Πώς θα υποδεχθούν τον μοιχεπιβάτη μέσα στο σπίτι τους;
Σήμερα στις 6 το απόγευμα θα γίνει η ψευδοενθρόνισή του, στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Θεοδώρου Πάφου.
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΗΛΩΣΙ ΠΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.
ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.
1. Η απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου να εκλέξει άλλον Επίσκοπο Πάφου στη θέση του ήδη υπάρχοντος, ο οποίος εξελέγη κανονικά και από τον ορθόδοξο λαό, δεν γίνεται αποδεκτή από τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου.
2. Ο λόγος για τον οποίο ο κανονικός Επίσκοπος της Μητροπόλεως Πάφου, Τυχικός, τέθηκε σε αργία είναι το γεγονός ότι δεν υπέγραψε την αναγνώριση της λεγόμενης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας», που πραγματοποιήθηκε στην Κρήτη το 2016. Και εμείς, τα μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, απορρίπτουμε και αναθεματίζουμε αυτή τη σύνοδο, διότι αποτελεί αιρετική σύνοδο που άλλαξε τον δογματικό ορισμό του όρου Εκκλησία.
3. Η σύνοδος αυτή αποδέχθηκε ως βάση του διαλόγου με τους αιρετικούς το κείμενο «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», το οποίο επικύρωσε τη Διακήρυξη του Τορόντο του 1950, με τίτλο «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», όπου η Εκκλησία δεν ταυτίζεται με την Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία παρουσιάζεται ως μία εκκλησία ανάμεσα σε άλλες ομολογίες («εκκλησίες»), έχοντας ως κοινή βάση το βάπτισμα στο όνομα της Αγίας Τριάδος, την κοινή πίστη στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό ως Κύριο και Σωτήρα, και όχι ως Θεό και Άνθρωπο, ώστε να μην ενοχληθούν οι μονοφυσίτες.
4. Στην ουσία αλλοιώθηκε το Σύμβολο της Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ορίζεται πλέον ως η Μία και μοναδική Σώμα του Χριστού, και μόνο Αυτή, αλλά χρησιμοποιούνται πονηρές και αντιφατικές εκφράσεις, οι οποίες παρουσιάζονται ξεκάθαρα στη Διακήρυξη του Τορόντο (1950), που υιοθετήθηκε και επικυρώθηκε ως βάση διαλόγου από τη Σύνοδο της Κρήτης του 2016, όπου δηλώνεται ότι «τα όρια της δικής μας Εκκλησίας (της Ορθόδοξης) δεν είναι τα όρια της Εκκλησίας του Χριστού», με την Εκκλησία του Χριστού να περιλαμβάνει, πέρα από την Ορθόδοξη Εκκλησία, και τις άλλες ομολογίες («χριστιανικές εκκλησίες»).
Αυτό αποτελεί βλασφημία και αίρεση, την οποία αποδέχθηκε η Σύνοδός μας, θέτοντας τον εαυτό της εκτός Ορθοδοξίας μέσω αιρετικών διδασκαλιών που αλλοιώνουν τα Δόγματα που παραδόθηκαν από το Πνεύμα της Αγιότητος, τα οποία διδάσκουν ότι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως, η Μία.
Οι υπόλοιποι είναι αιρετικοί και δεν μπορούν να ονομάζονται χριστιανοί. Χριστιανός είναι εκείνος που έχει το Άγιο Πνεύμα και είναι μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για αυτόν τον λόγο δεν μπορούμε να αποδεχθούμε και απορρίπτουμε αυτή την απόφαση της Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου να αποδεχθεί την ψευδή Σύνοδο της Κρήτης.
Επίσης, πιστεύουμε σε ένα Βάπτισμα, με τριπλή κατάδυση, που αποτελεί την πύλη εισόδου στη Μία και Μοναδική Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι αιρετικοί δεν έχουν βάπτισμα αλλά βεβήλωση, όπως αναφέρει ο 47ος Αποστολικός Κανόνας.
Ο Μητροπολίτης Τυχικός απέρριψε τις αιρέσεις σας και γι’ αυτό διώκεται από εσάς, που έχετε εξέλθει από την Αλήθεια. Η Εκκλησία δεν είναι τα κτίρια ούτε η Σύνοδος, παρά μόνο στον βαθμό που διδάσκεται ορθά ο Λόγος της Αληθείας.
5. Επίσης, ο Μητροπολίτης Τυχικός δεν αποδέχθηκε την κοινωνία με το ουκρανικό σχισματικό-αιρετικό μόρφωμα. Και εμείς απορρίπτουμε και αποστασιοποιούμαστε από το ουκρανικό μόρφωμα που έχει ως κεφαλή τον Επιφάνιο Ντουμένκο, το οποίο έγινε αποδεκτό από τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο.
6. Ζητούμε την παραίτηση του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου Κύπρου, ο οποίος μας οδήγησε σε σχίσμα, αίρεση και αιώνιο θάνατο, αποδεικνύοντας ότι είναι λύκος με ένδυμα προβάτου και όχι ποιμένας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος είναι η αιτία της πνευματικής μας καταστροφής. Θέτει σε κίνδυνο τη σωτηρία μας και μας έθεσε, μαζί με τα γραφεία και τις εκκλησίες, εκτός Εκκλησίας. Η Εκκλησία βρίσκεται εκεί όπου ομολογείται η Ορθοδοξία και όχι η αίρεση, ακόμη κι αν αποτελείται από λίγους διωγμένους και καταπιεσμένους ανθρώπους, που προτιμούν την κοινωνική απομόνωση και την καταδίκη παρά την κοσμική δόξα και την αιώνια απώλεια.
