ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος — Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (5ο μέρος)

Κολυβα μνημοσυνου απο την φετινη Πανελληνια συναξι μονων και Μοναστηριων στην Λευκαδα προς τιμην του Αναστασιου Γιαννουλατου.

1. Εισαγωγή & Σκοπός του Δημοσιεύματος

Το κείμενο της εφημερίδας «Αγώνας» έχει ως κεντρικό στόχο να αποκαλύψει τη «συκοφαντία» και τις «παραποιήσεις» που επιχειρήθηκαν εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι, ενώ οι επικριτές του υποσχέθηκαν «αποκαλύψεις» περί μασονικής εμπλοκής, τελικά κατέφυγαν σε διαστρέβλωση κειμένων και επιλεκτικές παραθέσεις. Για το λόγο αυτό, προβαίνει σε μια παράλληλη σύγκριση της πορείας των δύο θεολόγων (Θ. Ζήση και Αν. Γιαννουλάτου) και σε εξονυχιστική εξέταση των θεολογικών κατηγοριών.

---

2. Παράλληλη Σύγκριση των δύο Θεολόγων

Ακαδημαϊκή Πορεία & Σπουδές

• Θεόδωρος Ζήσης: Εκπονήθηκε διδάκτωρ Πατρολογίας (1971) και τακτικός καθηγητής (1980) στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με σύμβουλο τον Παναγιώτη Χρήστου, ανατρεφόταν δε ακαδημαϊκά σε αμιγώς πατριαρχικό και οικουμενιστικό περιβάλλον.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Χειροτονήθηκε διάκονος (1960) και πρεσβύτερος/αρχιμανδρίτης (1964), αναχωρώντας αυθημερόν για την Αφρική. Μετά από περιπέτεια με ελονοσία, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία (Μαρβούργο). Διορίστηκε Διευθυντής του Κέντρου Ιεραποστολής «Πορευθέντες» (1970), Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας (1971) και Διευθυντής του Διορθόδοξου Κέντρου (1972). Το 1972 εξελέγη Επίσκοπος Ανδρούσης και καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τηρώντας ως αρχή το: «Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής».

Στάση κατά τη Δικτατορία

• Θεόδωρος Ζήσης: Υπηρέτησε στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων επί της δικτατορίας Ιωαννίδη μαζί με τον Π. Χρήστου. Μάλιστα, αναφέρεται ότι μετά την πτώση της χούντας αποχώρησαν κατέχοντας οπλισμό (πιστόλια 45άρια) που τους είχαν χορηγήσει οι μυστικές υπηρεσίες.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Στάθηκε στο πλευρό των αγωνιζόμενων φοιτητών στη Νομική Σχολή. Επισκεπτόταν καθημερινά τα κρατητήρια της ΕΣΑ διαμαρτυρόμενος για τα βασανιστήρια, δεχόταν απειλές για τη ζωή του και μετέφερε κρυφά φάρμακα και τρόφιμα στους εγκλωβισμένους φοιτητές χρησιμοποιώντας το ράσο του ως κρυψώνα.

Συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.)

• Θεόδωρος Ζήσης: Διορίστηκε σε συμβούλια διαλόγων του Π.Σ.Ε. το 1985 (μετά την παραίτηση Μέγα Φαράντου) και εκπροσωπούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο έως το 1994, ενώ υπήρξε και λογογράφος των Πατριαρχών Δημητρίου και Βαρθολομαίου. Συμμετείχε στη συνάντηση του Valamo (1988), συνυπογράφοντας κείμενο που αναγνώριζε «μυστήρια» και «αποστολική διαδοχή» στους Παπικούς.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Ορίστηκε εκπρόσωπος στο Π.Σ.Ε. το 1963 στο Μεξικό. Αξιοποίησε τη θέση αυτή όχι ως κοσμική εκπροσώπηση, αλλά ως βήμα ιεραποστολικής μαρτυρίας. Ταξίδεψε στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στις ΗΠΑ, στην Αφρική, ακόμη και στην Κίνα επί Μάο Τσετούνγκ (1986), μεταδίδοντας την Ορθοδοξία σε αλλοθρήσκους και αθέους.

---

3. Το Ιεραποστολικό & Κοινωνικό Έργο του Αναστασίου

• Δράση στην Αφρική: Βρέθηκε αντιμέτωπος με τροπικές ασθένειες και κινδύνους στη ζούγκλα, κινούμενος μόνο με ένα ξύλινο ραβδί.
• Αναγέννηση της Εκκλησίας της Αλβανίας:
• Αντιξοότητες & Απειλές: Παρέλαβε ερείπια από το αθεϊστικό καθεστώς. Υπέστη παρακολουθήσεις από τη Sigurimi και πυροβολισμούς κατά της Αρχιεπισκοπής, αλλά αρνήθηκε σταθερά τη χρήση ιδιωτικής ασφάλειας ή τεθωρακισμένου οχήματος, δηλώνοντας ότι «στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού».
• Υποδομές & Καρποί: Έκτισε νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους, υδραγωγεία και τρεις υδροηλεκτρικούς σταθμούς (2011–2016) χωρίς κρατικά ή ευρωπαϊκά κονδύλια. Βάπτισε πάνω από 500.000 πιστούς στην Αλβανία, ενώ οι πρώτοι ιερείς και αρχιερείς προήλθαν από πρώην μουσουλμάνους και μπεκτασήδες.
• Πνευματική Ζωή: Χαρακτηρίζεται από βαθιά προσευχή γονατιστός πάνω σε πέτρες στο δάσος («Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν») και υποταγή σε αγίους γέροντες, όπως ο π. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο π. Αμφιλόχιος Μακρής και ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος.

---

4. Ανασκευή των Κατηγοριών περί «Αιρέσεως» & Παραποιήσεων

Το Βιβλίο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου

Ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος επικαλέστηκε το βιβλίο «Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;» του π. Ι. Φωτόπουλου για να αποδείξει τον Αναστάσιο ως «γνωστό αιρετικό». Η διασταύρωση του βιβλίου των 240 σελίδων αποδεικνύει ότι η λέξη «αιρετικός» δεν αναφέρεται πουθενά για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.

Τεκμηρίωση των Παραποιήσεων στα Κείμενα του Αναστασίου

Ο συγγραφέας παραθέτει δίπλα-δίπλα τα κείμενα για να αποδείξει την αλλοίωση των εννοιών από το βιβλίο του Αναστασίου «Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία»:

1. Περί Δαιμονικότητας Θρησκειών: Απέδωσαν στον Αναστάσιο τη φράση «οι θρησκείες είναι έργο του διαβόλου», ενώ εκείνος περιέγραφε ιστορικά τις ακραίες αρνητικές θέσεις ορισμένων πρώτων Χριστιανών (όπως του Τερτυλλιανού).
2. Περί Διαθήκης Αβραάμ: Απομόνωσαν τη φράση για τη συμμετοχή των μουσουλμάνων στη διαθήκη του Αβραάμ, παραλείποντας την ορθόδοξη θεολογική θεμελίωση του Αναστασίου ότι η μόνη οριστική Διαθήκη είναι αυτή «εν Ιησού Χριστώ».
3. Περί «Ενοράσεως» και «Διαισθήσεως»: Κατηγορήθηκε για «νεοεποχική» χρήση των όρων, ενώ ο Αναστάσιος αναφερόταν στην προφητική ενόραση των Τριών Ιεραρχών για το μέλλον και στη φυσική διαίσθηση του ανθρώπου ως «προθάλαμο της χριστιανικής πίστεως».
4. Αποκοπή Αρνήσεων: Σε عدة σημεία αφαιρέθηκε η λέξη «δεν» ή ολόκληρες προτάσεις, ώστε να φανεί ότι ο Αναστάσιος υποστηρίζει τη θρησκευτική σχετικοκρατία.

