Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Mr Θεολογίας

Σπετσῶν 16

185 38 Πειραιεύς

Email : paggelos7@gmail.com

Ἐν Πειραιεῖ 03-07-2026

Πρός τόν

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιῶς κ.κ. Σεραφείμ

Φίλωνος 45

185 31 Ἐνταῦθα

Email : impireos@hotmail.com

Τηλ. Κέντρο 210 4514833

 

ΘΕΜΑ : ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σεβασμιώτατε,

Μετά τήν μηνυτήρια ἀναφορὰ σας ἐναντίον μου πρὸς τὸν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς (02-06-2026), τήν καταγγελία σας ἐναντίον μου στὴν Ἀστυνομία Πειραιῶς (05-06-2026), τήν ἐξαιτίας σας διαπόμπευση καί εὐτελισμό μου μέ τά ὅσα διελήφθησαν τήν 07^η-06-2026, τίς ἐμφανίσεις μου στό Δικαστικό Μέγαρο Πειραιῶς (08, 11 καί 18-06-2026), ἔλαβα καί τά δύο ἔγγραφά Σας, τήν «κανονική δίωξη», πού ἀσκήσατε ἐναντίον μου, μέ ἀρ. πρωτ. 491/17-06-2026, καί τήν «κλήση πρός ἀπολογία» μέ ἀρ. πρωτ. 4/26-06-2026, τά ὁποία μοῦ παρεδόθησαν διά μέσου ἀστυνομικοῦ στίς 27-06-2026.

Μέ τά ἔγγραφα αὐτά, μοῦ ἀνακοινώνετε ὅτι, μὲ βάση τοὺς Θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς διατάξεις τοῦ Ν.5383/1932 «Περὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καὶ τῆς πρὸ αὐτῶν διαδικασίας», ἀσκεῖτε κανονικὴ δίωξη ἐναντίον μου γιὰ κατονομαζόμενα τρία κανονικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα, ἤτοι : α) λειτουργία θυσιαστηρίου καί διαμορφώσει ἰδιωτικοῦ χώρου εἰς Ἱ. Ναόν, δίχα Κανονικῆς εὐλογίας καί ἀδείας ἐν τῇ Κανονικῇ δικαιοδοσίᾳ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, τῆς οἰκείας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς, β) παρ’ Ἐνορίαν τελέσει ἐκκλησιαστικῶν πράξεων κατά συρροήν, καί γ) σκανδαλισμῷ τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν.

Συμπερασματικὰ, ἀποφασίζετε τήν διενέργεια τακτικῶν ἐνόρκων ἀνακρίσεων, ὀρίζοντας ὡς Ἀνακριτή τόν Αἰδ. Πρωτ. Βασίλειο Τσιμούρη καί Γραμματέα τόν Αἰδ. Πρωτ. Ἀναστάσιο Βασιλόπουλο, καί μοῦ δηλώνετε ὅτι,  σέ περίπτωση μή ἐμφανίσεώς μου τήν Παρασκευή 03 Ἰουλίου 2026 στίς 11 π.μ. στά Γραφεῖα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, οἱ κατ’ ἐμοῦ ἐνεργούμενες τακτικές ἔνορκες ἀνακρίσεις θά λογιστοῦν ὡς περατωθείσες.

2. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ

Ἐπ᾽ αὐτῶν σᾶς γνωρίζω τὰ κατωτέρω, τὰ ὁποῖα δὲν ἀποτελοῦν ἀποδοχὴ τῆς ἀντικανονικῆς δικαστικῆς δίωξης, ποὺ ἀσκεῖτε, ἀλλὰ ἐνημέρωση Ὑμῶν καὶ τῶν συνεργατῶν Σας, ὡς καὶ τοῦ Χριστεπωνύμου Πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ἄδικη, ἀντικανονική, ἀντορθόδοξη, οἰκουμενιστική, ἄκριτη, βιαστική, σκόπιμη καὶ στοχευμένη δίωξή μου.

Πρῶτον, ἡ ὑποβολή τοῦ παρόντος ὑπομνήματός μου οὐδόλως ἀποτελεῖ ἀσέβεια πρός τόν θεσμό καί τά πρόσωπα, ἀλλά ἐπιβεβλημένη προστασία μου ἀπό τὀ πνεῦμα τῆς ἀντιδικίας καί ἀντιπαλότητος, τάς ὁποίας ὅμως φαίνεται δυστυχῶς ὅτι ἔχετε υἱοθετήσει.

Δεύτερον, ἡ ἐκ μέρους μου ἐφαρμογή τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων (31^ος Ἀποστολικός καί 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου) περί διακοπῆς μνημονεύσεως ἤ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἤ ἀποτείχιση ἀφορᾶ συγκεκριμένα πρόσωπα, πού κατέχουν τούς, κατά πάντα σεπτούς, θεσμικά, Ἐκκλησιαστικούς Θρόνους, καί ὄχι πρός τόν ἴδιο τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας.

Ἄλλωστε, ὅπως ἡ διαφύλαξη τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται, κατά τό ἄρθρο 120 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος στόν πατριωτισμό τῶν Ἑλλήνων, ἔτσι καί οἱ Ἱεροί Κανόνες (31^ος Ἀποστολικός, 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου κ.ἄ.) προβλέπουν τήν δυνατότητα ἀποστασιοποίησης (ἀποτείχισης) κληρικῶν καί πιστῶν ἀπό Ἐπισκόπους καί Προκαθημένους Ἐκκλησιῶν, πού κατηγοροῦνται γιά ἀπόκλιση ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ὑφίσταται θεσμικό a priori ἀλάθητο προσώπων ἤ ἀξιωμάτων.

Ὑπενθυμίζω ὅτι, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος :

α. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν «ὑπάρχει ἀναπόσπαστα ἑνωμένη δογματικά» μόνο μέ τήν Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί «μέ κάθε ἄλλη ὁμόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ», πλήν ὅμως πολλές Τοπικές Ἐκκλησίες σήμερα διαφωνοῦν δογματικά μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχείο.

β. Ἡ ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῶν Ἱερῶν Ἀποστολικῶν καί Συνοδικῶν Κανόνων καί τῶν Ἱερῶν Παραδόσεων ἀποτελεῖ θεμελιώδη ὄρο τῆς θεσμικῆς ἀναγνώρισης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία. Ἡ δική μου ἐκκλησιαστική στάση καί διαμαρτυρία κινείται ἀποκλειστικά ἐντός αὐτοῦ τοῦ πλαισίου.

3. ΕΣΠΕΥΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ Η ΔΙΩΞΗ

Προκαλεῖ ἐν πρώτοις ἐντύπωση ἡ ἄμεση καὶ ταχύτατη σύνταξη τῶν ἐγγράφων τῆς δίωξης καί μάλιστα ἡ ἐπίδοσή τους μέ ἀστυνομικό ὄργανο! Ἐντύπωση, ἐπίσης, προκαλεῖ καί ἡ ἑξῆς ἀντίθεση καί ἀντίφασή Σας : Ἐνῶ στήν μηνυτήρια ἀναφορά Σας ἐναντίον μου (02-06-2026) πρός τόν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς τόν παρακαλεῖτε νά ἐπιβληθοῦν σ’ ἐμένα τά ὑπό τοῦ νόμου προβλεπόμενα, ἐπιφυλλασσόμενος γιά τήν ἄμεση κανονική καί πειθαρχική μετά ταῦτα δίωξή μου, τελικά ἀσκήσατε ἐκκλησιαστική δίωξη ἐναντίον μου στίς 17-06-2026, καί μέ καλεῖτε σέ ἀπολογία, χωρίς νά ἔχει τελεσιδικήσει ἡ πολιτική μου δίκη, χωρίς νά ἔχει καθοριστεῖ, ἄν ἰσχύει γιά τήν περίπτωσή μου ὁ ἀσαφής, προβληματικός, ἀντισυνταγματικός καί ἀσύμβατος μέ τά εὐρωπαϊκά νομικά δεδομένα Ν.5224/05-08-2025 περί χώρων λατρείας, χωρίς νά μοῦ ἔχουν ἐπιβληθεῖ ποινές. Μᾶλλον δέν ἦταν καί τόσο βολική καί ἀναμενομένη ἡ ἀναβολή τῆς δίκης γιά τίς 05 Ἀπριλίου 2027. Τό χειρότερο δέ εἶναι ὅτι Ἐσεῖς ἐκλαμβάνετε ὡς ἤδη δεδομένη τήν ποινική μου καταδίκη, ἐνῶ τέτοια δέν ὑπάρχει εἰσέτι, καί μέσα στήν καρδιά καί τήν συνείδησή σας μέ ἔχετε ἤδη καταδικάσει καί ποινικά καί ἐκκλησιαστικά.

