"Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών" και οι Επίσκοποι που συμμετέχουν σ' αυτό. Αλλά μέχρι σήμερα εις ώτα μη ακουόντων!ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ Π. Σ.Ε.ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ:«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν» Ὤ ποία ἀπάτη και παγίδα! θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν.«ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ»·ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ; «Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν δύνανται νὰ συμμετέχουν εἰς Συμβούλια καὶ Συνελεύσεις τῶν αἱρετικῶν ὡς ὀργανικὰ μέλη, νὰ ψηφίζουν καὶ νὰ ψηφίζωνται καὶ νὰ λαμβάνουν μονίμους θέσεις εἰς Ἐπιτροπὰς τεταγμένας νὰ ἐκτελοῦν τὰς ἀποφάσεις τῶν Γ. Συνελεύσεών των».Μητροπ. Σάμου ΕἰρηναῖοςὉποία τραγικὴ εἰρωνεία! Ἀντὶ περιφραγμάτων ἡ Ἑλλὰς ἀνοίγει τὰς θύρας της διὰ νὰ ὑποδεχθῆ ποίους; Τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μᾶς στέλλουν ἐδῶ τοὺς πράκτορές των διὰ νὰ προσηλυτίσουν Ἕλληνας εἰς τὰς αἱρέσεις των.«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν» σοῦ λέγουν. ΠαγκόσμιονΣυνέδριον Ἐκκλησιῶν, καὶ ἄς ἀπουσιάζουν ἀπʼ αὐτὸ ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία καὶ αἱ περισσότεραι αὐτοκέφαλαι Ἐκκλησίαι τῆς Ἀνατολῆς. Ὁποία ἀπάτη! Ὁποία παγίς! Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν. Τὸ ὀρθόν: θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται καὶ νὰ γράφεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν… Καὶ εἰς τὴν παγίδα αὐτὴν τοῦ Π.Σ.Ε. ὡς ἀνόητα πτηνά, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ὑπάρχει σύνεσις, ἐμπίπτουν θεολόγοι, καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερον, ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται ὡρισμένον Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Σεβασμ. Μητροπολίτην Ρόδου κ. Σπυρίδωνα, ὅστις λέγεται ὅτι ἔλαβεν ἐντολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἵνα λάβη μέρος εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν!

 

"Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών" και οι Επίσκοποι που συμμετέχουν σ' αυτό. Αλλά μέχρι σήμερα εις ώτα μη ακουόντων!

ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ Π. Σ.Ε.


ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ:
«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν»
Ὤ ποία ἀπάτη και παγίδα! θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν.

«ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΑΠΟ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ»·
ΑΓΙΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΤΕ
ΣΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ;

«Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν δύνανται νὰ συμμετέχουν εἰς Συμβούλια καὶ Συνελεύσεις τῶν αἱρετικῶν ὡς ὀργανικὰ μέλη, νὰ ψηφίζουν καὶ νὰ ψηφίζωνται καὶ νὰ λαμβάνουν μονίμους θέσεις εἰς Ἐπιτροπὰς τεταγμένας νὰ ἐκτελοῦν τὰς ἀποφάσεις τῶν Γ. Συνελεύσεών των».
Μητροπ. Σάμου Εἰρηναῖος

Ὁποία τραγικὴ εἰρωνεία! Ἀντὶ περιφραγμάτων ἡ Ἑλλὰς ἀνοίγει τὰς θύρας της διὰ νὰ ὑποδεχθῆ ποίους; Τοὺς ἐχθροὺς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μᾶς στέλλουν ἐδῶ τοὺς πράκτορές των διὰ νὰ προσηλυτίσουν Ἕλληνας εἰς τὰς αἱρέσεις των.
«Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν» σοῦ λέγουν. ΠαγκόσμιονΣυνέδριον Ἐκκλησιῶν, καὶ ἄς ἀπουσιάζουν ἀπʼ αὐτὸ ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία καὶ αἱ περισσότεραι αὐτοκέφαλαι Ἐκκλησίαι τῆς Ἀνατολῆς. Ὁποία ἀπάτη! Ὁποία παγίς! Παγκόσμιον Συνέδριον Ἐκκλησιῶν. Τὸ ὀρθόν: θὰ ἔπρεπε νὰ λέγεται καὶ νὰ γράφεται Παγκόσμιον Συνέδριον αἱρετικῶν… Καὶ εἰς τὴν παγίδα αὐτὴν τοῦ Π.Σ.Ε. ὡς ἀνόητα πτηνά, εἰς τὰ ὁποῖα θὰ ὑπάρχει σύνεσις, ἐμπίπτουν θεολόγοι, καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερον, ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται ὡρισμένον Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Σεβασμ. Μητροπολίτην Ρόδου κ. Σπυρίδωνα, ὅστις λέγεται ὅτι ἔλαβεν ἐντολὴν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἵνα λάβη μέρος εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν!

«Οδοιπορικό στο μικρό Πάσχα του καλοκαιριού και οι κακοτοπιές του Οικουμενισμού»

 

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ Π. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ: 

Την εορτή της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου» το «Πάσχα του καλοκαιριού», μέσα στο «κατακαλόκαιρο», σε κάθε γωνιά της Ορθόδοξης Ελλάδος, τιμάται επἀξια, με τόση λαμπρότητα και λαϊκό παλμό, η Μητέρα του Κυρίου μας, που είναι και «Μάννα» όλου του κόσμου.

 Η ορθόδοξη ψυχή στρέφει τις αισθήσεις της με βαθειά κατάνυξη και παρακλητική διάθεση προς την Παναγία. Καθημερινά η βυθισμένη μέσα στο πένθος και την οδύνη, βα­ρυ­αλ­γού­σα ψυ­χή του πι­στού, ζη­τά πα­ρά­κλη­ση και πα­ρη­γο­ριά α­πό την Πα­να­γί­α. Σε αντίθεση με τον υμνολογικό τόνο της περιόδου των Χαιρετισμών, όπου κυριαρχεί η θρι­αμ­βι­κή δο­ξο­λό­γη­ση των α­πεί­ρων χα­ρί­των της «Μη­τρός του Θε­ού γε­νο­μέ­νης».

 Οι χριστιανοί επικαλούνται με δεήσεις και ικεσίες το όνομά της Θεοτόκου, για να λάβουν βοήθεια στους καιρούς των πειραμσμών , των πόνων και των θλίψεων, «Δέξαι παρακλήσεις αναξίων σων ικετών».

Αφού πρώτα παρακαλούμε τον Κύριο «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», έπειτα παρακαλούμε την μητέρα Του «Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς Σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών. Ω Μήτερ του Λόγου και Παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον».Να μας σώσει απ’τους πειρασμούς, τους προπομπούς των αμαρτιών.

Παρακαλούμε να μας ελευθερώσει απ’τα πάθη μας, «Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας εμπιπλώσαί μου την ψυχήν» και «Ίασαι αγνή, των παθών μου την ασθένειαν»

Να μας ελευθερώσει απ’τους καθημερινούς κινδύνους και τις συμφορές και να γίνει «πύργος ασφαλείας» και «τείχος απροσμάχητον».

Ζητάμε να μας ενισχύει και να εξαλείψει το πλήθος των αμαρτημάτων «Ταίς της Θεοτόκου πρεσβείαις, ελεήμον, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων».

Η Παναγία αφιερώθηκε στο Θεό με ζήλο υπερανθρώπινο, που ξεπερνούσε των αγγέλων την αγιότητα. Άραγε ο δικός μας ζήλος ομοιάζει κατά ένα μέρος στη διάθεση της Παναγίας; Πόσο επιζητούμε την ομοίωση με την Παναγία; Πόσο ελκυόμεθα από την ταπεινή ζωή Της; Πόσο επιζητούμε οι αρετές Της να γίνουν δικές μας; Πόσο η δική μας προσευχή ομοιάζει με της Παναγίας;

Εισακούονται οι παρακλήσεις μας;

Ναι!

