Φιλορθόδοξος Ένωσις Κοσμάς Φλαμιάτος

Έδρα: Βασ. Ηρακλείου 30, 546 24 Θεσσαλονίκη, Τηλ. 697-2176314, E-Mail: kflamiatos@yahoo.gr,
Αλληλογραφία: Τ.Θ. 135, 421 00 Τρίκαλα

Τα Μελη της Eνωσεως Ανηκουν σε Ιερες Μητροπολεις της Eκκλησιας της Eλλαδος

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ στις ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ του π. Παύλου Κουμαριανού

Πάτερ Παύλε, με σεβασμό θα θέλαμε να σας απευθύνουμε τις εξής ερωτήσεις, ως προς το άρθρο με τις διευκρινίσεις που δημοσιεύσατε στον «Ορθόδοξο Τύπο» (15.1.2010) και αναρτήθηκε σε ιστοσελίδες:

1. Ποια η σκοπιμότητα της απαντήσεώς σας, αφού με αυτή δεν διαφωτίζετε τα κρίσιμα ερωτήματα που προκλήθηκαν και δημοσίως ετέθηκαν και από την Ένωσή μας «Κοσμάς Φλαμιάτος»;

Αυτά που είχατε τότε πει, δεν ήσαν ο ορισμός του ουνιτισμού; Δεν κατηγορηθήκατε, μάλιστα, γι’ αυτό; Αυτά δεν έπρεπε να διευκρινήσετε;

Αλήθεια, γιατί τα αντανακλαστικά σας λειτούργησαν μετά από 7 μήνες, αλλά χωρίς κάποια ουσιαστική απάντηση;

Μας διαβεβαιώνετε πως τότε είπατε τη γνώμη σας και πως μιλήσατε και ως επιστήμονας. Ένας κληρικός (ως κληρικός) μπορεί να έχει διαφορετική τοποθέτηση από την Εκκλησία; Και ως προς το επιστήμονας: ποια επιστήμη, πάτερ μου, είναι αρμόδια να αποφανθεί για την «διακοινωνία»; Αυτό δεν είναι απόφαση κατοχυρωμένη από πολλές Συνόδους Αγίων και θεόπνευστων Πατέρων και άρα τελεσίδικη; Δεν αποτελούν οι Σύνοδοι –που έχουν γίνει αποδεκτές από το σώμα της Εκκλησίας– την αλάθητη Επιστήμη της Θεολογίας, οι αποφάσεις των οποίων δεν επιδέχονται αναθεωρήσεις και δεν εμπίπτουν σε εγκόσμιες επιστημονικές μεθόδους και αρχές, όπως η αρχή της «διαψευσιμότητας»;

Αφού επικαλείσθε την Επιστήμη, πώς μας λέτε στο τέλος του κειμένου σας ότι «τελώ εν υπακοή προς την Εκκλησία και τηρώ, όσα η Εκκλησία, στην οποία ανήκω, εντέλλεται»; και ταυτόχρονα από την άλλη (ωσάν να μη γνωρίζετε την διδασκαλία της) προτείνετε (έστω και σαν σκέψη) την «διακοινωνία», κάτι δηλ. αντίθετο από τις αποφάσεις και το πνεύμα των Συνόδων της;

Μήπως, η «εκκλησία» στην οποία λέτε ότι ανήκετε, ομοιάζει περισσότερο με εκείνο το μόρφωμα που διαπλάττεται στα πλαίσια του Οικουμενισμού, παρά αυτό που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία;

2. Δεν μας λύσατε, όμως, και την άλλη απορία:

Δεν μας εξηγήσατε με την παρέμβασή σας, ποιος σας ζήτησε να μεταφέρετε στην Ημερίδα τις ευχές του Αρχιεπισκόπου, μάλιστα προφορικά, χωρίς να έχετε μπροστά σας και να συμβουλεύεσθε κάποιο έντυπο κείμενο;(!) Ο ίδιος ο κ. Ιερώνυμος; κάποιος από το γραφείο του και ποιος; Κάποιος από τους διοργανωτές της Ημερίδας; Μήπως ο Περγάμου κ. Ιωάννης Ζηζιούλας; Κι αυτά τα ρωτούμε, γιατί ο προεδρεύων κ. Βασιλειάδης στις δικές του εξηγήσεις που δημοσιεύσαμε, άλλα μας είπε.