4. Ο ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ, ΔΕΣΠΟΤΟΚΡΑΤΙΚΟΣ,  ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ,   94 ΕΤΩΝ Ν.5383/1932

Δὲν ἔχω ὡς κύριο σκοπό νά ἀντιπαρατεθῶ νομικά, γιατὶ κι αὐτὸ θὰ νομιμοποιοῦσε τὴν παράνομη καὶ ἀδικαιολόγητη δικαστικὴ δικαιοδοσία, ποὺ ἐπιβάλλει ὁ ἀντικανονικός, ἀντισυνταγματικός, δεσποτοκρατικός, ἐπισκοποκεντρικός, μεσαιωνικὸς, 94 ἐτῶν Ν.5383/1932 «Περὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καὶ τῆς πρὸ αὐτῶν διαδικασίας», πού ἐπικαλεῖστε, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν γνώμη ἐγκύρων νομικῶν καὶ θεολόγων, ἀντιβαίνει καὶ στὸ Σύνταγμα καὶ στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, καί, ἀντὶ νὰ βελτιώσει τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία, κατέστησε τὴν ἀπονομή της ἐπισφαλῆ καὶ ἄδικη. Μελετᾶται ἤδη ἀπὸ καιρὸ ἡ ἀναθεώρησή του, ἡ ὁποία πρέπει νὰ γίνει μὲ βάση τὸ φιλάνθρωπο πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση νὰ μειωθεῖ ἡ δεσποτοκρατία, τὸ δικονομικὸ χάσμα μεταξὺ ἐπισκόπων ἀφ᾽ ἑνός, παντοδυνάμων καὶ πανισχύρων, καὶ πρεσβυτέρων καὶ διακόνων ἀφ᾽ ἑτέρου, ἀδυνάμων καὶ δούλων.

Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει σύνθεση δικαστηρίου, στὴν ὁποία ἕνα μόνο μέλος, ὁ Ἐπίσκοπος, ἔχει ἀποφασιστικὴ ψῆφο, τὰ δὲ ὑπόλοιπα, ἐπιλεγμένα ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο, εἶναι ἀνίσχυρα καὶ ἀνενέργητα, συνήθως δὲ καὶ ἄλαλα, γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσουν τόν «δεσπότη»; Αὐτὸ συμβαίνει μὲ τὴν σύνθεση τῶν ἐπισκοπικῶν δικαστηρίων γιὰ πρεσβυτέρους καὶ διακόνους, ποὺ προβλέπει ὁ ἐν λόγῳ νόμος, ἄγνωστη παντελῶς καὶ ἀδιανόητη στὴν Ἱεροκανονικὴ Παράδοση. Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἐξεγείρεται τὸ περὶ δικαίου αἴσθημα ἀκόμη καὶ στὸ πιὸ ὑπανάπτυκτο σύστημα ἀπονομῆς δικαιοσύνης, ὅταν ὁ κατήγορος εἶναι συγχρόνως καὶ δικαστής, ὅταν στὴν συγκεκριμένη δική μου περίπτωση Ἐσεῖς, ποὺ μὲ κατηγορεῖτε, θὰ μὲ δικάσετε ὡς Πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου μαζί μὲ τοὺς ἁπλῶς παρισταμένους, χωρὶς ψῆφο καὶ οὐσιαστικὰ χωρὶς λόγο, συνεργάτες σας; Δὲν εἶναι βέβαιο καὶ ἀνεμενόμενο ὁ κατήγορος-δικαστὴς νὰ μεροληπτήσει ὑπὲρ τῶν δικῶν του θέσεων καὶ νὰ ἀδικήσει τὸν κατηγορούμενο;

Πῶς περιμένετε, λοιπόν, νὰ ἐμφανισθῶ ὡς κατηγορούμενος μπροστὰ στὸ ἐπισκοπικό Σας δικαστήριο, ἀφοῦ αὐτό δὲν θὰ εἶναι δίκαιο καὶ ἀμερόληπτο δικαστήριο, ἀλλὰ ἐχθρικὸ καταδικαστήριο; Βιάζεστε τόσο πολὺ νὰ μὲ καταδικάσετε, ὥστε δὲν τηρεῖτε οὔτε τὶς δικονομικὲς διατάξεις τοῦ ἀντικανονικοῦ Ν.5383/1932. Τὸ ἄρθρο 102 τοῦ ἐν λόγῳ νόμου λέγει : «Ἐπὶ παραπτωμάτων, προβλεπομένων καὶ ὑπὸ τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, δι᾽ ἃ διετάχθη ὑπὸ τῆς κοινῆς δικαστικῆς ἀρχῆς ἡ προφυλάκισις τοῦ κληρικοῦ ἢ ἱερωμένου μοναχοῦ, ὁ ἁρμόδιος μητροπολίτης δύναται νὰ ἀπαγορεύσῃ προσωρινῶς, μέχρι τῆς ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, πᾶσαν ἱεροπραξίαν, ἄνευ στερήσεως τοῦ μισθοῦ. Τὸ αὐτὸ δικαίωμα ἔχει ὁ Μητροπολίτης καὶ ἐπὶ παντὸς ἑτέρου παραπτώματος, κολαζομένου διὰ τῆς ποινῆς τῆς καθαιρέσεως, ἐφ᾽ ὅσον τοῦτο προεκάλεσε δημόσιον σκάνδαλον».

Ἀπὸ τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ ἄρθρου προκύπτει ὅτι ἡ ἀπαγόρευση πάσης ἱεροπραξίας ἐπιβάλλεται σὲ κληρικοὺς, ποὺ ἔχουν διαπράξει ποινικὰ ἀδικήματα τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου καὶ ἔχει διαταχθεῖ γι᾽ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν κοινὴ δικαστικὴ ἀρχὴ ἡ προφυλάκιση. Προφανῶς, ἐγώ δὲν ὑπάγομαι σ᾽ αὐτὴν τὴν ρύθμιση. Ἀξιοσημείωτο πάντως εἶναι ὅτι καὶ σ᾽ αὐτὴν τὴν περίπτωση ἡ ἐπιβολὴ τῆς ποινῆς δὲν εἶναι ὑποχρεωτική, ἀλλὰ προαιρετική, δυνητική : «Ὁ μητροπολίτης δύναται νὰ ἀπαγορεύσῃ προσωρινῶς».

Δέν θά ἐπιμείνω ἄλλο στό θέμα αὐτό. Ἁπλῶς τά καταγράφω, ὥστε νὰ πληροφορηθοῦν καὶ οἱ εἰσαγγελικὲς ἀρχὲς καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅτι στὸν χῶρο ἀπονομῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης ὑπάρχει αὐταρχισμὸς καὶ δεσποτοκρατία, τυραννικὴ ἐξουσία τοῦ Ἐπισκόπου ἐπὶ τῶν ἄλλων κληρικῶν, θεωρουμένων ἀκόμη ὡς σκλάβων καὶ δούλων, καὶ μὴ τολμώντων νὰ ἐκφρασθοῦν ἐλεύθερα, διότι εἶναι νομικῶς ἀνυπεράσπιστοι[1].

 

5. ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΣΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Ἄς μεταφέρω τώρα τόν λόγο μου ἀπό τό νομικό ἐπίπεδο μέ τήν προβληματική διαδικασία στό καθαρά ἐκκλησιολογικό καί θεολογικό ἐπίπεδο.

Δήλωσα ἀνωτέρω ὅτι ἡ ἐκ μέρους μου ἐφαρμογή τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων (31^ος Ἀποστολικός καί 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου) περί διακοπῆς μνημονεύσεως ἤ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἤ ἀποτείχιση ἀφορᾶ συγκεκριμένα πρόσωπα, πού κατέχουν τούς, κατά πάντα σεπτούς, θεσμικά, Ἐκκλησιαστικούς Θρόνους, καί ὄχι πρός τόν ἴδιο τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας.

Δυστυχῶς, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, ἡ ὁποία βασίζεται πάντοτε στίς Ἅγιες Γραφές, στό Εὐαγγέλιο, στούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες καί τίς Συνόδους, συγκαταλέγεστε - φεῦ! - κι Ἐσεῖς μέσα σ’ αὐτά τά πρόσωπα, πού δέν τηροῦν ἀπαρέγκλιτα, ὡς ὠφείλετε ἐκ τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία Σας, τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, τούς Ἱερούς Ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνες καί τίς Ἱερές Παραδόσεις.

Ἰδού μερικές ἀποδείξεις τῶν ἔργων καί τῶν ἡμερῶν Σας, τῶν λεχθέντων καί πραχθέντων Σας : 

α) Τόν Μάρτιο τοῦ 2017 ἀποστείλατε ἀναμνηστικό δῶρο ψηφιδωτό πορτρέτο^[2] πρός τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὅταν ὁ τελευταῖος ἀποτελεῖ ἀποδεδειγμένα καί παγκοίνως τόν πρωτεργάτη τῆς παναιρέσεως τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ στόν Ὀρθόδοξο χῶρο[3], παρ’ ὅλο πού κι Ἐσεῖς ὁ ἴδιος ὀρθά τόν εἴχατε ἐλέγξει μέ ἐπιστολή[4] τόν Φεβρουάριο τοῦ 2012 γιά τά οἰκουμενιστικά του φρονήματα.  

