Η διδασκαλία για τα άκυρα και ανυπόστατα μυστήρια, είτε από το υγιές είτε από το άρρωστο τμήμα της Εκκλησίας

 

Εισαγωγικά

Στην ενότητα αυτή εξετάζεται η άποψη ότι τα μυστήρια (όπως η Θεία Κοινωνία ή το Βάπτισμα) μπορεί να στερούνται τη θεία χάρη και να θεωρούνται άκυρα.

Η ανάλυση επικεντρώνεται στο πώς αυτή η διδασκαλία επηρεάζει τις δύο πλευρές:

Το "νοσούν" τμήμα: Δηλαδή όσοι πιστοί και κληρικοί παραμένουν σε κοινωνία με επισκόπους που θεωρούνται ότι κηρύττουν πλάνες.

Το "υγιές" τμήμα: Δηλαδή όσοι διέκοψαν την εκκλησιαστική κοινωνία (αποτειχίστηκαν) για λόγους καθαρότητας της πίστης.

Το κείμενο υποστηρίζει ότι αν οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές αρχίσει να θεωρεί τα μυστήρια της άλλης πλευράς ως "άκυρα" πριν από μια επίσημη συνοδική απόφαση, οδηγείται σε σοβαρά θεολογικά και εκκλησιολογικά σφάλματα.

π.Δ.Α

Η διδασκαλία για τα άκυρα μυστήρια και οι συνέπειές της

Στην ενότητα αυτή εξετάζονται δύο περιπτώσεις σχετικά με την άποψη ότι τα μυστήρια μπορεί να είναι άκυρα ή ανύπαρκτα.

Η Πρώτη Περίπτωση:
Εξετάζουμε τι συμβαίνει όταν το «νοσούν» τμήμα της Εκκλησίας (δηλαδή όσοι πιστοί δεν έχουν διακόψει την κοινωνία με αιρετικούς επισκόπους) υποστηρίζει ότι το «υγιές» τμήμα (όσοι αποτειχίστηκαν) βρίσκεται εκτός Εκκλησίας. Αν το «νοσούν» τμήμα θεωρεί ότι οι αποτειχισμένοι δεν σώζονται και ότι τα μυστήριά τους είναι άκυρα, τότε προκύπτουν τα εξής προβλήματα:

1. Ακυρώνεται ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου: Αυτός ο κανόνας επαινεί όσους διακόπτουν την κοινωνία με έναν επίσκοπο που κηρύττει αίρεση, ακόμη και πριν αυτός καταδικαστεί επίσημα από Σύνοδο. Αν θεωρήσουμε ότι όσοι εφαρμόζουν αυτόν τον κανόνα βγαίνουν «εκτός Εκκλησίας», τότε ο κανόνας αυτός είναι άχρηστος και η Εκκλησία έκανε λάθος που τον συμπεριέλαβε στους ιερούς κανόνες της.
2. Επιβάλλεται ένας ακραίος «Επισκοποκεντρισμός»: Με αυτή τη λογική, ο πιστός υποχρεώνεται να μνημονεύει τον επίσκοπό του ακόμη και αν αυτός είναι αιρετικός, προκειμένου να μη χάσει τη σωτηρία του.
3. Ομοιότητα με τον Παπισμό:  Αν ένας επίσκοπος κηρύττει φανερά μια αίρεση (π.χ. το Filioque) και το ποίμνιο είναι αναγκασμένο να τον ακολουθεί και να τον μνημονεύει για να θεωρούνται έγκυρα τα μυστήριά του, τότε η εγκυρότητα της Θείας Ευχαριστίας εξαρτάται αποκλειστικά από το όνομα του επισκόπου και όχι από την αλήθεια της πίστης.

Το συμπέρασμα
Αν ισχύουν τα παραπάνω, τότε όποιος σταματήσει να μνημονεύει το όνομα του επισκόπου (ακόμη και για λόγους προστασίας της πίστης), θεωρείται αυτόματα ότι χάνει τη χάρη των μυστηρίων. Αν επικρατήσει η άποψη ότι όποιος δεν μνημονεύει τον επίσκοπο χάνει τη σωτηρία του, τότε οδηγούμαστε σε ακραίες θέσεις, όπως αυτές του Μητροπολίτη Ιωάννη Ζηζιούλα. Εκείνος υποστηρίζει ότι:

• Όποιος δεν μνημονεύει τον επίσκοπό του στη Θεία Ευχαριστία, διαγράφει τον εαυτό του από τους ζωντανούς πιστούς.
• Η Θεία Ευχαριστία δεν έχει σωτήρια αξία αν δεν τελείται στο όνομα του τοπικού επισκόπου.
• Δεν μπορούμε να προσευχόμαστε απευθείας στον Χριστό, αλλά πρέπει πάντα να μεσολαβεί ο επίσκοπος ως «εικόνα» Του.

Αυτές οι θέσεις ταυτίζονται με τον Παπισμό, όπου όλα εξαρτώνται από την κοινωνία με τον Πάπα. Επίσης, αν δεχτούμε αυτή τη λογική, καταργείται η έννοια του «συμμολυσμού» (δηλαδή ότι οι Ορθόδοξοι μολύνονται όταν κοινωνούν με ακαθαίρετους αιρετικούς), κάτι που διδάσκει η Ε' Οικουμενική Σύνοδος και η πατερική παράδοση.

---

Η Δεύτερη Περίπτωση (Β):
Τι συμβαίνει όταν το «υγιές» τμήμα (οι αποτειχισμένοι) υιοθετεί τη διδασκαλία ότι τα μυστήρια του «νοσούντος» τμήματος (όσων δεν αποτειχίστηκαν) είναι άκυρα; Οι συνέπειες είναι οι εξής:

Μεγαλώνει το σχίσμα: Αντί αυτή η διδασκαλία να βοηθήσει στην ένωση των δύο πλευρών, βαθαίνει το χάσμα και κάνει τη θεραπεία της Εκκλησίας αδύνατη.

Αυθαίρετη άσκηση εξουσίας: Το «υγιές» τμήμα συμπεριφέρεται σαν να είναι ολόκληρη η Εκκλησία και αποφασίζει μόνο του ότι κάποιος άλλος στερήθηκε τη Θεία Χάρη.

Παράκαμψη της Συνοδικής διαδικασίας. Για να κηρυχθεί ένας κληρικός (και πολύ περισσότερο ένας Επίσκοπος ή μια ολόκληρη τοπική Εκκλησία) ως αμετανόητος αιρετικός, είναι απαραίτητο να γίνει επίσημο εκκλησιαστικό δικαστήριο. Πρέπει να κληθεί τρεις φορές σε απολογία και, αν επιμείνει στην πλάνη του, τότε μόνο καθαιρείται και αποκόπτεται από το σώμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

«(…) Πρέπει κανείς και να ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ…» όχι μόνο να αντισταθή. (Ματθ. ζ’ 14,σελ.28,Τρεμπ.)

 Άλλο είναι η αντίσταση και άλλο η αντίδραση.

Το τραγελαφικό είναι ότι πολλοί που ισχυρίζονται πως είναι χριστιανοί, απλά παρακολουθούν και ενημερώνουν μάλιστα το ποίμνιο του Χριστού για τους τρόπους με τους οποίους τα όργανα του δι@βόλου αλλοιώνουν ,μεταβάλλουν και κατατεμαχίζουν την Εκκλησία του Χριστού,αλλά δεν κάνουν τίποτ’ άλλο.

Αυτό περιμένει ο Κύριος από τους εν δυνάμει Αγίους Του; Μόνο λόγια;

Δείτε τί λέει η Εκκλησία του γλυκύτατου Ιησού Χριστού προς γνώση και συμμόρφωση:

«Είναι μεγάλο πράγμα αγαπητοί μου, μεγάλο πράγμα η προστασία της Εκκλησίας και έχει ανάγκην πολλής ευσεβείας και τόσον μεγάλης ανδρείας, όσην είπεν ο Χριστός, ώστε να θυσιάζη κανείς την ψυχήν του υπέρ των προβάτων, (…).

Αφού λοιπόν είπε τα γνωρίσματα του ποιμένος ανέφερε δύο καταστροφείς∙ ένα τον κλέπτην, που σφάζει και αρπάζει τα πρόβατα, άλλον δε εκείνον που δεν κάμνει μεν τίποτε από αυτά, βλέπων όμως να γίνονται αυτά δεν στρέφεται εναντίον του καταστροφέως, ούτε τον εμποδίζει,(…).

Δηλαδή τί κάνει; Μόνο παρακολουθεί ως θεατἠς, …άντε και τα περιγράφει, νομίζοντας ότι ενεργεί θεάρεστα, χωρίς να ξέρει ο ταλαίπωρος ότι επιβαρύνει τη θέση του, αφού βλέπει να γίνονται αυτά, άρα τα γνωρίζει καλά και μάλιστα τα αφηγείται χωρίς όμως να στρέφεται εναντίον του καταστροφέως ,ούτε τον εμποδίζει. Να ‘ταν αυτό μόνο; Το χειρότερο είναι ότι τον μνημονεύει κιόλας ως ορθοτομούντα τον Λόγο της Αλήθειας, ψευδόμενος ενώπιον του Θεού, επειδή φοβάται ή πιστεύει ότι θα σχίσει την Εκκλησία αν απομακρυνθεί από αυτόν. Από ποιόν παρακαλώ; Από τον καταστροφέα; Οι καταστροφείς σχίζουν και κατατεμαχἰζουν την Εκκλησία και ο χαζούλης γίνεται συνεργός τους, χωρίς να το θέλει. Το ..χαζούλης το παίρνω πίσω, γιατί μόνο …χαζούλης δεν είναι. Όσο για το .. «χωρίς να το θέλει» και το «ἑν αγνοία του» καταρρίπτεται δεδομένου ότι γνωρίζει τας Γραφάς. Άρα κάτι άλλο συμβαίνει, …(θέμα που θα μάς απασχολήσει άλλη φορά).

Αλλά και από τους δύο (καταστροφείς) ο Χριστός διαχωρίζει τον Εαυτόν Του (…)». (ΕΠΕ 14.Ιερ.Χρυς. ΟΜΙΛ.Ξ’ Ιωαν.10,14-21,σελ.117,119-149)

Εάν κάποιων ο νους και η διάνοια εξέστραπτε , δε σημαίνει ότι θα αλλοιωθεί το σωτήριο νόημα των Γραφών. Ας προσέξουν οι έχοντες ενδιαφέρον για τη σωτηρία της αθάνατης ψυχής τους, γιατί την Πίστη την οικοδομούμε, δεν την αποδομούμε αν θέλουμε να φτάσουμε στην «κορυφή».