Αυτό είναι το δεύτερο θέμα που προκάλεσε ερωτηματικά και απορίες και, βέβαια, σας αφορούσε άμεσα, αφού δόθηκε η εντύπωση πως όλα ήταν ένα καλοστημένο θέατρο, μια απάτη. Και πώς, μετά τόσο θόρυβο –και παρέλευση τόσων μηνών– παρεμβαίνετε στη συζήτηση χωρίς να μας λέτε τίποτα για την …ταμπακιέρα;

Ελπίζουμε πως θα επανέλθετε με εξηγήσεις περισσότερο πειστικές.

Για την Φιλορθόδοξο Ένωσι «Κοσμάς Φλαμιάτος»
ο Πρόεδρος Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
ο Γραμματέας Παναγιώτης Σημάτης

ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΣ

ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ

του κ. Παναγιώτου Τελεβάντου

Σε πρόσφατο άρθρο του “Περί Διαθρησκειακού Διαλόγου” ο Καθηγητής του ΑΠΘ κ. Πέτρος Βασιλειάδης προσπαθεί να αντικρούσει κάποιες επισημάνσεις για τον Οικουμενισμό που είχα καταγράψει στο άρθρο “Προυποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους”.

Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΟΤΙ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ
_____________________

Στο άρθρο του ο κ. Καθηγητής αρνείται ότι αδικεί τους παραδοσιακούς θεολόγους όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν απαξιώνουν τους διαλόγους.
Δυστυχώς τόσον ο κ. Βασιλειάδης όσο και πολλοί άλλοι εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί, επαναλαμβάνουν αυτή τη συκοφαντία “τήδε κακείσε”, ευκαίρως-ακαίρως, συστηματικά, για δεκαετίες τώρα.
Ισχυρίζεται ο κ. Καθηγητής ότι οι παραδοσιακοί πιστοί είναι εναντίον των διαλόγων με τους αλλόθρησκους, με τους αιρετικούς και με τους σχισματικούς.

Ρωτούμε λοιπόν:

Πού, πότε και ποιοι εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους;
Οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες που υπέγραψαν την Ομολογία για τον Οικουμενισμό;
Ο π. Θεόδωρος Ζήσης;
Ο Καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης;
Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης;
Ο Καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας;
Ο Περιστερίου Χρυσόστομος;
Ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρατίδης;
Ο Καθηγητής Μέγας Φαράντος;
Ο π. Γεώργιος Καψάνης;
Ο Ιωσήφ της Ξηροποτάμου;
Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου;
Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος;
Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς;
Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ;
Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός;
Ο Καθηγητής Νικόλαος Μητσόπουλος;
Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος;
Ο π. Σαράντης Σαράντης;
Ο κ. Νίκος Βασιλειάδης;
Ο Καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης;
Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος;
Και τόσοι άλλοι διαπρεπείς θεολόγοι.
Και κοντά σε αυτούς και εμείς οι πολλοί και ασήμαντοι που θλιβόμαστε για τα οικουμενιστικά παρατράγουδα.
Λησμονείτε, φαίνεται, ότι οι πλείστοι (ζώντες τε και τεθνεώτες) από τους πιο πάνω διαπρεπείς θεολόγους συμμετείχαν για χρόνια ή και για δεκαετίες στους διαλόγους.
Είναι σαφές, επομένως, ότι την ανάγκη διαξαγωγής τους την αποδέχονται και δεν αντιτίθενται σ’ αυτούς για λόγους αρχής.
Αν εσείς έχετε υπόψη σας παραδοσιακούς σύγχρονους θεολόγους ή και παλαιοτέρων εποχών που εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους σας διαβεβαιώ ότι θα ακούσουμε με πολλή προσοχή τη μαρτυρία σας.
Αν, όμως, δεν προσκομίσετε απόδειξη των ισχυρισμών σας η πικρία μας - ότι πολλοί εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί μας συκοφαντούν συστηματικά - παραμένει αμείωτη και απόλυτα δικαιολογημένη έστω και αν η συκοφαντία αυτή έρχεται αρωγός των επιχειρημάτων μας επειδή αποδεικνύει ότι οι Οικουμενιστές δεν έχουν ουσιαστικά επιχειρήματα να αντιτάξουν στις θέσεις μας.
Αν είχαν θα πρόβαλλαν επιχειρήματα.
Δεν θα κατέφευγαν πίσω από το διάτρητο θώρακα της συκοφαντίας.

ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ ΚΑΘΗΚΟΝ
ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
______________________

“Εβραγχίασεν ο λάρυγξ” μας να επαναλαμβάνουμε πάλιν και πολλάκις ότι ΔΕΝ αντιτιθέμεθα στο διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς.
Το διάλογο θεωρούμε ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ μας καθήκον έναντι των εν σκότει των άλλων θρησκειών και των εν σκιά των αιρέσεων και των σχισμάτων καθημένων αδελφών μας, επειδή είναι μέσον ευαγγελισμού τους και ευκαιρία εγκεντρισμού τους εις την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν.
Πως δεν μας συκοφαντείτε, λοιπόν, κ. Καθηγητά (και δυστυχώς όχι μόνον εσείς αλλά όλοι ανεξαίρετα οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Οικουμενισμού), όταν μας προσάπτετε αυτή την ασύστατη και ψευδή κατηγορία, παρόλον ότι κατ’ επανάληψη επί δεκαετίες λόγω και έργω σας διαβεβαιώνουμε και δίνουμε πειστικά τεκμήρια για το αντίθετο;
Τι άλλο πρέπει να σας πούμε ή τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να συνειδητοποιήσετε ότι δεν αντιτιθέμεθα στους διαλόγους ως θέμα αρχής;


ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ
ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ
________________________

Υπάρχει, όμως, κ. Βασιλειάδη κάτι που αντιτιθέμεθα και μάλιστα έντονα αναφορικά με τους διαλόγους:
Οχι αυτή καθ’ εαυτή η διεξαγωγή τους, αλλά οι ακροβατισμοί τους έξω από τα δογματικά και κανονικά πλαίσια της Ορθοδοξίας.
Μήπως διαμφισβητείτε την ορθότητα αυτής μας της τοποθέτησης;
Αλλά, αν η τοποθέτησή μας αυτή είναι αντορθόδοξη, γιατί δεν προσκομίζετε μαρτυρία από το ευαγγέλιο και τη ζωή και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων που να δείχνει ότι ο Χριστός, οι Αγιοι Απόστολοι και οι Αγιοι της Εκκλησίας δίδασκαν διαφορετικά από ότι εμείς φρονούμε;