β) Ἡ παρουσία Σας στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων στίς 05-05-2026, προκείμενου ν’ ἀκούσετε τήν ὁμιλία τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, καί ἡ ἀφωνία Σας, ὅταν ὁ τελευταῖος προέβαλλε, μέσῳ τῆς ὁμιλίας του, γι’ ἀκόμη μία φορά, τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης^[5], παρά τήν ὀρθή, δίκαιη καί ἐλεγκτική στάση, πού τηροῦσατε Ἐσεῖς ὁ Ἴδιος στήν ἀρχή, μέ πληθώρα ἄρθρων καί διοργάνωση ἡμερίδος[6], στήν ὁποία συμμετεῖχε τότε καί ὁ γράφων ὡς εἰσηγητής.   

γ) Οἱ ἀντικανονικές συμπροσευχές Σας μέ ἐκπροσώπους τῆς κατεγνωσμένης αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ. Πρόσφατα παραδείγματα : Ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή Σας μέ τόν παπικό «ἀρχιεπίσκοπο» Κερκύρας, Ζακύνθου καί Κεφαλονιᾶς Γεώργιο Ἀλτουβά στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Διονυσίου Ζακύνθου κατά τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου στίς 23/24-08-2024. Ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή Σας μέ τόν παπικό πρώην «ἀρχιεπίσκοπο» Ἀθηνῶν καί Τοποτηρητή τῆς παπικῆς «ἐπισκοπῆς» Σύρου «ἐπίσκοπο» Σεβαστιανό Ροσσολάτο, στόν Ἱ. Ν. Ἀναστάσεως Κυρίου στήν Ἑρμούπολη τῆς Σύρου, στίς 05-06-2026, στά ὀνομαστήρια τοῦ Μητρ. Σύρου Δωροθέου Β΄. Καί ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή Σας μέ καρδινάλιο, κατά τόν Ἑσπερινό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στήν Πνύκα μόλις πρίν τέσσερεις ἡμέρες, τήν προηγούμενη Δευτέρα 29-06-2026^[7]. Το παρόν δυστυχῶς ἔδωσε καί ὁ Μητρ. Κυθήρων Σεραφείμ. Καί ὅλ’ αὐτά, παρά τήν καύχησή Σας παλαιότερα ὅτι οὔτε Ἐσεῖς, ὁ Μητροπολίτης, οὔτε ἡ Ἱ. Μητρόπολη, συμπροσεύχεστε μέ κατεγνωσμένους αἱρετικούς, παρά τό ὅτι ἔχετε γράψει βιβλίο κατά τοῦ Παπισμοῦ[8], παρά τό ὅτι ἀποστείλατε μαζί μέ τόν Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κυρό Ἀνδρέα ἐλεγκτική ἐπιστολή πρός τόν πάπα Φραγκίσκο[9] τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2014, καί βέβαια παρά τά ὀρισθέντα ὑπό τῶν Συνόδων, τῶν Ἱερῶν καί Θείων Κανόνων, τῶν Ἁγίων Πατέρων^[10] καί τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, τοῦ στόματος τοῦ Χριστοῦ, πού ὀρίζει ὅτι «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὦν αὐτοκατάκριτος»^[11]. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Πατέρων σοφώτερος;

δ) Ἡ δήλωσή Σας ὅτι Ἑβραῖοι καί «Ρωμαιοκαθολικοί» εἶναι ἀδελφοί τῶν Ὀρθοδόξων^[12], παρά τά διατεταγμένα ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων^[13]. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Πατέρων σοφώτερος;

ε) Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου τό Μέγα Σάββατο τοῦ 2021 ἐκ μέρους Σας διημέρου καί ὄχι τριημέρου^[14], παρά τά διαλαμβανόμενα στίς Ἅγιες Γραφές καί τό Σύμβολο τῆς Πίστεως. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Γραφῶν καί τοῦ Συμβόλου σοφώτερος;

στ) Ἡ ἀποδοχή ἐκ μέρους Σας, ἐπί ἐποχῆς κορώνα-ἰοῦ, τοῦ καισαροπαπισμοῦ, τοῦ σφραγίσματος τῶν Ναῶν, τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν πιστῶν ἀπ’ αὐτούς, τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων καί τῆς μασκοφορίας ἐντός τῶν Ναῶν.

ζ) Ἡ μασκοφορία Σας, ὁ ἐμβολιασμός Σας, καί οἱ ὑβριστικοί χαρακτηρισμοί Σας ἐναντίον ὅσων ἔχουμε τοποθετηθεῖ κατά τοῦ ἐμβολιασμοῦ^[15].

η) Ἡ μή ὕπαρξη ἤ ἀφαίρεση τοῦ Ἑσταυρωμένου^[16] σέ ἐνίους ναούς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως (ἁγίων Κων/νου καί Ἐλένης, ἁγίου Φανουρίου Δραπετσῶνας) παρά τήν ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος^[17]. Μήπως ἄραγε εἶστε τοῦ Ἑσταυρωμένου Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τῆς Συνόδου σοφώτερος; 

θ) Ἡ νομικιστική «θεολογία», πού ἐκφράζετε γενικῶς, καί ἰδίως περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος^[18], παρά τήν ὀρθή στάση, πού τηρούσατε στήν ἀρχή στό ἐν λόγῳ ζήτημα, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἡ ἐλαχιστότητά μου προχώρησε στήν ἐφαρμογή τῶν Ἱερῶν Κανόνων (31^ος Ἀποστολικός καί 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου) περί διακοπῆς μνημονεύσεως. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν 10 Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού δέν ἀναγνωρίζουν τό οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο, σοφώτερος;

ι) Ἡ τιμή, πού ἀποδίδετε σέ ἐγνωσμένους τέκτονες - μασόνους (Μίμη Πλέσσα, Νικήτα Τσακίρογλου)^[19], παρά τίς Ἐγκυκλίους (1933, 1972 καί 1996) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τοῦ Τεκτονισμοῦ - Μασονίας, καί τήν πάλαι ποτέ σκληρή, ἀλλά δικαία πολεμική σας ἐναντίον του. Μήπως ἄραγε εἶστε τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σοφώτερος;

ια) Ὁ ὑπερτονισμός ἐκ μέρους Σας τῶν ἐκκλησιαστικῆς τάξεως Κανόνων ἔναντι τῶν δογματικῆς φύσεως τοιούτων, ὅπως δεικνύεται ἀπό τά διωκτικά δικαστικά ἔγγραφά Σας ἐναντίον μου, ἐνῶ ἰσχύει τό ἀκριβῶς ἀντίθετο.

ιβ) Ἡ τέλεση ἐκ μέρους Σας ἀρχαίων Θείων Λειτουργιῶν, ὅπως π.χ. ἡ πρόσφατη Θεία Λειτουργία τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν, πού τελέσατε μόλις τήν προηγούμενη Κυριακή 28 Ιουνίου 2026, στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Νικολάου, συμπολιούχου Πειραιῶς, μεταφέροντας τήν Ἁγία Τράπεζα ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα στόν σολέα καί ἱερουργώντας κατ’ἐνώπιον τοῦ λαοῦ πρός δυσμάς, πρᾶγμα μή ἐπιτρεπτόν καί ἐγγίζον τόν παπικό τρόπο τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας, παρά τήν σαφή ὀδηγία τῶν ἁγίων Πατέρων καί ἰδίως τοῦ μεγάλου δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ περί προσκυνήσεως πρός Ἀνατολάς^[20]. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Πατέρων καί τοῦ ὁσίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ σοφώτερος;

ιγ) Ἡ σέ κάθε Θεία Λειτουργία, ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης, πάνω ἀπό Τίμιο καί Πανάχραντο καί Πανακήρατο καί Ζωηρό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, μνημόνευση ἐκ μέρους Σας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὡς ὀρθοτομούσης τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἡ τελευταία ἔχει υἱοθετήσει, ἀναγνωρίζει καί ἐφαρμόζει de facto τήν παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο, τόν Καισαροπαπισμό, τόν κοβιντοεμβολιασμό, τήν ἀλλοίωση τοῦ Πάσχα, τίς νέες ψηφιακές ταυτότητες, τόν Προσωπικό Ἀριθμό κ.ἄ.  