Η Απάντηση περί «Σεβασμού στους Μάγους»

Στο ερώτημα του π. Φωτόπουλου τι σεβασμό μπορούσε να νιώθει ο Αναστάσιος για μάγους και γκουρού στην Αφρική, ο συγγραφέας απαντά ότι ένιωθε τον ίδιο σεβασμό που έδειξε ο Χριστός προς τους τελώνες και τους αμαρτωλούς («ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», Ματθ. 9:12-13) και ο Απόστολος Παύλος προς τους ειδωλολάτρες.

---

5. Η Υπόθεση «God & Religion» & οι Αιτιάσεις περί «Μασονίας»

• Το Περιοδικό «God & Religion» (1999): Η τυπική ευχητική επιστολή του Αναστασίου πριν την έκδοση ήταν μία από τις 13 επιστολές που απέστειλαν Πατριαρχεία και Μητροπόλεις προς ένα περιοδικό με χριστιανικό πρόσημο.
• Η Κατάρρευση του Ισχυρισμού περί «Πολέμου κατά Χριστοδούλου»: Ο ισχυρισμός ότι το περιοδικό έκανε πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο καταρρίπτεται, καθώς στο ίδιο τεύχος περιλαμβανόταν υμνητικό αφιέρωμα 36 σελίδων για τον Χριστόδουλο, καθώς και άρθρο του π. Γεωργίου Μεταλληνού.
• Αποκατάσταση της Αλήθειας για τις «Μασονικές Φράσεις»: Η φράση του Αναστασίου για το σεβασμό όλων των ανθρώπων «ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσης» δεν αποτελεί μασονικό ή θεοσοφικό σύνθημα, αλλά βασίζεται άμεσα στην αποστολική διδασκαλία: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην... πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3:28, Κολ. 3:11).

---

Τελικό Συμπέρασμα

Το δημοσίευμα καταλήγει ότι οι κατηγορίες περί «μασονίας», «αιρέσεως» και «οικουμενισμού» κατά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου συνιστούν ανυπόστατη συκοφαντία και εσκεμμένη παραποίηση. Η πορεία του αναδεικνύεται ως μια ζώσα αποστολική μαρτυρία «εις Τύπον και Τόπον Χριστού», που αναγέννησε την Ορθοδοξία στην Αλβανία και διέδωσε το Ευαγγελικό μήνυμα στην Αφρική.

π.Δ.Α

------------------------------------------------------------------

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε σε ΤΡΙΑ ΑΡΘΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΓΩΝΑΣ 

-------------------------------------------------------

Εντυπωσιακό, αλλά και τρομακτικό

Για να μη μείνει αιχμή δυσπιστίας σε σένα, αναγνώστα, θα αναφέρω τι ΑΠΑΤΗ παίχτηκε δηλαδή το να συκοφαντήσουν το μεγάλο αυτόν Ιεραπόστολο και σε άλλους. Επειδή το θέμα είναι μεγάλο και χρειάζεται χώρο και χρόνο, γι’ αυτό θα ασχοληθούμε προσεχώς, μεταφέροντας, όπως αναφέρω πιο πάνω κομμάτια δημοσιευμένα από το βιβλίο του Μοναχού Αβέρκιου/Σεραφείμ «Η Μασονία από αυθεντικές πηγές…» με τα αντίστοιχα που ισχυρίζεται ότι είναι αυθεντικά παρμένα μέσα από μασονικά έντυπα, αντιπαραβαλλόμενα με τα αντίστοιχα που επικαλούνται ότι προέρχονται από την Εκκλησία ή άλλες πηγές. Εκεί θα χρειαστεί να οπλιστείτε με πολλή μεγάλη ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Βάζουμε άνω τελεία για μια μικρή ανάπαυλα, διότι πιο κάτω θα βρεθείτε και πάλι σε «ντοκουμέντα» που θα σας ξαφνιάσουν. Η ανάπαυλα αυτή είναι η υπόσχεση που σας δώσαμε στο προηγούμενο φύλλο: Η Σύγκριση του Θεολόγου Θ. Ζήση και του Θεολόγου Αν. Γιαννουλάτου. Η «μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα» (Λουκ. 16, 26).

---

ΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Ο Θεόδωρος Ζήσης (από το βιογραφικό του), «ακολούθησε τον ιστορικό κλάδο της Θεολογίας, όπου ανήκε και το γνωστικό αντικείμενο της Πατρολογίας, με σύμβουλο το γνωστό Πατρολόγο αείμνηστο Παναγιώτη Χρήστου. Ανηγορεύθη με άριστα Διδάκτωρ Θεολογίας το 1971… Εξελέγη Υφηγητής της Πατρολογίας το 1973 στη Θεολογική Σχολή… Το 1980 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της Πατρολογίας στην ενιαία τότε Θεολογική Σχολή… Το 1982 ενετάχθη στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας…».

Ο γνωστικός Πατρολόγος καθηγητής Θεολογίας σύμβουλός σας Παν. Χρήστου, μήπως κάνω λάθος, εκτός από οικουμενιστής δεν ήταν και μασόνος; Και επίσης σας ρωτάω! Η γνωστική Πατρολογία δεν είναι συγκριτική;

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ακολούθησε τον κλάδο της Θεολογίας, ως φοιτητής ασχολήθηκε με την Ιεραποστολή, το 1960 χειροτονείται διάκονος, το 1964 πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης και την ίδια ημέρα ξεκίνησε ιεραποστολή στην Αφρική, το 1965 επέστρεψε για θεραπεία μετά τη φοβερή περιπέτεια της Ελονοσίας. Βρέθηκε στη Γερμανία έως το 1969 για μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία, παράλληλα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου την ελληνική γλώσσα και φιλολογία. Την άνοιξη του 1970 ο αρχιεπ. Ιερώνυμος Α΄ (Κοτσώνης) φλεγόμενος από ιεραποστολικό ζήλο, ιδρύει το Κέντρο Ιεραποστολής «Πορευθέντες» και διορίζει τον Αναστάσιο ως Διευθυντή της. Το 1971 του αναθέτει παράλληλα και τη Γενική Διεύθυνση της Αποστολικής Διακονίας και στις αρχές του 1972 του αναθέτει και τη διεύθυνση του πρωτότυπου παγκοσμίως νεοϊδρυθέντος «Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος». Αρχές Νοεμβρίου 1972 εκλέγεται βοηθός επίσκοπος φέρων τον τίτλο μιας παλαιάς μητρόπολης Ανδρούσης. Εδώ συνέβη κάτι το πρωτοφανές που δεν είχε γίνει αλλά ούτε έχει ξαναγίνει.

Στη χειροτονία του που έγινε στη μητρόπολη των Αθηνών, συλλειτούργησαν μαζί με τον Αρχιεπ. Ιερώνυμο εννέα αρχιερείς και πλέον των σαράντα ήταν οι συμπροσευχόμενοι.

Τον Απρίλιο του 1972 το Πανεπιστήμιο Αθηνών τον εξέλεξε έκτακτο καθηγητή στην έδρα της Ιστορίας των Θρησκευμάτων, η οποία ήταν κενή για πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση το 1965 του καθηγητή Λεων. Φιλιππίδη (μασόνο;).

Σε ερώτηση δημοσιογράφου μετά απ’ όλα αυτά: «Εκείνη την εποχή διαισθανόμενος τον κίνδυνο των υψηλών θέσεων, έδωσα στον εαυτό μου μια συμβουλή: Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής. Απεδείχθη πολύ χρήσιμο φάρμακο…».

---

ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ Π.Σ.Ε.

