ΕΝΑΣ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΣ ΡΩΜΑΛΕΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΓΡΑΦΕΙ:

Θεοφάνεια 2021: Ημέρα Μεγάλης Υπακοής στην Αλήθεια, όχι σε ανθρώπους και εξουσίες

"Ο Χριστός δεν ανταλλάσσεται με τίποτε στον κόσμο. 

Ούτε με την υγεία μας, ούτε με τους εαυτούς μας.

Ο Χριστός είναι το μοναδικό, που και χίλιες φορές να πεθάνουμε γι᾽ αυτόν, πάλι είναι τίποτε."

-----------------------------

"Ουδείς μπορεί να μας επιβάλλει το ψεύδος και την απάτη των στρατευμένων στις φαρμακοβιομηχανίες γιατρών και πολιτικών.

Είναι στρουθοκαμηλισμός να μην βλέπουμε το επερχόμενο κακό ακριβώς λόγω της υποταγής μας στον φόβο που επιβάλλουν οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί και οι φαρμακοβιομήχανοι.

Επείγει να νικήσουμε το κλίμα φόβου και πανικού. 

Επείγει να ζήσουμε κανονικά και ελεύθερα. 

Πώς θα γίνει αυτό; 

Με το να βγει ο Επίσκοπος κάθε πόλης μαζί με τους ιερείς του και τον λαό του, και μάλιστα χωρίς μάσκες, και να αγιάσει τα ύδατα και την φύση.

Ας κρατούν όλοι αποστάσεις ασφαλείας, αλλά να μην αρνηθούν στον Χριστό να αγιάσει την φύση. Τα Θεοφάνεια αγιάζεται η φύση και εκδιώκονται οι δαίμονες απ᾽ αυτήν.

Όσοι δεν πράξουν το χρέος των, λαϊκοί και κληρικοί, θα είναι συνυπεύθυνοι για το επερχόμενο κακό και τα επερχόμενα κακά πάνω στην ανθρωπότητα."

-----------------------------

Γράφει ο Γιώργος Παύλος στην Romfea.gr

π. Καθ. Φυσικής και Φιλοσοφίας ΔΠΘ

---

Δέκα και πλέον ημέρες ζω σε απομόνωση με τα συμπτώματα του κορωνοϊού.

Οι γιατροί μού βρήκαν και μορφή πνευμονίας. Δοκιμάζω όλο το πακέτο. Πρότειναν να μπω σε πρόγραμμα οξυγόνου.

Υπέγραψα στο νοσοκομείο κι έφυγα με δική μου ευθύνη, για να μην μπω σε κλίμα φόβου και πανικού, αλλά και για να γράψω αυτό το κείμενο που ενδεχομένως να είναι και το τελευταίο.

Δεν γνωρίζω τι θα συμβεί αύριο. Αν θα ζήσω ή αν θα πεθάνω. Ελπίζω μόνο στον Θεό. Ξέρω ως επιστήμονας πως και για ελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου να έρθεις από το μη είναι στο είναι και να δεις το φως του ήλιου είναι μυστήριο και θαύμα μέγιστο.

Δώρο που ποτέ δεν μπορείς να ξεπληρώσεις. Ουδείς μπορεί να το ξεπληρώσει, κι ακόμη περισσότερο, να το αποκωδικοποιήσει ευκόλως.

Ποσό περισσότερο όταν σου δόθηκαν εντελώς δωρεάν να ζεις δεκάδες χρόνια και δισεκατομμύρια δευτερόλεπτα. Γι᾽ αυτό είμαι ευγνώμων σε όλους και σε όλα. 

Αποφάσισα να αντισταθώ και να μην αποδεχθώ το πακέτο του φόβου που διαχειρίζονται γιατροί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, αλλά, δυστυχώς, και η πλειοψηφία των εκκλησιαστικών ηγετών.

Άλλο η αγάπη της ζωής και άλλο ο διαδιδόμενος φόβος και πανικός του κορωνοϊού.

Η βαθειά αγάπη της ζωής σε συμφιλιώνει και με τον θάνατο και σου δίδει το κλειδί της πόρτας του θανάτου να την περάσεις ήρεμος και δοξολογώντας.

