Τη αυτή ημέρα μνήμην επιτελούμεν των Αγίων Πατέρων των εν Κολυμπαρίω και εν έτει ,βιστ΄(2016) συνελθόντων κατά … ;;;

του Σαββα Ηλιαδη, δασκαλου 

 

Το δοξαστικό του εσπερινού της Πεντηκοστής αναγγέλλει: «Γλῶσσαι ποτὲ συνεχύθησαν, διὰ τὴν τόλμαν τῆς πυργοποιΐας, γλῶσσαι δὲ νῦν ἐσοφίσθησαν, διὰ τὴν δόξαν τῆς θεογνωσίας. Ἐκεῖ κατεδίκασε Θεὸς τοὺς ἀσεβεῖς τῷ πταίσματι, ἐνταῦθα ἐφώτισε Χριστὸς τοὺς ἁλιεῖς τῷ Πνεύματι. Τότε κατειργάσθη ἡ ἀφωνία, πρὸς τιμωρίαν, ἄρτι καινουργεῖται ἡ συμφωνία, πρὸς σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

     Τι έγινε τις ημέρες της Πεντηκοστής στο Κολυμπάρι; Συνήλθαν οι άγιοι Πατέρες, καθώς μας προλαμβάνει το δοξαστικό, και ως σοφοί στις γλώσσες τους εν Αγίω Πνεύματι, κήρυξαν τη δόξα της θεογνωσίας; Συνήλθαν, φωτισμένοι διά του Αγίου Πνεύματος και κήρυξαν σαν τους Αποστόλους; Συνήλθαν, για να ανανεωθεί η συμφωνία στην πίστη και για να σώζονται οι ψυχές; Δυστυχώς, όχι. Συνέβη μάλλον το αντίθετο. Δήλωσαν συμμετοχή στη Νέα Βαβέλ, στη νέα πυργοποιία, στα νέα πταίσματα ασεβείας και μας ωθούν βιαίως στη νέα πνευματική αφωνία μέσα από την επιδιωκόμενη πολυφωνία, τουτέστιν τον Οικουμενισμό.

     Στις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους, στα Συναξάρια, αναφέρονται και τιμώνται οι συμμετέχοντες Άγιοι Πατέρες. Δηλαδή, όπως λέει ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, μια Σύνοδος χαρακτηρίζεται Αγία, όταν οι μετέχοντες σ` αυτήν  βρίσκονται τουλάχιστον σε κατάσταση φωτισμού. Π.χ:

1. «Τη αυτή ημέρα, μνήμην επιτελούμεν των Αγίων και Μακαρίων Πατέρων των εν Νικαία συνελθόντων… κατὰ τῶν δυσσεβῶς καὶ ἀμαθῶς καὶ ἀπερισκέπτως τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ εἰδωλολατρεῖν εἰπόντων, καὶ τὰς σεπτὰς καὶ Ἁγίας εἰκόνας καταβαλόντων». (Κυριακή μετά την 11ην Οκτωβρίου)

2. «Τη αυτή ημέρα Μνήμην επιτελούμεν των Αγίων εξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων της εν Χαλκηδόνι Αγίας και Οικουμενικής τετάρτης Συνόδου». (Κυριακή μετά την 13^ην Ιουλίου).

3. Τη αυτή ημέρα, Κυριακή εβδόμη από του Πάσχα, την εν Νικαία πρώτην Οικουμενικήν Σύνοδον εορτάζομεν, των τριακοσίων δέκα και οκτώ Θεοφόρων Πατέρων».

