Νέα Υόρκη: Οικουμενιστική δέηση με συμμετοχή ΛΟΑΤΚΙ επισκόπου

 

Συμμετέχοντες στη δέηση στον ναό της Αγίας Τριάδας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις ΗΠΑ. Φωτογραφία: orthodox observer

Ο αρχηγός της Ελληνικής Αρχιεπισκοπής στις ΗΠΑ τέλεσε δέηση με λουθηρανή επισκόπισσα, την πρώτη ανοιχτή λεσβία με αυτό το αξίωμα στη Νέα Υόρκη.

Στις 30 Ιανουαρίου 2026 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδας της Νέας Υόρκης της Αρχιεπισκοπής του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε οικουμενική δέηση με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφόρων χριστιανικών ομολογιών, συμπεριλαμβανομένης μιας ανοιχτής λεσβίας επισκόπισσας και μιας ιέρειας που προωθεί τη θεωρία του φύλου.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της 58ης ετήσιας Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα, που οργανώθηκε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν η επίσκοπος Katrina Foster από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής (ELCA), η πρώτη γυναίκα και ο πρώτος ανοιχτός εκπρόσωπος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη θέση επισκόπου της Συνόδου Metropolitan New York, καθώς και η ιέρεια Kirsten Guidero, οικουμενική και διαθρησκειακή εκπρόσωπος της Επισκοπικής Εκκλησίας των ΗΠΑ.

Επίσης στη δέηση συμμετείχαν: ο καρδινάλιος της ΡΚΕ Timothy Dolan, ο επίσκοπος Peter Eaton από την Επισκοπική Εκκλησία, ο αρχιεπίσκοπος Daniel Pamfilonsky (UOC Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στις ΗΠΑ), εκπρόσωποι της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας: ο επίσκοπος Mesrop Parsamyan, ο αρχιεπίσκοπος Anushavan Tanielyan και ο αρχιεπίσκοπος Viken Aykazyan.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε προσευχές από την Αρμενική Αποστολική παράδοση, ψαλμωδίες από τη Χορωδία του Αρχιεπισκοπικού Καθεδρικού Ναού και τη Χορωδία του Αγίου Βαρτάν, καθώς και χαιρετισμούς από τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο.

Σύντομη απάντηση σε άρθρο Μητροπολίτη για το θέμα των ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΩΝ.

 

Εισαγωγικά

Μητροπολίτης του Οικουμενικού θρόνου, με αφορμή τα γεγονότα που συνέβησαν στην Νίκαια και στο Φανάρι 29 και 30 Νοεμβρίου 2025 δημοσίευσε το παρακάτω κείμενο για το θέμα των Συμπροσευχών. 

---------------------------------------------------------------------------------

Οι απόψεις του Μητροπολίτη.

Όρια και Διάκριση: Η Ορθόδοξη Θεώρηση των Κανόνων περί Συμπροσευχής

Το ζήτημα της συμπροσευχής μεταξύ Ορθοδόξων και ετεροδόξων προκαλεί συχνά έντονο διάλογο εντός της Εκκλησίας. Κάθε φορά που σημειώνονται κοινές προσευχές ή συμμετοχές ιεραρχών σε εορταστικές εκδηλώσεις, επανέρχεται στο προσκήνιο η ερμηνεία των Κανόνων που απαγορεύουν τη συμπροσευχή με αιρετικούς. Οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι ο 45ος και ο 65ος των Αγίων Αποστόλων, ο 33ος της Τοπικής Συνόδου της Λαοδικείας και ο 10ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Οι κανόνες αυτοί, ωστόσο, δεν πρέπει να απομονώνονται από το ιστορικό τους πλαίσιο και το εκκλησιολογικό τους περιεχόμενο· διαμορφώθηκαν με σκοπό να διατηρήσουν την καθαρότητα της πίστεως και όχι να εκφράσουν πνεύμα μισαλλοδοξίας.