Με αφορμή την θλιβερή Επέτειο

της Γερμανικής Κατοχής 1941-2011

ΚΑΤΟΧΗ

ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΕΙΡΗΝΗΣ;

Μετά τα “έπος του 40”, τη λαμπρά νίκη κατά της Ιταλικής επιθέσεως στην Αλβανία και στη Βόρειο Ήπειρο, κλήθηκε ο “μεγάλος αδελφός” της Ιταλίας, η ναζιστική Γερμανία για βοήθεια. Με πρωτοφανή για το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο καθυστέρηση και πολλά θύματα, λόγω της σθεναράς αμύνης των Ελλήνων, κατόρθωσαν οι Γερμανοί να καταλάβουν τη χώρα και να εγκατασταθούν, την άνοιξη του 1941, στην Αθήνα.

Αμέσως προχώρησαν στο σχηματισμό κατοχικής κυβέρνησης υπό την προεδρία του αντιστρατήγου Τσολάκογλου, στον οποίον είχαν εμπιστοσύνη, επειδή πρωτοστάτησε στη συνθηκολόγηση στην Ήπειρο παρά την αντίθετη γνώμη του βασιλέως και της κυβέρνησης, η οποία είχε ήδη μεταφερθεί στην Κρήτη.

Με τη διαβεβαίωση ότι ο Γερμανικός στρατός δεν έφθασε με εχθρικές διαθέσεις στην Αθήνα, αλλά φιλικά διακείμενος, ο Γερμανός Στρατάρχης von Stumme επισκέφθηκε τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο, με την παράκληση να ορκίση τη νέα κυβέρνηση. Ο Αρχιεπίσκοπος του απάντησε: «Ο Βασιλεύς και η Ελληνική κυβέρνηση ανεχώρησαν, διά να συνεχίσουν τον αγώνα της Ελλάδος, εις την Κρήτην. Ως εκ τούτου, ο αρχηγός της Εκκλησίας δεν δύναται να ορκίση κυβέρνησιν, σχηματιζο­μένην υπό την διοίκησιν του εχθρού.» Και συνέχισε: «Κύριε Στρατάρχα, πρωτίστως ο στρατος σας εισέβαλεν εις ένα τόπον, του οποίου ο λαός ηγωνίσθη με πραγματικήν πίστιν δια την ελευθερίαν του και δια την ουδετερότητά του και εξακολουθεί πάντοτε να πιστεύη εις τα ιδανικά του. ... Η Ελληνική Εκκλησία ευρέθη πάντοτε παρά το πλευρόν του Ελληνικού Λαού, εις τους αγώνας του, αξία της εμπιστοσύνης του, και να είσθε βέβαιοι ότι δεν θα λείψη να πράξη το καθήκον της και κατά την κρίσιμον αυτήν περίστασιν».

Δεν άργησαν εν τούτοις οι κατακτητές, παρά τις αντίθετες διαβεβαι­ώσεις τους, να δείξουν το πραγματικό πρόσωπό τους, αφαιμάζοντες συστηματικά το κράτος και το λαό. Η πλειοψηφία των υπηρετούντων στο στρατό κατοχής δεν φέρθηκαν ως άνθρωποι, αλλά μάλλον ως κτήνη και άγρια θηρία. Δεν περιορίσθηκαν σε λεηλασίες καταστημάτων, αποθηκών και σπιτιών ακόμη, αλλά σοφίσθηκαν ένα δόλιο, εκ πρώτης όψεως νομιμοφανές, σχέδιο αγοράς, τυπώνοντας συνεχώς χαρτονομίσματα Δραχμών, χωρίς να υπάρχη το αντίκρισμα σε χρυσό, τον οποίον μετέφεραν στην Ελβετία, όπως και τα αργυρά νομίσματα. Στη συνέχεια αγόρασαν –έκλεψαν όλη τη διαθέσιμη παραγωγή για την κάλυψη των δικών τους αναγκών, και την έστειλαν στη Γερμανία, όπως, επίσης και τα ευπαθή τρό­φιμα σε μορφή κονσερβών, αδιαφορώντας για τη λιμοκτονία του Ελ­ληνικού Λαού.

