροφορήθηκε πως εκείνοι που κυβερνούσαν τη χώρα (η οποία πριν λίγες μόλις δεκαετίες είχε φύγει από τη μακραίωνη τουρκική σκλαβιά) περιφρονούσαν αυτή την πνευματική κληρονομιά -όντας ξένοι και αλλόθρησκοι- και προσπαθούσαν να την υποβαθμίσουν (ακόμα & με τη βία, π.χ. κλείνοντας μοναστήρια, επιβάλλοντας σε μοναχούς και μοναχές να βγάλουν τα ράσα, πετώντας ιερά κειμήλια στα σκουπίδια) και να την αντικαταστήσουν με έναν ξενόφερτο πολιτισμό, με ξενόφερτες κοσμοθεωρίες και μοντέρνο, εκσυγχρονισμένο, τρόπο ζωής, όχι πλέον παραδοσιακό και "υπανάπτυκτο"... Και τότε πόνεσε και θύμωσε πάρα πολύ κι άρχισε να τους ασκεί σκληρή κριτική.

Αυτή και όλες οι εικόνες του Παπουλάκου που δημοσιεύονται εδώ (εκτός από μία), είναι από αυτό το άρθρο, όπου αναφέρεται και πού βρίσκεται καθεμιά (δείτε τις λεζάντες)

 


Οι άρχοντες του τόπου φοβήθηκαν αυτό τον αγράμματο ασκητικό καλόγερο, γιατί έβλεπαν πως ο λαός τον ακούει (όπως φοβήθηκε ο Ηρώδης τον άγιο Γιάννη τον Πρόδρομο, και δεν καταλάβαινε πως ο Πρόδρομος ήταν ο μοναδικός του φίλος, τον οποίο σκότωσε). Επιστράτευσαν λοιπόν τους ηγέτες της Εκκλησίας της Ελλάδας, που ήταν δικοί τους άνθρωποι, κι εκείνοι τον κάλεσαν (πήγε ολόκληρος στρατός να τον πιάσει, γιατί τον ακολουθούσαν χιλιάδες λαού), τον πέρασαν από εκκλησιαστικό δικαστήριο, τον καταδίκασαν και τον φυλάκισαν στο κελί ενός μοναστηριού, φρουρούμενο, για όλη την υπόλοιπη επίγεια ζωή του.

 

 

Το όνομά του: Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, Χριστοφόρος μοναχός ή, όπως έμεινε στην Ιστορία, Παπουλάκος.

 

 

Ο Παπουλάκος είναι ακόμη και σήμερα (ενάμισι αιώνα μετά) σημείο αντιλεγόμενο. Οι πιο "ευρωπαϊστές" Νεοέλληνες (είτε άθεοι, είτε χριστιανοί), "προοδευτικοί" και "εκσυγχρονισμένοι", τον θεωρούν ανόητο φανατικό, εχθρό της προόδου, αφού έλεγε στον κόσμο πως "τα άθεα γράμματα" (οι νεοφερμένες στον ελλαδικό χώρο ευρωπαϊκές επιστήμες) "θα καταστρέψουν τον τόπο μας". Οι παραδοσιακοί τον θεωρούν άγιο, όπως τον θεώρησε τον παλιό καιρό μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού - του ορθόδοξου, αν μου επιτρέπετε, ελληνικού λαού, του λαού μας.

 

 

Τα τελευταία χρόνια εκφράστηκε δημόσια μια πρόταση για την επίσημη αγιοκατάταξή του. Σ' αυτή την πρόταση απάντησαν κάποιοι με κραυγές ή χλευασμό: "άγιος" ο Παπουλάκος; Αυτός ο αγύρτης!; Αυτό δα μας έλειπε!

 

 

Αν η Εκκλησία αγιοκατατάξει (κατατάξει επίσημα ανάμεσα στους αγίους) τον Παπουλάκο, θα γίνει καινούργιος σάλος: θα έχει "αποδείξει" για μια ακόμα φορά πως είναι φορέας σκοταδισμού, εχθρός της προόδου και του φωτός (φωτός που φυσικά έρχεται από τη δύση και δεν έχει σχέση με κάποιο "θείο Φως" αλλά μόνο με το φως των επιστημών, που μας βοηθάνε να ζούμε όμορφα).