ιδ) Ἡ πολεμική Σας ἐναντίον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ 31^ου Ἀποστολικοῦ καί τοῦ 15^ου τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, περί διακοπῆς μνημονεύσεως (ἀποτειχίσεως) καί ὁ διωγμός ὅσων τήν ἐφαρμόζουμε. Μήπως ἄραγε εἶστε τοῦ τρίτου Θείου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Μεγάλου, τῶν ὑπολοίπῶν συνοδικῶν Πατέρων καί τῶν ἁγίων Πατέρων, πού τήν καθιέρωσαν καί τήν ἐφήρμοσαν, σοφώτερος;

Εὐλογοῦνται ἄραγε ἀπό τόν Θεό τέτοιες καί ἄλλες ἀντορθόδοξες καί ἀντικανονικές ἐνέργειες, πού παραβαίνουν τό Νόμο τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ;

6. ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Οἱ Ἱεροί Κανόνες, πού ἐπικαλεῖστε στά διωκτικά δικαστικά Σας ἔγγραφα (31^ος, 39^ος, 58^ος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, 5^ος Ἀντιοχείας, 10^ος Καρθαγένης, 2^ος καί 31^ος τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου^[21]) εἶναι ἐκτός πλαισίου καί πραγματικότητας. Ἀφοροῦν μόνο τήν διοικητική τάξη καί τό σχίσμα, δηλαδή τήν δημιουργία ξεχωριστῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Ἡ ἐλαχιστότητά μου δέν ἴδρυσε ἄλλη «ἐκκλησία», δέν ἔκανε ἄλλη σύνοδο, δέν ἀποσχίσθηκε, δέν δημιούργησε σχίσμα, δέν χειροτόνησε κληρικούς, δέν ἐξέλεξε, οὔτε χειροτόνησε ἐπίσκοπο, οὔτε αὐτοχειροτονήθηκε σέ ἐπίσκοπο, δέν προσχώρησε σέ σχισματικές καταστάσεις (ζηλωτικός παλαιοημερολογιτισμός). Ἡ ἐφαρμογή Κανόνων περί σχίσματος σέ μή σχισματικό κληρικό εἶναι νομική ὑπερβολή καί θεολογική ἀνακρίβεια. Οἱ Κανόνες αὐτοί προορίζονται γιά αἱρετικούς καί σχισματικούς, ὄχι γιά ὀρθοδόξους κληρικούς, πού δικαιολογημένα, λόγῳ ἐκκλησιαστικῆς – δογματικῆς διαφορᾶς προέβησαν σέ διακοπή μνημονεύσεως, κατά τούς Κανόνες.

Η λατρεία του Σατανά ως έσχατη πνευματική εκτροπή του σύγχρονου ανθρώπου (Σχόλιο σε σατανιστική εκδήλωση στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 3η Ιουνίου 2026

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΩΣ ΕΣΧΑΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

(Σχόλιο σε σατανιστική εκδήλωση στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.)

      Είναι γεγονός ότι η μεγαλύτερη τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου —και εκείνη που σηματοδοτεί την πνευματική του καταστροφή— είναι η συμφιλίωσή του με τον «ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνον» διάβολο (Ιωάν.8,44), τον αρχέγονο ολετήρα του, τον οποίο ανύψωσε στη θέση του Θεού. Ο σημερινός «θεός» ενός μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας είναι πλέον ο Σατανάς.

    Μέσα στην πνευματική του παραζάλη, πραγματοποίησε την αρχέγονη επιθυμία του: να γίνει θεός, να καταλάβει τη θέση του Θεού, όπως αναφέρει ο προφήτης Ησαΐας: «ἀναβήσομαι εἰς τὸν οὐρανόν… καὶ ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ» (Ησ.14,14). Επιθυμεί να λατρεύεται ως «θεός».

    Παρασύροντας τον άνθρωπο σε ανταρσία κατά του Θεού, απομακρύνοντάς τον από Εκείνον και υποτάσσοντάς τον στην κυριαρχία του, τον οδήγησε να λατρεύει τον ίδιο αντί του Δημιουργού. Έτσι οι άνθρωποι, σκοτισμένοι από τη δίνη της αμαρτίας, «μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα» (Ρωμ.1,25). Έγιναν ειδωλολάτρες, δημιουργώντας ψευδείς θρησκείες, μέσα στις οποίες, στην ουσία, λατρευόταν ο Σατανάς υπό τα ειδεχθή προσωπεία των ειδωλολατρικών «θεών», αφού, κατά τον Ψαλμωδό, «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5).

     Ο Χριστός ήρθε στον κόσμο για να καταλύσει τα έργα του διαβόλου και να ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από την αιχμαλωσία, τη φθορά και τον θάνατο. Δυστυχώς όμως, η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων προτίμησε το σκοτάδι αντί για το φως. Όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «αὕτη δέ ἐστιν ἡ κρίσις, ὅτι τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα» (Ιωάν.3,19). Και βέβαια, η πιο ακραία μορφή αυτών των πονηρών έργων υπήρξε η σατανολατρεία.

    Στο διάβα των δύο χιλιάδων ετών της μεταχριστιανικής εποχής υπήρξαν πάντοτε άνθρωποι που λάτρευαν συνειδητά τον «ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνον» (Ιω. 8,44), είτε μέσα από οργανωμένα θρησκευτικά σχήματα είτε ως μεμονωμένα πρόσωπα, όπως μάγοι, μάντεις και αποκρυφιστές. Η ενασχόληση με τις σατανικές πρακτικές και τη λατρεία του Σατανά ήταν συγκαλυμμένη και γι’ αυτό οι πρακτικές αυτές ονομάζονταν «απόκρυφες», επειδή τελούνταν στο σκοτάδι.

     Στους νεότερους χρόνους, όμως, η λατρεία του Σατανά έλαβε διαφορετική μορφή μέσα από τη γενικευμένη αποστασία και τη μαχητική άρνηση του Θεού, που εκδηλώθηκε και αναπτύχθηκε στην Ευρώπη κατά την εποχή του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού. Τα αντιχριστιανικά διδάγματα εκείνης της περιόδου δεν επιδίωκαν μόνο να γκρεμίσουν την πίστη στον Θεό, αλλά και να προβάλλουν τον αντίδικό Του, τον Σατανά, ως σύμβολο αντίστασης απέναντι στον Θεό.

     Το πλέον τραγικό ήταν ότι αντιστράφηκαν οι όροι: ο Θεός παρουσιάστηκε ως «κακός» και ο Σατανάς ως «καλός». Ο Θεός θεωρήθηκε «εχθρός του ανθρώπου» και ο Σατανάς «φίλος» και «ελευθερωτής» του. Έτσι, μέσα από συγκεκριμένα αντιχριστιανικά και αποκρυφιστικά ρεύματα, καλλιεργήθηκε σταδιακά μια παράδοξη συμφιλίωση του σύγχρονου ανθρώπου με τον διάβολο.

     Η μοιραία αυτή συμφιλίωση προωθήθηκε κυρίως από αποκρυφιστικούς κύκλους, οι οποίοι επιχείρησαν να αποχαρακτηρίσουν τον Σατανά από προσωποποίηση του κακού και να τον παρουσιάσουν ως δήθεν «φωτιστή», «ευεργέτη της ανθρωπότητας» και «σύμβολο ελευθερίας». Έτσι φτάσαμε στις ημέρες μας, όπου η λατρεία του Σατανά αριθμεί εκατομμύρια οπαδούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο «θεός» της Καμπαλάχ του ραββινικού κατεστημένου των Ταλμούδ, ο «Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος» (Μ.Α.Τ.Σ.) του Τεκτονισμού – Μασονίας και ο γνωστικός «θεός» του Ισλάμ Αλλάχ, είναι ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ, ο Εωσφόρος! 

      Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωση αποτέλεσαν πρόσφατα δημοσιεύματα σχετικά με μεγάλη δημόσια σατανιστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών[1]. Θεωρούμε ποιμαντικό μας καθήκον να παρουσιάσουμε και να σχολιάσουμε το ανατριχιαστικό αυτό γεγονός, το οποίο συνιστά χαρακτηριστική έκφραση της πνευματικής αποσύνθεσης του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου.

    Σύμφωνα με το δημοσίευμα: «“Ζήτω ο Σατανάς!” Περίπου 400 μέλη του Σατανικού Ναού έψαλλαν ομόφωνα στην εκδήλωση Satanic Revival στην αίθουσα χορού Mobtown το Σάββατο. Παραδόξως, αποδεικνύεται ότι ο Σατανικός Ναός δεν πιστεύει ότι ο Σατανάς είναι αληθινός. Ιδρυμένος το 2012, ο οργανισμός δεν πιστεύει στην ύπαρξη του υπερφυσικού και αντ’ αυτού ασπάζεται τον Σατανά ως σύμβολο επανάστασης ενάντια σε αυτό που θεωρεί αυθαίρετη εξουσία. Κατά τη διάρκεια της διήμερης εκδήλωσης, οι συμμετέχοντες, ως επί το πλείστον ντυμένοι με γοτθική αισθητική, απόλαυσαν ζωντανή μουσική και άκουσαν ομιλίες από τους ηγέτες του ναού. Μια ουρά σχημάτιζε ουρά γύρω από το τετράγωνο πριν ανοίξουν οι πόρτες το Σάββατο». 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ.

