ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΗ ΚΑΙ ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΠΡΑΝΟ ΒΙΡΓΙΝΙΑΣ ΓΚΑΊΝΤΑΤΖΗ.

 

ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΤΗΣ ΒΕΒΗΛΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΝΑΩΝ...ΖΗΤΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΔΗ ΛΕΓΟΜΕΝΟ....

Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής περίπου 20 άτομα μπήκαν στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη για να διακόψουν συναυλία που γινόταν στο πλαίσιο της Λατρευτικής Εβδομάδας. 
Την ώρα που η σοπράνο, Βιργινία Γκαϊντατζή ερμήνευε το κομμάτι της, έψαλαν τον Ακάθιστο Ύμνο και στη συνέχεια, κάνοντας λόγο για βεβήλωση, φώναξαν συνθήματα και απαίτησαν τη διακοπή της εκδήλωσης. 

Η σοπράνο έκανε μια ανάρτηση για τα γεγονότα τονίζοντας ότι «η τέχνη δεν φιμώνεται, δεν παραδίδεται στον φόβο» και ότι «η τέχνη είναι το ΦΩΣ»

Η ανάρτηση της σοπράνο

«# Tenebrae- Φωνή (απέναντι) στο σκοταδι(σμό)
Χθες το βράδυ (σ.σ. βράδυ Παρασκευής) ήταν προγραμματισμένη να παρουσιαστεί η εκδήλωση Tenebrae – Φωνή στο σκοτάδι, στον Ναό των Δώδεκα Αποστόλων.
Αντ’ αυτού όμως παρουσιάστηκε η Φωνή (απέναντι) στο σκοταδι(σμό.)
Αυτό που βιώσαμε, ξεπέρασε τα όρια μιας συναυλίας.

Από την πρώτη κιόλας νότα, μια ομάδα περίπου τριάντα ατόμων παρενέβη οργανωμένα, με φωνές, ψαλμωδίες και συνθήματα, με σαφή πρόθεση να διακόψει την παράσταση και να ματαιώσει τη συνάντηση της μουσικής με τον χώρο και το κοινό.
Για μια στιγμή όλα έμοιαζαν να καταρρέουν.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη βία, συνέβη κάτι απρόσμενο.

Αποφασίσαμε να συνεχίσουμε. Όχι για να αποδείξουμε κάτι, αλλά για να μην παραδώσουμε τη φωνή στο σκοτάδι του φανατισμού. Επιλέξαμε να συνεχίσουμε, για το κοινό που ήταν εκεί, για τη μουσική, για το δικαίωμα της τέχνης να υπάρχει ακόμη και μέσα σε συνθήκες βίας.  
Παίξαμε μέσα στον θόρυβο, μέσα στην οχλαγωγία, μέσα σε μια σχεδόν σουρεαλιστική συνθήκη.
Και το κοινό έμεινε εκεί. Μας στήριξε μέχρι το τέλος. Δεν ήταν πια η “ιδανική” εκτέλεση του Tenebrae, αλλά έγινε κάτι άλλο: Η παράσταση μεταμορφώθηκε.
Μέσα σε αυτή την αντιπαράθεση γεννήθηκε κάτι βαθιά συγκινητικό:
μια κοινότητα. Γίναμε ένας κοινός πυρήνας αντίστασης. Επιλέξαμε πράξη αντί για υποχώρηση. Αντιφωνία απέναντι στη βία. 
Η τέχνη δεν φιμώνεται. Δεν παραδίδεται στο φόβο. Η τέχνη είναι ΦΩΣ.
Ευχαριστούμε από καρδιάς όλους όσοι έμειναν, άκουσαν και αντιστάθηκαν μαζί μας».

(ΠΗΓΗ. https://www.voria.gr/article/thessaloniki-i-tehni-den-fimonetai-i-anartisi-tis-soprano-gia-tin-eisboli-sti-synaylia-tis

 

ΑΠΑΝΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΕΟΛΟΓΗΤΗ ΘΡΑΣΥΤΑΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΠΡΑΝΟ.

Α. Η ανάρτησή σας  δεν είναι απλώς προκλητική· είναι κοινοποίηση του ιερού, βεβήλωση του ναού, και κατάφωρη παράβαση των ιερών κανόνων. Η εκδήλωσή σου «Tenebrae» εντός του Ιερού Ναού των Δώδεκα Αποστόλων συνιστά σαφέστατη κοινοποίηση  του ιερού χώρου, μετατρέποντας τον «επίγειον ουρανό», τον «τόπον αγγέλων και αρχαγγέλων», εις αίθουσαν συναυλιών και θέατρον.

( ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Η λέξη Tenebrae προέρχεται από τα λατινικά και η κυριολεκτική της σημασία είναι «σκοτάδι» ή «σκιές». Στη Ρωμαιοκαθολική και την Αγγλικανική Εκκλησία, το Tenebrae αναφέρεται σε μια ιδιαίτερη ακολουθία που τελείται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας (Μεγάλη Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή).

Β. Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, διά των κανόνων αυτής 74, 76 και 97, απαγορεύει ρητώς και αναθεματίζει την κοσμικήν χρήσιν των ιερών χώρων:

Κανών 74 (Αρχαίο κείμενο):

«Ὅτι οὐ δεῖ ἐν τοῖς Κυριακοῖς, ἢ ἐν ταῖς ἐκκλησίαις, τὰς λεγομένας ἀγάπας ποιεῖν, καὶ ἔνδον ἐν τῷ οἴκῳ ἐσθίειν... Οἱ δὲ τοῦτο ποιεῖν τολμῶντες, ἢ παυσάσθωσαν, ἢ ἀφοριζέσθωσαν».

Μετάφραση: «Ότι δεν πρέπει στους Κυριακούς (ναούς) ή στις εκκλησίες να κάνουν τις λεγόμενες αγάπες (κοινά γεύματα) και να τρώνε μέσα στον οίκο... Όσοι τολμούν να το κάνουν αυτό, είτε να πάψουν, είτε να αφορίζονται».

Κανών 76 (Αρχαίο κείμενο):

«Ὅτι οὐ χρὴ ἔνδον τῶν Ἱερῶν περιβόλων καπηλεῖον, ἢ τὰ διὰ βρωμάτων εἴδη προτιθέναι, ἢ ἑτέρας πράσεις ποιεῖσθαι... Ὁ γὰρ Σωτὴρ ἡμῶν... μὴ ποιεῖν τὸν οἶκον τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ ἐμπορίου οἶκον παρεκελεύσατο... Εἴ τις οὖν ἐπὶ τῷ προκειμένῳ ἁλῷ πλημμελήματι, ἀφοριζέσθω».