Ο Θεόδωρος Ζήσης, ορίστηκε ως μέλος σε Συμβούλια Θεολογικών διαλόγων του Π.Σ.Ε. μετά τη βροντερή παραίτηση του καθηγητή της Δογματικής Μέγα Φαράντου το 1985. Για το διορισμό αυτό – γράφει – «πρέπει μάλιστα να πούμε ότι προς την κατεύθυνση αυτή είχε εργαστεί ο μακαρίτης Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Κυρός Διονύσιος» (μοιχεπιβάτης του θρόνου από το Λεωνίδα και τον διόρισαν αντικανονικά οι Χρήστου – Ζήσης το 1974), ο οποίος είπε: «… Εγώ, π. Θεόδωρε – δεν ήταν πατήρ, διότι ήταν λαϊκός (!) – θα επιμένω να πάτε εσείς στον Διάλογο». Και πήγε ο π. Θεόδωρος στο «Διάλογο». Αυτό κράτησε μέχρι τέλος Μαΐου του 1994 που το Οικουμ. Πατριαρχείο τον έπαυσε.

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, το Δεκέμβριο του 1963 ήταν ένας αδιόριστος καθηγητής Θεολογίας της Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης και Διάκος στην Ιεροσύνη, όταν κλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο με Αρχιεπ. Χρυσόστομο Χατζησταύρου. Εν πλήρη αγνοία του μάλιστα τον όρισαν ως εκπρόσωπο της Ελλαδικής Εκκλησίας, να την εκπροσωπήσει στο Π.Σ.Ε. που θα πραγματοποιείτο στο Μεξικό. Η αντίδραση του Αναστασίου ήταν πηγαία και αυθόρμητη: «Πού να πάω εγώ ο διάκονος, Μακαριότατε;». Η απάντηση του αρχιεπισκόπου ήταν αφοπλιστική: «… είστε ο μόνος που μπορείς να παλέψεις μέσα “στ’ άγρια θηρία”».

Ο Αναστάσιος βρισκόμενος σ’ αυτή τη συνέλευση, αντιλήφθηκε ότι εδώ του δίνεται μεγάλη ευκαιρία να εργαστεί ιεραποστολικά μεταφέροντας την Ορθόδοξη Μαρτυρία σε λαούς που αγνοούν την ύπαρξη Θεού ή έχουν άλλη θεώρηση. Γι’ αυτό δε γύρισε αμέσως πίσω, όπως το έκαναν και το κάνουν και μέχρι σήμερα άλλοι, οι οποίοι ταξιδεύουν κάθε φορά και σε διάφορα κράτη και πολιτείες, μετέχουν συμβατικά στις συνεδριάσεις, τελειώνοντας υπογράφουν και κάποιο χαρτί που αποκοιμίζουν κάποιους αρμόδιους, αφηγούνται τις πλούσιες, κοσμικές εμπειρίες και μετά στήνονται στην ουρά, για να μπουν ξανά στην επόμενη Συνάντηση!

Ο Αναστάσιος πήγε στα νότια του Μεξικού, κοντά στη Γουατεμάλα, σε μια κατασκήνωση μέσα στη ζούγκλα, εδώ μετέφερε και το Ευαγγέλιο μεταφρασμένο στη γλώσσα τους.

Από εδώ κατευθύνθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και επισκέφθηκε ιεραποστολικά κέντρα διαφόρων Χριστιανικών ομολογιών, να ενημερωθεί για τους τρόπους δράσης αλλά και να διαδώσει το Ορθόδοξο μήνυμα, αυτό κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1964. Επιστρέφοντας μετά από ένα πεντάμηνο υπέβαλε την έκθεσή του στην Ιερά Σύνοδο με παρατηρήσεις, παρεμβάσεις, προτάσεις και εκλαϊκευμένες αναλύσεις, ώστε να είναι έτοιμοι αυτοί που θα εκπροσωπούν κάθε φορά την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ο Θεόδωρος Ζήσης υπηρέτησε μέσα στον πυρήνα της δεύτερης σκληρής δικτατορίας Ιωαννίδη, παρέα με τον Παναγιώτη Χρήστου, μέσα στο Υπουργείο Παιδείας που το μετέτρεψαν σε Πραιτώριο, στο οποίο οι «ένοικοι» καταχραστές της εξουσίας βασάνιζαν τους μαθητές-φοιτητές τους που ζητούσαν καλή παιδεία και ελευθερία και το Θρησκευμάτων και ως «εις οίκου Καϊάφα του Αρχιερέα» νομοθετούσαν τις Συντακτικές Πράξεις εκτελέσεων.

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, βρέθηκε μπροστά στους φοιτητές, σε απαίτηση αστυνομικών να απομακρυνθεί, απαντούσε: «Σαν καθηγητής και επίσκοπος πιστεύω ότι η θέση μου είναι εδώ κοντά στους φοιτητές». Καθημερινά επισκέπτονταν τα κρατητήρια της ΕΑΣ-ΕΣΑ, για να δει, ν’ ακούσει τα προβλήματα και να διαμαρτυρηθεί, όταν έπρεπε για βασανιστήρια.

Ο Νίκος Βερνίκιος (αδελφός κρατουμένου) έγραφε: «Με τις ώρες καθόμασταν έξω από τις φυλακές, προσπαθούσαμε να πάρουμε άδεια για επισκεπτήριο…». Θυμάμαι τις φωνές του Αναστασίου: «Εδώ στην κατοχή, οι Γερμανοί επέτρεπαν τους ιερείς να δούνε κρατουμένους. Εσείς δεν μας επιτρέπετε τώρα;». «Όλο το διάστημα – έγραφε – ο Αναστάσιος ήταν μαζί με την επιτροπή και παρέμβαιναν με καλά αποτελέσματα».

Οι απειλές που άκουγε, ήταν φοβερές: «Ξέρουμε τους Γιαννουλάκηδες… θάρθει η σειρά τους». – «Αυτό που έκανε ο Γιαννουλάτος στη Νομική Σχολή θα το πληρώσει…» κ.ά.

Στους εγκλωβισμένους φοιτητές της Σχολής μετέφερε φάρμακα και τρόφιμα, το ράσο του είχε γίνει αποθηκευτικός κρυψώνας και ένα πορτάκι στο πίσω μέρος της Σχολής, ήταν το σημείο που μπαινόβγαινε.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ

Ο Θεόδωρος Ζήσης, με το δάσκαλό του Π. Χρήστου και οι υπόλοιποι θεσσαλονίκη ομάδα που κατέλαβαν το Υπουργείο με τις αγαθοεργίες, με τις Συντακτικές και άλλες νομοθετήσεις που έκαναν, είχαν στόχο να «σώσουν» την Εκκλησία από τους αντιοικουμενιστάς αντιμασόνους. Επανέφεραν πίσω τους ρυπαρούς, κλέφτες και διεφθαρμένους που είχε διώξει ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄.

Για τις αγαθοεργείς πράξεις αυτές τους έπιασε φόβος και τρόμος και ζητούσαν βοήθεια και προστασία (θεολόγοι γαρ!). Οι μυστικές υπηρεσίες ανταποκρίθηκαν αμέσως, αφού τους εκπαίδευσαν, τους χορήγησαν και από ένα πιστόλι τελευταίου τύπου 7σφαιρο, 45άρι, Μ.1911 Αμερικανικής προέλευσης, για να το έχουν πάντα μαζί τους οπλισμένο, ακόμα και κάτω από το μαξιλάρι.

Αφού εξαφανίστηκαν μετά την προδοσία της Κύπρου, ξεμπάρωσαν το κλειστό Εθνικό Τυπογραφείο και τακτοποίησαν- δημοσίευσαν- τα διατάγματα χωρίς υπογραφές, δηλαδή τη δεσποτική αντικανονικότητα που είχαν φτιάξει, ενώ δεν παρέδωσαν, ως όφειλαν, τα πιστόλια στην υπηρεσία του κράτους που τα χορήγησε, αλλά τα πήραν μαζί τους -για το «φόβο των Ιουδαίων»- και έγινε αυτό που έγινε…

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος ως Ιεραπόστολος στην Αφρική βρέθηκε αντιμέτωπος σε μεγάλους κινδύνους βαδίζοντας μέσα σε ζούγκλες με άγρια ζώα και με ανθρώπινες μορφές με μάτια γυάλινα, όψεις ζαλισμένες, με ταμ-ταμ που σε κοιτούσαν ως θήραμα. Όπλο του! Ένα ραβδί από κλαδί δένδρου. Εδώ συναντάς τα παθήματα και τις δοκιμασίες του απόστολου Παύλου: «οδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών…, κινδύνοις εν ηρεμία… κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις» (Β΄ Κορ. 11, 26).