 

 

 

Η άλλη άποψη είναι πως η Εκκλησία ΠΡΕΠΕΙ να αγιοκατατάξει τον Παπουλάκο, όχι μόνο επειδή είναι στ' αλήθεια άγιος (άρα του αξίζει αυτή η τιμή), αλλά και γιατί αυτό θα ήταν μια σωστή και σοβαρή πράξη αντίστασης στο απόλυτο ξεχαρβάλωμα της κοινωνίας μας - ξεχαρβάλωμα, παρακμή, πόνος, παράνοια, που είναι 100% συνέπειες της παγκόσμιας νίκης αυτού του "εκσυγχρονισμού" ενάντια στον οποίο κήρυττε ο Παπουλάκος. Διότι αυτός ο "εκσυγχρονισμός" δεν ήταν τελικά τίποτ' άλλο από μια παγίδα: έκρυβε τον καταναλωτισμό, την απομόνωση, τον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, την παγκοσμιοποίηση, την εκμετάλλευση των λαών, πρώτου και τρίτου κόσμου! Όλα τα άλλα είναι απλά δολώματα. Κι εμείς είμαστε τα ψάρια, στο τηγάνι των καπιταλιστών.

 

 

 

Ήδη άργησε η Εκκλησία να τον αγιοκατατάξει, λέει αυτή η άποψη (εύκολο είναι να αναγνωρίσει ως άγιο κάποιον που η ίδια η Ιερά Σύνοδος τον καταδίκασε;), αλλά έστω και τώρα, στο παρά 5, είναι καιρός. Αντίσταση χρειαζόμαστε ενάντια στους καινούργιους κατακτητές (που είναι οι ίδιοι οι παλιοί, αλλά τώρα πέταξαν τις γλυκές μάσκες). Και ο Παπουλάκος ήταν μια προφητική φωνή αντίστασης. Είναι άγιος, είναι ένας εξαιρετικά επίκαιρος πνευματικός αγωνιστής, και πρέπει να τον τιμήσουμε ως άγιο.

Το ταπεινό blog μας συντάσσεται μ' αυτή την άποψη.

 

 

 

 

 

Όταν ο Παπουλάκος "συνάντησε" τους Ινδιάνους

 

 

 

Πριν παραθέσουμε κάποια ιστορικά στοιχεία, μια τελευταία παρατήρηση:

Όλοι οι ευαίσθητοι και προβληματισμένοι σύγχρονοι άνθρωποι συγκινούνται με την απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί γιατί δε μπορεί να του πουλήσει τη γη της φυλής του (που "δεν της ανήκει, αλλά οι άνθρωποι ανήκουν σ’ αυτήν"). Ακριβώς αυτό έκανε κι ο Παπουλάκος: υπερασπίστηκε το δικό του πολιτισμό απέναντι στον εισαγόμενο, που τον εισήγαγαν οι ξένοι εξουσιαστές, σε βάρος του δικού του (του δικού μας). Και μάλιστα τα 'βαλε μ' ένα παντοδύναμο (μπροστά στον πολίτη) κράτος, με μια ισχυρή Εκκλησία (ισχυρή απέναντί του, κατά τα άλλα όργανο του κράτους) και τελικά θυσίασε τη ζωή του γι' αυτό. Κι όμως, πολλοί συγκινούνται π.χ. για το Θεόφιλο Καΐρη, μοναχό που τον καταδίκασε σε περιορισμό η Εκκλησία για τις αιρετικές του απόψεις (τις οποίες μάλιστα απέκρυπτε, παριστάνοντας τον ορθόδοξο μοναχό), αλλά θυμώνουν όταν ακούσουν καλό λόγο για τον Παπουλάκο.

 

 

 

Αν για μας ήταν προτιμότερη η δυτική τεχνολογία από τις δικές μας (οικολογικές) μεθόδους παραγωγής και μετακίνησης και το δικό μας τρόπο ζωής, γιατί δεν είχε λάθος κι ο Ινδιάνος αρχηγός; Ή μήπως οι Ινδιάνοι είχαν ένα σοφό πολιτισμό, ενώ οι Ρωμιοί (εμείς) δεν είχαν σοφία (και φιλοσοφία);

Οποιοσδήποτε λαός στην κόσμο αντιστέκεται στο δυτικό ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία, και καλά κάνει. Μια εστία αντίστασης ήταν και ο Παπουλάκος (μαζί με τον Κοσμά Φλαμιάτο και άλλους συνοδοιπόρους του, και παλαιότερα τους αγίους Κολυβάδες - άλλο κόκκινο πανί για τους προοδευτικούς).

Όταν ο Daniel Quin γράφει στον Ισμαήλ πως οι άνθρωποι δεν είναι πιο σημαντικοί από τις τσούχτρες, η άποψή του χειροκροτείται διεθνώς ως εναλλακτική και ενδιαφέρουσα - ο Παπουλάκος, επειδή συμβαίνει να είναι χριστιανός, λοιδωρείται ως σκοταδιστής.