7. Δεν αποδεχόμαστε τη συνοδική απόφαση σύμφωνα με την οποία ο ορθόδοξος λαός αποκλείεται από την εκλογή του Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών.
Μέσω αυτής της νέας διαδικασίας, ο λαός παραμερίζεται από την εκλογή επισκόπων, αρχιεπισκόπων και μητροπολιτών.
Απευθύνουμε έκκληση προς ολόκληρη την κυπριακή κοινωνία — κληρικούς, λαϊκούς, πολιτικούς κ.λπ. — να λάβουν θέση και να συμμετάσχουν στην αποκατάσταση της Αλήθειας της Πίστεως.
Αγαπητοί Συνοδικοί,
Σας υπενθυμίζουμε ότι η Εκκλησία δεν είναι μόνο η Σύνοδος, ούτε μόνο οι Επίσκοποι, ούτε μόνο οι πρεσβύτεροι, ούτε μόνο ο ορθόδοξος λαός, αλλά η Εκκλησία αποτελείται από όλους αυτούς μαζί.
Και εάν συμβεί η Σύνοδος να πέσει στην αίρεση, όπως συμβαίνει τώρα, η Χάρις του Πνεύματος της Αγιότητος μάς οδηγεί να αποστασιοποιηθούμε από τη Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Κύπρου και να ομολογήσουμε δημόσια ότι εμείς, ο λαός, δεν αποδεχόμαστε τον εμπαιγμό που επιβάλλεται με παπικό τρόπο από τη Σύνοδο και τον Αρχιεπίσκοπο.
Σας προειδοποιούμε να αποκηρύξετε τη Σύνοδο της Κρήτης και να άρετε την αργία που επιβλήθηκε στον Μητροπολίτη Τυχικό και να τον επανατοποθετήσετε δημόσια στον Θρόνο της Πάφου· διαφορετικά, θα συμβούν τα εξής:
Δεν θα είμαστε πλέον μαζί σας, δεν θα σας στηρίζουμε πλέον, δεν θα πληρώνουμε πλέον τίποτα στα κτίριά σας, δεν θα συμμετέχουμε πλέον στις ακολουθίες όπου λειτουργείτε εσείς προσωπικά ή ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, αλλά θα πηγαίνουμε μόνο σε αληθινούς ιερείς με ορθόδοξο φρόνημα.
Η Εκκλησία του Χριστού είναι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία και θα συναθροιζόμαστε μόνο με όσους πιστεύουν αυτή την Αλήθεια. Ο λαός του Θεού σώζεται μέσω της ομολογίας της Αλήθειας και μέσα στην αγάπη και την ενότητα μεταξύ μας, του κυπριακού λαού.
Ο Χριστός συγχωρεί τα πάντα, αλλά όχι τη βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.
Αμήν.
Με απόφαση της 145 λέξεων, το Οικουμενικό Πατριαρχείο τύλιξε
σε ένα κομμάτι χαρτί τον εν αργία Μητροπολίτη Τυχικό, κλείνοντας οριστικά το
συγκεκριμένο κεφάλαιο το οποίο ταλάνισε την Εκκλησία της Κύπρου, απασχολώντας
και την κοινή γνώμη για αρκετούς μήνες.
Η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου επικαλείται
ιεροκανονικούς λόγους καθώς και τη μη συμμόρφωση του Τυχικού στις υποδείξεις
της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου.
Η ουσία της απόφασης περικλείεται στην ακόλουθη διατύπωση:
«Γνωρίζομεν υμίν ότι απορρίπτεται η υποβληθείσα έκκλητος
προσφυγή υμών, ένεκα λόγων ιεροκανονικών σχετιζομένων προς την μη συμμόρφωσιν
της υμετέρας Ιερότητος προς τας ως άνω νουθεσίας και προτροπάς».
Η αναφορά σε προτροπές παραπέμπει σε εκείνες της Ιεράς
Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου προς τον εν αργία Μητροπολίτη.
Ολόκληρη η απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου έχει ως
ακολούθως:
|
«Ιερώτατε
Μητροπολίτα πρώην Πάφου, εν Αγίω Πνεύματι αγαπητέ αδελφέ καί συλλειτουργέ τής
ημών Μετριότητος κύριε Τυχικέ, χάρις είη τή υμετέρα Ιερότητι και ειρήνη παρά
Θεού. Εις απάντησιν
πρός τό από κ’ Ιανουάριου έ.έ. γράμμα της υμετέρας Ιερότητος, διαβιβασθέν διά
τής Ιεράς Συνόδου της Αγιωτάτης Εκκλησίας Κύπρου, τή καθ’ ημάς Αγία του
Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, και εν συνεχείς πρός τάς εν τοις ημετέροις από 6ης
Δεκεμβρίου 2025 καί υπ’ αρ. Πρωτ. 974 Γράμμασι περιλαμβανομένας νουθεσίας και
προτροπάς, όπως «έν πνεύματι μετάνοιας, έν ταπεινώσει καί πραύτητι»
αποδεχθήτε την απόφανσιν τής Αγιωτάτης Εκκλησίας Κύπρου, αποφάσει δέ τής περί
ημάς Αγίας καί Ιεράς Συνόδου, γνωρίζομεν υμίν ότι απορρίπεται ή υποβληθείσα
έκκλητος προσφυγή υμών, ένεκα λόγων ιεροκανονικών σχετιζομένων προς την μή
συμμόρφωσιν της υμετέρας Ιερότητος προς τας ως άνω νουθεσίας και προτροπάς. Τήν άπόφασιν
ταύτην άνακοινούμενοι ύμίν, έπικαλούμεθα έφ’ ύμάς τήν χάριν καί τό άπειρον
έλεος τού Θεού». |
Σχόλια
Α. Με την απόφαση αυτή, η Σύνοδος ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται να εξετάσει την ουσία της υπόθεσής δηλαδή ανο επίσκοπος Τυχικός είχε δίκιο ή άδικο στα γεγονότα. Η απόρριψη της προσφυγής βασίζεται αποκλειστικά στο ότι δεν έδειξε ο επίσκοπος Τυχικός την απαιτούμενη υποταγή.
