Ο Χριστιανισμός απειλείται στα μέρη που γεννήθηκε

Ο Χριστιανισμός απειλείται στα μέρη που γεννήθηκε

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Οι επισκέψεις και οι συναντήσεις των Ελληνορθοδόξων  Πατριαρχών Αντιοχείας κ. Ιωάννη και Ιεροσολύμων κ. Θεοφίλου με θρησκευτικές και πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδος, της Κύπρου και άλλων χωρών είχαν ως κύριο θέμα τους άμεσους κινδύνους για τις ζωές τους, που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι στα μέρη όπου γεννήθηκε η Εκκλησία και ιδρύθηκαν τα πρεσβυγενή* Πατριαρχεία. 

Ο  Πατριάρχης Αντιοχείας συναντήθηκε με τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Βουλγαρίας, με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου με εκπροσώπους του Πατριαρχείου της Μόσχας και με τον Γ.Γ. Θρησκευμάτων της Ελλάδος Γιώργο Καλαντζή. Επίσης είχε συνεργασία με τους στον Λίβανο υπ’ αυτόν Μητροπολίτες. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων συναντήθηκε πρόσφατα με τους Προέδρους των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ και της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Επισκέφθηκε επίσης την Ελλάδα και συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδος, με τον Πρωθυπουργό της και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλα. 

            Υπενθυμίζεται ότι στα Ιεροσόλυμα Σταυρώθηκε και Αναστήθηκε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, με την Πεντηκοστή ιδρύθηκε η  Εκκλησία και στην Ιερουσαλήμ, προ της καταστροφής της από τα ρωμαϊκά στρατεύματα, συνήλθε η Αποστολική Σύνοδος  υπό την προεδρία του Αποστόλου Ιακώβου. Κάθε Βήμα στην Αγία Γη είναι τόπος προσευχής, λατρείας και προσκυνήσεως για τους Χριστιανούς: Ο Πανάγιος Τάφος, η Βηθλεέμ, η Γεθσημανή, ο Ιορδάνης ποταμός, το Όρος των Ελαιών, τα Μοναστήρια. Όλα θυμίζουν ότι για 2.000 περίπου χρόνια η Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Ελληνισμός τα διαφυλάσσουν.

Σήμερα το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα. Φανατικοί Εβραίοι κακοποιούν Χριστιανούς, το κράτος του Ισραήλ με διάφορους τρόπους έχει πρόγραμμα να ιδιοποιηθεί σημαντικούς  χώρους του Πατριαρχείου στην παλαιά πόλη και στον χριστιανικό τομέα και μεθοδεύει δια των εποίκων να καταπατήσει εκτάσεις που ανήκουν σε Μονές του. Επίσης δια του στρατού του το Ισραήλ επιδίωξε να εκδιώξει από τη Γάζα  ποίμνιο του Πατριαρχείου. Δικαίως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλας απένειμε τιμητικές διακρίσεις στον ηγούμενο της Μονής Αγίου Πορφυρίου Γάζας Αρχιεπίσκοπο Τιβεριάδος Αλέξιο και τον βοηθό του Αρχιμανδρίτη Σίλα που και οι δύο κατά την ισοπέδωση της πόλης και της περιοχής της Γάζας από τα ισραηλινά στρατεύματα έμειναν στο εκεί Μοναστήρι μαζί με το ποίμνιό τους που προστάτευαν, λέγοντας ότι θα υποστούν ό, τι και αυτό. Η ηρωική και σύμφωνη με τη χριστιανική διδασκαλία ενέργειά τους έσωσε τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων.

Υπό την εκκλησιαστική  δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων είναι και η Μονή Σινά, που κρατικά ανήκει στην Αίγυπτο και αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα από την κυβέρνησή της, που θέλει να καταπατήσει κτήματά της και να τα μετατρέψει σε τουριστικά κέντρα.

Στην Αντιόχεια, μετά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, μαζεύτηκαν οι μαθητές του Ιησού και στην πόλη αυτή ονομάστηκαν Χριστιανοί. Ο Απόστολος Παύλος πηγαίνοντας προς τη Δαμασκό δια θαύματος από διώκτης των Χριστιανών κατέστη ο Απόστολος των Εθνών. Οι Ελληνορθόδοξοι του Πατριαρχείου Αντιοχείας νιώθουν μεγάλη ευλογία γιατί μιλάνε τα αραμαϊκά, τη γλώσσα, που μιλούσε ο Ιησούς Χριστός.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας έχει υπό την δικαιοδοσία του τους Ορθοδόξους  των Συρίας, Λιβάνου, Ιράν, Ιράκ, Ομάν, Μπαχρέιν, Κατάρ, ΗΑΕ και της Κιλικίας, που σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Ακριβώς διότι η Αντιόχεια είναι υπό τουρκική κυριαρχία η έδρα του Πατριαρχείου έχει μεταφερθεί στη Δαμασκό. Το Πατριαρχείο λέγεται πάντα Ελληνορθόδοξο, αλλά λόγω αβελτηρίας της Ελληνικής Πολιτείας και επεμβάσεων των Ρώσων έχει στην ουσία καταστεί Αραβορθόδοξο. Μετά την «αραβική άνοιξη», που εκδηλώθηκε το 2010/11 σε αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, το Πατριαρχείο διέρχεται περίοδο έντονης δοκιμασίας, λόγω και μετανάστευσης του ποιμνίου του. Στο Ιράκ από το 2003 το Πατριαρχείο έχει χάσει το 80% του ποιμνίου του. Στη Συρία και ειδικότερα στο Χαλέπι από 200.000 που ήσαν οι Χριστιανοί πριν από τον πόλεμο σήμερα είναι λιγότεροι από 20.000. Στην περιοχή της Δαμασκού λεηλατήθηκαν μοναστήρια, στο Χαλέπι απήχθησαν και εφονεύθησαν κληρικοί, το 2025 η τρομοκρατική επίθεση αυτοκτονίας σουνιτών τζιχαντιστών στον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία της Δαμασκού προκάλεσε τον θάνατο 25 πιστών και τον τραυματισμό 63. Στον Λίβανο πύραυλοι του Ισραήλ έπληξαν Ελληνορθοδόξους οικισμούς και κατέστρεψαν τον Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου. Γενικά οι Χριστιανοί στον Λίβανο βρίσκονται μεταξύ των πυρών της Χεζμπολά και του Ισραήλ και ως διέξοδο επιβίωσης βρίσκουν τη μετανάστευση.

