Ο διάλογος του Χριστού με την Σαμαρείτιδα. Ένα πρότυπο διαθρησκειακού διαλόγου

 

Η συζήτηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να προσεγγίσει τον διάλογο με άλλες θρησκείες. Αυτός ο διάλογος δεν είναι ούτε αποκλειστικός ούτε αδιάφορος. Είναι μια προσωπική συζήτηση που αναγνωρίζει τις διαφορές, σέβεται την ελευθερία, χρησιμοποιεί κοινά σημεία, οδηγεί στην αλήθεια και καταλήγει στην κοινότητα της σωτηρίας. Ο Χριστός δεν συζητάει σαν ένας απλός θρησκευόμενος, αλλά σαν ο Σωτήρας του κόσμου που καλεί όλους τους ανθρώπους στην αλήθεια. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο διαθρησκειακός διάλογος δεν αρνείται τη μοναδικότητα της Ορθόδοξης πίστης, αλλά δείχνει την αγάπη της Εκκλησίας που θέλει «όλους τους ανθρώπους να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια». Η πρόκληση σήμερα είναι να διατηρήσουμε αυτή την ισορροπία: να συζητάμε με πραότητα και σεβασμό, χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι «ο δρόμος και η αλήθεια και η ζωή», η μόνη οδός προς την αιώνια ζωή.

 

Πώς Ξεκινάει και Εξελίσσεται η Συζήτηση

Η συζήτηση ξεκινάει απλά και προχωράει σιγά-σιγά σε πιο βαθιά θέματα. Ο Χριστός ζητάει από τη Σαμαρείτιδα «Δώσε μου να πιω». Αυτό είναι σημαντικό, γιατί δεν μιλάει σαν κάποιος που έχει εξουσία, αλλά σαν ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη. Έτσι, δημιουργεί μια ισότιμη επικοινωνία.

Η Σαμαρείτιδα εκπλήσσεται, γιατί ένας Ιουδαίος (ο Χριστός) δεν θα έπρεπε να μιλάει με μια Σαμαρείτιδα. Ρωτάει: «Πώς εσύ, που είσαι Ιουδαίος, ζητάς νερό από μένα, που είμαι Σαμαρείτιδα;» Ο Χριστός δεν αγνοεί αυτή τη διαφορά. Την αναγνωρίζει, αλλά την ξεπερνάει, μιλώντας για το «ζωντανό νερό».

Η συζήτηση εξελίσσεται σαν μια «κοινή αναζήτηση». Ο Χριστός δεν της λέει αμέσως τι πρέπει να πιστέψει, αλλά την προκαλεί να σκεφτεί μόνη της και να γνωρίσει τον εαυτό της. Όταν μιλάνε για το πού πρέπει να λατρεύουν τον Θεό (στο όρος Γαριζίν για τους Σαμαρείτες ή στην Ιερουσαλήμ για τους Ιουδαίους), ο Χριστός δεν λέει ότι όλα είναι ίδια. Αντίθετα, λέει ξεκάθαρα: «εσείς λατρεύετε αυτό που δεν ξέρετε· εμείς λατρεύουμε αυτό που ξέρουμε». Αναγνωρίζει δηλαδή ότι η μία πλευρά έχει τη σωστή γνώση και η άλλη όχι. Όμως, ταυτόχρονα, μιλάει για μια νέα εποχή όπου «οι αληθινοί πιστοί θα λατρεύουν τον Πατέρα με πνεύμα και αλήθεια». Αυτό σημαίνει ότι η αλήθεια του Ιουδαϊσμού δεν απορρίπτεται, αλλά ολοκληρώνεται και εκπληρώνεται στο πρόσωπο του Χριστού.

 

Τι Μαθαίνουμε από Αυτή τη Συζήτηση για τον Διάλογο

Από αυτή τη συζήτηση, μπορούμε να πάρουμε κάποιες βασικές αρχές για το πώς να συζητάμε με ανθρώπους από άλλες θρησκείες:

1.Αναγνώριση της Διαφορετικότητας: Ο Χριστός βλέπει τη Σαμαρείτιδα ως ένα μοναδικό πρόσωπο με τη δική του ιστορία, όχι απλά ως εκπρόσωπο μιας άλλης θρησκείας. Όταν της αποκαλύπτει πράγματα από τη ζωή της, δεν το κάνει για να την ντροπιάσει, αλλά για να τη βοηθήσει να καταλάβει τον εαυτό της και να αλλάξει.