Μασονία και Εκκλησία της Κύπρου
Μασονία και Εκκλησία της Κύπρου – Οι σκιές που βαραίνουν την Αρχιεπισκοπή
Η Εκκλησία της Κύπρου δεν είναι απλώς ένας οργανισμός διοίκησης ή κοινωνικής παρουσίας. Είναι ο χώρος όπου φυλάσσεται η αλήθεια της πίστης. Και όταν συσσωρεύονται φήμες, καταγγελίες και υποψίες για σχέσεις με τον Τεκτονισμό, οι πιστοί έχουν δικαίωμα να απαιτούν ξεκάθαρη απάντηση.
Καταγγελίες για διώξεις παραδοσιακών κληρικών
Υπάρχουν καταγγελίες ότι κληρικοί, μοναχοί ή ακόμη και αρχιερείς που υπερασπίζονται την παραδοσιακή ορθόδοξη πίστη αντιμετωπίζουν δυσκολίες, πιέσεις ή περιθωριοποίηση. Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται και ο Τυχικός Μητροπολίτης Πάφου. Οι πιστοί απαιτούν ξεκάθαρη ενημέρωση για το τι πραγματικά συμβαίνει και ποιοι λόγοι οδηγούν σε τέτοιες αντιπαραθέσεις.
Ο φόβος του θρησκευτικού σχετικισμού
Πολλοί πιστοί ανησυχούν επίσης για την εντύπωση ότι προωθείται η αντίληψη ότι όλες οι θρησκείες είναι το ίδιο, υποβαθμίζοντας τη μοναδικότητα της Ορθόδοξης πίστης. Η πίστη δεν είναι φιλοσοφική θεωρία ούτε αποτέλεσμα συμβιβασμών· είναι αποκάλυψη του Χριστού μέσα στην Εκκλησία.
Η σιωπή που βαθαίνει τις σκιές
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι οι υποψίες αλλά η έλλειψη απαντήσεων. Η σιωπή δεν προστατεύει την Εκκλησία. Αντίθετα, εντείνει τις υποψίες και δημιουργεί βάρος στη συνείδηση των πιστών.
Η ιστορία της Εκκλησίας διδάσκει ότι οι ποιμένες μιλούν καθαρά όταν η πίστη βρίσκεται σε κίνδυνο.
Ένα αίτημα διαφάνειας
Οι πιστοί της Κύπρου ζητούν απλώς:
• Διαφάνεια στις σχέσεις της Εκκλησίας με πρόσωπα και οργανώσεις που εγείρουν ερωτήματα.
• Καθαρό λόγο για την πορεία της Εκκλησίας και τις αποφάσεις της ηγεσίας της.
• Απάντηση στο καίριο ερώτημα: Αρχιεπίσκοπε, ποια είναι η σχέση σας με τη Μασονία;
Η Εκκλησία δεν μπορεί να αφήνει σκιές να βαραίνουν τον λαό της. Η αλήθεια δεν φοβάται τις ερωτήσεις. Την περιμένουμε.
Πιστοί της Εκκλησίας της Κύπρου
Η Πάφος δεν εκβιάζεται – Η Πάφος δεν ξεχνά – Η Πάφος απαιτεί δικαιοσύνη
Ο λαός της Πάφου αισθάνεται την ανάγκη να μιλήσει καθαρά, δημόσια και χωρίς φόβο.
Όχι με ψιθύρους, όχι με υπαινιγμούς, αλλά με λόγο ευθύ, γιατί η σιωπή πλέον θα ισοδυναμούσε με συνενοχή.
Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος επιδιώκει να έρθει στην Πάφο για να λειτουργήσει, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο λαός της πόλης δεν τον αποδέχεται και δεν συμμετέχει στις λειτουργίες του. Αντί να αναρωτηθεί γιατί, αντί να ακούσει τη φωνή της τοπικής Εκκλησίας και του ποιμνίου της, επέλεξε έναν άλλο δρόμο:
τον δρόμο της επικοινωνιακής χειραγώγησης, της στοχοποίησης και της συστηματικής απαξίωσης.
Εδώ και πάνω από έναν χρόνο, η γνωστή εφημερίδα Φιλελεύθερος φιλοξενεί επαναλαμβανόμενα άρθρα, τα οποία δεν πείθουν κανέναν αμερόληπτο αναγνώστη.
Παράλληλα, καταγγέλλουμε πρακτικές που προσβάλλουν όχι μόνο την Εκκλησία αλλά και τη νοημοσύνη των πιστών:
τηλεφωνήματα, προσωπικές παρεμβάσεις, εκκλήσεις να «μαζευτεί κόσμος», να στηθούν εικόνες, φωτογραφίες και βίντεο, ώστε να παρουσιαστεί μια τεχνητή πραγματικότητα – ότι δήθεν «όλα είναι καλά» και ότι ο λαός της Πάφου επιθυμεί αυτό που στην πράξη απορρίπτει.