Στην Αλβανία βρέθηκε σε μια χώρα που η θρησκεία ήταν υπό διωγμό, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο τους εκπαιδευαν ότι δεν υπάρχει Θεός. Πώς τώρα να δεχθούν έναν ξένο, μαυροντυμένο και Έλληνα! Ήταν κόκκινο πανί και έπρεπε να φύγει, γι’ αυτό ήταν από συνεχή παρακολούθηση, απειλητικά δημοσιεύματα, τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν: «Έξω ο μαύρος κόρακας», «Διώξτε το Δούρειο Ίππο» κ.ά. Τις νύκτες μέσα από αυτοκίνητα γάζωναν το σπίτι (υποτιθέμενη αρχιεπισκοπή), αλλά η μυστική Sigurimi δεν έβλεπε! Το πρωί μάζευαν τους κάλυκες και τις σφαίρες από τους τοίχους, τα παράθυρα αντί για τζάμια καλύπτονται από χαρτόνια, γιατί τα έσπαζαν (Στ. Τζίμα, σελ. 59). Αρκετοί φίλοι πρότειναν να πληρώνουν Security (ιδιωτική αστυνομία) να τον φυλάει, με το άκουσμα το απέρριψε, δηλώνοντας: «Αυτό θα είναι κρίσιμο λάθος, στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού». Από την Αγγλία μαθαίνοντας για τα παθήματα του Αναστασίου και χωρίς καμιά συνεννόηση του έστειλαν ένα τεθωρακισμένο αυτοκίνητο. Δεν το πλησίασε, αφού τους ευχαρίστησε, δήλωσε: «Το να κυκλοφορεί ο Αρχιεπίσκοπος με φρουρούς και τεθωρακισμένα αυτοκίνητα θα υποδαύλιζε την καχυποψία για την αποστολή του». Το αυτοκίνητο πουλήθηκε και τελείωσε ένας δρόμος με γεφύρι.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΘΕΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ & ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Ο Θεόδωρος Ζήσης, ο φερόμενος «αντιοικουμενιστής» υπήρξε – κατά τη δική του ομολογία – «Οικουμενιστής», αφού, όπως έγραφε ο αρθρογράφος του, «ανατράφηκε μέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίμα και οικουμενιστικό περιβάλλον». Αν διαβάσει κανείς το βιογραφικό σημείωμα του π. Θεοδώρου, που είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο: «Όλες του οι σπουδές και οι πρώτες ερευνητικές ενασχολήσεις του είχαν σχέση με τους πατριαρχικούς κύκλους. Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, όπου φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουμενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουμενιστής καθηγητής. Και μάλιστα περιέργως στη Θεολογική Σχολή είχε εισαχθεί το μάθημα της Οικουμενικής Κινήσεως «Ιστορία Δογμάτων και Οικουμενική Κίνησις», το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς…» και πιο κάτω έγραφε για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας είναι μια προσωπικότητα που εγγράφη «χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της Ορθοδόξου ιστορίας», και το Οικουμενικό Πατριαρχείο «πορεύεται επί της οδού αυτής της απαραχαράκτου τηρήσεως της Ορθοδοξίας»», και συνεχίζει: «Δεν ακουγόταν, λοιπόν, την περίοδο εκείνη των σπουδών και των πρώτων ετών της πανεπιστημιακής καριέρας του π. Θεοδώρου λόγος κριτικός εναντίον του Πατριάρχου Αθηναγόρου και εναντίον του Οικουμενισμού». Και: «καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε μέσα στο κλίμα αυτό. Ο καθηγητής Παν. Χρήστου, διευθυντής του Πατρ. Ιδρύματος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο…». Ο διδάσκαλός του, συνεργάτης του ο καθηγητής της Πατρολογίας Παναγιώτης Χρήστου που του παρέδωσε και την πανεπιστημιακή του έδρα, ήταν εκτός από Οικουμενιστής και Μασόνος!

«Δεν είδατε τίποτα ακόμα»: Η οργή, τα οικονομικά και η «συνέπεια» λόγων και έργων του Λαρίσης Ιερώνυμου

 

Τόπε ο άνθρωπος: “Δεν είδατε τίποτα, τίποτα ακόμα”

(ο Λαρίσης Ιερώνυμος)

Ήταν περί το γιόµα  της 28ης Σεπτέµβρη, τρεις βαριά ηλικιωµένοι βγήκαν από τον καφέ της πλατείας του Αϊ-Λιά και είπαν, για να ξεµουδιάσουν, ας κάνουν µερικές βόλτες στον πεζόδροµο µπροστά από την Εκκλησία του Αϊ-Λιά. Εκεί λοιπόν που αµέριµνα σουλατσάριζαν, άξαφνα ακούνε κάτι άναρχες κραυγές, οι τουρτούρες που ήταν εφησυχασµένες στις φυλλωσιές των δένδρων κοντά στο ναό, ξεπετάχθηκαν σαν από τρόµο, άντε λέει κάποιος της παρέας, χάλασε ο ντουνιάς, κάθε µέρα τσακωµούς, καυγάδες, χωρίσµατα, σκοτωµούς µε ανδρόγυνα διαβάζουµε και ακούµε. Πετάχτηκε ο Λάµπρος, µας χάλασαν το DNA µε τα εµβόλια, Μήτσοοο!

Οι κραυγές όλο και δυνάµωναν και άρχισαν να ακούγονται δυνατά κτυπήµατα σαν να κτυπούσε βαριοπούλα πάνω σε πάγκο- τραπέζι… κοντοστάθηκαν, για  να αφουγκραστούν. Τι ήταν αυτό που άκουγαν, τι ουρλιαχτά και τι χτυπήµατα. Και τότε ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος ωσάν νάπεσε ένα πολύ βαρύ ή µεγάλο αντικείµενο. Πάµε-πάµε λένε, κάποιοι σκοτώθηκαν, πρέπει νάπεσε καµιά σερβάντα. Τραβηχτηκαν προς τον καφέ και περίµεναν µε αγωνία, νάρθει “Άµεση δράση’’, µήπως κάποιος γείτονας τους κάλεσε, να βοηθήσουν ή να αποσοβήσουν κάποιο µεγάλο κακό.

Τώρα από κάπως µακριά παρακολουθούσαν την κάθε κίνηση, αφού εντόπισαν το σηµείο του καυγά (το ενδιαφέρον που είναι ένα από τα “κουσούρια” του Έλληνα).

Ώσπου µετά ού πολύ άνοιξε η πόρτα του ναού και άρχισαν να ξεπροβάλουν παπάδες. Φαίνονταν έντροµοι και προσπαθούσαν να αποµακρυνθούν άρον-άρον.

Ο Μήτσος της παρέας είδε τον παπά του χωριού που έρχονταν προς το µέρος τους σαν αλαφιασµένος, έτρεχε, για να αποµακρυνθεί. Τον σταµάτησε! Παπά-Κώτ… του λέει τι έγινε; Τι πάθατε; Γιατί φωνάζατε; Τι τρανταχτός θόρυβος ήταν αυτός; Έπεσε µήπως ο πολυέλαιος, ή κάνα προσκυνητάρι; Τι δυνατός κρότος ήταν αυτός που ακούστηκε;

Όχι – όχι µπάρµπα-Μήτσο, ο δεσπότης ήταν στα άσχηµά του σήµερα, ήταν ωσάν να πήρε κάνα χάπι και όλα και όλοι µας του φταίγαµε, πάθος ο άνθρωπος µε το χρήµα, τον κλέβουµε φώναζε, τάβαλε µε κάνα-δυό, για να τ’ ακούσουµε όλοι οι υπόλοιποι, παρότι µας τα παίρνει όλα, φθάσαµε να µην µπορούµε να έχουµε ψάλτη και ούτε το ρεύµα να πληρώνουµε.