Η περιοχή της Αιγύπτου, έδρα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, είναι η κοιτίδα του μοναχισμού ανατολικής και δυτικής Εκκλησίας και σημαντικών θεολόγων, όπως οι άγιοι Αθανάσιος και Κύριλλος, οι οποίοι συνέβαλαν αποφασιστικά στην καθιέρωση των δογμάτων της Εκκλησίας. Ιδρυτής της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας είναι ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος. Η θέση του Ελληνορθοδόξου Πατριάρχου  Αλεξανδρείας στη ζωή της αρχαίας Εκκλησίας φαίνεται και από το τίτλο του. Πρώτος που ονομάστηκε «Πάπας» ήταν ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας. Πρώτος Πάπας ονομάστηκε ο Μέγας Αθανάσιος από τον Μέγα Βασίλειο, ο οποίος καλεί τον Ρώμης απλώς «Επίσκοπο» Ρώμης.  Τον τίτλο του Πάπα προσοικειώθηκε ο Ρώμης τέσσερις αιώνες μετά. Αυτό το σπουδαίο στη φήμη  Πατριαρχείο κατά τον 20ό αιώνα απλώθηκε σε όλη την Αφρική, με την ιεραποστολή φωτισμένων ελληνορθοδόξων κληρικών. Το Πατριαρχείο επλήγη από το χάσιμο του μεγίστου μέρους του  ελληνικού ποιμνίου του, λόγω της πολιτικής του Νάσερ και, από το 2022, αντιμετωπίζει μείζον πρόβλημα με την ίδρυση της Ρωσικής Πατριαρχικής Εξαρχίας στην Αφρική, με κέντρο το Κάϊρο. Το Πατριαρχείο της Μόσχας υποστηρίζει  ότι με την ίδρυση της Εξαρχίας του άνω των εκατό κληρικών του Πατριαρχείου Αλεξανδρειας εντάχθηκαν σε αυτήν.

Το Πατριαρχείο της Μόσχας δήλωσε ότι προχώρησε στην ενέργεια της δημιουργίας Εξαρχίας στην Αφρική, λόγω της στάσεως του σημερινού Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου στο Ουκρανικό. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση αναφέρει ότι τον Οκτώβριο του 2018 ο κ. Θεόδωρος συλλειτούργησε με τον κανονικό ( υπό το Πατριαρχείο της Μόσχας) Μητροπολίτη Κιέβου κ. Ονούφριο και απευθυνόμενος στους πιστούς, τους προέτρεψε να μείνουν πιστοί στην Κανονική Εκκλησία. Στις 27 Σεπτεμβρίου 2019 επανέλαβε τα ίδια. Όμως, στις 8 Νοεμβρίου 2019, κατόπιν παραινέσεων της ελληνικής κυβερνήσεως και άλλων ισχυρών παραγόντων, ο Πατριάρχης Θεόδωρος αναγνώρισε τους σχισματικούς, τους οποίους προώθησε η κυβέρνηση της Ουκρανίας, με την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.-

*Πρεσβυγενή καλούνται τα Πατριαρχεία που ιδρύθηκαν κατά τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού. Η σειρά των αντιστοίχων  Εκκλησιών κατά χρονολογική σειρά ιδρύσεως είναι των Ιεροσολύμων, της Αντιοχείας, της Ρώμης, της Αλεξανδρείας, και της Κωνσταντινούπολης.  Κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο ο Αλεξανδρείας είχε τη δεύτερη θέση, μετά τον Ρώμης. Μετά την καθιέρωση σειράς πολιτικής και εκκλησιαστικής  αξιολογήσεως τοποθετήθηκε στη σειρά των πρεσβείων τιμής πρώτη η Εκκλησία της Ρώμης, ως πρώτη πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεύτερη η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας σε αυτήν,  τρίτη η της Αλεξανδρείας, ως μεγαλούπολης της εποχής, τετάρτη η της Αντιοχείας και πέμπτη η των Ιεροσολύμων, πόλης η οποία είχε σχεδόν εγκαταλειφθεί μετά την ολοτελή καταστροφή της από τα υπό τον αυτοκράτορα Τίτο ρωμαϊκά στρατεύματα, το 70 μ.Χ.. Μετά το Μεγάλο Σχίσμα η Εκκλησία της Ρώμης δεν αποτελεί μέρος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από την είσοδο των χιτλερικών στρατευμάτων στην Αθήνα και τη γενναία στάση του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Συμπληρώθηκαν επίσης 80 χρόνια από την παραίτηση του διαδόχου του, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από τη θέση του Αντιβασιλέως, η οποία του είχε ανατεθεί ομοφώνως από τα τότε Κόμματα και τους Συμμάχους. Και οι δύο προσέφεραν σημαντικά στην αντίσταση των Ελλήνων έναντι των εισβολέων και μένουν στην ιστορία χρονολογικά ως ο πρώτος και ο τελευταίος των αντιστασιακών.

            Στις 27 Απριλίου 1941 εισήλθαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδος τα χιτλερικά στρατεύματα. Παρά τις απειλές που δέχθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνήθηκε να μετάσχει στην παράδοση της ανοχύρωτης πόλης, λέγοντας: «Ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της Πατρίδος του εις ουδένα ξένον. Ο Αρχηγός της Εκκλησίας έν καθήκον έχει: Να φροντίση δια την απελευθέρωσίν της». Στη συνέχεια του ζητήθηκε να ορκίσει την πρώτη κυβέρνηση της κατοχής. Επίσης αρνήθηκε λέγοντας: «Ο Βασιλεύς και η Ελληνική Κυβέρνησις ανεχώρησαν δια να συνεχίσουν τον αγώνα της Ελλάδος εις την Κρήτην. Ως εκ τούτου ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν δύναται να ορκίση κυβέρνησιν σχηματιζομένην υπό την διοίκησιν του εχθρού».

             Ο αναλαβών χρέη διοικητού των Αθηνών Γερμανός στρατάρχης Φον Στούμμε θέλησε να τον πειθαρχήσει και τον επισκέφθηκε στην Αρχιεπισκοπή. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος τον δέχθηκε με ψυχρότητα. Στάθηκε όρθιος μην επιτρέποντας και στον χιτλερικό αξιωματικό να καθίσει και δεν του έδωσε το χέρι του. Όταν ο Γερμανός του ζήτησε η Εκκλησία να συνεργασθεί με τα κατοχικά στρατεύματα απάντησε: «Η Εκκλησία της Ελλάδος ευρέθη πάντοτε παρά το πλευρόν του Ελληνικού Λαού εις τους αγώνας του και να είσθε βέβαιος ότι δεν θα λείψη να πράξη το καθήκον της και κατά την κρίσιμον ταύτην περίστασιν». Όταν έλαβε την απάντηση αυτή ο Γερμανός στρατάρχης έμεινε για λίγο σιωπηλός, κτύπησε μεταξύ τους τα τακούνια των υποδημάτων του, υποκλίθηκε και αποχώρησε σιωπηλός και αισθητά βλοσυρός… Σε σύντομο χρονικό διάστημα η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου μεθόδευσε την απομάκρυνσή του Χρυσάνθου από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, που συνέβη στις 2 Ιουλίου 1941, δηλαδή 66 ημέρες μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα.