Εκ του ανωτέρου λόγου, έγινε πλήρως αντιληπτό ότι ο Θεός θέλει από εμάς να πράττουμε αυτά που μάς εντέλει, διαφορετικά διαχωρίζεται από εμάς.

Εάν κανείς μόνο αντιστέκεται στις επαναλαμβανόμενες επιθέσεις του δι@βόλου και των οργάνων του, δηλαδή στους πειρασμούς και σε κάθε επίβουλο εχθρό που βάλει εναντίον της σωτηρίας του και εναντίον της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού, αθετώντας την Εντολή του Κυρίου στο σύνολό Της, εφαρμόζοντάς Την κατά το ήμισυ, τότε δεν παρακοὐει μόνο αλλά και υποκρίνεται. Θα πρέπει να γνωρίζει λοιπόν μετά βεβαιότητας,  ότι κάποια στιγμή θα ηττηθεί. Δεν είναι δυνατόν ο εχθρός μονίμως και ακαταπαύστως να επιτίθεται εναντίον του χριστιανού και αυτός να αμύνεται συνεχώς δια της αντίστασης και μόνο, ευελπιστώντας να αποφύγει την ήττα. Είναι βέβαιον και θέμα χρόνου να καμφθεί η αντίσταση και να επικρατήσει (να νικήσει) ο εχθρός.

Και μη σάς ξεγελάνε, ότι αυτός που μόνο αντιστέκεται στον μισάνθρωπο θα έχει πλησίον του τον Θεό για να τον βοηθήσει, γιατί μάς λέει η Γραφή:

«Καθένας που βγαίνει έξω και δεν μένει μέσα εις την Διδαχήν του Χριστού δια της ακριβούς τηρήσεως Αυτής, αυτός δεν έχει τον Θεόν…». (Β’Ιωαν. 9,σελ.967,Τρεμπ.)

Επομένως, ποιός Θεός θα τον βοηθήσει (Ένας είναι ο Θεός), όταν όχι μόνο δεν τηρεί με ακρίβεια την Εντολή Του ,αλλά  Την κόβει στη μέση (στα μέτρα του) αντιστεκόμενος ναι ,όχι όμως και αντιδρώντας;

‘Η μήπως φρονεί ότι μπορεί να παραβλέψει έστω και μία των ελαχίστων Εντολών κρίνοντάς Την ως ελάχιστη ; Εντολή που είναι κατ’ εξοχήν κρίσιμη, στην Οποία στηρίζεται η σωτηρία της ψυχής μας;

«(…) δι’ αυτό ολίγοι είναι εκείνοι, που ευρίσκουν τον δρόμον αυτόν, (…) που φέρει εις την αιωνίαν ζωήν, επειδή πρέπει κανείς να αντισταθή και να αντιδράση (…)῾

Καταλάβετέ το ,αδερφοί μου, ΟΧΙ ΜΟΝΟ να αντισταθούμε αλλά και να ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ -μάς λέει.

« (…) Προσέχετε (λοιπόν) να μην παρασυρθείτε από κακούς οδηγούς∙ (…)» (Ματθ. ζ’15,σελ. 28, Τρεμπ.)

Ως άνθρωπος θα πέσω, θα σηκωθώ και αν χρειαστεί θα επαναληφθεί έως ότου βγει η ψυχή από το σώμα, αλλά να χάσω την αιωνιότητα επειδἠ θέλει κάποιος τυχάρπαστος, ψευδόχριστος , ψευδεπίσκοπος, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Οι Γραφές είναι εδώ. Η διάθεση αστείρευτη και -συν Θεώ-θα φτάσουμε μέχρι το τέλος. «Καί πύλαι ἅδου, οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς».

Ναι αυτό συμβαίνει, έπεισε ο δι@βολος τούς χλιαρούς, αυτούς δηλαδή που ο Κύριος θα εμέσει, να αντιστέκονται μόνο, όχι όμως και να αντιδρούν. Φασκιώνονται μόνοι τους, συν το φάσκιωμα που δέχονται από κακούς οδηγούς και καταλήγουν άβουλοι και ανίσχυροι, βορρά του εχθρού.

Αντιδρούν όμως όταν ο Ιερός Χρυσόστομος τούς αποκαλεί δεύτερους καταστροφείς και τούτο γιατί ξεχνούν τις βασικές υποχρεώσεις που έχουν ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Μάς λέει η Γραφή να μη «(…) παραβαίνουμε με αδιαφορίαν την δικαιοσύνην και την προς τον Θεόν αγάπην. Τα τελευταία αυτά πρέπει πρωτίστως να πράττουμε και αφού πράξουμε αυτά, τότε να μη αφήσουμε και εκείνα…δεκάτην από το δυόσμον και από το απήγανον και από κάθε λάχανον…».(Λουκ. ια’ 42,σελ 290,Τρεμπ.)

Αυτοί όμως πάλι το αντίθετο κάνουν. Αφήνουν το πρωτεύον δηλαδή την προστασία της Εκκλησίας που είναι μεγάλο πράγμα και ασχολούνται υποκριτικά με τα ..κουνουπίδια. Αλλά και αυτό, πάλι λάθος το κάνουν ,αφού το δημοσιοποιούν σε αντίθεση με τη Γραφή που λέει ότι: «Η αριστερά δεν πρέπει να γνωρίζει τί ποιεί η δεξιά.»

Θα τολμήσω να αναφέρω του μακαριστού Αθανασίου Μυτιληναίου το ρητορικό ερώτημα: «Αν ο γείτονας σάς ζητήσει τη γυναίκα σας, μόνο για ένα βράδυ, ΕΣΕΙΣ θα τού την δώσετε;» ,συνδέοντάς το στη συνέχεια με τη Νύμφη Εκκλησία στα χέρια των εχθρών. Θα το πάω τώρα λίγο πιο πέρα, ρωτώντας επίσης ρητορικά «Αν ο εχθρός πέραν της μίας φοράς, συνέχιζε να επιμένει σε αυτό, τί λέτε να τού πρέπει τελικά, μόνο αντίσταση ή και αντίδραση;»

Ακούστε και το άλλο.

Κάποτε ρώτησα:

- «Παιδιά που πάτε με τόσο ενθουσιασμό;»

-«Πἀμε στην Αθήνα, στην πορεία» -μοὐ εἰπαν.

-«Τί να κάνετε εκεί;»

-«Να διαμαρτυρηθούμε, να διαδηλώσουμε συμπαράσταση στη Νικαράγουα».

Ναι, καλά ακούσατε. Για τη Νικαράγουα ,αντίδραση!, για την Εκκλησία του Χριστού, για τη σωτηρία των ανθρώπων, για την καταστροφή της Ελλάδας μας  «φερμουάρ στο ..στόμα και κλείσιμο στα σπίτια μας» μάς παραγγέλλουν οι πλάνοι.

Πρέπει πρώτα να αγιάσουμε μάς λένε και μετά να…αντιδράσουμε. Μόνο για αντίσταση ακούμε η οποία δεν αποδεικνύεται  γι’ αυτό την επικαλούνται. Για να αποφύγουν την αντίδραση η οποία είναι εμφανής και κοστίζει!!

Αυτό λέγεται υποκρισία, δειλία, πανουργία και πόρρω απέχει του Ορθοδόξου φρονήματος , ιδανικών και αρετών.

Καλοί μου άνθρωποι, αυτοί που μνημονεύετε ευρισκόμενοι κοντά τους και παίρνοντας την «ευλογία» τους , κατέλυσαν την Ορθοδοξία και δολοφόνησαν τον κόσμο.

Όσα είπαν και έκαναν ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΤΟΥΝ!!

Θα τούς θυμόμαστε …γιατί θα καταγραφούν στην εκκλησιαστική ιστορία…

Η άλλοτε κιβωτός -και ό,τι υπήρχε μέσα σ’ αυτήν- ήταν ευλογημένη με Πηδάλιο τον Ίδιο τον Θεό και κανένας δεν στράφηκε εναντίον κανενός. Η σημερινή -υποτιθέμενη- κιβωτός δεν έχει Πηδάλιο, το κατήργησε και τα θηρία που είναι μέσα ,κατασπάραξαν τους απονήρευτους και ευκολόπιστους πιστούς με ποικίλους τρόπους. Ένας εκ των οποίων είναι δια του: «Από δω είναι το εμβόλιο κι από κει ο …τάφος».

 Και άλλος ανεκδιήγητος έκανε τον διαχωρισμό Εκκλησίας- Χριστού και εκκλησίας- δι@βόλου, χωρίς να το καταλάβει εκστομίζοντας πως «όσοι δεν εμβολιάστηκαν ,δεν ανήκουν στην εκκλησία» (και φυσικά εννοεί του δι@βόλου).

    Δοξάζω τον Θεό που δεν εισήλθαν μέσα σε αυτήν την ρυπαρή κιβωτό όλοι οι χριστιανοί, γιατί η καταστροφή ίσως να  ήταν καθολική. Ο Θεός ξέρει. Τόσο ασφαλής μπορεί να είσαι μέσα στην κιβωτό της παν-αίρεσης.

Είναι αντίχριστοι και μην πείτε αργότερα ότι δεν βρέθηκε κανείς να σας τα πει ,διότι γνωρίζετε πολύ καλά ότι πρώτα σάς τα είπε ο Ιωάννης ο Θεολόγος και οι επόμενοι Άγιοι, εμείς απλώς προσπαθούμε να σας τα υπενθυμίσουμε, αλλά εσείς αλλού τυρβάζετε. Την Ορθοδοξία μας ,δεν θα επιτρέψουμε να την παραδώσετε στους αντίχριστους. Ορθόδοξος χριστιανός και αντίχριστος, αμετανόητος αιρετικός ΔΕΝ ενώνονται. Αυτό κραυγάζει το Ευαγγέλιο απ’ άκρη σ’ άκρη.

Εσείς , «εκκλησιαστικοί λειτουργοί», τους αντίχριστους, τους ήδη καταδικασμένους- αιρετικούς, γιατί τους ονομάσατε άλλες ομολογίες και «εκκλησίες»; Είναι ή δεν είναι αιρετικοί; Ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού , οι αιρετικοί- αντίχριστοι;

Αρνείστε επομένως τη Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του γλυκύτατου Ιησού Χριστού του Μεγάλου Αρχιερέως , του έχοντος «διηνεκή και αμεταβίβαστον εις άλλους την ιεροσύνην».(Εβρ.ζ’24,σελ. 882,Τρεμπ.)  (Θέμα με το οποίο θα ασχοληθούμε άλλη φορά).