Όταν η πίστη μας είναι αληθινή και δεν παρασύρεται από αμφιβολίες και δυσπιστίες στη Θεία βοήθεια, «Ει δύνασαι πιστεύσαι, πάντα δυνατά τω πιστεύοντι» (Μαρκ. θ΄ 23).

Όταν προστρέχουμε με ταπείνωση στην Παναγία. Η Υπεραγία Θεοτόκος δεν υπερηφανεύεται που κατέστη Μητέρα του Θεού. Το φρόνημα της ταπεινώσεώς Της παραμένει παράδειγμα προς μίμηση για να αποφεύγουμε κάθε εγωιστική διάθεση της ψυχής μας. Μόνο μια ταπεινή προσευχή γίνεται δεκτή από το Θεό: «επέβλεψεν επί την προσευχήν των ταπεινών και ουκ εξουδένωσε την δέησιν αυτών»(Ψαλμ. ρα΄ 18).

Ανάγκη είναι να συνεργεί με την προσευχή και η νηστεία, διότι λέγει ο Κύριος: «τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Ματθ. ιζ΄ 21). Η προσευχή και η νηστεία συμπορεύονται για να ταπεινώσουν το σώμα και την ψυχή.

 Έτσι το δοχείο αρετών, η: «εν κροσσωτοίς χρυσοίς περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (ψαλ. 44′,14) Υπεραγία Θεοτόκος θα ακούσει τις παρακλήσεις μας και θα τις οδηγήσει στον Κύριο.

Η παραπάνω περιγραφή του ψαλμού, εικονίζεται σε αγιογραφίες της Παναγίας ως χρυσά σειρίτια και κρόσσια στα μανίκια του μανδύα Της.

Το πιο χαρακτηριστικό όμως είναι τα λεγόμενα παρθενόσημα.

Στις εικόνες της, η Παναγία είναι σύνηθες να εικονογραφείται με τρία χρυσά αστέρια στους ώμους και την κεφαλή, τα λεγόμενα παρθενόσημα. Αυτά παραπέμπουν στο αειπάρθενο της Παναγίας μας, καθώς υπήρξε παρθένος πριν την σύλληψη του Υιού Της, κατά τη διάρκεια του τοκετού και μετά από αυτόν. Τα αστέρια αυτά είναι oκτάκτινα. Οι οκτώ ακτίνες συμβολίζουν τις οκτώ ημέρες της Δημιουργίας. Η Θεοτόκος μάς εισάγει στην όγδοη ημέρα. Το Άγιον Πνεύμα διέτρεχε τους αιώνες της ανθρώπινης ιστορίας και τις γενεές των ανθρώπων να βρει πρόσωπο κατάλληλο για την ενσάρκωση του δεύτερου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Και την βρήκε στην Παναγία μας. Η Θεοτόκος μυστικώς συμβολίζει την όγδοη ημέρα, το τέλος της εξορίας μας, το τέλος του θανάτου.

Η παρθενία ως απλή βιολογική κατάσταση δεν έχει καμιά θεολογική ή σωτηριολογική σπουδαιότητα. Η παρθενία της Παναγίας δεν είναι απλή βιολογική, αλλά καθολική ψυχοσωματική κατάσταση. Είναι η κατάσταση της πλήρους και καθολικής αναφοράς στο Θεό. Η Παρθένος δεν κατέχει τίποτα για τον εαυτό της. Δεν κατέχεται από τίποτα και από κανένα, αλλά προσφέρει τα πάντα και τον εαυτό της εξολοκλήρου στο Θεό: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Έτσι ολοκληρώνεται η παρθενία. Διαφορετικά δεν έχει καμιά ιδιαίτερη άξια. Άλλωστε και η Εύα που οδήγησε τον κόσμο στην πτώση ήταν παρθένος. Ως παρθένος συνέλαβε τη συμβουλή του διαβόλου και γέννησε την παρακοή και το θάνατο. Η Παναγία όμως με την απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή της στο Θεό γέννησε το Χριστό που έφερε στον κόσμο την σωτηρία και την ανακαίνιση.

Ο προφήτης Ησαΐας προφητεύει για τη μητέρα του Μεσσία και λέγει ότι θα είναι Παρθένος: «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί…» (7, 14).

Στον προφήτη Ιεζεκιήλ (44, 1-2) προφητεύεται η αειπαρθενία της Παναγίας με την εικόνα της «κεκλεισμένης πύλης», από την οποία διέρχεται μόνον ο Κύριος, χωρίς αυτή να ανοιχθεί.

Τον Χριστό Τον γέννησε παρθένος γυναίκα, για να φανερωθεί ότι ο Χριστός δε θα είναι συνηθισμένος άνθρωπος, γεννημένος από ανθρώπινη θέληση, αλλά γεννημένος από το θέλημα του Θεού.

Το πλέον λατρεμένο πρόσωπο της Ορθοδόξου πίστεώς μας, μετά τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, είναι το πανάχραντο και υπερευλογημένο πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου.

Είναι σωστό να διευκρινιστεί πως η αληθινή λατρεία απευθύνεται μόνο στο Θεό. Την Παναγία μας την τιμούμε, αλλά δεν τη λατρεύουμε. Η Μεγάλη Μάνα μας εργάζεται για μας στον Υιόν της. Διαμεσολαβεί για τις υποθέσεις μας. Δεν τακτοποιεί εκείνη τα θέματά μας. Ο Λυτρωτής και Σωτήρας μας διαχειρίζεται αποκλειστικά όλα τα ζητήματά μας. Οι πρεσβείες της βεβαίως βοηθούν αποφασιστικά. Στο τέλος όμως αυτός που ενεργεί είναι ο Θεός, όχι η Κυρία Θεοτόκος. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν αναγνωρίζουμε το ρόλο της Παναγίας στη σωτηρία μας. Την ομολογούμε Θεοτόκο και ξέρουμε πως η οντολογική της ένωση με το Θεό γίνεται απαρχή σωτηρίας για όλο το ανθρώπινο γένος. Άρα δεν είναι σωστό να λέμε «Υπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε υπέρ ημών», διότι την υποτιμούμε. Αυτό το λέμε μόνον για τους Αγίους, που ακόμη δεν ξέρουμε σε ποια μέτρα θεώσεως βρίσκονται. Για την Παναγία φωνάζουμε το «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς», στην Παράκληση και στον Ακάθιστο Ύμνο, διότι ξέρουμε ότι η δική της θέωση την έχει φέρει τόσο κοντά στο Θεό, ώστε να κατέχει τα «δευτερεία της Θεότητος».

Αποτελεί στήριγμα της Εκκλησίας που ίδρυσε ο Υιός της.

Όμως ο «μισόκαλος» εφηύρε ένα νέο όπλο. Μη συμβατικό. Ισχυρότατο για να «δώσει» την χαριστική βολή στην Εκκλησία του Χριστού. Απέκτησε πράκτορες προδότες, μέσα στην Ορθοδοξία, έτοιμους να ανοίξουν την κερκόπορτα και να εισβάλλει μέσα ο λυμεώνας του Οικουμενισμού. Της προσπάθειας επανόδου όλων των παλαιών αιρέσεων σε εκσυγχρονισμένη έκδοση, με φανταχερό περιτύλιγμα. Απ’αυτή την επέλαση εναντίον της Ορθοδοξίας, πως μπορεί να «γλυτώσει» η Μητέρα του Ιδρυτή της;

H Παναγία μας διώκεται μαζί με τον Υιό Της. Διώκεται απ’ τους θιασώτες των αιρέσεων.

