Μαρκον τον Εφεσου παρρησιαζω σημερον.

Προς τιμην του αγιου στις 23 Ιουνιου της Κοιμησις του.

«Μάρκον εκείνον λέγω τον οποίον η Ανατολή ανέτειλε, αλλ’ η Δύσις έφριξε.
Μάρκον εκείνον το καύχημα της Ασίας και μάστιγα της Ευρώπης.
Μάρκον εκείνον τον φωστήρα της Ανατολικής Εκκλησίας και κεραυνόν της Δυτικής αγερωχίας.
Μάρκον εκείνον το στόμα των θεολόγων, τη δόξαν των Ορθοδόξων, τον υπερθαύμαστον αθλητήν, τον μόνον αήττητον και αδαμάντινον άνθρωπον.
Μάρκον εκείνον λέγω, τον μέγαν άγιον και θεοφόρον και αλάνθαστον διδάσκαλον της μαχομένης Ορθοδοξίας μας.
Μάρκον εκείνον λέγω, το θαύμα των αιώνων.
Τούτον λέγω, σήμερον παρρησιάζω εγώ». (Άγιος Αθανάσιος Πάριος)

Δεν θα εύρισκα καλύτερη προλογική εξύμνηση του Μονογίγαντα αγίου επισκόπου της Εφέσου, από αυτήν του παραστατικοτάτου αγίου Αθανασίου του Παρίου.

Πιστεύω και το καταγράφω, ότι ο άγιος Μάρκος είναι υπεροχότερος ακόμη και από τον Μέγαν Αθανάσιον. Μάλλον είμαι βέβαιος ότι ο μέγας εκείνος της Οικουμένης φωστήρ όχι μόνον δεν θα οργισθεί με αυτή μας την αξιολόγηση, αλλά θα χαρεί. Ο Μέγας Αθανάσιος ονομάσθηκε υπέρμαχος της Ορθοδόξου Πίστεως και πρόμαχος της Εκκλησίας, άτλας πραγματικός.

Όμως πολύ περισσότερο είναι δίκαιο να διαφημίζεται ο θείος Μάρκος, αφού τόσο αγωνίσθηκε για την Αλήθεια.
Εις εκείνην την αγίαν Πρώτην Σύνοδον το όλον πλήθος των αγίων ήσαν όχι μόνον Ορθόδοξοι, αλλά και αγιώτατοι και θαυματουργοί. Και οι αιρετικοί ήσαν παντάπασιν ολίγοι, ή δέκα ή και ολίγον τι περισσότεροι.

Εις την μιαράν αυτήν σύνοδον της Φερράρας-Φλωρεντίας, το πλείστον μέρος ήσαν κακόφρονες, πονηροί, σατανικοί και ολίγοι μέχρι κάποια στιγμή ήσαν Ορθόδοξοι, αλλά τελικά “πάντες εξέκλιναν, άμα ηχρειώθησαν”, υπεχώρησαν και απεδέχθησαν τις αιρέσεις των Λατίνων και υπέγραψαν τον κατάπτυστον Όρον.

Ώστε εκεί όπου ο Μέγας Αθανάσιος υπερασπίζεται την ευσέβειαν μαζί με όλους, ο Μάρκος ηγωνίζετο μόνος και μόνος προς πάντας επολεμούσε.
Δεν είναι το ίδιο οι πολλοί να σηκώνουν ένα βάρος και το ίδιο να το σηκώσει ένας και μόνος.
Υπερασπίζετο της πατρώας πίστεως ως γίγας και ως τιτάνας.

Τρεις πατριάρχαι, ιερομόναχον όντα τον ιερόν Μάρκον, τον επέλεξαν και τον διώρισαν ως αντιπρόσωπον και τοποτηρητήν τους εις την σύνοδον της Φερράρας: ο Αλεξανδρείας, ο Ιεροσολύμων και ο Αντιοχείας.
Τόσον ονομαστός ήτο και κατά την αρετήν και κατά την σοφίαν ο θείος Μάρκος.

Εν ολίγοις μόνον θα περιγράψω την απερίγραπτον κατάστασιν, όταν επέστρεψεν η αποστολή εις την Κωνσταντινούπολιν.
Οι αξιοθρήνητοι Βυζαντινοί υπεχώρησαν εις όλας τας παπικάς απαιτήσεις.
Εδέχθησαν μίαν ψευδήν και επιπόλαιον και προδοτικήν ένωσιν, αφού υπέγραψαν τον ενωτικόν όρον, ο οποίος προκάλεσε σύγχυσιν και ανακάτεμα και αθλιότητα εις το ολιγάνθρωπον και πνέον τα λοίσθια Βυζάντιον.

Σχίσμα μέγα και χάσμα μέγα έγινε μεταξύ του ορθοδόξου λαού και των λατινισάντων “Ορθοδόξων”.
Οι αρχιερείς τους αρχιερείς απέφευγον, οι ιερείς τους ιερείς, οι μοναχοί τους μοναχούς και όλοι όλους, με άκρον μίσος, ως μιάσματα και βδελύγματα τους απεστρέφοντο.

Όμως ούτε όλα όσα συνέβησαν εκεί μέσα στο ιερό παλάτι του πάπα στη Φερράρα θα μπορούσαμε να καταγράψουμε και να εμφανίσουμε για τους ζηλόφθονας Λατίνους και για τους λατινόφρονας σημερινούς οικουμενιστάς «ορθοδόξους».
Δεν θα κάνουμε όλες τις αποκαλύψεις από εκείνο το καϊαφικό συνέδριο. Γράφηκαν αναλυτικά από άλλους που ασχολήθηκαν με τον μονομάχον μας.

