Ομολογία

 Το πρόβλημα της Ουνίας στο ‘’απυρόβλητο’’

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Δυστυχώς το πρόβλημα της Ουνίας, ολοένα αυξάνεται και οξύνεται. Δυστυχώς η αλλαγή στάσης κάποιων Ορθοδόξων απέναντι στην Ουνία, γίνεται αρωγός σε αυτή την επαύξησή της.  Η επαύξηση των δραστηριοτήτων των Ουνιτών στις Σλαβικές κυρίως χώρες είναι γεγονός.

 Οι Παπικοί Ουνίτες εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση μετά τη πτώση των αντίθεων κομμουνιστικών καθεστώτων, και μετεχειρίστηκαν, αλλά και μεταχειρίζονται διάφορους τρόπους για να οδηγήσουν στον  Παπισμό ανυποψίαστους Ορθόδοξους Χριστιανούς.  Και μόνη η εξωτερική ‘’αμφίεση’’ των ηγητόρων των Ουνιτών, αρκεί για να ξεγελάσουν ανυποψίαστους Ορθόδοξους Χριστιανούς. 

 Η πρόσφατη εύνοια, όχι μόνο του καθεστώτος της Ουκρανίας απέναντι στους Ουνίτες, αλλά και Ορθοδόξων, οι οποίοι αντιπαλεύονται την μόνη αναγνωρισμένη Εκκλησία της Ουκρανίας από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, μεθερμηνεύει πολλά, αλλά και γίνεται αρωγός στην επαύξηση των Ουνιτών στη χώρα αυτή. 

 Και μόνη την αντιεκκλησιαστική έχθρητα των ουνιτών να προσμετρήσει κανείς προς την Αυτόνομη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, αλλά και προς το Πατριαρχείο Ρωσίας, πολύ πιο πριν την κληθείσα Ενωτική Σύνοδο στην Ουκρανία, η οποία έφερε τον κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας, αρκεί. 

 Να σημειώσουμε επίσης, ότι οι Ουνίτες, δεν αρκούνται μόνο σε αυτή την ‘’τακτική’’, αλλά και  πολλούς Ναούς Ορθοδόξων έχουν αρπάξει με βίαιο τρόπο.  Κάποιοι Ορθόδοξοι δυστυχώς όλα αυτά τα λησμόνησαν για προφανείς λόγους. 

Λησμονούμε τη στάση Παπών απέναντι στην Ουνία;  Μπορούμε να λησμονήσουμε τη στάση Παπών για την Ουνία;  Να υπενθυμίσουμε ότι ο Πάπας Πίος ΧΙΙ (1939 - 1958), με εγκύκλιό του για την ένταξη των Ουνιτών της Ρουθηνίας στον Παπισμό, οι οποίοι στις ΗΠΑ παρουσιάζονται ως ‘’Βυζαντινή καθολική εκκλησία’’, δεν έχει αρκεσθεί μόνο να αναφερθεί στην υποδοχή των ουνιτών αυτών στον Παπισμό, αλλά είχε εκφράσει και την λύπη του ότι, δεν έχει έρθει η «έρθει η ευτυχισμένη μέρα όπου όλοι οι λαοί της Ανατολής θα επιστρέψουν στην παπική ‘’ποίμνη’’».  Δεν παρέλειψε φυσικά να αναφερθεί και στο παπικό πρωτείο  εξουσίας, την ‘’προεδρία του Πέτρου’’ ως το κέντρο της ‘’Καθολικής ενότητας’’ όπως την χαρακτήρισε.

  Σημείωνε επίσης ο Πάπας Πίος ΧΙΙ στην εγκύκλιό του, την αγωνία του Πίου Χ, λόγω της μετανάστευσης των Ουνιτών της Ρουθηνίας στις ΗΠΑ, επειδή δεν γνώριζαν όπως είπε, τις λατινικές τελετές.  Ο εκτός Εκκλησίας Πάπας με θράσος  είχε εκφράσει την ευχή να «έρθει η ευτυχισμένη μέρα όπου όλοι οι λαοί της Ανατολής θα επιστρέψουν στην παπική ‘’ποίμνη’’».  Αυτό δεν είναι εξάλλου εκείνο το οποίο τους ενδιαφέρει;  Τόσοι πρόσφατοι Άγιοί μας το έχουν τονίσει αυτό. 

Να υπενθυμίσουμε ότι προστάτης της Ουνίας έχει αναδειχθεί ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ (1958 – 1963), με το σχετικό Διάταγμα της Β΄ Βατικανής συνόδου, «Orientalium Ecclesiarum», για τις λεγόμενες ‘’Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες’’, όπως καλούν οι Παπικοί τις Ουνιτικές εκκλησίες, οι οποίες ούτε Εκκλησίες είναι, ούτε Ανατολικές είναι, ούτε και Καθολικές, αλλ’ ούτε και Βυζαντινές, όπως αρέσκονται να αυτοκαλούνται, ξεγελώντας ανυποψίαστους Ορθόδοξους Χριστιανούς, στην προσπάθεια επαύξησής τους. 