Οι Κανόνες που ήδη αναφέρθηκαν θεσπίστηκαν σε εποχή κατά την οποία η Εκκλησία βίωνε την διάρρηξη της ενότητάς της λόγω της δράσης αιρετικών κινημάτων, όπως των Γνωστικών και των Αρειανοφρόνων. Η «συμπροσευχή» τότε σήμαινε πλήρη λειτουργική κοινωνία, δηλαδή κοινή Λατρεία και Ευχαριστιακή μετοχή, γεγονός που δήλωνε ταύτιση πίστεως. Οι κανόνες, επομένως, απαγορεύουν τη συμμετοχή σε κοινή λατρεία με όσους δεν ομολογούν την αληθινή πίστη, προκειμένου να προστατευθεί το εκκλησιαστικό σώμα από δογματική σύγχυση. Στόχος τους δεν ήταν η ρήξη της επικοινωνίας ή η εχθρότητα, αλλά η διαφύλαξη των ορίων της Εκκλησίας.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας επιβεβαιώνουν αυτό το πνεύμα. Ο Μέγας Βασίλειος (Επιστολή 188) διακρίνει σαφώς μεταξύ αιρετικών, σχισματικών και παρανόμων· δεν αντιμετωπίζει όλους με τον ίδιο τρόπο, αλλά με βάση το πόσο απομακρύνθηκαν από την κοινή πίστη. Αντίστοιχα, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, σχολιάζοντας τους Κανόνες στο Πηδάλιον, επιμένει ότι πρέπει να εφαρμόζονται με διάκριση και εκκλησιαστικό φρόνημα, αποφεύγοντας την άκαμπτη αυστηρότητα. Αυτή η στάση αποτρέπει την αυθαιρεσία και τον φανατισμό, διότι ο νόμος υπάρχει για να υπηρετεί τη ζωή της Εκκλησίας και όχι να την δεσμεύει νομικά.

Το ιστορικό περιβάλλον λοιπόν συνέβαλε καθοριστικά στη διατύπωση αυτών των Κανόνων. Στους πρώτους αιώνες η ενότητα της πίστεως ταυτιζόταν άρρηκτα με την ενότητα της λατρείας. Η ευχαριστιακή συμμετοχή ήταν πράξη εκκλησιαστικής κοινωνίας – και συνεπώς η απαγόρευση λειτουργικής συμπροσευχής με αιρετικούς είχε αποσαφηνισμένο χαρακτήρα. Στους μεταγενέστερους αιώνες, όμως, καθώς διαμορφώθηκαν οι σύγχρονες σχέσεις μεταξύ Ορθοδόξων και ετεροδόξων, οι θεολόγοι και οι κανονολόγοι αναγνώρισαν την ανάγκη να ερμηνεύονται οι Κανόνες με βάση το πνεύμα τους, όχι εξαντλητικά και μονοδιάστατα κατά γράμμα.

Σήμερα η Εκκλησία συναντά ετεροδόξους στο πλαίσιο διαλόγου, μαρτυρίας και ειρηνικής συνύπαρξης, όχι ως έκφραση κοινής πίστεως ούτε με λειτουργική συμμετοχή. Η παρουσία Ορθοδόξου κληρικού σε μια τελετή μνήμης ή προσευχητική συγκέντρωση δεν μπορεί να εξισωθεί με τη λειτουργική συμπροσευχή που καταδικάζουν οι Κανόνες. Η ερμηνεία των Κανόνων πρέπει να λαμβάνει υπόψη τον σκοπό τους: τη διαφύλαξη της αλήθειας, όχι την απομόνωση της Εκκλησίας. Η απολυτότητα της απαγόρευσης, χωρίς εξέταση του συμφραζομένου, οδηγεί σε παρανόηση της κανονικής παράδοσης.