Με θλίψη διαπιστώνουμε, από πολλούς, αστήρικτες, ανιστόρητες, αυθαίρετες και εν πολλοίς, παιδαριώδεις και γελοίες θεωρίες, προκειμένου να προσβάλουν την αξιοπιστία των Αγίων Γραφών και την σώζουσα διδασκαλία της Εκκλησίας μας. 

Ο αμερικανός θεολόγος (Μπεν Γουιδεράιγκτον) είχε γράψει σε δημοσίευμα στην εφημερίδα STAR PRESS 1, με τίτλο «Ο Ιησούς είχε αδελφό, τον Ιάκωβο», «Η Παναγία δεν ήταν «αέναη παρθένα», όπως πιστεύει μέχρι σήμερα ο χριστιανικός κόσμος, αφού απεβίωσε αφότου είχε γεννήσει και άλλα παιδιά, τα οποία, αναπόφευκτά, θεωρούνται αδέλφια του Ιησού Χριστού».

Ο «μεγάλος» θεολόγος προχώρησε και σε συνέντευξή του στο μεγάλο δίκτυο CNN, για να μάθει ο κόσμος την μεγάλη ανακάλυψή του.

Περισσότερο επικεντρώνεται στο πρόσωπο του αδελφοθέου Ιακώβου, διότι τον αποκαλεί ρητά ο Απόστολος Παύλος ως «αδελφό του Ιησού» (Γαλ.1,19).

Ἡ ὑποδούλωσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 

Τοῦ κ. Nicolò Ghigi, ὑποψ. διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá, Πανεπιστήμιον Ca Foscari, Venezia

  Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

 Τὸ παρὸν συνέδριο, στὸ ὁποῖο ἔχω τὴν τιμὴ νὰ συμμετέχω, τονίζει τὶς σκοτεινὲς συσχετίσεις ἀνάμεσα στὶς προσπάθειες ὑπονομεύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω, μέσῳ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ στὰ στρατηγικὰ συμφέροντα ὁρισμένων παγκόσμιων δυνάμεων γιὰ τὸν ἀφανισμὸ αὐτοῦ ποὺ οἱ ἴδιες θεωροῦν ὡς ἕνα ἁπλό γεωπολιτικὸ χῶρο, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο.

  Ἡ σχέσις μεταξὺ οἰκουμενισμοῦ καὶ πολιτικοῦ συμφέροντος, γιὰ νὰ μιλᾶμε εἰλικρινά, συνοδεύει αὐτὴν τὴν αἵρεσιν ἀπὸ τὴν γέννησί της· ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν γέννησι τοῦ κυρίως λεγόμενου οἰκουμενισμοῦ, μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἦταν συχνὰ ἕτοιμη νὰ ἀπεμπολήσῃ τὴν ὀρθόδοξη πίστι στὸ ὄνομα τοῦ στρατηγικοῦ συμφέροντος.

  Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὰ λίγα παραδεί­γματα ποὺ σκοπεύω νὰ σᾶς παρουσιάσω, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κάνουμε μία προκαταρκτικὴ διάκρισι. Ὀφείλουμε πράγματι νὰ διακρίνουμε τουλάχιστον τρία εἴδη οἰκουμενισμοῦ, τὰ ὁποῖα – παρόλο ποὺ συνεργάζονται καὶ συχνὰ συγχέονται – εἶναι καρπὸς διαφορετικῶν ἰδεολογιῶν καὶ ἐπιδιώκουν διαφορετικούς στόχους.

  Τὸ πρῶτο εἶναι ὁ ὀνομαζόμενος ἱστορικὸς οἰκουμενισμός, δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ ἐφαρμόστηκε πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὡς ἰδεολογίας καὶ θεολογίας κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα. Πρόκειται γιὰ τὸν διάλογο μεταξὺ χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ποὺ ἀπέβλεπε στὴν ἀναζήτηση συμφωνιῶν, κυρίως χρήσιμων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση κοινῶν ἐχθρῶν.

  Μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε μερικὲς περιπτώσεις ποὺ ἀφοροῦσαν ἄμεσα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως τὶς προσπάθειες διαλόγου μὲ τοὺς Καλβινιστὲς ἐπὶ Πατριάρχου Κυρίλλου Λουκάρεως γιὰ ἀντιλατινικὸ σκοπό· ἐκεῖνες μὲ τοὺς Ἀγγλικανούς «μὴ ὁρκιζομένους» (Non-jurors) ποὺ διεξήχθησαν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσαλύμων καὶ τὴ Ρωσσικὴ Ἐκκλησία στὰ τέλη τοῦ 17ου αἰώνα, καὶ τὶς προσπάθειες ἑνώσεως τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς Παλαιοκαθολικοὺς τὸ 1875, πάντοτε μὲ σκοπὸ τὴν ἀντιπαράθεσι πρὸς τὸν παπισμό.

†Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Ο Οικουμενισμός.

“Ο παπισμός αποτελεί μεγάλην απειλήν δια την εν Χριστώ ελευθερίαν του ανθρώπου”

†Aρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ, Καθηγουμένου της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους (Εκοιμήθη στις 8 Ιουνίου το 2014)

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, δηλαδή η κίνησις δια την ένωσιν των “εκκλησιών”, όπως διεξάγεται σήμερον, φαίνεται ότι έχει ουμανιστικόν – ανθρωποκεντρικόν χαρακτήρα και όχι θεολογικόν και πνευματικόν. Παραμερίζει την Πίστιν (δόγμα) και την Παράδοσιν της Εκκλησίας και αποβλέπει περισσότερον εις πρακτικούς σκοπούς. Βλέπει την Εκκλησίαν κυρίως ως ανθρώπινον ίδρυμα, το οποίον ηνωμένον θα δυνηθή να αντιμετωπίση καλλίτερον τους εχθρούς του.

Δι’ αυτό δεν λαμβάνονται σοβαρώς υπ’ όψιν αι βασικαί διαφοραί περί την πίστιν και το πνεύμα των “εκκλησιών”, ούτε η ιστορία και η συνείδησις της Εκκλησίας. Εξ άλλου “δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επιθυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πιστεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμότητα να ρευστοποιήση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νομίζει πως μπορεί να συμφιλιώση με αμοιβαίες υποχωρήσεις ωρισμένες δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες” (π. Δημήτριος Στανιλοάε). Η εκκλησιολογία, η οποία υπόκειται ως βάσις εις τον οικουμενισμόν, είναι επίσης λανθασμένη. Δεν αναγνωρίζει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ως την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, αλλ’ ως τμήμα ή κλάδον της Καθολικής Εκκλησίας. Δι’ αυτό και πολλοί Ορθόδοξοι βλέπουν εις τον Οικουμενισμόν μίαν εκκλησιολογικήν αίρεσιν χωρίς να σημαίνη ότι αναπαύονται και εις τον ζωλωτισμόν, ο οποίος αποτελεί επίσης εκκλησιολογικήν παρέκκλησιν. Οικουμενισμός και ζηλωτισμός δεν εκφράζουν την Ορθοδοξίαν. Αισθανόμεθα τον οικουμενισμόν ως κάτι που απομακρύνει την ένωσιν και μάλιστα τόσον όσον φαίνεται να την φέρη πλησίον μας. 