Η κατάστασις μέσα στην παπική αυλή της Φερράρας-Φλωρεντίας, όπου συνεκλήθη η σύνοδος για την ένωση, είναι απελπιστικά απερίγραπτη.
Αξίζει να δούμε εν ολίγοις, οι ραδιούργοι παπικοί πόσους εκβιασμούς εχρησιμοποίησαν και διέπραξαν απέναντι σε ολόκληρη την αυτοκρατορική αποστολή του Βυζαντίου, που μετέβη στη Φερράρα της Ιταλίας για να συμφωνήσουν για την ένωση.

Γράφει αναλυτικά ο φιλάγιος Αθανάσιος ο Πάριος για τα παθήματα της βυζαντινής αποστολής που υπέστη από τους δόλιους Λατίνους, μέχρι και αυτήν την στέρηση του επιουσίου άρτου:

«Έλειπετο και πάλιν το σιτηρέσιον και τετράμηνος καιρός επέρασεν, όπου πολλάκις και πολλάκις, μετά θερμών δεήσεων, χειρότερα από τους ζητιάνους το εζητούσαν και ουδέ καν αποκρίσεως δεν τους ηξίωναν. Μόλις δε ποτέ, αφού είδαν ότι κινδυνεύουσι και προς θάνατον από την πείναν, εσυγκατένευσαν και τους έδωκαν μόνον διά δύο μήνας.

Εις εκείνην την διανομήν, ο του πάπα καμεράριος, Χριστόφορος τ’ όνομα, δίδων τα φλωρία, “ας δοθή”, είπε με πολλήν του πόνον, “ας δοθή και τούτο το ψυχικόν του πάπα, ωσάν και να ερρίπτετο εις την θάλασσαν”.

Και τούτο ειπών, επρόσταξε να μη δοθή μηδέν τω Εφέσου, ως εσθίοντι, λέγει, κατά τον Ιούδαν, τον άρτον του πάπα και εναντιουμένω και εχθραινομένω αυτώ.
“Σαούλαν δε μάλλον (ήτοι σχοινί διά κρεμάσμα)” είπε, πως πρέπει να του δοθή.

Ούτως εληρήθη κατά του δικαίου ο φαύλος εκείνος».

Με κρεμάλα και με αγχόνην τον εφοβέρισαν οι φονικοί παπολάτρεις τον θείον Μάρκον, και αυτό και μόνον τον συναρίθμησε με τους αγίους ομολογητάς και μάρτυρας.

Και όχι μόνον τα παραπάνω υπέστησαν οι πρόγονοί μας οι Βυζαντινοί, αλλά επιπλέον ηναγκάζοντο οι δυστυχείς, άλλοι να πωλούν, αν είχαν τι αξιόλογον, άλλοι να βάνωσιν ενέχυρον τα αρχιερατικά των και αυτά τα ίδια των φορέματα, διά να κάμουν μερικά έξοδα να ζήσουν και να μην αποθάνουν από τον λιμόν.

«Αφήνω να λέγω τας χαμαικοιτίας των περισσοτέρων, όπου δεν είχαν ούτε κρεβάτι ούτε στρώμα διά να αναπαυθούν μικρόν, καν τον καιρόν των παγετών. Και όχι δέκα ημέρας ή τρεις εβδομάδας ή εξάμηνον το πολύ, αλλά σχεδόν χρόνους τρεις επάσχον οι ταλαίπωροι τας πολλάς ταύτας και μακράς κακοπαθείας αθεραπευτα εκεινα κακα».

Φοβερή και απερίγραπτη ήτο η κατάστασις εις όλην την τριετήν περίοδον των συζητήσεων. Ασύλληπτες αι ταλαιπωρίαι της αποστολής από τους αισχροβίους και μικροψύχους Λατίνους. Τους οδηγούσαν ακόμη και εις την πείναν και εις τον λιμόν.

Πολλοί από τους Βυζαντινούς εσηκώθησαν και έφυγαν, παρά την απαγόρευσιν του αυτοκράτορος, όστις φοβηθείς μήπως φύγουν και άλλοι, από τα πενήντα όλα και όλα μέλη της συνόδου, απεφάσισε εν συμφωνία με τον πάπα να μεταφερθή η σύνοδος εις την Φλωρεντίαν.

Αυταί εξ υπαρχής της συνόδου ήσαν αι διαθέσεις των μοχθηρών Λατίνων, των λοιδόρων των αγίων, των εχθρών της αληθείας και των σκευών του σατανά.

Μάρτυς αξιόπιστος της υπεροψίας και οιήσεως των κακοφρόνων Λατίνων είναι και ο μέγας της Οικουμένης διδάσκαλος, ο ουρανοφάντωρ Βασίλειος, λέγων ότι ούτε γνωρίζουν την αλήθεια ούτε να την μάθουν καταδέχονται.

Πέραν όλων των ανωτέρω παθημάτων των Βυζαντινών, εφρίττον ιδιαιτέρως με τον ακούραστον και γενναιότατον αγωνιστήν, επίσκοπον Εφέσου Μάρκον.
Μίσος αθεράπευτον τους διεκράτει εναντίον του, που όλο και ηύξανε.

Δεν άντεχαν αυτόν μόνον να φαίνεται αγωνιζόμενος, αυτόν μόνον να αποκρίνεται, αυτόν ελέγχοντα τα σοφίσματα και τας παρεξηγήσεις, και αυτόν μόνον να φαίνεται στόμα των θεολόγων και υπέρμαχος της πατροπαραδότου πίστεως.

Μάρκος Εφέσου εστάθη βεβαιοτάτως πραγματικός και αληθινός άτλας, διότι αυτός μόνος εβάσταξε επάνω του όλον το σύστημα της παπικής Εκκλησίας, επειδή οι άλλοι σχεδόν πάντες εξέκλιναν και ηχρειώθησαν.

Όπως προείπαμε, άλλοι από φθόνον, άλλοι από φόβον, άλλοι από κολακείας και ματαίας υποσχέσεις και οι περισσότεροι από την ανάγκην της μακράς ταλαιπωρίας και του λιμού και της πείνας.

