Ποῖον εἶναι τὸ σκοτεινὸν ὑπόβαθρον τοῦ σημερινοῦ «δαιμονιώδους» Δυτικοῦ κόσμου;
Μοναχὸς Ἀβέρκιος
Μόνον ἀπὸ αὐθεντικὰ ντοκουμέντα!
Ἐπισημαίνουμε: ὄχι ὁλόκληρου τοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, ἀλλὰ τῶν κύκλων ἐκείνων ποὺ «κυβερνοῦν» παρασκηνιακῶς καὶ ἐπιδιώκουν τὴν κατεδάφιση τῶν διδασκαλιῶν καὶ τῶν ἀξιῶν τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, προβάλλοντας ἄλλου εἴδους σκοτεινὰ πρότυπα ζωῆς, παγκοσμίως. Βλέπε τοὺς τελευταίους «γάμους»…
Τὶς πληροφορίες- τὰ στοιχεῖα – γιὰ τὴν παρουσίαση αὐτοῦ τοῦ θέματος λαμβάνουμε ἀπὸ αὐθεντικὸ ντοκουμέντο: ἀπὸ τὸ περιοδικὸ τῆς Ἱερᾶς Αὐτοκρατορίας, ὅπως αὐτοαποκαλεῖ ἡ Μασονία ἑαυτήν, θέτοντας τὰ ἀρχικὰ ψηφία – Ι. Α. – ἀκόμη καὶ στὰ ἐξώφυλλα τῶν παλαιότερων περιοδικῶν της. Τίτλος τοῦ τεύχους αὐτοῦ εἶναι Πυθαγόρας- Γνώμων, Ἐπίσημον Ὄργανον τοῦ Ὑπάτου Συμβουλίου τοῦ 33ου καὶ τῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, τόμος Η΄, τεῦχος 1, Ἰανουάριος 1939, σσ. 17- 23.
Στὸ τεῦχος αὐτὸ τοῦ ἐπίσημου τεκτονικοῦ περιοδικοῦ ὑπάρχει ἕνα ἄρθρο, σὲ τρεῖς συνέχειες τοῦ Μασόνου Ἡρακλῆ Γεωργούλη, 30ου, ὅπου ἐκεῖ συνοψίζεται τὸ σκοτεινὸ ὑπόβαθρο- «φωτεινὸ» κατ’ αὐτὸν – τοῦ σημερινοῦ Δυτικοῦ Κόσμου, ἔτσι ὅπως προέκυψε κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες: Κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες στὴν αἱρετικὴ Εὐρώπη, στὴν ὁποία ἀναπτύχθηκε ὁ γαλλοτεκτονικὸς Διαφωτισμός, ἡ ἀθεΐα, ὁ ἱστορικὸς ὑλισμὸς καὶ τὰ «δικαιώματα» τῆς «πράσινης ἀλεποῦς», οἱ νεοφανεῖς «ἑορτές», τῆς «μαρίδας», π.χ. τῆς «ντροφαντῆς μελιτζάνας» καὶ τὰ παρόμοια. Ἔγιναν δηλαδὴ κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες, ὅταν κυριάρχησε ἡ Καμπάλα ὡς ἡ βαθύτερη – τάχα- ἐξήγηση τῶν Ἁγίων Γραφῶν, ὅπου τὰ πάντα ἀναποδογυρίζονται. Ἀντιστρέφονται δηλαδὴ διαμετρικῶς, καὶ τὰ τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἀπορρίπτονται ἢ «προσαρμόζονται» στὰ τοῦ σύγχρονου κόσμου ὀλέθρια, τόσο κατὰ τὴν θεωρία, ὅσο καὶ στὴν καθημερινὴ πράξη καὶ ζωὴ τῶν κοινωνιῶν.
Ἀκόμη καὶ τμῆμα τῆς Διοικήσεως τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας – τὸ παγιδευμένο -δὲν εἶναι ἀμέτοχο αὐτῆς τῆς ὀλέθριας στρέβλωσης τοῦ χριστιανικοῦ προτύπου ζωῆς…
Ἂς δοῦμε ὅμως τὸ ἀποκαλυπτικὸ καὶ πολὺ ἐνδιαφέρον ἄρθρο στὸ τεκτονικὸ περιοδικό, συγγραφὲν παρὰ τῶν ἐκ τῶν ἔσω γνωριζόντων τὰ πράγματα αὐτὰ ὑψηλόβαθμου τέκτονος, ὡς προαναφέραμε. Διαβάζομε ἐκεῖ μαζὶ καὶ ταῦτα ὑπὸ τὸν τίτλο «Ὁ Ἀποκρυφισμὸς ἀπὸ τῆς Ἀναγεννήσεως μέχρι τοῦ ΙΖ΄ αἰῶνος»:
«Ὁ ἀποκρυφισμὸς δύναται νὰ παραβληθῆ πρὸς τὴν χύτραν τῶν μαγισσῶν, ἐντός τῆς ὁποίας ἀναμιγνύονται καὶ συγχέονται παντοειδῆ συστατικά.
(…) Οὕτω δυνάμεθα νὰ διακρίνωμεν ἀπὸ τοῦ ΙΕ΄ αἰῶνος τρεῖς κυρίως περιόδους ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Ἡ Καββαλά, θεωρητικὴ καὶ πρακτική, ἡ συνδέουσα δηλονότι τὴν μυστικιστικὴν μεταφυσικὴν πρὸς τὴν Ἰουδαϊκὴν μαγείαν, κατέχει δεσπόζουσαν θέσιν κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς Ἀναγεννήσεως. Ὁ ΙΖ΄ αἰὼν καλλιεργεῖ ἰδίως τὴν ἀλχημείαν, ἐνῷ ἡ τρίτη περίοδος χαρακτηρίζεται ἀπὸ δύο κύρια γεγονότα: κατὰ πρῶτον (…) αἱ διάφοροι ἀπόκρυφοι ἐπιστῆμαι[!] τίθενται ὀλίγον κατ’ ὀλίγον εἰς ἴσην μοῖραν, ἀκολούθως ὁ ἀποκρυφισμός, κατατροπωθείς ὑπὸ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, ζητεῖ καταφύγιον εἰς τοὺς κόλπους τῶν μυστικῶν ὀργανώσεων, ἐν ταῖς ὁποίας καὶ ὁ Ἐλευθεροτεκτονισμὸς [ἡ Μασονία]…».