Η Πάφος, όμως, δεν είναι σκηνικό.
Δεν είναι φωτογραφία.
Δεν είναι βίντεο.
Είναι ζωντανή Εκκλησία.
Και το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, ενωμένο και αδιαπραγμάτευτο:
Δεν θέλουμε επικοινωνιακές παραστάσεις.
Δεν θέλουμε επιβεβλημένες παρουσίες.
Δεν θέλουμε διχασμό και συκοφαντία.
Θέλουμε πίσω τον Μητροπολίτη μας.
Θέλουμε πίσω τον άξιο ποιμένα μας.
Θέλουμε πίσω τον Τυχικό.
Η μαζική αποχή από τις λειτουργίες του Αρχιεπισκόπου στην Πάφο δεν είναι τυχαία. Είναι μήνυμα. Είναι στάση. Είναι συνείδηση. Και όσο αυτό το μήνυμα αγνοείται, τόσο βαθαίνει το ρήγμα μεταξύ διοίκησης και λαού.
Καλούμε τον Αρχιεπίσκοπο να σταματήσει να πολεμά την Πάφο μέσω τρίτων και να ακούσει, επιτέλους, την ίδια την Πάφο.
Η Εκκλησία δεν χτίζεται με άρθρα, ούτε με στημένες εικόνες, αλλά με αλήθεια, ταπείνωση και δικαιοσύνη.
Ο λαός της Πάφου δεν ξεχνά.
Ο λαός της Πάφου δεν εκβιάζεται.
Ο λαός της Πάφου απαιτεί σεβασμό.
Κανονική και Νομική Τεκμηρίωση για το Δεύτερο Έκκλητο του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού.
Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού αποτελεί σήμερα ένα από τα πλέον σημαντικά ζητήματα στην Εκκλησία της Κύπρου, καθώς συνδυάζει πτυχές κανονικού δικαίου, συνοδικότητας, δικαίου διαδικασίας και της σχέσης μεταξύ Τοπικών Εκκλησιών και του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Ο Μητροπολίτης Τυχικός υπέβαλε **δεύτερο έκκλητο προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο», με ημερομηνία κατάθεσης στις 21 Ιανουαρίου 2026, κατά της απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου της 8ης Ιανουαρίου 2026, με την οποία του επιβλήθηκε αργία επ’ αόριστον. Η προσφυγή αυτή αφορά επίσης και την επανεξέταση της αρχικής συνοδικής απόφασης της 22ης Μαΐου 2025, με την οποία η Ιερά Σύνοδος είχε αποφασίσει την έκπτωσή του από τη Μητρόπολη Πάφου και την αφαίρεση των καθηκόντων του.
Αυτό το δεύτερο έκκλητο αποτελεί το υψηλότερο ένδικο μέσο που προβλέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου, όπως αυτός συνδέεται με την εκκλησιαστική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας και τους Ιερούς Κανόνες που διέπουν τις διαδικασίες προσφυγής αρχιερέων σε ανώτερες εκκλησιαστικές αρχές.
Η ύπαρξη αυτού του ένδικου μέσου αντανακλά την κανονική αρχή της δικαιοσύνης και της συνοδικότητας: όταν ένας ιεράρχης προβαίνει σε προσφυγή για σοβαρά ζητήματα διαδικασίας ή ουσίας αποφάσεων, η Εκκλησία οφείλει να σεβαστεί την εξέταση του θέματος από την ανώτερη αρχή προς την οποία ασκείται η προσφυγή.
…………………………………
Η Φύση και Το Κανονικό Αποτέλεσμα του Έκκλητου
Στην εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η άσκηση έκκλητου δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική διαδικασία, αλλά θεσμικό δικαίωμα και θεμελιώδης κανονική διαδικασία που διασφαλίζει την ορθή εφαρμογή των Ιερών Κανόνων και των κανονικών δικαιωμάτων των ιεραρχών.
Το δεύτερο έκκλητο του Τυχικού:
Ανοικτή Επιστολή προς την Ιερά Συνοδο του Αυτόκεφαλου της Εκκλησίας της Κύπρου. Κανονική βία, πνευματική αδικία και το σκάνδαλο της Πάφου
Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου
Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Σαλαμιού Πάφου, τόπος ιερός, ταπεινός και βαθιά δεμένος με την πνευματική ιστορία του χωριού και της επαρχίας, κατέστη τις τελευταίες εβδομάδες οδυνηρό σύμβολο κανονικής βίας και εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας. Και τούτο διότι στον χώρο αυτόν συμπυκνώνεται σήμερα όλη η τραγωδία που βιώνει η Μητρόπολη Πάφου.
Ο ναός αυτός ανακαινίσθηκε χάρη στις θυσιαστικές εισφορές κατοίκων της Σαλαμιού, αποδήμων του χωριού, καθώς και της οικογένειας και συγγενών του κανονικού Μητροπολίτου Πάφου Τυχικoύ Δεν επρόκειτο για έργο εξουσίας, αλλά για πράξη πίστεως· όχι για διοικητικό σχεδιασμό, αλλά για έκφραση εκκλησιαστικής συνείδησης.
Οι άνθρωποι αυτοί δεν έδωσαν χρήματα για να παραδώσουν τον ιερό χώρο σε αυθαίρετες χρήσεις, ούτε για να δουν τον Ποιμενάρχη τους διωκόμενο και αποκλεισμένο. Έδωσαν για να λειτουργηθεί ο ναός ορθόδοξα, κανονικά και ευχαριστιακά.