Μετάφραση: «Ότι δεν πρέπει μέσα στους ιερούς περιβόλους να υπάρχει καπηλειό (ταβέρνα), ή να προσφέρονται είδη τροφίμων, ή να γίνονται άλλες πωλήσεις... Διότι ο Σωτήρας μας... πρόσταξε να μην κάνουν τον οίκο του Πατρός του εμπορίου οίκο... Αν λοιπόν κάποιος πιαστεί σε αυτό το παράπτωμα, να αφορίζεται».

 

Κανών 97 (Αρχαίο κείμενο):

«Τοὺς ἢ γαμετῇ συνοικοῦντας, ἢ ἄλλως ἀδιακρίτως τοὺς ἱεροὺς τόπους κοινοποιοῦντας... ἐξωθεῖσθαι προστάσσομεν. Εἰ δέ τις μὴ τοῦτο παραφυλάξοι, εἰ μὲν Κληρικὸς εἴη, καθαιρείσθω· εἰ δὲ λαϊκὸς, ἀφοριζέσθω».

Μετάφραση: «Αυτούς που συζούν με γυναίκα (ως κληρικοί), ή με άλλον τρόπο κάνουν τους ιερούς τόπους κοινούς (βέβηλους)... προστάζουμε να εκδιώκονται. Αν δε κάποιος δεν τηρήσει αυτό, αν μεν είναι κληρικός, να καθαιρείται· αν δε είναι λαϊκός, να αφορίζεται».

Ο Ζωναράς σχολιάζοντας  τους κανόνας αυτούς επισημαίνει ότι οι παραβαίνοντες «μὴ διαστέλλοντες, μηδὲ διαχωρίζοντες μέσον ἁγίου καὶ βεβήλου, ἀλλ' ἀδιακρίτως τούτοις κεχρημένοι», οφείλουν να τιμωρούνται. Συ όχι μόνον «ἀδιακρίτως ἐχρήσω» τω ιερώ, αλλά μετετρέψατε τον Ναό εις σκηνικόν χώρον διά την «τέχνην» σας.

Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, η λεγομένη «της Παραδόσεως», αναθεματίζει:

«Τοὺς οὖν τολμῶντας… ὡς κοινοῖς χρῆσθαι τοῖς ἱεροῖς κειμηλίοις ἢ τοῖς εὐαγέσι μοναστηρίοις (εν. και τοίς Ιεροίς Ναοίς), ἐπισκόπους μὲν ὄντας ἢ κληρικοὺς καθαιρεῖσθαι προστάσσομεν, μονάζοντας δὲ ἢ λαϊκοὺς τῆς κοινωνίας ἀφορίζεσθαι».

Μετάφραση: «Αυτούς λοιπόν που τολμούν... να χρησιμοποιούν ως κοινά τα ιερά κειμήλια ή τα ευαγή μοναστήρια (εννοείται και τους Ιερούς Ναούς), αν είναι επίσκοποι ή κληρικοί προστάζουμε να καθαιρούνται, αν δε είναι μοναχοί ή λαϊκοί να αφορίζονται από την κοινωνία».

Η λέξις «κοινοποίησις» σημαίνει την μεταχείριση  του ιερού ως κοινού, βεβήλου, κοσμικού χώρου. Και κατά τον Αριστινό:

«Οὐ δεῖ τὸν τοῦ Θεοῦ οἶκον κοινὸν ἡγεῖσθαι οἶκον».

Μετάφραση: «Δεν πρέπει να θεωρείται ο οίκος του Θεού ως κοινός οίκος».

Γ. Ο Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως ορίζει την Εκκλησίαν ως«ναὸν Θεοῦ, τέμενος ἅγιον, οἶκον προσευχῆς... ἐπίγειον οὐρανόν, ἐν ᾧ ὁ ἐπουράνιος Θεὸς ἐνοικεῖ καὶ ἐμπεριπατεῖ».

Μετάφραση: «Ναό του Θεού, άγιο τέμενος, οίκο προσευχής... επίγειο ουρανό, στον οποίο ο επουράνιος Θεός κατοικεί και περιπατεί».

Ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης διδάσκει ότι ο Ναός «τὸν ἐν Τριάδι μόνον Θεὸν τυποῖ».

Μετάφραση: «Τυποί (αντιπροσωπεύει/συμβολίζει) τον μόνον εν Τριάδι Θεόν».

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης προσθέτει ότι εντός του Ναού ευρίσκονται: η παρουσία του Θεού, το άφθαρτον σώμα του Χριστού, η Μήτηρ του Θεού, οι Άγγελοι και οι Άγιοι.

Συ αντί τούτων εισήγαγες εις τον «επίγειον ουρανόν» τον θόρυβον, την οχλαγωγίαν, την αντιπαράθεσιν και την ανθρωποκεντρικήν «τέχνην». Η «Φωνή (απέναντι) στο σκοτάδι» που επαινείς δεν ήταν φωνή προσευχής, αλλά φωνή θεατρικής αυτοπροβολής.

Ο Ναός δεν υπάρχει διά την τέχνην σου. Υπάρχει διά την Θείαν Λατρείαν. Όπως γράφει ο Άγιος Νικόδημος:

«Ὡς στέκουν εἰς τὸν οὐρανὸν οἱ Ἄγγελοι καὶ οἱ Ἅγιοι, ἔτσι πρέπει νὰ στέκουν εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ οἱ Χριστιανοί... ἔμπροσθεν τοῦ ἐπουρανίου βασιλέως Θεοῦ».

Μετάφραση: «Όπως στέκονται στον ουρανό οι Άγγελοι και οι Άγιοι, έτσι πρέπει να στέκονται στην εκκλησία και οι Χριστιανοί... μπροστά στον επουράνιο βασιλέα Θεό».

 

Δ. Η Παράβαση της Πατερικής Διδασκαλίας περί Σιωπής

Ο Μέγας Βασίλειος καταδικάζει τους εισερχομένους εις τον Ναόν και μη προσευχομένους, αλλά

«γλωσσαλγοῦντας» και «τῷ ἰδίῳ θορύβῳ ὑπερηχοῦντας τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πνεύματος».