Βλέπετε καλοί μου άνθρωποι, καλοί μου ρασοφόροι, ότι δεν φταίμε εμείς που αντιδρούμε, θέλοντας τη Νύμφη όπως Την παραλάβαμε, φταίτε ΕΣΕΙΣ που με τα λόγια τα παχιά, τα παραπλανητικά υποδύεστε τον ορθόδοξο χριστιανό, ενώ με τα έργα, τη σιωπή σας και τη συμπεριφορά σας ΣΥΝΤΑΥΤΙΖΕΣΤΕ με το βλέλυγμα της ερημώσεως, ίσως και χωρίς να το θέλετε -λέω ΙΣΩΣ!.

Δε γνωρίζω αν προλάβει να τα γράψει η εκκλησιαστική ιστορία, «τα κατορθώματά σας». Το βέβαιον είναι ότι όπως και τότε, έτσι και τώρα ΠΑΛΙ ΕΣΕΙΣ δημιουργείτε τα σκάνδαλα, τα σχίσματα και τις διαιρέσεις στην Εκκλησία του Χριστού!

ΠΟΙΟΙ ΕΙΣΤΕ εσείς, τέλος πάντων, που νομίζετε ότι θα οδηγήσετε την πίστη των Ορθοδόξων χριστιανών στην πανθρησκεία και στην απώλεια μετακινώντας τα επί 2000 χρόνια απαρασάλευτα και διαχρονικά δόγματα της Εκκλησίας του Χριστού;

ΕΧΕΤΕ ΞΕΦΥΓΕΙ ΕΝΤΕΛΩΣ και διεκδικείτε ταυτόχρονα το αλάθητο και το πρωτείο, πάτε να τρελάνετε -συν τοις άλλοις-τον κόσμο που σάς ακολουθεί και αντί να χαίρεστε που υπάρχουν Ορθόδοξες φωνές αντίδρασης, ΕΣΕΙΣ δυσαρεστείσθε! Αυτό κάτι σημαίνει!

Αξιόλογα ερωτήματα για την αποτείχιση και τα μυστήρια των Οικουμενιστών,

 

Από αποτειχισμένο εν Χριστώ  αδελφό  τέθηκαν τα παρακάτω ερωτήματα.

Σε ομιλία του  π. Αθανασίου Μυτηλιναίου (π.Α.Μ)  που δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.youtube.com/watch?v=yafg3jXj3tU, ο μακαριστός γέροντας λέει τα εξής:

«…το Πνεύμα το Άγιο τελετουργεί , βάζει τη σφραγίδα στα μυστήρια (Βάπτισμα ,Ιερωσύνη, Θεία κοινωνία ,εξομολόγηση)  και ως εκ τούτου και ο ιερέας όταν είναι "πονηρός" δεν έχει έγκυρο μυστήριο αλλά προς χάριν των πιστών το μυστήριο επενεργεί ???   Άρα αν καταλαβαίνω σωστά σήμερα οι "πονηροί" οικουμενιστές Επίσκοποι και ιερείς δεν έχουν έγκυρα μυστήρια και Ιερωσύνη και ο κόσμος σωστά τους ακολουθεί !  κι εμείς που αποτειχιστήκαμε κάναμε σχίσμα ?  και το ίδιο ισχύει και για τον πιστό όταν είναι κι αυτός "πονηρός" , κατάκριμα , δεν εχει βάπτισμα αν και βαπτίστηκε !  Τότε τα σχετικά με τον μολυσμό  των μυστηρίων δεν είναι σωστά;

 

Απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα.

Προκειμένου να απαντήσω στις απορίες σου πρέπει αρχικά να εξετάσουμε , πότε ένα μυστήριο είναι ΕΓΚΥΡΟ.

Πότε ένα Μυστήριο είναι έγκυρο;

Η Αποστολική Παράδοση και οι Πατέρες της Εκκλησίας μάς δίδαξαν ότι για να είναι έγκυρο και «κανονικό» ένα Μυστήριο θα πρέπει να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

α. Ο τελετουργός να είναι «κανονικά» χειροτονημένος (ιερέας ή Επίσκοπος), και δεν διατελούν υπό ποινή που να τους απαγορεύει την τέλεση αγιαστικών πράξεων, δηλαδή με στέρηση μέρους ή όλης της ιερατικής τους εξουσίας.

β. Να υπάρχουν τα αισθητά σημεία, η ύλη του Μυστηρίου, η οποία για κάθε Μυστήριο είναι διαφορετική (π.χ. αλεύρι για Ευχέλαιο, πρόσφορο για Θεία Λειτουργία κ.ά.),

γ. Να τηρείται η ειδική Ιερολογία, δηλαδή τα «ειδικά» λόγια για κάθε Μυστήριο, όπως μάς τα παρέδωσαν οι Πατέρες στο διάβα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Θείας Λατρείας. Σε αυτή την τρίτη προϋπόθεση, μόνο υπό κανονικές συνθήκες (και όχι, για παράδειγμα, εν καιρώ πολέμου), πρέπει να τηρείται και η «κανονικότητα» ως προς τη χρήση των ιερών αμφίων από την πλευρά του λειτουργού, ανάλογα πάντα με το βαθμό της ιεροσύνης του.

--------------------------------------------------------------------

Υπάρχει μια αντιφατικότητα  στα  λόγια του  π.Α.Μ.  Αφενός μεν έχουμε έχουμε ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΛΟΓΩ ΑΙΡΕΣΗΣ, αφετέρου η Χάρις (;;) ενεργεί προς χάρη των πιστών. Αυτό φυσικά δεν τεκμηριώνεται πουθενά.

Κάθε αιρετικός που διαστρέφει τα ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΑ ΔΟΓΜΑΤΑ της Εκκλησίας είναι καταδικασμένος, με την έννοια ότι αυτοκαταδικάζεται, έχει χάσει την Θ. Χάρη για τον εαυτό του, όχι όμως και την εξουσία να τελεί μυστήρια χάριν του λαού, έως ότου αυτήν την εξουσία του την πάρει η Σύνοδος, η οποία του την έδωσε, διά των χειρών των Επισκόπων που τον χειροτόνησαν.

AΠΑΝΤΗΣΙ 

ΣΕ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ 

ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ 

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ

Ακουστε αυτον τον αστοιχειωτο Οικουμενιστη παπα της Πτολεμαιδας, τι εκστομισε για την Μονη της Αγιας Παρασκευης Μυλοχωριου Πτολεμαιδας. Πιστευουμε οτι καποιοι απο εκει απο την Πτολεμαιδα θα του δωσουν την πρεπουσα απαντησι αλλα και εμεις εν ολιγοις θα τον σχολιασουμε στην συνεχεια, ιδιαιτερα για την διαστρεβλωμενη αναφορα του στον Αγιο Μαρκο τον Ευγενικο, τον Μονογιγαντα της Πιστεως και σωτηρα της Πιστεως και της Πατριδας.

Απο που να τον πιασουμε αυτον τον καριεριστα ρασοφορο που κομψευεται και σαν αρχιμανδριτης; Με τετοια ψεμματα και αηδιες νανουριζεις το ποιμνιο σου πατερ αγιε, αλλα δυστυχισμενε;

Η συνοδος ανακηρυττει οποια αιρεσι εμφανιζεται και οχι ο καθενας, ειπες.

Δεν βλεπεις αυτην την Αιρεσι σημερα να διακατεχει ΟΛΗ την Εκκλησια; Τυφλος και αοματος εισαι ή κανεις τον αοματο;

Τον αγιο Θεοδωρο Στουδιτη δεν τον διαβασες ποτε θλιβερε Αυγουστινε Αυξωνιδη;

Κριμα στο ονομα που φερεις. Ακου Αυγουστινος!!! Να αλλαξεις ονομα πατερ, δεν το αξιζεις το ονομα του χειροτονησαντος σε ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΓΙΓΑΝΤΙΟΥ ΑΝΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ,ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ.

Λεγει ΜΕΓΑΛΟΦΩΝΩΣ ο αγιος Θεοδωρος ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ:

Λάλει και μη σιωπήσης.

Εἶναι ἐντολή του Κυρίου νά μή σιωπᾶ κάποιος σε περίσταση πού κινδυνεύει η Πίστη. Διότι ἡ ἁγία Γραφή λέγει "Λάλει και μη σιωπήσης" [Πράξ. 18, 9]. Kαί "Αν αυτοί σιωπήσουν, οι λίθοι θα κράξουν" [Λουκ. 19, 40]. Ώστε όταν πρόκειται περί Πίστεως, δέν εἶναι δυνατόν νά πεῖ κανείς "Εγώ ποιός εἶμαι πού θά μιλήσω ; ":

«Kατά τόν καιρό τοῦτον πού διώκεται ὁ Χριστός , ὁφείλει κάποιος να ἀγωνίζεται, ὃχι μόνον ἂν εἶναι ἀνώτερος σέ αξίωμα καί στήν γνώση, μιλώντας καί διδάσκοντας τόν λόγον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά κι ἂν ακόμη εὑρίσκεται σέ θέση μαθητοῦ, ἒχει χρέος να φανερώνει μέ θάρρος τήν αλήθεια και νά ομιλῆ με ἐλευθερία. Δεν εἶναι λόγος ἐμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλά τοῦ θείου Χρυσοστόμου μαζί μέ ᾶλλους Πατέρας».

Αυτοι ειναι οι Λογοι των Αγιων ΑΥΞΩΝΙΔΗ και οχι τα δικα σου φληναφηματα που τα διοχετευεις στους ασχετους κοσμικους ανθρωπους, που δεν γνωριζουν να σου απαντησουν. Εκμεταλλευεσαι την αμαθεια τους και ξεφουρνιζεις ψευδη ασυστολα κι ασυγχωρητα.

Μεχρι και τον ΑΤΛΑΝΤΑ Αγιο Μαρκο τον Ευγενικο παρουσιασες ΑΘΛΙΕ ΑΥΞΩΝΙΔΗ, σαν υμνητη του Παπα για οσα προλογισε στη συνοδο της Φεραρας για να δημιουργησει ενα καλο κλιμα συζητησης.

Θελεις να ακουσεις τι ελεγε για τον Αντιχριστο Παπα και τους Λατινους ο αγιος Μαρκος; Οχι αυτα που προσπαθεις να πεις εσυ αλλα ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ ως αιρετικούς αυτούς απεστράφημεν και δια τούτο αυτών εχωρίσθημεν», «αιρετικοί εισίν άρα και ως αιρετικούς αυτούς απεκόψαμεν».