 

 

Το 1744 η Ιροκέζικη Ομοσπονδία των Έξι Εθνών απάντησε στους Λευκούς, που πρότειναν να πάνε κάποια Ινδιανόπουλα να σπουδάσουν στο κολλέγιο του Γουΐλλιαμσμπουργκ:

"...Μερικοί από τους νέους μας πήγαν παλαιότερα σε κολλέγια των βόρειων επαρχιών, διδάχτηκαν όλες σας τις επιστήμες, όμως, όταν ξαναγύρισαν πίσω σε μας, ήταν κακοί στο τρέξιμο, αγνοούσαν όλους τους τρόπους επιβίωσης σ' ένα δάσος, ήταν ανίσχυροι απέναντι στην αρκούδα, το κρύο ή την πείνα, δεν ήξεραν καν πώς να φτιάξουν ένα καλύβι, να πιάσουν ένα ελάφι ή να σκοτώσουν τον εχθρό, δε μιλούσαν καλά τη γλώσσα μας και, επομένως, δεν ήταν κατάλληλοι για κυνηγοί, πολεμιστές ή σύμβουλοι. Δεν ήταν καλοί για τίποτε απολύτως.

Παρότι δεν θα τη δεχτούμε, η ευγενική σας πρόταση οπωσδήποτε δε μας υποχρεώνει λιγότερο απέναντί σας και, για να σας δείξουμε πόσο το εννοούμε αυτό, αν οι κύριοι από τη Βιρτζίνια μας στείλουν έξι αγόρια τους, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για την εκπαίδευσή τους. Θα τους διδάξουμε όλα όσα γνωρίζουμε και θα τους κάνουμε άνδρες" (Βενιαμίν Φρανκλίνος, Οι Ινδιάνοι, εκδ. "Ελεύθερος Τύπος", Αθήνα 1995, σελ. 11-12).

Αυτό απάντησαν οι σοφοί Ινδιάνοι. Αυτό έλεγε κι ο Παπουλάκος, όταν κήρυττε πως "τα άθεα γράμματα θα καταστρέψουν τον τόπο μας". Κοιτάξτε γύρω σας, δείτε τους δρόμους που έχει πάρει η νέα γενιά και η κοινωνία ολόκληρη (μια κοινωνία βουτηγμένη μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής της στη σύγχρονη τεχνολογία και επιστήμη) και πείτε στον εαυτό σας με ειλικρίνεια αν είχε ή όχι δίκιο.

Ιστορικό άρθρο για τον Παπουλάκο

 

 

 

Ο "Παπουλάκος"

(Μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος 1780/90 - 1861)

Ασπρόμαυρη φωτογραφία του Παπουλάκου, η οποία σύμφωνα με τον κ. ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟ Α., τέως προέδρου της Ένωσης Αρμπουνέων - Καλαβρύτων στην Αθήνα «Ο Άγιος Αθανάσιος», είναι η μοναδική που σώζεται. Βρέθηκε τυχαία από ένα μέλος της Ένωσης σε ένα κουρείο στην Αθήνα, όπου ο ιδιοκτήτης του καταστήματος την κατείχε ως κειμήλιο από τους γονείς του. Στο κάτω μέρος της φωτογραφίας διακρίνονται μετά δυσκολίας η λέξη «ΠΑΠΟΥΛΑΚΟC» και η χρονολογία «ΑΩΝ» (=1850). Τα χαρακτηριστικά του προσώπου που εικονίζεται ταιριάζουν καταπληκτικά στις περιγραφές του Παπουλάκου και άλλωστε δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητηθεί η γνησιότητά της. (Βρίσκεται στου ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΥ Α. Α., Ο Αληθινός Παπουλάκος, Αθήνα 1984, σ. 3).

Το πρόσωπο με το οποίο θα ασχοληθούμε στην παρούσα εργασία έζησε και έδρασε στην εποχή της αντιβασιλείας και της βασιλείας του Όθωνα. Η ύπαρξη ενός ελληνικού κράτους ήταν μία αναγκαία ιστορική πραγματικότητα. Η δημόσια διοίκηση προσπαθούσε να οργανωθεί κατά τα πρότυπα των λοιπών δυτικοευρωπαϊκών κρατών. Ο λαός που κατοικούσε στον τότε ελλαδικό χώρο έπρεπε να δεχθεί μία νέα υπό διαμόρφωση εξουσία. Το κράτος παρεμβατικού τύπου σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής των πολιτών, δεν ήταν κάτι συνηθισμένο στους κατοίκους της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Εξάλλου, ο αγώνας του 1821 για ελευθερία είχε επιδράσει στις ψυχές των ανθρώπων, καθόσον δεν ήταν αγώνας ελευθερίας μόνο σωμάτων, αλλά και ψυχών. Στα πλαίσια αυτά, ο Παπουλάκος, μοναχός Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, με την ζωή του και τον αγώνα του εξέφραζε μία αντίδραση του γαλουχημένου στην Ορθόδοξη παράδοση λαού, έναντι των αλλοιώσεών από το ισχυρό κοσμικό πνεύμα του διαφωτισμού, που με την υλική του λάμψη, άρχισε να εισέρχεται και να επιβάλλεται από το νεοσύστατο κράτος, θαμπώνοντας και ανατρέποντας συθέμελα στις ψυχές των ανθρώπων τις πατροπαράδοτες αξίες.
 