Η αντικανονική αποστέρηση επισκόπου
ΤΟ ΠΡΑΙΤΩΡΙΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΟΠΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ....ΠΙΛΑΤΟΙ.
Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ
Ο αρχιγραμματέας, το αλλοιωμένο Καταστατικό και η απόπειρα αρπαγής της Μητρόπολης Πάφου
Η τελευταία συνεδρία της Ιεράς Συνόδου δεν αποτέλεσε απλώς μια ακόμη διοικητική πράξη. Αποτέλεσε κορυφαία στιγμή εκκλησιαστικής εκτροπής, όπου η κανονικότητα, η τάξη και το εκκλησιαστικό φρόνημα θυσιάστηκαν ωμά στο βωμό προσωπικών φιλοδοξιών και σκοτεινών σχεδιασμών. Και αν κάποιος αναζητά το σύμβολο αυτής της εκτροπής, δεν χρειάζεται να ψάξει μακριά: ήταν χαραγμένο στο πρόσωπο του αρχιγραμματέα.
Η χαρά του, τη στιγμή που ανακοίνωνε την απόφαση για την τροποποίηση του Καταστατικού, ήταν απερίγραπτη. Όχι χαρά διακονίας. Όχι χαρά ευθύνης. Χαρά εξυπηρέτησης προσωπικού συμφέροντος. Χαρά ανθρώπου που γνώριζε ότι εκείνη τη στιγμή άνοιγε διάπλατα ο δρόμος για να «βολευτεί» ο ίδιος και να προωθηθεί σε μια Μητρόπολη που ούτε τον θέλει, ούτε τον αναγνωρίζει, ούτε τον αφορά.
Με βάση το ισχύον Καταστατικό, ο αρχιγραμματέας δεν μπορεί να είναι υποψήφιος επίσκοπος. Δεν έχει συμπληρώσει τα απαιτούμενα χρόνια κληρικής διακονίας. Αυτό δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Είναι γραμμένο. Είναι σαφές. Είναι δεσμευτικό. Και αντί να γίνει σεβαστό, αλλάζει το Καταστατικό. Όχι για το καλό της Εκκλησίας, αλλά για να εξυπηρετηθεί ένα πρόσωπο.
Προς τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου περί της οικουμενιστικής εκτροπής και του διωγμού της Ορθοδοξίας.
Ανοιχτή Κανονική Καταγγελία
Προς τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου περί της οικουμενιστικής εκτροπής και του διωγμού της Ορθοδοξίας
«Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ. 6,24)
…………………………….
Εισαγωγή – Προς ποιον και γιατί
Το παρόν κείμενο δεν απευθύνεται γενικώς και αορίστως, αλλά ευθέως και ονομαστικώς προς τον Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιο, διότι:
Εκείνος φέρει την ανώτατη κανονική ευθύνη για την πορεία της Εκκλησίας της Κύπρου.
Εκείνος χαράσσει γραμμή, επιβάλλει πολιτική και ενεργεί διοικητικά.
Εκείνος διώκει ή ανέχεται διώξεις κατά κληρικών που αντιστέκονται στην οικουμενιστική αλλοίωση.
Η σιωπή πλέον δεν είναι ειρήνη, αλλά συνενοχή.
……………………………
Οικουμενισμός: όχι διάλογος, αλλά εκκλησιολογική προδοσία
Ο λεγόμενος «οικουμενισμός» δεν είναι απλώς ένας τρόπος επικοινωνίας.
Στην πράξη, όπως εφαρμόζεται σήμερα, αποτελεί αναθεώρηση του Συμβόλου της Πίστεως.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί:
«Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».
Ο οικουμενισμός όμως διδάσκει:
• πολλές «εκκλησίες»,
• ισόκυρες «παραδόσεις»,
• ισότιμες «ομολογίες».
Αυτό καταδικάστηκε ρητώς από:
• Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Ο οικουμενισμός είναι παναίρεση».
• Άγιο Φιλόθεο Ζερβάκο.
• Άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, ο οποίος απέρριπτε κάθε εξίσωση με τον παπισμό.
……………………………..
Η εκκλησιολογία των αρχιερέων σήμερα πάσχει. Σοβαρός και άμεσος κίνδυνος αλλοίωσης της Ορθόδοξης πίστης υπό το πρόσχημα της «ενότητας»
………………………
Εισαγωγή – Η κρίση δεν είναι διοικητική αλλά δογματική
Η κρίση που βιώνει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι πρωτίστως οργανωτική, διοικητική ή ποιμαντική· είναι εκκλησιολογική και δογματική. Αγγίζει τον ίδιο τον ορισμό της Εκκλησίας, το ποιος εκφράζει την αλήθεια και με ποιο κριτήριο. Η σύγχρονη τάση να ταυτίζεται η Εκκλησία σχεδόν αποκλειστικά με τους αρχιεπισκόπους, τους πατριάρχες και τις συνόδους τους συνιστά βαθιά απομάκρυνση από την πατερική αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας.
Η Εκκλησία δεν είναι ένας μηχανισμός εξουσίας που παράγει «αποφάσεις» δεσμευτικές ανεξαρτήτως περιεχομένου. Είναι το Σώμα του Χριστού, και η ζωή της καθορίζεται από την αλήθεια της πίστεως, όχι από αξιώματα.
……………………..
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ως κοινότητα αλήθειας και όχι εξουσίας
Η πατερική παράδοση είναι απολύτως σαφής:
Η Εκκλησία αναγνωρίζεται εκεί όπου διατηρείται ανόθευτη η αποστολική και πατερική πίστη.