Ενώ καλοπερνούσαν οι στρατιώτες κατοχής σε προκλητικό βαθμό, και ενώ δήλωναν στις εφημερίδες «το μέγιστον ενδιαφέρον της Γερμανίας και Ιταλίας υπέρ της ευημερίας του Ελληνικού Λαού», ο υπεύθυνος Γερμανός Στρατάρχης κατόπιν παρακλήσεως για εξασφάλιση τροφίμων στα λαϊκά συσσίτια είπε: «Κύριοί μου, δεν μας μένει καιρός να ασχολη­θούμε με τοιαύτης φύσεως θέματα. Οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζουν τούτο: οι πλούσιοί των θα πεινάσουν, οι πτωχοί των θα αποθάνουν και οι Γερμανοί θα νικήσουν».

Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το καλοκαίρι του 1943 κατάλαβαν οι Γερμανοί ότι η ήττα τους ήταν πλέον βεβαία και μόνο θέμα χρόνου.
Αντί να ετοιμασθούν για την αποχώρησή τους, ξέσπασαν χειρότερα από πριν εναντίον του αμάχου πληθυσμού, με σκοπό την πρόκληση εμφυλίου συρράξεως μετά την αποχώρησή τους (μια μέθοδος δοκιμασμένη κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, που έβγαλαν με αυτό τον τρόπο τη Ρωσία έξω από τον πόλεμο). Με τις μαζικές εκτελέσεις, με αποκορύφωμα αυτή των Καλαβρύτων τον Δεκέμβριο του 1943 με θύματα αθώους αμάχους άνδρες –δήθεν ως αντίποινα για επιθέσεις κομμουνιστών ανταρτών στον Χελμό– φούντωσε το μίσος ανάμεσα στις διάφορες πολιτικές μερίδες του Ελ­λη­νικού Λαού.

Το αποτέλεσμα: Οι κατοχικές δυνάμεις αποχωρούν, αλλά η κατοχή ουσιαστικά δεν τελειώνει. Οι Έλληνες τρώγονται μεταξύ τους και οι Γερμανοί μένουν ανενόχλητοι μετά το τέλος του πολέμου. Κανείς δεν ασχολείται με τις δίκαιες απαιτήσεις για επιστροφή των κατοχικών δανείων και για πολεμικές επανορθώσεις.

Αντιθέτως δείχνουμε μέχρι σήμερα την εικόνα ενός ταπεινωμένου έθνους με πρωτοφανή δουλοπρέπεια. Όλες ανεξαιρέτως οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις παραιτήθηκαν από τις νόμιμες και δίκαιες απαιτήσεις για να πετύχουν ως αντάλλαγμα την ένταξη και στη συνέχεια την πλήρη συμμετοχή στα δρώμενα του σάπιου οικοδομήματος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Με την πρόφαση της στηρίξεως εξαγοράζονται συνειδήσεις!

Εδώ ξεκινάει η τεράστια δική μας ευθύνη. Δεν είναι οι κατέχοντες την εξουσία πιο έξυπνοι από μας, απλά έχουν βρει τρόπο να φιμώσουν τις φωνές όσων βλέπουν τα πράγματα όπως είναι, και όχι όπως θέλουν μερικοί ιδιοτελείς να τα παρουσιάζουν. Ενάντια στη νηφάλια όραση των πραγμάτων επικρατεί ένας καθησυχασμός, στον οποίο υποκύπτουμε, όταν βολευόμαστε. Την ίδια αντιμετώπιση δεν συναντούσαν και οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης και οι Τειρεσίες και Κασσάνδρες της αρχαιότητας;

Αυτή η στάση και η νοοτροπία είναι αποτέλεσμα μιας αρρωστημένης θρησκευτικότητας. Υπάρχει μια υποβόσκουσα πίστη, η οποία ενδυνα­μώ­νεται και δρα κάθε φορά που υπάρχει κάποιος φανερός εξωτερικός εχθρός, αλλά υπνωτίζεται και κοιμάται, όταν ο εχθρός είναι ύπουλος και για ένα αγύμναστο μάτι αφανής.