            Μετά την παραίτηση του Χρυσάνθου Αρχιεπίσκοπος ανέλαβε ο από Κορίνθου Δαμασκηνός. Οι κατοχικές δυνάμεις ήλπιζαν ότι θα είναι συνεργάσιμος. Διαψεύσθηκαν. Ο Αγγελος Σικελιανός το πρόβλεψε, γράφοντας ότι θα είναι «θεοπρόβλητος και κοσμοπρόβλητος εθνικός μας ηρωικός και κοινωνικός Αγωνιστής». Και έτσι ήταν.  Στα χρόνια της κατοχής ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός αγωνίστηκε να μετριάσει την πείνα και να απαλύνει την εξαθλίωση των Ελλήνων και με τη συνεργασία του αστυνομικού διευθυντού Αγγέλου Έβερτ να διασώσει από τον θάνατο Εβραίους στο θρήσκευμα. Επίσης είχε αποδοτική συνεργασία με την εκτός Ελλάδος νόμιμη κυβέρνηση και  με αντιστασιακές οργανώσεις.  Για τον συντονισμό τους και την αποτροπή των μεταξύ τους προστριβών ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε την πρόταση του Ι. Τσιγάντε για τη δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου. Η κατάδοση και ο ηρωικός θάνατος του Τσιγάντε δεν επέτρεψαν την υλοποίηση της συγκροτήσεως του, στο οποίο, κατόπιν συμφωνίας, θα προέδρευε ο Αρχιεπίσκοπος και θα συμμετείχαν οι Γ. Παπανδρέου, Παν. Κανελλόπουλος, Στ. Στεφανόπουλος, Αλ. Μυλωνάς και Κων. Τσάτσος.

            Την αντιστασιακή δράση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού αντελήφθησαν οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών και στις αρχές Μαΐου 1944 τον έθεσαν υπό στενή παρακολούθηση. Ενόχλησε τους Γερμανούς ότι τέλεσε τρισάγιο για τους εκτελεσθέντας στην Καισαριανή 200 πατριώτες την πρωτομαγιά του 1944, και ότι έδωσε εντολή στις υπηρεσίες της Αρχιεπισκοπής να εντοπίσουν τα ονόματα των νεκρών, προφανώς για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Ο Αρχιεπίσκοπος ανακρίθηκε και ετέθη σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι του στο Ψυχικό, που τώρα έχει γίνει ιδιωτική κατοικία… Το σχέδιο για τη μεταφορά του Αρχιεπισκόπου στη Γερμανία και τον εγκλεισμό του σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως ματαιώθηκε λόγω του ότι είχε αρχίσει να  καταρρέει το Γ΄ Ράιχ…  

Το χιτλερικό καθεστώς κατέρρεε, οι Γερμανοί στις 11 Οκτωβρίου του 1944 αποχώρησαν από την Αθήνα, ο λαός πανηγύρισε, αλλά κατέστη πιο αισθητό το σχέδιο του ΚΚΕ να επιβάλει στην Ελλάδα κομμουνιστικό καθεστώς, με την προπαγάνδα ότι πατριώτες ήσαν μόνο οι οπαδοί του και όλοι οι άλλοι Έλληνες ήσαν προδότες, συνεργάτες των Γερμανών, φασίστες… Ο ΕΛΑΣ αντί να καταθέσει τα όπλα, στις αρχές Δεκεμβρίου 1944 προχώρησε στον πρώτο γύρο, με την αιματηρή ένοπλη εξέγερση στην Αθήνα και γενικότερα στην Αττική. Ενώπιον της προκληθείσης κρίσιμης κατάστασης ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Ουίνστον Τσόρτσιλ τα Χριστούγεννα του 1944 ήρθε στην Αθήνα, όπου και συνεκλήθη ευρεία σύσκεψη, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, στην οποία συμμετέσχον, πλην του Τσόρτσιλ, οι αρχηγοί όλων των Κομμάτων και του ΚΚΕ – ΕΛΑΣ καθώς και οι πρεσβευτές των ΗΠΑ, Γαλλίας, Αγγλίας, και ΕΣΣΔ.  Σε αυτήν ο Άγγλος πρωθυπουργός σημείωσε ότι ήταν στην Αθήνα με τη συγκατάθεση των Ρούσβελτ και Στάλιν για να βοηθήσει στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και στο να καταστούν οι κάτοικοί της ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.

Η σύσκεψη οδηγήθηκε σε αδιέξοδο και τελικά όλοι – και οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ – ΕΛΑΣ  - αποφάσισαν τον διορισμό του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού στη θέση του Αντιβασιλέως, ως έχοντος κύρος και ηγετικές ικανότητες. Ορκίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1944 ενώπιον του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και της Ιεράς Συνόδου. Από την ημέρα εκείνη ξεκινά μια μεγαλύτερη δοκιμασία για τον Αρχιεπίσκοπο, που επηρέασε σοβαρά και την υγεία του. Αντί να αρχίσει η ανάπτυξη της χώρας εντείνεται ο εμφύλιος πόλεμος. Μετά τη  συμφωνία της Βάρκιζας (12/2/1945) για εσωτερική ειρήνευση ο αντιβασιλέας Αρχιεπίσκοπος  ενέτεινε τις προσπάθειές του προς όλες τις κατευθύνσεις για την επαναφορά ομαλού βίου στη χώρα. Εις μάτην.

Η ένοπλη σύγκρουση κατέστη αδυσώπητη. Στη ρευστή πολιτική ζωή οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Τον Οκτώβριο του 1945 η κυβέρνηση υπό τον Π. Βούλγαρη παραιτήθηκε και ουδείς πολιτικός αρχηγός δεχόταν να αναλάβει πρωθυπουργός. Προ του αδιεξόδου ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος και τη θέση του πρωθυπουργού για να πιέσει και να δώσει χρόνο να αναλάβει κάποιος πολιτικός. Σε δύο εβδομάδες, την 1^η Νοεμβρίου 1945 ορκίστηκε η κυβέρνηση Παν. Κανελλόπουλου, η οποία σε 22 ημέρες αντικαταστάθηκε από την Κυβέρνηση Σοφούλη. Αυτή διεξήγαγε εκλογές την 31^η Μαρτίου 1946, χωρίς τη συμμετοχή του ΚΚΕ και ο Κων. Τσαλδάρης ανέλαβε την κυβέρνηση. Ο Δαμασκηνός κατάκοπος και ασθενών θεώρησε ότι με τη διεξαγωγή των εκλογών περάτωσε το έργο που ανέλαβε και παραιτήθηκε από τη θέση του Αντιβασιλέως για να επανέλθει στα αρχιεπισκοπικά του καθήκοντα.

Στην «ΕΣΤΙΑ» της 5^ης Απριλίου 1946 αναγράφηκε πως με έγγραφό του ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, δια του πρωθυπουργού, υπέβαλε στον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ την παραίτησή του. Στο μακροσκελές έγγραφό του υπενθύμισε τις συνθήκες υπό τις οποίες ανέλαβε το υψηλό αξίωμα, ήτοι σε μιαν Ελλάδα την οποία έφερε στο χείλος της καταστροφής ο εμφύλιος σπαραγμός και στην οποία το ελεύθερο Ελληνικό κράτος «περιοριζόταν σε ολίγα τετράγωνα των Αθηνών». Και συνέχισε ο Αρχιεπίσκοπος: «Με πραγματικούς κόπους και μόχθους και εν μέσω απείρων δυσχερειών, πανταχόθεν προβαλλομένων, επετεύχθη να αποκατασταθή η τάξις και το κράτος του Νόμου εις όλην την χώραν και να φθάση η Ελλάς εις ελευθέρας και γνησίας εκλογάς…».