Πόσην τέρψιν, πόσην χαράν και ευφροσύνην δεν προξενεί, όταν από το ένα μέρος βλέπει τις τόσες κακές θηριώδεις υπάρξεις, με όλην την ορμήν και την θηριωδίαν των, να αντιβαίνουν εις τον αγωνιστήν της αληθείας, και από το άλλο μέρος αυτόν μόνον, μόνος προς τόσους, να αντιπαλεύει και να υπερισχύει.

Όμως οι σατανολάτρες Λατίνοι δεν εστάθησαν εκεί, αλλά διέπραξαν και άλλες πράξεις φονικές και εξοντωτικές εναντίον του μονομάχου αγίου.

Αποκαλύπτει λοιπόν ο φιλάγιος Αθανάσιος ο Πάριος εις το βιβλίον του «Ο Αντίπαπας», έκδοσις 1981, Ορθόδοξος Κυψέλη, σελίς 385:

Καθώς γράφει ο Γεώργιος Κορέσσιος, ο σοφώτατος, εν τω καλουμένω αυτού εγχειριδίω κατά του Φλωρεντιανού συλλόγου, κεφ. ιε΄, ουδέ στίγματα μαρτυρικά εμπράκτως δεν του έλειψαν. Λέγει γαρ ούτω:

«Κατά τον Μεθώνης, ετύπησαν σφοδρώς τον Εφέσου οι απηνείς εκείνοι, όπως υπογράψει, ως φαίνεται εν τοις τύποις μετά τον Φλωρεντιανόν σύλλογον. Ιδού λοιπόν όπου και πρακτικώς κεκόσμηται και με τα μαρτυρικά στίγματα. Ετύπησαν, λέγει, τον Εφέσου. Και όχι ετύπησαν απλώς και ως έτυχεν, ολίγον τι και ελαφρώς, αλλά σφοδρώς, δηλαδή με πολύ δαρμόν και με θυμόν και αγριότητα μεγάλην.

Όθεν και απηνείς τους ονομάζει, ήγουν απάνθρωπους και σκληρούς. Ως εκ τούτου, ο τον πολύ δαρμόν υπομείνας γενναίως, διά να μη αθετήσει το πατρώον δόγμα, ήτο έτοιμος αναμφιβόλως να υπομείνη ωσαύτως και άλλο τι περισσότερον, έως και αυτόν τον ίδιον θάνατον».

Καταφεύγομεν εις τον Ιωσήφ Μεθώνης, εις την Πατρολογίαν του Migne, τόμ. 159, σελ. 1068, όπου ο Ουνίτης Μεθώνης Ιωσήφ αποκαλύπτει ότι ο φρα Ιωάννης εθεολόγησε και φωνή μεγάλη εβόησεν:

«Αγάγετε τον Εφέσσου ώδε, βούλομαι γαρ ανατρέψαι τα αυτώ ειρημένα».

Οι απεσταλμένοι, ζητούντες σε, εύρον σε μαινομένον και βοώντα φωνάς ασήμους. Και καλούντων σε συνελθείν τη συνόδω, συ αντεφής:

«Ου δύναμαι ελθείν. Τη γαρ νυκτί ταύτη ελθόντες οι καρδινάλιοι απεστέγασαν τον όροφον του οικήματός μου και μετά ράβδων πυρίνων έδειραν μου τας σάρκας. Απέκτεινάν με οι καρδινάλιοι και νυν καλούσι με συνελθείν μετ’ αυτών; Ου δύναμαι. Ουχ οράτε και υμείς τας πληγάς;»

Και έδεικνυεν τας σάρκας αυτού, λέγων:

«Βλέπετε πώς είμαι όλως μεμελανωμένος και ραβδισμών ένεκεν».

Εκείνοι δε, εννοήσαντες την ασθένειαν, απήλθον, δηλούντες τη ιερά συνόδω ότι ου δύναται συνελθείν, ασθενεί γαρ.

Οι αθεώτατοι και θηριώδεις Λατίνοι έφθασαν μέχρι αυτού του σημείου, διά να μεταστρέψουν την γνώμην του γενναιοτάτου μονογίγαντος, αλλά δεν τα κατώρθωσαν.

Εντυπωσιάσθην πραγματικώς, όταν αυτήν την σπουδαιοτάτην πληροφορίαν του φιλαγίου Αθανασίου του Παρίου και την παραπομπήν εις τον Ιωσήφ Μεθώνης, όπου περιγράφονται αι πρωτοφανείς κακουργηματικαί πράξεις των καρδιναλίων εναντίον του, που ανέγνωσα.

Είναι ο μόνος που εφανέρωσε αυτήν την φοβεράν αλήθειαν διά τον μονογίγαντα άγιον, την οποίαν μέχρι σήμερον ουδείς είπε ή έγραψε.

Τόσοι και τόσοι συνέταξαν την βιογραφίαν του αξιοθαυμάστου Μάρκου, αλλά και μελέτας ειδικευμένας, και όμως τούτο το γεγονός παρέμεινε αποσιωπημένον.

Απορώ με όλους εκείνους που ασχολήθηκαν με τον ηρωικόν και υπερθαύμαστον επίσκοπον Εφέσου, πώς και δεν είδαν αυτήν την λεπτομέρειαν μέσα εις την εξαιρετικήν βιογραφίαν του αγίου, γραμμένην από τον άγιον Αθανάσιον τον Πάριον, η οποία θέλγει και καταπλήσσει κυριολεκτικώς τον αναγνώστην.

Πράγματι έγραψαν διάφοροι για τον γενναίο και ακάματο άγιο, όπως ο καταπληκτικός και αμίμητος Αθανάσιος ο Πάριος, ο θρυλικός αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Μπιλάλης στα μνημειώδη έργα του «Ορθοδοξία και Παπισμός» (δίτομο) και «Η αίρεσις του Φιλιόκβε», ο σπουδαίος θεολόγος Νικόλαος Βασιλειαδής, ο μητροπολίτης Γορτύνης και Μεγαλοπόλεως Θεόφιλος, ο πατήρ Αναστάσιος Γκοτσοπούλος, ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κωστόπουλος, ο Σέρβος μητροπολίτης Ειρηναίος Μπούλοβιτς, ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος Κεφαλλόπουλος, ο οικουμενιστής καθηγητής Γρηγόριος Λαρεντζάκης, ίσως και άλλοι πολλοί.