Ο Άγιος Βικέντιος Λερίνου θέτει το περίφημο κριτήριο της Ορθοδοξίας:
«Quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est»
(εκείνο που πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους).
Το κριτήριο αυτό αποκλείει ριζικά κάθε καινοτομία που εισάγεται αυθαίρετα από σύγχρονες συνόδους ή ηγεσίες, όσο υψηλές κι αν είναι. Ούτε ο πατριάρχης ούτε ο αρχιεπίσκοπος έχουν εξουσία να αναθεωρήσουν το φρόνημα της Εκκλησίας.
………………………….
2. Όταν η ιεραρχία αποκόπτεται από την Εκκλησία
Η ιστορία της Εκκλησίας βρίθει παραδειγμάτων όπου η πλειοψηφία της ιεραρχίας πλανήθηκε, ενώ η αλήθεια διασώθηκε από το πιστό πλήρωμα ή από ελάχιστους ομολογητές.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης διακηρύσσει με παρρησία:
«Εἰ καὶ πάντες κοινωνῶσι τῇ πλάνῃ, ἐγὼ οὐ κοινωνῶ».
Για τον Άγιο Θεόδωρο, η Εκκλησία δεν ταυτίζεται αριθμητικά με την ιεραρχία, αλλά ποιοτικά με την αλήθεια. Όταν οι επίσκοποι νομοθετούν αντίθετα προς τους Ιερούς Κανόνες και την πατερική παράδοση, παύουν να εκφράζουν την Εκκλησία.
…………………………
3. Οικουμενισμός: εκκλησιολογική εκτροπή και πρόδρομος πανθρησκείας
Ο σύγχρονος οικουμενισμός δεν είναι απλώς «διάλογος». Πρόκειται για εκκλησιολογική αίρεση, διότι:
• Αρνείται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία
• Εξισώνει την αλήθεια με την πλάνη
• Μετατρέπει την Εκκλησία σε «μέλος» ενός υπερ-εκκλησιαστικού σχήματος
Η αποδοχή της θεωρίας των «αδελφών εκκλησιών» και της «μερικής εκκλησιαστικότητας» αλλοιώνει το Σύμβολο της Πίστεως και ανοίγει τον δρόμο σε μια πανθρησκειακή σύνθεση, όπου όλες οι θρησκείες θεωρούνται ισότιμες εκφράσεις μιας αόριστης πνευματικότητας.
Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία· είναι εκκλησιολογικός συγκρητισμός.
………………………
4. Επιβολή αποφάσεων στο ποίμνιο – αυταρχισμός αντί πατερικότητας
Η κρίση της Συνοδικότητας στην Εκκλησία της Κύπρου.
Παποποίηση της Αρχιεπισκοπικής Εξουσίας και Κατάλυση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μοναρχία, ούτε παπικό κράτος, ούτε διοικητικός μηχανισμός συγκεντρωτικής εξουσίας. Είναι Σώμα Χριστού, συγκροτημένο συνοδικά, όπου η αλήθεια δεν εκφράζεται από ένα πρόσωπο αλλά από τη Σύνοδο, και όπου ο πρώτος δεν είναι άρχων αλλά πρόεδρος εν αγάπη, primus inter pares.
Η Εκκλησία της Κύπρου, ιστορικά αυτοκέφαλη και κανονικά θωρακισμένη, βρίσκεται σήμερα ενώπιον μιας βαθιάς εκκλησιολογικής κρίσης, η οποία δεν αφορά απλώς πρόσωπα, αλλά το ίδιο το πολίτευμα της Εκκλησίας.
Με την ηγεσία του Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, διαμορφώνεται –αν όχι ήδη εμπεδώνεται– ένα μοντέλο παποποίησης της αρχιεπισκοπικής εξουσίας, το οποίο αλλοιώνει επικίνδυνα τον συνοδικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και την εξομοιώνει, στη λειτουργία της, με το δυτικό παπικό πρότυπο, το οποίο η Ορθοδοξία απέρριψε ακριβώς ως εκκλησιολογική εκτροπή.
………………………………………
Η Μητρόπολη Πάφου υπό ιδιότυπη «κατάληψη».
Εξουσία, οικονομικά ερωτήματα
και η σιωπή της διαφάνειας
Η Εκκλησία, όταν παύει να λειτουργεί με διαφάνεια και συνοδικότητα, κινδυνεύει να μετατραπεί από πνευματικό σώμα σε μηχανισμό εξουσίας. Η πρόσφατη κατάσταση στη Μητρόπολη Πάφου εγείρει σοβαρά ερωτήματα όχι μόνο εκκλησιαστικής τάξεως, αλλά και θεσμικής ηθικής, καθώς η συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Γεωργίου δημιουργεί την εικόνα μιας πρωτοφανούς διοικητικής και οικονομικής ασφυξίας.
………………….
Ένα πρωτοφανές φαινόμενο: Αρχιεπίσκοπος και τοποτηρητής
Η απόφαση του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου να αναλάβει ο ίδιος τοποτηρητής της Μητρόπολης Πάφου, μετά την απομάκρυνση του Μητροπολίτη Τυχικού, αποτελεί επιλογή που αποκλίνει εμφανώς από την πάγια εκκλησιαστική πρακτική.
