Τα 38 έτη παραλυσίας του ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ (Σχόλιο στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής του Παραλύτου)

 

Ο αριθμός αυτός, σύμφωνα με τον άγ. Αυγουστίνο, υπολείπεται δύο από τον αριθμό σαράντα (40-2=38) και σηματοδοτεί την τελειότητα της δικαιοσύνης μέσα από τον νόμο. Ο νόμος δόθηκε με τις δέκα εντολές οι οποίες έπρεπε να κηρυχθούν στις τέσσερις γωνίες της γης ή με τη συμπλήρωση των τεσσάρων Ευαγγελίων σύμφωνα με τη ρήση ότι «το τέλος του νόμου είναι ο Χριστός, (Ρωμ. 10:4)». 

Αφού 10Χ4=40, το σαράντα σηματοδοτεί την τέλεια δικαιοσύνη , το τριάντα οχτώ όπως ήδη αναφέρεται, υπολείπεται δύο του αριθμού σαράντα, επομένως σηματοδοτεί την ατελή δικαιοσύνη. Τού λείπουν οι δύο εντολές της χάριτος: Η αγάπη προς το πλησίον και τον Θεό. Σε αυτές τις δύο εντολές κρέμεται όλος ο νόμος και εξαρτώνται οι προφήτες (Μτ 22:40). Αυτή είναι μία εξήγηση για το χρονικό διάστημα της ασθένειας του τυφλού.

Ο άγ. Αυγουστίνος γράφει επίσης ότι ο Χριστός δίνει δύο εντολές, για να τελειοποιήσει τις δύο χάρες οι οποίες του λείπουν. Του παραγγέλλει να λάβει το κρεβάτι του (πρώτη εντολή) και να περπατήσει (δεύτερη εντολή). Η πρώτη εντολή αναφέρεται στην αγάπη προς τον πλησίον και η δεύτερη εντολή στην αγάπη προς τον Θεό. Στην πρώτη εντολή, ο Χριστός ως να του λέγει ότι, όταν είσαι ασθενής, ο πλησίον έρχεται αρωγός σου, όπως το στρώμα σε στηρίζει υπομονετικά. Αυτοί οι οποίοι είναι ισχυροί πρέπει να στηρίζουν τους αδύνατους και όχι να ευχαριστούν τους εαυτούς τους (Ρωμ. 15:1). Επομένως μετά που θεραπεύτηκες «άρον τον κράββατόν σου», δηλαδή στήριξε τον γείτονά σου ο οποίος σε μετέφερε, όταν ήσουν ασθενής (Ἀλλήλοις τά βάρη βαστάζετε, Γαλ 6:2).

 Στη δεύτερη εντολή του λέει, περπάτησε προς τον Θεό [πορεύσονται ἐκ δυνάμεως εἰς δύναμιν (Ψλ 83:8), περιπατεῖτε ὡς τὸ φῶς (Ιω 12:35)].

(Αγίου Αυγουστίνου, Η Πολιτεία του Θεού. Βιβλίον εικοστόν. Κεφάλαιο Ε΄, ελλ. Μτφρ. Α. Δαλέζιος (Αθήνα: Καλός Τύπος, 1955), 80)

Ο άγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει ότι ο αριθμός τριάντα οχτώ δηλώνει την προσέγγιση προς τον εκ νόμου τέλειον αριθμόν δηλαδή τον αριθμό σαράντα. «Προτυπώνει αυτό το οποίο συνέβηκε, δηλαδή ο Ισραηλιτικός λαός, επειδή συμπεριφέρθηκε με τρόπο ασεβή και με παραφροσύνη προς τον Χριστό, θα αδυνατήσει βέβαια και θα οδηγηθεί σε παραλυσία και θα περάσει πολλά χρόνια σε αργία. Δεν θα οδηγηθεί όμως σε πλήρη τιμωρία, αλλά θα υπάρξει κάποια φροντίδα, και θα αποκτήσει την υγεία του βυθιζόμενος στην κολυμβήθρα με υπακοή και πίστη.(Κυρίλλου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, Εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, P1.305.25 27.)

Ειδική αποστολή στην Ουκρανία (Στα χρόνια της δουλείας, αλλά επίκαιρη όσο ποτέ...)

 

Οι Άγιοι είναι οι πνευματικοί μας οδοδείκτες. Τον δρόμο του Θεού, αυτοί μας τον δείχνουν. Και μας τον δείχνουν όχι βεβαίως ακαδημαϊκά, αλλά μέσα από την πνευματική τους εμπειρία. Με τις διδαχές τους και προπάντων με την ίδια τους την ζωή.

Οι Άγιοι, δηλαδή οι Άνθρωποι του Θεού, είναι οι δάσκαλοί μας και οι βοηθοί μας στον αγώνα για την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Οι αγώνες τους οι πνευματικοί και οι διδασκαλίες τους έχουν ισχύ διαχρονική και ο λόγος τους είναι πάντοτε σύγχρονος, ακέραιος και ασφαλής.