Φοβάται μήπως οι τοιούτοι εισέρχωνται

«οὐκ ἀνωφελῶς, ἀλλὰ ἐπιβλαβῶς».

Μετάφραση: «Αυτούς που αδολεσχούν (μιλούν ασύστολα) και με τον δικό τους θόρυβο υπερηχούν (καλύπτουν) την διδασκαλίαν του Πνεύματος... όχι ανωφελώς, αλλά επιβλαβώς».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ακόμη σαφέστερος:

«Οὐ γὰρ κουρεῖον, οὐδὲ μυροπωλεῖον ἡ ἐκκλησία, οὐδὲ ἐργαστήριον ἕτερον τῶν ἐπ' ἀγορᾶς, ἀλλὰ τόπος ἀγγέλων, τόπος ἀρχαγγέλων, βασιλεία Θεοῦ, αὐτὸς ὁ οὐρανός... οὐδὲ ἐνταῦθα ἕτερόν τι, πλὴν τῶν πνευματικῶν φθέγγεσθαι ἔδει... μίαν ἐν ἐκκλησίᾳ δεῖ φωνὴν εἶναι ἀεί».

Μετάφραση: «Διότι δεν είναι κουρείο, ούτε μυροπωλείο η εκκλησία, ούτε εργαστήριο άλλο των (εργαστηρίων) της αγοράς, αλλά τόπος αγγέλων, τόπος αρχαγγέλων, βασιλεία Θεού, ο ίδιος ο ουρανός... ούτε εδώ έπρεπε να εκφέρεται άλλο τι, παρά μόνον τα πνευματικά... μία φωνή πρέπει να είναι πάντοτε στην εκκλησία».

Καυχάσθε   το ότι «παίξατε μέσα στον θόρυβο, μέσα στην οχλαγωγία». Κατά τον Χρυσόστομον, αυτό δεν είναι «ἀντίστασις», αλλά βεβήλωσις. Η «κοινότης» που εγεννήθη δεν ήταν «κοινὸς πυρήνας ἀντίστασης», αλλά συνάθροισις θορυβούντων εντός του οίκου του Θεού.

Ε.  Ονομάζετε την εκδήλωσή σου «Tenebrae» (Σκοτάδι), αλλά αλλάζεις το πραγματικό νόημα της λέξης. Ο τρόπος που χρησιμοποιείς τις λέξεις «σκοταδισμός» και «φως» ανατρέπει τις χριστιανικές αξίες:Ονομάζεις «σκοταδιστές» τους πιστούς που έψαλλαν και προσπάθησαν να προστατέψουν την ιερότητα του Ναού.Ονομάζεις «φως» τη δική σου κοσμική τέχνη.

Όμως, σύμφωνα με την Αγία Γραφή:

«ἐὰν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ᾖ, τὸ σκότος πόσον;» (Ματθ. 6,23).

Μετάφραση: «Αν το φως που είναι μέσα σου είναι σκότος, το σκότος πόσο (μεγάλο θα είναι);»

Θεολογική αλήθεια: Το φως δεν είναι η «τέχνη» σου. Το Φως είναι ο Χριστός (Ιωάν. 8,12). Η ταύτιση της μουσικής σου με το «Φως» που νικά το «σκοτάδι των φανατικών» είναι αντίχριστη αυτοθέωση — η παλαιά αίρεση του Εωσφόρου:

«Ἔσομαι ὅμοιος Ὑψίστῳ» (Ησ. 14,14).

Ευρήματα 2.000 ετών κάτω από τον Πανάγιο Τάφο «δείχνουν» τον κήπο του Ιησού!

Αρχαιολογικά ευρήματα 2.000 ετών στην Ιερουσαλήμ ενισχύουν την περιγραφή των Ευαγγελίων

Ο Ναός της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ, μία από τις πιο εμβληματικές τοποθεσίες του χριστιανικού κόσμου, βρίσκεται εκ νέου στο επίκεντρο της επιστημονικής και θεολογικής συζήτησης. Οι πρώτες ανακοινώσεις από τις αρχαιολογικές ανασκαφές κάτω από το δάπεδο του ναού φέρνουν στο φως ευρήματα που φαίνεται να συνδέονται με την εποχή του Ιησού Χριστού, ενισχύοντας –έστω έμμεσα– την αφήγηση των Ευαγγελίων.

Οι έρευνες ξεκίνησαν το 2022 υπό την καθοδήγηση της Ιταλίδας αρχαιολόγου Φραντσέσκα Ρομάνα Στασόλα, από το Πανεπιστήμιο Λα Σαπιέντσα της Ρώμης, με αφορμή τις εργασίες ανακαίνισης του ναού. Κάτω από το δάπεδο του 19ου αιώνα αποκαλύφθηκε ένας αρχαίος λατομικός χώρος, ο οποίος χρονολογείται από την Εποχή του Σιδήρου και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως χώρος ταφής.

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα αφορά κατάλοιπα καλλιεργειών ηλικίας περίπου 2.000 ετών – ελαιόδεντρων και αμπελιών. Το στοιχείο αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς συνδέεται με την περιγραφή του Ευαγγελίου του Ιωάννη, σύμφωνα με την οποία ο τάφος του Ιησού βρισκόταν σε έναν «κήπο». Η ύπαρξη γεωργικής δραστηριότητας στην περιοχή ενισχύει την ιστορική αξιοπιστία αυτής της αναφοράς.

Οι επιστήμονες, ωστόσο, αποφεύγουν τις απόλυτες ερμηνείες. Παρότι τα ευρήματα είναι συμβατά με τις βιβλικές περιγραφές, δεν αποδεικνύουν οριστικά ότι ο συγκεκριμένος χώρος αποτελεί τον τόπο ταφής του Ιησού. Αντίθετα, προσφέρουν ένα σημαντικό κομμάτι στο παζλ της ιστορικής τοπογραφίας της Ιερουσαλήμ κατά τη ρωμαϊκή περίοδο.

Η ιστορική πορεία του ναού

Η ιστορία του ίδιου του ναού είναι εξίσου σύνθετη. Ο χώρος θεωρείται από την πρώιμη χριστιανική παράδοση ως το σημείο της Σταύρωσης και της Ταφής. Τον 4ο αιώνα, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Μέγας διέταξε την ανέγερση ναού πάνω από το σημείο, καθιερώνοντας τη σημασία του στην παγκόσμια χριστιανική συνείδηση.

 

Μητροπολίτης Τσερκάσι: «Η δύναμη του Θεού τελειοποιείται στην αδυναμία των διωκόμενων»

Μετατρεψαμε τα διαμερισματα, τα υπογεια και τις σοφιτες σε ναους του Θεου.

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης στην ιστοσελίδα "Η ζωή της Εκκλησίας" στη Σερβική Έκδοση, παραχώρησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Τσερκάσι κ. Θεοδόσιος.

Σε μια περίοδο βαθιάς πνευματικής και γεωπολιτικής κρίσης, η συνέντευξη αυτή προσφέρει ένα σπάνιο και αποκαλυπτικό παράθυρο στα γεγονότα που συγκλονίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία.

Μέσα από τα λόγια ενός ιεράρχη που βιώνει προσωπικά τη δίνη των δικαστικών διώξεων και των επιθέσεων, ξετυλίγεται το δράμα μιας θρησκευτικής κοινότητας που καλείται να επιβιώσει σε συνθήκες «πολιτισμού του θανάτου» και αποιεροποίησης της σύγχρονης Ευρώπης.

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr, δημοσιεύει παρακάτω την συνέντευξη σε ελληνική μετάφραση.

****

Τον 20ό αιώνα, η Σερβική Εκκλησία ανέδειξε δύο μεγάλους πνευματικούς δασκάλους και μάρτυρες της Ορθοδοξίας: τον Άγιο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς) και τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), οι οποίοι έγραψαν εκτενώς για την πνευματική κρίση της Ευρώπης, την εκκοσμίκευση και τα επερχόμενα βάσανα της Ορθοδοξίας. Βλέπετε στα γεγονότα στην Ουκρανία, και ιδιαίτερα στους διωγμούς που υφίσταται η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, την εκπλήρωση ορισμένων από τις πνευματικές τους προειδοποιήσεις; Και είναι ορατό το αποχριστιανισμένο πρόσωπο της σύγχρονης Ευρώπης πίσω από την συχνά υποκριτική στάση απέναντι στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία;

Οι Ορθόδοξοι πιστοί στην Ουκρανία τιμούν με τη μεγαλύτερη ευλάβεια τον Άγιο Νικόλαο της Σερβίας, του οποίου την 70ή επέτειο τιμήσαμε στις 18 Μαρτίου.

Επίσης, τιμούν τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), τον Άγιο Σάββα της Σερβίας και άλλους αγίους της Σερβίας και την πνευματική τους κληρονομιά.

Αν λάβουμε υπόψη τις πνευματικές αιτίες των γεγονότων στην Ουκρανία, κάθε αμερόληπτος άνθρωπος θα δει προφανείς παραλληλισμούς με τις σκέψεις των αγίων που αναφέρατε.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, σε συνθήκες που θυμίζουν σήμερα, ο Άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς) επέστησε την προσοχή στην πνευματική αιτία της παγκόσμιας κρίσης: οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει τον Θεό και είχαν απομακρυνθεί από Αυτόν.

Μου φαίνεται ότι ο άγιος ήταν και παραμένει πνευματικά σωστός και σε σχέση με την ουκρανική μας κοινωνία...

Και όσοι από τους συγχρόνους μας για τους οποίους τα λόγια των Ορθόδοξων αγίων δεν είναι έγκυρα μπορούν να βρουν παρόμοια συμπεράσματα σε άλλες, ας πούμε, αυθεντίες: τον Νίτσε, τον Χάιντεγκερ και άλλους φιλοσόφους, οι οποίοι, από την οπτική τους γωνία, έλεγαν ουσιαστικά το ίδιο πράγμα.

Όσον αφορά την Ευρώπη, μίλησαν για την καταστροφικότητα της εξαφάνισης του Θεού από την ατομική και κοινωνική συνείδηση, για την κρίση του ανθρωπισμού ως συνέπεια της αποιεροποίησης, για την προοπτική της εξαφάνισης της ανθρωπότητας.

Να υπενθυμίσω, ότι ο Ιωάννης Παύλος Β', ένα κατανοητό και έγκυρο πρόσωπο για τους πολλούς στη σύγχρονη Ευρώπη, στοχάστηκε επίσης εκτενώς για την κατασκευή ενός «πολιτισμού του θανάτου» από τη Δύση πάνω στα ερείπια του κομμουνισμού.

Όλα αυτά πραγματοποιούνται μπροστά στα μάτια μας σήμερα, και όχι μόνο στην Ευρώπη.

Αλλά είναι ένα πράγμα να αναλογιζόμαστε και να διακηρύττουμε τις ανθρωπιστικές αρχές, και άλλο να ζούμε ηθικά, ακολουθώντας τις εντολές του Θεού, μετανοώντας για τις αμαρτίες, βελτιώνοντας και αναπτύσσοντας πνευματικά.

Είναι απολύτως σαφές ότι χωρίς ηθικές αρχές στην κοινωνία, η ελευθερία σταδιακά μετατρέπεται στο αντίθετό της - στη δουλεία. Και το βλέπουμε αυτό παντού.

Είναι μια επιλογή μεταξύ ηθικής και διαφθοράς, και επομένως μεταξύ αληθινής ελευθερίας εν Θεώ και δουλείας, και τελικά μεταξύ ζωής και θανάτου. Αλλά, δυστυχώς, σχεδόν κανείς δεν το καταλαβαίνει αυτό σήμερα.

Οι άνθρωποι και οι κοινότητες που έχουν σβήσει τον Θεό από τη ζωή τους περιέρχονται σε πράξεις για τις οποίες, σύμφωνα με τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, δεν είναι κατάλληλο να μιλήσουμε. Οι λαοί και οι χώρες που το κάνουν αυτό είναι καταδικασμένες σε αυτοκαταστροφή.

Ο Άγιος Ιουστίνος (Πόποβιτς) λέει ότι η αμαρτία είναι μια δύναμη που δηλητηριάζει την ψυχή, μετατρέποντας τη ζωή σε μια «μικρή κόλαση» που τελικά εξελίσσεται σε μια κόλαση αιώνια.

Και ακριβώς στην αύξηση της αμαρτίας ο Σέρβος άγιος βλέπει την αιτία των πολέμων και των ασθενειών, που ξεπερνιούνται μόνο από τη θεανθρώπινη δύναμη του Χριστού. 

Ο Ιησούς Χριστός ρωτά τον καθένα από εμάς που ζούμε στη γη: «πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐλθὼν ἆρα εὑρήσει τὴν πίστιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκάς 18:8). Και παρ’όλα αυτά, θέλω να πιστεύω ότι εκατοντάδες χιλιάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί στην Ουκρανία εξακολουθούν να απαντούν σε αυτό το ερώτημα καταφατικά, υπομονετικά και θαρραλέα.

Έχετε βιώσει σωματικές επιθέσεις, δικαστικές διαδικασίες και μια εκστρατεία παρενόχλησης στα μέσα ενημέρωσης. Ποια ήταν η πιο δύσκολη πνευματική εμπειρία για εσάς ως επίσκοπο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου;

Σας ευχαριστώ για την ερώτησή σας... Νομίζω ότι αυτή η περίοδος της ζωής δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Ο διωγμός της Ορθόδοξης Εκκλησίας συνεχίζεται στην Ουκρανία - εκκλησίες και μοναστήρια λεηλατούνται επιδρομικά, έχει θεσπιστεί ένα νομικό πλαίσιο για την πλήρη απαγόρευση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με ψευδή επιχειρήματα και οι πιστοί ξυλοκοπούνται.

Διάφοροι δημόσιοι θεσμοί, τόσο κρατικοί όσο και πολιτικοί, συμμετέχουν σε αυτόν τον θρησκευτικό διωγμό και πολλά μέσα ενημέρωσης παρέχουν ενημερωτική κάλυψη του διωγμού.

Το Σύνταγμα, σύμφωνα με τα λεγόμενα, βρίσκεται επί του παρόντος «σε αναμονή» στην Ουκρανία. Όσοι επιχειρούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και τους άλλους με νόμιμα μέσα ή ακόμα και απλώς να μιλήσουν για υπάρχοντα προβλήματα, διώκονται και αντιμετωπίζουν ποινικές κατηγορίες.

Προσωπικά, μέχρι σήμερα, υπάρχουν πέντε γνωστές ποινικές υποθέσεις εναντίον μου και μπορεί να υπάρχουν και άλλες, που δεν γνωρίζω.

Η Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας έχει ερευνήσει το σπίτι μου τέσσερις φορές, κατά τις οποίες κατασχέθηκε το Καταστατικό της μητρόπολης της πόλης Τσερκάσι.

Κατά τη διάρκεια κάθε έρευνας, κατέσχονταν όλα τα κινητά τηλέφωνα μου και οι υπολογιστές μου, αλλά δεν βρέθηκε ποτέ τίποτα παράνομο.

Με εισαγγελική εντολή, οι τηλεφωνικές μου συνομιλίες καταγράφηκαν και διεξήχθη παρακολούθηση για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά δεν καταγράφηκε ποτέ τίποτα ποινικό.

Παρ' όλα αυτά, βρίσκονται σε εξέλιξη τρεις δίκες για τις δημόσιες συνεντεύξεις και τα κηρύγματά μου, που χρονολογούνται από την προπολεμική περίοδο.

Μία δίκη ολοκληρώθηκε πρόσφατα με αποτέλεσμα να κριθώ ένοχος. Έλαβα την ετυμηγορία για ένα κήρυγμα που είπα λόγια υποστήριξης και παρηγοριάς στις μοναχές που, τον Νοέμβριο του 2023, πετάχτηκαν στο κρύο από εγκληματίες με στρατιωτική στολή κατά την αιματηρή κατάληψη της Μονής Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Τσερκάσι. Και αυτό δεν είναι υπερβολή.

Το κήρυγμα απευθυνόταν στους ξυλοκοπημένους ιερείς, στους πιστούς... Αυτό το κήρυγμα είναι διαθέσιμο στο κοινό, όπως και τα πλάνα από τον αιματηρό ξυλοδαρμό του κλήρου και των λαϊκών μας κατά την κατάληψη της μονής από ριζοσπάστες με στρατιωτική στολή.

Τότε υπέβαλε μήνυση εναντίον μου ένας πρώην ιερέας της μητρόπολής μας, στον οποίο είχε απαγορευτεί η διακονία και του οποίου ο γιος είχε συμμετάσχει στην κατάληψη.

Αυτός ο ιερέας έχει μεταστραφεί στην «Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας» (OCU).

Σε αυτόν, τελικά, οι εισβολείς παρέδωσαν τα κλειδιά του μοναστηριού εκείνου, ώστε να μπορεί να είναι υπεύθυνος εκεί.

Και αυτός ο δικαιούχος της κατάσχεσης υπέβαλε μήνυση για να με φιμώσει, ώστε και οι άλλοι να μην μπουν στον πειρασμό να φέρουν στο φως τις σκοτεινές πράξεις που διαπράττονται αυτή τη στιγμή εναντίον της Εκκλησίας μας.

Η εισαγγελία ζήτησε ποινή φυλάκισης δύο ετών για μένα και τώρα θα επιμείνει σε αυτό στην έφεση, την οποία αναμένουμε σύντομα.

Καταλαβαίνω ότι πολλοί στην Ουκρανία θα προτιμούσαν οι επίσκοποι και ο κλήρος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας να σιωπούν για τον συνεχιζόμενο διωγμό της Εκκλησίας.

Αλλά μπορεί ένας επίσκοπος να παραμένει άπραγος ενώ προσβάλλεται το αίσθημα της πίστης, όταν οι χριστιανοί χλευάζονται; Είμαι ριζικά αντίθετος στην συγκάλυψη του κακού.

 

«Η γνωριμία και η σχέσις του Αγίου Ραφαήλ με τον Άγιον Μάρκον τον Ευγενικόν».

Posted on 15 Απριλίου, 2026

Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, ιστορικός, Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Παν/μίου B.I.U. Μαδρίτης

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Όσα γνωρίζουμε για το βίο τους προέρχονται από εμφανίσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης σε πιστούς της Λέσβου, οι οποίοι έλαβαν τις πληροφορίες αυτές από οράματα και ενύπνια, στα οποία οι Άγιοι γνωστοποιούσαν στοιχεία από τον βίο τους και το μαρτύριόν τους. Αυτά εν συνεχεία κατεγράφησαν σε επιστολές και σε βιβλία που εξεδόθησαν. Ταυτοχρόνως, η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαίωσε με τα ευρήματά της τον τόπο του μαρτυρίου και της ταφής των Αγίων, πάντοτε σύμφωνα με τις θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων.

Εκείνο το στοιχείο το οποίον δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστό και δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία, είναι ότι στους δύσκολους χρόνους πριν την Άλωση της Βασιλεύουσας, όταν η Βυζαντινή Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία όδευε προς το εναγώνιο τέλος της και η επικείμενη κατάκτηση από τους Οθωμανούς ήταν προ των θυρών, στις τελευταίες στιγμές της αυτοκρατορίας, όταν απειλητικά σύννεφα από Ανατολή και Δύση πύκνωναν, οι διαδρομές και τα βήματα των δύο Αγίων, Ραφαήλ και Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, διεσταυρώθησαν και συναντήθησαν. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να αναδείξει αυτήν ακριβώς την διάσταση μέσα από τις υπάρχουσες πληροφορίες και με συνεκτίμηση των ιστορικών στοιχείων να καταλήξει στο συναγόμενο ιστορικό συμπέρασμα της γνωριμίας και της διασυνδέσεως των δύο Αγίων.

Ο Άγιος Ραφαήλ καταγόταν από τους Μύλους της Ιθάκης και γεννήθηκε το έτος 1410 μ.Χ. Το κοσμικό του όνομα ήταν Γεώργιος Λάσκαρης ή Λασκαρίδης και ο πατέρας του ονομαζόταν Διονύσιος και η μητέρα του Μαρία. Καταγόταν από το γένος των Λασκαραίων, από την αυτοκρατορική αυλή της Νίκαιας. Οι γονείς του ήσαν άνθρωποι ευσεβείς και έδωσαν στον Γεώργιο χριστιανική ανατροφή και μεγάλη μόρφωση.

Την εποχή εκείνη η Ιθάκη, όπως και πολλά μέρη της Δυτικής Ελλάδος, ήσαν υπό την κατοχή των Δυτικών. Η Ιθάκη και η Κεφαλονιά ήσαν υπό την κατοχή του ιταλικού οίκου του Καρόλου Τόκκου. Από νωρίς, ο νεαρός Γεώργιος Λασκαρίδης έλαβε επιμελημένη μόρφωση, ιταλική παιδεία και ορθόδοξη χριστιανική ανατροφή. Μάλιστα, πλησίον σε κάποιον ιατροφιλόσοφο παρακολούθησε και μαθήματα ιατρικής. Πάντοτε όμως διατηρούσε με υπερηφάνεια την ανάμνηση της πατρογονικής του καταγωγής από την Νίκαια της Μικράς Ασίας.

Οι ιστορικές συγκυρίες και η διπλωματική συμμαχία μεταξύ του Κάρολου Τόκκου και του Θεόδωρου Παλαιολόγου του Δεσποτάτου του Μυστρά, η οποία επισφραγίστηκε με επιγαμία, οδήγησαν τα βήματα του νεαρού Γεωργίου Λασκαρίδη στην αυλή των Παλαιολόγων. Εκεί, ευρέθη και μαθήτευσε στον φημισμένο δάσκαλο και φιλόσοφο Πλήθωνα τον Γεμιστόν. Εκεί, στην σχολή του Πλήθωνος στον Μυστρά γνωρίσθηκε και με τον Βησσαρίωνα, αλλά και τους άλλους πρίγκηπες Παλαιολόγους, τον Θωμά και τον Κωνσταντίνο, που έμελλε να στεφθεί τελευταίος αυτοκράτορας της Κων/πόλεως και να πέσει ηρωικώς μαχόμενος στα τείχη της το 1453.

Σε πολύ νέα ηλικία, αφού ολοκλήρωσε την κοσμική του μόρφωση, ενετάχθη στον αυτοκρατορικό στρατό, αρχικώς στην συνοδεία του πρίγκηπα Θωμά Παλαιολόγου, και εν συνεχεία του αδελφού του Δημητρίου Παλαιολόγου. Λόγω της υψηλής του μορφώσεως και της ανδρείας του, ανήλθε στις τάξεις του αυτοκρατορικού στρατού και έφθασε στον βαθμό του χιλιάρχου.

Όταν ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Παλαιολόγος απεφάσισεν να μεταβεί στην Δύση για διάλογο με τον Πάπα στην Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, με εντολή των Παλαιολόγων του Δεσποτάτου του Μυστρά, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης (ο μετέπειτα Άγιος Ραφαήλ), διετάχθη να μετάσχει στην ακολουθία του αυτοκράτορος ως επιτελής (αξιωματικός) του Δημητρίου Παλαιολόγου. Ως μέλος της πολυμελούς ελληνικής αντιπροσωπείας που θα συμμετείχε στην Φερράρα-Φλωρεντία τα έτη 1438-1439, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης είχεν την ευκαιρία να γνωρίσει εκ του σύνεγγυς και να συναναστραφεί με τους ιστορικούς πρωταγωνιστές των γεγονότων, τον Πατριάρχη Ιωσήφ, τον Βησσαρίωνα, τον Ισίδωρον Κιέβου, τον Γεώργιο Σχολάριο και τον φιλόσοφο Πλήθωνα Γεμιστό, τους οποίους εγνώριζε από τον Μυστρά. Επίσης, είχε την δυνατότητα να γνωρίσει και να εκτιμήσει την μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας, τον πρωταγωνιστή και υπέρμαχο της Πίστεως, τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό.