       Στις 25 Μαρτίου έγινε η ενθρόνιση της Most Rev Dame Sarah Mullally ως 106ου «Αρχιεπισκόπου» του Καντέρμπουρι, πρώτης γυναίκας «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας».

     Για την εκλογή της το Γραφείο μας είχε εκδώσει σχετική ανακοίνωση, με τίτλο: «Σχόλιο στην ανάδειξη γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας» [1]. Σε αυτό εκθέσαμε τις απόψεις μας σχετικά με την αποστασία του δυτικού Χριστιανισμού η οποία είναι ραγδαία, φανερώνοντας το απύθμενο χάσμα, που τον χωρίζει από την Ορθοδοξία μας, η Οποία, μόνον Αυτή διασώζει επακριβώς, χωρίς προσθαφαιρέσεις, την αρχέγονη και σώζουσα διδασκαλία της Εκκλησίας, και για τούτο μπορεί να ταυτιστεί με την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

      Μια από αυτές τις αιρετικές ομάδες, που ξεπήδησε από τον Παπισμό, είναι και ο Αγγλικανισμός, ο οποίος αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς  λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν  την Αγγλική «εκκλησία» από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο «Πάπας» αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική «Εκκλησία» δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό! 

ΟΧΙ ΜΟΝΟ «ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ», ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΑ! 

(Απάντηση σε άρθρο παπικού «αρχιεπισκόπου)

 

        «Αρχιεπίσκοπος» της εν Ελλάδι «Καθολικής Εκκλησίας» δημοσίευσε πρόσφατα μακρόσυρτη ανοικτή επιστολή, με την οποία πάσχισε να αποδείξει την «αναγκαιότητα» του συνεορτασμού του Πάσχα όλων των χριστιανών, αλλά και να πείσει ότι «όλοι το ίδιο είμαστε», «δεν μας χωρίζει τίποτε», ότι «δεν υπάρχουν δογματικές διαφορές, αλλά παρεξηγήσεις» κ.α.

        Θεωρήσαμε λοιπόν σκόπιμο να δώσουμε τις δέουσες απαντήσεις, στην παρούσα ανακοίνωσή μας, διότι διαπιστώσαμε στοιχεία ανακριβειών και αποπροσανατολισμού σε αυτή.

       Αρχίζουμε την ανασκευή των γραφομένων του με μια απαραίτητη διευκρίνιση. Βάζουμε τους εκκλησιαστικούς όρους, τους οποίους χρησιμοποιεί ο συντάκτης, σε εισαγωγικά, διότι θεωρούμε ότι αυτοί είναι όροι και ιδιότητες της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού. Δεν μπορούμε να τους χαρίζουμε στον οποιοδήποτε εκτός Αυτής να τους χρησιμοποιεί διότι μας το απαγορεύει η ορθόδοξη αυτοσυνειδησία μας. Μας το απαγορεύει η γνήσια εκκλησιολογία της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αυτή έχει οριοθετηθεί από τις Άγιες Συνόδους, κατανοήθηκε από τους Αγίους και θεοφόρους Πατέρες και βιώνεται, εν Αγίω Πνεύματι, από το εκκλησιαστικό πλήρωμα. Κι’ αυτό διότι δεν υπάρχουν «πολλές εκκλησίες», ούτε «μητέρες», ούτε «αδελφές», αλλά Μία και Μοναδική, Αυτή που ίδρυσε ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας Χριστός και συνέπηξε του Πανάγιο Πνεύμα την Αγία Ημέρα της Πεντηκοστής και φανερώνεται σε κάθε λειτουργική σύναξη, η οποία συνάζεται με γνώμονα την γνήσια πίστη. Αυτή που ομολογούμε στο γνήσιο (και όχι παραχαραγμένο) «Σύμβολο της Πίστεως», την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία δεν μπορεί να είναι άλλη από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας, η οποία, μόνη Αυτή, διασώζει και βιώνει με κάθε ακρίβεια την «άπαξ αποκαληφθείση τοις αγίοις πίστη» (Ιουδ.3), χωρίς καμιά προσθαφαίρεση, σε αντίθεση με τη δική του «εκκλησία», η οποία, αφότου αποκόπηκε από την Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία και έπαψε να είναι Εκκλησία παραλλάσσει συνεχώς την πίστη της Εκκλησίας. Είναι η αληθινή Εκκλησία, η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία, διότι έχει ως κεφαλή Της τον Κύριο Ιησού Χριστό, όπως θεοπνεύστως αποφάνθηκε ο Απόστολος των Εθνών Παύλος «αὐτός ἐστιν ἡ κεφαλὴ τοῦ σώματος, τῆς ἐκκλησίας» (Κολ.1,18) και όχι κάποιον «Πάπα», ο οποίος Του πήρε τη θέση, εξορίζοντάς Τον στον ουρανό, και ορίζοντας τον εαυτό του, με δαιμονική αλαζονεία, ως «επί γης αντιπρόσωπό» Του, παρά το γεγονός ότι ο Ίδιος μας διαβεβαίωσε ότι θα είναι αιωνίως παρών στην Εκκλησία Του, «έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ.28,20) και ως εκ τούτου, Αυτού αεί παρόντος, δεν έχει ανάγκη αντιπροσώπου!  

 

Η ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

(Αναφορά στο σύγχρονο φαινόμενο να θέλουν να προσδιορίζονται άνθρωποι ως ζώα)

       Η αμαρτία, ως αφύσικη κατάσταση και εφεύρημα του Σατανά, εκτρέπει τον άνθρωπο από την θεοδημιούργητη φύση του. Του αφαιρεί την δυνατότητα να είναι πρόσωπο, δηλαδή ελεύθερο ον, τον υποδουλώνει στα πάθη και τον καθιστά έρμαιο των τυφλών ορμέμφυτων του. Τον καθιστά «ομοούσιο» με την φύση των άλογων ζώων, τα οποία καθοδηγούνται από τα ένστικτά τους προκειμένου να  επιβιώσουν και να πραγματοποιήσουν την διαιώνιση του είδους τους. Με άλλα λόγια η αμαρτία, όπως τονίζουν οι άγιοι Πατέρες, αποκτηνώνει τον άνθρωπο. Ο θεόπνευστος Ψαλμωδός αναφέρει πως, μετά την πτώση του ο  «άνθρωπος εν τιμή ων ου συνήκε, παρασυνεβλήθη τοις κτήνεσι τοις ανοήτοις και ωμοιώθη αυτοίς» (Ψαλμ.48,13).

     Ο Απόστολος Παύλους ορίζει ως εξής τους ανθρώπους, τους οποίους αποκτηνώνει η αμαρτία: «πεπληρωμένους πάσῃ ἀδικίᾳ, πορνείᾳ πονηρίᾳ πλεονεξίᾳ κακίᾳ, μεστοὺς φθόνου φόνου ἔριδος δόλου κακοηθείας, ψιθυριστάς, καταλάλους, θεοστυγεῖς, ὑβριστάς, ὑπερηφάνους, ἀλαζόνας, ἐφευρέτας κακῶν, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀσυνέτους, ἀσυνθέτους, ἀστόργους, ἀσπόνδους, ἀνελεήμονας· οἵτινες τὸ δικαίωμα τοῦ Θεοῦ ἐπιγνόντες, ὅτι οἱ τὰ τοιαῦτα πράσσοντες ἄξιοι θανάτου εἰσίν, οὐ μόνον αὐτὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ καὶ συνευδοκοῦσι τοῖς πράσσουσι» (Ρωμ.1,29-32). Αυτού του είδους τις αφύσικες συμπεριφορές τις συναντούμε ως φυσικές στο ζωικό κόσμο, αλλά ως αφύσικες στον άνθρωπο, ο οποίος πλάστηκε από το Θεό, ως έλλογο ον, να ξεπεράσει τις ροπές της φύσεώς του και να γίνει πρόσωπο, δηλαδή εικόνα του Δημιουργού του (Γέν.1,26). Να αναχθεί σε ανώτερες πνευματικές βαθμίδες και να φτάσει ως και αυτή την κατά χάριν θέωσή του, να αξιωθεί να απολαύσει τον σκοπό της δημιουργίας του.

     Στις τραγικές ημέρες μας, όπου η αμαρτία έχει πληθυνθεί και η αποστασία έφτασε σε πρωτοφανή σημεία, ο άνθρωπος δεν έχει απλά αποκτηνωθεί, αλλά έχει ταυτιστεί με τα ζώα. Ακόμη, έχει ανάγει τα ζώα, σε πολλές περιπτώσεις, πάνω από τα ανθρώπινα πρόσωπα. Έχει δώσει δικαιώματα ανώτερα από αυτά των ανθρώπων! «Σε ορισμένες χώρες, τα πολιτικά κόμματα για τα δικαιώματα των ζώων προτείνουν κοινωνικά δικαιώματα για τα ζώα, για παράδειγμα την οκτάωρη εργασία όπως οι “άνθρωποι”»[1] Και το ακόμα χειρότερο: θέλει να γίνει ζώο! Πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρουν πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων οι οποίοι θέλουν να «είναι» ζώα, να ζουν, να συμπεριφέρονται και να τους μεταχειρίζονται οι άλλοι ως ζώα!