2.Ειλικρίνεια στις Διαφορές: Η συζήτηση δεν βασίζεται σε ψεύτικες ομοιότητες, αλλά στο θάρρος να αναγνωρίζουμε τις διαφορές και να τις τοποθετούμε μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας.

3,Στόχος η Αλλαγή: Ο σκοπός δεν είναι απλά να συμφωνήσουμε, αλλά να οδηγηθούμε σε μια νέα ζωή, σε μια «πηγή νερού που δίνει αιώνια ζωή».

4,Κοινή Γλώσσα και Σύμβολα: Το νερό από το πηγάδι του Ιακώβ γίνεται η αφετηρία για να μιλήσουν για το «ζωντανό νερό». Αυτό δείχνει ότι ο διάλογος ξεκινάει από κοινά σημεία, τα οποία όμως αποκτούν ένα νέο νόημα.

5.Σεβασμός στην Ελευθερία: Η Σαμαρείτιδα δεν αναγκάζεται να πιστέψει, αλλά καλείται. Η πίστη της είναι αποτέλεσμα προσωπικής συνάντησης και όχι πίεσης.

«Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας»(μ.Παϊσιου Καρεώτη)

 

Eισαγωγικά

Δημοσιεύουμε τα βασικά σημεία της  αποκαλυπτικής εισήγησης του Αγιορείτη Μοναχού Παϊσίου Καρεώτη που δόθηκε στο Πολεμικό Μουσείο με θέμα

«Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας»

Ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού μπορείτε να την βρείτε στο link.

https://eeod.gr/news/87503-i-apokalyptik-eisgisi-tou-monacho-pasou-kareti-gia-ton-oikoumenism

 

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ

1. Εισαγωγή: Η Φύση και οι Απαρχές του Οικουμενισμού

Ο όρος «Οικουμενισμός» έχει γίνει ευρύτερα γνωστός τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο υπάρχει μια ποικιλία κατανοήσεων και αξιολογήσεων γύρω από αυτόν. Παρότι πολλοί θεωρούν ως απαρχή της κινήσεως την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) το 1948, είναι αναγκαίο να εξετάσουμε το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκε. Η παρούσα εισήγηση αποδεικνύει ότι ο Οικουμενισμός δεν ξεκίνησε ως γνήσια εκκλησιαστική πρωτοβουλία, αλλά ως ένα κοινωνικοπολιτικό εργαλείο ελέγχου, προωθούμενο από ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, με στόχο την εξασθένηση της δογματικής ακρίβειας προς όφελος της καταναλωτικής κοινωνίας.

2. Το Ιστορικό Πλαίσιο: Φιλελευθερισμός και Εκκοσμίκευση

Κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, ο «φιλελευθερισμός» λειτούργησε ως έννοια-κλειδί που επέφερε την κατάρρευση των παραδοσιακών αξιών. Η εκκοσμίκευση που έφερε ο Διαφωτισμός διείσδυσε στις κοινωνικές σχέσεις, ενώ ο οικονομικός φιλελευθερισμός άλλαξε το κοινωνικό μοντέλο. Στις ΗΠΑ, η δεύτερη βιομηχανική επανάσταση και η συρροή μεταναστών δημιούργησαν ένα μωσαϊκό δογμάτων. Για τη διασφάλιση της «κοινωνικής ειρήνης» και της απρόσκοπτης λειτουργίας της ελεύθερης αγοράς, οι προτεσταντικές εκκλησίες έπρεπε να μετατραπούν από κλειστές ομολογίες σε «ανοικτές» αστικές δυνάμεις, ικανές να διαχειριστούν την εργατική αστάθεια.