Αλλα τα ιδια ο Χαλκεντερος Αγιος βροντοφωναζει και για τους Γραικολατινους δηλαδη τους δεχομενους τους Φραγκολατινους ως "Ορθοδοξους" δηλαδη τους Γραικολατινους Φαναριωτες και οσους π.χ. μνημονευουν τον Γραικολατινο πατριαρχη Βαρθολομαιο και ετσι κοινωνουν με αυτον:

«Ἀλλὰ τί, φησί, δράσωμεν πρὸς τοὺς μέσους τούτους Γραικολατίνους ...Φευκτέον αὐτούς, ΩΣ ΦΕΥΓΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟ ΟΦΕΩΣ, ὡς αὐτοὺς ἐκείνους,... τοὺς χριστοκαπήλους καὶ χριστεμπόρους. οὗτοι γὰρ εἰσι, κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον, οἱ πορισμὸν ἡγούμενοι τὴν εὐσέβειαν, περὶ ὧν ἐπάγει λέγων. ἀφίστασο ἀπὸ τῶν τοιούτων.... Ποὶα δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; ἤ τὶς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου;...». -

«... Φεύγετε οὖν αὐτοὺς ἀδελφοί, καὶ τὴν πρὸς αὐτοὺς κοινωνίαν. οἱ γὰρ τοιοῦτοι, (δηλ. οἱ Λατινόφρονες ἐπίσκοποι), ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς ἀποστόλους Χριστοῦ...» (Patrologid Orientalis Tome XV Au Concile de Flotence, σέλ. 318-320).

Τα ιδια επιβεβαιωνει και Ο Μεγας Βασιλειος: «οἵτινες τήν ὑγια πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (P.G. 160, σ. 101).

Και το φοβεροτερο Αυξωνιδη, οἱ Πατέρες διδάσκουν ὅτι οἱ ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ κοινωνοῦντες μέ τήν αἵρεσιν ἐξισώνονται μέ αὐτούς πού τήν κηρύττουν.

Μπορεις να μας πης ΑΥΞΩΝΙΔΗ, σε ποιους τα απευθυνουν ολα αυτα οι ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ;

Στα βραχια, στα ντουβαρια και στα χαλικια;

Οχι ασφαλως, αλλα σε μενα και σε σενα, στους εγγεγραμμενους στα καταστιχα της Εκκλησιας.

Και τι εννοουν "κοινωνια", κοινωνουντες με την αιρεσι; Εννοουν, συγκοινωνια, συμπροσευχη, συνεκκλησιασμο, οποιαδηποτε σχεσι μυστηριακη και προσευχητικη μαζι τους, ακομα και μνημονευσεως.

Ακομα και η μνημονευσι των Αιρετικων, ΜΟΛΥΝΕΙ τον πιστο.

Τα ακους, Αυξωνιδη; Εσυ ποιον μνημονευεις; Οχι αυτον που αναγνωριζει την Ληστρικη συνοδο της Κρητης και τους Σχισματικους της Ουκρανιας;

Επομενως και εσυ Αυξωνιδη, σαν 'συγκοινωνουν δοχειον', εισαι και Αιρετικος και Σχισματικος. Βερος και καραμπινατος. Ταλαιπωρε αρχιμανδριτα Αυξωνιδη. Ταχεις χαμενα και δεν ξερεις τι σου γινεται. Γερασες και ακομα δεν εμαθες τα στοιχειωδη πραγματα της Πιστεως και της Καθαροτητας Της. Και λεει ακομα ο αγιος Μαρκος που τον εβαλες στο βεβηλο στομα σου για να τον βεβηλωσεις αθλιε, 'Τούτο εστί το καύχημα ημών,η Πίστις ημών,η καλή κληρονομία των Πατέρων ημών.Μετά ταύτης Θεώ παραστήναι ελπίζομεν και των ημαρτημένων λαβείν την άφεσιν.Ταύτης δε άνευ

ουκ οίδα ποία δικαιοσύνητης αιωνίου κολάσεωςημάς λυτρώσεται. Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός(προς Καθηγουμενον της Βατοπεδιου)

Αυτους, δηλαδη τους Λατινους, αλλα και τους Φραγκολατινους, δηλαδη τους σημερινους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΥΣ ( ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ) ΕΧΕΙΝ, ΑΛΛΑ ΜΗΔΕ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΟΝΟΜΑΖΕΙΝ. ΦΕΥΓΕΤΕ ΟΥΝ ΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ.

ΑΥΞΩΝΙΔΗ αυτες τις αληθειες γιατι τις αποσιωπας, οταν μιλας στους χριστιανους; Αυριο, τι απολογηθησει πατερ; Γιατι διαστρεφεις τα λογια των Αγιων και κραζεις ...ως κοραξ και νυκτικοραξ και γλαυξ;

Για να μην σου αραδιασω και οσα ελεγε ο ΑΓΙΟΣ για την μετα ΘΑΝΑΤΟΝ σχεσι του μαζι τους που δεν επετρεπε ουτε στα μνημοσυνα του να παραστουν.

Εντυπωσιαζει πραγματι η αυστηροτητα του Ατλαντα της Ορθοξιας μας.Τα ακους Αυξωνιδη, ψευδολογε και αστοιχειωτε;

Ωστε την Ιερα Αποτειχισι εσυ ΑΥΞΩΝΙΔΗ αθλιε την χαρακτηριζεις Σχισμα και δεν ντρεπεσαι αγραμματε;

Δεν προβλεπεται απο τους Ιερους Κανονες η Αποτειχισι, δηλαδη η διακοπη κοινωνιας απο τους Αιρετικους και οχι μονο απο επισκοπους αλλα και απο λαικους; Ιδου τι λενε οι Ιεροι Κανονες και για τους Αιρετικους:

«Ακούων δε του Κανόνος του λέγοντος ακοινωνήτους είναι τους επισκόπους και λοιπούς ιερωμένους τους συνευχομένους τοις ακοινωνήτοις, ΜΗ ΕΙΠΗΣ εξ αντιδιαστολής ανευθύνους είναι (τάχα) τους λαϊκούς παρά τον κανόνα ποιούντας.

ΚΑΙ ΟΥΤΟΙ ΓΑΡ ΑΦΟΡΙΣΘΗΣΟΝΤΑΙ κατά τον Ι΄ Αποστολικόν Κανόνα τον μη διαστέλλοντα κληρικούς και λαϊκούς». (Ερμηνεία στον Β΄ Κανόνα της εν Αντιοχεία, PG 137, 1281Β).

Ολοκληρη η Αγια Γραφη και οι Ιεροι Κανονες και τα συγγραμματα των Πατερων, κραζουν και βοουν: ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ.

Φευγετε αυτους ΩΣ ΑΠΟ ΟΦΕΩΣ.

Τον αναισχυντο τον Βαρθολομαιο που μνημονευει ο επισκοπος σου ΑΘΕΟΦΟΒΑ, εσυ θεωρεις ορθοδοξο που διακηρυττει συνεχως οτι υπαρχουν και αλλοι δρομοι σωτηριας εκτος απο το Ευαγγελιο;

Και αυτο δεν αποτελει ΑΙΡΕΣΙ;

Δεν κηρυττει αλλο ευαγγελιο, ο ΑΘΕΟΦΟΒΟΣ;

Γιατι δεν λες την αληθεια στον λαο;

Ολα βαινουν καλως και τιποτα δεν σε ανησυχει εσενα; Την Παναιρεσι του Οικουμενισμου δεν την βλεπεις μπροστα σου και διπλα σου και σιωπας και αφηνεις σκοπιμα απαθεστατο και απληροφορητο το λαο;

Ω εγκληματιες, εγκληματιες, εγκληματειτε απεναντι στην Πιστι του Χριστου και δεν αισχυνεσθε;

Καλα περνατε παπαρδοι, ας ειναι καλα ο ....Μυθος του Χριστου που τον εκμεταλλευεσθε και συντηρεισθε και τρωτε το ψωμι της Εκκλησιας ΤΟΥ και δοξαζετε και υμνειτε τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ.

Εκας οι βεβηλοι ΑΥΞΩΝΗΔΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ. Εκας ω βεβηλοι!!!

 Τους ενοχλούσε αυτό το Κάστρο. 

Τώρα μπορούνε να χαίρονται. π. Παύλος Καλλίκας.

Άκυρα και Αχαρίτωτα Μυστήρια - Η Θεολογική Διακριτή διαφορά

 

Eισαγωγικά

Δημοσιεύουμε απόσπασμα (διαμορφωμένο κατάλληλα)  από ένα e-mail που μας στάλθηκε από αποτειχισμένο θεολόγο, που μένει εκτός Ελλάδος. 

Το θέμα που διαπραγματεύεται έχει σχέση με τα Μυστήρια των Οικουμενιστών.

Το απόσπασμα το δημοσιεύουμε σαν κείμενο προβληματισμού, τονίζοντας ότι διαφωνούμε σε ορισμένες θέσεις του αρθρογράφου.

π.Δ.Α

-------------------------------------------------------------------

…Ρωτάς τώρα που είμαι Αποτειχισμένος τί θα κάνω. Θα σε στεναχωρήσω, το ξέρω, αλλά προτιμώ να ακολουθώ την Διδασκαλία των Οικουμενικών Συνόδων και των Αγίων Πατέρων ως προς το θέμα των αιρετικών ποιμένων και δη οικουμενιστών. Θα απέχω έως ότου βρούμε αληθινά Ορθόδοξο ιερέα/αρχιερέα ο οποίος:

1. Να μην έχει καμία εκκλησιαστική κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές πατριάρχες και την παγκόσμια Νεο-Ορθοδοξία,

2. Να μην είναι Μέλος του Παναιρετικού Π.Σ.Ε.

3. ει δυνατόν να ακολουθεί το Ιουλιανό Ημερολόγιο, χωρίς όμως να έχει καμία σχέση ή κοινωνία με οποιαδήποτε από τις αλληλο-αφοριζόμενες παρασυναγωγές και σχισματικές παρατάξεις των ΓΟΧ

4. και ει δυνατόν να ομιλεί Ελληνικά ή εστω Αγγλικά, εφ΄ όσον η Ορθοδοξία είναι υπεράνω Εθνών, "εις πάντα τα Έθνη".