Η παπαδίνα του Καντέρμπερυ Σάρα Μάλαλι συναντήθηκε με τον Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’. (ΒΙΝΤΕΟ)

Η παπαδίνα Σάρα Μάλαλι (Sarah Mullally) που αποκαλείται «Αρχιεπίσκοπος» του Καντέρμπερυ, δημοσίευσε την επίσκεψή της στην Αγία Γή και την συνάντησή της με τον Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’. Έγραψε:

«Την τελευταία ημέρα του προσκυνήματός μας στους Αγίους Τόπους, η προσευχή με τον Πατριάρχη Θεόφιλο Γ΄ και τον Αρχιεπίσκοπο Χοσάμ στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου ήταν το σημαντικότερο δώρο.

Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη από την οποία το Ευαγγέλιο διαδόθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο και στην οποία ο Κύριός μας θα επιστρέψει κάποια μέρα.
Οι Εκκλησίες αυτής της αγίας πόλης είναι θεματοφύλακες μιας ζωντανής χριστιανικής παρουσίας στον ίδιο τόπο όπου τέθηκαν τα θεμέλια της πίστης μας.

Η προσευχή μου είναι, με τη χάρη του Θεού, να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε μαζί προς την ενότητα για την οποία προσευχήθηκε ο Χριστός. Να μπορούμε να δίνουμε μαζί μαρτυρία για την ελπίδα του Ευαγγελίου. Και να προσφέρουμε σε αυτή την πόλη, στους Αγίους Τόπους και στον κόσμο μια πρόγευση της ειρήνης της επερχόμενης Βασιλείας του Θεού.

Παρακαλώ προσευχηθείτε για την ειρήνη της Ιερουσαλήμ και για τους Χριστιανούς των Αγίων Τόπων.»

Archbishop of Canterbury

 ΝΕΟΣ ΒΑΡΥΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ  ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Στο περιθώριο της 2ης Συνάντησης της 19ης Ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής (του δήθεν) Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Λουθηρανών

Στην πόλη Σετ της Γαλλίας το διάστημα 10-16 Μαΐου 2026, στο πλαίσιο των διαχριστιανικων διαλόγων που έχει εργαλειοποιήσει η παναίρεση του Οικουμενισμού – οικουμενικής κινήσεως για να πετύχει μακροπρόθεσμα την άμβλυνση του ορθοδόξου αισθητηρίου του πιστού λαού πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνάντηση της 19ης ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας.

Η προηγούμενη είχε πραγματοποιηθεί στην Λάρνακα της Κύπρου το 2025 και η επόμενη προγραμματίστηκε να φιλοξενηθεί στην Ιερά Μητρόπολη Περιστερίου.

Θα επισημάνουμε το άκαρπον ή/και τη στοχευμένη συνέχιση διαλόγων στους οποίους δεκαετίες τώρα κάνει παραχωρήσεις η Ορθόδοξη πλευρά, δήθεν ως ένδειξη καλής θελήσεως για την πρόοδο του διαλόγου, αφού οι συμμετέχοντες Ορθόδοξοι Επίσκοποι και Ακαδημαϊκοί δεν λένε να εννοήσουν πως οι αιρετικοί δεν υποχωρούν ως προς την πλάνη τους, εμείς δε κάνουμε παραχωρήσεις από τη μόνη αλήθεια. Δεν θα γίνουμε γραφικοί επιμένοντας να απευθύνουμε έκκληση σε ώτα μη ακουόντων.

Θα κατακεραυνώσουμε όμως με δριμύτατο έλεγχο την αντικανονική παρουσία Ορθοδόξων Επισκόπων και κληρικών σε αιρετική «λειτουργία». Διαβάζουμε στο σχετικό ανακοινωθέν:

«Τῇ 14ῃ Μαΐου, οἱ συμμετέχοντες παρηκολούθησαν τὴν Λουθηρανικὴν Λειτουργίαν διὰ τὴν Ἑορτὴν τῆς Ἀναλήψεως, τὴν ὁποίαν ἐτέλεσεν ὁ Αἰδεσιμώτατος Ἐπίσκοπος (σ.σ. της Ευαγγελικής «Εκκλησίας» Κεντρικής Γερμανίας) Johann Schneider».

Αυτή η απαράδεκτη συγκρητιστική εκτροπή θα πρέπει να διακοπεί άπαξ δια παντός επί τέλους και οι οικουμενιστές Επίσκοποι να επιδείξουν επί τέλους πνεύμα συνέσεως.

Δεν νομιμοποιούνται να συνεχίζουν να διοργανώνουν ή να συμμετέχουν σε συμπροσευχές με αιρετικούς. Μπορεί να συνεχίσουν να πιστεύουν πως μπορούν να κοροϊδεύουν κατά πρόσωπο τον πιστό λαό, αλλά στο τέλος θα δώσουν λόγο στον Θεό.

Και ο Θεός δεν εμπαίζεται…

Για την ιστορία καταγράφεται πως:

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐξεπροσωπήθη ὑπό τῶν: Σεβ. Μητρ. Κρήνης Kαθ. κ. Κυρίλλου (Οἰκ. Πατριαρχεῖον), Πανοσιολ. Διακόνου Εὐλογίου Τσάτσα, Κωδικογράφου τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου (Συγγραμματέως, Οἰκ. Πατριαρχεῖον), Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Philip Hall (Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας), Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. Καθ. Χρυσοστόμου Νάσση (Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων), Ἐλλογιμ. Kαθ. Δρος Rade Kisić (Πατριαρχεῖον Σερβίας), Πανιερ. Μητρ. Ταμασοῦ καί Ὀρεινῆς Δρος κ. Ἠσαΐου (Ἐκκλησία τῆς Κύπρου), Σεβ. Μητρ. Περιστερίου Καθ. κ. Γρηγορίου, (Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος), Ἐλλογιμ. κ. Jerzy Betlejko (Ἐκκλησία Πολωνίας), Ἐλλογιμ. Καθ. Δρος Nathan Hoppe (Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας), Αἰδεσιμολ. Πρεσβ. Δρος Václav Ježek (Ἐκκλησία Τσεχίας καί Σλοβακίας) καί τῶν Συμβούλων Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Χααψάλου κ. Δαμασκηνοῦ (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον – Αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας), Ἐλλογιμ. Δρ. Jelisei Heikkilä (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον – Αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Φινλανδίας), Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. Στεφάνου Χρυσάνθου (Ἐκκλησία τῆς Κύπρου) καὶ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. Καθ. Δρος Δημητρίου Μπαθρέλλου (Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος)».

 Στώμεν καλώς… αποσυνδεδεμένοι

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε πως μέσω των έξυπνων κινητών τηλεφώνων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εκφράζουμε τη γνώμη μας και επηρεάζουμε προς τη σωστὴ κατεύθυνση 

Είναι αλήθεια πως στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα βιώνουμε κάποιες πρωτοφανείς καταστάσεις. 

Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε τις δύο τελετές έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων, σε Λονδίνο και Παρίσι, και κυρίως στους καθιερωμένους πλέον διαγωνισμούς της Eurovision όπου η σατανολαγνεία, η βλασφημία και η ομοφυλοφιλία αποθεώνονται πανηγυρικά μπροστά στα μάτια μας.

Άλλο ένα φαινόμενο των τελευταίων ετών αποτελεί το καθ’ υπερβολή «νοιάξιμο» του κράτους για το καλό των πολιτών και μάλιστα δωρεάν (π.χ. εμβόλιο στην εποχή του υγειονομικού αποκλεισμού και δωρεάν Προσωπικός Αριθμός χωρίς εναλλακτικούς τρόπους ταυτοποίησης). 

Στην πρώτη περίπτωση ζήσαμε σκηνές απείρου κάλλους, όπου τέθηκε μέχρι και θέμα επιμέλειας του παιδιού όταν οι γονείς είχαν αντιρρήσεις για την ασφάλεια των σκευασμάτων.