     Όλες οι Σύνοδοι αγωνίστηκαν και κατεδίκασαν την πλάνη, την αίρεση. Είναι ολοφάνερο. Ξεκαθάρισαν τα όρια της αλήθειας από το ψέμα, έστω και στο παραμικρό. Αυτή η «Σύνοδος» για ποιο πράγμα αγωνίστηκε; Για ποιο ψέμα, για ποια πλάνη, για ποια αίρεση, ώστε να την καταδικάσει και να την αποκόψει από το σώμα της; Αντίθετα, έδωσε αγώνα να αγκαλιάσει το ψέμα, να ενωθεί με την πλάνη και την αίρεση. Τι θα γράψει το μέλλον γι` αυτήν η εκκλησιαστική ιστορία;

     Σιωπή απόλυτη επικρατεί γύρω από το θέμα της «Συνόδου» της Κρήτης. Ησυχία  νεκρική, σαν αυτήν των καταδίκων, πριν από την τελική εντολή για την εκτέλεση. Και η σιωπή αυτή δεν ηχεί και δεν βοά τόσο από το ορθόδοξο πλήρωμα της Εκκλησίας, όσο απ` αυτούς που έκαναν «το πήδημα του θανάτου» και οι οποίοι θα πάρουν τις περαιτέρω αποφάσεις και θα κάνουν τις επόμενες κινήσεις.

     Τέθηκε ο θεμέλιος λίθος της νέας βαβελιανής αλαζονείας και συνάμα κατατέθηκε το νομοσχέδιο της οικειοθελούς απόταξης νεωτεριστών δυσαρεστημένων στρατιωτών από τις τάξεις του στρατεύματος, το οποίο ίδρυσε ο Χριστός και στο οποίο υπηρέτησαν και συνεχίζουν να υπηρετούν οι άγιοί μας. Αναζητούν άλλο στράτευμα, άλλο ήθος, άλλη ελευθερία, άλλη αλήθεια.

     Βέβαια, πολλές φωνές έχουν εγερθεί και ομολόγησαν και ομολογούν και συνεχίζουν να ενημερώνουν τον απληροφόρητο λαό για όλο αυτό το προσχεδιασμένο από κοινού παιχνίδι με τους κακοδόξους και τους αιρετικούς. Δεν αρκεί. Χρειάζεται συνεχής εγρήγορση και πολλή προσευχή από καρδίας. Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, όμοια με εκείνην της Βαβέλ, μόνο η δύναμη του Θεού μπορεί να την ανατρέψει.

     Η σιωπή όμως αυτή από την ποιμένουσα Εκκλησία, επιφυλάσσει κάτι. Κάτι, που, και να μας κατέβει ως σκέψη ή να το ακούσουμε κάπου, δεν θα το πιστέψουμε, θα μας φανεί εξωπραγματικό, απίθανο, γελοίο. Κι όμως μπορεί να γίνει. Γιατί όχι; Θα γίνει. Διότι είναι γνωστό το λαϊκό ρητό: «Πάντα επικρατεί ηρεμία, πριν από τη μεγάλη καταιγίδα».

     Τι μπορεί να συμβεί; Πρώτα πρώτα, ο χρόνος αυτός που κυλάει  κατά τα φαινόμενα νεκρός και άπραγος, είναι χρόνος που ροκανίζει ό,τι χτίζεται με πολύ κόπο στις συνειδήσεις των πιστών. Είναι ο νεκροθάφτης  των συνειδήσεων, όταν δεν υπάρχει διαρκής πνευματική επαγρύπνηση και καθοδήγηση. Εν τω μεταξύ, διά της σιωπής των υπευθύνων, οι λοιποί, οι οποίοι μιλούν και ανησυχούν και ομολογούν την αλήθεια, ξεχωρίζουν, επισημαίνονται, στοχοποιούνται, διώκονται και απομονώνονται. Καθίστανται, όπως ο Τίμιος Πρόδρομος: «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ» (Μαρκ. 1,3).