Η Εκκλησία της Κύπρου γνωρίζει πολύ καλά ότι, σε ανάλογες περιπτώσεις, ο Αρχιεπίσκοπος δεν αυτοδιορίζεται τοποτηρητής, αλλά αναθέτει τη διαχείριση σε άλλο ιεράρχη, ώστε:
• να αποφεύγεται σύγκρουση συμφερόντων,
• να διασφαλίζεται η αντικειμενικότητα,
• να προστατεύεται το κύρος των αποφάσεων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, ο οποίος, σε αντίστοιχη συγκυρία, δεν ανέλαβε ο ίδιος, αλλά όρισε τον τότε Επίσκοπο Αρσινόης Γεώργιο (τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο). Το προηγούμενο αυτό καθιστά τη σημερινή επιλογή ακόμη πιο προβληματική.
……………………………..
Ο διωγμός του Μητροπολίτη Τυχικού και η εκτροπή της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Από τη συνοδικότητα στον φόβο: θεολογική και κανονική αποτίμηση μιας υπόθεσης που τραυματίζει τη συνείδηση της Εκκλησίας σε Κύπρο και Ελλάδα
Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως ένα εσωτερικό, τεχνικό ή διοικητικό ζήτημα της Εκκλησίας της Κύπρου. Έχει εξελιχθεί σε βαθύ εκκλησιολογικό τραύμα, το οποίο προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην Ελλάδα, ενώ στην Κύπρο γεννά ένα κλίμα φόβου, σιωπής και, σύμφωνα με πλήθος καταγγελιών, συστηματικού εκβιασμού συνειδήσεων.
Η αγανάκτηση που εκφράζεται από αρχιερείς, ιερείς, μοναχούς και λαϊκούς στον ελλαδικό χώρο δεν αφορά απλώς το πρόσωπο του Τυχικού, αλλά τον τρόπο άσκησης της εκκλησιαστικής εξουσίας, ο οποίος –κατά κοινή εκτίμηση– απομακρύνεται επικίνδυνα από το συνοδικό, πατερικό και ευαγγελικό ήθος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Από την ποιμαντική ευθύνη στη διοικητική επιβολή
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι κοσμικός οργανισμός εξουσίας. Δεν κυβερνάται με όρους πειθαρχικών μηχανισμών, απειλών και επιβολής σιωπής. Η εξουσία στην Εκκλησία είναι σταυρική, διακονική και ασκείται «ἐν ἀγάπῃ καὶ ἀληθείᾳ». Όταν όμως η διοίκηση μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και η πνευματική πατρότητα αντικαθίσταται από τον φόβο, τότε έχουμε σαφή εκτροπή της εκκλησιαστικής ζωής.
Στην περίπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού, πληθαίνουν οι φωνές που κάνουν λόγο για προειλημμένες αποφάσεις, για έλλειψη ουσιαστικού διαλόγου και για πρακτικές που παραπέμπουν περισσότερο σε αυταρχική διοίκηση παρά σε συνοδική διάκριση. Η ευθύνη για αυτήν την κατάσταση αποδίδεται, από πολλούς εκκλησιαστικούς κύκλους, στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιος και σε συνοδικούς αρχιερείς που, αντί να λειτουργούν ως εγγυητές της ενότητας και της δικαιοσύνης, φέρονται να συναινούν ή να σιωπούν.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η εικόνα που μεταφέρεται από την Κύπρο. Εκεί, σύμφωνα με μαρτυρίες κληρικών και λαϊκών, επικρατεί γενικευμένος φόβος. Όσα λέγονται, λέγονται χαμηλόφωνα. Οι αντιρρήσεις εκφράζονται σε κλειστούς κύκλους. Οι δημόσιες τοποθετήσεις αποφεύγονται.
Καταγγέλλεται ότι αρχιερείς, ιερείς και πιστοί απειλούνται ή πιέζονται:
• άλλοι με αργία ή στέρηση μισθού,
• άλλοι με μεταθέσεις και διοικητικές ποινές,
• άλλοι με την απειλή αφορισμού ή δημόσιας διαπόμπευσης,
• και άλλοι, ακόμη πιο ωμά, με υπαινιγμούς για «κρυφά πταίσματα», τα οποία υποτίθεται ότι γνωρίζει η εκκλησιαστική ηγεσία.
Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου κληρικοί και λαϊκοί που τόλμησαν να εκφράσουν υποστήριξη προς τον Μητροπολίτη Τυχικό βρέθηκαν αντιμέτωποι με πειθαρχικές διαδικασίες ή δικαστικές περιπέτειες. Η εικόνα αυτή δεν συνάδει με Εκκλησία Χριστού, αλλά με σύστημα πνευματικής τρομοκράτησης.
Κανονική και θεολογική εκτροπή
Οι Ιεροί Κανόνες είναι σαφείς: κανένας επίσκοπος δεν διώκεται χωρίς σαφή, αποδεδειγμένη κατηγορία, χωρίς κανονική διαδικασία, χωρίς πραγματική δυνατότητα απολογίας. Η Εκκλησία ποτέ δεν νομιμοποίησε τον εκφοβισμό ως μέσο διοίκησης ούτε τη σιωπή ως αρετή.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι ακόμη αυστηρότεροι. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος καταγγέλλει απερίφραστα τους ποιμένες που κυβερνούν με φόβο και όχι με αγάπη. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής υπενθυμίζει ότι η αλήθεια δεν υποτάσσεται στην εξουσία, αλλά η εξουσία οφείλει να υποτάσσεται στην αλήθεια.
Όταν η συνοδικότητα ακυρώνεται στην πράξη και αντικαθίσταται από έναν κλειστό κύκλο αποφάσεων, τότε η Εκκλησία παύει να λειτουργεί ως Σώμα Χριστού και κινδυνεύει να μετατραπεί σε ιεραρχικό μηχανισμό αυτοσυντήρησης.