Μάλλον θα ζήσουμε όπως όλα δείχνουν ακόμα τραγικότερες στιγμές αν αρνηθούν κάποιοι γονείς να λάβουν τα ανήλικα τέκνα τους τον Προσωπικό Αριθμό.

Διαβάζουμε στο άρθρο «Νεοεποχίτικες ἀπάτες» του Δρος. Χαραλάμπους Μηνάογλου, το οποίο δημοσιεύθηκε στον Ορθόδοξο Τύπο:

«Οἱ πιὸ αὐταρχικὲς κυβερνήσεις μᾶς διαβεβαιώνουν μέσῳ τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν κοινωνικῶν δικτύων ὅτι δὲν εἶναι αὐταρχικὲς καὶ πὼς χρησιμοποιοῦν τὰ μέσα γιὰ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο, γιὰ τὴν προάσπιση τῶν δικαιωμάτων μας. Καὶ ξέρετε μέχρι πότε θὰ σερβίρεται αὐτὸ τὸ παραμύθι; Μέχρι τότε ποὺ ὁ ἔλεγχος θὰ ἔχει ἐπιβληθεῖ σὲ ὅλους καὶ θὰ εἶναι μὴ ἀναστρέψιμος. Τότε θὰ μᾶς ποῦν ὅτι ἤμασταν ἠλίθιοι ποὺ δὲν βλέπαμε τί συνέβαινε καὶ πὼς ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἴμαστε τόσο ἠλίθιοι δὲν μᾶς ἀξίζει καμία ἐλευθερία.

Οἱ πιὸ ρατσιστὲς ἐφαρμόζουν τὸν ρατσισμὸ τους ἀπέναντι σὲ ὅλους τούς ἄλλους, θεωρώντας ἑαυτοὺς ἐξ ὁρισμοῦ ἀνώτερους, ἐνῶ ταυτόχρονα προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν μέσῳ τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν κοινωνικῶν δικτύων ὅτι εἶναι θύματα ρατσισμοῦ. Καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση, βέβαια, ξέρετε πότε θὰ πάψουν τὸ παραμύθι; Ὅταν θὰ ἔχουν ὅλοι ὑποταχθεῖ στὴν κυριαρχία τους καὶ θὰ ἔχει πάψει ὅπου γῆς κάθε ἀντίσταση καὶ κάθε ἀντίρρηση ἀκόμα στὴν «φυσική» τους ἀνωτερότητα. Καὶ τότε θὰ μᾶς ποῦν ὅτι πρέπει νὰ ζοῦμε, γιὰ νὰ τοὺς ὑπηρετοῦμε, ὅσο καὶ ὅπως ἐκεῖνοι ἀποφασίσουν.

Καὶ στὶς δύο αὐτὲς ὁλοφάνερες μπροστὰ στὰ μάτια μας ἀπάτες, τὰ ΜΜΕ καὶ τὰ δίκτυα κοινωνικῆς δικτύωσης παίζουν καθοριστικὸ ρόλο, ἐνῶ καὶ στὶς δύο πέρα ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ καὶ τὴν ὑπαγωγή μας σὲ καθεστὼς σκλαβιᾶς, θὰ ἀπαιτηθεῖ καὶ ἔλεγχος τοῦ τί πιστεύουμε. Ὁπότε θὰ ὑπάρχουν δύο δρόμοι: ἢ ἄρνηση ὅσων πιστεύουμε, ἢ ἐξόντωση.

Ὡς ἐκ τούτου καὶ ἂν τὰ ἀνωτέρω συμβαίνουν, τότε ἡ πρώτη ἀντίδρασή μας θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀποσύνδεση. Ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν τηλεοράσεών μας γιὰ τοὺς μεγαλύτερους καὶ ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν κινητῶν μας γιὰ τοὺς νεότερους. Καμία λύση σὲ αὐτὴν τὴν κατακλυσμιαία προπαγάνδα δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ ἀπὸ ἐδῶ μέσα. Καμία ἀλήθεια δὲν μποροῦμε νὰ διαδώσουμε ἀπὸ ἐδῶ. Αὐτὰ ἀπαιτοῦν σχέση, ἐπαφή, πραγματικὴ κοινωνική, ἀνθρώπινη συζήτηση καὶ ζύμωση. Μόνον ἔτσι μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὰ πράγματα. Ἀλλιῶς ἡ ψευδαίσθηση ὅτι ἐκφράζουμε τὴν γνώμη μας καὶ ἔτσι ἐπηρεάζουμε στὴν σωστὴ κατεύθυνση μᾶς συμπαρασύρει κι ἐμᾶς στὴν δίνη τῶν ἀνωτέρω δύο κύριων πυλώνων τῆς προπαγάνδας τῆς ἐποχῆς μας».

«Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας»(μ.Παϊσιου Καρεώτη)

 

Eισαγωγικά

Δημοσιεύουμε τα βασικά σημεία της  αποκαλυπτικής εισήγησης του Αγιορείτη Μοναχού Παϊσίου Καρεώτη που δόθηκε στο Πολεμικό Μουσείο με θέμα

«Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας»

Ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού μπορείτε να την βρείτε στο link.

https://eeod.gr/news/87503-i-apokalyptik-eisgisi-tou-monacho-pasou-kareti-gia-ton-oikoumenism

 

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ

1. Εισαγωγή: Η Φύση και οι Απαρχές του Οικουμενισμού

Ο όρος «Οικουμενισμός» έχει γίνει ευρύτερα γνωστός τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο υπάρχει μια ποικιλία κατανοήσεων και αξιολογήσεων γύρω από αυτόν. Παρότι πολλοί θεωρούν ως απαρχή της κινήσεως την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) το 1948, είναι αναγκαίο να εξετάσουμε το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκε. Η παρούσα εισήγηση αποδεικνύει ότι ο Οικουμενισμός δεν ξεκίνησε ως γνήσια εκκλησιαστική πρωτοβουλία, αλλά ως ένα κοινωνικοπολιτικό εργαλείο ελέγχου, προωθούμενο από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, με στόχο την εξασθένηση της δογματικής ακρίβειας προς όφελος της καταναλωτικής κοινωνίας.

2. Το Ιστορικό Πλαίσιο: Φιλελευθερισμός και Εκκοσμίκευση

Κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο «φιλελευθερισμός» λειτούργησε ως έννοια-κλειδί που επέφερε την κατάρρευση των παραδοσιακών αξιών. Η εκκοσμίκευση που έφερε ο Διαφωτισμός διείσδυσε στις κοινωνικές σχέσεις, ενώ ο οικονομικός φιλελευθερισμός άλλαξε το κοινωνικό μοντέλο. Στις ΗΠΑ, η δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και η συρροή μεταναστών δημιούργησαν ένα μωσαϊκό δογμάτων. Για τη διασφάλιση της «κοινωνικής ειρήνης» και της απρόσκοπτης λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς, οι προτεσταντικές εκκλησίες έπρεπε να μετατραπούν από κλειστές ομολογίες σε «ανοικτές» αστικές δυνάμεις, ικανές να διαχειριστούν την εργατική αστάθεια.

3. Η Χρηματοδότηση των Ολιγαρχών και το "Κοινωνικό Ευαγγέλιο"

Κεντρικό ρόλο στην αναδιάρθρωση των εκκλησιών έπαιξε η «φιλανθρωπία» των μεγάλων Αμερικανών ολιγαρχών, με κύριο το Ίδρυμα Rockefeller (1913). Η χρηματοδότηση αυτή στόχευε στη διαμόρφωση μιας ενιαίας προτεσταντικής συνείδησης, απαλλαγμένης από δογματικές τριβές. Εμφανίστηκε έτσι το «Κοινωνικό Ευαγγέλιο» (Social Gospel), το οποίο μετέτρεψε τη θρησκεία σε ηθική συμπεριφορά και ιδιωτική πνευματικότητα, καθιστώντας την μη ενοχλητική για την αγορά. Ο ασκητικός χριστιανικός βίος παραμερίστηκε, καθώς εμπόδιζε το καταναλωτικό πρότυπο.