Οικουμενισμός και Αντιοικουμενισμός (Αντίκρουση ισχυρισμού ότι ο Οικουμενισμός είναι «ανύπαρκτος» ή «ακίνδυνος»)

 

Εν Πειραιεί τη 30η Σεπτεμβρίου 2024 

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

(Αντίκρουση ισχυρισμού ότι ο Οικουμενισμός είναι «ανύπαρκτος» ή «ακίνδυνος»)

      Το Γραφείο μας, στα 13 χρόνια της λειτουργίας του, μεταξύ των εκατοντάδων ανακοινώσεών του, συνέταξε και δημοσίευσε μια πληθώρα ανακοινώσεων και για το Οικουμενισμό, έχοντας την βεβαιότητα, μέσα από ενδελεχείς έρευνές μας και πάνω απ’ όλα τις γνώμες συγχρόνων αγίων, ευλαβών γερόντων και σύγχρονων επιφανών εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων, ότι είναι αίρεση, παναίρεση και μάλιστα το πλέον δαιμονικό κακόδοξο σύστημα στην δισχιλιόχρονη ιστορική πορεία της Εκκλησίας, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν απορρίπτει τίποτε και δεν απολυτοποιεί τίποτε! Όλα είναι σχετικά. Δέχεται κάθε θρησκευτική πίστη ως μέρος της αλήθειας και η αλήθεια βρίσκεται στον συγκερασμό. Η ουσία και η δομή του είναι ο συγκρητισμός.

      Είναι γεγονός πως εδώ και έναν σχεδόν αιώνα ο Οικουμενισμός είναι παρών και στην Εκκλησία μας, ως τάσεις και περιρρέουσες απόψεις από συγκεκριμένα και συχνά επώνυμα και υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα, χωρίς ωστόσο να προχωρήσουν σε πλήρη αποδοχή και θεσμοθέτησή τους. Το γεγονός αυτό, όπως είναι φυσικό και υγιής αντίδραση μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα, έγειρε και συνεχίζει να εγείρει αντιδράσεις, «βαπτίζοντας» οι θιασώτες του Οικουμενισμού, τους αντιδρώντες ως «αντιοικουμενιστές». Και το χειρότερο: εκτοξεύουν εναντίον τους απαράδεκτους χαρακτηρισμούς, όπως «συντηρητικούς», «σκοταδιστές», «ακραίους», «φανατικούς», «φονταμενταλιστές», κλπ! Χρησιμοποιούν δυστυχώς τις ίδιες «ετικέτες» με τους προωθητές της σύγχρονης εφιαλτικής Woke ατζέντας, σε όποιον διαφωνεί και αντιτίθεται στις ιδέες και τους στόχους της.

      Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από ένα βίντεο, που «ανέβηκε» στην «πλατφόρμα» του διαδικτύου YouTube, με τίτλο: «Ο Αντι-Οικουμενισμός: ο δούρειος ίππος της Εκκλησίας»[1].

       Το βίντεο αρχίζει επισημαίνοντας την εξής παραδοξότητα: πως το πρόβλημα του Οικουμενισμού αρχίζει την στιγμή που δεν υπήρχε (και δεν υπάρχει) ο Οικουμενισμός! Η θεωρία του Οικουμενισμού ήρθε στο προσκήνιο όχι από τους δημιουργούς και υπηρέτες της, αν υπήρξαν αυτοί, αλλά από τους πολεμίους του! Ότι το κίνημα του Οικουμενισμού έχει μια παγκόσμια καινοτομία, είναι η μοναδική περίπτωση κινήματος, που εμφανίζεται πρώτα το αντικίνημά του και μετά το ίδιο το κίνημα! Αναρωτιόμαστε, πως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό; Μήπως υπονοείται ότι εν τέλει τον Οικουμενισμό τον δημιούργησαν οι αντι-οικουμενιστές;

       Πότε και από ποιους δημιουργήθηκε ο Οικουμενισμός; Από τον Τεκτονισμό και την Θεοσοφία, τον 19^ο αιώνα! Σε ένα πρόσφατο μνημειώδες σύγγραμμα του Μοναχού Αβερκίου[2], το οποίο εισφέρει αποδείξεις για την «Παγκόσµιο Θρησκεία τοῦ Μέλλοντος», «Τὴν πρώτη σχετικῶς ἰταµὴ δήλωση – κατὰ τὰ νεώτερα χρόνια – τὴν ἔκαναν οἱ µασόνοι. Πότε; Πρὶν ἀπὸ 121 χρόνια! Ἰδέστε την: “Ὁ Τεκτονισµὸς (…) προώρισταί ποτε νὰ ὑποδείξη τὴν βάσιν, ἐφ᾽ ἧς θὰ ἑδρασθῆ ἡ Παγκόσµιος θρησκεία τοῦ µέλλοντος…”[3]. Πῶς τὸ γνωρίζουµε; Τὸ γνωρίζουµε, διότι ΑΥΤΟ ἀναφέρουν οἱ ἴδιοι οἱ τέκτονες σὲ προηγούµενο τυπικό τους (τοῦ τριακοστοῦ τους βαθµοῦ), ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ σαφοῦς περιεχοµένου του. Ἰδοὺ ἀκριβῶς ἡ σχετικὴ δήλωση: “Ἡ ἕκτη τάξις (τῶν τεκτονικῶν βαθµῶν 30 – 33) καθιερώθη διὰ τὴν ἵδρυσιν θρησκείας Παγκοσµίου”[4] ∆ιὰ τοῦ ἄκρως λοιπὸν ἀπορρήτου αὐτοῦ Τυπικοῦ τοῦ 32ου µασονικοῦ βαθµοῦ µαθαίνουµε τὰ πάντα σχετικῶς πρὸς αὐτὸ τὸ θέµα. Ἡ πηγή, ἔτσι, ὁ µπούσουλας τοῦ Συγκρητιστικοῦ Οἰκουµενισµοῦ χθὲς καὶ σήµερα εἶναι αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ µασονικὸ ἐπισηµότατο Τυπικό!»! «Ἀφοῦ λοιπὸν µὲ τὶς ὑπόγειες ἐνέργειες τοῦ ἀδιαφανοῦς Παρασκηνίου “περιπέσουν σὲ ἀνυποληψία” οἱ διάφορες θρησκεῖες τοῦ κόσµου, ἡ ἐν συνεχείᾳ κατάρριψή τους ἀπὸ τοὺς µασόνους “διευκολύνεται”. Ἰδέστε το: “Ὁ τέκτων ότε µὲν εἶναι δηµοτικός, ότε ἀριστοκρατικός, καὶ ἄλλοτε µὲν καταρρίπτει τοὺς βωµοὺς τῶν ναῶν, ἄλλοτε δὲ κατακρηµνίζει τοὺς θρόνους τῶν βασιλέων”[5] »[6]!

Αναφορά στους, νόμιμους πλέον, διωγμούς κατά της κανονικής Ουκρανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας

 

ΟΤΑΝ Η «ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ» ΓΥΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΕ ΕΠΟΧΕΣ ΑΠΑΝΘΡΩΠΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ!

     Πέρασαν 1700 χρόνια αφότου ο πρώτος ρωμαίος χριστιανός αυτοκράτορας Μ. Κωνσταντίνος (πριν γίνει επίσημα χριστιανός) θέσπισε την ανεξιθρησκία, με το περίφημο «Διάταγμα των Μεδιολάνων» (313 μ. Χ.), με το οποίο έθεσε τέλος στους, επί 300 χρόνια, φοβερούς και εξοντωτικούς διωγμούς του ειδωλολατρικού ρωμαϊκού κράτους και των σκοταδιστικών ειδωλολατρικών ιερατείων κατά της Εκκλησίας του Χριστού και των χριστιανών, περισσότερων των 11.000.000 Μαρτύρων.

 Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα διατάγματα όλων των εποχών, πρωτοπόρο του παγκόσμιου πολιτισμού, το οποίο δίνει την θεόσδοτη ελευθερία σε κάθε άνθρωπο να εκδηλώνει ελεύθερα τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και να ασκεί ακώλυτα την λατρεία που του υπαγορεύουν αυτές. Είναι η εφαρμογή στην πράξη της εντολής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν»  (Μάρκ.8,34).

     Φυσικά, ο εντολοδόχος της κακίας διάβολος, ο οποίος μισεί θανάσιμα τον άνθρωπο και περισσότερο απ’ όλους τον πιστό χριστιανό και πασχίζει για την καταστροφή του, εγείρει κατά καιρούς άρχοντες, με δαιμονικό φρόνημα, να καταδιώκουν την Εκκλησία του Χριστού και τους χριστιανούς. Σε όλο το διάβα των δύο χιλιάδων χρόνων της ιστορικής πορείας της Εκκλησίας, πάντα υπήρχαν αντίθεοι και αντίχριστοι κυβερνήτες την εδίωκαν και συνεχίζουν να την διώκουν.