Είναι θαυμαστό, το πόσο επίκαιροι αναδεικνύονται κάθε φορά, που καλούνται να δώσουν απαντήσεις σε προβλήματα είτε προσωπικά είτε γενικά της ζωής της Εκκλησίας μας.  

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της επικαιρότητας του λόγου και των έργων των Αγίων μας αποτελεί ένας Άγιος καταγόμενος από την καρδιά της Μακεδονίας μας, από την Θεσσαλονίκη. Τον γιορτάζουμε στις 27 Νοεμβρίου και ονομάζεται Δαμασκηνός. Είναι ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης, Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης.  

Γεννήθηκε το 1520 στην Πόλη του Αγίου Δημητρίου. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και εκάρη μοναχός στην Αδελφότητα των Στουδιτών και στα 1560 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης. Το σύγγραμμά του με τον τίτλο ''Θησαυρός'' στήριξε αποφασιστικά το δούλο Γένος και απέτρεψε τον εκτουρκισμό των Ορθοδόξων Βουλγάρων.

Ο Γερμανός θεολόγος Στέφαν Γκέρλαχ, μολονότι εχθρικός προς την Ορθοδοξία, μας βεβαιώνει, ότι ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης ήταν ένας από τους τρεις πιο μορφωμένους Ορθοδόξους Κληρικούς της εποχής του και μάλιστα ο πιο επαινετός ''λόγω της ιδιαιτέρας μετριοφροσύνης, ολιγάρκειας και των άλλων αρετών του''.(1)

Και πώς, αυτός ο ''λαμπράς παιδείας και άμετρης ταπεινοφροσύνης Επίσκοπος'', από τα μέρη του Λαγκαδά βρέθηκε στα μέρη της Μικράς Ρωσσίας, στην σημερινή Ουκρανία, δηλαδή;

Βρέθηκε εκεί ως ειδικός απεσταλμένος και έμπιστος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως για την αντιμετώπιση ενός πολύ μεγάλου και σοβαρού προβλήματος.

Και ποιο ήταν το εξαιρετικό αυτό πρόβλημα, για το οποίο στάλθηκε στην Ουκρανία, ως έξαρχος, ο Άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης;

Από ποιόν κίνδυνο, έσπευσε ο Άγιος Επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης, να σώσει τους Ορθοδόξους της Ουκρανίας;

Ο κίνδυνος προερχόταν από τους παπικούς και από την διάδοση της παναίρεσης του παπισμού. Μισσιονάριοι του πάπα διασκορπίστηκαν τότε σε ολόκληρη την χώρα και βάλθηκαν να παρασύρουν τους Ουκρανούς Ορθοδόξους διαδίδοντας τις ολέθριες κακοδοξίες τους.

Η αποστολή του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτη ήταν να αντιμετωπίσει την δράση των αιρετικών Λατίνων και να προστατέψει τους Ορθοδόξους Ουκρανούς από τις πλάνες του Βατικανού.

Ο αγώνας δεν ήταν εύκολος. Ο Άγιος είχε να παλέψει με τους ικανότερους και πλέον επιτήδειους συνεργάτες του πάπα. Το Πατριαρχείο το εγνώριζε αυτό πολύ καλά, γι΄αυτό και δεν απέστειλε τον οποιοδήποτε, αλλά διάλεξε προς τούτο την ''σοφία των Ελλήνων''.

Ο αγώνας για την αντιμετώπιση της αιρετικής προπαγάνδας των παπικών κράτησε για τον Επίσκοπο Δαμασκηνό επτά ολόκληρα χρόνια. Από το 1565 έως το 1572. Η κατάρτισή του, οι αρετές του και προπάντων η αγιότητά του έσωσαν τους Ορθοδόξους Ουκρανούς από την αίρεση του ρωμαιοκαθολικισμού και έδωσαν ένα καλό μάθημα στους μέχρι σήμερα αμετανόητους παπικούς.

Η επικαιρότητα του βίου και των διδαχών του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτου, Επισκόπου Λητής και Ρεντίνης, είναι τόσο φανερή και κατανοητή, που καθιστούν τις εξηγήσεις εντελώς περιττές.

Το συμπέρασμα είναι, ότι οι αγώνες του και η διδασκαλία του, αναφορικά με τα τεκταινόμενα αυτές τις ημέρες στην Πόλη των Ονείρων μας, δεν μπορεί παρά να ορίσουν, ως Ορθοδόξων, και την δική μας στάση.

Η Εκκλησία μας, άλλωστε, το τονίζει καθαρά: ''Εορτή Αγίου, μίμησις Αγίου''. Και ο νοών, νοήτω.

Φώτιος Μιχαήλ -ιατρός