4. Η Θεολογική Διαμάχη και ο Ρόλος του YMCA

Μεταξύ 1890 και 1930 ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ «Παραδοσιακών» και «Φιλελεύθερων Νεωτεριστών». Οι τελευταίοι επιδίωκαν έναν δογματικό μινιμαλισμό, προσαρμοσμένο στις επιστημονικές ανακαλύψεις. Κινητήριος μοχλός των Νεωτεριστών ήταν η Χριστιανική Ένωση Νέων (YMCA/ΧΕΝ), υπό την καθοδήγηση του John Mott, του «πατέρα της Οικουμενικής Κίνησης». Ο Mott, στενός συνεργάτης της οικογένειας Rockefeller, χρησιμοποίησε το YMCA για να απομονώσει ριζοσπαστικά στοιχεία και να προωθήσει τον Οικουμενισμό ως έναν «μηχανισμό» συνεργασίας που θα εξασφάλιζε τη σταθερότητα των επενδύσεων και της κυβέρνησης.

5. Η Δράση στη Ρωσία και το Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου

Η δράση του YMCA επεκτάθηκε και στη Ρωσία. Μετά την επανάσταση του 1917, με τη φροντίδα της οργάνωσης και την αποκλειστική χρηματοδότηση του Rockefeller, ιδρύθηκε στο Παρίσι το Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Εκεί αναπτύχθηκαν ο θεολογικός Περσοναλισμός και η Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία, που αποτέλεσαν το θεολογικό όχημα για τη συμμετοχή των Ορθοδόξων στον Οικουμενισμό. Στόχος ήταν η διαμόρφωση μιας φιλελεύθερης ρωσικής συνείδησης, προσδοκώντας την ανατροπή του σοβιετικού καθεστώτος.

6. Η Ίδρυση του ΠΣΕ και η Γεωπολιτική των ΗΠΑ

Το 1948 ιδρύθηκε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ), με τις αμερικανικές φιλελεύθερες εκκλησίες να αποτελούν την κυρίαρχη δύναμη. Ο οργανισμός εργαλειοποιήθηκε από την αμερικανική διπλωματία (π.χ. John Foster Dulles) για την επανεκπαίδευση της Ευρώπης στις φιλελεύθερες αξίες. Ο Οικουμενισμός συνδέθηκε με το Σχέδιο Μάρσαλ και την ευρωπαϊκή ενοποίηση, προωθώντας έναν «κοσμοπολίτικο διεθνισμό» που αντιτίθεται στην εθνική κυριαρχία και τις παραδοσιακές αξίες, επιδιώκοντας την απορρόφηση της Ορθόδοξης ταυτότητας σε μια δυτική, φιλελεύθερη οντότητα.

7. Θεολογικές Συνέπειες: Ο Δογματικός Μινιμαλισμός

Θεολογικά, ο Οικουμενισμός εισάγει τον «δογματικό μινιμαλισμό» και τη σχετικοποίηση της Αλήθειας. Ακυρώνεται η πίστη στην «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και εξισώνονται οι αιρέσεις με την Ορθοδοξία. Πρακτικά, αυτό μεταφράζεται στην αποδοχή των μυστηρίων των αιρετικών, στις συμπροσευχές, στην αλλαγή λειτουργικών κειμένων και στον εκμοντερνισμό της Εκκλησίας (π.χ. γάμος κλήρου, γυναικεία ιερωσύνη). Έγγραφα όπως αυτό του Πόρτο Αλέγκρε (2006) προωθούν την προτεσταντική ιδέα της «αδιαίρετης εκκλησίας» με δογματική πολυμορφία.

8. Η Ορθόδοξη Απάντηση: Η Σύνοδος της Μόσχας (1948)

Η σημαντικότερη αντίσταση σημειώθηκε στη Σύνοδο της Μόσχας τον Ιούλιο του 1948, έναν μήνα πριν την ίδρυση του ΠΣΕ. Εκεί, η συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών καταδίκασε τον Οικουμενισμό ως επικίνδυνη ετεροδιδασκαλία. Στη Σύνοδο αυτή δεν συμμετείχαν μόνο οι Εκκλησίες που εξαρτώνταν από τον Δυτικό παράγοντα: το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (υπό την επιρροή του Αθηναγόρα), η Εκκλησία της Ελλάδος (υπό αμερικανική επιρροή λόγω Εμφυλίου) και η Εκκλησία της Κύπρου (υπό βρετανική κατοχή).

9. Συμπέρασμα: Ο Οικουμενισμός ως Δυτικό "Project"

Ο Οικουμενισμός αποτελεί ένα καθαρά δυτικό εγχείρημα με σκοπό τη διάχυση της αμερικανικής πολιτισμικής επιρροής. Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε ως ιδεολογικός μοχλός για την αμερικανοποίηση της Ευρώπης και την υπονόμευση της Ορθόδοξης Παράδοσης. Η Ορθόδοξη απάντηση οφείλει να διακρίνει τη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας, απορρίπτοντας τη σχετικοποίηση που επιβάλλει η νέα παγκόσμια τάξη

 ΠΗΓΗ.ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Απάντηση του Ταουάνδρου Β΄, Πάπα και Πατριάρχη της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Σάββατο, 25 Απριλίου 2026) [Κείμενο-Σύντομη Κριτική)

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Παναγιώτατε Οικουμενικέ Πατριάρχα κ.κ. Βαρθολομαίε,

Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες και Επίσκοποι, σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Χριστός Ανέστη… Αληθώς Ανέστη.

Με μεγάλη χαρά στέκομαι σήμερα ανάμεσά σας σε αυτόν τον άγιο τόπο. Εκφράζω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες προς την Παναγιότητά Σας για την ευγενική αυτή πρόσκληση, την οποία δεν λαμβάνω απλώς ως επίσημη επίσκεψη, αλλά ως μήνυμα σφραγισμένο με αγάπη.

Η συνοδεία μου ενώνεται μαζί μου στην έκφραση βαθύτατης ευγνωμοσύνης για τη θερμή υποδοχή σας και την αγάπη που διαφαίνεται σε κάθε λεπτομέρεια της γενναιόδωρης φιλοξενίας σας από την πρώτη στιγμή της αφίξεώς μας.

Είχα την ευλογία να συναντήσω την Παναγιότητά Σας και στο παρελθόν, όμως αυτή είναι η πρώτη μου επίσκεψη στην ιστορική σας Έδρα εδώ στην Τουρκία, σε αυτήν την όμορφη χώρα. Έχω ευλογηθεί βαθιά από αυτή την επίσκεψη, η οποία αποτελεί συνέχεια της μακράς ιστορίας και των βαθιά ριζωμένων δεσμών αγάπης μεταξύ των δύο Εκκλησιών μας, της Έδρας του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου και της Έδρας του Αγίου Ανδρέου του Αποστόλου.

Έρχομαι σε εσάς από την Αίγυπτο, από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, από τη γη που αγιάστηκε από την επίσκεψη της Αγίας Οικογένειας κατά τον πρώτο αιώνα· από τη γη του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου, ο οποίος επισφράγισε τη μαρτυρία του με το μαρτύριο στην Αλεξάνδρεια.