      Βρισκόμαστε στην αυγή του 21^ου μ. Χ. αιώνα, στην εποχή του άκρατου φιλελευθερισμού και του ακραίου δικαιωματισμού, όπου η απαίτηση για ελευθερία αγγίζει τα όρια της ασυδοσίας. Οι πάντες απέκτησαν πρωτοφανή ελευθερία. Ειδικά στον θρησκευτικό χώρο, απολαμβάνουν πρωτόγνωρες ελευθερίες ακόμα και απίστευτα περιθωριακές θρησκευτικές ομάδες, ακόμα και «σέκτες», δηλαδή αντικοινωνικές και εγκληματικές θρησκευτικές ομάδες, όπως λ. χ. οι διάφορες σατανιστικές «εκκλησίες». Την ίδια ώρα υπάρχουν χώρες στον πλανήτη, όπου διώκονται οι χριστιανοί για την πίστη τους και απαγορεύεται κάθε μορφή λατρεία τους, όπως π.χ. σε εναπομείναντα σκληρά αθεϊστικά καθεστώτα (Β. Κορέα) και ισλαμοκρατούμενες χώρες.

      Δυστυχώς υπάρχουν και χώρες, κατ’ όνομα χριστιανικές, στις οποίες διώκονται οι χριστιανοί και μάλιστα με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Μία από αυτές είναι η Ουκρανία, όπου επικρατεί εδώ και χρόνια ένας βαθύς πολυποίκιλος διχασμός, τον οποίο υποδαυλίζουν και συντηρούν μεγάλα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά συμφέροντα και ήδη βρίσκεται, εδώ και δυόμισι χρόνια, σε εμπόλεμη κατάσταση με την υπερδύναμη Ρωσία.

       Η ουκρανική κοινωνία είναι βαθύτατα διχασμένη και στον θρησκευτικό τομέα. Ο διχασμός αυτός έχει μακροχρόνιες ρίζες, οφειλόμενος (κατ’ αρχήν) στην δράση των ουνιτών (φανατικών παπικών, με προσωπείο ορθοδόξων), οι οποίοι, με αρπαγές ναών, χρήση βίας και διωγμών και δολοφονιών, κατόρθωσαν να εδραιωθούν στην ορθόδοξη αυτή χώρα. Κι’ ακόμα στις αντιχριστιανικές πρακτικές του απάνθρωπου σοβιετικού κομουνισμού, τον 20^ο αιώνα. 

ΕΙΝΑΙ ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΜΕΝΗ Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΑΠΙΣΜΟ; (Αναίρεση παραδοξολογιών του Καθηγητή Θεολογίας Παν. Μπουμη)

 

ΕΙΝΑΙ ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΜΕΝΗ Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΑΠΙΣΜΟ; (Αναίρεση παραδοξολογιών του Καθηγητή Θεολογίας Παν. Μπουμη)

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 8η Ιουλίου 2024

ΕΙΝΑΙ  ΒΙΒΛΙΚΑ ΠΡΟΦΗΤΕΥΜΕΝΗ Η ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΠΑΠΙΣΜΟ;

(Αναίρεση παραδοξολογιών Καθηγητή Θεολογίας Παναγ. Μπουμη)

      Είναι όντως αλγεινό το φαινόμενο στους εσχάτους καιρούς μας, εκκλησιαστικοί παράγοντες, κληρικοί όλων των βαθμών, λαϊκοί καθηγητές και θεολόγοι, τους οποίους τίμησε η Εκκλησία να την διακονούν,  να αποδέχονται την δήθεν ενότητα στις κακόδοξες διαφορετικότητες. Επ’ αυτού έχουμε γράψει πάμπολλες ανακοινώσεις μας και έχουμε αποδείξει επαρκώς τις πραγματικές επιδιώξεις του οικουμενιστικού συγκρητισμού, ο οποίος στοχεύει να συνενώσει την Αγία Εκκλησία του Χριστού με τις πολυποίκιλες αιρέσεις και θρησκείες του κόσμου, με απώτερο σκοπό την εξαφάνισή της σε αυτόν τον δαιμονικό κυκεώνα.

       Όπως προαναφέραμε, δραστήριοι «σκαπανείς» αυτής της εκθεμελίωσης είναι πάμπολλα υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα, τα οποία εργάζονται τις τελευταίες δεκαετίες για την ένωση του κατακερματισμένου χριστιανικού κόσμου, για την «ένωση των εκκλησιών», διδάσκοντας και ακολουθώντας την βλάσφημη δοξασία, ότι δήθεν η Εκκλησία είναι διασπασμένη και είναι ανάγκη να συνενωθούν τα «κομμάτια» της, ως «θεία εντολή», προβάλλοντας το άσχετο με τις αρχές του οικουμενιστικού συγκρητισμού, αίτημα του Κυρίου προς τον Θεό Πατέρα: «πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς (σ.σ. τους Αποστόλους) ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς» (Ιωάν.17,11), εν αληθεία και δικαιοσύνη, όπως είναι Εκείνος ενωμένος με τον Πατέρα. Ο Χριστός ζήτησε την ενότητα των μαθητών Του, προκειμένου να συνεχίσουν το απολυτρωτικό Του έργο και όχι τη συνένωση της σώζουσας αλήθειας με το  ψεύδος, το οποίο είναι γέννημα του Σατανά, του «πατέρα του ψεύδους» (Ιωάν.8,44). Κανένας από τους Μεγάλους Πατέρες και Οικουμενικούς Διδασκάλους δεν ερμήνευσε το χωρίο αυτό, όπως το ερμηνεύουν (στην ουσία το κακοποιούν) οι θιασώτες του οικουμενιστικού συγκρητισμού! 

       «Μεγαλοπράγμονες» καθηγητές της θεολογίας, επιχειρούν να διαστρεβλώνουν βιβλικές αναφορές, να παρερμηνεύουν χωρία και να κάνουν «τολμηρές ακροβασίες», προκειμένου να «θεμελιώσουν αγιογραφικά» τα απαράδεκτα «ανοίγματα» προς τους αμετανόητους αιρετικούς.

      Θεωρούμε ότι ένα τέτοιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι και ένα, προσφάτως δημοσιευμένο, άρθρου του Ομ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Παναγιώτη Μπούμη, με τίτλο: «Ένωση ή ενότητα Ορθοδόξων και Ρ/Καθολικών;»[1]. Σε αυτό προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες του ότι ο Παπισμός είναι αληθινή και γνήσια Εκκλησία και ως εκ τούτου είναι δεδομένη η ενότητα ορθοδόξων και παπικών πιστών και απομένει η τυπική ένωση! Το μόνο πρόβλημα είναι ο διαφορετικός τρόπος διοικήσεως των «δύο εκκλησιών», η αρχομανία του «Πάπα» και οι αυτοκεφαλίες στην Ορθοδοξία, οι οποίες εμποδίζουν την αποδοχή μιας «ορατής κεφαλής» στην Εκκλησία! 

ΣΕ ΤΙ ΑΠΟΣΚΟΠΟΥΝ ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΣΕ ΝΑΟΥΣ;

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 3η Ιουνίου 2024

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι ο σύγχρονος κόσμος βρίσκεται βουτηγμένος σε ένα πρωτοφανές πνευματικό τέλμα. Βιώνει προφανώς τη χειρότερη και εφιαλτικότερη πνευματική σύγχυση όλων των εποχών. Μετά την κατάρρευση των υλιστικών ιδεολογιών και των αθεϊστικών καθεστώτων της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ενώσεως παρατηρείται μια απροσδόκητη στροφή του σημερινού ανθρώπου όχι προς τη υγιή και σώζουσα διδασκαλία της Εκκλησίας μας, τις αρχές και αξίες του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, αλλά προς τις αρχές, τις αξίες και την ιδεολογία ενός άκρως αντιχριστιανικού κινήματος και ιδεολογικού ρεύματος, αυτού της λεγόμενης «Νέας Εποχής» και του Αποκρυφισμού.  