Συνετάχθησαν επίσης μελέτες από τον π. Θεόδωρο Ζήση, την Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, διπλωματική εργασία της Κατσουλάρη Παναγιώτας κ.ά.

Ασχολήθηκε προσφάτως εκτενέστατα με τα απομνημονεύματα του Σιλβέστρου Συρόπουλου και με τον άγιό μας ο καθηγητής πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, μάλιστα σε δεκατρείς ωριαίες τηλεοπτικές εκπομπές, και αυτήν την σπουδαιοτάτην πληροφορίαν την αποσιώπησε.

Είναι όντως απορίας άξιον: προς τι; Δεν την εγνώριζε, αφού πουθενά δεν ανεφέρθη; Είναι δυνατόν να ασχολήθηκε με τους υπερθαύμαστους αγώνες του αγίου Μάρκου μέσα εις την σφηκοφωλιά του πάπα, όπως τους κατέγραψε ο Σιλβέστρος Συρόπουλος, και να του διέφυγε αυτή η ασύλληπτα φοβερη πληροφορία; 

Οτι εκτυπησαν σωματικως με ραβδους σιδηρας τον αγιον;

Όλοι όσοι ασχολήθηκαν με την βιογραφίαν του αγίου παπομάστιγος Μάρκου του Ευγενικού ουδέν ανέφεραν περί της πρωτοφανούς, βαρβάρου και αχαρακτήριστης αυτής πράξεως των καρδιναλίων του αθεωτάτου λατινισμού.

Προς τι άραγε; Το αποδίδουμε εις ανθρωπίνην αβλεψίαν, χωρίς να σκεφθούμε με κακόν λογισμόν κάτι άλλο διαφορετικόν.

Εμείς το θεωρήσαμεν απαραίτητον, διά πρώτην φοράν, να δημοσιευθούν αυτές οι κακουργηματικές πράξεις των Λατίνων κατά του γενναιοτάτου πατρός και διδασκάλου μας, διά να θαυμάσουμε και να καμαρώσουμε την εμφάνισίν του Γενναιοτατου αγιου μας εις την εποχήν εκείνην, όταν κινδύνευε η Πόλις από την πολιορκίαν των Τούρκων, αλλά κυρίως κινδύνευε και  η Ορθόδοξος Πίστις μας απο τον Επαρατον Παπισμον.

Η Ορθόδοξος Πίστις, ο πολυτιμότατος θησαυρός που μας εμπιστεύθηκε ο Θεός, κινδύνευε επικινδυνα από τον θεοκαταρατον και βορβορώδη αιρετικόν Λατινισμόν.  

Γι΄αυτό ακριβώς και οι προγονοί μας προτίμησαν την σκλαβιά στους Τούρκους παρά την υποταγή στους Λατίνους.

 Το αζυμο του Μνημονευομενου.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ-ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ.
[φ. 230β]
Αν μνημονεύεις τον πάπα τον αζυμίτη(που χρησιμοποιεί άζυμο ψωμί) , το ένζυμο ψωμί
σου, που σύμφωνα με την παράδοση του Κυρίου προσέφερες ως αναίμακτη θυσία, δεν
μπορεί πια να θεωρείται δικό σου ένζυμο ψωμί, αλλά λόγω του άζυμου του ατόμου που
μνημονεύεις, θα θεωρηθεί κι αυτό άζυμο. Αυτό δεν το λέει ψέματα ο Παύλος, το στόμα της
αλήθειας· γιατί ό,τι κολλάει κανείς, με αυτό που κολλήθηκε γίνεται ένα· όπως ακριβώς αυτός
που κολλάει με την πόρνη είναι ένα σώμα μαζί της (Α' Κορ. 6, 17), έτσι κι αυτός που
μνημονεύει τον Λατίνο που χρησιμοποιεί άζυμο ψωμί, είναι κι αυτός ένα με τον αζυμίτη. Και
μάρτυρας στον ουρανό είναι ο πιστός εκκλησιαστικός κανόνας που λέει ότι όποιος κοινωνεί
με αυτόν που είναι ακοινώνητος, είναι κι αυτός ακοινώνητος (βλ. κανόνα 2 της συνόδου της
Αντιοχείας και την ερμηνεία του από τον Αριστηνό)· και άλλος κανόνας που αφορίζει αυτόν
που προσεύχεται στο ίδιο σπίτι με σχισματικό (κανόνας 10 των Αποστόλων)· το οποίο
θεωρείται ακόμα πιο φοβερό· και άξιο αιώνιας τιμωρίας· το επόμενο κεφάλαιο θα το δείξει
αυτό, και όποιος έχει αυτιά να ακούει (Ματθ. 11, 15 κ.λπ.), ας ακούσει, είπε ο Κύριος.
Κάνοντας κεφαλή σου και φως και δάσκαλό σου και ποιμένα σου αυτόν που παραβαίνει
διπλά τη θεολογία του Χριστού για το Άγιο Πνεύμα ότι εκπορεύεται από τον Πατέρα (Ιω. 15,
26), και τον όρο των οικουμενικών αγίων συνόδων, και τολμάει να λέει ότι το Άγιο Πνεύμα
εκπορεύεται και από τον Υιό, αν και με τη γλώσσα σου σιωπάς εκείνη την παραβατικότατη
και παράνομη φωνή, την πιο φανερή παράνομη προσθήκη, αλλά να ξέρεις καλά (και
κανένας να μη σε ξεγελάει σαν φίδι, όπως το φίδι παλιά την Εύα) γιατί στην πράξη
υποστηρίζεις και εγκρίνεις την πιο παράνομη προσθήκη του Λατίνου, αφού μνημονεύεις
εκκλησιαστικά αυτόν που λέει αυτήν την προσθήκη ως παναγιότατο και άκρο αρχιερέα και
κορυφαίο της εκκλησίας του Χριστού.
Άκουσε και άλλο
Θέλεις να μάθεις με ακρίβεια, εσύ που νομίζεις ότι δεν κάνεις κανένα αμάρτημα, αν θέλεις
να μνημονεύεις ως ορθόδοξο τον Λατίνο επίσκοπο της παλιάς Ρώμης, τον πάπα, που
αθετεί τις αποστολικές και των διαδόχων τους και των αγίων και οικουμενικών συνόδων
θεοδίδακτες παραδόσεις και όρους; Πόση οργή Θεού θα τραβήξεις εξαιτίας αυτής σου της
παρανομίας στον παρόντα αιώνα και στον μέλλοντα; Μάθε πρώτα με ακρίβεια τι αθετείς·
λέει γαρ ο γλυκύτατος και αψευδής Ιησούς: «Αυτός που σας ακούει, εμένα ακούει· και αυτός
που σας αθετεί, εμένα αθετεί· και αυτός που εμένα αθετεί, αθετεί αυτόν που με έστειλε»
(Λουκ. 10, 16).( ὁ ἀκούων ὑμῶν, ἐμοῦ ἀκούει· καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς, ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ
ἀθετῶν, ἀθετεῖ τὸν ἀποστήλαντά με (Λουκ. 10, 16).
Βλέπεις ότι αυτός που αθετεί τις οικουμενικές αγίες συνόδους και τους διαδόχους των
αποστόλων και τις παραδόσεις των αποστόλων, αθετεί οπωσδήποτε και τον μονογενή Υιό
του Θεού και το Άγιο Πνεύμα που εκπορεύεται από τον Πατέρα. Σε αυτό το Άγιο Πνεύμα
χτυπούν φανερά, μάλλον δε βλασφημούν, εξαιτίας της παράνομης προσθήκης στο άγιο
σύμβολο, λέγοντας οι Λατίνοι ότι και από τον Υιό, όπως δηλαδή από τον Πατέρα υπαρκτικά
εκπορεύεται, έτσι και από τον Υιό έχει την αιτία του να είναι, κατά την ιδιαίτερη προσωπική
του υπόσταση που εκπορεύεται.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Η παπαδίνα του Καντέρμπερυ Σάρα Μάλαλι συναντήθηκε με τον Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’. (ΒΙΝΤΕΟ)