Το ξεκαθαρίζω και το δηλώνω ευθύς-εξ΄αρχής, δεν δογματοποιώ το Ημερολόγιο ούτε καταδικάζω ή κολάζω κανέναν. Οι αλληλο-αναθεματισμοί ανήκουν μόνο στους ΓΟΧ. Ο καθένας όπου αναπαύεται. Είναι απλά θέμα συνειδήσεως, θέμα αρχής, θέμα αγάπης, αφοσίωσης και υποταγής στην Εκκλησιαστική, Εορτολογική Παράδοση και Λειτουργική Ενότητα της Εκκλησίας. Εάν ο Μελέτιος Μεταξάκης δεν ήταν δεδηλωμένος Μασόνος αλλά Θεοφόρος Άγιος Πατήρ, εάν δεν υπήρχε καμία Εγκύκλιο του 1920 η οποία να προδιαθέτει και να προϋποθέτει κοινό Ημερολόγιο προς κοινόν συνεορτασμόν, εάν δεν υπήρχαν Συνοδικές καταδίκες έστω της αλλαγής του Πασχαλίου και εάν, επί τέλους, για όνομα του Θεού, η αλλαγή του 1924 γινόταν από Αγία Ορθόδοξη Σύνοδος η οποία να αποτελείται από Θεοφόρους  

Πρωτίστως, σας αγαπώ και σας σέβομαι δίχως όρους. Παρ΄όλα αυτά, παραμένει η Θεολογική και Δογματική διαφωνία μας. Το ανεπίτρεπτο και τραγικό λάθος είναι ότι περιμένετε παθητικά και πάλι, "άχρι καιρού" προσμένετε εκ νέου, νέα Σύνοδο, να ξανασυνέλθει για χάρη σας (δεν ειρωνεύομαι καθόλου) και να σας το πει ξανά και ξανά ότι τα μυστήρια των οικουμενιστών είναι άκυρα. 

Το είπε ο Χριστός, το όρισαν εν Πνεύματι Αγίω οι Άγιοι Πατέρες. Έπρεπε να σας αρκεί ο Μέγας Φώτιος, αυτός ο Θεοφόρος και Θεούμενος καθώς και η Αγία, Πρωτοδευτέρα Σύνοδος, (ισότιμη και ισόκυρη Οικουμενικής) να μας το φωνάζει: "Ού γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν!"

Το λέξει ξεκάθαρα, δεν καταδικάζουμε Ορθοδόξους, αληθινούς επισκόπους, αλλά (σε αντιδιαστολή) ΨΕΥΔεπισκόπους. Ψεύτικος δεν σημαίνει ότι λέει ψέματα, αλλά ότι δεν είναι αληθινός, δεν είναι υποστατός, αλλά άκυρος, ανυπόστατος, κάλπικος, απατεώνας.

Όπως μία κάλπικη λύρα δεν έχει εγκυρότητηα και ισχύ, δεν περνάει, έτσι και ο ψεύτικος επίσκοπος έχει ψεύτικη ιεροσύνη με ψεύτικα μυστήρια, δεν ισχύουν, δεν περνούν, δεν αγιάζουν, δεν σώζουν. Είναι απλή και τετράγωνη η λογική των Αγίων Πατέρων, χωρίς φιλοσοφίες. Οι αιρετικοί δεν έχουν Άγιο Πνεύμα. Το λέγει ο Θεός: "Πνεῦμα μὴ ἔχοντες!" (Ιούδα. 1, 19). Εάν έχουν Άγιο Πνεύμα, τότε κακώς φύγαμε από αυτούς και θα έπρεπε να τους βάλουμε και μετάνοια σαν τον προσκυνημένο Τυχικό... (βεβαίως και θα τον ξεσκεπάσω). 

Ο Μέγας Αθανάσιος καταδικάζει την πλάνη της υποτιθέμενης εγκυρότητος των μυστηρίων των αιρετικών, λέγοντας:

"Πολλές αιρέσεις αναφέρουν το όνομα της Αγίας Τριάδος κατά το βάπτισμα, αλλά μην πιστεύοντας ορθά και μην έχοντας υγιή Πίστη (Ορθόδοξη), καθιστούν το νερό του βαπτίσματος ανώφελο διότι λείπει η λυτρωτική ευσέβεια!" (Μεγ. Αθανασίου, Κατά Αρειανών 2, 42-43, P.G. 26, 237B).

Όταν το νερό του βαπτίσματος δεν ωφελεί την ψυχή διότι από αυτό λείπει η «λυτρωτική ευσέβεια», δηλαδή λείπει η σώζουσα πίστη, δεν σώζουν τα μυστήριά τους, είναι ΑΚΥΡΑ. Η ακυρότητα έγκειται στην έλλειψη λυτρώσεως. Ας μην ξεχνούμε ότι εδώ δεν μιλάει για εκτός Εκκλησίας αιρετικούς αλλά για «Ορθοδόξους» οι οποίοι ασπάζονταν την αίρεση του Αρείου και κρατούσαν εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του. ΑΚΥΡΑ τα μυστήριά τους! Μάταια και ανώφελα! Λείπει από αυτά η λυτρωτική χάρη του Αγίου Πνεύματος!  

Η Αγία εν Καρχηδόνι Σύνοδος (και αυτή ισότιμη και ισόκυρη Οικουμενικής) το ορίζει με και δηλώνει: 

«Διά τε Ιεζεκιήλ του Προφήτου λέγει Κύριος: ‘Και ραντίσω υμάς καθαρώ ύδατι, και καθαριώ υμάς. Και δώσω υμίν καρδίαν καινήν και πνεύμα καινόν δώσω υμίν!’ Πώς δε δύναται καθαρίσαι και αγιάσαι ύδωρ ο ακάθαρτος ων αυτός (στην πίστη) και παρ΄ ω Πνεύμα Άγιον ούκ έστι;»

"Που εκκλησιάζονταν όσοι έκαναν Αποτείχιση;" - Απαντήσεις από την Εκκλησιαστική Ιστορία και Γραμματεία

 ΑΠΑΝΤΗΣΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ Γεωργιον, Κυκκου Νικηφορον, Λεμεσου Αθανασιον, Μορφου Νεοφυτον και λΟΙΠΟΥΣ Ομοφρονας και αποδεχομενους την Ληστρικη συνοδο της Κρητης και συλλειτουργουντας και μνημονευοντας τους Σχισματικους της Ουκρανιας.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

 

Αποτείχιση, με απλά λόγια, ονομάζουμε την διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον Επίσκοπο που κηρύσσει αίρεση. Σε Αποτείχιση προέβαιναν πάντοτε οι Ορθόδοξοι σε περίοδο αιρέσεως. Στην εποχή μας, με την μεγάλη αίρεση του Οικουμενισμού, του οποίου φορείς είναι σχεδόν όλοι οι Επίσκοποι των επισήμων Εκκλησιών, η Αποτείχιση είναι επιβεβλημένη, αλλά είναι εύλογο να προκύπτει, σε αυτούς που προβαίνουν σε αυτήν, ένα σοβαρό ερώτημα: "Που θα εκκλησιαζόμαστε πλέον;". Σε αυτό το ερώτημα απαντά η Εκκλησιαστική Ιστορία και Γραμματεία, οι οποίες διασώζουν τα έργα και την διδασκαλία των Ορθοδόξων Πατέρων μας. Ας τα δούμε.

 

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Οι Ορθόδοξοι της Αντιοχείας επί Ευζωΐου

Το 360 επίσημος Επίσκοπος Αντιοχείας, στη θέση του εξορισθέντος Αγίου Μελετίου, τοποθετήθηκε ο Ευζώιος. Ο Ευζώιος ήταν αρειανόφρονας γι' αυτό και οι Ορθόδοξοι  "διαχωρισθέντες ἀπὸ τοὺς κακοδόξους, συνηθροίζοντο εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν κειμένην ἐν τῇ καλουμένη Παλαιᾷ" (Μελετίου Αθηνών, Εκκλησιαστική Ιστορία, τόμος α΄, Βιέννη, 1783, σελ. 349). Χωρίσθηκαν δηλαδή όχι μόνο από τον Ευζώιο, αλλά και από τους συν αυτώ και εκκλησιαζόντουσαν στην παλιά πόλη της Αντιόχειας, σε έναν ναό που είχαν κτίσει οι Απόστολοι. Όπως γράφει ο ιστορικός: "χωρισθέντες ἀπὸ τὴν Ἀρειανικὴν συμμορίαν, τὰς θείας ἐτέλουν λειτουργίας ἐν τῇ καλουμένῃ Παλαιᾷ" (στο ίδιο, σελ. 379).

 

Οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως από το 350 έως το 379

Το 350 επίσημος Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, στη θέση του εξορισθέντος Αγίου Παύλου, τοποθετήθηκε ο Μακεδόνιος, ο οποίος ήταν Πνευματομάχος. Μετά τον Μακεδόνιο εκλέχθηκε ο από Αντιοχείας αρειανόφρονας Ευδόξιος. Με τον θάνατο του Ευδοξίου εκλέγεται ο επίσης αρειανόφρονας Δημόφιλος. Όμως ο εξόριστος Άγιος Ευστάθιος Αντιοχείας, ο οποίος κρυβόταν σε κάποιο σπίτι των λιγοστών Ορθοδόξων της Πόλεως χειροτονεί για αυτούς (πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια!) Ορθόδοξο Επίσκοπο τον Ευάγριο. Μόλις το μαθαίνει ο αρειανόφρονας αυτοκράτορας Ουάλης, εξορίζει τον Ευάγριο και δημεύει τους λιγοστούς ναούς των Ορθοδόξων, παραχωρώντας τους στον Δημόφιλο, τον οποίο και αναγνωρίζει ως επίσημο Επίσκοπο της Κωνσταντινουπόλεως. Μόλις ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος φθάνει στην Πόλη το 379 (είχε αποσταλεί από την Ορθόδοξη Σύνοδο της Αντιοχείας του 378 ως Επίσκοπος Σασίμων για να οργανώσει την Ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως) συναντά ένα θλιβερό θέαμα. Οι εναπομείναντες Ορθόδοξοι ήταν ελάχιστοι και ασύντακτοι, εκκλησιάζονταν δε σε βουνά και σπηλιές ή και καθόλου. Ας δούμε την περιγραφή του Αγίου: "Τοῦτο τὸ ποίμνιον ἦν, ὅτε μικρόν τε καὶ ἀτελὲς ἦν, ὅσον ἐπὶ τοῖς ὁρωμένοις, καὶ οὐδὲ ποίμνιον, ἀλλὰ ποίμνης τι μικρὸν ἴχνος, ἢ λείψανον, ἀσύντακτον, καὶ ἀνεπίσκοπον, καὶ ἀόριστον, μήτε νομὴν ἐλευθέραν ἔχον, μήτε μάνδρᾳ περιεχόμενον, πλανώμενον ἐν ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, ἄλλο ἀλλαχοῦ διεσπαρμένον τε καὶ διεῤῥιμμένον, ὡς ἕκαστον ἔτυχε σκεπόμενον, ἢ νεμόμενον, καὶ διακλέπτον ἀγαπητικῶς τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν" (P. G. 36, 460). Μόλις φθάνει ο Άγιος Γρηγόριος τότε οι Ορθόδοξοι με την καθοδήγηση του Αγίου ανασυντάσσονται και αποκτούν δικό τους ναό (ο Δοσίθεος Ιεροσολύμων γράφει πως μετέτρεψαν ένα σπίτι σε ναό!), τον οποίο ο Άγιος ονόμασε "Ἀναστασίαν ὅπως συμβολικῶς τὸ ὄνομα σημαίνῃ τὴν ἐν τούτῳ ἀνάστασιν καὶ ἀναζωογόνησιν τῆς τέως νεκρᾶς ὀρθοδοξίας ἐν Κωνσταντινουπόλει" (Βασιλείου Σμύρνης, Περί του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, Αθήνα, 1903, σελ. 111-112).