Η σύγχρονη Ορθόδοξη θεολογία, ιδίως μετά την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης (2016), αποσαφηνίζει ότι ο διάλογος με τους ετεροδόξους δεν συνιστά προδοσία της πίστεως, αλλά άσκηση μαρτυρίας μέσα στον σεβασμό της αλήθειας. Η ακρίβεια της δογματικής πίστεως δεν αναιρεί την αγάπη ούτε την ανάγκη ειρηνικής συνύπαρξης. Οι Κανόνες, παρά τη δεσμευτική τους ισχύ, πρέπει να κατανοούνται υπό το πρίσμα της οικονομίας, δηλαδή της ευκαμψίας που επιτρέπει η ποιμαντική ευθύνη της Εκκλησίας.

Η ορθή σήμερα εφαρμογή τους απαιτεί θεολογική ωριμότητα. Η Εκκλησία δεν καλείται να απορρίψει τους Κανόνες, αλλά να τους ερμηνεύσει με ακρίβεια και πνεύμα διάκρισης. Πιστότητα στην Κανονική Παράδοση δεν σημαίνει απόσπαση από το εκκλησιολογικό της νόημα· σημαίνει κατανόηση του σκοπού τους μέσα στη ζωή του σώματος του Χριστού. Οι Κανόνες είναι όρια που προστατεύουν την πίστη, όχι φράγματα που αποκόπτουν τη μαρτυρία. Μόνο εντός του πνεύματος της αγάπης και της αλήθειας επιτελούν τον σκοπό τους, αναδεικνύοντας την Εκκλησία ως κοινότητα ζωής και σωτηρίας, όχι ως θεσμό αποκλεισμού και γκετοποίηση

Σύντομη απάντηση στις παραπάνω απόψεις

Ο  όρος «συνεύχεσθαι» στους Ιερούς Κανόνες δεν περιορίζεται μόνο στη συλλειτουργία κληρικών, όπως υποστηρίζουν οι Οικουμενιστές, αλλά έχει πολύ ευρύτερη έννοια.

1. Η γλωσσική – πατερική χρήση του ρήματος

Το «συνεύχομαι» σημαίνει γενικά προσεύχομαι μαζί, είτε σε ιερό χώρο είτε εκτός ναού. Δεν συνδέεται αποκλειστικά με τη θεία λειτουργία.

2. Στην Αγία Γραφή

Το ρήμα «εὔχεσθαι» αναφέρεται πάντα σε απλή προσευχή, όχι σε λειτουργική πράξη.

3. Στους Ιερούς Κανόνες

Οι Κανόνες χρησιμοποιούν τον όρο χωρίς να τον περιορίζουν στη Θεία Λειτουργία.

– Ορισμένοι Κανόνες αναφέρονται ρητά σε λαϊκούς, άρα αφορούν απλή συμπροσευχή.

– Ο ΞΕ΄ Αποστολικός απαγορεύει την είσοδο σε συναγωγές ή τόπους αιρετικών «προσεύξασθαι» — κάτι που δεν μπορεί να σημαίνει συλλείτουργο.

– Ο ΛΖ΄ Λαοδικείας απαγορεύει «συνεορτάζειν» με αιρετικούς και Ιουδαίους.

– Ο Β΄ Αντιοχείας απαγορεύει ακόμη και κατ’ οίκον συμπροσευχή.

– Ο Ι΄ Αποστολικός επιβάλλει αφορισμό για απλή προσευχή με «ἀκοινώνητον».

4. Ο Θ΄ Κανόνας Αγ. Τιμοθέου Αλεξανδρείας

Ο Κανόνας δεν επιτρέπει στους αιρετικούς να παρίστανται σε καμία φάση της Θείας Λειτουργίας, εκτός αν έχουν υποσχεθεί μετάνοια.

Στην συνέχεια παρατίθενται ιστορικές μαρτυρίες Πατριαρχών, Συνόδων και Αγίων, οι οποίες επιβεβαιώνουν την καθολική απαγόρευση συμπροσευχής με αιρετικούς, σχισματικούς ή λατινόφρονες.

Άλλο ετερόδοξοι και άλλο αιρετικοί (:;;;;;;;;;)Νέα οικουμενιστική ερμηνεία Ιερών Κανόνων.