 

 

Τα χρόνια του Παπουλάκου ως λαϊκού
 

 

 

Ο μοναχός Χριστόφορος, κατά κόσμο Χρήστος ή Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος, γεννήθηκε στο μικρό ορεινό χωριό Άρμπουνα της επαρχίας Καλαβρύτων, γύρω στα 1780 με 90. Για τα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν υπάρχουν πολλά βιογραφικά στοιχεία, καθώς ζούσε μία απλή συνηθισμένη ζωή ενός χωρικού, η οποία με τίποτα δεν προμήνυε αυτά που θα επακολουθούσαν. Από τις σωζόμενες επιστολές του, φαίνεται ότι ήξερε πολύ λίγα γράμματα, ίσως να είχε φοιτήσει στις πρώτες τάξεις δημοτικού σχολείου ή είχε διδαχτεί από κάποιον μοναχό ή ιερέα, λόγω της ανάγκης ανάγνωσης των εκκλησιαστικών βιβλίων. Η κλίση και η αγάπη του στην Ορθόδοξη λατρεία ήταν έκδηλη από την μικρή του ηλικία. Άναβε τα καντήλια σε εγκαταλειμμένες Εκκλησίες, μελετούσε με αφοσίωση τα συναξάρια και γενικώς βίωνε, απλοϊκά, τον πατροπαράδοτο Ορθόδοξο τρόπο ζωής.
Μετερχόταν το επάγγελμα του κρεοπώλη, έσφαζε ζώα και εμπορευόταν κρέατα στα γύρω χωριά του δήμου Κλειτορίας, μαζί με τα τρία αδέλφια του. Από το επάγγελμά του προσπόριζε αρκετά, ώστε να έχει μία ευπρεπής, για τα δύσκολα δεδομένα της εποχής, ζωή. Σε προχωρημένη, πλέον, ηλικία αρρώστησε βαριά, πιθανώς από τυφοειδή πυρετό και έμεινε αναίσθητος επί τρεις ημέρες. Η ανάρρωση του ήταν ξαφνική, αλλά το γεγονός αυτό, τον συγκλόνισε με αποτέλεσμα εξίσου αιφνιδιαστικά να παραδώσει την περιουσία του στα αδέλφια του και να εγκαταλείψει τα εγκόσμια.

Το συγκλονιστικό (κατ' εμέ) μυθιστόρημα του Κωστή Μπαστιά Παπουλάκος, του 1951. Κοσμείται με εικόνα λαϊκής τέχνης που δείχνει το κήρυγμα του Παπουλάκου και, όπως γράφει στο εξώφυλλο, την ανακάλυψε ο Φώτης Κόντογλου στον Άγιο Όρος. Θεωρώ ότι αξίζει να το διαβάσετε, άσχετα αν "πιστεύετε" στο Χριστό ή όχι...

 

Τα πρώτα χρόνια του ως μοναχού
 


Έγινε μοναχός σε αρκετά μεγάλη ηλικία και ονομάστηκε Χριστόφορος. Το πιο πιθανό είναι να εκάρη στο μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου, μετόχι της Αγίας Λαύρας ή κατά άλλους στην ιστορική Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου και μόνασε για μικρό χρονικό διάστημα. Αμέσως μετά άρχισε να επαιτεί, περιφερόμενος στα χωριά της επαρχίας Καλαβρύτων. Λόγω του ασκητικού τρόπου ζωής του, περίσσευαν οι ελεημοσύνες που συγκέντρωνε σε είδη και χρήματα, για αυτό τα έδιδε στους πτωχούς, παρακαλώντας τους να μην διαδίδουν τις χειρονομίες του. Το 1847 εγκατέλειψε τον πλάνητα βίο [=τις περιπλανήσεις] και εγκαταστάθηκε σε ένα κτήμα του, σε υπερκείμενο στο χωριό του όρος, όπου έχτισε μία καλύβα και ξεκίνησε να ανεγείρει μικρό Μονύδριο - ασκητήριο, προς τιμή της κοιμήσεως της Θεοτόκου. Το ίδιο έτος και προκειμένου ολοκληρώσει το οικοδόμημα του ασκηταριού του άρχισε να περιοδεύει και να κηρύττει στα χωριά της Αχαΐας και κατόπιν της Αρκαδίας.
 