Οι Ορθόδοξοι της Κωνσταντινουπόλεως επί Νεστορίου

Μόλις διαπιστώθηκε πως ο Νεστόριος δεν δεχόταν την υποστατική ένωση των δύο φύσεων του Χριστού μας (και ως εκ τούτου απέρριπτε τον όρο "Θεοτόκος" για την Παναγία μας), οι Ορθόδοξοι εξεγέρθηκαν και εγκατέλειψαν τους ναούς που μνημονευόταν το όνομά του. Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας αναφέρει σε επιστολή του προς τον Άγιο Κελεστίνο, Πάπα Ρώμης, πως το μεγάλο πλήθος των πιστών έχει εγκαταλείψει τους ναούς της Κωνσταντινουπόλεως, εκτός από λίγους αδιάφορους και κόλακες! Και όχι μόνο ο λαός, αλλά και οι μοναχοί και οι αρχιμανδρίτες! Συγκεκριμένα γράφει: "῏Ην ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπίσκοπος ὀνόματι Δωρόθεος, τὰ αὐτὰ φρονῶν αὐτῷ (τῷ Νεστορίῳ), ἀνὴρ χρειοκόλαξ, καὶ προπετὴς χείλεσι, καθὼς γέγραπται· ὃς ἐν συνάξει, καθεζομένου ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς ἐκκλησίας τοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως εὐλαβεστάτου (σ. ημ. επειδή δεν είχε καθαιρεθεί ακόμη τον προσφωνεί με τον τίτλο "ευλαβέστατο", όπως λέμε σήμερα "σεβασμιώτατος", "παναγιώτατος" κ.τ.ο.) Νεστορίου, ἀναστὰς μεγάλῃ τῇ φωνῇ τετόλμηκεν εἰπεῖν· Εἴ τις Θεοτόκον εἶναι λέγει τὴν Μαρίαν, οὗτος ἀνάθεμα ἔστω. Καὶ γέγονε μὲν κραυγὴ μεγάλη παρὰ παντός τοῦ λαοῦ καὶ εκδρομή (ἔξοδος). Οὐ γὰρ ἤθελον ἔτι κοινωνεῖν αὐτοῖς τοιαῦτα φρονοῦσιν, ὥστε καὶ νῦν ἀποσυνάκτους εἶναι τοὺς λαοὺς τῆς Κωνσταντινουπόλεως, πλὴν ὀλίγων ἐλαφροτέρων καὶ τῶν κολακευόντων αὐτόν. Τὰ δὲ μοναστήρια σχεδὸν ἅπαντα καὶ οἱ τούτων ἀρχιμανδρῖται καὶ τῆς συγκλήτου πολλοὶ οὐ συνάγονται, δεδιότες μὴ ἀδικηθῶσιν εἰς πίστιν, αὐτοῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ οὓς ἀπὸ τῆς Ἀντιοχείας ἀναβαίνων ἤγαγε, πάντων λαλούντων τὰ διεστραμμένα" (P.G. 77, 81). 

Θεολογική Ημερίδα με θέμα:«Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία. Οκτώ χρόνια μετά» (Απόψεις -σχόλια) (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ )

 

Tελικά συμπεράσματα

Συνοψίζοντας τα σχετικά με την ημερίδα της Θεσσαλονίκης συμπερασματικά σημειώνουμε και τα εξής:

1. Πρώτο βασικό χαρακτηριστικό της ημερίδας ήταν η απουσία άλλων αποτειχισμένων κληρικών, εκτός από αυτούς που σχετίζονται με την ομάδα του π.Θ.Ζ. Αυτό συνέβη, επειδή η όλη διοργάνωση είχε ως σκοπό να παρουσιάσει τη συγκεκριμένη ομάδα  ως τη μοναδική διέξοδο στην αποτείχιση, οκτώ χρόνια μετά. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι όλοι οι ομιλητές ανέλαβαν το ρόλο της εξύμνησης  του προσώπου και της πρακτικής που διδάσκει ο π.Θ.Ζ για τη «διακοπή μνημοσύνου», χωρίς διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας, ξεχνώντας παράλληλα τα εξής.

«Η διακοπή του μνημοσύνου είναι το εργαλείο από τους κληρικούς κατά κύριο λόγο και λέω κατά κύριο λόγο, γιατί ακολουθούν και λαϊκοί ή μοναχοί μαζί τους, για να πραγματωθεί η Αποτείχιση. Εάν όμως η διακοπή του μνημοσύνου γίνει χωρίς ουσιαστικά την ύψωση του τείχους διάκρισης με τους Αιρετικούς και αυτό γίνεται όταν έχουμε παράλληλα με τη διακοπή μνημοσύνου και έμμεση Κοινωνία ( μέσω συλλείτουργων με μνημονευτές ή μνημοσύνου μνημονευτών Αρχιερέων) με τους Αιρετικούς αυτό τελικά δεν είναι Αποτείχιση στην ουσία, αλλά κάτι άλλο, όχι όμως Αποτείχιση από τους Αιρετικούς». Με άλλα λόγια ξέχασαν όλοι οι ομιλητές  ότι μονο η διακοπή μνημοσύνου χωρίς διακοπή κοινωνίας έρχεται σε αντίθεση με τον Κανόνα «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος γένηται», ο οποίος αναφέρεται και στους ΜΗ ΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ (ακοινώνητους). Ο π.Θ.Ζήσης εφαρμόζει μια δικής του εμπνεύσεως ξένη προς την ορθόδοξη.

2. Κανένας από τους ομιλητές δεν αναφέρθηκε στην υποχρεωτικότητα του κανόνα 15 -ΑΒ Συνόδου, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται να καλλιεργείται η άποψη του ΔΥΝΗΤΙΣΜΟΥ.

"Ο Δυνητισμός διδάσκει ότι δεν είναι απαραίτητο να φύγει κανείς από τους οικουμενιστές επισκόπους- ιερείς, για να σωθεί. Μπορεί να κοινωνεί μαζί τους αν θέλει, χωρίς σωτηριολογικές επιπτώσεις. Η παραπάνω λοιπόν ψευδοδιδασκαλία διδάσκει αντίθετα από τα λόγια του Ιησού. Λέει: «αν τα πρόβατα ακούν την φωνή ξένου ποιμένα (δηλ. αιρετικού, κακόδοξου) μπορούν, αν θέλουν να μείνουν μαζί του κι αν θέλουν μπορούν να φύγουν.  Δεν είναι υποχρεωτικό να φύγουν».  Έτσι τους δίνουν «ευλογία» (άδεια) να κοινωνούν με τον τοπικό εκπρόσωπο της αίρεσης … στην ενορία τους, ασκώντας τη λεγόμενη οικονομία". (σχετικό πρόσφατο άρθρο υπάρχει στο link https://apotixisi.blogspot.com/2025/01/blog-post_32.html (Ο Μολυσμός των Μυστηρίων και το υποχρεωτικό της αποτειχίσεως)

3. Στην ημερίδα παραβρέθηκε και ο ηγούμενος  της Ι.Μ.Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου. Στη συγκεκριμένη μονή έχουμε χαρακτηριστική έκφραση της πρακτικής του Δυνητισμού. Όπως μας ενημερώνει σχετικό άρθρο «Εκεί λοιπόν ο παπάς δεν μνημονεύει τον τοπικό επίσκοπο, όμως μεταδίδει τη Θεία Μετάληψη σε ανθρώπους που είναι οικουμενιστές, όπως και σε αυτούς που δεν είναι. Έτσι συμβαίνει το γελοίο –μάλλον το βλάσφημο– να  πλησιάζουν στο κοινό Ποτήριο της Πίστεως όλοι! Ό,τι κι αν πιστεύει ο καθένας! Και τι άλλο από εξευτελισμός της Πίστεως είναι αυτό;»

( https://paterikiparadosi.blogspot.com/2019/07/blog-post_107.html#more)

 4. Η παρουσίαση του συγγραφικού και αντι-οικουμενστικού έργου του από τον ίδιο τον π.Θ.Ζήση αποτελεί άλλη μια απόδειξη ενός δημόσια εκφρασμένου  εγωϊσμού, βασικό χαρακτηριστικό των πανεπιστημιακών, οι οποίοι αναγορεύουν τους εαυτούς τους σε ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ. Υπενθυμίζουμε σε όλους ότι πολύ καλά και κατατοπιστικά αντι-οικουμενιστικά βιβλία παλιότερα έχει εκδόσει η  Ι.Μ.Αγ. Κυπριανού και Ιουστίνης (ΓΟΧ) και αργότερα ο π.Ευθ.Τρικαμηνάς (Ορθοδοξία και Οικουμενισμός, βιβλίο για  την υποχρεωτικότητα του15^ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, η αντιμετώπισις της αιρέσεως του Οικουμενισμού κατά τον Όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη), ο κ.Ιωάννης Ρίζος (Οι ληστές της Θείας δικαιοσύνης), ο ιερομόναχος Ευγένιος (η εννοια του Μολυσμού), ενώ μεγάλο πληθος από αξιόλογα  αντικουμενιστικά άρθρα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και από άλλους συγγραφείς.