 

Συμπροσευχές μέ αἱρετικούς

 Ὑπό Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

 

    Ὑπάρχουν Ὀρθοδόξοι Χριστιανοί πού στηλιτεύουν τίς συμπροσευχές  Ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων. Ὅμως, μήπως θά πρέπει νά διερωτηθοῦν, ἄν αὐτή ἡ στηλίτευση εἶναι σύμφωνη μέ τόν πνεῦμα τῶν σχετικῶν Ἰ. Κανόνων;

 

 Ὁ ΜΕ΄τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ταυτίζει τόν αἱρετικό μέ τόν ἀρνητή τοῦ Χριστοῦ (τῆς  Θεότητός Του). «Τίς γάρ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου», ἀναφέρει ὁ Κανόνας. Καί ἀφορίζει τόν κληρικό πού συμπροσεύχεται μέ ἕναν τέτοιον αἱρετικό. Καί ἄν  ὁ κληρικός κάνει κάτι παραπάνω ἀπό συμπροσευχή, καθαιρεῖται. Ἀντίστροφα, στήν ἴδια περίπτωση, ὁ ΛΓ΄τῆς Λαοδικείας  δείχνει ἐπιείκεια· δέν ὁρίζει ἐπιτίμια· ἁπλῶς δέν ἐπιτρέπει μιά τέτοια συμπροσευχή· «οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς  συνεύχεσθαι».

      Ὅμως, εἶναι ἄλλο πρᾶγμα  ἡ συμπροσευχή κληρικοῦ μέ τόν ἀρνητή τοῦ Χριστοῦ, καί ἄλλο μέ χριστιανό, ἑτερόδοξο (αἱρετικό)  πού πιστεύει στόν Χριστό.(σημ ιστολογίου !!!!!!!!!!!!!)

        Καί εἶναι θέμα πρός συζήτηση, ἄν  ὁ ΜΕ΄τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί ΛΓ΄ τῆς Λαοδικείας, ἰσχύουν στήν περίπτωση συμπροσευχῶν μέ χριστιανούς πού πιστεύουν στον Χριστό  Πάντως, ἡ Ἀνατολική Ἐκκλησία ἦταν ἐπί αἰῶνες, ὄχι μόνο σέ συμπροσευχή,  ἀλλά  σέ «κοινωνία» μέ τή Δυτική Ἐκκλησία,  ἡ ὁποία ἔπεσε στήν αἵρεση τοῦ filioque!

 (Σχόλια ιστολογίου. Αίρεση κατά τους αγ. Πατέρες , θα πει εκτός των άλλων και άρνηση συμμετοχής στο σώμα της Εκκλησίας( Χριστού),άρνηση στη συμμετοχή στη Λατρεία. Και αφού διάλεξαν να φύγουν πως μπορούν να συμμετέχουν όταν δεν υπάρχει συμφωνία Πίστεως, όπως λέγει ο αγ. Ειρηναίος;! Άρα οι συμπροσευχες είναι εκτροπή εκκλησιολογική, δογματική και λειτουργική.

Οι Παπικοί  αφού έπεσαν  στην αίρεση του filioque ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ. Ο  ΛΓ' Ιερός Κανόνας της Λαοδικείας  ορίζει ότι "ΟΥ ΔΕΙ αιρετικοίς ή σχισματικοίς συνεύχεσθαι", Εφ' όσον είναι Αιρετικοί ή Σχισματικοί δέν πρέπει να γίνεται Συμπροσευχή, τό αναφέρει σαφώς.)