Η προδοσία και η σύλληψη
 


Ότι δεν κατάφεραν τα όπλα και η στρατιωτική επιβολή το κατάφεραν «τα παντοδύναμα χρήματα». Ένας από τους περισσότερο πιστούς ακόλουθους του Παπουλάκου, ο Παπαβασίλαρος, από το χωριό Λαγκάδια του δήμου Λεύκτρου, υπέκυψε στο πάθος της πλεονεξίας και δέχτηκε προσφορά έξι χιλιάδων δραχμών για να τον καταδώσει. Το κρησφύγετό του στον Ταΰγετο ήταν άγνωστο και η σύλληψή του σε μέρη που τον προστάτευαν οι χωρικοί εξαιρετικά δύσκολη. Έτσι, κατόπιν διαπραγματεύσεων που έγιναν από τον έπαρχο και τον υπομοίραρχο της χωροφυλακής Οιτύλου, εξ ονόματος του νομάρχου και του γενικού αρχηγού των στρατιωτικών δυνάμεων, Γενναίου Κολοκοτρώνη, ο πλεονέκτης ιερέας συμφώνησε να τον παραδώσει με ειδικό σχέδιο που καταστρώθηκε προς τούτο. Παρέλαβε ένα χωροφύλακα, μεταμφιεσμένο σε Λάκωνα και μετέβησαν στην Μονή Βοϊδονίτσης, όπου κρυβόταν. Ο ανύποπτος Παπουλάκος, εντωμεταξύ, επειδή έβλεπε τον κλοιό να σφίγγει ασφυκτικά, σκέφτηκε να αποδράσει στην Κρήτη. Όταν είδε τον Παπαβασίλαρο του ζήτησε να μεταβή στον δήμο Κολοκυνθίου, όπου έμπιστοι άνθρωποί του να ετοιμάσουν φρουρά για να διαφύγει με ασφάλεια. Παρήγγειλε, επίσης να λάβει από τον επίσκοπο Ασήνης έγγραφο που να παρακινεί τους κατοίκους για να τον συνδράμουν στην διαφυγή του. Ο Παπαβασίλαρος ανήγγειλε την αποστολή του στον έπαρχο και στον υπομοίραρχο. Αυτοί αμέσως του έδωσαν έξι χωροφύλακες μεταμφιεσμένους σε Λάκωνες και τον εφοδίασαν με πλαστό έγγραφο δήθεν του επισκόπου Ασήνης, που τον παρακινούσε να συνεχίσει τις διδαχές του και να κηρύξει στο χωριό Κολοκύνθιον.


Από εδώ

Το τέχνασμα πέτυχε και ο Παπουλάκος πεισθείς, ακολούθησε την «φρουρά» του Παπαβασίλαρου. Την 23 Ιουνίου 1852 αναχώρησε από την Μονή Βοϊδονίτσης. Την επομένη, 24 Ιουνίου, φτάνοντας στην Μονή του Τζέγκου, του δήμου Οιτύλου, τον συνέλαβαν χωρίς να προβάλει καμία αντίσταση. Από τα παράλια της Καρδαμύλης τον επιβίβασαν στην γολέττα «Ματθίλδη» και από εκεί στο ατμόπλοιο «Οθων», όπου παρέμενε έγκλειστος. Μεταφέρθηκε στο Γύθειο και αργότερα, την 27 Ιουνίου 1852, το ατμόπλοιο προσόρμισε στον Πειραιά. Έτσι έλαβε τέλος η έντονη κηρυκτική δράση του Παπουλάκου, η οποία είχε ως συνέπεια όλα τα προαναφερθέντα σημαντικά για την εποχή γεγονότα που ο τότε τύπος τα τιτλοφόρησε ως τα «Χριστοφορικά».
 


Η θλίψη διαδέχτηκε το άγγελμα της συλλήψεώς του, η παρουσία όμως των ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων και οι μαζικές συλλήψεις που είχαν γίνει, εμπόδιζαν τις εκδηλώσεις συμπαθείας. Το μένος των Μανιατών για την σύλληψη στράφηκε εναντίον του καταδότη ιερέα, ο οποίος φοβούμενος για την ζωή του, έφυγε στην Αθήνα για να παραλάβει την αμοιβή του. Προτάθηκε δε, να γίνει στρατιωτικός ιερέας για να απομακρυνθεί μόνιμα από την εξημμένη εναντίον του περιοχή. Μεταφέρθηκε στις Σπέτσες, αλλά όταν μαθεύτηκε ότι έφτασε το πλοίο που τον μετέφερε, συγκεντρώθηκε πλήθος με άγριες διαθέσεις. Σώθηκε από στρατιωτική φρουρά. Τελικά λίγο αργότερα φονεύτηκε από ένα νέο, ο οποίος σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, εκδικείτο την οικογενειακή του τιμή, διότι ο Παπαβασίλαρος είχε βιάσει την αδελφή του. Οι εφημερίδες έγραψαν, επίσης, ότι ο πατέρας του ιερέα, μόλις έμαθε τον θάνατο του υιού του, άμειψε σπαρτιάτικα με δύο τάλιρα τον κομιστή της ευχάριστης είδησης.
 