3. Η Χρηματοδότηση των Ολιγαρχών και το "Κοινωνικό Ευαγγέλιο"

Κεντρικό ρόλο στην αναδιάρθρωση των εκκλησιών έπαιξε η «φιλανθρωπία» των μεγάλων Αμερικανών ολιγαρχών, με κύριο το Ίδρυμα Rockefeller (1913). Η χρηματοδότηση αυτή στόχευε στη διαμόρφωση μιας ενιαίας προτεσταντικής συνείδησης, απαλλαγμένης από δογματικές τριβές. Εμφανίστηκε έτσι το «Κοινωνικό Ευαγγέλιο» (Social Gospel), το οποίο μετέτρεψε τη θρησκεία σε ηθική συμπεριφορά και ιδιωτική πνευματικότητα, καθιστώντας την μη ενοχλητική για την αγορά. Ο ασκητικός χριστιανικός βίος παραμερίστηκε, καθώς εμπόδιζε το καταναλωτικό πρότυπο.

4. Η Θεολογική Διαμάχη και ο Ρόλος του YMCA

Μεταξύ 1890 και 1930 ξέσπασε σύγκρουση μεταξύ «Παραδοσιακών» και «Φιλελεύθερων Νεωτεριστών». Οι τελευταίοι επιδίωκαν έναν δογματικό μινιμαλισμό, προσαρμοσμένο στις επιστημονικές ανακαλύψεις. Κινητήριος μοχλός των Νεωτεριστών ήταν η Χριστιανική Ένωση Νέων (YMCA/ΧΕΝ), υπό την καθοδήγηση του John Mott, του «πατέρα της Οικουμενικής Κίνησης». Ο Mott, στενός συνεργάτης της οικογένειας Rockefeller, χρησιμοποίησε το YMCA για να απομονώσει ριζοσπαστικά στοιχεία και να προωθήσει τον Οικουμενισμό ως έναν «μηχανισμό» συνεργασίας που θα εξασφάλιζε τη σταθερότητα των επενδύσεων και της κυβέρνησης.

5. Η Δράση στη Ρωσία και το Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου

Η δράση του YMCA επεκτάθηκε και στη Ρωσία. Μετά την επανάσταση του 1917, με τη φροντίδα της οργάνωσης και την αποκλειστική χρηματοδότηση του Rockefeller, ιδρύθηκε στο Παρίσι το Ορθόδοξο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου. Εκεί αναπτύχθηκαν ο θεολογικός Περσοναλισμός και η Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία, που αποτέλεσαν το θεολογικό όχημα για τη συμμετοχή των Ορθοδόξων στον Οικουμενισμό. Στόχος ήταν η διαμόρφωση μιας φιλελεύθερης ρωσικής συνείδησης, προσδοκώντας την ανατροπή του σοβιετικού καθεστώτος.

6. Η Ίδρυση του ΠΣΕ και η Γεωπολιτική των ΗΠΑ

Το 1948 ιδρύθηκε το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ), με τις αμερικανικές φιλελεύθερες εκκλησίες να αποτελούν την κυρίαρχη δύναμη. Ο οργανισμός εργαλειοποιήθηκε από την αμερικανική διπλωματία (π.χ. John Foster Dulles) για την επανεκπαίδευση της Ευρώπης στις φιλελεύθερες αξίες. Ο Οικουμενισμός συνδέθηκε με το Σχέδιο Μάρσαλ και την ευρωπαϊκή ενοποίηση, προωθώντας έναν «κοσμοπολίτικο διεθνισμό» που αντιτίθεται στην εθνική κυριαρχία και τις παραδοσιακές αξίες, επιδιώκοντας την απορρόφηση της Ορθόδοξης ταυτότητας σε μια δυτική, φιλελεύθερη οντότητα.

7. Θεολογικές Συνέπειες: Ο Δογματικός Μινιμαλισμός

Θεολογικά, ο Οικουμενισμός εισάγει τον «δογματικό μινιμαλισμό» και τη σχετικοποίηση της Αλήθειας. Ακυρώνεται η πίστη στην «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και εξισώνονται οι αιρέσεις με την Ορθοδοξία. Πρακτικά, αυτό μεταφράζεται στην αποδοχή των μυστηρίων των αιρετικών, στις συμπροσευχές, στην αλλαγή λειτουργικών κειμένων και στον εκμοντερνισμό της Εκκλησίας (π.χ. γάμος κλήρου, γυναικεία ιερωσύνη). Έγγραφα όπως αυτό του Πόρτο Αλέγκρε (2006) προωθούν την προτεσταντική ιδέα της «αδιαίρετης εκκλησίας» με δογματική πολυμορφία.