Να υπενθυμίσουμε ότι και ο Πάπας Παύλος VI (1963 – 1978) σε διάταγμά του (21/11/1964), για τις ιεροτελεστίες των καλουμένων ‘’Ανατολικών εκκλησιών’’, των Ουνιτών δηλαδή, στο οποίο προεξάρχει η πρόταξη του  Παπικού εξουσιαστικού πρωτείου και η ‘’υπεροχή του Ρωμαίου Ποντίφηκος’’, γινόταν αναφορά στο ρόλο των Ουνιτών στην ‘’προώθηση της ενότητας των χριστιανών’’.  Για ποια ενότητα ομιλούν;  Την ενότητα υπό τον εκτός Εκκλησίας Πάπα εννοούν;  Αυτό δεν είναι εξάλλου εκείνο το οποίο τους ενδιαφέρει; 

Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ (2005 – 2013) το έτος  2008 για ολίγιστους ουνίτες στην Αθήνα διόρισε Παπικό ‘’επίσκοπο".  Κάποιοι οι οποίοι θεωρούν τον Παπισμό ως τον ‘’άλλο πνεύμονα’’ της Εκκλησίας, ασχέτως αν άλλο διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, δεν έχουν ενοχληθεί. 

Προστρέχοντας  κανείς σε Παπικές πηγές, θα αντιληφθεί το δόλιο της δημιουργίας των ουνιτών. Οι  ουνιτικές ‘’εκκλησίες’’, στο Das Typisch Κatholisch Lexicon, αναφέρονται δολίως ως ‘’εκκλησίες που έχουν την ορθόδοξη παράδοση’’, προσθέτοντας ότι είναι ενωμένοι με τη Ρώμη.   Ενωμένοι με τον Παπισμό είναι οι ουνίτες, αλλά σίγουρα την Ορθόδοξη Παράδοση δεν έχουν. 

Αυτή η αναφορά καταδεικνύει και το πως εκλαμβάνεται στον Παπισμό η Ορθόδοξη Παράδοση.  Όταν συγχέουν την Ορθόδοξη Παράδοση με την ουνιτική αμφίεση ή και άλλες ενέργειες των Ουνιτών, τι να πεις κανείς.  Αυτό επίσης αποδεικνύει, ότι ο Παπισμός ουδέποτε θα εγκαταλείψει τις πλάνες του.  Και φυσικά η Ουνία με την ‘’αμφίεση’’ αυτή, θα εξακολουθεί να ξεγελά ανυποψίαστους Ορθοδόξους Χριστιανούς.  

Αυτό οι παπικοί το ‘’γνωρίζουν’’ αρκετά καλά, γι’ αυτό δέχθηκαν να ‘’καταδικάσουν’’ την Ουνία στη Βιέννη στη συνάντηση Ορθοδόξων και Παπικών το έτος 1990.   Να σημειώσουμε όμως ότι, αν και  καταδικάστηκε η Ουνία στη Βιέννη στη συνάντηση Ορθοδόξων και Παπικών το έτος 1990 και στο Freising το έτος 1990, δυστυχώς με το κείμενο του Balamand, οι Ουνίτικες ‘’εκκλησίες’’ καλούνται «Καθολικές  Ανατολικές Εκκλησίες», αναιρώντας την προηγούμενη καταδίκη τους. Δυστυχώς η Παπική ‘’προστασία’’ της Ουνίας, δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας για αλλαγή της στάσης των Παπικών στο θέμα αυτό. 

Το ακόμα πιο θλιβερό είναι, ότι μετά την κληθείσα Ενωτική Σύνοδο στην Ουκρανία, η οποία έφερε τον κλονισμό της εκκλησιαστικής ενότητας, κάποιοι Ορθόδοξοι  λησμόνησαν την ουνιτική δολιότητα, αφήνοντας την Ουνία στο απυρόβλητο και αρκέσθηκαν στην αντιεκκλησιαστική πολεμική εναντίον της Ρωσικής Εκκλησίας και της μόνης αναγνωρισμένης Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Ουκρανία από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.  

Και παρεπόμενα μια τέτοια στάση γίνεται αρωγός στην επαύξηση της Ουνίας. Η έχθρητα κάποιων Ορθοδόξων  απέναντι στο Πατριαρχείο Ρωσίας και απέναντι στη μόνη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, καθιστά το απυρόβλητο απέναντι στην Ουνία ακόμα πιο επικίνδυνο.