Η παπαδίνα Σάρα Μάλαλι (Sarah Mullally) που αποκαλείται «Αρχιεπίσκοπος» του Καντέρμπερυ, δημοσίευσε την επίσκεψή της στην Αγία Γή και την συνάντησή της με τον Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ’. Έγραψε:

«Την τελευταία ημέρα του προσκυνήματός μας στους Αγίους Τόπους, η προσευχή με τον Πατριάρχη Θεόφιλο Γ΄ και τον Αρχιεπίσκοπο Χοσάμ στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου ήταν το σημαντικότερο δώρο.

Η Ιερουσαλήμ είναι η πόλη από την οποία το Ευαγγέλιο διαδόθηκε για πρώτη φορά στον κόσμο και στην οποία ο Κύριός μας θα επιστρέψει κάποια μέρα.
Οι Εκκλησίες αυτής της αγίας πόλης είναι θεματοφύλακες μιας ζωντανής χριστιανικής παρουσίας στον ίδιο τόπο όπου τέθηκαν τα θεμέλια της πίστης μας.

Η προσευχή μου είναι, με τη χάρη του Θεού, να συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε μαζί προς την ενότητα για την οποία προσευχήθηκε ο Χριστός. Να μπορούμε να δίνουμε μαζί μαρτυρία για την ελπίδα του Ευαγγελίου. Και να προσφέρουμε σε αυτή την πόλη, στους Αγίους Τόπους και στον κόσμο μια πρόγευση της ειρήνης της επερχόμενης Βασιλείας του Θεού.

Παρακαλώ προσευχηθείτε για την ειρήνη της Ιερουσαλήμ και για τους Χριστιανούς των Αγίων Τόπων.»

Archbishop of Canterbury

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΙ 1-5)

 

I. Ἡ Ἐκκλησία: Σῶμα Χριστοῦ, εἰκών τῆς Ἁγίας Τριάδος 1. Ἡ μία, ἁγία, καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλησία εἶναι θεανθρωπίνη κοινωνία κατ’ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος, πρόγευσις καί βίωσις τῶν Ἐσχάτων ἐν τῇ θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί ἀποκάλυψις τῆς δόξης τῶν μελλόντων, καί ὡς διαρκής Πεντηκοστή, μία ἀσίγαστος προφητική φωνή ἐν τῷ κόσμῳ, ἡ παρουσία καί μαρτυρία «τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυΐας ἐν δυνάμει» (Μάρκ. θ’, 1). Ἡ Ἐκκλησία, ὡς σῶμα Χριστοῦ, «ἐπισυνάγει» (Ματθ. κγ´, 37) ἐπ’ Αὐτόν, μεταμορφώνει καί ἐμποτίζει τόν κόσμον μέ «τό ὕδωρ, τό ἁλλόμενον εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. δ’, 14). 2. Ἡ ἀποστολική καί πατερική παράδοσις, στοιχοῦσα τοῖς συστατικοῖς λόγοις τοῦ Κυρίου καί ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας κατά τόν Μυστικόν Δεῖπνον μετά τῶν μαθητῶν αὐτοῦ διά τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας, προέβαλε τόν χαρακτηρισμόν τῆς Ἐκκλησίας ὡς «σώματος Χριστοῦ» (Ματθ. κστ´, 26· Μάρκ. ιδ´, 22· Λουκ. κβ´, 19· Α´Κορ. ι´, 16-17· ια´, 23-29) καί τόν συνέδεσε πάντοτε πρός τό μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου. Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, ἐτονίσθη πάντοτε ἡ ἄρρηκτος σχέσις τόσον τοῦ ὅλου μυστηρίου τῆς ἐν Χριστῷ θείας Οἰκονομίας πρός τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, ὅσον καί τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας πρός τό μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἡ ὁποία βεβαιοῦται συνεχῶς εἰς τήν μυστηριακήν ζωήν τῆς Ἐκκλησίας διά τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, πιστή εἰς τήν ὁμόφωνον ταύτην ἀποστολικήν παράδοσιν καί μυστηριακήν ἐμπειρίαν, ἀποτελεῖ τήν αὐθεντικήν συνέχειαν τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς αὕτη ὁμολογεῖται εἰς τό Σύμβολον τῆς πίστεως καί βεβαιοῦται διά τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Οὕτως, αἰσθάνεται μείζονα τήν εὐθύνην αὐτῆς ὄχι μόνον διά τήν αὐθεντικήν βίωσιν τῆς ἐμπειρίας αὐτῆς ὑπό τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ἀλλά καί διά τήν ἀξιόπιστον μαρτυρίαν τῆς ἀληθείας πρός πάντας τούς ἀνθρώπους. 3. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐν τῇ ἑνότητι καί καθολικότητι αὐτῆς, εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Συνόδων, ἀπό τήν Ἀποστολικήν ἐν Ἱεροσολύμοις σύνοδον (Πράξ. ιε´, 5-29) ἕως τῆς σήμερον. Ἡ Ἐκκλησία αὐτή καθ’ αὑτήν εἶναι Σύνοδος ὑπό τοῦ Χριστοῦ συνεστημένη καί ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καθοδηγουμένη, συμφώνως πρός τό ἀποστολικόν «ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν » (Πράξ. ιε’, 28). Διά τῶν Οἰκουμενικῶν καί τῶν Τοπικῶν συνόδων, ἡ Ἐκκλησία εὐηγγελίσατο καί εὐαγγελίζεται τό μυστήριον τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό ὁποῖον ἐφανερώθη διά τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τό συνοδικόν ἔργον συνεχίζεται ἐν τῇ ἱστορίᾳ ἀδιακόπως διά τῶν μεταγενεστέρων, καθολικοῦ κύρους, συνόδων – ὡς λ.χ. τῆς ἐπί Μεγάλου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Μεγάλης συνόδου (879-880) καί τῶν ἐπί ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ συγκληθεισῶν Μεγάλων συνόδων (1341, 1351, 1368), διά τῶν ὁποίων ἐβεβαιώθη ἡ αὐτή ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἐξαιρέτως δέ περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί περί τῆς μεθέξεως τοῦ ἀνθρώπου εἰς τάς ἀκτίστους θείας ἐνεργείας. Προσέτι δέ καί διά τῶν ἐν Κωσταντινουπόλει Ἁγίων καί Μεγάλων συνόδων τῶν ἐτῶν 1484 διά τήν ἀποκήρυξιν τῆς ἑνωτικῆς συνόδου τῆς Φλωρεντίας (1438-1439), τῶν ἐτῶν 1638, 1642, 1672 καί 1691 διά τήν ἀποκήρυξιν προτεσταντικῶν δοξασιῶν, ὡς καί τοῦ ἔτους 1872 διά τήν καταδίκην τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ ὡς ἐκκλησιολογικῆς αἱρέσεως. 4. Δέν νοεῖται ἁγιότης τοῦ ἀνθρώπου ἐκτός τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, «ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία» (Ἐφεσ. α’, 23). Ἡ ἁγιότης πηγάζει ἀπό τόν μόνον Ἅγιον. Εἶναι μετοχή τοῦ ἀνθρώπου εἰς τήν ἁγιότητα τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ «κοινωνίᾳ τῶν ἁγίων», ὡς διακηρύσσεται εἰς τήν ἐκφώνησιν τοῦ ἱερέως κατά τήν θείαν Λειτουργίαν: «Τά Ἅγια τοῖς ἁγίοις» καί εἰς τήν ἀπάντησιν τῶν πιστῶν «Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν». Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας τονίζει ὅτι ὁ Χριστός, «ἅγιος πάλιν ὑπάρχων κατὰ φύσιν, ὡς Θεός, (…) ἁγιάζεται δι’ ἡμᾶς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι (…). Ἔδρα δὲ τοῦτο (ὁ Χριστός) δι’ ἡμᾶς, οὐ δι’ ἑαυτόν, ἵνα ἐξ αὐτοῦ καὶ ἐν αὐτῷ δή, πρώτῳ δεξαμένου τοῦ πράγματος (= ἁγιασμοῦ) τὴν ἀρχήν, εἰς ἅπαν οὕτω τὸ γένος ἡ τοῦ ἁγιάζεσθαι λοιπὸν διαβαίνοι χάρις» (Ὑπόμνημα εἰς τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον, ΙΑ’. PG 74, 548). Συνεπῶς, κατά τόν ἅγιον Κύριλλον, ὁ Χριστός εἶναι τό «κοινόν πρόσωπον» ἡμῶν, διά τῆς ἀνακεφαλαιώσεως εἰς τήν ἰδικήν του ἀνθρωπότητα ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, «πάντες γάρ ἦμεν ἐν Χριστῷ, καί τό κοινόν τῆς ἀνθρωπότητος εἰς αὐτόν ἀναβιοῖ πρόσωπον» (Ὑπόμνημα εἰς τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον, ΙΑ’. PG 73, 157-161), διό καί εἶναι ἡ μόνη πηγή τοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἁγιασμοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, ἡ ἁγιότης εἶναι μετοχή τοῦ ἀνθρώπου τόσον εἰς τό μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας, ὅσον καί εἰς τά ἱερά αὐτῆς μυστήρια, μέ ἐπίκεντρον τήν θείαν Εὐχαριστίαν, ἥτις ἐστί «θυσία ζῶσα, ἁγία, εὐάρεστος τῷ Θεῷ» (Ρωμ. ιβ’, 1). «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἤ στενοχωρία ἤ διωγμός ἤ λιμός ἤ γυμνότης ἤ κίνδυνος ἤ μάχαιρα; καθὼς γέγραπται ὅτι ἕνεκά σου θανατούμεθα ὅλην τήν ἡμέραν· ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς. Ἀλλ’ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διά τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς» (Ρωμ. η’, 35-37). Οἱ ἅγιοι ἐνσαρκώνουν τήν ἐσχατολογικήν ταυτότητα τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἀέναον δοξολογίαν ἐνώπιον τοῦ ἐπιγείου καί τοῦ ἐπουρανίου θρόνου «τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης» (Ψαλμ. κγ’, 7), εἰκονίζοντες τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Ελευθέριος Ανδρώνης: Το Ευρωκοινοβούλιο είπε «ναι» στα κρυφά μεταλλαγμένα στο πιάτο μας – Ένα διατροφικό έγκλημα (και) με ελληνική σφραγίδα!

 

Απαγορεύεται πλέον να ξέρεις τι τρως - Οι Ευρω-λομπίστες έστρωσαν το χαλί στις Big Pharma και τη «μεταλλαγμένη» αγορά της Mercosur! Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης Η νεοταξική Ευρώπη ολοκληρώνει ένα διατροφικό έγκλημα, σε τρία μελετημένα βήματα. Πρώτα, η μαζική απαξίωση και φτωχοποίηση των ευρωπαίων αγροτών. Έπειτα η συμφωνία όνειδος της ΕΕ με την Mercosur και η πραξικοπηματική προώθηση της παρά το «μπλόκο» στο Ευρωκοινοβούλιο. Και ως τελευταίο καρφί στο φέρετρο ήρθε τώρα η χαλάρωση των κανόνων για τα μεταλλαγμένα τρόφιμα, που έλαβε πράσινο φως από την Ευρωβουλή. Για να ξέρουμε ποιοι ακριβώς φέρνουν τον καρκίνο στο πιάτο μας, όλοι οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας – πλην του Μανώλη Κεφαλογιάννη – ψήφισαν υπέρ των νέων μεταλλαγμένων, δηλαδή ο Γιώργος Αυτιάς, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Ελίζα Βόζεμπεργκ, Δημήτρης Τσιόδρας, Ελεονώρα Μελέτη, Φρέντης Μπελέρης. Υπέρ των μεταλλαγμένων ψήφισε και η Αφροδίτη Λατινοπούλου. Κατά των νέων μεταλλαγμένων (και υπέρ των δικαιωμάτων καταναλωτών και αγροτών) ψήφισαν οι: Μανώλης Κεφαλογιάννης, Σάκης Αρναούτογλου, Γιάννης Μανιάτης, Νίκος Φαραντούρης, Νίκος Παπανδρέου, Κώστας Αρβανίτης, Έλενα Κουντουρά, Δημήτρης Παπαδάκης, Λευτέρης Νικολάου-Αλαβάνος, Μαρία Ζαχαρία, Μανώλης Φράγκος, Νίκος Παππάς. Απείχαν από την κεντρική ψηφοφορία οι: Γαλάτω Αλεξανδράκη και Νίκος Αναδιώτης. Να εξηγήσουμε με τι συντάχθηκαν ακριβώς τα… ευρω-καμάρια μας; Η τρομακτική εισήγηση της Κομισιόν γι’ αυτό το ψήφισμα ήταν να καταργηθεί κάθε υποχρέωση σήμανσης μεταλλαγμένου στο τελικό προϊόν στο ράφι, αν αυτό έχει υποστεί κάτω από 20 μεταλλάξεις! Με το απίστευτο επιχείρημα ότι η σήμανση προκαλεί αδικαιολόγητο φόβο (!) στους καταναλωτές και εμποδίζει την… καινοτομία! Όπου διαβάζεις «καινοτομία», εννοούνται οι μετρημένες big pharma που κάνουν μονοπώλια μεταλλαγμένων σπόρων και ρημάζουν την παγκόσμια αγροτική παραγωγή με βιοτεχνολογικό επεκτατισμό. «Αδικαιολόγητος φόβος», η ενημέρωση λοιπόν! Δηλαδή ο ευρωπαίος πολίτης είναι σαν να μην έχει δική του κρίση και αντίληψη περί σωστής διατροφής, κι έτσι οι ευρωβαρόνοι πρέπει να μας ορίζουν τι δεν πρέπει να φοβόμαστε! Σας αφαιρούμε το δικαίωμα να ξέρετε τι τρώτε για να μη τρομάζετε, αλλά είναι για το καλό σας! «Άξιος» ο μισθός σας! Περιττό να πούμε ότι αυτός ο κανονισμός λειτουργεί ως στρωμένο κόκκινο χαλί για την αγορά της Mercosur, ώστε να εξομαλυνθούν τα «double standards» (η ΕΕ είχε πολύ πιο αυστηρά πρωτόκολλα στα μεταλλαγμένα σε σχέση με τη Νότια Αμερική). Οι Big Pharma που κάνουν απόλυτο κουμάντο στη Mercosur, πιέζουν για τη σταδιακή εξίσωση των κανονισμών στην Ευρώπη, ώστε να εισβάλουν στα ράφια μας με όλο το εύρος της παραγωγικής ισχύος τους. Αυτός είναι και ο λόγος που οι λομπίστες των Big Pharma παρακολουθούσαν όρθιοι την ψηφοφορία στο ευρωκοινοβούλιο και μόλις ολοκληρώθηκε η καταμέτρηση των ψήφων, άνοιξαν σαμπάνια και έστειλαν e-mail για να ευχαριστήσουν τους ευρωβουλευτές που τους «προσκύνησαν» με την ψήφο τους! «Άξιος» ο μισθός τους! Αυτοί που τρώνε σε πανάκριβα εστιατόρια όπου ενημερώνονται μέχρι και που… βόσκησε πριν 24 ώρες το φιλέτο τους, σου λένε τώρα «τρώγε ότι σάπιο σε ταΐζω και μη μιλάς»! Οι σκληροί υπερασπιστές των μεταλλαγμένων (ΕΛΚ, Ευρωπαίοι Συντηρητικοί, «Πατριώτες», Renew Europe) ήταν υπέρ της άποψης ότι η σήμανση πρέπει να υπάρχει μόνο στο σπόρο, δηλαδή μόνο προς γνώσιν του αγρότη και όχι του καταναλωτή. Και αυτό ακριβώς αποφασίστηκε για τα μεταλλαγμένα της κατηγορίας NGT1. Τα προϊόντα που έχουν υποστεί έως 20 μεταλλάξεις (πχ. ντομάτες, πατάτες κλπ) ΔΕΝ θα φέρουν ειδική σήμανση στο ράφι και θα θεωρούνται ως ισοδύναμα με τα φυσικά. Σήμανση θα υπάρχει μόνο για τα τρόφιμα με πάνω από 20 μεταλλάξεις, της κατηγορίας NGT2, που είναι τα ακόμα πιο επιβαρυμένα. Σαλαμοποιούν δηλαδή τα μεταλλαγμένα, ώστε να γίνει πιο εύπεπτη η προώθηση τους. Τραγικές συνέπειες Μπήκαν οι βάσεις για το μεγάλο έγκλημα στα πιάτα μας. Ελαστικοποιείται ο νόμος για τις μεταλλαγμένες πατέντες, βγαίνουν από τη μέση οι δικλείδες ασφαλείας, ξεφορτώνονται οι εταιρείες την υποχρέωση σήμανσης (μπορούν άνετα να «παίξουν» γραφειοκρατικά με το προσχηματικό όριο των 20 μεταλλάξεων), ενώ ο καταναλωτής δεν θα ξέρει τι τρώει, ούτε θα έχει δικαίωμα να επιλέξει. Επιπλέον με το «άνοιγμα» των μεταλλαγμένων καλλιεργειών, η γενετική επιμόλυνση θα εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στις βιολογικές καλλιέργειες μέσω της επικονίασης. Οι καλλιέργειες της Mercosur χρησιμοποιούν σε τεράστιες ποσότητες τη γλυφοσάτη (χρησιμοποιείται και στην ΕΕ, αλλά πιο ελεγχόμενα), ένα άκρως καρκινογόνο ζιζανιοκτόνο που συνδέεται με δεκάδες χιλιάδες αγωγές για νοσήσεις και θανάτους, με τη Bayer να έχει ήδη πληρώσει δισεκατομμύρια σε αποζημιώσεις. Κι όμως κανείς δεν τολμά να την «κουνήσει» από την παγκόσμια κυριαρχία της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μετατρέπει τους ευρωπαίους καταναλωτές σε τρόφιμους με καταναγκαστικό χημικό συσσίτιο. Η καινοτομία όχι μόνο δεν προάγεται στην ανοιχτή αγορά, αλλά συγκεντρώνεται σε μια χούφτα εταιρειών που θα αφανίσουν την ποικιλομορφία των καλλιεργειών και θα εξαρτήσουν τους αγρότες σε πατενταρισμένα εκτρώματα της φύσης. Ο αγρότης γίνεται «ενοικιαστής» σπόρων της Big Pharma και ο πολίτης γίνεται πειραματόζωο. Οι μολυσμένες σοδειές θα επιβιώνουν εις βάρος των φυσικών, σε έναν άνισο αγώνα όπου η φυσική καλλιέργεια θα ρημάζεται από τη κλιματική αστάθεια, τις αρρώστιες και τα παράσιτα, ανθρωπογενείς μάστιγες που θα αξιοποιούνται ως «χρυσός» από εκείνους που τις προκαλούν. Η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών συμπεριφέρθηκαν ως «γιουσουφάκια» της αγροχημικής βιομηχανίας και καταδίκασαν με την ψήφο τους τη διατροφική κυριαρχία των λαών. Τα δικαιώματα αγροτών και καταναλωτών δέχονται ένα ιστορικό πλήγμα που ούτε υποψιαζόμαστε τις συνέπειες του, ενώ η αγορά σπόρων γίνεται ένα κλειστό κλαμπ που θα ελέγχει ασφυκτικά την παγκόσμια διατροφική αλυσίδα. Ντροπή και πάλι ντροπή για όσους Έλληνες (;) ψήφισαν αυτή την επισιτιστική ταφόπλακα για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας… πηγή

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ

 

Φέτος συμπληρώνονται δέκα χρόνια από την   Κολυμπάριο Σύνοδο του 2016.Με αφορμή το γεγονός αυτό  δημοσιεύονται σχετικά άρθρα στο ιστολόγιο-ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ.

( https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com)

 

Τα μέχρι τώρα «επετειακά» άρθρα που δημοσιεύτηκαν είναι τα εξής.

1.    . «Οι Αντιρρήσεις της Εκκλησίας της Γεωργίας για το Κείμενο "Το Μυστήριον του Γάμου και τα Κωλύματα Αυτού"» της Συνόδου της Κρήτης.

2.      .Οσιος Ιουστίνος Πόποβιτς: ΥΠΟΜΝΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΣΕΡΒΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (ΕΝΑ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)

3.      .Το Κείμενο της Κολυμπάριας Συνόδου: «Το Αυτόνομον και ο τρόπος ανακηρύξεως αυτού.(Θεολογικός σχολιασμός)

4.      4.ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ. Θεολογικός σχολιασμός. (Η δημοσίευση των σχετικών με το κείμενο άρθρων συνεχίζεται).

π.Δ.Α