5. Η παρουσίαση ως ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοΥ ΚύπριοΥ επΙσκόπου (χωρίς να σχολιάσει τη χρήση του έκκλητου) αποδεικνύει τη διαστρέβλωση της έννοιας του Ορθοδόξου Επισκόπου και της αποτείχισης. Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε σ το ιστολογιο ΟΜΟΛΟΓΙΑ https://apotixisi.blogspot.com/2025/05/blog-post_39.html («Οι επίσκοποι με Ορθόδοξο φρόνημα καθαιρούν ομολογητές ιερείς;;).

Θεολογική Ημερίδα με θέμα:«Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία. Οκτώ χρόνια μετά» (Απόψεις -σχόλια) (ΜΕΡΟΣ Γ)

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ.

Γ. Το ουκρανικό ζήτημα στην ημερίδα.

Το Ουκρανικό θέμα δεν θίχτηκε από τους ομιλητές της ημερίδας, λέτε και το πρόβλημα δεν υπάρχει . Όπως έγραψε και κάποιος σχολιαστής « σαν να μην έχει γίνει δηλαδή ακόμα ΣΥΝΟΔΙΚΉ ΔΙΆΓΝΩΣΗ από την Εκκλησία, για τον ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο, όπως αναφέρει ο 15ος Κανόνας του Αγίου Φωτίου, που κατά τα άλλα ήταν ο Ιερός κανόνας -ΣΎΜΒΟΛΟ- της συγκεκριμένης ημερίδας....

Έτσι θα γίνει και με το επόμενο ΚΟΙΝΌ ΠΟΤΉΡΙΟ. Αυτό με τους Παπικούς. Με μια Σύνοδο τύπου Κολυμπαρίου θα το θεσπίσουν και εκείνο.

Αλλά επειδή δεν θα υπάρχουν πάλι λεβέντες επίσκοποι να αποτειχιστούν και να συγκροτήσουν Σύνοδο που θα καταδικάζει την ψευδοσύνοδο που ψήφισε το ΚΟΙΝΌ ΠΟΤΉΡΙΟ, πάλι η σύσταση της αποτείχισης ( θα είναι ο κόσμος να εκκλησιάζεται σε παραδοσιακούς Ιερείς και καλούς Επισκόπους που μνημονεύουν τους "κοινο-ποτηρίτες"

Επομένως δεν υπάρχουν ούτε θα υπάρξουν ποτέ"κόκκινες γραμμές".

Πάντα την "σωτηρία λύση" που δεν έχει κόστος θα την δίνουν οι "ΕΠΊΣΚΟΠΟΙ ΤΥΧΙΚΟΙ"... Καλοί Επίσκοποι που όμως δεν αποχωρίζονται από την αυλή του σατανά .

Και πάλι η σύσταση της αποτείχισης ( θα είναι η ίδια: Να εκκλησιάζεστε σε παραδοσιακούς Ιερείς και Επίσκοπους που ναι μεν μνημονεύουν αλλά αυτοί διαφέρουν διότι το κάνουν από "φόβο'"..

Δ. Το μοντέλο της αποτείχισης της ομάδος του π.Θ.Ζ.

Ο Ι.Ρίζος σε παλιότερο άρθρο (2018) του (και αρκετά επίκαιρο) έγραψε τα παρακάτω σχετικά με τον τρόπο  αποτείχισης του π.Θ.Ζ:

«1) Η Αποτείχιση έναντι της αίρεσης  δεν είναι  υποχρεωτική.

2) Κάποιος επίσκοπος (ή  ιερέας) που μνημονεύει τον πατριάρχη (ή τον επίσκοπο  αντίστοιχα)  επιβεβαιώνοντας μυστηριακά και επ΄ Εκκλησίας ότι ο κακόδοξος πατριάρχης (ή  επίσκοπος) είναι ορθόδοξος, δεν προκαλεί καμία πνευματική βλάβη στους έχοντας με αυτόν εκκλησιαστική κοινωνία,  εφ΄όσον  ο εν λόγω πατριάρχης/επίσκοπος δεν έχει καθαιρεθεί  συνοδικά.

3) Το ποίμνιο είναι ελεύθερο -και άνευ πνευματικής βλάβης- να έχει εκκλησιαστική κοινωνία με ιερέα/επίσκοπο  που ανήκει στην  παραπάνω κατηγορία αρκεί αυτός ο ιερέας/επίσκοπος να  είναι ...«ευσεβής»!

Και συνεχίζει:

«Ο «αποτειχισμένος» π. Θεόδωρος Ζήσης, παλιότερα  συλλειτούργησε με τον επίσκοπο Ουκρανίας Λογγίνο . Ο επίσκοπος Λογγίνος και ο π. Θεόδωρος στη Θεία Λειτουργία μνημόνευσαν από κοινού τους πατριάρχες Μόσχας,  Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας,  Αντιοχείας, Ρουμανίας,  Ιεροσολύμων καθώς και τους Αρχιεπισκόπους των αυτοκέφαλων Εκκλησιών, δηλαδή μνημόνευσαν τους επικεφαλείς   Οικουμενιστές αυτών των Τοπικών Εκκλησιών. Ο π. Θεόδωρος εδώ στην Ελλάδα μας λέει ότι οι συμμετέχοντες στο Κολυμπάρι είναι «Λατινόφρονες» και «αιρετικοί»…. Όμως στην  Ουκρανία  μνημονεύει επ΄ Εκκλησίας και ανερυθρίαστα τα ίδια πρόσωπα  τα οποία  στην Ελλάδα θεωρεί και ονομάζει αιρετικούς έχοντας διακόψει την μνημόνευσή τους.

Άρα τελικά και κυριολεκτικά δεν έχουμε να συλλογιστούμε για το πόσο  Πατερική και Ορθόδοξη είναι η αποτείχιση του π. Θεοδώρου και των  τριών Θεσσαλονικέων θεολόγων, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται καν για Αποτείχιση. Πρόκειται για μια νεκροφόρα πλάνη που περιφέρεται στους δρόμους, με τα νεκροστέφανα να τα κουβαλάει ο καθόλα ένοχος και προσωπολάτρης λαός τους.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης δεν είναι αποτειχισμένος! Το καταφανές αντι-ορθόδοξο  κήρυγμα των τριών θεσσαλονικέων θεολόγων έφερε τους πικρούς καρπούς του: μια πανηγυρική επαναφορά της μνημόνευσης εκτός Ελλάδος!

Στην Ελλάδα παραμένει ομολογητής.

… Οι θεσσαλονικείς θεολόγοι βαπτίζουν -με δικά τους κριτήρια(!)- ως «ευσεβείς» επισκόπους και ιερείς που με τα κριτήρια της Ορθοδοξίας είναι ασεβείς. «…Δια τούτο δεν είναι παντάπασι συγκεχωρημένον [δεν συγχωρείτε καθόλου] να μνημονεύει ο ιερεύς τον ετερόδοξον...» κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο[2] και κατά τους αγίους Πατέρες.

Πώς λοιπόν ο επίσκοπος Λογγίνος –και όλοι όσους ο π. Θεόδωρος θεωρεί ευσεβείς– είναι ευσεβείς όταν μνημονεύουν τους κατεξοχήν αιρετικούς προκαθημένους;

Επικαλούμαι την απλή  λογική του αναγνώστη  που υιοθετεί τις θέσεις του π. Θεοδώρου και τον ρωτάω: Άν   η εκκλησιαστική  κοινωνία με κληρικούς, που μνημονεύουν τους οικουμενιστές προκαθημένους, δεν μας προκαλεί πνευματική βλάβη ή αμαρτία,  για ποιο λόγο οι εν λόγω προκαθήμενοι να καταδικαστούν από μια  επιδιωκόμενη Ορθόδοξη μελλοντική Σύνοδο και να καθαιρεθούν; Δεν θα ήταν παράλογο να καθαιρεθεί ένας κληρικός/επίσκοπος όταν τα πιστεύω του δεν προκαλούν καμία πνευματική βλάβη ή αμαρτία στο ποίμνιο του;

Κι αν η εκκλησιαστική κοινωνία με τέτοιους κληρικούς δεν μας προκαλεί πνευματική βλάβη και αμαρτία, τότε γιατί  ο άγιος Μάξιμος και χιλιάδες άλλοι άγιοι βασανίστηκαν και θανατώθηκαν μη δεχόμενοι την εκκλησιαστική κοινωνία με τους μη καθηρημένους αιρετικούς προκαθημένους της εποχής τους;

Aν δεν υπάρχει μολυσμός από την κοινωνία με μη καθηρημένους κληρικούς που συνεργάζονται και συμπορεύονται με τους αιρετικούς επισκόπους (κρυφά ή φανερά, μυστηριακά ή δημόσια, με διαφορετικές ποικιλίες  τρόπων και εντάσεων) και καμία κολάσιμη πνευματική επίπτωση δεν υπάρχει, τότε η Αποτείχιση, τόσο ως θεσμός, όσο και ως εφαρμοσμένο ανα τους αιώνες ομολογιακό βίωμα των αγίων, είναι παντελώς άχρηστη!

Συνεπώς  η ομάδα του π. Θεοδώρου γίνεται στην πράξη κατεξοχήν  απορριπτική του ομολογιακού βιώματος των αγίων!

Με τα κείμενα και με τα λόγια εμφανίζονται τιμητές των αγίων  και στην πράξη  διδάσκοντας  στα ποίμνιά τους τον αντίθετο δρόμο προς εφαρμογή αποδεικνύονται  αγιομάχοι ! «(https://paterikiparadosi.blogspot.com)

(Σημείωση ιστολογίου. Ο  Επίσκοπος Λογγίνος δεν ανήκει στη δικαιοδοσία της Μόσχας αλλά της Τοπικής Ουκρανικής Εκκλησίας και Συνόδου. Το πρόβλημα είναι το ότι η Τοπική Σύνοδος της Εκκλησίας της Ουκρανίας της οποίας προΐσταται ο Μητρ. Ονούφριος και με την οποία συμπορεύεται ο Επίσκοπος Λογγίνος δεν έχει καταδικάσει επισήμως το Κολυμπάρι, και δεν διέκοψε την κοινωνία με τους υπογράψαντες αιρετικούς του Κολυμπαρίου. Αν η Σύνοδος της Ουκρανίας δεν έπραξε τα παραπάνω (επικροτώντας έτσι άμεσα και έμμεσα το Κολυμπάρι) κι ο Επίσκοπος Λογγίνος κοινωνεί με αυτήν, αφού  δεν έχει πράξει καμία διακοπή κοινωνίας).

Θεολογική Ημερίδα με θέμα:«Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία. Οκτώ χρόνια μετά» (Απόψεις -σχόλια) (ΜΕΡΟΣ Β)

 

Συνεχίζουμε την παράθεση ιστορικών στοιχείων που αφορούν την ιστορία του Οικουμενισμού και τις αποτείχισης, επειδή παρακολουθώντας την παραπάνω ημερίδα,που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιουνίου 2025 στην Θεσσαλονίκη δημιουργούνται σοβαρές ενστάσεις και απορίες.

Α.Ο τίτλος και ο υπότιτλος της ημερίδας.

Ο  τίτλος  «Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία οκτώ χρόνια μετά», με τον υπότιτλο

« Ξεπεράστηκαν οι κόκκινες γραμμές», δημιουργεί την εντύπωση ότι η αποτείχιση στην σύγχρονη Ορθοδοξία έχει διάρκεια ζωής οκτώ χρόνια και μέσα στο χρονικό αυτό διάστημα ξεπεράστηκαν οι κόκκινες γραμμές. Δηλ.οι οργανωτές θέλουν να ταυτίσουν την εμφάνιση της αποτείχισης, μόνο από τον χρόνο της αποτείχισης της  ομάδας  του π.Θ.Ζήση, αγνοώντας προκλητικά το τί έχει προηγηθεί. Η άποψή μας είναι ότι η σύγχρονη αποτείχιση (20^ος και 21^ος αιώνας) ξεκινάει πολύ πριν, όπως φυσικά και η εμφάνιση του Οικουμενισμού. Mε την Κολυμπάριο Σύνοδο το 2016  ξεπεράστηκαν οι κόκκινες γραμμές και έχουμε πλέον  ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ. Απλά στα εννιά χρόνια που πέρασαν απο τον Ιούνιο του 2016 έγιναν εμφανέστατα τα  αποτελέσματα της δογματικής εκτροπής. Τέτοια είναι: οι μεικτοί γάμοι, οι παρουσίες αιρετικών στην διάρκεια Θείας Λειτουργίας και μάλιστα μέσα στο Ιερό Βήμα, οι συμπροσευχές και τα κρυφά συλλείτουργα ακόμη και με γυναίκες «ιερείς», οι απαγγελίες του Φιλιόκβε ακόμη και μέσα στους Ιερούς Ναούς από «Ορθοδόξους» Ιεράρχες, οι κοινοί συνεορτασμοί όπως των Θεοφανίων, οι ατελείωτες συναντήσεις, οι φιλοφρονήσεις, τα αγκαλιάσματα και τα δώρα εκατέρωθεν, η δωρεά του Σώματος και Αίματος του Χριστού σε Παπικούς, η κατάλυση όστιας από «Ορθοδόξους» Ιεράρχες, η παραχώρηση Ορθοδόξων Ιερών Ναών σε Παπικούς για να λειτουργούν και το αντίστροφο,η έκδοση και η διανομή του Κορανίου από «Ορθοδόξους» Ιεράρχες, η αναγνώριση αχειροτόνητων, αφορισμένων λαϊκών ως «Εκκλησία» και η Ευχαριστιακή Κοινωνία με αυτούς, η αλλαγή των Ιερών Κειμένων για να μην θίγονται οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι και οι αιρετικοί.

Τα βλέπουμε με την αδειοδότηση και Βάπτιση υιοθετημένων τέκνων ομοφύλων ζευγαριών από «Ορθοδόξους» Ιεράρχες και τις ευχές για να παραδειγματιστούν τα παιδιά τους από τον έρωτα των ομοφύλων «γονέων» τους. Τα βλέπουμε με το βίαιο κλείσιμο των Ιερών Ναών λόγω ενός ιού και τον διωγμό ιερέων και πιστών που προσπάθησαν να μεταλάβουν Σώμα και Αίμα Χριστού, με τις οι ύβρεις, το μίσος και την «ανθρωποφαγία» κατά όσων αδελφών επέλεξαν να μην εμβολιαστούν, με τις κοσμικές εκδηλώσεις μέσα σε Ιερούς Ναούς, με τα πάρε-δώσε Ιεραρχών με Μασονικές Στοές, κοκ.

Υπενθυμίζουμε τα εξής:

1. Η πορεία του Οικουμενισμού  ξεκινά το 1902 με την «Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιο» του Μασόνου Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄. Το 1920 ο Τοποτηρητής του Οικουμενικού Θρόνου, Μητροπολίτης Προύσης Δωρόθεος θέτει τον «χάρτη» για την ίδρυση του ΠΣΕ και των Οικουμενιστικών του στόχων με το Διάγγελμα «Προς τας απανταχού Εκκλησίας του Χριστού» και το 1948 η Εκκλησία της Ελλάδος γίνεται από τα ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ. Έκτοτε, οι δογματικές εκπτώσεις οι οποίες υπεγράφησαν από την Ιεραρχία μας στα πλαίσια αυτών των διαλόγων ξεπερνούν κάθε φρικτή φαντασία.

2.Τα πρακτικά αποτελέσματα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού τα βλέπουμε γύρω μας εδώ και πολλά χρόνια. Είναι η σκανδαλώδης αλλαγή του ημερολογίου το 1923 η οποία οδήγησε στο «παλαιοημερολογίτικο» πρόβλημα το 1935 και ο,τι ακολούθησε.

3. Η προσπάθεια ένωσης με τους Παπικούς αναζωπυρώνεται από τον Μασόνο Οικουμενικό Πατριάρχη Αθηναγόρα και την Α΄ Πανορθόδοξο Διάσκεψη της Ρόδου το 1961. Έκτοτε, οι επαφές του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχη με τον εκάστοτε Πάπα αυξάνουν σε εκθετική μορφή. Στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής συνεστήθη και η Διεθνής Μικτή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου η οποία συνεδριάζει από το 1980 μέχρι σήμερα.

4. Το 1950 υπέγραψαν στην Δήλωση του Τορόντο ότι η Εκκλησία του Χριστού, ο Χριστός δηλαδή, είναι ελλιπής όταν δεν έχει κοινωνία με τις αιρέσεις.

5. Στις 7 Δεκεμβρίου 1965 έγινε η Άρση των αναθεμάτων του Σχίσματος του 1054 από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και τον Πάπα Παύλος ΣΤ’.

6. Ο  μεν Πάπας Παύλος ΣΤ’ επισκέφθηκε το Φανάρι, στις 25 Ιουλίου 1967, ο δε Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, προσφωνώντας τον Πάπα μέσα στη βασιλική του Αγίου Πέτρου τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, τόνισε ότι «πλείονα εισί τα ενούντα και ολιγότερα τα χωρίζοντα ημάς».

7.Το 1990 υπέγραψαν στην Συμφωνία του Σαμπεζύ ότι και οι αιρετικοί Μονοφυσίτες κατέχουν την Χριστολογική αλήθεια! Συνεπώς, κατά την Ιεραρχία μας, ήσαν σε πλάνη όσοι Άγιοι Πατέρες συνεκάλεσαν Συνόδους και καταδίκασαν τις κακοδοξίες των Μονοφυσιτών ως αιρετικές!

8.Το 1993 υπέγραψαν στην Συμφωνία του Μπαλαμάντ ότι αναγνωρίζουμε τα Μυστήρια και το Βάπτισμα των αιρετικών Παπικών! Άρα, και εδώ κατά την Ιεραρχία μας ήσαν πλανεμένοι οι Άγιοι Πατέρες!

9.Το 2006 υπέγραψαν στην Συμφωνία του Πόρτο Αλέγκρε ότι όλες οι αιρέσεις είναι «Εκκλησίες» και εμείς είμαστε ένα μέρισμα της μιας «Εκκλησίας» την οποία απαρτίζουμε μόνον όταν έλθουμε όλοι μαζί σε κοινωνία! Άρα, πάει και το Σύμβολο της Πίστεως!

10.Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ επισκέφτηκε το Φανάρι στις 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2006.. Μνημονεύθηκε από ιεροφορεμένο Διάκονο και από, επίσης ιεροφορεμένο, Ιερέα του Πατριαρχείου ενώπιον της Αγίας Τραπέζης του Πατριαρχικού Ναού, παρουσία και του Πατριάρχου, ως κανονικός και κοινωνικός Επίσκοπος Ρώμης. Επίσης του ψάλανε και το πολυχρόνιο

11.Το 2013 υπέγραψαν στην Συμφωνία του Πουσάν ότι μετανοούμε εμείς οι Ορθόδοξοι ως συνυπεύθυνοι για τα σχίσματα και τις διαιρέσεις της Εκκλησίας σε κομμάτια, και ότι γι’ αυτό πρέπει να επανέλθουμε σε κοινωνία όλα τα διηρημένα μέλη της «Εκκλησίας», δηλαδή Ορθόδοξοι και αιρετικοί!

12.Το 2016 συνεκλήθη υπό του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου η Οικουμενιστική ψευδο-σύνοδος του Κολυμπαρίου, για την οποία έχουν ήδη γραφεί ποταμοί καταδικαστικών άρθρων και μελετών τόσο από τους Αγιορείτες Πατέρες όσο και από Πατέρες και πανεπιστημιακούς θεολόγους, ακόμη και εκτός Ελλάδος.

Β.Η ιστορία της σύγχρονης αποτείχισης

Επειδή ο π.Θ.Ζ και οι ομιλητές προσπάθησαν στην ημερίδα να οικειοποιηθούν τον αντι-οικουμενιστικό αγώνα και την πρακτική της Αποτείχισης, δημοσιεύουμε τα παρακάτω για ενημέρωση των αναγνωστών του ιστολογίου.

Θα χρησιμοιήσουμε πάλι ιστορικά στοιχεία από σχετική εργασία του μακαριστόυ Π.Σημάτη.

1.Η πρώτη εμφάνιση της  αποτείχισης έγινε το 1924 για την αλλαγή του ημερολογίου, με αφορμή την πρακτική εφαρμογή της Εγκυκλίου του 1920 του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Η αποτείχιση αυτή πήρε διάφορες μορφές από  το 1935 και αργότερα από τις Συνόδους των ΓΟΧ. Για το θέμα αυτό έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις.Μην ξεχνάμε όμως ότι παρόμοια με τα λάθη των ΓΟΧ (διάσπαση αγώνα κ.λ.π) ακολουθούν και οι αποτειχισμένοι του νέου ημερολογίου, που  δεν έχουν επικοινωνία μεταξύ τους, και υπάρχει  έλλειψη κοινών εκκλησιαστικών θέσεων.