     Μην εκπλαγούμε, αν δούμε και ακούσουμε παράξενα πράγματα. Ιδού ένα παράδειγμα και ας θεωρηθεί παράλογο, τρελό: Η «Σύνοδος» αυτή αναγνωρίζεται από την επίσημη Εκκλησία ως κανονική Σύνοδος. Μπορεί λοιπόν να γίνει η «έκπληξη». Δηλαδή, να σταλεί μια εγκύκλιος κατά τις ημέρες που συμπληρώνεται έτος από την περίοδο της διεξαγωγή της  και να παραγγέλλει  μια κάποιας μορφής μνημόνευση, μια επετειακή ομιλία πάνω σ` αυτήν ή κάποια δοξολογία, κάποια ακολουθία, τέλος πάντων, που να της αποδίδει τιμή.  Θεωρείται απίθανο; Κι όμως. Είναι γνωστό πως ο χρόνος της κοινής λατρείας στο ναό είναι ο πιο κατάλληλος για την παραγωγικότερη επαφή με το λαό και την ενημέρωσή του. Έτσι θα ξεκινήσει η διαφώτιση και θα καρποφορήσει σιγά σιγά αυτή η θεμελιωθείσα  διά της «Συνόδου» αποστασία, σε βάθος χρόνου.

     Αν θελήσουμε να πάμε παρακάτω, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως, ίσως αρχίσει να συντάσσεται και κανονική πλήρης ακολουθία γι` αυτήν, ώστε να προστεθεί στο εορτολόγιο. Αφού χαρακτηρίστηκε ως αγία και ευλογημένη και κανονική για την Ορθόδοξη Εκκλησία από τους ίδιους τους ιεράρχες, όπως οι άλλες προηγούμενες Σύνοδοι, δικαιούται την ακολουθία της. Είναι μια πράξη της Εκκλησίας όμοια με την αγιοκατάταξη. Δικαιούται να γιορτάζεται, όπως οι άγιοι. Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, τι θα ακολουθήσει, όταν, και αν, τη δούμε γραμμένη επίσημα σε φυλλάδες ή ακόμη και στα μηναία της Εκκλησίας.

     Είναι πολύ σοβαρή η εξέλιξη όλης αυτής της παρεκτροπής και δεν θα περάσει. Πολλές ανάλογες επιλογές για προώθηση του σκοπού αυτού μπορούν να επινοηθούν, αρκεί να υπάρχει η σκοπιμότητα. Και υπάρχει. Και θα λειτουργήσει.

     Γι` αυτούς τους ελάχιστους, ασήμαντους και νηπιώδεις λόγους, που συντάξαμε και που αγωνιούν να καταδείξουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και κυρίως για πολλούς άλλους, που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε: Πρόσχωμεν!

Ηλιάδης Σάββας

Δάσκαλος

Κιλκίς, 27-10-2016

 Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία, η Μητέρα της Αγιότητος

του Σαββα Ηλιαδη, δασκαλου

       

Διαβάζοντας το προοίμιο του Αγίου Νικοδήμου στο βιβλίο «Συναξαριστής Νεομαρτύρων», εντυπωσιάζει η διαχρονικότητα και το επίκαιρο των λόγων του αγίου.

     Αναφερόμενος στους Νεομάρτυρες και θέτοντας το ερώτημα: γιατί ο Θεός ευδόκησε να γίνονται μάρτυρες σ` εκείνους τους χαλεπούς καιρούς της Τουρκοκρατίας, όπου εβασίλευε η έλλειψη του φόβου του Θεού και της αρετής, η ολιγοπιστία, η ιδιοτέλεια και γενικά η αύξηση της ανομίας, διακρίνει πέντε λόγους:

     Α΄. Για να γίνει ανακαινισμός όλης της Ορθοδόξου πίστεως.

     Β΄. Για να μένουν αναπολόγητοι κατά την ημέρα της Κρίσεως οι αλλόπιστοι.

     Γ΄. Για να είναι (οι Νεομάρτυρες) δόξα μεν και καύχημα της Ανατολικής Εκκλησίας, έλεγχος δε και καταισχύνη των ετεροδόξων.

     Δ΄. Για να είναι παράδειγμα υπομονής σε όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, οι οποίοι τυραννούνται κάτω από το βαρύ ζυγό της αιχμαλωσίας.

