Ο Καλός Σαμαρείτης λείπει από την Αρχιεπισκοπή Κύπρου
.jpg)
«Στην Αρχιεπισκοπή δεν βρήκαμε τον Καλό Σαμαρείτη.
Βρήκαμε αυτόν που χτυπά και προσπερνά.»
……………………………….
«Ο Καλός Σαμαρείτης λείπει από την Αρχιεπισκοπή»
Όταν ο Αρχιεπίσκοπος καλεί την Αστυνομία για να διώξει τον ίδιο του τον επίσκοπο,
η Εκκλησία παύει να είναι Μητέρα και γίνεται μηχανισμός φόβου.
……………………
Χωρίς κατηγορίες.
Χωρίς δικαιοσύνη.
Χωρίς έλεος.
Η παράνομη, αντικανονική, αντικαταστατική και ανήκουσα προς το εκκλησιαστικό δίκαιο απόφαση της Ιεράς Συνόδου Κύπρου περί αργίας του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού
Η απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου να θέσει σε αργία τον κανονικό και νόμιμο Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, μέσω σύστασης επιτροπής και επιβολής διοικητικών μέτρων αποκλεισμού του από τη Μητρόπολή του, εγείρει ζήτημα βαριάς παραβίασης του Κανονικού Δικαίου, του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου και θεμελιωδών αρχών δικαίου που διέπουν κάθε δίκαιη διαδικασία.
Η εν λόγω απόφαση δεν πάσχει απλώς από τυπικές πλημμέλειες· πάσχει εκ γενετής ακυρότητας, καθόσον στερείται κανονικού, νομικού και θεσμικού ερείσματος.
…………………………………
Ι. Παραβίαση της αρχής της κανονικής δίκης (due process)
Στο Ορθόδοξο Κανονικό Δίκαιο ισχύει αδιαλείπτως η αρχή ότι ουδεμία ποινή επιβάλλεται χωρίς προηγούμενη κανονική δίκη.
• Αποστολικός Κανών 74:
«Επίσκοπος κατηγορούμενος, κρινέσθω παρόντων πάντων και μετά βεβαίας αποδείξεως».
• Αποστολικός Κανών 75:
Απαγορεύει ρητώς την καταδίκη χωρίς πλήρη απολογία.
• Κανών 6 της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου:
Απαιτεί κανονική διαδικασία και εξέταση κατηγοριών από αρμόδιο εκκλησιαστικό δικαστήριο.
Η επιβολή αργίας στον Μητροπολίτη Τυχικό χωρίς προηγούμενη κανονική δίκη, χωρίς ακρόαση, χωρίς κατηγορητήριο και χωρίς τελεσίδικη κρίση συνιστά ευθεία παραβίαση των ανωτέρω Κανόνων.
Η λεγόμενη «επιτροπή» δεν συνιστά εκκλησιαστικό δικαστήριο και δεν προβλέπεται ως πειθαρχικό όργανο για Επισκόπους.
……………………………………….
Τον ἐπικήδειο
λόγο για τὸν Άγιο Γερβάσιο
Παρασκευόπουλο ἐκφώνησε ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνος Καντιώτης. Στὸν ἐπικήδειο
λόγο του, ὁ τότε (τὸ 1964), ἱεροκήρυκας τῶν
Ἀθηνῶν π. Αὐγουστῖνος, μίλησε για τὶς μεγάλες πατερικές ἀρετές τοῦ π. Γερβασίου καὶ
την μεγάλη του προσφορά στὴν
Ἐκκλησία και στὴν πατρίδα.
Τὰ
τελευταία λόγια του προκάλεσαν ἀνησυχία
στὸν ἐπίσκοπο Κ. Πλατή τῶν Πατρών καὶ σὲ
κάποιους ἄλλους δεσποτάδες
ποὺ ἦταν παρόντες ὅταν
εἶπε: «Ὁ π. Γερβάσιος θὰ ἔπρεπε
νὰ βρίσκεται έπὶ ἀρχιερατικοῦ θρόνου καὶ νὰ
εἶναι ἀρχιεπίσκοπος»...(Τὸ διαπιστώνουμε ἀπό τὴν μεγάλη οχλοβοή στὸ
βίντεο, ποὺ μετά βίας ἀκούγονται τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ
ἱεροκήρυκα). Καὶ κατέληξε ὅτι: «Στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ ὁ
π. Γερβάσιος εἶναι ἅγιος».
Ο αρχηγός της Ελληνικής Αρχιεπισκοπής στις ΗΠΑ τέλεσε
δέηση με λουθηρανή επισκόπισσα, την πρώτη ανοιχτή λεσβία με αυτό το αξίωμα στη
Νέα Υόρκη.
Στις 30 Ιανουαρίου 2026 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας
Τριάδας της Νέας Υόρκης της Αρχιεπισκοπής του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις
ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε οικουμενική δέηση με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφόρων
χριστιανικών ομολογιών, συμπεριλαμβανομένης μιας ανοιχτής λεσβίας επισκόπισσας
και μιας ιέρειας που προωθεί τη θεωρία του φύλου.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της 58ης ετήσιας
Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα, που οργανώθηκε από το Παγκόσμιο
Συμβούλιο Εκκλησιών. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν η επίσκοπος Katrina Foster
από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία της Αμερικής (ELCA), η πρώτη γυναίκα
και ο πρώτος ανοιχτός εκπρόσωπος της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας στη θέση επισκόπου της
Συνόδου Metropolitan New York, καθώς και η ιέρεια Kirsten Guidero, οικουμενική
και διαθρησκειακή εκπρόσωπος της Επισκοπικής Εκκλησίας των ΗΠΑ.