Η ΣΤΑΣΗ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
_________________

Προπαντός αν δεν είχε δημιουργηθεί έντονο θέμα τα τελευταία χρόνια, με τον τρόπο διεξαγωγής των διαλόγων εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας, γιατί η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος έδωσε σαφείς οδηγίες στους αντιπροσώπους της να την εκπροσωπήσουν στο διάλογο με τους Παπικούς μέσα στα κανονικά και δογματικά πλαίσια της Ορθοδοξίας;
Και όχι μόνον το έκανε αυτό, αλλά και προχώρησε να τους δώσει συγκεκριμένες εντολές να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φως των γ΄ Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και του κη΄ κανόνα της Δ΄ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι ανατινάζουν στον αέρα τις αξιώσεις των Παπικών για να θεμελιώσουν το πρωτείο σε “Πέτριο” αποστολικότητα.
Θα ενθυμείσθε βέβαια και την έντονη αντίδραση των εκπροσώπων μας - Μητροπολιτών στο Διάλογο, οι οποίοι απείλησαν με παραίτηση, επειδή ήθελαν να μας εκπροσωπούν στο Διάλογο εν λευκώ, δηλαδή χωρίς τις δεσμεύσεις των Ι. Κανόνων.
Ταυτόχρονα, οι Συνοδικές αυτές εντολές προς τους εκπροσώπους της στο διάλογο με τους Παπικούς, έκλεισαν το δρόμο της επιδίωξης των Φαναριωτών και των συνοδοιπόρων τους, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φώς του λδ΄ Αποστολικού κανόνα.
Αν η ερμηνεία του πρωτείου γινόταν δεκτή υπό το φως του λδ΄ Αποστολικού Κανόνα, η εγκυρότητα της σύγκλησης και της επικύρωσης Οικουμενικής Συνόδου θα εξαρτάτο απολύτως από τον Πάπα.
Η αυθαίρετη αυτή ερμηνευτική θα επέτρεπε την εισαγωγή του παπικού “πρωτείου” από την πίσω πόρτα στα ιερότατα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Επομένως υπάρχει τεράστια διαφορά διεξαγωγής των διαλόγων εντός ή εκτός του κανονικού και δογματικού πλαισίου της Ορθοδοξίας!
Εμείς, κ. Καθηγητά, συντασσόμαστε απόλυτα με την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου της Ελλαδικής Ιεραρχίας (την οποία ακόμη και ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος (Σαββάτος) δεν διανοήθηκε - παρά την αντίθεσή του - να καταψηφίσει)!

ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΣΤΕ
κ. ΚΑΘΗΓΗΤΑ;
__________________

Εσείς, κ. Καθηγητά;
Πώς ακριβώς τοποθετείστε στο συγκεκριμένο θέμα;
Και όταν λέγω συγκεκριμένο θέμα, δεν εννοώ την κατά κοινή ομολογία υποχρέωσή μας να διεξάγουμε διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς, αλλά το αν οι διάλογοι σήμερα καρκινοβατούν για τους λόγους που εξήγησε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και τους οποίους η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας ομοφώνως υιοθέτησε.
Γνωρίζουμε ότι έχετε την ευθύτητα να λέτε αυτά που πιστεύετε.
Πέστε μας, λοιπόν, αν δέχεστε ή απορρίπτετε το διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο όπως τον οριοθέτησε η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας;
Δηλαδή χωρίς συμπροσευχές με σχισματικούς, αιρετικούς και αλλόθρησκους και μακρυά από συγκρητιστικά πλαίσια που διαμφισβητούν στη θεωρία ή και στην πράξη ότι η Ορθόδοξη Εκκλησίας είναι η Una Sancta στους κόλπους της οποίας πρέπει να εγκεντριστούν όλοι οι αδελφοί μας που είναι άθεοι, αλλόθρησκοι, αιρετικοί ή σχισματικοί.

ΠΟΙΟΙ

ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ

ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΡΕΠΤΟΙ;

του κ. Παναγιώτου Τελεβάντου

Ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Πέτρος Βασιλειάδης δημοσίευσε άρθρο (“Η αναγκαιότητα του διαθρησκειακού διαλόγου και τα προβλήματά του”) με αφορμή σχετικό άρθρο (“Διαθρησκειακός διάλογος: Μια προσέγγιση”) του Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ.
Ο κ. Βασιλειάδης παραπέμπει σε άρθρο μου “Προυποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους” και το θεωρεί τρόπο τινά απάντηση στις θέσεις που διατυπώνει ο Σεβασμιότατος Ιωαννουπόλεως.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καθόλου υπόψη το άρθρο του κ. Σεραφείμ. Στην πραγματικότητα ήταν ένα παλιό αδημοσίευτο κείμενο που έγραψα για την ανάλυση της Ομολογίας Πίστεως για τον Οικουμενισμό το οποίο διασκεύασα για να δημοσιευθεί στον ιστοχώρο.


ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
_____________________

Υπάρχουν πολλά θέματα που δεν μπορούμε να συμβωνήσουμε με τον κ. Βασιλειάδη.
Ο προβληματισμός του κινείται σε απροκάλυπτα οικουμενιστικό πλαίσιο και οι όροι του είναι δανεισμένοι κατευθείαν από την προτεσταντική θεολογία.
Το σίγουρο είναι ότι καμιά αντίρρηση δεν έχουμε να διεξάγονται διάλογοι με αλλόθρησκους, σχισματικούς και αιρετικούς.
Μας θλίβει βαθύτατα η συστηματική κατασυκοφάντηση των παραδοσιακών πιστών ότι δήθεν αντιτιθέμεθα στη διεξαγωγή διαλόγων με τους αλλόθρησκους, τους σχισματικούς και τους αιρετικούς.
Δεν ξέρω γιατί μετέρχονται πολλοί αδελφοί μας συστηματικά αυτή τη συκοφαντία.
Πάλιν και πολλάκις έχουμε τονίσει ότι οι αντιρρήσεις μας αφορούν αποκλειστικά και μόνον το συγκρητιστικό και αντικανονικό πλαίσιο που διεξάγονται.
Οχι τους διάλογους αυτούς καθ’ εαυτούς.
Οχι μόνο δεν έχουμε αντίρρηση αλλά θεωρούμε επιβεβλημένο καθήκον των Ορθοδόξων να πορευθούν “εις πάντα τα έθνη και να μαθητεύσουν πάντας τους λαούς βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και να τους διδάξουν να τηρούν πάντα όσα ενετείλατο ημίν”.
Πιο απλά:
Αντιλαμβανόμαστε τους διαθρησκειακούς και διαχριστιανικούς διαλόγους ως ορθόδοξο ευαγγελισμό του κόσμου, ακριβώς όπως ο εκ των κορυφαίων θεολόγων του εικοστού αιώνα π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ διακήρυξε, επειδή “το σκάνδαλο του σχίσματος και των αιρέσεων” μας πληγώνει βαθύτατα.

“ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ”
= ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
__________________

Ατυχώς αυτή την πεποίθηση ο κ. Βασιλειάδης αξιολογεί ως “νεωτερικά φονταμενταλιστική”, “σεχταριστική” και μη ανταποκρινόμενη στην “ολιστική πνευματικότητα” της εποχής μας.
Ο όρος “ολιστική” εκφράζει απροκάλυπτα συγκρητισμό.
Ατυχώς ο κ. Καθηγητής θεωρεί ότι η πίστη στη μοναδικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως Κιβωτού βεβαίας σωτηρίας του ανθρώπου ερείδεται στον προτεσταντικό “φονταμενταλισμό” (ατόφια προτεσταντικός όρος) και όχι στο Ευαγγέλιο και στην Παράδοση της Εκκλησίας.
Ο Απόστολος των εθνών Παύλος στην Πνύκα κατήγγειλε τον άγνωστο Θεό, τον ποιητήν του ουρανού και της γης ο οποίος ανέστησε τον Χριστόν εκ νεκρών, έστω και αν οι ρασιοναλιστές Αθηναίοι τον λοιδόρησαν με το “Ακουσόμεθα σε και πάλιν.”
Την ίδια ακριβώς στάση τήρησαν οι Αγιοι Ιωάννης Χρυσόστομος με τους Εβραίους, όπως ακριβώς έκαναν οι Μέγας Φώτιος, Κύριλλος και Μεθόδιος με τους Σλαύους και οι Αγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός και Γρηγόριος Παλαμάς με τους Μουσουλμάνους.