Ακριβώς αυτή την αδράνεια και πνευματική νωθρότητα εκμεταλλεύ­ονται οι δυνάμεις του κόσμου τούτου. Μάς κάνουν να ασχολούμαστε με ό,τι θέλουν εκείνοι και κυρίως με ό,τι μας εξασφαλίζει μια φαινομενική ευημερία. Έτσι δωροδοκούν και εξαγοράζουν τον Ελληνικό Λαό εδώ και πενήντα και πλέον χρόνια. Επειδή οι Έλληνες είναι στα μάτια τους λίγο πιο ανάποδοι και ατίθασοι από τους υπολοίπους Ευρωπαίους, τους κόστισε αυτή η τακτική λίγο παραπάνω απ’ ότι υπολόγιζαν. Παρά ταύτα δεν ζημιώθηκαν καθόλου, αντιθέτως, όλα τα λεγόμενα προγράμματα στήριξης (στην πραγματικότητα εξαγοράς) επέστρεψαν με άμεσο ή έμμεσο τρόπο στους δότες και στις αγορές τους. Με Θεό τους τον Μαμμωνά συνεργάζονται και ενώνονται άριστα ακόμα και οι κάποτε θανάσιμοι εχθροί, όπως το Ισραήλ και η Γερμανία.

Κι’ εμείς; Μάς έρριξαν στάχτη στα μάτια. Μάς έκαναν να πουλήσουμε τα ιερά και τα θεία και να τα θυσιάσουμε στο βωμό του Μαμμωνά!

Ενώ όσο υπήρχε ο ορατός εχθρός, ο κατακτητής, θυμόμασταν τον Θεό, μόλις σιώπησαν τα κανόνια του πολέμου, Τον ξεχάσαμε. Αυτή την αλήθεια μας την φανερώνει και μια συζήτηση δύο Αθηναίων κατά τον καιρό της Κατοχής στην πλατεία Συντάγματος: «-Εγώ σού λέω πως ο Θεός, αν ήθελε να εκλέξη εθνικότητα, θα επολιτογραφείτο Έλλην. * Κάποιος Γάλλος συγγραφεύς (τον ενθυμείσαι;) ήθελε τον Θεόν Γάλλον. - Δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά Έλλην. Διότι ο Θεός αγαπά τους πτωχούς, τους γενναίους και τους δικαίους ανθρώπους. * ... Και μισεί τον άδικον. –Διότι είναι ο Κύριος της δικαιοσύνης. * Ε, γι’ αυτό θα νικήσουμε. –Διότι μαζί μας, με το δίκιο μας θα αγωνισθή και ο Θεός».

Αυτή η ζωντανή πίστη μας χρειάζεται και σήμερα. Αρκεί να θέλουμε να είμαστε γενναίοι και δίκαιοι, και άς είμαστε και πτωχοί. Ο πλούτος μας είναι άλλης φύσεως, είναι η εν Χριστώ ζωή, η αγιότης. Δυστυχώς όμως δεν στοχεύουμε και πολύ στην αγιότητα, αλλά χαϊδεύουμε τις δόλιες ροπές μας, τα πάθη μας και τις ορέξεις μας. Παραδιδόμαστε αμαχητί, πάψαμε να παλεύουμε τις ατέλειές μας. Και δεν προσέξαμε ότι ακόμα και εάν σιωπούν τα όπλα, δεν σταματάει ο πόλεμος, αλλά συνεχίζει αοράτως.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο προλογικό επίγραμμα του βιβλίου του «Αόρατος Πόλεμος» επισημαίνει τα εξής:

Ει βούλει Τελειότητος, φίλε, αξιωθήναι,

Ει βούλει τον Θεόν ιδείν και τούτω ενωθήναι,

Ει θέλεις εκ ψυχής τυχείν στεφάνων ουρανίων,

Αεί πολέμει ανδρικώς κατά των εναντίων.

Άθλει, τρέχε και πύκτευε, ακόντιζε ευστοχως·

Ως στρατιώτης του Χριστού, και αθλητής γενναίος

Κατά Σαρκός και Δαίμονος, Κόσμου και παθών πάντων,

Ορέξεων και κλίσεων, φαύλων σου θελημάτων.

Τούς τρόπους δε του πολεμείν μάθε παρά της βίβλου

Ταύτης και μαθών νίκα τε και νικών διασώζου.

Αν δεν είμαστε στρατιώτες του Χριστού άγρυπνοι, εθελοτυφλούμε, αψηφούμε τα σημεία των καιρών και απομονώνουμε όσους μας θυμίζουν την κατάστασή μας. Με ένα λόγο, γινόμαστε συνέταιροι του Διαβόλου και των δυνάμεων του σκότους, και ασχολούμαστε με ό,τι μας ψιθυρίζουν εκείνοι.