Τι τα κάνει αυτά που µαζεύει, παπα-Κώτ…;

Που ξέρω! Παπάδες που γνωρίζουν τα πράµατα µιλούν ότι έχει µεγάλο χρέος! Που ξέρω τι γίνεται!

Τι χρέος παπά µου, όλα πληρωµένα είναι, παίρνει και 5.000 ευρώ το µήνα!

Αµ! Δεν ξέρω, για να γίνς δεσπότς τη σήµερον ηµέρα, δε γίνεσαι έτς τσάµπα!

Και το δυνατό Μπαµ που ακούστηκε ,τι έγινε; Ο δεσπότς από τα πολλά νεύρα, χτυπούσε το προσκυνητάρι πούχε µπροστά του, του δίνει µία, του δίνει δεύτερη και µε την Τρίτη έγινε κοµµάτια σωριάστηκε ένα χειρόδεµα από ξύλα και κάτι κοµµάτια εµ-ντι-εφ σκαλιστά!.

Τι λες παπά-Κώτ…Μπό-µποοό… ούτε ο Κουταλιανός δεν τα κατάφερνε να σπάσει µε τις τρείς το µαδέρι που τόβαζαν µπροστά του!

Άφτα- άφτα..Μπάρµπα-Μήτσο να φύγω µη βγει ο δεσπότς και µας δει και βρω κάνα µπελά, ας που κινδυνεύουµε και από… “φίλους” µας µατάκηδες!

Γι’ αυτό τούπε ο δεσπότης:  “Δεν είδατε τίποτα – τίποτα ακόµα”.

  Εφ. Αγώνας

 

Απόψεις και σχόλια σε έγγραφο αποτείχισης κληρικού των ΓΟΧ.

 

Μας στάλθηκε ένα κείμενο στο οποίο αναγραφόταν οι λόγοι αποτείχισης ιερέως ΓΟΧ από τη Σύνοδο στην οποία ανήκε και μας ζητήθηκε να γράψουμε τις απόψεις μας για τα γραφόμενα, επειδή επικαλείται ο συγκεκριμένος ιερέας τον 15^ο Κανόνα της ΑΒ Συνόδου και τον ΛΑ Αποστολικό Κανόνα. Οι προβληματισμοί μας όμως, για να προχωρήσουμε στον σχολιασμό ήταν αρκετοί μεταξύ των οποίων και οι εξής:

1. Για να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε αναλυτικά την άποψή μας θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από το θέμα της δημιουργία των Συνόδων ΓΟΧ, γεγονός που είναι αρκετά περίπλοκο και  θέλει πολύ μεγάλη ανάλυση.

2. Δεν επιθυμούμε να εμπλακούμε σε εσωτερικά θέματα Συνόδου ΓΟΧ.

Επειδή όμως ο  συγκεκριμένος ιερέας:

Α. Προέρχεται από το νέο ημερολόγιο και υπηρέτησε την Εκκλησία του Νέου ημερολογίου για αρκετά χρόνια.

Β. Η Εκκλησία του Νέου -ημερολογίου  υπήρξε για την ιερωσύνη του η Μητέρα Εκκλησία.

Γ. Υιοθετεί ένα άνευ προηγουμένου φανατισμό εναντίον των ΝΕΟ- ημερολογιτών.

Δ. Χρησιμοποιεί  τον ΙΕ Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, με τρόπο που διαφωνούμε, αποφασίσαμε να γράψουμε τις απόψεις μας μόνο σε ό,τι αναφέρεται στο έγγραφο της αποτείχισης και εμπλέκονται και οι νέο-ημερολογίτες. Είδαμε την περίπτωση ως αφορμή να γραφτούν μερικά πράγματα που διαφοροποιούν τα δύο μέρη του 15 κανόνα της ΑΒ Συνόδου σε συνδυασμό με τους κανόνες των συμπροσευχών και του συνεορτασμού, χωρίς να αγγίξουμε το θέμα των Συνόδων των ΓΟΧ ή άλλα θέματα, που γράφονται στο έγγραφο αποτείχισης. Επίσης διαπιστώσαμε άλλη μια φορά την απροκάλυπτη συκοφαντία εναντίον επισκόπου της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας (η οποία από το 2019 εντάχτηκε στους ΓΟΧ) και την πορεία της οποίας παρακολουθούμε τουλάχιστον για είκοσι πέντε έτη.

Στο παρακάτω άρθρο σε πλαίσιο γράφονται οι λόγοι αποτείχισης του ιερέως.

π.Δ.Α

Ὁ Ἀττικῆς κ. Χρυσόστομος Μανιώτης (ΓΟΧ) , κατὰ συρροὴν καὶ κατ᾿ἐξακολούθησιν, κηρύσσει αἵρεση ἐν τῇ πράξει, μὲ τὸν συναγελασμόν του μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς Νεοημερολογίτες, συναγελαζόμενος, συμφυρόμενος καὶ συγκυλιόμενος τῇ πόρνῃ αἱρέσει, συνεορτάζοντας μαζί τους τὸ 2024 ἐν πλήρει ἱερατικῇ στολῇ καὶ μετὰ τοῦ κλήρου του. Ἐπανέλαβε τὸν συνεορτασμὸν τὸ  2026, τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων, καὶ προσέφερε δῶρα σὲ αὐτούς, στέφανον καὶ περίτεχνον σταυρὸν ἀντιστοίχως.

 

ΣΧΟΛΙΑ. Σχετικό. . https://exapsalmos.gr/ena-proto-vima-agapis/

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Ο Ιλίου Αθηναγόρας (με τον Αρχιερατικό Επίτροπο και τον Αρχιδιάκονό του) ανέμενε και συμμετείχε στη λιτανεία της εικόνας της Παναγίας της Τριχερούσας, την οποία διενεργούσε ο Μητροπολίτης Αττικοβοιωτίας (ΓΟΧ) κ. Χρυσόστομος. Οι δύο αρχιερείς αντάλλαξαν «ασπασμό αγάπης» στο πλαίσιο της θρησκευτικής τελετής. Ο κ. Χρυσόστομος προσέφερε στον κ. Αθηναγόρα τη σύνθεση με τα βάγια που κρατούσε και ο κ. Αθηναγόρας προσέφερε ως αντίδωρο ανάλογη σύνθεση από βάγια και λευκούς κρίνους. Ο Μητροπολίτης Ιλίου ασπάστηκε την ιερά εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας κατά τη διάρκεια της λιτανείας.

ΣΧΟΛΙΑ. Για τα γεγονότα αυτά σημειώνουμε τα εξής.

Δεν Πρόκειται για Πλήρες Συλλείτουργο. Δεν υπήρξε κοινή τέλεση της Θείας Λειτουργίας από το ίδιο Θυσιαστήριο, ούτε κοινότητα του Ποτηρίου της Ευχαριστίας (Intercommunio).

Συνιστά όμως Κανονική Συμπροσευχή / Εκκλησιαστική Εκδήλωση: Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες (10ο & 45ο Αποστολικό, 33ο Λαοδικείας, 2ο Αντιοχείας) η οργανωμένη συμμετοχή αρχιερέως σε θρησκευτική λιτανεία άλλης δικαιοδοσίας,ο εκκλησιαστικός ασπασμός εντός τελετής, η ανταλλαγή λειτουργικών συμβόλων/ευλογιών (βαΐων) και η προσκύνηση εικόνας στο πλαίσιο της κοινής αυτής τελετής, εμπίπτουν κανονικά στην έννοια της συμπροσευχής και της εκκλησιαστικής εκδηλώσεως/κοινωνίας, καθώς υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής κοινωνικής ή τυπικής συναντήσεως πολιτικού/αστικού χαρακτήρα.