Στις 20 Μαΐου 1949 ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός υπέστη καρδιακή προσβολή και απεβίωσε. Στις 28 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους απεβίωσε και ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Ο πολύς  λαός τους πένθησε, επώνυμοι και ανώνυμοι. Ήσαν προκαθήμενοι με ηγετικά προσόντα, εκκλησιαστική παρρησία, αφιλοκέρδεια, αγάπη στο ποίμνιο και πνεύμα αυτοθυσίας.-

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας. Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 – 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής – όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών – δεν είναι επιστημονικά δυνατή.

            Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη. Επί πλέον η ιστορία αποδεικνύει ότι η εκτελεστική εξουσία   έχει την τάση να καταχράται την ισχύ της και να χρησιμοποιεί την δικαστική για να προωθεί τις αποφάσεις της, έστω και αν αυτές είναι σε βάρος του λαού. Η προσπάθεια της χειραγώγησης της δικαιοσύνης φαίνεται και στις ΗΠΑ, όπου η ζωή εκατομμυρίων πολιτών εξαρτάται από τις τελεσίδικες αποφάσεις εννέα ισοβίων δικαστών, που αποτελούν το ανώτατο δικαστήριο. Λόγω της ισχύος αυτών των ανωτάτων δικαστών ιδιώτες, κόμματα και  ιδεολογικά λόμπις δαπανούν δεκάδες εκατομμυρίων για την υποστήριξη υποψηφίων ή/και για υπέρ αυτών αποφάσεις…

 

Προδοσία: Από τον Ιούδα 

στο σήμερα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Ένας από τους κύριους παράγοντες της θεοστυγούς συμπαιγνίας  στο έγκλημα της δίκης  και της καταδίκης του Ιησού Χριστού ήταν «ο δούλος (στα πάθη του) και δόλιος μαθητής Του Ιούδας ο Ισκαριώτης», ο προδότης κατά τον Οίκο (τροπάριο) της Εσπέρας της Μεγάλης Τετάρτης. Στην υμνολογία της ίδιας ημέρας σε άλλο τροπάριο γράφεται, (σε μεταφορά στην ομιλούμενη γλώσσα μας από τον μακαριστό π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο): «Κύριε ο απαίσιος Ιούδας ο Ισκαριώτης περιφρόνησε τον αιώνιο νόμο της φιλίας (ο οποίος δεν επιτρέπει να πράττουμε κακά κατ’ εκείνου που μας αγαπά και ευεργετεί) και μηχανεύθηκε δόλια και φοβερά σχέδια εναντίον Σου». Με ένα φιλί τον παρέδωσε, τον πούλησε ορθότερα τριάντα αργύρια στους διώκτες Του, για να δικαστεί και να θανατωθεί.

            Στη δίκη του Ιησού Χριστού οι Εβραίοι δικαστές είχαν μίσος και προκατάληψη σε βάρος του Θεανθρώπου και για να εξυπηρετήσουν την προειλημμένη απόφασή τους παρέβησαν βασικές αρχές της ιουδαϊκής δικονομίας. Συγκεκριμένα αγνόησαν τις αρχές της δημοσιότητας των συζητήσεων, το δικαίωμα του κατηγορουμένου προς υπεράσπισή του, το ανεπίτρεπτό της ψευδορκίας και το απαραίτητο της μαρτυρικής καταθέσεως προς στήριξη της κατηγορίας. (Βλ. σχ. μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου «Μία θεοστυγής συμπαιγνία – Η δίκη του Ιησού και αι κατ’ αυτήν δικονομικαί παραβάσεις», Εκδ. Μητρ. Κερκύρας, 2024, σελ. 28).

Αν για τους χριστιανούς η προσωποποίηση της προδοσίας είναι ο Ιούδας, για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ο Εφιάλτης και για τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821 ο Πήλιος Γούσης και ο Δημήτρης Νενέκος. Κατά το μέγα λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσης των Λίντελ και Σκοτ «προδίδω» σημαίνει και ότι «παραδίδω τον ευεργέτη μου στον εχθρό». Ευεργέτης μπορεί να είναι ένα πρόσωπο, ένας οργανισμός, η Πατρίδα, η Εκκλησία. Κίνητρα του προδότη ο πλουτισμός και γενικά το συμφέρον, το μίσος. Ιδεολογία του ο κυνισμός, ο μηδενισμός και ο αμοραλισμός.

Κατά το χρηστικό λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών προδοσία είναι η παράβαση αρχών ή/και ηθικών αξιών και ειδικότερα η πρόκληση βλάβης εθνικής, ιστορικής, πολιτικής, θρησκευτικής. Η προδοσία είναι ένας  πειρασμός πολύ δύσκολα αντιμετωπίσιμος για τον άνθρωπο της κάθε εποχής, από τον Αδάμ έως  τις ημέρες μας, και εμφανίζεται υπό διάφορες μορφές.

Παύλος Μελάς: Δεν τον ξεχνάμε

 

 

Του Γιώργου  

Παπαθανασόπουλου

            Στις 13 Οκτωβρίου 1904 εφονεύθη από οθωμανικά πυρά ο ήρωας του Μακεδονικού Αγώνα Παύλος Μελάς. Δεν τον ξεχνάμε. Στο βιβλίο – βιογραφία που έγραψε γι’ αυτόν η αγαπημένη του σύζυγος Ναταλία Μελά - Δραγούμη και εκδόθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1926*, στον πρόλογό του, γράφεται χαρακτηριστικά:

            «Το βιβλίο αυτό, γράφηκε από τον πόθο να ξαναφέρη στη ζωή τον Παύλο Μελά…για να ιδή ο καθένας πώς πραγματικά ήταν αυτός και η ζωή του…Ο Παύλος Μελάς αγωνίσθηκε για να μην καταστρέψουν οι Βούλγαροι τον τρόπο του σκέπτεσθαι και του αισθάνεσθαι που λέγεται Ελληνισμός. Άλλοι θ’ αγωνισθούν κατά μεγαλύτερων εχθρών. Άλλοι για τη συντήρηση της οικογένειας, του γένους, για τη θρησκεία, για την επιστήμη, για την τέχνη. Όλους μπορεί να τους βοηθήση, να τους στηρίξη στις ώρες τις αδύνατες. Γιατί όλες οι ευγενικές ιδέες έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους. Και καμιά δεν προκόβει χωρίς ηρωισμό». Τί προφητικός ο λόγος! Πράγματι σήμερα πυρήνες Ελλήνων αγωνίζονται για τη συντήρηση του γένους, της θρησκείας, της οικογένειας.