ΣΩΤΗΡΙΑ
ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
_____________________

Η κυριότερη αστοχία της ερμηνευτικής του κ. Καθηγητή είναι ότι συγχύζει τη σωτηρία με την πίστη στη μοναδικότητα της αλήθειας της Εκκλησίας.
Μια σύγχυση που φανερώνει την επίδραση της λεγόμενης “φιλελεύθερης” (liberal) προτεσταντικής θεολογίας στη σκέψη του.
Κανένας Ορθόδοξος ποτέ δεν είπε ότι όσοι είναι Ορθόδοξοι σώζονται αυτόματα.
Η sola fides (μόνον η πίστη) είναι θεμέλιο του Προτεσταντισμού.
Οχι της Ορθοδοξίας.
Επιπλέον ενώ είναι ακράδαντη πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι είναι η Μόνη κιβωτός της θείας χάριτος και η βεβαία οδός της σωτηρίας επειδή είναι το Σώμα του Σωτήρα Χριστού ουδέποτε πιστέψαμε ότι ο Θεός θα καταδικάσει στην Κόλαση όσους δεν είναι Ορθόδοξοι.
Αυτές οι αντιλήψεις είναι ατόφια προτεσταντικές.
Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι η “Κρίσις εδόθη εις το Υιόν μόνον”.
Με κανένα τρόπο δεν θέλουμε να νοσφισθούμε την εξουσίαν του Χριστού την ημέραν της Κρίσεως.
Στη Β΄ Παρουσία θα είμαστε κρινόμενοι και απολογούμενοι.
Οχι συμπάρεδροι του Κυρίου.
Προσευχόμαστε εκτενώς να σωθούν όλοι ανεξαίρετα οι άνθρωποι.
“Ζώντες τε και τεθνεώτες”.
Και στη Θεία Λειτουργία, και στις ακολουθίες της Εκκλησίας και στις ατομικές μας προσευχές.
Κηρύσσουμε την αλήθεια του Ευαγγελίου Του.
Τους καλούμε να εγκεντριστούν στο πανάγιο σώμα Του:
Την Ορθόδοξη Εκκλησία. Από εκεί και πέραν, όμως, αφήνουμε τα πάντα στην Κρίση και στο έλεος του Αγίου Θεού.
Αγνοούμε ποιοι θα σωθούν και πώς ο Θεός θα κρίνει τα πλάσματά Του.
Ενα γνωρίζουμε:
Οτι ο Θεός ήρθε να σώσει.
Οχι να καταστρέψει τον κόσμο.
Πώς θα το κάνει;
“Τις έγνω νουν Κυρίου”;
Εχουμε, όμως, εμπιστοσύνη στη σοφία και στην αγάπη Του.
Μια αγάπη που έδωκεν τον Μονογενήν αυτού Υιόν να σταυρωθεί για τον κόσμο.
Η αντίληψη ότι όλοι όσοι δεν πιστεύουν στο Χριστό θα πάνε στην κόλαση είναι γνήσια Προτεσταντική.
Ως ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουμε το “σπερματικό λόγο” του Αγίου Ιουστίνου του φιλοσόφου και μάρτυρος και την περί “διαθηκών” διδασκαλία του Αγίου Ειρηναίου Λουγδούνου.
Ενθυμούμεθα πάντοτε το νόμο της συνείδησης που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος.
Δεν ξεχνούμε επίσης ότι “το πνεύμα όπου θέλει πνει”, όπως δεν μας διαφεύγει η διδαχή που αποτυπώνεται τόσο εύγλωττα στην ιστορία της κολοκύνθης του Ιωνά.
Η απόδοση προτεσταντικών δοξασιών σε ορθόδοξους πιστούς είναι είτε απαύγασμα άγνοιας για το τι φρονούμε είτε συκοφαντία για να σπιλωθούμε.


ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
_______________

Η ακράδαντη πεποίθηση για την αποκλειστικότητα της Ορθοδοξίας δεν αποκλείει συναντήσεις μεταξύ εκπροσώπων θρησκειών με τις οποίες επιδιώκεται η διασφάλιση της αρμονικής συμβίωσης των ανθρώπων και των θρησκειών. Απαραίτητη, όμως, προυπόθεση στις συναντήσεις αυτές είναι οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι να μην προβαίνουν σε κατάφωρη παραβίαση των Ιερών Κανόνων που απαγορεύουν αυστηρά και επί ποινή καθαιρέσεως (για κληρικούς) και αφορισμού (για λαικούς) τη συμπροσευχή με σχισματικούς και αιρετικούς.
Πολλώ μάλλον με αλλόθρησκους.
Ακόμη χειρότερα!
Δεν επιτρέπεται να διεξάγονται διάλογοι με αλλόθρησκους που εδράζονται σε συγκρητιστικό υπόβαθρο (“ολιστική πνευματικότητα”).
Δηλαδή διάλογοι οι οποίοι αρνούνται στη θεωρία ή και στην πράξη ότι η Ορθοδοξία είναι η Θεία Αποκάλυψη του μόνου αληθινού Θεού:
Του Τριαδικού Θεού.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αναμένουμε τους αλλόθρησκους να εμφορούνται από ορθόδοξες δοξασίες.
Υπογραμμίζουμε μόνον την ανάγκη οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στους διαθρησκειακούς διαλόγους να προσέρχονται με ξεκάθαρες θέσεις και στόχους. Αν με άλλα λόγια οι διαθρησκειακοί διάλογοι και οι συναντήσεις διεξάγονται για κοινωνικά θέματα (λχ. συντονισμός βοήθειας προς σεισμοπαθείς, πλημμυροπαθείς ή άλλους εμπερίστατους αδελφούς μας) ή ως προσπάθεια υπέρβασης της καχυποψίας και της έχθρας μεταξύ των ανθρώπων, διασφάλιση της ανεξιθρησκείας, κτλ. κανένας δεν έχει αντίρρηση για τη διεξαγωγή τους.
Αν, όμως, με αυτές τις συναντήσεις και τους διαλόγους, παραβιάζεται το δογματικό και κανονικό πλαίσιο της Ορθόδοξης παράδοσης τότε οι αντιρρήσεις μας είναι δεδομένες.

ΟΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟΙ
ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
________________________________

Πέραν, όμως, των διαλόγων για διασφάλιση της ανεξιθρησκείας, συντονισμό για κοινωνικά και άλλα θέματα είναι επιβεβλημένο να διεξάγονται θεολογικοί διάλογοι για να καταγγέλλεται στα έθνη ο αληθινός Θεός και Σωτήρας του κόσμου Ιησούς Χριστός.
Αποκλειστικός στόχοςτων ορθόδοξων αντιπροσώπων πρέπει να είναι ο εγκεντρισμός των αλλοθρήσκων (όπως και των αιρετικών και των σχισματικών) εις την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησία.
Την μόνη αληθινή Εκκλησία, την Κιβωτό της χάριτος και ακαταίσχυντη ελπίδα του ανθρωπίνου Γένους.
Η Ορθοδοξία δεν είναι θησαυρός αποκλειστικής μας χρήσης.
Ανήκει σε όλους του ανθρώπους και έχουμε χρέος, κατά τις επιταγές του Κυρίου, να τον προσφέρουμε σε όλους τους καλοπροαίρετους συνανθρώπους μας.
Και για να εκπληρώσουν αυτόν ακριβώς το στόχο πρέπει να προσέρχονται οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στους διαθρησκειακούς διαλόγους και συναντήσεις.