     Ε΄. δε και τελευταίο, για να είναι θάρρος και παρακίνηση στο να μιμηθούν διά του έργου το μαρτυρικό τους τέλους, και όλοι μεν οι Χριστιανοί οι κατά περίσταση αναγκαζόμενοι να μαρτυρήσουν. Εξαιρετικά δε και μάλιστα, όσοι έφθασαν να αρνηθούν πρωτύτερα την Ορθόδοξη πίστη…

   Είναι ενδιαφέρουσα και άξια ιδιαίτερης προσοχής για τα σημερινά χρόνια η διδασκαλία του Αγίου και στους πέντε λόγους που προβάλλει. Ιδιαίτερα στον δεύτερο λόγο, καθότι επλήθυναν σε αριθμό στην πατρίδα μας οι αλλόπιστοι και υφέρπει και παράκειται το κακό. Περισσότερο όμως ενδιαφέρων και επείγων είναι ο τρίτος, αυτός περί των ετεροδόξων. Γνώριζε ο άγιος την αλαζονική στάση των ετεροδόξων απέναντι στην Ορθοδοξία στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. (Ας διαβάσουμε ποια ήταν η στάση των Ελλήνων ετεροδόξων στην Επανάσταση). Γι` αυτό, θα παρουσιάσουμε συνοπτικά τον τρίτο λόγο, για να δούμε  μέσα απ` αυτόν την ουσιώδη διαφορά της πίστης μας από τους λεγόμενους άλλους χριστιανούς (Παπικούς,  Προτεστάντες κλπ), και την αντιπάθειά που τρέφουν προς το Ρωμαίικο, τους οποίους αποκαλεί κακοδόξους. Γράφει ο Άγιος:

     « Οι νέοι αυτοί μάρτυρες είναι δόξα μεν και καύχημα της Ανατολικής Εκκλησίας, έλεγχος δε των κακοδόξων, διότι κοντά στα άλλα δύσφημα τα οποία εξέρασαν οι αντίπαλοι κατά της Εκκλησίας, πρόσθεσαν κι αυτό ακόμη, κατηγορώντας την ότι νέο Άγιο ή Μάρτυρα δεν απόκτησε. Ας καταντροπιαστούν λοιπόν την αιώνια αισχύνη, και ας ντραπούν, τώρα που βλέπουν διά του παρόντος βιβλίου την Ανατολική Εκκλησία πλουτισμένη και γεμάτη όχι από έναν ή δύο ή τρεις νέους Μάρτυρες, αλλά από πλήθος νέων Μαρτύρων…». Γνώριζε ο Άγιος για «τα δύσφημα που ξερνούσαν» και ένιωθε πόνο για τις συκοφαντίες και τις κακόβουλες κινήσεις τους, σε καιρούς φοβερά δύσκολους για το Γένος, καθώς τα ζούσε και ο ίδιος την εποχή εκείνη (1749-1809).

     Συνεχίζει παρακάτω λέγοντας πως αυτοί, οι Νεομάρτυρες, δεν είναι κατώτεροι όλων των άλλων παλαιών αγίων. Και εξηγεί: «Εκείνοι αγωνίστηκαν κατά της πολυθεΐας και ειδωλολατρίας, η οποία είναι μια προφανής ασέβεια και η οποία δύσκολα μπορεί να απατήσει ένα λογικό νου, αυτοί δε αγωνίστηκαν κατά της μονοπροσώπου μονοθεΐας, η οποία είναι μια κρυμμένη ασέβεια και μπορεί εύκολα να απατήσει το νου».
 Ακόμη, ως εργασθέντες στον αμπελώνα του Κυρίου είτε παλαιοί είτε νέοι στους χρόνους, ο Θεός τους κατέταξε ίσους, δηλαδή, τους χάρισε το στεφάνι του Μαρτυρίου και την απόλαυση της αιώνιας βασιλείας.