            Ο Παύλος Μελάς άφησε τις ανέσεις των Αθηνών για τα «ποδόλουτρα» των λασπόνερων και τις κάθε είδους κακουχίες, με σκοπό να αντισταθεί και  να βοηθήσει να μείνει Ελληνική η Μακεδονία. Ο ίδιος γνώριζε ότι ήταν πολύ πιθανό να θυσιαστεί εκεί. Όμως δεν δίστασε να το τολμήσει. Στο σημειωματάριό του, που διέσωσε και εξέδωσε με τη βιογραφία του η Ναταλία Μελά, γράφει, μεταξύ άλλων, την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 1904, εν όψει της αναχώρησής του:

Η Παναγία η Αθηνιώτισσα

 

Η Παναγία η Αθηνιώτισσα 

διαψεύδει και εκθέτει

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η Παναγία η Αθηνιώτισσα ήταν στο σημαντικότερο μνημείο του κόσμου, στον Παρθενώνα, και η ιστορία της διαψεύδει τους αντιθέους προπαγανδιστές και εκθέτει τους αλαζόνες Άγγλους. Οι πρώτοι υποστήριξαν και προσπάθησαν να εγκαταστήσουν στο νέο Μουσείο της Ακροπόλεως την προπαγάνδα τους, ότι οι χριστιανοί κατέστρεψαν τον Παρθενώνα. Οι δεύτεροι χάλασαν την ομορφιά του μνημείου εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία των σκλαβωμένων Ελλήνων να αντισταθούν. Υπήρξαν και οι άλλοι πολιτισμένοι, οι Ενετοί, οι οποίοι βομβάρδισαν την κατεχόμενη από τους Οθωμανούς Ακρόπολη των Αθηνών και δεν δίστασαν να βομβαρδίσουν και τον ναό του Παρθενώνα, τον οποίο οι πολιορκούμενοι αλλόθρησκοι είχαν  μετατρέψει σε πυριτιδαποθήκη. Ο Βρετανός Έλγιν και ο Ενετός Μοροζίνι ήσαν οι υπαίτιοι του βαρύτατου τραυματισμού των αριστουργημάτων που παραμένουν πάντα οι σε βάρος τους μάρτυρες βαρύτατων κατηγοριών.

            Οι Έλληνες περί τον έβδομο μετά Χριστόν αιώνα αποφάσισαν να μετατρέψουν τον εγκαταλελειμμένο  Παρθενώνα σε χριστιανικό ναό και να τον αφιερώσουν στην Παναγία την Αθηνιώτισσα. Έτσι τον συντήρησαν και τον σεβάστηκαν ως κληρονομιά των προγόνων τους. Οι τροποποιήσεις στις οποίες προέβησαν δεν έθιξαν καθόλου το μνημείο. Ο Ναός έως το 1458 και την κατάληψη της Αθήνας  από τους Οθωμανούς παρέμεινε Ορθόδοξος Χριστιανικός, παρά το ότι οι Φράγκοι είχαν εγκατασταθεί στην Αθήνα από το 1311 και οι Έλληνες δεινοπάθησαν από την καταπίεσή τους… Οι Οθωμανοί μετέτρεψαν τον Ναό σε τζαμί, που έτσι παρέμεινε έως το 1833 που απελευθερώθηκε η Αθήνα και ο Όθωνας την ανακήρυξε πρωτεύουσα του ελεύθερου Ελληνικού κράτους. Σημειώνεται ότι και οι Οθωμανοί σεβάστηκαν το μνημείο και δεν αλλοίωσαν την εξωτερική του μορφή.

 Ιερά Κοινότητα: Κρείττον το σιγάν…

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους θεώρησε «πνευματικά ωφέλιμο» να απαντήσει στους σκανδαλισθέντες και απογοητευθέντες πιστούς Ορθοδόξους από τη συμπεριφορά ηγουμένων και μοναχών κατά την εκεί επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη. Εξέδωσε Ανακοίνωση, την οποία υπογράφουν «άπαντες οι εν τη Συνάξει Αντιπρόσωποι και Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω». Την ευθύνη δηλαδή της αντιμετώπισης του Κυρ. Μητσοτάκη ανέλαβαν τελικά όλες οι Αγιορειτικές Μονές.

            Στην αρχή της Ανακοίνωσης γράφεται ότι για την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Άγιον Όρος και την υποδοχή που του επιφυλάχθηκε «υπήρξαν σχόλια, τα οποία ήσαν παγιδευμένα σε μία θεώρηση περισσότερο ανθρώπινη παρά εκκλησιαστική». Σε αυτά  οι είκοσι Μονές αντέδρασαν με την Ανακοίνωση, που, όπως γράφεται,  «με εκκλησιαστικό λόγο, ταπεινό, διακριτικό, εμπνευσμένο από την Παράδοση» εκθέτουν ταυτόχρονα την πραγματικότητα όπως έχει. Για τα σχόλια αδικεί η Ιερά Κοινότητα όσους τα έγραψαν. Η αντιμετώπιση ήταν καθαρά εκκλησιαστική. Ως προς την Ανακοίνωσή της, εκφράζεται  μια γενική άποψη, που θεωρητικώς ισχύει, αλλά όχι στην περίπτωση Μητσοτάκη. 

            Η Ιερά Κοινότητα έγραψε για την εκ μέρους της αντιμετώπιση της επίσκεψης του Πρωθυπουργού: «Το Άγιον Όρος υποδέχεται πάντας με διάκριση και προσευχή, διότι είναι χώρος μετανοίας, όχι καταγγελίας, όπου δεν κυριαρχεί η οργή της εποχής, αλλά η ησυχία της προσευχής». Σε αυτά ουδείς έχει να αντείπει. Μόνο που δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα. Είναι πράγματι χώρος μετανοίας το Άγιον Όρος, αλλά όχι μόνο για τους μοναχούς κατοίκους του. Και οι προσκυνητές οφείλουν να έχουν επίγνωση της πνευματικότητας του τόπου. Αν δεν έχουν πρέπει να τους υποδειχθεί. Και ως προς τη διάκριση, οι Αγιορείτες γέροντες μας έχουν μάθει ότι είναι μια αγία αρετή, που όμως η ποιότητά της εξαρτάται από την πνευματικότητα αυτού που την εφαρμόζει και πως είναι  αμάρτημα το να κρύβεται πίσω από τη διάκριση το συμφέρον και η εκκοσμίκευση.

Πριν 100 χρόνια και σήμερα Η ίδια κατάσταση στην Εκκλησία* (Α μέρος)

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Τα σωζόμενα πρακτικά της συνάντησης του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου (Παπαδοπούλου), με μέλη επιτροπής από διακεκριμένους κληρικούς και λαϊκό της Αρχιεπισκοπής, στις 26 Ιανουαρίου του 1925 και ώρα 3 μ.μ., στο Αρχιεπισκοπικό Μέγαρο, αποδεικνύουν ότι εκατό χρόνια πριν και σήμερα η Εκκλησία διέρχεται βαθιά κρίση λόγω εξωτερικών και εσωτερικών παραγόντων. 

Σύμφωνα με τα δημοσιευθέντα Πρακτικά ο λόγιος Αρχιμανδρίτης και ιεροκήρυκας στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονα της οδού Αχαρνών Γεώργιος Παπαγεωργιάδης, μετά Μητροπολίτης Νευροκοπίου, λαβών τον λόγο εκ μέρους της Επιτροπής είπε προς τον Αρχιεπίσκοπο:

«Η κατάστασις της Εκκλησίας, Μακαριώτατε, ως ομολογείται παρά πάντων, δεν είναι καλή. Η μάλλον είναι κακίστη. Η Εκκλησία εξωτερικώς πολεμείται λυσσωδώς. Αλλά αντί να έχει εσωτερική συνοχή και αυτήν να αντιτάσση κατά των εξωτερικών εχθρών προς άμυνάν της, τουναντίον αναρχείται και Αυτή τελείως έσωθεν, ούτως ώστε συμπληρώνει δια των ιδίων χειρών τον ίδιον όλεθρον». 