Το σκοτεινό αυτό κίνημα έχει διαποτίσει με την αντίχριστη ιδεολογία του μέγα μέρος της ανθρωπότητος και έχει διαμορφώσει νέα δεδομένα, καταστροφικά και ολέθρια για την πνευματική της πορεία. Οι ηγήτορές του, που ρυθμίζουν τις τύχες της ανθρωπότητος εδώ και αιώνες τώρα, φρόντισαν να εισαγάγουν σ’ αυτό μια νέα πρωτόγνωρη «πνευματικότητα», η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο αντίποδας της γνήσιας πνευματικότητος, που είναι καρπός της Χάριτος του παναγίου Πνεύματος. Η «θεολογία» αυτής της «πνευματικότητος» προέρχεται κατά μέγα μέρος από το θρησκειοφιλοσοφικό κίνημα της «Θεοσοφίας» και τα σύγχρονα πολυθεϊστικά και ειδωλολατρικά θρησκεύματα της Άπω Ανατολής, (Ινδουισμός, Βουδισμός, Κομφουκιανισμός, Ταοϊσμός, Τζαϊνισμός κλπ). Ο πιο εκλεκτός καρπός, το γνησιότερο πνευματικό τέκνο αυτής της σατανικής «πνευματικότητος» είναι, όπως έχουμε και άλλες φορές αναφέρει, ο Οικουμενισμός, η φοβερότερη και σατανικότερη αίρεση όλων των εποχών, η οποία σχετικοποιεί και ταυτόχρονα ομογενοποιεί όλες τις θρησκευτικές πίστεις και μαζί την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού.

Κεντρικός στόχος και επιδίωξη των προωθητών του Οικουμενισμού και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων είναι η αλλοίωση του φρονήματος των πιστών. Όπως έλεγε ο μακαριστός πρωτ. κυρός Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, δεν θέλουν τις Εκκλησίες αδειανές από πιστούς, αλλά γεμάτες. Με πιστούς όμως που θα έχουν παρεφθαρμένη την ορθόδοξη θρησκευτική πίστη, που δεν θα απολυτοποιούν τη δική τους πίστη σε σχέση με τα πιστεύματα των άλλων θρησκειών. Με πιστούς δηλαδή που θα είναι διαποτισμένοι από ένα «πνεύμα ανεκτικότητας», τόσο ευρύ και πλατύ, ώστε να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν σε κάθε άλλη θρησκεία τον ίδιο Θεό και την ίδια δυνατότητα σωτηρίας.

Μια άλλη επιδίωξη, εξ’ ίσου σπουδαία, παρεμφερής με την προηγούμενη, είναι η επικράτηση του κοσμικού φρονήματος μεταξύ των πιστών, έτσι ώστε να επιτευχθεί η πλήρης εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Σύμφωνα μ’ αυτήν η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού οφείλει να αθετήσει την ποιμαντική της αποστολή, να οδηγεί δηλαδή τον πιστό λαό του Θεού στον αγιασμό και στη θέωση. Οφείλει να παύσει να ανυψώνει τους πιστούς από τα πρόσκαιρα στα αιώνια, αλλά θα πρέπει να μεταβληθεί σε ένα πολιτιστικό, ή φιλανθρωπικό Σωματείο, διοργανώνοντας διάφορες πολιτιστικές, ή άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις, ακόμη και μέσα στους Ναούς.

Στις γραμμές που ακολουθούν θα αναφερθούμε εν ολίγοις σ’ αυτή την τελευταία επιδίωξη, στην επικράτηση δηλαδή μιάς επικίνδυνης, κοσμικής νοοτροπίας, η οποία παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις τον τελευταίο καιρό. Πρόκειται για την προσπάθεια αποϊεροποίησης των Ιερών Ναών, χρησιμοποιώντας τους για διαφορετικούς, από την Θεία Λατρεία σκοπούς, με την πραγματοποίηση συναυλιών και κονσέρτων με συνοδεία μουσικών οργάνων, ή και άλλων κοινωνικών εκδηλώσεων. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις οι Ναοί χρησιμοποιούνται όχι για την πνευματική οικοδομή των πιστών, αλλά για την προβολή προσώπων με αντιεκκλησιαστικό φρόνημα.

Μικτοί Γάμοι και στην Μητρόπολη Πειραιώς

 

 

Ο Λέων της Ορθοδοξίας, το βαρύ πυροβολικό της Ορθόδοξης  ομολογίας (;;;;;;;;;), αφενός μεν γράφει δοκίμια για ανίερους Παπικούς και Προτεστάντες, αφετέρου  όμως  τους αναγνωρίζει κανονική ιερωσύνη και τελεί μικτούς γάμους.

Το Γραφείο αιρέσεων και Παραθρησκειών της συγκεκριμένης Μητρόπολης ΓΙΑΤΙ ΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΝΗΣΣΑΝ;;;

Συμφωνούν όσοι εκ των αποτειχισμένων στηρίζουν το γραφείο αιρέσεων της συγκεκριμένης Μητρόπολης  ποικιλοτρόπως;;;

Περιμένουμε να πάρουν ξεκάθαρη θέση....

https://imp.gr/%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CE%B8%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%BA%CE%B5/

π.Δ.Α

 

Αναφορά στην σύγχρονη μάστιγα της βίας των νέων.

 

    Ένα από τα σοβαρότερα και πλέον ανησυχητικά προβλήματα που μαστίζει την σύγχρονη κοινωνία μας είναι και η βία στους νέους και μάλιστα σε ανηλίκους. Σχεδόν καθημερινά δημοσιοποιούνται φαινόμενα σκληρής βίας, μέχρις εξοντώσεως, μεταξύ παιδιών προεφηβικής και εφηβικής ηλικίας, όπως βιαιοπραγίες, ληστείες, απειλές, κλοπές, Bullying κλπ. Δυστυχώς έχουμε θρηνήσει και νεκρούς, (Θεσσαλονίκη, Νέα Ιωνία), που σημαίνει ότι η κατάσταση έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Οι ειδήσεις γύρω από αυτό το πρόβλημα αποδεικνύουν ότι οι «οργισμένοι» νέοι είναι συχνά, ή σχεδόν πάντα, εφοδιασμένοι με φονικά εργαλεία, (μαχαίρια, σιδερογροθιές, ρόπαλα, αιχμηρά αντικείμενα, κλπ), γεγονός που μαρτυρεί ότι θα έχουμε δυστυχώς και άλλα θύματα.

Ο ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Αναφορά σε πρόσφατη παγανιστική «τελετουργία» στο Νταβός)

    Σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας είχαμε επισημάνει, πως ο σύγχρονος αποστατημένος από το Θεό άνθρωπος έφτασε από τον ορθολογισμό του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού στον παραλογισμό του νεοπαγανισμού. Προφανώς κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, ότι θα είχαμε τέτοιο πισωγύρισμα στην κατάντια του πρωτόγονου ειδωλολατρικού παρελθόντος. 

Ο λεγόμενος ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, με τον αθεϊστικό και ορθολογιστικό του χαρακτήρα, πασχίζει εδώ και τρεις αιώνες να αποκολλήσει τον άνθρωπο από τον θρησκευτικό «σκοταδισμό», στον οποίο δήθεν οδηγήθηκε η ανθρωπότητα εξ’ αιτίας του «παραλογισμού» της χριστιανικής πίστης. Το ίδιο όμως αυτό «κίνημα» σέρνει τον άνθρωπο σε πραγματικά σκοταδιστικά θρησκευτικά σχήματα του απώτερου παρελθόντος, στις πλέον χυδαίες και παράλογες μορφές ειδωλολατρίας! 

    Ο αγιασμένος και ομολογητής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς πολύ εύστοχα εισχωρεί στην ουσία της ειδωλολατρίας των ημερών μας και μας αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπό της. Γράφει: «Στην ειδωλολατρία ανήκουν όλα: από τον πιο χονδροειδή φετιχισμό μέχρι το πιο λεπτό συμβολισμό. Η ειδωλολατρία είναι όχι μόνο προσκύνημα σε ψεύτικους Θεούς, αλλά και στις πέτρες, στα δέντρα, στα ζώα, στους πλανήτες, στα αγάλματα, αλλά και στους ανθρώπους και στους ήρωες και στους ιδιοφυείς και στις εφευρέσεις και στις ιδέες και στα πάθη και στην κουλτούρα και στον πολιτισμό και στην επιστήμη και στη φιλοσοφία και στην τέχνη, ή σε ο,τιδήποτε άλλο που θέλει να αντικαταστήσει με τον εαυτό του τον αληθινό Θεό και Κύριο Ιησού Χριστό»[1]. 

    Ο σύγχρονος Δυτικός άνθρωπος βιώνει μια αληθινή τραγωδία, καθώς οι προαιώνιες αξίες του Eυαγγελίου και του Eλληνοχριστιανικού Πολιτισμού έχουν τεθεί στο περιθώριο και τη θέση τους πήραν τα σύγχρονα είδωλα της εποχής μας. Η ανθρώπινη ζωή έχει γίνει «φθηνή υπόθεση». Οι αναίτιες δολοφονίες και μάλιστα οι μαζικές είναι σε ασύλληπτη έξαρση. Η κοινωνική αδικία έχει φτάσει σε πρωτοφανή όρια. Οι πόλεμοι, και μάλιστα οι πλέον καταστροφικοί, είναι σε πρώτο πλάνο. Η καταστροφή του περιβάλλοντος εφιαλτική! Η συνέχιση της ζωής στον πλανήτη αβέβαιη!