Στην Ελλάδα, η υπόθεση Τυχικού έχει προκαλέσει βαθύ προβληματισμό και αγανάκτηση. Αρχιερείς και θεολόγοι μιλούν ανοιχτά για ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Μοναχοί και πνευματικοί πατέρες εκφράζουν φόβο ότι τέτοιες πρακτικές, αν δεν ελεγχθούν, θα διαβρώσουν την εμπιστοσύνη του λαού προς την Εκκλησία.
Η συμπαράσταση προς τον Τυχικό δεν πηγάζει από προσωπολατρία, αλλά από την αίσθηση ότι εδώ δοκιμάζεται η ίδια η εκκλησιαστική συνείδηση: αν δηλαδή η Εκκλησία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως χώρος ελευθερίας, αλήθειας και μετάνοιας ή αν θα υποκύψει στη λογική του φόβου και της επιβολής.
Επίλογος: Έκκληση για μετάνοια και αλήθεια
Η Εκκλησία δεν σώζεται με σιωπές επιβεβλημένες, ούτε με πειθαρχικές ποινές που γεννούν τρόμο. Σώζεται μόνο με αλήθεια, ταπείνωση και μετάνοια. Η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού αποτελεί κραυγή αγωνίας και ταυτόχρονα ευκαιρία: είτε για διόρθωση και αποκατάσταση της εκκλησιαστικής τάξης είτε για περαιτέρω διολίσθηση σε αυταρχικά σχήματα που δεν έχουν θέση στο Ευαγγέλιο.
Διότι μια Εκκλησία που φοβάται τον λόγο, που διώκει τη διαφωνία και που κυβερνά με εκβιασμούς, παύει να είναι Εκκλησία Χριστού και μετατρέπεται σε σκιά του εαυτού της.
Υπάρχουν στιγμές στην εκκλησιαστική ζωή που η σιωπή του λαού
μιλά πιο δυνατά από χίλια συνθήματα.
Και η σιωπή που συνοδεύει σήμερα τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου
Γεώργιο —μετά την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού— δεν είναι σιωπή
σεβασμού. Είναι σιωπή απόρριψης.
Η εικόνα που παρουσιάζεται πλέον όπου κι αν εμφανίζεται
λειτουργικά ο Αρχιεπίσκοπος είναι αποκαλυπτική και τραγική. Ναοί άδειοι. Πιστοί
απόντες. Πρόσωπα γυρισμένα αλλού. Και ένα ξεκάθαρο, ηχηρό μήνυμα που δεν
χρειάζεται μικρόφωνο:
«Δεν σε θέλουμε».
Όταν ο ποιμένας ψάχνει πιστούς με τεχνάσματα
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται και γίνονται κοινή εμπειρία, ο
Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, ιδιαίτερα στη Λευκωσία αλλά κυρίως στην Πάφο, επιχειρεί
να δημιουργήσει τεχνητή εικόνα αποδοχής. Πώς;
Με χειροθεσίες ιερέων σε οικονόμους, όχι για τις ανάγκες της
Εκκλησίας, αλλά για να συγκεντρωθούν συγγενείς, φίλοι και υποχρεωμένοι στον
ναό.
Με λεωφορεία που μεταφέρουν κόσμο δωρεάν από άλλες περιοχές,
ώστε να φαίνεται ότι «υπάρχει λαός».
Αν χρειαζόσουν τέτοια μέσα για να γεμίσει μια εκκλησία, δεν
θα έπρεπε να αναρωτηθείς γιατί ο λαός δεν έρχεται από μόνος του;
Ο λαός δεν εξαπατάται. Καταλαβαίνει πότε η παρουσία είναι
αυθόρμητη και πότε είναι σκηνοθετημένη.
Δεν θέλουν να κοινωνήσουν – δεν θέλουν να τον ακούσουν
Η αποστροφή δεν είναι απλώς αριθμητική. Είναι πνευματική.
Πολλοί πιστοί δηλώνουν —και το δείχνουν έμπρακτα— ότι δεν
θέλουν να κοινωνήσουν από τα χέρια του, δεν θέλουν να ακούσουν το κήρυγμά του,
ούτε καν να τον αντικρίσουν στο ιερό.
Δεν πρόκειται για προσωπική αντιπάθεια. Πρόκειται για ρήξη
εμπιστοσύνης.
Ο πιστός λαός της Πάφου, που γνώρισε τον Μητροπολίτη Τυχικό
ως ποιμένα, σύρεται τώρα να δεχθεί έναν τοποτηρητή που στα μάτια του κόσμου
συμβολίζει την αδικία, την απομάκρυνση, τη βίαιη επιβολή.
Και όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, χάνεται και η ποιμαντική
σχέση.
Από ποιμένας… σε λύκος;
Η λαϊκή ετυμηγορία
Η φράση που ακούγεται πλέον στους εκκλησιαστικούς κύκλους
είναι σκληρή, αλλά αποκαλυπτική:
«Δεν είναι ποιμένας. Δεν είναι ούτε λυκοποιμένας. Είναι
λύκος».
Δεν είναι θεολογικός χαρακτηρισμός· είναι κραυγή
αγανάκτησης.
Γιατί στα μάτια πολλών, ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος δεν
προστάτευσε το ποίμνιο. Το τραυμάτισε. Δεν θεράπευσε πληγές. Τις άνοιξε
βαθύτερα. Και η υπόθεση Τυχικού έγινε το σημείο μηδέν.
Μεγάλη ἀνάγκη ἀποκατάστασης
τῆς ἀδικίας τῶν ἡμερών μας.