Δεν εμπίπτει αυτόματα και στενά στο γράμμα του 2ου τμήματος του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου, για τους εξής λόγους. Το 2ο τμήμα του 15ου Κανόνα ορίζει ρητά ότι η αποτείχιση (διακοπή μνημοσύνου) προ της συνοδικής κρίσεως επιτρέπεται και επιβάλλεται αποκλειστικά, όταν ο επίσκοπος κηρύσσει αίρεση «δημοσίᾳ καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος».

Η Ερμηνεία του «Γυμνῇ τῇ Κεφαλῇ»: Κατά τον Ιωάννη Ζωναρά, η φράση σημαίνει «ἀνυποστόλως καὶ μετὰ παρρησίας διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα», ενώ κατά τον Θεόδωρο Βαλσαμώνα σημαίνει ότι διδάσκει «ἀνερυθριάστως διδάγματά τινα ἀπηλλοτριωμένα τοῦ ὀρθοῦ δόγματος».

Η Εφαρμογή στην Περίπτωση: Εάν ο εν λόγω επίσκοπος προβαίνει σε συμπροσευχές, συνεορτασμούς και αντικανονικές φιλοξενίες χωρίς όμως ο ίδιος να διδάσκει και να κηρύσσει δημοσίως από τον άμβωνα ή δια συγγραμμάτων αλλότριο δόγμα, τότε οι πράξεις του δεν ταυτίζονται με το δημόσιο κήρυγμα αιρέσεως που απαιτεί ο 15ος Κανόνας.

Ο συνεορτασμός, οι συμπροσευχές και η ανταλλαγή λειτουργικών ευλογιών με ετεροδόξους ή οικουμενιστές συνιστούν σοβαρότατη κανονική εκτροπή που εμπίπτει άμεσα στον 10ο και 45ο Αποστολικό Κανόνα, στον 2ο της εν Αντιοχεία Συνόδου και στον 33ο της Λαοδικείας.

 Βάσει της αγιοπατερικής αρχής «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔστω» (Μ. Αθανάσιος, Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης, Όσιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), η «εν γνώσει» συμμετοχή και συμπροσευχή με αιρετίζοντες  επιφέρει πνευματικό συμμολυσμό (οργανική συμμετοχή στην ασέβεια) και καθιστά ακοινώνητο και τον κοινωνούντα.

Συνεπώς, η αποχή από τη συμπροσευχή και την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του είναι επιβεβλημένη βάσει των Αποστολικών Κανόνων περί συμπροσευχής, χωρίς να χρειάζεται η επίκληση του 15ου Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου.

Η επανάληψη της πράξεως του συνεορτασμού κατά την Κυριακή των Βαΐων του 2026, σε συνδυασμό με την προσφορά ιερών και τιμητικών δώρων (στεφάνου και περίτεχνου σταυρού), συνιστά ένα συγκεκριμένο επιβαρυντικό στοιχείο στην κανονική και εκκλησιολογική αξιολόγηση της υποθέσεως:

Η Εκκλησιαστική Σημασία της Προσφοράς Στεφάνου και Σταυρού

Στην ορθόδοξη παράδοση, ο τίμιος Σταυρός και ο στέφανος αποτελούν ιερά λειτουργικά και τιμητικά σύμβολα. Η προσφορά τους εντός θρησκευτικής τελετής ή λιτανείας υπερβαίνει τα όρια μιας τυπικής αστικής φιλοφρονήσεως και συνιστά έμπρακτη απόδοση εκκλησιαστικής τιμής, ευλογίας και λειτουργικής αναγνωρίσεως.

 Όταν η ενέργεια αυτή επαναλαμβάνεται συστηματικά («κατ' εξακολούθησιν»), ενισχύει τον χαρακτήρα της λειτουργικής και πνευματικής οικειώσεως, η οποία κατά τους Αγίους Πατέρες συνεπάγεται οργανική συμμετοχή στην αλλότρια πράξη.

Η εκκλησιαστική αυτή εκδήλωση εμπίπτει άμεσα στον 10ο Αποστολικό Κανόνα («Εἴ τις ἀκοινώνητῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω»), στον 45ο Αποστολικό, στον 33ο της Λαοδικείας («ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι») και στον 2ο της εν Αντιοχεία Συνόδου.

Κατά τη διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων (consensus Patrum), η προσφορά ιερών συμβόλων και η συμπροσευχή μεταδίδουν τον πνευματικό συμμολυσμό (συμμετοχή στην ασέβεια ή το σχίσμα) σε όσους συμμετέχουν «εν γνώσει». Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Μέγας Βασίλειος τονίζουν ότι ακόμη και ο λειτουργικός χαιρετισμός ή η απόδοση τιμής σε ακοινώνητους πρέπει να αποφεύγεται.

H δικαιοδοσία των Επισκόπων

 

H δικαιοδοσία των Επισκόπων 

δεν πηγάζει από τον Πάπα

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η στρέβλωση η οποία αναφέρει ότι, ‘’η δικαιοδοσία των Επισκόπων πηγάζει από τον Πάπα’’, αποτελεί ένα ακόμη άτοπο επιχείρημα στον Παπισμό, αναφορικά με την μάνητα του εξουσιαστικού πρωτείου. 

Πριν αναφερθούμε στη στρέβλωση αυτή, θα πρέπει να σημειώσουμε, ποιος είναι ο Robert Belarmine (1542-1621), ο οποίος συνέγραψε την σχετική με αυτή τη διαστρέβλωση, αθεολόγητη γραμματεία ‘’De Pontifice Romano’’ (Περί του Ρωμαίου Ποντίφηκος), η οποία αναφέρεται σε αυτό το εξουσιαστικό ατόπημα.  Ο Robert Belarmine ήταν Ιησουίτης καρδινάλιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε στον Παπισμό. 

Ο καρδινάλιος Robert Belarmine, εφόσον ήταν υπέρμαχος του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, ήταν  επόμενο να οδηγηθεί σε αυθαίρετες παρερμηνείες, οι οποίες να το ισχυροποιούν. Ως εκ τούτου κατέληξε στην πρωτάκουστη κακοδοξία ότι, «η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα».

Αυτή η εξουσιαστική στρέβλωση είναι παρμένη από  το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’**, το οποίο δυστυχώς μεθερμηνεύει παράλληλα και την πολύ μεγάλη δυσκολία επιστροφής των Παπικών στην Εκκλησία.  Τίποτε άλλο δεν φανερώνει, εκτός από τη   μεγάλη εξουσιαστική εμμονή στον Παπισμό. Η έλλειψη επιχειρημάτων από τις Πράξεις των Αποστόλων και την Αγιοπατερική Παράδοση, οδήγησε στην εξουσιαστική αυτή εφεύρεση.

Στη λεγόμενη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (Catechismo della Chiessa Cattolica), των Παπικών, στο εδάφιο 837, όπου γίνεται αναφορά στην ‘’εκκλησία’’, την οποία ‘’κυβερνά’’ ο Ανώτατος Ποντίφηκας και οι ‘’επίσκοποι’’.   

15 αιώνες Ελληνισμού στο «σφυρί»; Αξίζει ένα μεγάλο «Όχι»

Στο φώς όλες οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για το Σινά που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιχειρεί να «φορτώσει» στους μοναχούς

Μανώλης Κοττάκης

Εδώ και δύο εβδομάδες το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ακολουθεί στρατηγική Πρεσπών για τη Μονή του Σινά. Στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ! Και μάλιστα σε απόλυτη συνεννόηση και συντονισμό με το μουσουλμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.