8. Η Ορθόδοξη Απάντηση: Η Σύνοδος της Μόσχας (1948)

Η σημαντικότερη αντίσταση σημειώθηκε στη Σύνοδο της Μόσχας τον Ιούλιο του 1948, έναν μήνα πριν την ίδρυση του ΠΣΕ. Εκεί, η συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών καταδίκασε τον Οικουμενισμό ως επικίνδυνη ετεροδιδασκαλία. Στη Σύνοδο αυτή δεν συμμετείχαν μόνο οι Εκκλησίες που εξαρτώνταν από τον Δυτικό παράγοντα: το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (υπό την επιρροή του Αθηναγόρα), η Εκκλησία της Ελλάδος (υπό αμερικανική επιρροή λόγω Εμφυλίου) και η Εκκλησία της Κύπρου (υπό βρετανική κατοχή).

9. Συμπέρασμα: Ο Οικουμενισμός ως Δυτικό "Project"

Ο Οικουμενισμός αποτελεί ένα καθαρά δυτικό εγχείρημα με σκοπό τη διάχυση της αμερικανικής πολιτισμικής επιρροής. Η θρησκεία χρησιμοποιήθηκε ως ιδεολογικός μοχλός για την αμερικανοποίηση της Ευρώπης και την υπονόμευση της Ορθόδοξης Παράδοσης. Η Ορθόδοξη απάντηση οφείλει να διακρίνει τη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας, απορρίπτοντας τη σχετικοποίηση που επιβάλλει η νέα παγκόσμια τάξη

 ΠΗΓΗ.ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Άγιος Νικόλαος Νεομάρτυς ο εν Βουνένοις (09 Mαϊου)

 

 

                Τις πρώτες ημέρες του Μαΐου με την ανθισμένη φύση, την πλημμυρισμένη από μυρωδιές λουλουδιών και υπέροχων τριαντάφυλλων και υπό το Φως της Αναστάσεως του Κυρίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει την 9^η του μηνός τρεις μεγάλους Αγίους: τον Χριστοφόρο, τον Προφήτη Ησαΐα και τον Άγιο Νικόλαο τον Νέο ή τον εν Βουνένοις.

          Εις το κείμενο αυτό θα αναφερθούμε, εν συντομία, εις τον βίο και την  παρακαταθήκη του Αγίου Νικολάου του Νέου.

          Ο Νικόλαος γεννήθηκε από γονείς ευλαβείς και ενάρετους στα μέρη της Ανατολής. Από μικρός φανέρωσε την κλίση του προς το αγαθόν, αποφεύγοντας την συναναστροφή με θρασείς συνομηλίκους του και επιδίωκε την συντροφιά ενάρετων ενηλίκων. Η φήμη του ως ενάρετου και αγαθού ανθρώπου έφθασε στα αυτιά του αυτοκράτορα, ο οποίος τον διόρισε Δούκα, αφού πρώτα τον γνώρισε από κοντά. Οι αρμοδιότητες του Νικολάου ήταν να εκπαιδεύει και να διατηρεί τους στρατιώτες του αξιόμαχους. Δεν παρέλειπε να τους μιλάει για τον Χριστό και να διδάσκει την αγάπη και την δικαιοσύνη για όλους τους ανθρώπους.

          Η αυτοκρατορία εκτός από τους εξωτερικούς εχθρούς είχε να αντιμετωπίσει και εσωτερικές εξεγέρσεις. Σε μια εξέγερση των Θεσσαλών  ο Αυτοκράτορας στέλνει τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του. Χύθηκε άδικα  ανθρώπινο αίμα για να παταχτεί η εξέγερση. Ακολούθως στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη με άλλους τοπάρχες με τους στρατιώτες των για να καταστείλουν άλλη εξέγερση, πράγμα που πέτυχαν.

Η ευαίσθητη χριστιανική του καρδιά τον οδήγησε στην σκέψη, μήπως χάσει τη ζωή του πρόωρα πριν είναι έτοιμος για το αιώνιο ταξίδι και πήρε την απόφαση να μονάσει. Με συνοδεία δώδεκα στρατιωτών του αποσύρεται στα Βούνενα της Θεσσαλίας, όπου μόναζαν αρκετοί ενάρετοι μοναχοί, ζώντας με νηστεία, προσευχή και πνευματικές ασκήσεις.