Η δίκη

 

 

 

Στην Αθήνα είτε από περιέργεια είτε από ευλάβεια έγιναν διάφορες αναστατώσεις για να δει ο κόσμος τον Παπουλάκο που φρουρείτο στο ατμόπλοιο. Επειδή είχε καταπονηθεί ο οργανισμός του από τις κακουχίες της συλλήψεώς του, τον εξέτασαν ιατροί, οι οποίοι συνέστησαν να αποβιβαστεί. Μετά από λίγες ημέρες μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου, όπου δόθηκε εντολή να μην επιτρέπεται η επαφή του με κανέναν.
Σε όσους συνελήφθησαν την περίοδο της εξάψεως (συμμετέχοντες στα γεγονότα της «καλογηρικής συνωμοσίας») δόθηκε χάρη με το από 9 Αυγούστου 1852 Βασιλικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στις 22 του ιδίου μήνα, ενώ εννέα άτομα οι οποίοι θεωρήθηκαν πρωτεργάτες παραπέμφθηκαν σε δίκη για παραβάσεις σε βαθμό πλημμελήματος. Ο Παπουλάκος δε και ορισμένοι πιστοί ακόλουθοί του, ορίστηκε να δικαστούν για παραβάσεις σε βαθμό κακουργήματος, την 26 Ιουνίου 1853, ενώπιον του Κακουργιοδικείου Αθηνών, ως υπαίτιοι στάσεως κατά των καθεστώτων.

 

 

 

Παρόλη την παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος, συνέρρευσαν πλήθη κόσμου στην δίκη. Ο Παπουλάκος στο δικαστήριο εύτολμος και ατάραχος, έδειξε ότι επιθυμούσε να δικαστεί και δήλωσε ότι δεν χρειαζόταν συνήγορο, διότι είχε τον Ιησού Χριστό για να αποδείξει την αθωότητά του. Οι διεθνείς συγκυρίες, με τον Κριμαϊκό πόλεμο επί θύρες, είχε προκαλέσει ανησυχία στην κυβέρνηση για την στάση της Ρωσίας. Έτσι η δίκη, λόγω της υποστήριξης που είχε ο Παπουλάκος από τους διαλυθέντες Φιλορθόδοξους και κατ' επέκταση από το ρωσόφιλο κόμμα, απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Δόθηκε αναβολή στην δίκη, εξαιτίας της απουσίας μαρτύρων, για την 16 Σεπτεμβρίου 1853. Τελικώς, κατά τον Αύγουστο 1853, δόθηκε χάρη και όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν των ποινικών κατηγοριών με Βασιλικό Διάταγμα, επειδή (όπως έλεγε το Διάταγμα) έδειξαν φανερά σημεία μεταμέλειας. Ο Παπουλάκος όμως ιδιαιτέρως παραπέμφθηκε, για τον περαιτέρω πειθαρχικό του έλεγχο, στην Ιερά Σύνοδο, η οποία αποφάσισε τον μόνιμο περιορισμό του στην Μονή Παναχράντου στην Άνδρο.
 

 

Ο εγκλεισμός στην Μονή Παναχράντου και το τέλος
 

 

 

Στην Μονή Παναχράντου διαμορφώθηκε ένα ειδικό μοναχικό κελί, που το φρουρούσε ένας χωροφύλακας. Τις ημέρες μπορούσε να συμμετέχει κανονικά στο πρόγραμμα των ακολουθιών της Μονής και το βράδι εγκλειόταν, φρουρούμενος στο κελί του. Με τον χαρακτήρα του κέρδισε την υπόληψη του ηγουμένου και των μοναχών της Μονής, ενώ η φήμη του έλκυε για πολύ καιρό κόσμο. Επίσης, συνέχισε να κηρύττει στον συγκεντρωμένο κόσμο εντός της Μονής, όταν εύρισκε ευκαιρία. Από τους ανθρώπους που πίστευαν σε αυτόν, διαδιδόταν ότι ακόμα επιτελούσε θαύματα, αλλά το ενδιαφέρον των εφημερίδων και της κοινής γνώμης είχε απορροφηθεί στα δραματικά διεθνή γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου που επηρέαζαν άμεσα την χώρα μας. Κοιμήθηκε το βράδι της 18 προς 19 Ιανουαρίου 1861, ησύχως και σχεδόν λησμονημένος από τον πολύ τον κόσμο.

