Η κρίση
ως γεγονός αλήστου μνήμης (Εισαγωγικό απόσπασμα)
«῾Η ἐκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία θὰ συντηρεῖ» τὸ γεγονὸς «τῆς δειλίας καὶ ἀφωνίας τῶν ἡγετῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους ἔναντι ὅσον συνέβησαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς παπικῆς αἱρέσεως», «καὶ θὰ τὸ διακηρύττει ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικώτερα γεγονότα τοῦ πνευματικοῦ βίου τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Θὰ τὸ κρίνει ἴσως σημαντικώτερο τῆς ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου στὴν παπικὴ αἵρεση!»
Η «μαύρη
νεφέλη» πάνω από το Άγιον Όρος
Ο ΠΑΠΑΣ Βενέδικτος ΙΣΤʹ δὲν ἐκπόρθησε μόνον τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ καὶ τὸ ῞Αγιον ῎Ορος, στὸ πρόσωπο τῆς πνευματικῆς του ἡγεσίας! «Μ᾿ ἕνα σμπάρο, δύο τρυγόνια», λέει ὁ λαός! Τὸ Βατικανὸ συνήθως εὐστοχεῖ στὶς ἐπιδιώξεις του καὶ στοὺς σκοπούς του! Μερικὲς φορές, μάλιστα, κτυπᾶ μὲ... ἐξοστρακισμό. Στὸ Φανάρι, βέβαια, ἐστόχευσε καὶ τὸ πάτησε πανηγυρικῶς. Καὶ ἔσβησε τὸ κάλλος τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ οἰκοδεσπότου του! ᾿Αλλά, τὸ σκότος τοῦ Φαναρίου, ὡς μαύρη νεφέλη, ἐκάλυψε καὶ τὴν πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους: τοὺς εἴκοσι ἡγουμένους τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν του! ῾Η τελευταία ᾿Ανακοίνωση (17/30.12.2006) τῆς ἡγεσίας αὐτῆς, ἡ ὁποία ἔδωσε τὸ στίγμα τῆς στάσεώς της ἀπέναντι στὸ τραγικὸ αἱρετικὸ ὀλίσθημα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δείχνει δειλία καὶ σύγχυση καί... σκότος! Τὸ τελευταῖο ἐπικριτικὸ στὴν ἐν λόγῳ ἡγουμενικὴ ᾿Ανακοίνωση κείμενο ὀλιγαρίθμων μοναχῶν ἁγιορειτῶν (᾿Ανοικτὴ ᾿Επιστολὴ Βʹ, «᾿Ο.Τ.», ἀριθ. 1682/23.3.2007), ἀποτελεῖ κρυστάλλινο καθρέπτη, χαρισματικῆς διαύγειας, ποὺ ξεχωρίζει τὰ πράγματα καὶ ἀποκαλύπτει τὴν σύγχυση καὶ τὸ σκότος τῆς λογικῆς τῆς δειλίας, ἐφ᾿ ὅσον οἱ εἴκοσι [ὀρθ. δέκα ἐννέα] ἡγούμενοι «ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβω, οὗ οὐκ ἦν φόβος» (Ψαλμ. ιγʹ 5).
Η δειλία
της ομολογίας και η εκκοσμίκευση του Αγιορείτικου μοναχισμού
Μπροστὰ στὸ ἔγκλημα τῆς αἱρέσεως τῆς πατριαρχικῆς στάσεως, τοὺς ἐκυρίευσε ὁ παράλογος φόβος τῆς ὁμολογίας: τῆς μαρτυρίας τῆς ἁγιορείτικης παρουσίας! Πάντως, μόλις τὸ Φανάρι τῆς ᾿Ορθοδοξίας... ἐσκοτείνιασε ἀπὸ τὴν θριαμβευτικὴ ἐπέλαση τοῦ παπισμοῦ, ἀνέτειλε ἡ ἔμφοβη κρίση τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους! ῾Η κρίση αὐτή, εἶναι ἀλήθεια, δὲν ἦταν καὶ ἐντελῶς μὴ ἀναμενόμενη, ἐπειδή, ἀπὸ καιρὸ ἤδη, ἡ ἐκκοσμίκευση οἰκιστῶν του ἦταν πλέον φανερὴ στὸν τρόπο τῆς ζωῆς καὶ σκέψεως μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ ἡγουμένων. Μάρτυρες τῆς ἐκκοσμικεύσεως αὐτῆς, οἱ πολυπληθεῖς προσκυνητὲς τοῦ ῎Ορους. ῾Οπωσδήποτε, ὅμως, εἶναι εὐρύτερα γνωστὸ ὅτι, πολλοὶ παράγοντες καὶ πολλὰ αἴτια, στὴν πορεία τοῦ χρόνου, ἐπέτρεψαν τὴν ἐξοικείωση πολλῶν μοναστῶν, καὶ ἰδιαίτερα ἡγουμένων, μὲ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα.
