Όραμα Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης : Είδα μια νεωτερίζουσα εκκλησία που στην Αγία Τράπεζα δεν υπήρχε σταυρός...
Είμαι ο αμαρτωλός υπηρέτης Ιωάννης, ιερέας της Κρονστάνδης, που γράφω αυτό το όραμα. Το έγραψα εγώ με το χέρι μου, αυτό που είδα το μετέφερα γραπτώς.
Το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου 1908, μετά την απογευματινή προσευχή, κάθισα να ξεκουραστώ λίγο στο τραπέζι. Ήταν λυκόφως στο κελί μου και μια λάμπα έκαιγε μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα έναν ελαφρύ θόρυβο. Κάποιος άγγιξε ελαφρά τον δεξιό μου ώμο και μια ήσυχη, ελαφριά, απαλή φωνή μου είπε: «Σήκω, δούλε του Θεού Ιωάννη, έλα μαζί μου».
Σηκώθηκα και βλέπω να στέκεται μπροστά μου ένας υπέροχος, χλωμός γέροντας, με γκρίζα μαλλιά, με μαύρο μανδύα και με ένα ραβδί στο αριστερό του χέρι. Με κοίταξε αυστηρά, αλλά τα μάτια του ήταν ευγενικά. Παραλίγο να πέσω από φόβο, αλλά ο γέροντας με στήριξε. Τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να πω κάτι, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω μιλιά. Ο γέροντας με σταύρωσε, κι εγώ ένιωσα ανάλαφρος και χαρούμενος, και μετά έκανα και εγώ τον σταυρό μου.
Οι Προφητικές Χρονολογίες και οι Σταυροί των Μαρτύρων
Έπειτα έδειξε με το ραβδί του τη δυτική πλευρά του τείχους. Εκεί σχεδίασε με την ράβδο τους αριθμούς 1913, 1914, 1917, 1922, 1930, 1933, 1934. Ξαφνικά ο τοίχος χάθηκε.
Περπατάω με τον γέροντα σε ένα καταπράσινο χωράφι και βλέπω πολλούς σταυρούς, χιλιάδες, εκατομμύρια, διαφορετικούς, μικρούς και μεγάλους, ξύλινους, από πέτρες, σίδηρο, χαλκό, ασήμι και χρυσό. Πέρασα δίπλα από τους σταυρούς και ρώτησα τον γέροντα τι είδους σταυροί ήταν αυτοί; Μου απάντησε ευγενικά: «Αυτοί είναι για αυτούς που υπέφεραν για τον Χριστό και για τον Λόγο του Θεού».
Το Ποτάμι του Αίματος και τα Λυχνάρια της Αποστασίας
Προχωράμε παραπέρα και βλέπουμε ολόκληρα ποτάμια αίματος να ρέουν στη θάλασσα, και η θάλασσα είναι κόκκινη από το αίμα. Τρομοκρατήθηκα από φόβο και ξαναρώτησα τον γέροντα: «Γιατί χύνεται τόσο αίμα;» Κοίταξε ξανά και μου είπε: «Αυτό είναι αίμα χριστιανικό».
Τότε ο γέροντας έδειξε με το χέρι του στα σύννεφα, και είδα μια μάζα από φλεγόμενες, λαμπερές λάμπες. Αυτές άρχισαν να πέφτουν στο έδαφος: μια, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, είκοσι. Μετά άρχισαν να πέφτουν κατά εκατοντάδες, όλο και περισσότερες, και όλες έσβηναν, καίγονταν και μετατρέπονταν σε σκόνη και στάχτη. Λυπήθηκα πολύ.