Όταν τελικώς υπέγραφη ο ενωτικός όρος της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, κατόπιν των πιέσεων του Πάπα, των Δυτικών αλλά και του αυτοκράτορος, και ο Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε μόνος του, εκτεθειμένος στις απειλές και το μένος του Πάπα, διότι δεν είχε συμβιβασθεί να υπογράψει την ψεύτικη Ένωση της Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, ο ίδιος ο αυτοκράτωρ Ιωάννης Παλαιολόγος, ο οποίος εκτιμούσε την προσωπικότητα και την εντιμότητα του Μάρκου του Ευγενικού, εγγυήθηκε την ασφάλεια της ζωής του και τον επεβίβασε στην αυτοκρατορική γαλέρα για το ταξίδι της επιστροφής της ελληνικής αντιπροσωπείας. Επάνω στο ίδιο πλοίο συνταξίδεψε και προστάτεψε την ζωή του Αγίου Μάρκου ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης. [Σημείωση Αδελφότητος Αγίου Ραφαήλ: Για να είμαστε πιο ακριβείς στο σημείο αυτό: Οι πληροφορίες από τις πηγές αναφέρουν ότι ο Δημήτριος Παλαιολόγος, μαζί με τον Πλήθωνα Γεμιστό και τον Γεώργιο Σχολάριο -προφανώς και με την παρουσία του Χιλίαρχου Γεώργιου Λασκαρίδη, δηλαδή του Αγίου Ραφαήλ, ο οποίος όπως προαναφέρθη ήταν ανατεθειμένος ως αξιωματικός στο επιτελείο του Δημητρίου Παλαιολόγου (και προσωπικός ιατρός του)- είχαν αναχωρήσει 2 μέρες πριν την υπογραφή του Τόμου της Συνόδου, ενώ ο Άγιος Μάρκος αναχώρησε αργότερα μαζί με τον Αυτοκράτορα -αφού ο Αυτοκράτορας και οι υπόλοιποι εκκλησιαστικοί υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου- με την αυτοκρατορική γαλέρα, υπό την προστασία όντως του Αυτοκράτορα. Άρα: ο Άγιος Ραφαήλ δεν ήταν παρών όταν υπεγράφησαν οι Αποφάσεις της Συνόδου, αλλά και δεν είχε περεταίρω απευθείας επαφή με τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, αφού επέστρεψαν σε διαφορετική χρονική στιγμή και με διαφορετικό μέσο. Στο βιβλίο “Άγραφον – η Αποκάλυψη του Αγίου Ραφαήλ” του Φώτιου Λίτσα, ομιλώντας ο Άγιος Ραφαήλ αναφέρει για την Σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας και το εξής: «Εγώ φυσικά ήμουν στην πολιτική αντιπροσωπεία (δεν ήταν δηλαδή εκκλησιαστικό πρόσωπο ακόμα), υποστήριζα τον Αυτοκράτορα… Να πω την αλήθεια μου η ψυχή μου ήταν με τον Πλήθωνα (ήταν ο πρώην δάσκαλός του Αγίου στον Μυστρά) που παρά την πίεση του Αυτοκράτορα δεν ήθελε την Ένωση με τίποτα. Δίπλα του ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός της Εφέσου, ανθενωτική κολώνα, τί αξιοθαύμαστος άνθρωπος!»]

Ο Γεώργιος Λασκαρίδης επέστρεψε στο Μυστρά, και συνέχισε την στρατιωτική του υπηρεσία στον Δεσπότη Θωμά Παλαιολόγο. Η οθωμανική απειλή γινόταν συνεχώς και περισσότερον πιεστική, η επιθετική προέλαση του σουλτάνου Μουράτ (πατέρα του Μωάμεθ του Πορθητή) στην Βαλκανική και την Μικρά Ασία έσφιγγε περισσότερο τον κλοιό για την Βυζαντινή αυτοκρατορία, η οποία είχεν περιορισθεί πλέον στην Βασιλεύουσα, τα περίχωρα της Κων/πόλεως και το Δεσποτάτο του Μυστρά. Στα 1443, ο Κων/νος Παλαιολόγος εστέφθη Δεσπότης του Μυστρά. Σε μίαν ύστατη προσπάθεια συνασπισμού των χριστιανικών δυνάμεων για να αναχαιτισθεί η προέλαση των Οθωμανών, οι χριστιανικές δυνάμεις υπό τον βασιλέα Λαδίσλαον της Πολωνίας υπέστησαν δεινή ήττα και συντριβή στην μάχη της Βάρνας το έτος 1444.

Κατά την υποχώρηση των βυζαντινών στρατευμάτων, ο χιλίαρχος Γεώργιος Λασκαρίδης, που έλαβε μέρος στην μάχη της Βάρνας, εύρε καταφύγιο στην Μονή του Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες. Εκεί, συνάντησε τον παλιόν του γνώριμο από τον Μυστρά, τον πρώην φιλόσοφον Γεώργιο Σχολάριο και νυν μοναχό Γεννάδιο, μαθητή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και ηγέτη των ανθενωτικών. Είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν και να αναστοχασθούν την μοίρα του Γένους, την πορεία της φθίνουσας αυτοκρατορίας, την διάσταση ενωτικών και ανθενωτικών, αλλά και την απαρασάλευτη προσήλωση του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού στην Ορθόδοξη Πίστη των Πατέρων.

Στην πνευματική ησυχία και γαλήνη του μοναστηριού, ο χιλίαρχος Γεώργιος είχε τον χρόνον να σκεφθεί πολλά πράγματα και να λάβει την απόφαση να εγκαταλείψει τον στρατιωτικό βίο και να γίνει μοναχός, και εν συνεχεία κληρικός με το όνομα Ραφαήλ. Πριν γίνει κληρικός είχε σταδιοδρομήσει στο βυζαντινό στρατό και έφθασε μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Σε ηλικία τριάντα πέντε ετών γνώρισε ένα ασκητικό και σεβάσμιο γέροντα, τον Ιωάννη, ο οποίος τον προσείλκυσε στην εν Χριστώ ζωή. Κάποια Χριστούγεννα ο γέροντας κατέβηκε από τον τόπο της ασκήσεώς του, για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους στρατιώτες και κήρυξε τον λόγο του Θεού. Τότε ο αξιωματικός Γεώργιος, όταν ο γέροντας κατέβηκε πάλι τα Θεοφάνεια, αποχαιρέτισε τους στρατιώτες και τον ακολούθησε.

Δικαιοσύνη: Μια ουτοπία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Σε συνέχεια προηγουμένου μου κειμένου και με βάση τα όσα συμβαίνουν στη δικαιοσύνη στην Ελλάδα και γενικώς στον διεθνή χώρο επιβεβαιώνεται η φιλοσοφική άποψη πως η απόδοσή της αποτελεί ουτοπία. Κατά τον Άγγλο πολιτικό και φιλόσοφο Τόμας Μορ, θύμα της εκ μέρους του προασπίσεως της δικαιοσύνης έναντι της κρατικής εξουσίας, η ουτοπία (ου τόπος) αποτελεί μια ιδέα, θεωρία ή επιδίωξη που βρίσκεται τελείως εκτός πραγματικότητας. Ο Πλάτωνας, συγκλονισμένος από την άδικη καταδικαστική απόφαση σε βάρος του διδασκάλου του Σωκράτη, δημιουργεί τη δική του ουτοπία στην «Πολιτεία» του, έργο το οποίο στην εποχή της Αναγέννησης ενέπνευσε τις ουτοπίες δικαιοσύνης, πλην αυτής του Μορ, των Τομάζο Καμπανέλα και Φράνσις Μπέικον. Ο καθηγητής Χανς Κέλσεν (1881 – 1973) στο πόνημά του «Τί είναι δικαιοσύνη;» (1953) αρνείται την δικαιοσύνη ως αντικειμενική αξία, επειδή η γνώση αυτής – όπως η γνώση όλων των αντικειμενικών αξιών – δεν είναι επιστημονικά δυνατή.

            Πιο πρακτικός ο Γάλλος φιλόσοφος Μοντεσκιέ (1689-1755), στο έργο του «Το πνεύμα των Νόμων», θεωρεί ότι σε μια ευνομούμενη Πολιτεία υπάρχουν τρεις εξουσίες, η Εκτελεστική, η Νομοθετική και η Δικαστική. Από αυτές, όπως σημειώνει, η πιο αδύναμη είναι η δικαστική, αφού είναι υποχρεωμένη να αποφασίζει με βάση τις αποφάσεις της νομοθετικής εξουσίας, έστω και αν αυτές είναι άδικες, και να τις εκτελεί χρησιμοποιώντας την εκτελεστική εξουσία, χωρίς την οποία είναι ασήμαντη. Επί πλέον η ιστορία αποδεικνύει ότι η εκτελεστική εξουσία   έχει την τάση να καταχράται την ισχύ της και να χρησιμοποιεί την δικαστική για να προωθεί τις αποφάσεις της, έστω και αν αυτές είναι σε βάρος του λαού. Η προσπάθεια της χειραγώγησης της δικαιοσύνης φαίνεται και στις ΗΠΑ, όπου η ζωή εκατομμυρίων πολιτών εξαρτάται από τις τελεσίδικες αποφάσεις εννέα ισοβίων δικαστών, που αποτελούν το ανώτατο δικαστήριο. Λόγω της ισχύος αυτών των ανωτάτων δικαστών ιδιώτες, κόμματα και  ιδεολογικά λόμπις δαπανούν δεκάδες εκατομμυρίων για την υποστήριξη υποψηφίων ή/και για υπέρ αυτών αποφάσεις…

Ο «Οικουμενισμός του Αίματος» και η Ορθόδοξη Μαρτυρία: Μεταξύ Σεβασμού και Δογματικής Ακρίβειας

 

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Εισαγωγικά

Η παρουσίαση πρόσφατα  από διάφορα ιστολόγια της περίπτωσης του Πακιστανού υπουργού  Σαχμπάζ Μπάτι (Shahbaz Bhatti) που δολοφονήθηκε το 2011, Ρωμαιοκαθολικού, μας θέτει το θέμα του ΟΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.

Ο Σαχμπάζ Μπάτι, ο μοναδικός Χριστιανός υπουργός στην κυβέρνηση του Πακιστάν, αναδείχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο αυταπάρνησης μέσα από τον ανυποχώρητο αγώνα του για τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Σε ένα περιβάλλον έντονων θρησκευτικών διώξεων, ο Μπάτι ύψωσε το ανάστημά του ενάντια στους σκληρούς νόμους περί βλασφημίας που στοχοποιούσαν αθώους, επιλέγοντας συνειδητά τον δρόμο της δικαιοσύνης παρά τις συνεχείς απειλές κατά της ζωής του. Η ακλόνητη πίστη του στον Χριστό, την οποία επιβεβαίωσε με προφητικό βιντεοσκοπημένο μήνυμα λίγο πριν τη δολοφονία του, υπήρξε η κινητήριος δύναμη πίσω από τη δράση του. Η βίαιη εξόντωσή του από ένοπλους το 2011 όχι μόνο συγκλόνισε τη διεθνή κοινή γνώμη, αλλά ανέδειξε με δραματικό τρόπο το κόστος της θρησκευτικής ελευθερίας. Σήμερα, η παρακαταθήκη του παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η αληθινή πίστη δοκιμάζεται στην πράξη και ότι το θάρρος απέναντι στην αδικία μπορεί να εμπνεύσει ολόκληρες γενιές, αποτελώντας φάρο ελπίδας σε έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις.

Οικουμενισμός του Αίματος» (Ecumenism of Blood)

Στη σύγχρονη εποχή, όπου οι διωγμοί των Χριστιανών παγκοσμίως εντείνονται, ο όρος «Οικουμενισμός του Αίματος» (Ecumenism of Blood) κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Η κεντρική ιδέα είναι συγκλονιστική: για τους διώκτες του Χριστιανισμού, το δόγμα δεν έχει σημασία. Οι σφαίρες και τα μαχαίρια εξτρεμιστικών οργανώσεων (όπως το ISIS ή η Μπόκο Χαράμ) δεν διακρίνουν Ορθοδόξους, Καθολικούς, Κόπτες ή Διαμαρτυρόμενους. Το μόνο κριτήριο για τη στοχοποίησή τους είναι η ομολογία του ονόματος του Χριστού.

Η Παγίδα και η Πραγματικότητα του Όρου

Ο όρος, που χρησιμοποιήθηκε ευρέως από τον Πάπα Φραγκίσκο, περιγράφει μια «ενότητα» που επιτυγχάνεται όχι μέσα από θεολογικά συνέδρια, αλλά μέσα από το κοινό μαρτύριο. Το αίμα που χύνεται θεωρείται ότι «ποτίζει» το δέντρο της Χριστιανοσύνης συνολικά, δημιουργώντας έναν δεσμό αδελφοσύνης που υπερβαίνει τις επίγειες διαιρέσεις.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν:

• Οι 21 Μάρτυρες στη Λιβύη (2015): Ανάμεσα στους Κόπτες που εκτελέστηκαν, υπήρχε και ένας άνδρας από το Γκάνα (πιθανώς καθολικός), οι οποίοι πέθαναν ψιθυρίζοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ».
• Ο Σαχμπάζ Μπάτι (Shahbaz Bhatti): Ο Ρωμαιοκαθολικός Υπουργός Μειονοτήτων στο Πακιστάν, που δολοφονήθηκε το 2011 επειδή υπερασπίστηκε τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων ενάντια στους νόμους περί βλασφημίας. Η στάση του, γεμάτη πνευματική γαλήνη, αποτελεί ύψιστη απόδειξη αγάπης.

Η Θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Εδώ γεννάται το κρίσιμο ερώτημα: Τιμώνται αυτοί οι μάρτυρες ως Άγιοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία; Η απάντηση απαιτεί μια λεπτή αλλά σαφή διάκριση μεταξύ του ανθρώπινου σεβασμού και της επίσημης εκκλησιολογικής αναγνώρισης.