          Οι Άβαροι καταφθάνουν στην Θεσσαλία, κυριεύουν την Λάρισα, σφάζουν, λεηλατούν και εξαναγκάζουν χριστιανούς να προσκυνήσουν τα είδωλα. Αρκετοί Χριστιανοί δεν απαρνούνται τον Αληθινό Θεό και Σωτήρα και υπομένουν μύρια βασανιστήρια και, τέλος, τον στέφανο της αιωνίου Ζωής. Όταν συμβαίνουν αυτά ο μακάριος Νικόλαος και οι δώδεκα συμμοναστές του Γρηγόριος, Αρμόδιος, Ιωάννης, Δημήτριος, Μιχαήλ, Ακίνδυνος, Θεόδωρος, Παγκράτιος, Πανταλέων, Αιμιλιανός και Ναούδιος βρίσκονται στην σκήτη της Βουνένης. Φθάνουν στα Βούνενα και συλλαμβάνουν τον Νικόλαο και τους στρατιώτες του.

Ένα βράδυ, την ώρα της προσευχής, εμφανίζεται Άγγελος Κυρίου και τους λέγει: «Ετοιμαστείτε να σταθείτε γενναίοι, διότι εις ολίγας ημέρας μέλλει να μαρτυρήσετε, δια να λάβετε τα βραβεία και τους στεφάνους της αθλήσεως και ούτω να κληρονομήσετε την Ουράνιον Βασιλεία». Ακούγοντας αυτά εχάρησαν και με μεγαλύτερο ζήλο συνέχισαν τον ασκητικό αγώνα.

Μετά από μερικές ημέρες έμαθαν οι βάρβαροι Άβαροι ότι στο βουνό των Βουνένων υπάρχουν ασκητές προσκυνούντες ακατάπαυστα και δοξολογούντες τον Χριστό και έσπευσαν να τους φονεύσουν. Ο μακάριος Νικόλαος συμβούλευε τους αδελφούς και συνασκητές του λέγοντας: «Μη φοβηθώμεν, αδελφοί, τον πρόσκαιρον θάνατον, ούτε να δειλιάσωμεν, διότι, τώρα ήλθεν η ώρα να δείξωμεν την ανδρείαν μας και να κληρονομήσωμεν, με μικράν και ολίγην τιμωρίαν, παντοτεινήν και αιωνίαν ανάπαυσιν».

Αυτά και άλλα παρόμοια έλεγε ο Άγιος προς ενίσχυση των αδελφών όταν κατέφθαναν ως θηρία ανήμερα οι Άβαροι. Τούς τιμώρησαν ανηλεώς και ασπλάχνως με ραβδισμούς, στρεβλώσεις και με άλλα βασανιστήρια. Οι μακάριοι γενναίως υπέμειναν τα βασανιστήρια και δεν πρόδωσαν την πίστη τους. Τέλος, τους αποκεφάλισαν. Το Άγιο Νικόλαο βλέποντάς τον νέο, ωραίο και γενναίο δεν τον πείραξαν, αλλά, προσπάθησαν με λόγια και κολακείες να τον αλλαξοπιστήσουν. Δεν υπολογίσανε σωστά,. Ούτε κατ’ ελάχιστον δείλιασε ο Νικόλαος. Με θάρρος τους απαντούσε: «Εγώ δεν είμαι μωρόν παιδίον, δια να απατηθώ και να αρνηθώ τον αληθή Θεό, όστις με έπλασε και να προσκυνήσω είδωλα κωφά και αναίσθητα. Αλλά καθώς εξ αρχής ήμουν ευσεβής Ορθόδοξος Χριστιανός, ούτω θέλω παραμείνει έως ότου παραδώσω την ψυχή μου εις τας αχράντους χείρας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, τον οποίον, ως Θεόν αληθινόν και Σωτήρα μου, προσκυνώ, λατρεύω και σέβομαι και για την αγάπη Του μεγάλη προθυμία αισθάνομαι και πόθο να χύσω το αίμα μου. Τους δε δικούς σας θεούς καταφρονώ και ατιμάζω, επειδή είναι λίθοι και ξύλα αναίσθητα ή άλλη τις ύλη ευτελής και άχρηστος».