Μεταξύ των εξωτερικών εχθρών της Εκκλησίας της Ελλάδος ο π. Γεώργιος Παπαγεωργιάδης ονοματίζει και το ελληνικό κράτος της εποχής αναφέροντας χαρακτηριστικά:

Από αυτής της συστάσεώς του άρχισε την ανίερη δήμευση της μοναστηριακής περιουσίας, με διάφορους φενακισμούς (Σημ. εξαπατήσεις), έως τα τελευταία χρόνια κατά τα οποία η πλήρης καταβρόχθισή της αγγίζει στο τέρμα της.

Πρώτα η ενότητα στην Ορθοδοξία

 

Πρώτα η ενότητα στην Ορθοδοξία

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος την 31η του παρελθόντος Μαρτίου, ημέρα Κυριακή, που εκείνη την ημέρα εόρτασαν το Πάσχα οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες,  εξέφρασε την ευχή από το επόμενο έτος 2025 να καθιερωθεί κοινός εορτασμός του Πάσχα  και  των Ορθοδόξων  Χριστιανών με αυτούς. Το έκαμε κατά την ομιλία του  στον Ι.Ν. Αγίων Θεοδώρων της Κοινότητας Βλάγκας Κωνσταντινουπόλεως. Η ευχή του προκαλεί εύλογη απορία, αφού εκφράστηκε σε περίοδο κατά την οποία η Ορθόδοξος Εκκλησία, μετά από αιώνες, βιώνει βαθύ σχίσμα στους κόλπους Της. Της ευχής για  κοινό εορτασμό του Πάσχα με τους ετεροδόξους θα έπρεπε να προηγείται η προσπάθεια για επαναφορά της ενότητας μεταξύ των ομοδόξων.

            Η ευχή του κ. Βαρθολομαίου για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα με τους ετεροδόξους είναι συνέχεια συζητήσεων με τον Πάπα και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Ντοκουμέντο επί της προθέσεως Βατικανού και Φαναρίου για τον κοινό εορτασμό του Πάσχα είναι το από κοινού γραμμένο άρθρο του υπό το Φανάρι Ελληνορθοδόξου Μητροπολίτου Γαλλίας Δημητρίου με τον υπό το Βατικανό Ρωμαιοκαθολικό Επίσκοπο της Ναντέρ Ματιέ (Ρουζέ), στην ευρείας κυκλοφορίας γαλλική εφημερίδα Le Figaro, στις 22 Απριλίου 2023.

 Οι εφιάλτες ξανάρχονται

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Όσοι έζησαν την εφιαλτική πραγματικότητα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και έχουν διαβάσει τα όσα έγραψαν οι συγγραφείς που διαφώνησαν με αυτόν βλέπουν με τρόμο εφιάλτες πως αυτός ξανάρχεται, ως νεοφιλελεύθερη εκδοχή του. Με απορία παρακολουθεί ο διαφωνών με κάθε είδους ολοκληρωτισμό ότι το κυβερνόν Κόμμα οργάνωσε σεμινάρια για να πείσει τους βουλευτές του να συμφωνήσουν ότι 2+2=5, στο θέμα του «γάμου των ομοφυλόφιλων»!.

            Διερωτάται ο φιλελεύθερος πολίτης είναι δυνατό να διδαχθούν κάτι οι βουλευτές, που από το Σύνταγμα, από την ιδιότητά τους, ακόμη και από την ετυμολογία της λέξεως (βουλεύω=σκέπτομαι και αποφασίζω) έχουν ψηφιστεί να σκέπτονται ελεύθερα και να ψηφίζουν κατά συνείδηση και χωρίς ικανοποίηση συμφερόντων, ή επιταγών άνωθεν; Είναι δυνατόν να υπάρχουν «δάσκαλοι», που να τους μάθουν τί είναι και τί δεν είναι ο γάμος, όταν αυτό είναι γνωστό σε κάθε άνθρωπο επί της γης; Οι «δάσκαλοι» δεν ντράπηκαν να δεχθούν να «διδάξουν» στους συναδέλφους τους, ότι 2+2=5;

Ιερά Σύνοδος: πέρα βρέχει

 ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ ΑΧΡΗΣΤΕ ΚΑΙ ΑΧΡΙΣΤΕ. ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ. ΕΙΣΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ, ΕΣΧΑΤΟΓΗΡΕ. 

Ιερά Σύνοδος: πέρα βρέχει

 

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η ελληνική κοινωνία σείεται συνθέμελα, η οικογένεια βομβαρδίζεται, η νεοολοκληρωτική ιδεολογία για την κατασκευή μιας παρακμασμένης κοινωνίας επιτίθεται με όλα τα μέσα και   ο πιστός λαός είναι σε κατάσταση πλήρους αγανάκτησης, αλλά «ταλαιπωρημένος και εγκαταλελειμμένος σαν ποιμνιοστάσιο  που δεν έχει ποιμένα» (Ματθ. θ΄ 36). Και αυτό γιατί για την Διαρκή Ιερά Σύνοδο (ΔΙΣ) «πέρα βρέχει», που σημαίνει ότι Αυτή φαίνεται να   δείχνει πλήρη αδιαφορία για τα τεκταινόμενα. 

             Οι συνεδριάσεις της ΔΙΣ έχουν περιορισθεί σε ένα κολοβό διήμερο, και για τον μήνα Ιανουάριο συνεδρίασε στις 9 και 10 του μηνός, ενώ δηλαδή είχε φουντώσει το θέμα της προώθησης εκ μέρους του Κυρ. Μητσοτάκη  επέκτασης του θεσμού του γάμου σε άτομα ιδίου φύλου,  που ανακριβώς παίρνει το όνομα μιας φυσιολογικής κατάστασης και που είναι προάγγελος   περιφρόνησης των ηθικών και φυσικών νόμων. Ποια θέματα απασχόλησαν τη ΔΙΣ εν μέσω αυτής της θυέλλης; Ποιος Μητροπολίτης θα είναι ο ομιλητής την Κυριακή της Ορθοδοξίας, πού θα είναι αφιερωμένα τα Δίπτυχα του 2025, Μήνυμα που θα σταλεί για την εορτή των Τριών Ιεραρχών, και, φυσικά, η συμπλήρωση του καταλόγου των προς Αρχιερατεία υποψηφίων…Και αναρωτιέται κανείς, συνεισφέρει σε κάτι αυτό το Δελτίο Τύπου της ΔΙΣ; Καλύτερα να μην βγαίνει. Ας μη μαθαίνει τίποτε ο λαός. Και πού μαθαίνει τί  κερδίζει; Απλώς σκανδαλίζεται. Σκανδαλίζεται και οικτείρει, όταν εν μέσω κοινωνικής και ηθικής  θυέλλης Εκείνη ασχολείται μόνο με θέματα όπως το ποιος θα μιλήσει την Κυριακή της Ορθοδοξίας…. Σα να μην υπάρχουν σοβαρότατα θέματα που απασχολούν την κοινωνία, σαν να μην απασχολεί την ΔΙΣ ότι ο λαός απομακρύνεται απογοητευμένος από την Εκκλησία, ιδιαίτερα η νεολαία.