Ο Θεός στην παρούσα φάση επιτρέπει να δούμε πολλά, να δούμε ακόμα και γεγονότα και σκηνές που ομοιάζουν με εκείνες της ενόπλου κατοχής πριν από 70 χρόνια, για να μας αφυπνήση.

Στο μνημειώδες έργο του «Ιστορία της Κατοχής» ο στρατιωτικός ιστορικός Δημ. Γατόπουλος περιφράφει στη σελ. 170 τα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας:

«Η αναστάτωσις της αγοράς και η έλλειψις τροφίμων, κατά το καλοκαίρι του 1941, συνωδεύετο και από την κοινωνικήν αναστάτωσιν, την οποίαν, εννοείται, υπέθαλπον οι κατακτηταί, δια των υπουλοτέρων μέσων. Αι επιτάξεις οικίων, καταστημάτων ξενοδοχείων και εστιατορείων εγίνοντο, τότε, εις ευρυτάτην κλίμακα. Εγενικεύθησαν, τότε, και αι επιτάξεις των τροφίμων του Ελληνικού Λαού, δια την ζωήν του οποίου αι αρχαί της κατοχής επεδείκυον πλήρη αδιαφορίαν.

Εις τας Αθήνας άπειρα καταστήματα, κέντρα, ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, πρώτης και δευτέρας τάξεως, επετάχθησαν δια τους Γερμανούς και τους Ιταλούς αξιωματικούς και στρατιώτας που εγευμάτιζαν πλουσίως και επιδεικτικώς, ενώ σμήνη από πτωχά και πειναλέα Ελληνόπουλα τους παρηκολούθουν με απελπισία και ε­ξάντλησι, έξω από τα εστιατορια, χωρίς κανείς από τους κατακτητάς να συγκινήται με το απελπιστικό θέαμά των.

Αντιθέτως μάλιστα, πολλές φορές οι φρουροί τα έδιωχναν και τα χτυπούσαν και τα δυστυχισμένα παιδιά, τότε, διελύοντο και έφευγαν και ζητούσαν έπειτα κάτι για να φάνε, μέσα εις τα δοχεία των σκουπιδιών που ευρίσκοντο έξω από τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια των κεντρικών δρόμων της πόλεως.»

Αυτές οι εικόνες δεν μας φαίνονται και τόσο ξένες. Και εάν επι­κεν­τρωθούμε στην γειτονιά μας, την οδό Πανεπιστημίου, όπου επιτάξανε οι κατοχικές δυνάμεις τα κεντρικά κτίρια με αποκορύφωμα την Αθηναϊκή Λέσχη, όπου εφόνευσαν τον γηραιό αρχιστράτηγο Κομνηνό Μηλιώτη, ο οποίος μόνος και με ένα μαστίγιο μόνο εξοπλισμένος τολμησε να αντισταθή, τότε ερχόμαστε πολύ κοντά στη σημερινή πραγματικότητα, όπου τα μέλη της Τρόϊκας έχουν εγκατασταθή επί της ιδίας οδού στην Τράπεζα της Ελλάδος σε πολυτελέστατα Γραφεία και με σκανδαλωδώς παχυλούς μισθούς, δήθεν ως φίλοι και σωτήρες της χώρας!

Η σωτηρία όμως είναι μία: Να αλλάξουμε νοοτροπία και προορισμούς. Να εργασθούμε με όπλο τη δικαιοσύνη και την πίστη μας. Να ενωθούμε υπό την αιγίδα της Αγίας μας Εκκλησίας και να μη δεχθή κανένας
Έλ­ληνας να συμμετάσχη σε κυβέρνηση κάτω από διαταγές των νέων εξευγενισμένων κατοχικών δυνάμεων, και προ πάντων να μη δεχθή κανένας Επίσκοπος της Εκκλησίας μας να ορκίση «κυβέρνησιν σχηματιζομένην υπό την διοίκησιν του εχθρού».

π. Γεώργιος Χάας

Σημ. της Συντάξεως: Ο π. Γεώργιος είναι Γερμανικής καταγωγής αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να διατυπώνη την αλήθεια, γιατί ο χριστιανός ποτέ δεν βάζει την Πατρίδα του πάνω από την Αλήθεια. Αυτό του το ήθος, πρέπει να παραδειγματίση όλους μας!