 Όπως οι σύμμαχοί μας ήθελαν διακαώς να υπογράψει η «συριζαϊκή» Ελλάς τη συμφωνία με το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» και να παραδώσει τον όρο «μακεδονικό έθνος» στους Σκοπιανούς (υπό τον εκβιασμό ότι, άλλως, θα «πέσουν» βροχή οι αναγνωρίσεις του κρατιδίου ως «Μακεδονία» από τη διεθνή κοινότητα), έτσι κι εδώ! Δύο εβδομάδες τώρα εκβιάζεται ωμά η Σιναϊτική Αδελφότητα να υπογράψει τη συμφωνία υπό τον εκβιασμό πως, άλλως, θα εκδοθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θα τα «χάσουμε όλα».

Στο πλαίσιο αυτό εξαπολύθηκε επίθεση κατά μοναχών του Αγίου Όρους και κατά του τ. Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού, με την κατηγορία ότι έχει ήδη κάνει μεγάλα λάθη, ώστε να αισθανθούν απαλλαγμένοι από το ιστορικό βάρος της ευθύνης για «προδοσία» οι μοναχοί και να υπογράψουν την επώδυνη συμφωνία χωρίς δεύτερες σκέψεις. Γιατί αυτή η αφόρητη πίεση; Γιατί η Ελληνική Δημοκρατία δεν υπογράφει διακρατική συμφωνία, όπως θα μπορούσε ανέτως να πράξει, αν η Ελλάς ήταν τόσο ισχυρό κράτος όσο μας λέει ο κύριος Μητσοτάκης; Γιατί ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών ένιψαν απαραδέκτως τας χείρας των και φέρονται ειπόντες τη φράση «ό,τι πει η Αδελφότητα»; Η απάντηση θα ήταν εύκολη, αν επρόκειτο απλώς για ένα παιχνίδι επιρρίψεως ευθυνών για να γλιτώσουν από την ετυμηγορία της Ιστορίας ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών. Δεν πρόκειται όμως μόνον περί αυτού. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: Δεν είχε καμία αξία να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» όλα τα έθνη του κόσμου, εάν Έλληνες δεν υπέγραφαν τη Συμφωνία των Πρεσπών και αν Έλληνες Μακεδόνες βουλευτές δεν την ψήφιζαν. Η υπεραξία της ήταν αυτή. Οτι το όνομα το δώσαμε εμείς. Το «υπογράψαμε», το «ψηφίσαμε» και τώρα οι γείτονες σηκώνουν ατιμώρητα πανό με τους χάρτες της Μεγάλης Μακεδονίας σε αγώνες μπάσκετ του Ηρακλέους Θεσσαλονίκης. Το ίδιο συμβαίνει και με το Θεοβάδιστο Σινά τώρα: Η συμφωνία με την οποία απεμπολείται η κυριότης 15 αιώνων που αναγνώρισε εγγράφως με Αχτιναμέ και ο ίδιος ο Μωάμεθ θα έχει υπεραξία μόνον αν την υπογράψουν χριστιανοί. Η Σιναϊτική Αδελφότητα των μοναχών. Μία απόφαση αιγυπτιακού μουσουλμανικού δικαστηρίου για απαλλοτρίωση χριστιανικής περιουσίας δεν είναι απλώς μια βέβηλη πράξη μουσουλμάνων απέναντι στον Ιησού Χριστό. Θα εκθέσει περαιτέρω την Αίγυπτο στην κυβέρνηση Τραμπ, της οποίας τα μέλη και οι οπαδοί είναι δεδηλωμένοι χριστιανοί και έδειξαν εμπράκτως το ενδιαφέρον τους για τη Μονή (στην οποία εγκαταβιούν και Αμερικανοί μοναχοί, όπως ο διάσημος Τζάστιν) με δηλώσεις και επισκέψεις των συνεργατών του Τραμπ κυρίων Μπούλος και Ρήγας. Το διακύβευμα λοιπόν είναι το βάρος της υπογραφής. Η ταυτότης της υπογραφής. Ακούω με προσοχή το επιχείρημα ότι η Αίγυπτος απέρριψε την πρόταση για γενική διακρατική συμφωνία, αλλά παραλλήλως μαθαίνω ότι:

– Η Ελλάς θα υπογράψει διακρατική συμφωνία με την Αίγυπτο για τα μη θρησκευτικά ακίνητα πέριξ της μονής…

– Η συμφωνία θα περιλαμβάνει και ένα παράρτημα «ευχολόγιο» για τα αμύθητης ιστορικής και θρησκευτικής αξίας κειμήλια που θα μείνουν εκτός συμφωνίας γιατί «υπάγονται στον αιγυπτιακό αρχαιολογικό νόμο»! Παράρτημα με την ελάχιστα δεσμευτική φράση «ότι τα κειμήλια πρέπει να παραμείνουν στη Μονή». 

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι η κυρία ρύθμιση που καλούνται να υπογράψουν με το πιστόλι στον κρόταφο οι μοναχοί ενώ η ευθύνη αυτή ανήκει στην Ελληνική Δημοκρατία, η σημαία της οποίας κυματίζει έξω από το μοναστήρι. Τι λέει η ρύθμιση στην οποία έχει καταλήξει ο κύριος Γεραπετρίτης στον ομόλογό του και θέλουν να «φορτώσουν» στους μοναχούς; Τα εξής:

Α. Στα θρησκευτικά ακίνητα που περιλαμβάνεται και η ίδια η Μονή της Αγίας Αικατερίνης θα παραχωρηθούν «εις το διηνεκές χωρίς μίσθωμα» (άρα ιδιοκτήτης και εκμισθωτής αναγνωρίζεται εμμέσως η Αίγυπτος) η νομή, κατοχή και χρήση και θα διασφαλιστεί ο ελληνορθόδοξος λατρευτικός χαρακτήρας της. Η λέξη «κυριότης» που αναγνώριζε ο εξωδικαστικός συμβιβασμός του Μαΐου του 2025 που αναιρέθηκε από την απόφαση του Δικαστηρίου Ισμαηλίας κ-α-τ-α-ρ-γ-ε-ί-τ-α-ι.

Β. Καταργούνται οι υφιστάμενες δίκες και δεν θα προσφύγει κανένα από τα δύο μέρη στο μέλλον για θέματα της μονής.

Γ. Η συμφωνία δεν θα έχει ημερομηνία λήξης.

Υποτίθεται ότι αυτά μας καλύπτουν ως εγγυήσεις και μας εξασφαλίζουν. Δεδομένων όμως όλων όσα προηγήθηκαν (η αιφνίδια ματαίωση του εξωδικαστικού συμβιβασμού που μας αναγνώριζε ρητά την κυριότητα), μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχει ασφάλεια δικαίου στη φίλη χώρα; Ειδικώς αν αύριο έχουμε, βάσκανος μοίρα, φιλοτουρκική κυβέρνηση Αδελφών Μουσουλμάνων; Εδώ απεδείχθη ότι λένε και ξελένε. Και όταν υπάρχουν δύο κείμενα, το πρώτο με το οποίο κερδίζαμε με κυριότητα τον εξωδικαστικό συμβιβασμό και το δεύτερο όπου ρητώς τη χάνουμε, ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά σε εκατομμύρια χριστιανούς για να ισχυριστεί ότι η δεύτερη είναι καλύτερη και δεν την υπέγραψαν «Ιούδες» του χριστιανισμού; 

Κάνω μία απλή σκέψη. Αν η Ελλάς είναι η χώρα με το γεωπολιτικό βάρος που ισχυρίζεται ότι έχει ο κύριος Μητσοτάκης, τότε γιατί δεν επιμείναμε για την κυριότητα της μονής; Ολόκληρος αγωγός GREGY που θα καταλήξει στο Κάιρο και θα λύσει «εις το διηνεκές» το πρόβλημα ηλεκτροδότησης της Αιγύπτου και δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε ο πρωθυπουργός να θυσιάσει διπλωματικό κεφάλαιο υπέρ του χριστιανισμού και της μονής για να διασώσει τα ιερά και τα όσια; Ολόκληρο Κάθετο Διάδρομο με αέριο στέλνουμε στη Βουλγαρία και δεν χτύπησε το χέρι στο τραπέζι για να πάρουμε πίσω όλα μας τα κειμήλια της Εικοσιφοίνισσας; Και αντί αυτού τα χάρισε λες και τα κληρονόμησε από τον πατέρα του; Η απάντηση πονά, αγαπητοί, αλλά είναι αληθής: Δεν ήθελε. Και κατά την προσφιλή του τακτική προσπαθεί να μεταβιβάσει την κολοσσιαία ιστορική ευθύνη της κυβέρνησής του στους μοναχούς της Ερήμου. Αυτοί, φαίνεται, πήραν 40% στις εκλογές! Του αξίζει ένα «Όχι», νομίζουμε. 