 

 

Η μνήμη του στις μέρες μας  

 

 

Ετάφη στο κοιμητήριο της Μονής Παναχράντου και από τους πρώτους χρόνους της κοίμησής του έγιναν προσπάθειες για την επίσημη αγιοκατάταξή του, την ανακομιδή των λειψάνων του και την φιλοτέχνηση της εικόνας του, χωρίς όμως αποτέλεσμα για πολλές δεκαετίες. Η «αντιεξουσιαστική» του δράση δημιουργούσε πρόβλημα στην ευρύτερη επίσημη αναγνώρισή του. Αργά αλλά σταθερά άρχισε να αποκαθίσταται η μνήμη του στην συνείδηση όχι μόνο των απλών πιστών, που ούτως ή άλλως πάντα πίστευαν στην αγιότητά του, αλλά και στην συνείδηση των ανώτατων εκκλησιαστικών Ιεραρχών. Υπάρχουν πλήθος επίσημων αναφορών επισκόπων που αναγνωρίζουν το έργο του, ακόμα και την αγιότητά του . Η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία παρέμειναν στο οστεοφυλάκιο της Μονής Παναχράντου, δεν έγινε με επισημότητα. Ύστερα από επιμονή των κατοίκων του χωριού του Παπουλάκου, ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Γεώργιος, στις 12 Σεπτεμβρίου 1973 φρόντισε να μεταφερθεί η κάρα του στο ναό του Μονυδρίου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στα Άρμπουνα Καλαβρύτων, που είχε κτίσει ο ίδιος. Έκτοτε πλήθος κόσμου προσέρχεται στο ορεινό χωριό και ασπάζεται την κάρα του, η οποία έχει τεθεί σε επίχρυση λειψανοθήκη και λέγεται ότι ευωδιάζει και θαυματουργεί. Έχουν συνταχθεί ιερές ακολουθίες και παρακλητικός κανών προς τιμήν του. Επίσης, έχει ιστορηθεί η εικόνα του και υπάρχει μικρό ιδιωτικό Εκκλησάκι στα Άρμπουνα και παρεκκλήσιο στην Ιερά Μονή Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφεiμ του Σάρωφ στο Τρίκορφο Φωκίδος, που τιμώνται ανεπισήμως στο όνομά του. Πλήθος είναι και οι σύγχρονες μαρτυρίες, που έχουν παραμείνει από προφορική παράδοση, αναφορικά με τα κηρύγματά του, τις προφητείες του, τα θαύματά του εν ζωή, ακόμα και μετά θάνατον. Τέλος, το όνομά του παραμένει ακόμα προς επίσημη αγιοκατάταξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο πολύ σοφά περιμένει να αφουγκραστεί την συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησιάς, ξεκαθαρισμένη με το πέρασμα του χρόνου από βραχυπρόθεσμες σκοπιμότητες, ώστε να προβεί ανεπηρέαστα στις δέουσες ενέργειες.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Βιβλίο του π. Νεκτάριου Μουλατσιώτη για τον Παπουλάκο, από εδώ

Τελικά ένα ερώτημα που παραμένει αιωρούμενο, μετά από αυτήν την εργασία, είναι: ήταν όντως ο Παπουλάκος άγιος ή μήπως ένας απλός κοινωνικός επαναστάτης ή μήπως ακόμα και ένας λαοπλάνος αγύρτης; Οι απλοϊκοί χωρικοί της εποχής, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, πίστεψαν ότι ήταν άγιος. Ο λόγος του, τους συνέπαιρνε, μιλούσε κατ' ουσία την «γλώσσα» που μπορούσαν να καταλάβουν και η ευθύτητα του χαρακτήρα του, σε συνδυασμό με την σεβάσμια φυσιογνωμία του, τους έδινε αυτό που αποζητούσαν στο «ράσο», την ελπίδα της σωτηρίας. Επίσης, είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι υπέδειξε «ανυπακοή» απέναντι στην Ιερά Σύνοδο και στην εξουσία του κράτους, παροτρύνοντας προς τούτο και τους πιστούς, με αποτέλεσμα οι χωρικοί να φτάσουν τα όρια της ένοπλης στάσης. Όλα αυτά στην πονηρή και συμφεροντολογική εποχή μας, δημιουργούν σύγχυση και πλήθος αμφιβολιών, αλλά πριν καταλήξουμε στο συμπέρασμά μας, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να εξακριβώσουμε τα εσωτερικά υποκειμενικά στοιχεία που τον οδήγησαν σε αυτήν την, φαινομενικά παράδοξη, εξωτερική συμπεριφορά.