«Ενοριακή Ευλογία» Αρ. Τεύχους 103

Ιανουάριος 2011

᾿Aναδρομή

στίς μέρες

τοῦ πόνου

καί τοῦ ἡρωϊσμοῦ

Τό <ὄχι>

τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου

Χρυσάνθου

To κείμενο πού ἀκολουθεῖ εἶναι μιά ἐπιστολή τοῦ τότε ᾿Αρχιμανδρίτη ῾Ιερώνυμου Κοτσώνη (μετέπειτα ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν), πού τήν ἔστειλε στίς 17 ᾿Απριλίου του 1950 στήν ἐφημερίδα <᾿Εθνικός Κήρρυξ>. Καταθέτει τήν δική του προσωπική μαρτυρία γιά τήν ἄρνηση τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν Χρυσάνθου νά ὁρκίσει τήν κατοχική Κυβέρνηση Τσολάκογλου, πού τή διόρισαν, ἀμέσως μετά τήν πτώση τοῦ μετώπου, οἱ Γερμανοί κατακτητές.

᾿Εντύπωση προκαλεῖ ἡ σταθερότητα, ἡρεμία καί ἀποφασιστικότητα τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου, κατά τήν κρίσιμη στιγμή. Αὐτό πού τόν συνέχει, εἶναι τό χρέος ἐμμονῆς στήν παράδοση τῆς ᾿Εκκλησίας καί στό συμφέρον τοῦ ῎Εθνους. ῾Ως ἐκκλησιαστικός ἡγέτης, θεωρεῖ ἐμπαιγμό καί προδοσία, νά ὁρκίζει, γιά πίστη στήν πατρίδα, κυβέρνηση πού ἐκπροσωπεῖ τόν κατακτητή.

Τό ὑπεροχικό καί συγκλονιστικό, στή συμπεριφορά τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου, ἦταν ὅτι ἀρνήθηκε τήν ὁρκωμοσία γνωρίζοντας τίς συνέπειες αὐτῆς τῆς δυναμικῆς στάσεώς του. ῏Ηταν ἕτοιμος ἀκόμα καί νά ἀποθάνει. Τελικά ἡ γενναία του πράξη τοῦ στοίχισε τήν ἀπώλεια τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ θρόνου.

Σήμερα ἔχουμε μεγάλη ἀνάγκη ἀπό τέτοιες ἐκκλησιαστικές προσωπικότητες. ᾿Από ἡγέτες πού, μέ αὐτοθυσία, θά βάζουν, μπροστά ἀπό τά προσωπικά τους συμφέροντα καί τίς θέσεις ἐξουσίας, τήν πιστότητα στίς θεμελιακές ἀρχές τῆς ἡγετικῆς ἀξιοπρέπειας καί στό χρέος ἐναρμόνισης τῶν κινήσεών τους μέ τίς ἐπιταγές τῆς ᾿Ορθοδόξου συνειδήσεώς τους.

᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 17ῃ ᾿Απριλίου 1950

᾿Αξιότιμον Διεύθυνσιν

<᾿Εθνικοῦ Κήρυκος>

᾿Ενταῦθα

᾿Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά,

Μή παρακολουθήσας ἐξ ἀρχῆς τήν ἐξιστόρησιν τῶν κατά τήν Κατοχήν τοῦ κ. Λούβαρι, εἶδον ἐκ τῆς χθεσινῆς πρός ὑμᾶς ἐπιστολῆς τοῦ καθηγητοῦ κ. Π. Μπρατσιώτη, ὅτι ὁ κ. Λούβαρις, ἀναφερόμενος εἰς τούς λόγους διά τούς ὁποίους ὁ ἀείμνηστος ᾿Αρχιεπίσκοπος ᾿Αθηνῶν Χρύσανθος ἠρνήθη νά ὁρκίσῃ τήν Κυβέρνησιν Τσολάκογλου, ἔγραψεν ὅτι τό ἔπραξε, διότι ἐθεώρει <ἀνάξιον ἑαυτοῦ νά ἐπισημοποιήσῃ Κυβέρνησιν ἀντλοῦσαν τό κῦρος της ἀπό τήν θέ-λησιν τοῦ κατακτητοῦ>. ᾿

Επειδή τοῦτο δύναται νά ἐκληφθῇ ὡς ὑπονοοῦν ὅτι ὁ ἀείμνηστος, εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν ὑπεράνω τοῦ ἐθνικοῦ συμφέροντος ἔθετε τό προσωπικόν του κῦρος, παρακαλῶ νά μοῦ ἐπιτρέψητε νά σᾶς πληροφορήσω τά κάτωθι.