50 ετών το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Πριν από πενήντα χρόνια και συγκεκριμένα στις 26 Δεκεμβρίου του 1973 δημοσιεύθηκε στη Γαλλία, στα ρωσικά, το συγκλονιστικό όσο και αποκαλυπτικό έργο του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ». Αυτό κατέφερε ένα ακόμη πλήγμα στο ολοκληρωτικό σύστημα εξουσίας της Σοβιετικής Ένωσης, με την εκτενή και γλαφυρή στην τραγικότητά της περιγραφή των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

            Το «Αρχιπέλαγος» στην ΕΣΣΔ ήσαν οι διάσπαρτες «νήσοι» και «νησίδες» από φυλακές, ψυχιατρεία  και στρατόπεδα στην εκτεταμένη αυτή χώρα. Γράφει ο Σολζενίτσιν: «Από τον Βερίγγειο Πορθμό ίσαμε τον Βόσπορο σχεδόν είναι διεσπαρμένα τα μύρια νησιά του μαγεμένου Αρχιπελάγους. Είναι αθέατα κι όμως υπάρχουν, κι από νησί σε νησί πρέπει, αθέατα επίσης, αλλά αδιάκοπα, να μεταφέρονται οι αθέατοι σκλάβοι, που έχουν σάρκα, όγκο και βάρος. Πώς όμως τους μεταφέρουν και με τί; Υπάρχουν για τον σκοπό αυτό σημαντικά λιμάνια: τα μεταγωγικά στρατόπεδα και λιμάνια πιο δεύτερα: τα μεταγωγικά στρατόπεδα. Υπάρχουν για τον σκοπό αυτό ατσάλινα σφαλισμένα καράβια: τα βαγόνια-ζακ». (Α. Σολζενίτσιν «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», Εκδ. Οργαν. Πάπυρος, Αθήνα, 2009,  Μέρος ΙΙ, σελ. 541». Σημειώνεται ότι η λέξη «Γκουλάγκ» είναι σύντμηση των ρωσικών λέξεων «Γκλάβνογιε Ουπραβλένιγιε Λαγκερέϊ», που σημαίνουν «Γενική Διοίκηση Στρατοπέδων»…

 

O Ντοστογιέφσκι, 

ο Ζαμπέλιος και η 

Δύση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Το ιδεολογικό εποικοδόμημα της εποχής μας επιχειρεί να επιβάλλει  την αλήθειά του. Το επιχειρεί  με μια καταιγίδα προπαγάνδας και με μεθόδους ιδεολογικής, κοινωνικής και ηθικής εξοντώσεως όσων δεν έχουν την ίδια άποψη με εκείνο. Παρά το ότι είναι μειοψηφία στο κοινωνικό σύνολο θεωρεί ότι αυτό κατέχει την αλήθεια και επομένως έχει την αποστολή να κάνει να «ωριμάσει» ο «αμαθής» και ευμετάβλητος λαός.

            Ο Ντοστογιέφσκι έχει περιγράψει την κατά την σύγχρονη  ιντελιγκέντσια αλήθεια που επιδιώκεται να επιβληθεί. Το ημερολόγιό του και τα αθάνατα έργα του «Οι Δαιμονισμένοι» και «Αδελφοί Καραμάζοφ» είναι ως σημερινό ρεπορτάζ. Στους «Δαιμονισμένους» ο άθεος  Σταυρόγκιν υποστηρίζει ότι επιδιώκει να αποκτήσει το απόλυτο στην ελευθερία του και επιβάλλει στον εαυτό του να χάσει την αίσθηση του καλού και του κακού και, επομένως, την ελευθερία της μεταξύ τους επιλογής. Ελευθερία για τον Σταυρόγκιν δεν είναι η επιλογή μεταξύ κακού και καλού, είναι η κατάργηση της διαφοράς τους. Ο Σταυρόγκιν αυτοκτονεί στο τέλος του βιβλίου…

Παιδεία: Συναγερμός στη Γαλλία Στην Ελλάδα;

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

            Ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας για το 2022 του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) σε μαθητές και μαθήτριες δεκαπέντε ετών. Η έρευνα αφορά στην εκτίμηση του επιπέδου τους σε τρία γνωστικά αντικείμενα, των μαθηματικών, της κατανόησης κειμένων και των φυσικών επιστημών. Η έρευνα του ΟΟΣΑ γίνεται ανά τριετία στα πλαίσια του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment).

Η Γάζα και ο Ελληνισμός

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η πολύπαθη λωρίδα της Γάζας εξακολουθεί να κυριαρχεί στην παγκόσμια ειδησεογραφία. Είναι ακόμη άγνωστη η μοίρα των κατοίκων της, αφού συνεχίζονται οι επιθέσεις του Ισραήλ και προκαλούν περαιτέρω απώλειες ντόπιου αμάχου πληθυσμού, ενώ έχουν φονευθεί και δεκάδες  εκπροσώπων του ΟΗΕ και δημοσιογράφων. Μέσα στον ορυμαγδό των πληροφοριών τραγικές για τους Χριστιανούς και για όσους ενδιαφέρονται για την παγκόσμια πολιτισμική κληρονομιά ήταν οι στις 19 περασμένου Οκτωβρίου βομβαρδισμοί της ελληνορθόδοξης Μονής του Αγίου Πορφυρίου, και του παραδοσιακού κέντρου της πόλης της Γάζας. Οι βομβαρδισμοί είχαν ως  συνέπεια  στη Μονή δέκα επτά νεκρούς και πολλούς τραυματίες ελληνορθοδόξους και στο ιστορικό κέντρο   την καταστροφή μοναδικής αξίας ρωμαϊκών μνημείων και κυρίως βυζαντινών ψηφιδωτών. Σημειώνεται ότι οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί στη Γάζα είναι περίπου χίλιοι και με την έναρξη των βομβαρδισμών κατέφυγαν στη Μονή του Αγίου Πορφυρίου πιστεύοντας ότι αποτελεί άσυλο γι’ αυτούς…

Στη μνήμη του Τζον Κένεντι

 

Στη μνήμη του Τζον Κένεντι

Στη μνήμη του Τζον Κένεντι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Συμπληρώθηκαν  εξήντα χρόνια από τη δολοφονία του Προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι (29/5/1917-22/11/1963). Το αποτρόπαιο έγκλημα δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί. Ο δολοφόνος του, Λι Όσβαλντ, δολοφονήθηκε από τον Τζακ Ρούμπι, ενώ υποτίθεται ότι ήταν υπό ισχυρότατη αστυνομική προστασία. Ο Ρούμπι ενώ διεξαγόταν η δίκη του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου, χωρίς να έχει αναφερθεί κάποιο πρόβλημα υγείας, απεβίωσε. Η αιτιολογία του θανάτου του ήταν πνευμονική εμβολή...