     Προφανώς, λέγοντας μονοθεΐα, δεν εννοεί μόνο τους Μουσουλμάνους, οι οποίοι ήταν κατακτητές, άρα και φανεροί εχθροί, αλλά και όλους τους εκτός της Ορθοδοξίας κρυφούς επίβουλους τυχοδιώκτες «αδελφούς», αυτούς που επικαλούνταν τον «ένα Θεό» ή την «συγγένεια εν Χριστώ», για να πλανέψουν το πλήρωμα.

      Έρχεται λοιπόν στην κορύφωση του λόγου του, εκφράζοντας διά του στόματός του τη χαρά της Εκκλησίας: «Έχει καύχημά της και χαρά της η Εκκλησία τα ιερά λείψανα των νέων Μαρτύρων και τα Άγια αίματά τους και χαίρεται όλο και περισσότερο, που συνεχώς αυξάνει ο αριθμός τους», λέγει πολύ χαριτωμένα και συνεχίζει: «Και από εδώ βεβαιώνεται πως, αυτή η κατηγορουμένη (η Αγία Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία), ως στείρα και έρημος,    γέννησε αληθινά τώρα επτά, όπως η Άννα και έγιναν πολλά τα παιδιά της , οι νέοι, λέω, Άγιοι και Μάρτυρες΄ «στεῖρα ἔτεκεν ἑπτά, καὶ ἡ πολλὴ ἐν τέκνοις ἠσθένησε» (Α΄Βασ. Β,5) και «πολλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα» (Ησ. 54,1).

     Ο Άγιος κλείνει με ένα παρήγορο μήνυμα, ιδιαίτερα για τις ημέρες μας, όπου πάλι η πίστη μας αποδυναμώθηκε, η κακία περίσσεψε, ο νόμος του Θεού δεν εφαρμόζεται και η Ορθοδοξία διακυβεύεται. Μας ενθαρρύνει να σταθούμε στέρεοι στην Αγία Ορθοδοξία:

     «Λοιπόν, βεβαιότατα αυτοί οι νέοι Μάρτυρες είναι ομολογουμένως και αληθώς Άγιοι και ευαρέστησαν το Θεό και δοξάστηκαν απ` Αυτόν, διά των θαυμάτων της θείας Χάριτος και μάλιστα διά της επισκίασης του Θείου φωτός. Είναι δε αυτοί τέκνα της Ανατολικής Εκκλησίας, οι οποίοι κατέχουν τα δόγματά της. Τώρα μπορούν να  έλθουν και τα μικρά παιδάρια να βγάλουν το συμπέρασμα και να πουν, ότι, όπως αυτοί είναι Άγιοι και ευάρεστοι στο Θεό, έτσι και η Ανατολική Εκκλησία, η οποία τους γέννησε πνευματικά, κατά συνέπεια είναι Αγία και ευάρεστη στο Θεό και ταμειούχος της θείας Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Κατά διπλή συνέπεια δε και τα δόγματα αυτής είναι ορθόδοξα και ευσεβέστατα. «Όποιου είδους είναι οι γιοι, τέτοια είναι και η μητέρα τους και όποιου είδους είναι ο καρπός, τέτοιο είναι και το δέντρο και όποιου είδους είναι τα αποτελέσματα, τέτοια είναι και τα αίτια, που τα προκάλεσαν. Και για να μην πω ότι πολύ περισσότερο ισχύει αυτό για τη μεταφυσική».

      Είναι καιρός να πάρουν οι Νεομάρτυρες τη θέση που τους πρέπει στην καρδιά μας και στη ζωή μας.  Η Εκκλησία μας τους τιμά, κυρίως σε τοπικό επίπεδο. Τα μαρτύριά τους, όμως, έχουν μέγιστη απήχηση στο Ρωμαίικο αλλά και Πανορθόδοξη και η αγιότητά τους, που είναι η ίδια με των παλαιών αγίων.

Ηλιάδης Σάββας

Δάσκαλος

Κιλκίς, 24-10-2016