῎Εχων τότε ὡς Γραμματεύς τῆς ῾Ι. Συνόδου εὐκαιρίαν καθημερινῆς μετά τοῦ ἀοιδήμου ἀνδρός ἐπαφῆς, καί παρακολουθήσας ἐκ τοῦ σύνεγγυς τό ζήτημα, εἶμαι εἰς θέσιν νά γνωρίζω πῶς ἀκριβῶς ἐξειλίχθη.

Πράττω τοῦτο μετά πολλῆς δυσκολίας, διότι ὁ μεταστάς ἀπεστρέφετο πᾶσαν δημοσιότητα περί τήν δρᾶσιν του καί τό ἔργον του, ἐφ᾿ ὅσον ὅμως ἤρχισαν νά κυκλοφοροῦν γραπτῶς ἐντυπώσεις μή ἀποδίδουσαι καλῶς ὅ,τι πραγματικῶς ἔγινε, φρονῶ ὅτι εἶναι χρέος καί πρός τήν ἱστορικήν ἀλήθειαν, ἀλλά καί πρός αὐτό τό ῎Εθνος, ἵνα ἡ ὑψηλά ἠθικῶς ἱσταμένη προσωπικότης τοῦ ἐκλιπόντος, ἡ ὁποία καί διά τούς ἐπιγενεστέρους θά ἀποτελῇ πηγήν ἐμπνεύσεως καί φρονηματισμοῦ, μή σκιασθῇ ἀπό τοιαύτας πληροφορίας.

Τό ἀπόγευμα τῆς προτεραίας τῆς ὁρκωμοσίας τῆς Κυβερνήσεως Τσολάκογλου, μοῦ εἶχεν εἴπει ὅτι θά τόν ἐπε-σκέπτετο ὁ οἰκογενειακῶς μετ᾿ αὐτοῦ συνδεόμενος καί μέλλων νά μετάσχῃ τῆς ὁρκισθησομένης Κυβερνήσεως, κ. Πλ. Χατζημιχάλης, διά νά τόν παρακαλέσῃ νά μή ἐπιμείνῃ εἰς τήν ἄρνησίν του, ὅπως ὁρκίσῃ τήν Κυβέρνησιν Τσολάκογλου.

῞Οταν τόν ἠρώτησα, ἐάν θά συνέχιζεν ἐπιμένων νά μή ὁρκίσῃ τήν Κυβέρνησιν, μοῦ εἶπεν ἁπλῶς ὅτι καί πάλιν θά ἠρνεῖτο.

Τήν ἑπομένην τό πρωΐ, ὅταν ἐνωρίς εἰσῆλθον διά τήν συνήθη συνεργασίαν εἰς τό γραφεῖον του, τόν εἶδον νά φέρει τά σημεῖα κοπώσεως περισσότερα ἤ κατά τάς προηγουμένας ἀγωνιώδεις ἐκείνας ἡμέρας. Μαντεύων τήν αἰτίαν, τόν ἠρώτησα ἐάν δέν ὑπῆρχε περιθώριον ἐπανεξετάσεως τοῦ ζητήματος τῆς ὁρκωμοσίας τῆς Κυβερνήσεως.

Τότε ἐκεῖνος, μέ τόν συνήθη ἤρεμον τόνον του, ἀλλά καί ἔχων πλήρη τήν συναίσθησιν ὅτι, κατά τάς τραγικάς ἐκείνας στιγμάς ὁλοκλήρου τοῦ ῎Εθνους τά βλέμματα ἦταν ἐστραμμένα πρός αὐτόν, μοῦ εἶπε·

<Δέν ἠθέλησα νά κάμω κάτι τό ὁποῖο νά εἶναι ἀντίθετο πρός τήν παράδοσιν τῆς ᾿Εκκλησίας καί πρός τά συμφέροντα τοῦ ῎Εθνους.

Χθές βράδυ μέ ἐπεσκέφθη ὁ κ. Χατζημιχάλης καί ἐπί δύο καί ἡμίσειαν ὥρας συνεζήτησα τό θέμα μαζί του. Τοῦ ἠρνήθην.