            Ο Κένεντι αποτελούσε καμάρι και ελπίδα όλων των φιλελεύθερων πολιτών του κόσμου, αλλά είχε και αποφασισμένους εχθρούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό των ΗΠΑ. Ο δολοφονηθείς Πρόεδρος στην  ομιλία του στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, στις 10 Ιουνίου 1963, μίλησε για το πώς έβλεπε την ειρήνη στη χώρα του και σε όλο τον κόσμο. Η ομιλία υπάρχει στο βιβλίο του «Η ευθύνη της δόξας» (Έκδ. Μ. Πεχλιβανίδης & ΣΙΑ Α.Ε, σελ. 85). Είπε μεταξύ άλλων:

Παλαιστίνη: τόπος του Θεού

 

Παλαιστίνη: τόπος του Θεού 

ή του μίσους;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Η Παλαιστίνη έχει και την ονομασία «Άγιοι Τόποι» και ειδικότερα  Ιερουσαλήμ σημαίνει «πόλη της ειρήνης» και αποτελεί το κέντρο του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού και ένα από τα τρία κέντρα του Ισλάμ, τα άλλα δύο είναι η Μέκκα και η Μεδίνα. Σήμερα η Παλαιστίνη είναι τόπος, όπου το μίσος ξεχειλίζει και προκαλεί ποταμό αίματος, κυρίως σε αθώους, ανήμπορους και άοπλους ανθρώπους. Ο πόλεμος που διεξάγεται σήμερα εκεί δεν έχει γεωπολιτική μορφή, είναι θρησκευτικός.

            Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος στο περισπούδαστο σύγγραμμά του «Ισλάμ» σημειώνει πως οι παροτρύνσεις του Κορανίου προς δυναμική αντιμετώπιση των «απίστων» είναι πολλές και άμεσες και προσθέτει ότι όπου η πειθώ δεν έφερε αποτέλεσμα, το ξίφος αποδεικνυόταν πειστικότερο…Οι εκτός της κυριαρχίας του Ισλάμ χώρες ονομάζονται «Οίκος πολέμου» και, όπως γράφει ο Μακαριώτατος, δια μέσου του «ιερού πολέμου» (τζιχάντ) επεκτάθηκε από το Γιβραλτάρ έως τον Ινδό ποταμό.

 Ο Σεφέρης και ο Ελληνισμός (1)

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Πριν από εξήντα χρόνια, στις 24 Οκτωβρίου 1963, ανακοινώθηκε στον Γιώργο Σεφέρη ότι επελέγη για το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας. Η σχετική επίσημη τελετή έλαβε χώρα στη Στοκχόλμη, την 10^η Δεκεμβρίου του ιδίου έτους. Κατά τη διάλεξη που έδωσε στη Σουηδική Ακαδημία, εκείνη την επίσημη και μοναδική ημέρα της ζωής του θέλησε να εκφράσει την αλληλεγγύη του με το λαό, του οποίου είναι γόνος. Και διευκρίνισε: «Όχι μονάχα με τους μεγάλους διδασκάλους του πνεύματος, αλλά και με τους άγνωστους, τους αγνοημένους, αυτούς που έσκυψαν πάνω σ’ ένα και μόνο βιβλίο, με την ίδια θέρμη που σκύβει κανείς πάνω σ’ ένα εικόνισμα – και τα παιδιά, επίσης, που πεζοπόρησαν επί ώρες για να πάνε σε μακρινά σχολειά, “να μαθαίνουν γράμματα, του Θεού τα πράματα…”».

            Και στην επίσημη δεξίωση, που παρατέθηκε προς τιμήν του στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης, είπε για τη χώρα μας:

Δημογραφικό: μόνο επισημάνσεις

 

Δημογραφικό: μόνο επισημάνσεις

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Προ ολίγων ημερών η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) δημοσίευσε τα πολύ δυσάρεστα στοιχεία του 2022, για την  εξέλιξη του ελληνικού πληθυσμού στη χώρα μας. Σε ένα μόνο χρόνο (2022/2021) οι γεννήσεις μειώθηκαν άλλες 10.000 και κατέβηκαν στις 76.541! Ήσαν λιγότερες από τους θανάτους κατά 64.260, δηλαδή το 2022 οι γεννήσεις ήσαν μισές από τους επισυμβάντες θανάτους!  Είναι ο χαμηλότερος αριθμός γεννήσεων από το 1922! Για σύγκριση, στην Ελλάδα του 1932 οι γεννήσεις ήσαν 185.523, στη μεταπολεμική Ελλάδα του 1960 ήσαν 157.239 και στην αρχή της κρίσης, το 2010, ήσαν 114.766, δηλαδή 50% περισσότερες από τις σημερινές.  Σε μελέτη τους, το 2022, οι καθηγητές Δημογραφίας Βύρωνας Κοτζαμάνης και Αναστασία Κωστάκη επισήμαναν ότι στη δεκαετία 1956-1965 καταγράφηκαν 1,545 εκατομμύρια γεννήσεις, ενώ στη δεκαετία 2016-2025 αναμένονται 835.000. Με τα σημερινά δεδομένα η πρόβλεψη φαίνεται μάλλον αισιόδοξη... 

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ

 

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Από καιρό και ιδιαίτερα μετά τα υψηλά εκλογικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις έως το 2015 εκλογές είχαμε προβλέψει, ότι η άνοδός του μοιάζει με αυτήν του αερόστατου. Ανέβηκε ψηλά και αφού   εξυπηρετήσει συμφέροντα και γεωπολιτικές επιδιώξεις των κυρίαρχων δυνάμεων της Δύσης θα μείνει από αέριο και θα πέσει πάλι χαμηλά. Θυμίζουμε ότι κατά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υπεγράφη το σκληρότερο μνημόνιο, ενεχυριάσθηκε το παν στην Ελλάδα, έγινε διεθνώς περίγελως η Πατρίδα μας με το Δημοψήφισμα και την αυθημερόν ακύρωση του αποτελέσματος, και, κυρίως, υπογράφτηκε η απαράδεκτη συμφωνία των Πρεσπών, που θίγει την εθνική μας αξιοπρέπεια.

            Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει νέο αρχηγό, που γνωρίζει ελάχιστα για την Ελλάδα, τις Παραδόσεις Της, την ιστορία Της, την Διπλωματική Της πορεία, τις υπάρχουσες ισορροπίες με τους γείτονές Της. Ακόμη λιγότερα και από τον Αλ. Τσίπρα, όταν και εκείνος ανέλαβε την εξουσία. Θα λάβει, λέει, ταχύρρυθμη εκπαίδευση... Έως τώρα ταχύρρυθμη εκπαίδευση παίρνουν οι διάδοχοι βασιλέων, που ανά πάσα  στιγμή μπορεί να κληθούν να αναλάβουν την εξουσία. Σε μη βασιλευόμενη δημοκρατία  αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία να αναδεικνύεται πρόεδρος Κόμματος και μάλιστα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που ουδέν γνωρίζει περί πολιτικής...