     Σέ μιά ἐπιστολή πού ἔστειλε (15ος αἰ.). ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος στούς Μοναχούς τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης Σινᾶ,[1]γιά τό συγκεκιμένο θέμα, ὁ Πατριάρχης προέτρεψε τούς Μοναχούς νά ἐπιτρέπουν στούς ἑτερόδοξους προσκυνητές νά παρακολουθοῦν τή Θ. Λειτουργία· νά τούς δίνουν καί ἀντίδωρο· «τό μέγα μυστήριον τῆς κοινωνίας μόνον μή δίδοτε αὐτοῖς».[2] Συνέχισε:

 «Τοῦτο ἐστίν ἡ συνήθεια τῆς καθολικῆς τῶν χριστιανῶν Ἐκκλησίας· (=τῆς Κων/πόλεως)· διό καί οἱ ἁγιώτατοι Πατριάρχαι ὅτε ἐλειτούργουν ἑορτασίμως ἐρχομένους καί Ἀρμενίους καί Λατίνους καί ἱσταμένους μετά πάσης εὐλαβείας εἰς τήν λειτουργίαν οὐκ ἐδίωκον, ἀλλά καί ἀπερχομένους μετά τῶν ὀρθοδόξων καί προσκυνοῦντας καί ἀσπαζομένοις τήν πατριαρχικήν χεῖραν καί εὐλόγουν καί ἐδίδουν αὐτοῖς τό ἀντίδωρον· ὡς γάρ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἐξέβαλλον ἔξω τούς εἰς αὐτούς ἐρχομένους. Ἀρκετόν οὖν ἔστιν ὅτι ὑμεῖς οὐ ζητεῖτε οὐδέ λαμβάνετε ἁγιασμόν παρ’αὐτῶν, διότι εἰσίν ἑτερόδοξοι κεχωρισμένοι· ἀλλά ἐάν ζητῶσιν τόν ἁγιασμόν ἀφ’ ὑμῶν, ὀφείλετε μή ἀπομπέμπειν αὐτούς».[3]

       Ὅταν ὁ Ἱερέας  συμπροσεύχεται μέ αἱρετικό, ἀρνητή τοῦ Χριστοῦ, «ἀφοριζέσθω»·[4]  ὅταν «οὐ νηστεύει (οὐ ξηροφαγεῖ) καθαιρείσθω»·[5] τό δεύτερο εἶναι βαρύτερο ἀπό τόν πρῶτο.Ὅμως, κάποιοι ἐνοχλοῦνται-σκανδαλίζονται μόνο μέ τό πρῶτο....

 ----------------------------------------------------------------------------------------

[1]«Τῶ τιμιωτάτῳ έν Μοναχοῖς κύρ Μάξιμον τῶ κατά κόσμον Σοφιανῶ καί πᾶσι τοῖς ἀσκουμένοις τῇ ἁγίᾳ μονῇ τοῦ Σινᾶ ὁσιωτάτοις ἱερομονάχοις καί μοναχοῖς», (Γενναδίου Σχολαρίου. «Ἅπαντα τά εὑρισκόμενα», τ. ΙV. Paris, 1935, σελ. 198).

[2] Γενναδίου Σχολαρίου, «Ἅπαντα τά εὑρισκόμενα», τ. ΙV. Paris, 1935, σελ. 201

[3] Γενναδίου Σχολαρίου. «Ἅπαντα τά εὑρισκόμενα», τ. ΙV. Paris, 1935, σελ.  201-2

[4] ΜΕ΄Ἁγίων Ἀποστόλων.

[5]  ΞΘ΄Ἁγίων Ἀποστόλων

 

πηγη.ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

«ει τις ούν ακοινωνήτω … συνεύξηται.... κακείνος αφορισθήσεται» (ερμηνεία στον Ι΄ Αποστολικό, Ρ-Π., β, 14).

Tην Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2024 για πρώτη εφέτος οργανώθηκε οικουμενική συνάντηση σε πανιταλικό επίπεδο μέσα στα πλαίσια της Εβδομαδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών. 

Η εκδήλωση έλαβε χώρα στην πόλη του Lucca, στην 

επαρχία της Τοσκάνης. 

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιταλίας κ. Πολύκαρπος 

εκπροσωπήθηκε από τον βοηθό του επίσκοπο Κοτυαίου Διονύσιο.

ortodossia.it