᾿Απόψε δέ, εἰς ὁλονύκτιον προσευχήν, ἐπανεξήτασα τό ζήτημα, ἐάν θά πρέπει νά ὁρκίσω τήν Κυβέρνησιν Τσολάκογλου, ἀλλά πάλιν εἶδον ὅτι πρέ-πει νά ἀρνηθῶ.

῾Ο ὅρκος δι᾿ ἐμέ εἶναι ἱερός καί δέν νομίζω ὅτι πρέπει νά συνεργήσω εἰς ὁρκωμοσίαν, ἡ ὁποία ἐκ προτέρου γνωρίζω ὅτι δέν εἶναι ἀληθής, καί ἑπομέ-νως ἀποτελεῖ ἐμπαιγμόν τῆς ὁρκωμοσίας.

Διότι οἱ ὁρκιζόμενοι εἰς ποῖον θά ὁμόσουν πίστιν, ἀφοῦ τήν προέλευσίν των καί τήν ὑπόστασίν των τήν ἀντλοῦν ἐκ τοῦ κατακτητοῦ; Κυβέρνησις ἑλληνική ἐξακολουθεῖ νά ὑπάρχῃ.

᾿Εδῶ πρέπει νά κυβερνήσουν ἤ οἱ κατακτηταί ἀπ᾿ εὐθείας, ἤ ῞Ελληνες ἀνώτεροι ὑπάλληλοι>.

῞Οταν δέ τοῦ ὑπεδήλωσα τάς συνεπείας, τάς ὁποίας θά εἶχεν ἡ ἐπιμονή του εἰς τήν ἄρνησιν, τότε ἐκεῖνος μοῦ ἀπήντησε, καί πάλιν ἠρέμως, ἀλλά σαφῶς·

<᾿Ανεμέτρησα ὅλας τάς συνεπείας. Τό περισσότερον τό ὁποῖον μποροῦν νά μοῦ κάμουν, εἶναι νά μοῦ ἀφαιρέσουν τήν ζωήν. Εἶμαι ἕτοιμος πρός τό συμφέρον τοῦ ῎Εθνους καί ἐν τῇ ἐκτελέσει τοῦ καθήκοντός μου νά ἀποθάνω>.

Πόσον αὐτήν τήν ὑπέροχον στάσιν τήν ὑπαγόρευσεν ἀνωτέρα ἐκκλησιαστική καί ἐθνική συνείδησις καί ὄχι ὁ φόβος μήπως θιγῇ τό προσωπικόν του κῦρος, ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ ὅτι αὐτό τό ὁποῖο δέν ἤθελε νά γίνῃ ὑπό τοῦ ἰδίου ὡς τοῦ ἀνωτάτου ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργοῦ, δέν ἐπεθύμει νά γίνῃ καί ὑπ᾿ οὐδενός ἄλλου κληρικοῦ.

Δι᾿ αὐτό, ἐπειδή κατ᾿ ἐκείνην τήν πρωΐαν ἔπρεπε νά μεταβῇ εἰς τήν κηδείαν τοῦ συζύγου τῆς κ. Σοφίας Σπανουδάκη, καί φοβούμενος μήπως κατά τήν διάρκειαν τῆς ἀπουσίας του ὑποκλαπῇ ἡ ἐντολή πρός ἐφημέριον τινά τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς ἵνα ἐκεῖνος τελέσῃ τήν ὁρκωμοσίαν, ἐπειδή δέ καί ὁ πρωτοσύγγελός του ἠσθένει, ἐπεφόρτισε τόν ὑποφαινόμενον νά μή ἀπομακρυνθῇ ἀπό τῆς ᾿Αρχιεπισκοπῆς καί νά ἐπιστατήσῃ, ἵνα μή, καθ᾿ οἱονδήποτε τρόπον, ἐκφύγῃ τυχόν ἐκ τοῦ ᾿Αρχιεπισκοπικοῦ Γραφείου, ἐντολή πρός τέλεσιν τῆς ὁρκωμοσίας ὑπό οἱουδήποτε κληρικοῦ.

Ταῦτα διά τήν ἀκρίβειαν.

Μετά πάσης τιμῆς

᾿Αρχιμ. ῾Ιερώνυμος Κοτσώνης

῾Ιερά Μονή ᾿Ασωμάτων Πετράκη

῾Οδός ᾿Ιωάν. Γενναδίου, ᾿Αθῆναι

Από το περιοδικό "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙ" ( 1.10.2009) του Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