 

16 Οκτωβρίου: Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λογγίνου του Εκατοντάρχου

-----------------------------------------------------------------

Τα Πάθη του Χριστού και η Ομολογία του Λογγίνου

Ο Άγιος Λογγίνος έζησε την εποχή του Καίσαρα Τιβερίου (γύρω στο 15 μ.Χ.). Καταγόταν από την Καππαδοκία και ήταν εκατόνταρχος (αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού) υπό τις διαταγές του ηγεμόνα της Ιουδαίας, Πόντιου Πιλάτου.

Ο Πιλάτος τον διέταξε να υπηρετήσει μαζί με τους στρατιώτες του κατά τα Άγια Πάθη του Χριστού και να φυλάξει τον σφραγισμένο Τάφο.

Όταν ο Λογγίνος είδε τα θαύματα που έγιναν κατά τη Σταύρωση του Κυρίου —τον σεισμό, το σκοτάδι που κάλυψε τον ήλιο, το καταπέτασμα του Ναού που σχίστηκε στα δύο από πάνω ως κάτω, τις πέτρες που ράγισαν, τα μνήματα που άνοιξαν και τους Αγίους που αναστήθηκαν και εμφανίστηκαν σε πολλούς— φώναξε με μεγάλη φωνή: «Αληθινά, αυτός ήταν Υιός Θεού!», όπως διηγούνται συμφώνως οι τρεις Ευαγγελιστές (Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς).

Για τον λόγο αυτό, όταν οι Ιουδαίοι του προσέφεραν χρήματα για να διαστρεβλώσει την αλήθεια για την Ανάσταση του Κυρίου και να ισχυριστεί ότι οι μαθητές έκλεψαν το σώμα Του, ο αείμνηστος Λογγίνος αρνήθηκε να τα δεχτεί. Τα περιφρόνησε τόσο αυτός όσο και άλλοι δύο στρατιώτες, οι οποίοι αργότερα μαρτύρησαν μαζί του.

Το Κήρυγμα στην Καππαδοκία και η Σύλληψη

Αφήνοντας τη στρατιωτική του θέση και το αξίωμα του εκατοντάρχου, ο μακάριος Λογγίνος επέστρεψε στην πατρίδα του και κήρυττε σαν Απόστολος ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός.

Όταν ο Πιλάτος το έμαθε αυτό από τους Ιουδαίους —αφού εξαγοράστηκε και ο ίδιος με δώρα και χρήματα— έγραψε στον Καίσαρα Τιβέριο, κατηγορώντας τον Λογγίνο ότι εγκατέλειψε το στρατιωτικό του καθήκον και ότι κηρύττει στην πατρίδα του τον Χριστό ως Θεό.

Έτσι, στάλθηκαν στρατιώτες στην Καππαδοκία με την εντολή να τον θανατώσουν. Φτάνοντας εκεί, συνάντησαν τυχαία τον ίδιο τον Λογγίνο, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσουν, αλλά ούτε κι εκείνος ήξερε ποιοι ήταν. Αφού ο Άγιος τους φιλοξένησε με πολλή αγάπη, εκείνοι του φανέρωσαν τον σκοπό του ταξιδιού τους.

Ο Άγιος, χωρίς να ταραχτεί καθόλου, δέχτηκε την είδηση αυτή με μεγάλη χαρά και τους περιποιήθηκε ακόμη περισσότερο. Στη συνέχεια, αφού ετοίμασε εκ των προτέρων τον τάφο του και όσα χρειάζονταν για την ταφή του, καλεσε και τους άλλους δύο στρατιώτες που είχαν φύγει μαζί του, για να μοιραστούν το μαρτύριο για τον Χριστό.

Το Μαρτύριο και η Κεφαλή του Αγίου

Τότε αποκαλύπτει στους απεσταλμένους ότι αυτός είναι ο Λογγίνος που γύρευαν. Ακούγοντάς το αυτό, εκείνοι λυπήθηκαν πολύ. Μετά όμως από παρακλήσεις του ίδιου του Αγίου, αποκεφάλισαν αυτόν και τους δύο συστρατιώτες του.

Η τίμια κεφαλή του Αγίου στάλθηκε αμέσως στην Ιερουσαλήμ, ώστε να βεβαιωθούν ο Πιλάτος και οι Ιουδαίοι ότι ο μισητός σε αυτούς Λογγίνος θανατώθηκε, αλλά και για να λάβει ο Πιλάτος τα συμφωνημένα χρήματα. Στη συνέχεια, έθαψαν την τίμια κεφαλή του Μάρτυρα έξω από την πόλη της Ιερουσαλήμ, μέσα σε έναν σκουπιδότοπο (κοπριά).

Το Θαύμα με την Τυφλή Γυναίκα

Μετά από πολλά χρόνια, μια ένδοξη και πλούσια γυναίκα από την Καππαδοκία έχασε το φως των ματιών της εξαιτίας μιας ασθένειας. Πήγε λοιπόν στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον μοναχογιό της, με την ελπίδα να βρει θεραπεία. Όσο βρισκόταν εκεί, ο γιος της πέθανε, κι έτσι στην ήδη μεγάλη της λύπη προστέθηκε άλλος ένας πόνος, θρηνώντας διπλά η δυστυχισμένη.

Ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, εμφανίζεται στον ύπνο της ο μακάριος Λογγίνος. Της φανέρωσε ποιες ήταν, πού ήταν θαμμένη η κεφαλή του και της υποσχέθηκε ότι αν σκάψει και τη βρει, θα θεραπευτούν τα μάτια της και επιπλέον θα δει τον γιο της γεμάτο δόξα.

Η γυναίκα ξύπνησε, βρήκε τον σκουπιδότοπο, έσκαψε και πήρε την αγία κεφαλή του Μάρτυρα. Αμέσως, με τη θεία χάρη που κατοικούσε σε αυτήν, βρήκε το φως των ματιών της. Αξιώθηκε επίσης να δει τον γιο της κοντά στον Άγιο, να απολαμβάνει ουράνια δόξα και τιμή.

Στη συνέχεια, έβαλε σε μια θήκη τόσο το λείψανο του γιου της όσο και την κεφαλή του Μάρτυρα, όπως της είχε υποδείξει ο Άγιος, και επέστρεψε στην Καππαδοκία. Έπαθε δηλαδή ό,τι και ο Σαούλ: όπως εκείνος γύρευε τα χαμένα ζώα του πατέρα του και απροσδόκητα βρήκε βασιλεία, έτσι κι αυτή, γυρεύοντας το φως των ματιών της, και τη θεραπεία βρήκε αλλά και έναν θερμό προστάτη Άγιο.

Επιστρέφοντας, έκτισε Εκκλησία στο όνομα του Αγίου Λογγίνου, όπου τοποθέτησε την ιερή κεφαλή του. Έτσι, χάρισε στον εαυτό της και σε όλους τους συμπατριώτες της Χριστιανούς μια αστείρευτη πηγή ιαμάτων, προς δόξαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

(Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης).