Μία αξιόλογη διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Η ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΙΕ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΒ ΣΥΝΟΔΟΥ (ΜΕΡΟΣ -Β)

 

ΜΕΡΟΣ -Β

Κ.Φ -Λέτε π. Δημήτριε : “Εφόσον οι αποτειχισμένοι δεν αποτελούν αναγνωρισμένη νομική θρησκευτική κοινότητα … θα έπρεπε να κινούνται με τους όρους της Εκκλησίας των Κατακομβών” δηλαδή κρυφά και όχι φανερά, διαδικτυακά για να μη διωχτούν από τον Επίσκοπο ή το κράτος ,σωστά ;
Αν είναι ετσι , τότε που αναφέρετε ο Χριστός στο «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου» , «Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν·»«Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται»
και ποιος αποτειχισμένος ιερέας διώκεται σήμερα; μήπως γιατί δεν είναι ορθά αποτειχισμένος ; μήπως για το λόγο αυτό δεν πέτυχε η αποτείχιση γιατι δεν έχει την Ανωθεν ομολογιακή ευλογία ; μήπως γιατι ετσι το ακατήχητο ποίμνιο θα παραμένει εγκλωβισμένο στα οικουμενιστικά διλήμματα μέσα στην εκκλησία -ναούς των ψευδοεπισκόπων ;
Λέτε επίσης π. Δημήτριε : «Ακόμη και αν η αρχική αφορμή για την αποτείχιση είναι θεολογικά ορθή … η αυθαίρετη είσοδος κληρικών σε ξένη επαρχία ή δημιουργία ναών (χωρίς εκκλησιαστική και νομική κάλυψη) και η άσκηση ποιμαντικού έργου χωρίς την άδεια του τοπικού κανονικού επισκόπου .. συνιστούν σαφή παράβαση εκκλησιαστικών Κανόνων και η μετατροπή ενός ιδιωτικού χώρου σε ναό και η τέλεση μυστηρίων εν αγνοία του τοπικού Μητροπολίτη συνιστά κλασική περίπτωση παρασυναγωγής και αυθαίρετης δημιουργίας «ανεξάρτητου θυσιαστηρίου»
Δηλαδή ο αιρετικός επίσκοπος αν και «ψευδοεπίσκοπος» όπως τον ονομάζετε και πολύ σωστά κρατάει την Εξουσία του(Καισαροπαπισμός ) γιατί ο Πέτρος και οι Απόστολοι αρνήθηκαν να υπακούσουν στο τότε Iερατείο που σταύρωσε τον Χριστό με το «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» , ενώ οι σημερινοί Ψευδοεπίσκοποι και σταυρωτές του Χριστού εχουν την εξουσία αυτή να δικάζουν και να διώκουν τους αποτειχισμένους και οι ιερείς τους πρέπει να τους κάνουν υπακοή ;Εδώ δεν ισχύει το «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» ; Δεν ισχύει το «Το γράμμα αποκτείνει, το δε Πνεύμα ζωοποιεί. Πολλά γαρ των θείων Γραφών εάν κατά το γράμμα νοήσωμεν, εις αθέσμους βλασφημίας περιπεσούμεθα»;

fdathanasiou. Η επίκληση της «Εκκλησίας των Κατακομβών» δεν σημαίνει ούτε υποχώρηση από την ομολογία, ούτε αποσιώπηση της αλήθειας. Στην πατερική και εκκλησιαστική παράδοση, η μυστικότητα των πρώτων χριστιανών δεν υπήρξε πράξη δειλίας ή άρνησης του Χριστού, αλλά μέτρο προστασίας της ευχαριστιακής κοινότητας από τις ποινικές συνέπειες της παράβασης των τότε και  κρατικών νόμων.
Ο νόμος του ελληνικού Κράτους (απαράδεκτος γιατί καταργεί την ανεξιθρησκεία) σχετικά με την ίδρυση και λειτουργία ευκτηρίων οίκων και θρησκευτικών χώρων)  δεν αφορά το δόγμα, ούτε απαιτεί την άρνηση του Χριστού. Αποτελεί γενικό διοικητικό, πολεοδομικό και δημόσιο κανονισμό που αποσκοπεί στη δημόσια τάξη, την ασφάλεια και την προστασία της κοινωνίας.
Εύλογα τίθεται το ερώτημα: Είναι δυνατόν η δημόσια λατρεία των αποτειχισμένων, οι οποίοι αρνούνται να εφαρμόσουν τον εν λόγω νόμο, να θεωρείται «ομολογία», εφόσον ο νόμος δεν ζητά την άρνηση της πίστης αλλά την τήρηση συγκεκριμένων πολεοδομικών και διοικητικών κανόνων;
Η γνήσια έννοια της ομολογίας ισχύει όταν ο εκάστοτε «Καίσαρας» απαιτεί αλλαγή του φρονήματος και της πίστης.
• Ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής αρνήθηκε να πειθαρχεία στον κρατικό «Τύπο» του Κώνσταντος, ο οποίος απαγόρευε τη συζήτηση για τα δύο θελήματα στο όνομα μιας ψευδούς «ειρήνης», τονίζοντας ότι η επιβαλλόμενη από το κράτος σιωπή ισοδυναμεί με αναίρεση των δογμάτων.
• Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης αντιτάχθηκε στη Μοιχοσύνοδο (809), όταν η πολιτική και εκκλησιαστική εξουσία επιχείρησαν να θεσμοθετήσουν την εξαίρεση των βασιλέων από τους θείους νόμους.
«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ...» (Μτθ. ι΄ 32): Ο Χριστός καλεί σε ανοιχτή ομολογία. Ωστόσο, άλλο η ομολογία πίστεως και άλλο η αντιδικία για καθαρά νομικά και πολεοδομικά ζητήματα.
«Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν...» (Ιω. ιε΄ 20) και «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην... διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. γ΄ 12). Ο διωγμός για χάρη του Ευαγγελίου αποτελεί τιμή. Το καίριο ερώτημα είναι αν ο διωγμός που ενδεχομένως βιώνει κάποιος προέρχεται «ἕνεκεν δικαιοσύνης» και ομολογίας Χριστού, ή αν αποτελεί συνέπεια μιας αυτοεπιλεγμένης σύγκρουσης με την Πολιτεία για καθαρά νομικά θέματα.
Επιπλέον, επειδή ο νόμος περί λειτουργίας ναών προϋποθέτει την άδεια των τοπικών  επισκόπων—διαδικασία ανέφικτη για τους αποτειχισμένους—η επίκληση των κατακομβών συχνά συγκαλύπτει μια ΝΟΜΙΚΗ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ. Ο κρατικός νόμος προβλέπει σαφείς διοικητικές και ποινικές κυρώσεις, καθώς και τη σφράγιση χώρων που λειτουργούν αυθαίρετα. Ένας αποτειχισμένος ιερέας που λειτουργεί δημόσια αλλά παράνομα, τιμωρείται από την Πολιτεία, ενώ κανονικά η αυθαίρετη αυτή δράση εγκυμονεί τον κίνδυνο καθαίρεσης.
Το βιβλικό ρητό των Αποστόλων «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε΄ 29) αναφέρεται αποκλειστικά στην άρνηση υπακοής σε εντολές που καταργούν ανοιχτά τον θείο νόμο (όπως η απαγόρευση του κηρύγματος). Ωστόσο, ούτε οι Απόστολοι ούτε οι Άγιοι Πατέρες ίδρυσαν ποτέ παράλληλες, αποκομμένες δομές εκτός της κανονικής τάξης, ούτε αυτοανακηρύχθηκαν αυτόνομα κέντρα εξουσίας.
Ο αποτειχισμένος κληρικός δεν αποτελεί Σύνοδο. Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου παρέχει το δικαίωμα και το χρέος της διακοπής του μνημοσύνου, αλλά δεν δίνει στον απλό κληρικό την εξουσία να καθαιρεί, να αφορίζει ή να κηρύσσει τα μυστήρια του επισκόπου του ως αυτόματα ανυπόστατα. Η αυθαίρετη μετακίνηση κληρικών σε ξένες επαρχίες, η ίδρυση παράλληλων ναών και δικαιοδοσιών, καθώς και η άσκηση ποιμαντικού έργου χωρίς κανονική άδεια, συνιστούν βαριά κανονική παράβαση. Τέτοιες πρακτικές μετατρέπουν μια ορθόδοξη ένσταση σε αναρχία, προτεσταντικού τύπου αυτονομία και παρασυναγωγή.
Συμπέρασμα
Ένας επίσκοπος είναι δυνατόν να έχει διολισθήσει σε πλάνη, αλλά η Εκκλησία, ως θεανθρώπινος οργανισμός, λειτουργεί με κανόνες συνοδικότητας. Η λύση στην ορθόδοξη παράδοση δεν είναι η αυθαίρετη δημιουργία «ιδιωτικών εκκλησιών» και ανεξάρτητων θυσιαστηρίων από κάτω προς τα πάνω, αλλά η συνοδική κρίση και η ομολογιακή μαρτυρία εντός του ευρύτερου εκκλησιαστικού σώματος.

---------------------------------------------------------------------------------

K.Φ.Λέτε π. Δημήτριε : " Ένας επίσκοπος είναι δυνατόν να έχει διολισθήσει σε πλάνη, αλλά η Εκκλησία, ως θεανθρώπινος οργανισμός, λειτουργεί με κανόνες συνοδικότητας"
Συγχωρήστε με , αλλά σήμερα δεν μιλάμε για Ενα (1) επίσκοπο ,αλλά για το σύνολο των επισκόπων ! Στα έσχατα χρόνια που ζούμε , πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν θα υπάρχει Ορθόδοξη Ιεραρχία για να καταδικάσει τους αιρετικούς οι οποίοι ως όργανα του σατανά θα κυριαρχήσουν επί των απολυμένων.
Προετοίμασαν τον δρόμο, θα φέρουν τον αντίχριστο και εμεις (εσείς) μιλάμε και τονίζουμε το "γράμμα του νόμου" οτι δηλαδή οι αιρετικοί επίσκοποι πρόδρομοι του αντιχρίστου εχουν Ιερωσύνη και μυστήρια για τους "εν αγνωσία" πιστούς και μολυσμό για τους "εν γνώσει" !
Αρα αυτό η Ιερωσύνη των επισκόπων σήμερα είναι δευτερεύον
γιατι το πρωτεύον είναι η σωτηρία της ψυχής μας και το βλέπουμε στην πράξη οτι κόσμος στην πλειοψηφία του ακολουθει την αιρεση και χάνεται μεσα σ αυτήν πεθαίνοντας (πρίν έλθει η Σύνοδος) και στην αποτείχιση ελάχιστοι "το μικρό ποίμνιο" !
και πάλι
«Στα ἒσχατα χρόνια το κακό και ἡ αἳρεση θα ἒχουν τόσο ἐξαπλωθεῖ, πού οἱ πιστοί δεν θα βρίσκουν Ἰερέα και Ποιμένα να τους προστατέψει ἀπό την πλάνη και να τους συμβουλεύσει στη Σωτηρία. Τότε οἱ πιστοί, δεν θα μποροῦν να δεχθοῦν ἀσφαλεῖς ὁδηγίες ἀπό ἀνθρώπους, ἀλλά ὁδηγός τους θα εἶναι τα κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων.Ἰδίως σε αὐτήν την ἐποχή ὁ κάθε πιστός θα εἶναι ὑπεύθυνος για ὃλο το πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας» (Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς)

Fdathanasiou: Η Εκκλησία δεν είναι απλώς ένας ανθρώπινος οργανισμός που μπορεί να εκμηδενιστεί ή να μείνει εντελώς χωρίς τη χάρη του Θεού. Ο Χριστός υποσχέθηκε ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής». Ακόμη και αν η πλειοψηφία της Ιεραρχίας φανεί ανάξια ή διολισθήσει σε πλάνη, η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού διατηρείται από το Άγιο Πνεύμα.
Η Εκκλησία έχει περάσει και στο παρελθόν από μεγάλες κρίσεις (όπως η Αρειανική έριδα, όπου η συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων υπέγραψε αλλοδοξίες). Ακόμη και τότε, όμως, η αλήθεια διαφυλάχθηκε όχι από τη διάλυση της θεσμικής συνέχειας, αλλά από ομολογητές (όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ή ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός) που κράτησαν τη συνοδική και πατερική παράδοση.
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Παράδοση, τα Μυστήρια δεν εξαρτώνται από την προσωπική αγιότητα ή ακόμη και από την ορθοφροσύνη του τελούντος επισκόπου ή ιερέα, εφόσον η Εκκλησία δεν τον έχει καθαιρέσει συνοδικά. Ο αγιασμός δίνεται από τον ίδιο τον Χριστό δια του Αγίου Πνεύματος. Η απόρριψη συλλήβδην της Ιερωσύνης οδηγεί σε προτεσταντικές αντιλήψεις περί αοράτου Εκκλησίας.
Ο Άγιος Ιωάννη Μαξίμοβιτς τονίζει πράγματι τη δυσκολία των εσχάτων και την τεράστια ευθύνη του καθενός μας να γνωρίζει την πίστη του μέσα από τα κείμενα των Αγίων Πατέρων. Ωστόσο, η πατερική παράδοση ποτέ δεν ερμήνευσε αυτή την επαγρύπνηση ως αυτοδικαίωση διάσπασης της Εκκλησίας ή ως αυτοανακήρυξη σε κριτή των πάντων χωρίς συνοδική αναφορά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ …

Μία αξιόλογη διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Η ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΙΕ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΑΒ ΣΥΝΟΔΟΥ (ΜΕΡΟΣ -Α)

 

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά

Με αφορμή το άρθρο «Η ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗ ΚΑΙ Ο ΙΕ΄ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ Α΄-Β΄ ΣΥΝΟΔΟΥ», (https://apotixisi.blogspot.com/2026/09/blog-post_95.html) πραγματοποιήθηκε μια ενδιαφέρουσα διαδικτυακή συζήτηση. Λόγω της μεγάλης έκτασης των σχολίων,οι αξιόλογες απόψεις των αναγνωστών δημοσιεύονται σε αυτοτελή άρθρα για ευκολώτερη ανα΄γμωση. Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους συμμετείχαν στην συζήτηση  με σοβαρότητα, εκφράζοντας την αγωνία τους για την αποτείχιση και συμβάλλοντας  στη διαλεύκανση των εκκλησιολογικών θεμάτων του ΙΕ΄ κανόνα.

Η συζήτηση ανέδειξε μια κρίσιμη εκκλησιολογική διαφωνία. Από τη μία πλευρά, η κανονική προσέγγιση θεωρεί ότι η ιερωσύνη των αιρετικών διατηρείται μέχρι τη συνοδική καθαίρεση, βλέποντας την αποτείχιση ως μέτρο αυτοπροστασίας. Από την άλλη, η ομολογιακή θέση υποστηρίζει ότι σε καιρό γενικής αιρέσεως οι κανόνες δικαιοδοσίας παρακάμπτονται αναγκαία, καθώς η καθαίρεση επέρχεται αυτόματα.

Παρά τις ακρότητες, ο διάλογος αυτός φωτίζει την αγωνία της ορθόδοξης συνείδησης να ισορροπήσει ανάμεσα στον στενό νομικισμό και την εκκλησιαστική αναρχία. Δείχνει πως κάθε γνήσια ομολογία οφείλει να πορεύεται με εκκλησιαστική τάξη και προοπτική συνοδικότητας. Άλλωστε, η ορθόδοξη αποτείχιση δεν εφαρμόζεται με συνθήματα και καταδικαστικά άρθρα. Αντίθετα, στηρίζεται πρωτίστως στην ενημέρωση και την κατήχηση. Μόνο έτσι ακολουθούμε τη γραμμή των Πατέρων και αποφεύγουμε τη δημιουργία ενός πρωτότυπου προτεσταντισμού με ορθόδοξο κάλυμμα. Στώμεν καλώς.

π.Δ.Α

 

ΑΝΩΝΥΜΟΣ .Πώς εντάσσεται στα παραπάνω η περίπτωση του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου; Απ' όσο γνωρίζω, ο Άγιος μετέβηκε στην Κωνσταντινούπολη όσο Επίσκοπος εκεί ήταν ο αρειανός, αλλά μη καταδικασμένος ακόμα, Δημόφιλος. Εκεί μετέτρεψε ένα σπίτι σε ναό της Αγίας Αναστασίας, όπου λειτουργούσε και κήρυττε χωρίς, φυσικά, την άδεια του οικείου επισκόπου Δημόφιλου.
Συμφωνώ, βέβαια, ότι χρειάζεται διάκριση και προσοχή, όμως δεν συμφωνώ με κάποιες γενικόλογες διατυπώσεις του κειμένου, όπως: "Η μετατροπή ενός ιδιωτικού χώρου σε ναό και η τέλεση μυστηρίων εν αγνοία του τοπικού Μητροπολίτη συνιστά κλασική περίπτωση παρασυναγωγής και αυθαίρετης δημιουργίας «ανεξάρτητου θυσιαστηρίου»" και "η αυθαίρετη ίδρυση παράλληλων ενοριών εντός ξένων επαρχιών δεν αποτελεί θεραπεία, αλλά βαρύ εκκλησιαστικό νόσημα (παρασυναγωγή ) που υπονομεύει θεμελιωδώς την ενότητα του Σώματος του Χριστού."

Αν ίσχυαν αυτά ανεξαρτήτως συνθηκών και αιρέσεως, τότε θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε και περιπτώσεις όπως του Αγίου Γρηγορίου ως παρασυναγωγές.

fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com

Ο Άγιος Γρηγόριος βρέθηκε αρχικά, τιμητικά και μόνο, επίσκοπος της μικρής κωμόπολης Σασίμων στην Καππαδοκία. Στην πράξη, ωστόσο, δεν λειτούργησε ποτέ αυτόνομα εκεί, καθώς αναγκάστηκε να συνδράμει ουσιαστικά τον ηλικιωμένο πατέρα του στη γειτονική επισκοπή της Ναζιανζού. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 374 μ.Χ., ο Γρηγόριος επέλεξε να αποσυρθεί εντελώς από τα διοικητικά αξιώματα και τα εκκλησιαστικά αξιώματα, στρεφόμενος σε έναν αυστηρά μοναστικό και ασκητικό βίο στη Σελεύκεια της Ισαυρίας. Η απομόνωσή του διακόπηκε το 379 μ.Χ., όταν κλήθηκε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη. Η μετάβασή του αυτή δεν είχε τον χαρακτήρα μιας απλής επίσκεψης· ο Γρηγόριος ανέλαβε το τιτάνιο έργο να ποιμάνει την ορθόδοξη κοινότητα της πρωτεύουσας της αυτοκρατορίας, η οποία βρισκόταν τότε σε κατάσταση πνευματικής ερήμωσης εξαιτίας των θρησκευτικών συγκρούσεων και της επικράτησης των αιρέσεων. Η ανάληψη αυτής της αποστολής συνοδεύτηκε από σοβαρά κανονικά ζητήματα. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη και τους κανόνες, ένας επίσκοπος δεν επιτρεπόταν να εγκαταλείπει αυθαίρετα την επαρχία του (εν προκειμένω τα Σάσσιμα) για να μετακινηθεί σε άλλη. Ωστόσο, η κρισιμότητα της κατάστασης στην Κωνσταντινούπολη, και ειδικότερα η απειλή της τρομερής αίρεσης του Αρειανισμού, οδήγησαν τη Σύνοδο στην αντιμετώπιση του θέματος μέσω της εκκλησιαστικής «οικονομίας» (δηλαδή μιας κανονικής παρέκκλισης για λόγους υπέρτερης πνευματικής ανάγκης). Η ανώτατη θεσμική επιβεβαίωση της παρουσίας του στον θρόνο ήρθε αργότερα, το 381 μ.Χ., κατά τη διάρκεια της Β' Οικουμενικής Σύνοδος που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, αναγνωρίστηκε επίσημα ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Παρ' όλα αυτά, λίγο αργότερα ο Γρηγόριος οδηγήθηκε σε παραίτηση από το αξίωμα, θέτοντας ως ύψιστη προτεραιότητα την αποκατάσταση της ειρήνης στην Εκκλησία. Επομένως μια περίπτωση ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ δεν την κάνουμε ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
Όσον αφορά την διατύπωση του κειμένου «"Η μετατροπή ενός ιδιωτικού χώρου σε ναό και η τέλεση μυστηρίων εν αγνοία του τοπικού Μητροπολίτη συνιστά κλασική περίπτωση παρασυναγωγής και αυθαίρετης δημιουργίας «ανεξάρτητου θυσιαστηρίου»" και "η αυθαίρετη ίδρυση παράλληλων ενοριών εντός ξένων επαρχιών δεν αποτελεί θεραπεία, αλλά βαρύ εκκλησιαστικό νόσημα (παρασυναγωγή ) που υπονομεύει θεμελιωδώς την ενότητα του Σώματος του Χριστού», αυτό ισχύει δυστυχώς αν ο Μητροπολίτης ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΘΑΙΡΕΘΕΙ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ. Και ο χαρακτηρισμός ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗ ερμηνεύεται με βάση τους κανόνες που ισχύουν ακόμα και σε περίοδο που ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΙΡΕΣΗ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΗΡΥΧΘΕΙ ΕΠΙΣΗΜΑ) ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ και υπάρχει ΠΟΙΜΝΙΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ.

Η Οικονομία ως Έκτακτη Εξαίρεση και Όχι ως Διαρκής Κανόνας
------------------------------------------------------------------
Η εκκλησιαστική οικονομία ορίζεται ως προσωρινή, υπολογισμένη και περιπτωσιακή υποστολή της ακρίβειας των κανόνων («πρόσκαιρος ὑποστολὴ / συγκατάβασις») από τα αρμόδια συνοδικά όργανα για τη θεραπεία μιας εκτάκτου ανάγκης.
Όταν μια κατ' οικονομία παρέκκλιση επιχειρείται να επιβληθεί ως μόνιμο δίκαιο ή γενικός κανόνας, καταλύεται η εκκλησιαστική πειθαρχία και ακυρώνεται η ίδια η έννοια της κανονικής ακρίβειας.
Συνεπώς, η έκτακτη μετάβαση και ποιμαντορία του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου στην Κωνσταντινούπολη —η οποία αναγνωρίστηκε συνοδικά λόγω της ολέθριας έξαρσης του Αρειανισμού— αποτελεί πράξη οικονομίας και δεν μπορεί να μετατραπεί σε γενικό κανόνα για αυθαίρετες μετακινήσεις ή εισπηδήσεις σε ξένες επαρχίες.

ΤΟΥΤΟ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ… ΕΙΔΗΣΗ!

 

 

Μέσα σε αυτόν το σκοτεινιασµένο οικονοµικό ορίζοντα που τον βιώνουµε όλοι µας και τον χρεωνόµαστε όλοι µας. τα οικονοµικά έχουν γίνει βίος αβίωτος, αναδύονται καθηµερινά είτε από τις άδειες τσέπες, είτε από πακτωλό καταγεµάτο ακόρεστο και ανικανοποίητο.

Το κράτος µε συνεχείς παρεµβάσεις για πάταξη της φοροδιαφυγής και δίκαιη κατανοµή του πλούτου έχει εφαρµόσει δεκάδες νόµους, για να συλλαµβάνει τον κάθε κατεργάρη που θα προσπαθήσει να νοσφιστή παρανοµία.

Καθηµερινά ακούµε από τα ανοιχτά παράθυρα της ενηµέρωσης ότι νέους νόµους ψηφίζουν για κάθε τοµέα και κάθε περίπτωση. Με την εφαρµογή  pos στα καταστήµατα, ταξί, λαϊκές αγορές… µας είπαν ότι αυξήθηκαν τα έσοδα του κράτους, αλλά το χρέος αυξάνει µε ταχείς ρυθµούς από 403,8 δισ. που ήταν το 2023, τον Ιούνιο του 2026 έφθασε 406,1 δισ. ευρώ.

Επέβαλαν, για να µην µπορεί να γίνει καµία λαµογιά, την ηλεκτρονική τιµολόγηση, ψηφιοποίηση συναλλαγών, σταδιακά το ψηφιακό Μητρώο Πελατών, σε ποσοστό οι ηλεκτρονικές συναλλαγές κ.ά.

Μετά απ’ όλα αυτά διαβάσαµε στα µέσα Αυγούστου και τούτο το παράδοξο. Η µεγαλύτερη εταιρία ηλεκτρικών ειδών στην Ελλάδα “Κωτσόβολος” νέος τίτλος «Next Gen Retail Services» µε ένα κύκλο εργασιών το 2025 753,6 εκατ. Ευρώ µε κέρδη προ φόρων 1,06 εκατ. Ευρώ και καθαρά κέρδη 16 χιλιάδες ευρώ.

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΠΛΑ ΧΑΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

 

 

Η Ιντερπόλ είχε προειδοποιήσει από το 2022 ότι όπλα που διατίθενται στην Ουκρανία, µπορεί να καταλήγουν στα χέρια του οργανωµένου εγκλήµατος.

Την ίδια ανησυχία είχε εκφράσει η Europol (Ευρωπαϊκή αστυνοµία) και η Eurojust (Ευρωπαϊκή ανακριτική αστυνοµία).

Το ιταλικό περιοδικό Notizic Geopolitiche (Γεωπολιτικά Νέα) είχε αποκαλύψει µια διαφήµιση στη darknet ότι πωλείται ένας αντιαρµατικός πύραυλος Javelin ATGM αντί 20.000 δολαρίων που οι ΗΠΑ έχουν προµηθεύσει τις Ουκρανικές δυνάµεις. Αυτό δηµιούργησε µεγάλη ανησυχία για τις προµήθειες της Ευρώπης στο Κίεβο.

Η µεγάλη Ιταλική εφηµερίδα Fatto Quotidiano δηµοσίευσε ότι από τις αρχές του 2022 έως τα τέλη Ιουλίου 2026 έχουν χαθεί ή κλαπεί στην Ουκρανία 750.465 όπλα, χωρίς να µπορούν να προσδιορίσουν πώς και γιατί. Σηµειώνουν ότι ο αριθµός αυτός δε σηµαίνει ότι όλα κατέληξαν στη µαύρη αγορά, διότι µπορεί µέρος αυτών να έχει καταστραφεί, να έχει εγκαταλειφθεί στο πεδίο της µάχης ή να έχει καταχωρηθεί ελλιπώς.

Ἡ θέση τοῦ Σταυροῦ στό ἱερό Βῆμα.( Παναγιώτη Ἰ. Σκαλτσῆ, Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.).(Άλλη μια απάντηση στους διαδικτυακούς διαστρεβλωτές των θέσεών μας)

 

Δημοσιεύουμε τη μελέτη του καθηγητή Λειτουργικής του ΑΠΘ, π. Σκαλτσή, με τίτλο «Η Θέση του Σταυρού στο Ιερό Βήμα». Αυτή η μελέτη αποτελεί μια αμείλικτη απάντηση στους θλιβερούς διαστρεβλωτές που προσπάθησαν να πολεμήσουν τις θέσεις μας στο προηγούμενο άρθρο μας (διαβάστε το εδώ). Όσοι βιάστηκαν να φορέσουν το μανδύα του «σύγχρονου αντι-οικουμενιστή λειτουργιολόγου» αποδείχθηκαν απλώς κατώτεροι των περιστάσεων, εκτεθειμένοι από την ίδια τους την εμπάθεια. Η αλήθεια δεν φιμώνεται από κραυγές και αβάσιμες επιθέσεις.Ας αναμετρηθούν οι διαστρεβλωτές τώρα με την επιστημονική εγκυρότητα του καθηγητή.Η μελέτη δημοσιεύτηκε σε τρία μέρη το 2025 στα τεύχη 1,2 και 3 του περιοδικοΎ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ π. Δ. Α.

 

 

α) Ἡ ἑορτολογική τιμή τοῦ Σταυροῦ

Ὁ τίμιος Σταυρός ἀποτελεῖ τήν ὡραιότητα καί τό καύχημα τῆς Ἐκκλησίας, τόν φύλακα τῶν πιστῶν καί τό κραταίωμα τοῦ σύμπαντος κόσμου, τό ξύλο τῆς ζωῆς καί τῆς βασιλείας τό σύμβολο Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι ἡ τιμή πού ἀποδόθηκε στόν Σταυρό στά Ἱεροσόλυμα ἀπό τόν 4ο μ.Χ. αἰ., μετά τήν ἀνεύρεσή του, διαδόθηκε σέ Ἀνατολή καί Δύση κατά τούς ἀμέσως ἑπόμενους αἰῶνες. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τήν, σύμφωνα μέ τήν Αἰθερία καί τό Ἀρμενικό Ἀναγνωσματάριο (4ος-5ος αἰ.)  προσκύνηση τοῦ τιμίου Σταυροῦ κατά τήν Μεγάλη Παρασκευή. Ἡ πράξη αὐτή στήν Κωνσταντινούπολη ἐξελίχθηκε ἀπό τόν 7ο αἰ. στή γνωστή ἑορτή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ τῶν Νηστειῶν)

Τό δεύτερο παράδειγμα ἀφορᾶ τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ, ἑορτή τοῦ θανάτου καί τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Ἡ ἑορτή αὐτή μαρτυρεῖται στά Ἱεροσόλυμα ἀπό τόν 5ο αἰ. καί συνδέεται μέ τήν εὕρεση τοῦ Σταυροῦ καί τήν ἀνάμνηση τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως πού ἔγιναν στίς 13 Σεπτεμβρίου τοῦ ἔτους 335. Τήν ἑπομένη τῶν ἐγκαινίων ὕψωναν τόν Σταυρό, πού πρόσφατα εἶχε ἀνευρεθεῖ, γιά νά τόν δεῖ τό ἐκκλησίασμα. Τά ἐγκαίνια μέ τόν καιρό ὑποβαθμίστηκαν καί ἀναδείχθηκε ἡ Ὕψωση, ἡ ὁποία ἀπό τόν 7ο αἰ. καθιερώθηκε σέ ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία ὡς ἡ ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ τιμίου Σταυροῦ τήν 14η τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου.

---

β) Ὁ Σταυρός ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος (γενική παρουσίαση)

Χωρίς ἀμφιβολία λοιπόν οἱ ρίζες τῆς ἑορτολογικῆς τιμῆς τοῦ Σταυροῦ βρίσκονται στά Ἱεροσόλυμα. Τά ἐκεῖ ἀπό τόν 4ο-5ο αἰ. λατρευτικά γεγονότα, ἀλλά καί οἱ περιπέτειες τοῦ Σταυροῦ, ὅπως εἶναι ἡ ἀπαγωγή του ἀπό τούς Πέρσες καί ἡ ἐπανάκτησή του ἀπό τόν Ἡράκλειο (631), καθώς ἐπίσης καί ἡ διάδοση τεμαχίων τοῦ τιμίου ξύλου στίς Ἐκκλησίες συνέτειναν στήν περαιτέρω λειτουργική τιμή καί ἀνάδειξή του. Δέν εἶναι τυχαῖο τό ὅτι στίς πηγές γίνεται λόγος γιά «ζωοποιά ξύλα», τά ὁποῖα διαμοιράζονταν. Ὁ Σταυρός ἐκφράστηκε μέ σύμβολα, ὑμνήθηκε ἀπό σπουδαίους ὑμνογράφους καί ἀπεικονίσθηκε ἀπό ἐξέχοντες ἁγιογράφους ἐντός καί ἐκτός τῶν ἐκκλησιῶν.

Ἐντός τῶν ἱερῶν Ναῶν τόν τίμιο Σταυρό τόν βρίσκουμε στόν χῶρο ὅπου ἀπεικονίζεται τό δωδεκάορτο, στήν κορυφή τοῦ εἰκονοστασίου ὅπου τά λεγόμενα «λυπηρά», στά προσκυνητάρια ὅπου τοποθετεῖται ὅταν χρειάζεται εἰκόνα φορητή ἀπό τό δωδεκάορτο τοῦ τέμπλου, στόν νάρθηκα, στόν τροῦλο κ.ἀ. Ἐξέχουσα θέση ἐπίσης ὁ Σταυρός κατέχει ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Ἐκτός τοῦ ὅτι ἀπεικονίζεται σέ ὅλα τά ἄμφια τῆς Τραπέζης, τῆς Προσκομιδῆς καί τῶν ἱερέων, ὁ Σταυρός ὑπῆρχε πάντα μέ διάφορες μορφές τόσο ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα, ὅσο καί πίσω ἀπό αὐτήν, ἀκόμη καί στήν κόγχη.

Ὁ Σταυρός ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα

Ἐπάνω στήν ἁγία Τράπεζα καί πλησίον τοῦ Εὐαγγελίου βρίσκεται ὁ Σταυρός εὐλογίας, χωρίς βάση, μέ τόν ὁποῖο εὐλογεῖ ὁ ἀρχιερεύς τόν λαό στίς διάφορες ἀκολουθίες. Στήν ἁγία Τράπεζα ἐπίσης ἤ στό σκευοφυλάκιο βρίσκεται καί ὁ Σταυρός μέ βάση, σέ ἀργυρό πλαίσιο, ἔχοντας ἀπό τή μία πλευρά τή σταύρωση καί ἀπό τήν ἄλλη τή βάπτιση. Μέ τόν Σταυρό αὐτό τελοῦνται οἱ ἁγιασμοί. Αὐτός ὁ τύπος Σταυροῦ ἀξιοποιεῖται κατά τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως (14 Σεπτεμβρίου) καί τῆς Σταυροπροσκυνήσεως

Ὁ Σταυρός στό κιβώριο

Στήν κορυφή τοῦ κιβωρίου, πού εἶναι γνωστό ἀπό τόν 4ο μ.Χ. αἰ. καί ἐκφράζει τόν τόπο ὅπου σταυρώθηκε ὁ Χριστός ὑπάρχει σφαῖρα μέ Σταυρό.

Στά ὡς ἄνω παραδείγματα ἀναφέρεται προφανῶς ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὅταν γράφει· «οὐδὲ γὰρ οὕτω στέφανος βασιλικὸς καλλωπίζει κεφαλήν, ὡς Σταυρὸς παντὸς κόσμου τιμιώτερος ὤν… Οὗτος ἐν τῇ ἱερᾷ τραπέζῃ, οὗτος ἐν ταῖς τῶν ἱερέων χειροτονίαις, οὗτος πάλιν μετὰ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τὸν μυστικὸν δεῖπνον διαλάμπει… τοῦ θανάτου τοῦ ἐπαράτου τούτου τὸ σύμβολον ἅπασι ποθεινόν, περισπούδαστον, εἰ μὴ μεγάλη τοῦ σταυρωθέντος ἡ δύναμις;».

 

γ) Ὁ Σταυρός στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος — μαρτυρίες ἐκκλησιῶν

Στην ἱστορία τοῦ Χριστιανικοῦ Ναοῦ, σέ Ἀνατολή καί Δύση, μαρτυρεῖται ἡ ὕπαρξη σταυροῦ στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος, ὄχι μόνο κατά τή διάρκεια τῆς εἰκονομαχίας, ἀλλά καί πρίν καί μετά ἀπό αὐτήν. Ἀπό ἐπίδραση πάλι ἱεροσολυμητική ὁ μεγάλος ἀναμνηστικός διάλιθος χρυσός σταυρός (ὕψους 2 μ. περίπου) πού στίς ἀρχές τοῦ 5ου αἰ. εἶχε ὑψωθεῖ στόν βράχο τοῦ Γολγοθᾶ ἀπό τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ ἐπέδρασε στήν εἰκονογραφία καί στή δημιουργία ἀνάλογων διαστάσεων σταυροῦ στά παλαιοχριστιανικά μνημεῖα.

Σύμφωνα μέ σχετικές ἔρευνες μέχρι τόν 8ο αἰ. στίς κόγχες τῶν ἱερῶν Ναῶν, πίσω ἀπό τό θυσιαστήριο, ὑπῆρχε σταυρός ἀπεικονισμένος συνήθως σέ ψηφιδωτό ἐπί τῆς κόγχης, εἴτε σέ θέση πού νά μετακινεῖται. «Ἡ δὲ κόγχη τοῦ θυσιαστηρίου –σημειώνει ὁ ἅγ. Γερμανός ΚΠόλεως– ἡ μετάθεσις ἐστι τοῦ σταυροῦ». Μετατίθεται, δηλαδή τοποθετεῖται ἐκεῖ ὁ σταυρός, προφανῶς γιά νά φαίνεται, «Ἰδού, γράφει ὁ μακαριστός καθηγητής Κωνσταντῖνος Καλοκύρης, ἡ ἀρχή τῆς κατόπιν παράδοσης νά τοποθετεῖται μέγας σταυρός μέ τόν ἐσταυρωμένο σέ αὐτή τήν κόγχη τῶν ἐκκλησιῶν».

Παραδείγματα ἐκκλησιῶν

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αὐτῆς τῆς παλαιᾶς παράδοσης, τῆς τοποθέτησης δηλαδή σταυροῦ, μεγάλου ἤ μικροῦ, στό κέντρο τῆς κόγχης τοῦ ἱεροῦ Βήματος ἤ τῆς σέ ψηφιδωτό ἀπεικόνισής του στήν ἁψῖδα (κόγχη) ἔχουμε τόσο στή Δύση, ὅσο καί στήν Ἀνατολή.

Στή Δύση:

• Ἡ βασιλική τῆς Ἁγ. Πουδεντιανῆς τῆς Ρώμης (μέσα 5ου μ.Χ. αἰ.)
• Τό Ἀρχιεπισκοπικό Παρεκκλήσιο στή Ραβέννα (ἀρχές 6ου αἰ.)
• Ἡ βασιλική τοῦ Ἁγ. Ἀπολλιναρίου in Classe τῆς Ραβέννας (μέσα 6ου αἰ.)
• Ὁ Ναός τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου Λατερανοῦ στή Ρώμη (7ος αἰ.)

Στήν Ἀνατολή: ὑπάρχει πληθώρα μαρτυριῶν περί τοῦ σταυροῦ στήν κόγχη ἤ καί σέ ἄλλα σημεῖα τοῦ ἱεροῦ Βήματος:

• Ὁ Ἅγ. Γεώργιος Ροτόντα στή Θεσσαλονίκη (5ος αἰ.), ὅπου στήν ἁψῖδα ὑπάρχει σταυρός σέ μωσαϊκό
• Ὁ Ναός τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας (7ος αἰ.)
• Ἡ ἐκκλησία Ἁγ. Βασιλείου στή Σινασσό τῆς Καππαδοκίας (8ος-9ος αἰ.)
• Ἄλλοι ναοί καί παρεκκλήσια 9ου-11ου αἰ. στήν ἴδια περιοχή, μέ τόν σταυρό διαφόρων μεγεθῶν σέ τοιχογραφία στήν ἁψῖδα
• Ὁ ψηφιδωτός σταυρός στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος τῆς Ἁγ. Σοφίας Θεσσαλονίκης (8ος αἰ.)
• Ἡ σχετική τοιχογραφία στή Λευκή Μονή, Sohag στήν Αἴγυπτο (13ος αἰ.)

Ὁ σταυρός δεξιά τοῦ ἱεροῦ Βήματος — μαρτυρίες ἀπό Κύπρο

Ὑπάρχουν μαρτυρίες ὅτι ὁ σταυρός ἐκτός ἀπό τήν κόγχη βρισκόταν καί σέ κάποιο σημεῖο στά δεξιά τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Ὁ σταυρός αὐτός μεταφερόταν στό κέντρο τοῦ Ναοῦ γιά τή σχετική τελετή κατά τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (14 Σεπτεμβρίου) καί τήν Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως.

• Ἀνάλογη περίπτωση ὑπάρχει στό Ναό Τιμίου Σταυροῦ στό Πελένδρι τῆς Κύπρου.
• Στήν Ἐγκλείστρα τοῦ Ἁγ. Νεοφύτου στήν Πάφο ὑπῆρχε ξύλινος σταυρός σέ ειδική ξύλινη βάση ἐπάνω στήν Ἁγία Τράπεζα, πού χρησιμοποιεῖτο μᾶλλον ὡς λειψανοθήκη.
• Στήν Κύπρο ἰδιαίτερα δέν ἦταν ἄγνωστοι οἱ σταυροί οἱ ὁποῖοι χρησίμευαν ὡς λειψανοθῆκες ἤ ἀρτοφόρια. Λόγῳ τῆς τεχνοτροπίας των μάλιστα διατυπώθηκε ἡ ἄποψη περί λατινογενοῦς ἐπίδρασης κατά τήν περίοδο τῆς φραγκοκρατίας στήν Κύπρο (1192-1489).

Ἡ Ἁγ. Σοφία Κωνσταντινουπόλεως

Ἀφήσαμε τελευταῖο τό λαμπρό παράδειγμα τῆς Ἁγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως. Σύμφωνα μέ τό τυπικό τῆς Βασιλείου Τάξεως, ἔργο τοῦ Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου, ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος τοῦ περίφημου αὐτοῦ Ναοῦ ὑπῆρχαν δύο μεγάλοι ἀναμνηστικοί σταυροί:

• Ὁ πρῶτος, περίπου 2 μ. ὕψος, βρισκόταν στήν κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος· «εἰς τὸ κικλὶν ἐν ᾧ ἵδρυται ἡ διάχρυσος ἁγία Σταύρωσις». Ἦταν διακοσμημένος μέ μαργαριτάρια καί πολύτιμους λίθους καί ἡ ἀκριβής θέση του ἦταν πίσω ἀπό τήν ἁγία τράπεζα καί μπροστά ἀπό τόν θρόνο τοῦ Πατριάρχου στό σύνθρονο.
• Ὁ δεύτερος, πού ἔφερε τά σύμβολα τοῦ πάθους τοῦ Κυρίου (σπόγγο, λόγχη κ.λπ.), βρισκόταν στό σκευοφυλάκιο.

Οἱ ὡς ἄνω δύο πολύτιμοι σταυροί, ἐκτός ἀπό τήν σπουδαιότητά των στόν χῶρο τῆς χριστιανικῆς τέχνης, ἦταν συνδεδεμένοι καί μέ τίς ἐπίσημες αὐτοκρατορικές τελετές. Τή μαρτυρία αὐτή καί συνάμα λαμπρή παράδοση τῆς ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως μνημονεύει, ὡς Κωνσταντινουπολίτης, καί ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης· «Διὸ καὶ ὄπισθεν τοῦ θυσιαστηρίου αὐτοῦ ἐξ ἀνατολῶν τὸ εὐλογημένον ὄργανον τῆς θυσίας ὁ θεῖος ἵσταται σταυρός, τετραμερὴς ὢν διὰ τὸν ἐν αὐτῷ προσπαγέντα, τά τε ἄνω καὶ κάτω καὶ τὰ σύμπαντα πεποιηκότα τε καὶ συνέχοντα».

 

δ) Ὁ σταυρός τῶν λιτανειῶν καί ὁ «ἐσταυρωμένος»

Στή συνέχεια θά σχολιάσουμε δύο ἀκόμη παραδείγματα σταυρῶν πού ὑπάρχουν ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος. Πρόκειται γιά τόν σταυρό τῶν λιτανειῶν, μικροῦ ἤ μεγάλου σχήματος, καί δεύτερον γιά τόν «ἐσταυρωμένο» πού λιτανεύεται τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ πέμπτου εὐαγγελίου.

Ὁ σταυρός τῶν λιτανειῶν

Ὁ σταυρός λιτανείας βρίσκεται συνήθως μέ τά ἑξαπτέρυγα (παλαιά ριπίδια) πίσω ἀπό τήν ἁγία τράπεζα, ἤ ἐπί τῆς ἁγίας τραπέζης σέ εἰδική θήκη, πάλι ἀνάμεσα στά ἑξαπτέρυγα, ἤ στό σκευοφυλάκιο. Ἡ χρήση του εἶναι συνδεδεμένη μέ τή μεγάλη εἴσοδο στή θεία Λειτουργία, μέ λιτανικές πομπές σέ μνῆμες ἁγίων καί ἄλλες ἑορτές, καθώς ἐπίσης καί μέ πομπές εὐχαριστίας γιά τή σωτηρία τῆς πόλης ἤ ἀπομάκρυνσης τοῦ κινδύνου ἐπιδημίας.

Ὁ ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης περιγράφοντας τήν τάξη τοῦ ἀσματικοῦ ὄρθρου τῶν Κυριακῶν ἀλλά καί τῶν καθημερινῶν μιλᾶ γιά τόν τίμιο σταυρό τῶν λιτανειῶν, τόν «ὄπισθεν ἱστάμενον τοῦ ἱεροῦ θυσιαστηρίου». Τόν σταυρό αὐτό, πού φέρει μάλιστα τρία ἀναμμένα κεριά, τόν παραλαμβάνει ὁ ἱερέας ἀπό τό ἱερό Βῆμα, τόν μεταφέρει στόν νάρθηκα καί ἀπό ἐκεῖ, μέ τή συμμετοχή ὅλων τῶν πιστῶν, τόν λιτανεύει στόν Ναό «μετὰ λαμπρότητος».

Ἀναφερόμενος στήν ἀσματική αὐτή ἀκολουθία ὁ ἅγιος Συμεών βρίσκει τήν εὐκαιρία νά ἐκφρασθεῖ θεολογικά περί τοῦ σταυροῦ καί νά τονίσει τήν ἄμεση σχέση του μέ τήν ἀνάσταση ἀλλά καί τήν πρός τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ πορεία τοῦ ἀνθρώπου· «διὰ τοῦ σταυροῦ, γράφει, ἡ γνῶσις τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ δόξα πεφανέρωται».

Ὁ σταυρός ἐπίσης δέν περιορίζεται μόνο στόν θάνατο καί τό πάθος τοῦ Κυρίου, ἀλλά μαρτυρεῖ καί τήν ἔγερση τοῦ Σωτῆρος «καὶ τὸ τῆς Τριάδος κήρυγμα διὰ τῶν ἀναπτομένων ἐν αὐτῷ τριῶν φώτων». Ἡ ἐσταυρωμένη δέ ζωή καί ἅγια πολιτεία τοῦ Κυρίου ἔδειξε ὅτι ἡ μετά τοῦ σταυροῦ ζωή εἶναι αὐτή πού μᾶς φέρνει κοντά στήν οὐράνια πύλη καί τήν ἀγγελική πολιτεία, τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ δηλαδή.

Ὁ συμβολισμός ἄλλωστε τῆς μετά τοῦ σταυροῦ εἰσόδου ἀπό τόν νάρθηκα στόν κεντρικό Ναό κατά τήν ἀκολουθία τοῦ ἀσματικοῦ ὄρθρου συνδέεται ἄμεσα μέ τό ὡς ἄνω ἐσχατολογικό μήνυμα· «διὰ τοῦτο καὶ ἔξωθεν τοῦ Ναοῦ ὁ σταυρὸς αὐτοῦ φέρεται· ἵνα ὡς παθόντος αὐτοῦ καὶ θλιβέντος ἔξωθεν διὰ τὸν ἔσωθεν τῆς Ἐδέμ πειρασθέντα τε καὶ νενικημένον καὶ τεθανατωμένον Ἀδὰμ καὶ ἐξωθέντα αὐτῆς, ἡμεῖς ἔνδον εἰσέλθωμεν διὰ τοῦ παθόντος ἔξωθεν τῆς Ἱερουσαλὴμ Ἰησοῦ, καὶ σὺν αὐτῷ ὡς βασιλεῖ τῶν οὐρανῶν εἰς τὸν οὐρανὸν συνανέλθωμεν».

Ὁ «ἐσταυρωμένος» τῆς Μεγάλης Πέμπτης

Ἡ περίπτωση τοῦ ὄπισθεν τῆς ἁγίας τραπέζης ἱσταμένου «ἐσταυρωμένου» χρήζει ἰδιαίτερης προσοχῆς καί μελέτης. Σύμφωνα μέ ὅσα ἀναφέρθηκαν ἕως τώρα ἔγινε σαφές ὅτι στό ἱερό Βῆμα καί δή στήν ἁγία τράπεζα, πάνω καί πίσω ἀπό αὐτήν, ὑπῆρχε πάντοτε σταυρός σέ διάφορες μορφές. Ὁ «ἐσταυρωμένος» μέ τό σῶμα τοῦ νεκροῦ Χριστοῦ προσηλωμένο στόν εὐμεγέθη ξύλινο σταυρό εἶναι ἕνα ἀκόμη παράδειγμα σταυροῦ ἐντός τοῦ ἱεροῦ Βήματος.

“ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ’’ Η ΕΛΛΔΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΣΠΙΤΙ ΔΙΧΩΣ ΠΟΡΤΕΣ & ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΒΛΕΠΕΤΕ…! ΔΕΝ ΤΑΚΟΥΤΕ…!

 

«Το της πόλεως όλης ήθος οµοιούται τοις άρχουσι» (ισοκράτης)

 

 

Ο Ελληνικός λαός που σας ψηφίζει και κάθεστε στα έδρανα του ναού της Δηµοκρατίας, στη Βουλή, αισθάνεται απογοητευµένος και προδοµένος παρακολουθώντας τα έδρανα της Βουλής να είναι πάντα άδεια. 

      Παίζεται µέσα στη Βουλή µεταξύ σας ένα µατς εντυπώσεων, καυγαδίζοντας και φωνασκώντας. Αντί να ενωθείτε και να αντιτάξετε το εθνικό µας συµφέρον µπροστά στη λαίλαπα που έρχεται, εσείς φωνάζετε, δηµιουργείτε εντάσεις, ρίχνετε ευθύνες ο ένας στον άλλο, χλευάζεστε, ειρωνεύεστε, για να αποσπάσετε τα χειροκροτήµατα των δικών σας ζώντας την αυταπάτη ότι κερδίσατε τις εντυπώσεις… Τόσο πολύ έχει χαθεί πλέον το ήθος και ο γνήσιος ρητορικός και χαρισµατικός πολιτικός λόγος;

 Ο λαός συνήθισε να σας ονοµάζει “πατέρες του Έθνους”, ή ακριβέστερα, σεις τον πείσατε να σας τιµάει µ’ αυτήν την προσφώνηση.

       Όµως, αυτή την κρίσιµη στιγµή, δε µοιάζετε καθόλου για πατέρες. Δε διαθέτετε τη νηφαλιότητα ώριµων ανδρών και τη ζεστή καρδιά των πατέρων.

 Σας ρωτάω µε αγανάκτηση και περιµένω να δώσετε απάντηση σε µένα και σ’ όλους τους ψηφοφόρους σας.

 Πώς τα καταφέρατε, “πατέρες του Έθνους”, οι ξένοι να νοµοθετούν για µας, χωρίς εµάς; Αυτοί ν’ αποφασίζουν κι εσείς να εκτελείτε χωρίς συζήτηση; Να φορτώνετε µε πίκρα και απογοήτευση τον υπερήφανο λαό, να τον ταπεινώνει η αυθαιρεσία και πονηρή προγραµµατισµένη σκοπιµότητα των αδίστακτων δυναστών.

        Δέκα έξι χρόνια προσπαθείτε να µας πείσετε ότι είστε οι σωτήρες µας και πως, µε λίγη υποµονή ακόµα, θα βγούµε από την κρίση και την ύφεση.       

       Αναλογισθήκατε για πόσο ακόµη θα ανεχόµαστε τους πειραµατισµούς σας; Όλοι είστε ίδιοι. Δεν έχει σηµασία το χρώµα της σηµαίας σας. Δεν έχετε αφήσει τίποτα όρθιο. Βάλατε τσεκούρι στους µισθούς και τις συντάξεις· η περίθαλψη έχει καταρρεύσει και η αγορά χωρίς έλεγχο υφίσταται τις συνεχείς ανατιµήσεις. 

       Υποσχεθήκατε ότι µε ένα Νόµο και Άρθρο θα καταργούσατε τα µνηµόνια.

       Μας στύψατε, µας ξεζουµίσατε, µας φορολογήσατε ακόµα και τον αέρα που αναπνέουµε. Τσαλαπατήσατε την αξιοπρέπειά µας, κοιτάς στα µάτια τα παιδιά σου µε απόγνωση, όταν σου ζητούν τα αυτονόητα και περιµένεις τους γονείς σου να σε βοηθήσουν, ενώ έπρεπε, εσύ να τους βοηθάς. Στείλατε αξιοπρεπείς ανθρώπους  στα συσσίτια (στην καλύτερη περίπτωση), γιατί κάποιες χιλιάδες τους στείλατε στον άλλο κόσµο και άλλοι τόσοι που αυτοκτόνησαν,  κλέψατε το χαµόγελο! Καταδικάσατε σε ένδεια ανθρώπους νοικοκύρηδες που ζούσαν, πριν λίγο, µια ζωή αξιοπρεπή. Παρακαλούµε να µην αρρωστήσει κάποιος από την οικογένεια, γιατί δε θα µπορούµε να αντιµετωπίσουµε τα έξοδα. Αρπάζουν τα σπίτια ακόµα και για 500 ευρώ (εφ. Πρώτο Θέµα) Μας φέρατε το νέο φρούτο ως µοντέλο ανάπτυξης, τα Funds, είναι διαρρήκτες µε νοµιµότητα, καλύπτετε τις κακουργηµατικές τους  πράξεις κάτω από κάποια λεπτοµερειακή διάταξη και παρουσιάζονται όχι σαν παραβάτες του Νόµου, αλλά σαν προστάτες και επενδυτές. ξεσπιτώνετε τους φτωχούς βιοπαλαιστές, τους πολύτεκνους. Ψηφίσατε το ηλεκτρονικό πλειστηριασµό, για τους παίρνετε πιο εύκολα τα Σπίτια, έχουν προγραµµατιστεί µόνο για φέτος (2026) να τους αρπάξετε 404.260 κατοικίες. Στα µουλωχτά η δηµόσια και ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων πάει σε εξωχώρια συµφέροντα. Κάτοχοι;   Τούρκοι, Κινέζοι Σκοπιανοί, Εβραίοι, Αλβανοί, Άραβες και υπό το καθεστώς Airbnb.  

 Λιώνετε τους µικρούς και στηλώνετε τους µεγάλους. Τώρα αποδεικνύεται ότι είχαν πολύ δίκαιο εκείνοι που υποστήριζαν ότι όλα ήταν µεθοδευµένα. Ο στόχος ήταν να κλείσουν οι µικρές επιχειρήσεις και τα µαγαζιά, – είναι πάρα πολλά αυτά που έλεγε και σεις τα εφαρµόζετε το Κουαρτέτο (τρόικα – θεσµοί) –. Όλοι δουλεύουν για τους µεγάλους, για να περιέλθει ο τζίρος σε εµπορικά κέντρα. να κλείσουν τα εργοστάσια και να αγοράζουµε τα προϊόντα τους Καταστρέφετε τον πρωτογενή τοµέα (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία..) και φέρατε τη Μερκοσούρ, για να τρώει ο κόσµος τα δηλητήρια.

 Σας ρωτάµε και περιµένουµε απάντηση.

      Έχετε το µέτωπό σας καθαρό; Κι αν ναι, έχετε το θάρρος, να κάνετε µια και µόνο γενναία πράξη; Ποια; Να µιλήσετε ανοιχτά και σταράτα στο λαό. Σταµατήστε να µας παρουσιάζεται το ψέµα ως αλήθεια. Σταµατήστε να µας χρυσώνετε το βούρκο. Σταµατήστε να µας παραπλανάτε. Στο χέρι σας είναι. Εσείς νοµοθετείτε, γι’ αυτό ψηφίστε νόµο αλλά να «εφαρµοστεί κατά γράµµα» και όπχι τέτοιους που να λιώνουν τους µικρούς και αδύναµους και να στηλώνουν τους µεγάλους.

        Όσο για τις µεγάλες ληστείες και τις φοβερές καταχρήσεις που έγιναν και γίνονται άνετα από διάφορους εξαδάχτυλους, που µε το προνόµιο της προστασίας του Νόµου (που εσείς ψηφίζετε) καταφέρνουν να φυγαδεύουν το µόχθο του λαού από το παράθυρο της… νοµιµότητας· κι όσο για τους προστατευόµενους καπάτσους µεγαλοαπατεώνες που θησαύρισαν πουλώντας αέρα κοπανιστό µε τη µεγάλη απάτη που είχαν στήσει οι ντόπιοι και ξένοι κερδοσκόποι στο Ελληνικό Χρηµατιστήριο, ΑΥΤΟ…! άκρα του τάφου σιωπή.