Επίσης στη δέηση συμμετείχαν: ο καρδινάλιος της ΡΚΕ Timothy
Dolan, ο επίσκοπος Peter Eaton από την Επισκοπική Εκκλησία, ο αρχιεπίσκοπος
Daniel Pamfilonsky (UOC Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στις ΗΠΑ), εκπρόσωποι
της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας: ο επίσκοπος Mesrop Parsamyan, ο
αρχιεπίσκοπος Anushavan Tanielyan και ο αρχιεπίσκοπος Viken Aykazyan.
Το πρόγραμμα περιελάμβανε προσευχές από την Αρμενική Αποστολική παράδοση, ψαλμωδίες από τη Χορωδία του Αρχιεπισκοπικού Καθεδρικού Ναού και τη Χορωδία του Αγίου Βαρτάν, καθώς και χαιρετισμούς από τον Σεβασμιότατο Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο.
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση
https://panorthodoxsynod.blogspot.com/2025/12/blog-post_22.html#more
δημοσιεύεται κείμενο του Ιωάννη Λότσιου Δρ.Θ. post Doc με τίτλο: «ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ;».
Ξεκινώντας την κριτική του κειμένου, εστιάζουμε στην ενότητα «Κριτική των Σύγχρονων Αντι-οικουμενικών θέσεων», η οποία παρουσιάζεται παρακάτω:
Κριτική των Σύγχρονων Αντι-οικουμενικών θέσεων Ο σύγχρονος αντιοικουμενισμός δεν συνιστά ενιαίο θεολογικό ρεύμα, αλλά σύνολο ετερόκλητων στάσεων. Ιδιαίτερη επιρροή ασκεί το κείμενο που αποδίδεται στον π. Ἰουστίνο Πόποβιτς, στο οποίο ο οικουμενισμός χαρακτηρίζεται ως «παναίρεσις». Η γενικευτική αυτή χρήση του όρου παρουσιάζει σοβαρή θεολογική προβληματικότητα, διότι δεν διακρίνει μεταξύ θεολογικού διαλόγου, εκκλησιολογικού συγκρητισμού και θρησκευτικού σχετικισμού, διάκριση που είναι ουσιώδης στην πατερική θεολογία. Παράλληλα, αποτειχιστικά κείμενα που επικαλούνται τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, συχνά ταυτίζουν εσφαλμένα τον διάλογο με την αίρεση. Ωστόσο, ο εν λόγω Κανόνας αναφέρεται ρητώς σε δημόσια κηρυττόμενη αίρεση και όχι σε θεολογικό διάλογο ή ποιμαντικές πρωτοβουλίες. Η αδιάκριτη χρήση όρων όπως «προδοσία» ή «αποστασία», χωρίς συνοδική κρίση, έρχεται σε αντίθεση με το πατερικό ήθος. Ο Άγιος Μάξιμος ὁ Ομολογητής, παρά τη σφοδρή αντίθεσή του στον Μονοθελητισμό, θεμελίωσε την ομολογία του σε θεολογική επιχειρηματολογία και όχι σε καταγγελτική ρητορική. Συμπερασματικά, η κριτική αποτίμηση των σύγχρονων αντιοικουμενικών θέσεων δείχνει ότι πολλές από αυτές εδράζονται σε αποσπασματική χρήση πατερικών και κανονικών χωρίων. Υπό το φως της πατερικής εκκλησιολογίας, ο διάλογος, όταν διεξάγεται εντός συνοδικών πλαισίων και με σαφή δογματική αυτοσυνειδησία, δεν απειλεί την ορθοδοξία, αλλά την φανερώνει ως ζώσα και ομολογιακή πραγματικότητα. |
Σχόλια
Α. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο σύγχρονος οικουμενιστικός διάλογος ως «πατερική συνέχεια» ή «ζώσα ομολογιακή πραγματικότητα» αποτελεί ουσιαστικά δογματική παραχώρηση και νομιμοποίηση της αίρεσης. Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν συμμετείχαν σε διάλογο για κατανόηση ή διπλωματία· κάθε συνομιλία με αιρετικούς είχε ως αποκλειστικό σκοπό την υπεράσπιση της αλήθειας της πίστης και την καταδίκη της πλάνης. Το να θεωρείται «ασφαλής» ή «διακριτικός» ο διάλογος με Εκκλησίες που ήδη αλλοίωσαν την πίστη μέσω Παπικού πρωτείου, Filioque και άλλων καινοτομιών είναι παραβίαση της ομολογιακής ευθύνης και θεολογικά αβάσιμος ισχυρισμός.
Β.
Δεν υπάρχει «ουδέτερη» στάση. Ή είσαι με τον Χριστό και τους Αγίους Του, ή είσαι με τον Αντίχριστο και τις παραφυάδες του. Η σιωπή απέναντι στην αίρεση είναι έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Όποιος Ορθόδοξος επίσκοπος, ιερέας ή θεολόγος συμμετέχει σε «παγκόσμιες συναντήσεις προσευχής» με παπικούς και προτεστάντες δεν είναι απλώς «αφελής» – είναι προδότης της Αποστολικής Διαδοχής, μοιχός της Εκκλησίας, και νομιμοποιητής της ψευδοεκκλησιολογίας.