 

 

 

Η Ιερά Σύνοδος (γέννημα και αυτή «ανυπακοής» απέναντι στην μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης) και η κρατική εξουσία της εποχής είναι δεδομένο ότι δεν βάδιζαν σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση. Η δεύτερη είχε υποτάξει την πρώτη στα κοσμικά της συμφέροντα και σε συνδυασμό με τον απαράδεκτο τρόπο που έγιναν οι όντως αναγκαίες θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, δικαιολογούν την αντίδραση του Παπουλάκου, τόσο κοινωνικά όσο και θεολογικά. Επομένως δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή η θολή γενική άποψη που εξάγεται από τα «Ιστορικά Σημειώματα» του Μπάμπη Αννίνου, ότι ήταν ένας επικίνδυνος αγύρτης και η έπαρση υπερηφανείας από την οποία διακατείχετο τον οδηγούσε στο να πλανά με εξαιρετικά ανόητο τρόπο τους ευκολόπιστους και «απολίτιστους» χωρικούς. Ο αγώνας του δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν αποκύημα έπαρσης, εφόσον ήταν δίκαιος και περαιτέρω οι «απολίτιστοι» χωρικοί δεν πίστεψαν στον Παπουλάκο ανόητα, χωρίς λογική, αφού τους έδωσε ξανά ένα ευαγγελικό νόημα ζωής, λαμβάνοντας υπόψη ότι είχαν αρχίσει να χάνουν κάθε ελπίδα και πίστη, συνεπεία των αλλεπάλληλων συμφορών που ακολούθησαν την επανάσταση του 1821.
 

 

 

Επίσης, με τον τρόπο που προχώρησε στην όλη δράση του δεν διαφαίνεται να οργανώθηκε για μία μυστική ανατροπή του καθεστώτος. Παρ' όλες τις σχέσεις του με την Φιλορθόδοξη Εταιρεία, είχε ανεξάρτητη δική του πορεία. Ο στόχος του ήταν οι απλοϊκοί άνθρωποι και οι συνειδήσεις τους. Ο ανεπιτήδευτος λόγος του, η ασκητικότητά του και οι αδιαμφισβήτητες ελεημοσύνες του, του δίνουν ακεραιότητα και ευθύτητα χαρακτήρα. Επιπλέον, από τα κηρύγματά του προκύπτει η μεγάλη ηθική και λατρευτική Ορθόδοξη καλλιέργεια του λαού σε χρόνια δύσκολα. Ίσως να ήταν ατόπημα η «εκστρατεία» του στην Καλαμάτα και η ομαδική δράση ενόπλων ακολούθων του, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσο μπορούσε να ελέγξει απόλυτα τους σκληροτράχηλους Μανιάτες και γενικότερα τους λοιπούς χωρικούς που τον ακολουθούσαν και διέδιδαν διάφορες φήμες γύρω από το όνομά του.

Το πρόσφατο βιβλίο του δημοσιογράφου Δ. Καμπουράκη για τον Παπουλάκο (από εδώ). Από κάποιους θεωρήθηκε αμφιλεγόμενο (μια κριτική εδώ)

Στην Ορθοδοξία οι αμφιβολίες ακολουθούν κάθε δογματική Αλήθεια και σε αυτό έγκειται η ελευθερία του ανθρώπου. Ο Ιησούς Χριστός επιθυμεί την εθελούσια ελεύθερη πίστη του ανθρώπου στην Αλήθεια, την οποία φανερώνει σκιωδώς στην αρχή και αργότερα του δίνει και τις αποδείξεις - αποκαλύψεις που χρειάζεται. Δηλαδή η πίστη πάντα προηγείται των ξεκάθαρων προσωπικών αποδείξεων, ενώ εάν θέλει κάποιος παραμένει στην διαφορετική του άποψη, η οποία τεκμηριώνεται από την σύγχυση των αμφιβολιών του. Ομοίως, ξεκάθαρη επιστημονική απόδειξη είναι αδύνατον να βρεθεί στα περί αγιότητος ζητήματα, αλλά ακόμα και αυτή εάν υπήρχε πάλι θα αμφισβητείτο. Έτσι ανεξαρτήτως, της επισήμου αναγνώρισης του Παπουλάκου ως αγίου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το πρόσωπό του θα συνεχίσει να είναι σημείο αντιλεγόμενο. Εν ολίγοις, συμπεραίνεται ότι το ερώτημα που θέσαμε στην αρχή του επιλόγου δέχεται απάντηση και προσδιορίζεται υποκειμενικά ανάλογα με την προσωπική τοποθέτηση του καθενός στα θέματα πίστεως και την αγάπη του για την Αλήθεια.

 
Αποσπάσματα από το βιβλίο του ΚΩΣΤΗ ΜΠΑΣΤΙΑ, ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ - ΕΚΔΟΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ 1987
 
απο τον ΑΜΕΘΥΣΤΟ