Κώστας Νούσης στη Romfea.gr
(σχόλιο σε άρθρο του π. Θεοδοσίου Μαρτζούχου)
Η πικρία των Οικουμενιστών για την κοίμηση του Πάπα
Μπεργκόλιο – σε συνδυασμό με το φιάσκο των προγραμματισμένων εορτασμών του
κοινού Πασχάλιου και της επετείου της Πρώτης εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου) -
ξεχειλίζει σε βαθμό απροκάλυπτων δηλώσεων υπέρ αυτού και έμμεσης υπονόμευσης
της Ορθοδοξίας.
Η πλοκή των εγκωμίων του Φραγκίσκου ήταν κάτι που
υπερέβη και την υπερβολή.
Και δεν μπορεί να γίνει κατανοητό σε καμιά
περίπτωση, τη στιγμή μάλιστα που οι εκ του εναντίου ενστάσεις είναι τόσο
ηχηρές.
Εμείς, ωστόσο, θα περιορισθούμε εδώ στο καθαρά
θεολογικό σκέλος του ζητήματος.
Διαβάζοντας ένα ακόμα οικουμενιστικής απόχρωσης κείμενο ορθοδόξου κληρικού,
αναρωτιόμαστε αρχικά ποια η διαφορά ανάμεσα σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία,
μεταξύ ορθοδόξου ιερέα και ρωμαιοκαθολικού κληρικού.
Αν δεν είχαμε την υπογραφή του αρθρογράφου, μάλλον
θα μέναμε σε πρόδηλη απορία για τη θρησκευτική του ταυτότητα.
Ο Οικουμενισμός όμως είναι ακριβώς αυτό: η
αχταρματοποίηση των θρησκευτικών ταυτοτήτων σε μία και μόνο: στην αγαπολόγα
οικουμενιστική.
Έχω ασχοληθεί και παλιότερα με τον εν λόγω κληρικό
πάνω σε συναφή θέματα, με τον “καλό λογισμό” τότε πως επρόκειτο για άκοντα και
κατά το φαίνεσθαι οικουμενιστή.
Σίγουρα ο προκείμενος κληρικός ανήκει στη σύγχρονη γενιά Ελλήνων θεολόγων αριστερίζουσας απόχρωσης, με γραφή μαγκίστικη και δημαγωγική, αρέσκουσα στα αφτιά του σημερινού εκκοσμικευμένου μέσου χριστιανού, ο οποίος δεν απέχει και πολύ από την αθεΐα και τον αγνωστικισμό.