Η μακρά
σιωπή του Όρους και το μοναχικό πνεύμα αποστασιοποιημένο από την Εκκλησία
᾿Εξ ἄλλου, ἡ σιωπὴ τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, κατὰ τὸ μακρὺ χρονικὸ διάστημα τῶν αἱρετικῶν ἀνοιγμάτων τοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν, συνευδόκησε στὸ νὰ διαμορφωθεῖ ἕνα ἁγιορείτικο μοναχικὸ πνεῦμα, ἀποστασιοποιημένο ἀπὸ τὰ ζωτικὰ προβλήματα τῆς ζωῆς τῆς ᾿Εκκλησίας· τὸ ὁποῖο αὐτὸ πνεῦμα ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίμαχο ἡγουμενικὸ κείμενο [στὴν ᾿Ανακοίνωση, 17/30.12.2006]. Οἱ ἡγούμενοι δηλαδὴ δείχνουν, μὲ τὰ γραφόμενά τους, νὰ ἀναπληρώνουν τὸ χρέος τῆς ὁμολογίας καὶ μαρτυρίας τῆς ᾿Ορθοδοξίας τους μὲ τὶς ἀπασχολήσεις τους μὲ τὰ μοναχικά τους καθήκοντα, μὲ τὴν βίωση καὶ ἐμπειρία τῶν πνευματικῶν τους ἐντρυφήσεων στὶς ἀκολουθίες καὶ στὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ἐντρυφοῦν στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες τῶν ὁμολογητῶν πατέρων!
Το
κείμενο της Ανακοίνωσης των ηγουμένων
Γράφουν:
«Ζοῦμε ὅσο μποροῦμε τὸ μυστήριον τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τὴν ἀμώμητο ᾿Ορθόδοξο Πίστι, σύμφωνα μὲ ὅσα καθημερινῶς διδασκόμεθα ἀπὸ τὶς ῾Ιερὲς ᾿Ακολουθίες, τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα καὶ τὴν ἐν γένει διδασκαλία τῶν ῾Αγίων Πατέρων, ποὺ εἶναι διατυπωμένη στὰ συγγράμματά τους καὶ στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴν δογματική μας συνείδηση, τὴν ὁποία οἰκοδομεῖ ἡ ἐντρύφησις στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες καὶ τὰ κατὰ τῶν ποικιλώνυμων αἱρέσεων κατορθώματα τῶν ἁγίων ῾Ομολογητῶν Πατέρων».
Η
κριτική: η αντίφαση ανάμεσα στα λόγια και την πράξη
᾿Εν
τούτοις, γιὰ νὰ δημιουργήσει, ἡ ἐντρύφηση στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες τῶν ὁμολογητῶν Πατέρων, πόθο ὀρθοδόξου ὁμολογίας, πρέπει καὶ νὰ ἐκφράζεται δυναμικὰ καὶ μαχητικὰ στὶς περιπτώσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες ἐπιβάλλεται ἡ ὀρθόδοξη μαρτυρία ὡς ὀρθοτόμηση τοῦ λόγου τῆς ᾿Αληθείας τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ὡς θεοφιλὴς ἀντιμετώπιση τῶν ποικιλώνυμων αἱρέσεων. Δὲν μποροῦμε, δηλαδή, νὰ γράφουμε «᾿Επιθυμοῦμε καὶ ἀγωνιζόμεθα διὰ βίου νὰ φυλάξωμεν τὴν παρακαταθήκη τῶν ῾Αγίων Πατέρων» καί, συγχρόνως, νὰ γυρίζουμε τὴν πλάτη στὴν πατριαρχικὴ προδοσία τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὄντες, μάλιστα, [δῆθεν] κορυφαῖοι ἡγέτες τῆς ᾿Ορθοδοξίας! Πῶς, ἀλήθεια, ἀνέπαυσαν, ὅσα φοβερὰ εἰς βάρος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἔγιναν στὸ Φανάρι, τὴν «περιφρουρουμένη ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ» δογματικὴ συνείδηση τῶν εἴκοσι ἡγουμένων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, καὶ δὲν ἐξανέστη, ἡ συνείδηση αὐτή, δὲν ταράχθηκε, ἀλλὰ θόλωσε καὶ... νύσταξε; Δὲν τὴν συγκλόνισε, τὴν συνείδηση αὐτή, ἡ τόσο πανηγυρικὴ — μέσῳ τῆς κακοποιήσεως καὶ προσβολῆς τῆς Θείας Λειτουργίας— ταπείνωση τῆς ᾿Ορθοδοξίας στὰ πόδια τοῦ αὐταρχικοῦ αἱρετικοῦ παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξ ἄλλου, τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη μὲ τὴν χριστολογικὴ προσωνυμία «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»;
.jpg)