Μέσα στους αιώνες, η Κοπτική Εκκλησία διαφύλαξε την πίστη με σταθερότητα και ανέδειξε μεγάλους Πατέρες της Ορθοδοξίας, μεταξύ των οποίων τον Άγιο Αθανάσιο τον Αποστολικό και τον Άγιο Κύριλλο, στύλο της πίστεως. Έγινε γνωστή στην ιστορία ως η Εκκλησία των Μαρτύρων.

Από τη γη της ανέτειλε επίσης ο Μέγας Αντώνιος, ο πατέρας του μοναχισμού, του οποίου το παράδειγμα ενέπνευσε την εξάπλωση του μοναχικού βίου σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν μπορώ να σταθώ εδώ χωρίς να εκφράσω τη βαθιά μου εκτίμηση για τη μαρτυρία και τη διακονία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς και για τις ακούραστες προσπάθειες της Παναγιότητάς Σας στην υπηρεσία της ενότητας της Ορθοδοξίας.

Φέρετε αυτήν την ιερή μαρτυρία με αξιοθαύμαστη πιστότητα και πνευματική χαρά που μας εμπνέει όλους. Εκτιμώ ιδιαίτερα τη δέσμευσή σας για ενότητα και ειρήνη, και ιδίως την βαθιά σας πρόσκληση ότι η Εκκλησία πρέπει να είναι «σημείο ενότητας, μαρτυρία αγάπης και διάκονος ειρήνης».

Προσεύχομαι ο Κύριος Χριστός να χαρίζει στην Παναγιότητά Σας υγεία και δύναμη και να σας στηρίζει σε αυτήν την ιερή αποστολή. Εκτιμώ επίσης τις ιστορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και των λαών μας, που συνδέονται με βαθιούς και διαρκείς δεσμούς μέσα στους αιώνες.

Είναι αληθινή χαρά να συναντώ σήμερα την Παναγιότητά Σας, μαζί με τους αγαπητούς Πατέρες της ευλογημένης σας Εκκλησίας. Αναμένουμε με μεγάλη χαρά να σας υποδεχθούμε στην Αίγυπτο στον κατάλληλο χρόνο.

Κλείνοντας, ας προσευχηθούμε μαζί, ας διακονήσουμε μαζί και ας δώσουμε μαρτυρία μαζί ενώπιον ενός κόσμου που αναμένει από εμάς κάτι πολύ βαθύτερο από λόγια. Διότι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, ο Θεός «δύναται ὑπερεκπερισσοῦ ποιῆσαι ὑπὲρ πάντα ἃ αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν» (Εφεσίους 3:20). Αυτή είναι η βάση της ελπίδας μας.

Χριστός Ανέστη… Αληθώς Ανέστη. Ευχαριστώ.

------------------------------------------------------------------

Σύντομη κριτική των απόψεων

Α. Πρωτίστως, καταλογίζεται στον Κόπτη Προκαθήμενο μια «σιωπηρή αποδοχή» του πρωτείου της Κωνσταντινούπολης. Η χρήση τίτλων όπως «Παναγιώτατε» και η αναγνώριση μιας ειδικής «ιερής αποστολής» του Φαναρίου έρχονται σε σύγκρουση με την ιστορική αυτοσυνειδησία της Αλεξανδρινής Έδρας, η οποία παραδοσιακά δεν αναγνώριζε δικαιοδοσία εξουσίας στην Κωνσταντινούπολη, ειδικά μετά το Σχίσμα του 451 μ.Χ.

Προσφώνηση του Οικουμενικού Πατρ. Βαρθολομαίου προς τον Πάπα και Πατριάρχη των Κοπτών Tawadros II (Απόψεις και σχόλια)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: 

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ελευθερη μετάφραση του πρωτοτύπου, που δημοσιεύτηκε στο link   https://fosfanariou.gr/index.php/2026/04/26/porsfonisi-tou-oikoumenikou-patriarchou-pros-ton-patriarchi-tis-koptikis-ekklisias/

στην αγγλική γλώσσα κατά την επίσημη επίσκεψη της Αυτού Μακαριότητος Tawadros II, Πάπα των Κοπτών  στο Φανάρι το Σάββατο, 25 Απριλίου 2026.

Ακολουθεί σύντομη κριτική των απόψεων.

-------------------------------------------------------------------

Χαιρετισμός της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου κατά την επίσημη επίσκεψη της Α.Μ. Ταουάνδρου Β΄, Πάπα και Πατριάρχη της Κοπτικής Ορθοδόξου Εκκλησίας (Σάββατο, 25 Απριλίου 2026)

Μακαριώτατε και Αγιώτατε Ταουάνδρε Β΄, Πάπα και Πατριάρχα της Κοπτικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ,
Σεβασμιώτατοι, Εξοχώτατοι και Θεοφιλέστατοι,
Σεβαστοί Πατέρες,
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές,

Χριστός Ανέστη!

Με πολλή χαρά εν τω Αναστάντι Κυρίω, υποδεχόμαστε την Μακαριότητά Σας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η παρουσία Σας ανάμεσά μας αποτελεί ευλογία και σημείο ελπίδας — ελπίδας που δεν στηρίζεται μόνο στην ανθρώπινη προσπάθεια, αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος, το οποίο, διά της αγάπης του Χριστού, μας οδηγεί προς την ενότητα (πρβλ. Β΄ Κορ. 5:14). Μέσα στο ίδιο αυτό πνεύμα, ο άγιος Απόστολος μας προτρέπει: «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6:2).

Η σημερινή σας επίσκεψη υπερβαίνει μια απλή τελετουργική συνάντηση· φέρει βαθιά ιστορική σημασία, καθώς αποτελεί την πρώτη σας επίσκεψη στο Φανάρι. Η συνάντηση αυτή αποτελεί άμεσο καρπό της αδελφικής συνάξεως που φιλοξενήσατε τον Σεπτέμβριο του 2024 στην σεπτή Μονή του Αγίου Βησσαρίου στην Αίγυπτο, η οποία υπήρξε ισχυρό σημείο αρμονίας και ομονοίας. Εκεί, εν προσευχή και αμοιβαία αγάπη, εκπρόσωποι των Ανατολικών Ορθοδόξων και των Αρχαίων Ανατολικών Εκκλησιών επιβεβαίωσαν την κοινή τους κλήση: να εμβαθύνουν την κατανόηση, να ενισχύσουν τους δεσμούς της αγάπης, να επιδιώξουν την αποκατάσταση της ενότητας εν κοινωνία και να προσφέρουν κοινή και αξιόπιστη μαρτυρία στον σύγχρονο κόσμο. Έτσι, η πορεία που ανοίγεται μπροστά μας δεν είναι μια αφηρημένη θεολογική επιδίωξη, αλλά μια ζώσα εκκλησιαστική πραγματικότητα.

Για αιώνες, οι Εκκλησίες μας πορεύθηκαν παράλληλα, μερικές φορές χωρισμένες από το βάρος ιστορικών συνθηκών και δογματικών παρεξηγήσεων. Ωστόσο, μέσω ειλικρινούς και υπομονετικού διαλόγου, έχουμε πλέον αναγνωρίσει εκ νέου ότι αυτά που μας ενώνουν υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνα που κάποτε μας χώριζαν. Οι χριστολογικές συμφωνίες των τελευταίων δεκαετιών κατέδειξαν την κοινή μας πίστη στο μυστήριο του Ενανθρωπήσαντος Λόγου, εκφρασμένη με διαφορετικούς θεολογικούς τρόπους, αλλά βαθιά ριζωμένη στην αποστολική και αδιαίρετη Παράδοση της Εκκλησίας.

Ήλθε, λοιπόν, ο καιρός να προχωρήσουμε από τη συμφωνία στη συνάντηση, από τη θεολογική σύγκλιση στην πνευματική ενότητα. Αυτή είναι η συλλογική μας ευθύνη. Καλούμαστε να μετατρέψουμε τους καρπούς του διαλόγου σε απτές ποιμαντικές πραγματικότητες: να καλλιεργήσουμε την αμοιβαία αναγνώριση και γνωριμία μεταξύ των πιστών μας· να ενθαρρύνουμε τη συνεργασία στη μαρτυρία της πίστεως, ιδίως σε περιοχές όπου οι Χριστιανοί υφίστανται διωγμούς και περιθωριοποίηση· και να υψώσουμε κοινή φωνή για ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ιερότητα της δημιουργίας, τον θεσμό της οικογένειας και την επείγουσα ανάγκη για ειρήνη.

Όπως τονίσθηκε εύγλωττα κατά τη συνάντηση του 2024, καλούμαστε να εμβαθύνουμε την εν Χριστώ κοινωνία μας, να εμπλουτίσουμε την κατανόησή μας και να επιμείνουμε στην προσευχή, ώστε να οδηγηθούμε πλησιέστερα στη μετοχή στο Μυστικό Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Μακαριώτατε,

Οι δεσμοί μεταξύ των Ανατολικών Ορθοδόξων και των Αρχαίων Ανατολικών Εκκλησιών, γενικώς, και μεταξύ της Κοπτικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ειδικότερα, είναι αρχαίοι και ιεροί. Ριζώνουν στη μαρτυρία των πρώτων χριστιανικών αιώνων, τρέφονται από τον σεβασμό προς την πατερική παράδοση, αγιάζονται από το αίμα των μαρτύρων και εμψυχώνονται από κοινό λειτουργικό και ασκητικό ήθος. Σήμερα, οι ιεροί αυτοί δεσμοί ανανεώνονται και θεραπεύονται — όχι με τη διαγραφή της ιστορίας, αλλά με την υπέρβαση των διαφορών και ακόμη και των παλαιών διαφωνιών, μέσα στο φωτεινό φως της αλήθειας και της αγάπης του Χριστού.

Υποδεχόμενοι τη Μακαριότητά Σας και τη σεπτή συνοδεία Σας στην ιστορική αυτή Καθέδρα της Κωνσταντινουπόλεως, προσευχόμαστε θερμά η παρούσα περίσταση να συμβάλει στην περαιτέρω ενίσχυση των αδελφικών σχέσεων μεταξύ των Εκκλησιών μας και να εμπνεύσει νέα βήματα προς την πλήρη φανέρωση της ενότητάς μας.

Είθε ο Αναστάς Κύριος να ευλογεί τα βήματά Σας, να καθοδηγεί τις Εκκλησίες μας και να μας αξιώσει, εν τω καλώ Του καιρώ, να Τον δοξάσουμε με μία καρδιά και μία φωνή, συγκεντρωμένοι γύρω από το ένα Άγιο Ποτήριο, εις δόξαν αιώνιαν.

Χριστός Ανέστη!

---------------------------------------------------------------------------------

Κριτική των απόψεων

Α. Ο Πατριάρχης αναφέρεται επανειλημμένα σε «Εκκλησίες» στον πληθυντικό, εξισώνοντας την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία με τις μη χαλκηδόνειες κοινότητες. Εκκλησιολογικά, αυτό συνιστά κατάλυση της εκκλησιολογίας των Οικουμενικών Συνόδων. Η Εκκλησία είναι μία, όχι πολλές. Η χρήση του πληθυντικού «Εκκλησίες» για ομάδες που δεν βρίσκονται σε ευχαριστιακή κοινωνία μεταξύ τους και δεν ομολογούν την ίδια πίστη, δεν είναι απλώς ατόπημα· είναι εκκλησιολογική αυτοαναιρέση. Αν η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, δεν μπορεί να διασπάται σε «παράλληλους δρόμους» που οδηγούν στο ίδιο τέρμα.

Νέα Αιρετικη Δογματική και Κανονική Αλλοίωση της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας στο Φανάρι

 

Η παρουσία του Κόπτη Πατριάρχη Θεοδώρου Β' στη Θεία Λειτουργία στο Φανάρι, η τοποθέτησή του σε τιμητικό θρόνο και η λειτουργική του συμμετοχή μέσω του ασπασμού και της ευλογίας αποτελούν άλλη μια βαθιά εκκλησιολογική εκτροπή, επειδή έχουμε άρνηση της Δ' Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.). 

Οι Κόπτες, ως Αντιχαλκηδόνιοι, εμμένουν σε μια χριστολογία που η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει πρίν  1.500 έτη.

Η απόδοση τιμών "εν λειτουργία" σε έναν προκάθημενο που δεν αποδέχεται πλήρως τις δύο φύσεις του Χριστού (ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως), αποτελεί νόθευση του δόγματος  ΚΗΡΥΞΗ ΑΙΡΕΣΗΣ  « ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ» (ΔΗΜΟΣΙΑ) .

 ΟΙ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑΝ.

ΠΟΙΟΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΟΤΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΥΨΩΝΟΥΝ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΑΣ;

Ο Θεσσαλονίκης Φιλόθεος και ο Στέλιος Αγγελούδης αποϊεροποιούν τους Ναούς και ξεσηκώνουν τους Ορθοδόξους.

Posted on 5 Απριλίου, 2026

Να που φτάσαμε, να ορίζει ο αντίχριστος Δήμος της Θεσσαλονίκης των ομοφυλοφιλικών παρελάσεων PRAIT τί είναι κατανυκτικό μέσα στην Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Να του δίνεται το πράσινο φως από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεο να εισβάλει στους Ιερούς Ναούς και να τους μετατρέπει σε κοσμικά θέατρα.

Βιολιά, μπουζούκια, κιθάρες, νάρκισσοι της «τέχνης» θρονιάζονται σε Τόπο Ιερό που τελούνται τα Ιερά Μυστήρια για να ξεράσουν την εμετική βλακεια τους και ματαιοδοξία τους. Ανόητα φαντασιουργήματα για «κατανυκτικές στιγμές», «μοναδικές γέφυρες», και «αρμονικές συνυπάρξεις» κατακλύζουν τα κείμενά τους, για να παρουσιάσουν τις βέβηλες πράξεις τους.

Μεχρι και τον ομοφυλοφιλο Καβαφη και τον ανικανο σεξουαλικα Καζαντζακη επιστρατευσαν.

Ουδείς Ορθόδοξος που εκκλησιάζεται στους Ιερούς Ναούς με αληθινή κατάνυξη αντέχει να τους βλέπει σε αυτό το χάλι. 

Τεράστια η ευθύνη του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλοθέου και των άλλων Μητροπολιτών που επιτρέπουν να μετατρέπονται οι Ιεροί Ναοί σε κοσμικά θέατρα. Ας πάψει λοιπόν καΙ ο λαός του Θεού που εκκλησιάζεται να αφήνει τον όβολόν του στο παγκάρι, αφού τους Ναούς μας τους παραδωσατε στους αντίχριστους.

Εμφάνισαν τον Λουδοβίκο των Ανωγείων (ούτε που τον ξέραμε αλλά τον μάθαμε από την παρουσία του μέσα στον Ιερό Ναό του Αγιου Δημητριου!) μαζί με τον βυζαντινό χορό «ΗΔΥΜΕΛΟΝ» Θεσσαλονίκης. Χρησιμοποιούνε με πονηριά τους βυζαντινούς χορούς για να βάλουν μέσα κι άλλους. 

Όξω όλοι τους! 

Οι βεβηλοι, που προσπαθουν να μπουρδελοποιησουν τους ναους των Ορθοδοξων.