Η Αποτείχιση του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς: (Μια απαραίτητη διευκρίνηση)

 

Εισαγωγή: Απαραίτητη Διευκρίνιση

Με αφορμή πρόσφατη  αναδημοσίευση  άρθρου  του Σέρβου Χωροεπισκόπου Μαξίμου σχετικά με την αποτείχιση του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς (τίτλος άρθρου: «Συμβολή στην ορθή κατανόηση και εφαρμογή του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου» από τα ιστολογια ΨΗΦΙΔΕΣ και ΟΜΟΛΟΓΙΑ),  κρίνεται αναγκαία η παράθεση ορισμένων ιστορικών και θεολογικών διευκρινίσεων για την αποκατάσταση της αλήθειας και προς αποφυγή παραπλανητικών ερμηνειών, που διατυπώθηκαν.

Ο Χωροεπίσκοπος Μάξιμος αναφέρει:

«...ο άγιος Ιουστίνος Τσέλιε, δεν συλλειτούργησε με τον πατριάρχη Γερμανό, ούτε τον μνημόνευσε, αλλά μνημόνευσε τον επίσκοπό του Ιωάννη Βελιμίροβιτς που δεν ήταν οικουμενιστής».

 

1. Απαραίτητα ιστορικά γεγονότα.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία εντάχθηκε επίσημα ως πλήρες μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ) το 1965. Η συμμετοχή αυτή υπήρξε ιδιαίτερα ενεργή, με αποκορύφωμα την εκλογή του Πατριάρχη Σερβίας Γερμανού ως ενός εκ των προέδρων του ΠΣΕ (1968-1975).

Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και την απόφαση της Ιεράς Συνόδου το 1997 για αποχώρηση, η Σερβική Εκκλησία παραμένει μέχρι σήμερα οργανικό μέλος του ΠΣΕ, επιλέγοντας την οδό του διαλόγου.

2. Γιατί ο Πατριάρχης Γερμανός θεωρήθηκε Οικουμενιστής;

Η καταδίκη του Γερμανού από τον Όσιο Ιουστίνο βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη δογματική διολίσθηση. Το 1971, ο Γερμανός συνυπέγραψε μήνυμα του ΠΣΕ που ανέφερε:

«...αυτές [οι κοινότητες] δεν αποτελούν απλές διοικητικές μονάδες, αλλά όλες συνιστούν μέρος της μίας μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας».

Για τον Όσιο Ιουστίνο, η διατύπωση αυτή αποτελούσε την εκκλησιολογική αίρεση της «Θεωρίας των Κλάδων» (Branch Theory), η οποία εξισώνει την Ορθοδοξία με τις αιρέσεις και αρνείται την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

 

3. Η Στάση του Επισκόπου Ιωάννη Βελιμίροβιτς

Ο Ιωάννης Βελιμίροβιτς (Jovan Velimirović), Επίσκοπος Σαμπάτς και Βάλιεβο, υπήρξε πνευματικός συνεχιστής του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς και στενός συνεργάτης του Οσίου Ιουστίνου. Η αντιοικουμενιστική του στάση συνοψίζεται στα εξής:

• Θεωρούσε ότι ο διάλογος στο ΠΣΕ οδηγούσε σε «θρησκευτικό συγκρητισμό» εις βάρος της δογματικής ακρίβειας.
•  Ήταν κάθετος κατά των συμπροσευχών με ετεροδόξους, θεωρώντας τες ψευδαίσθηση ενότητας.
•  Αποτελούσε τη φωνή της ορθόδοξης ομολογίας μέσα στην Ιερά Σύνοδο των Σέρβων, αρνούμενος να ακολουθήσει τη γραμμή του Πατριάρχη Γερμανού.

 

Μία ιστορική επιστολή του Οσίου Ιουστίνου Ποποβιτς (Τσέλιε) περί της διακοπής της λειτουργικής κοινωνίας με τους πατριάρχες – οικουμενιστές

Χωρεπισκόπου Νοβο-Μπρτνο και Παννονίας Μαξίμου

Α. Εισαγωγή: Η αποκάλυψη των Συγγραμμάτων του Αγίου Ιουστίνου

Τα πρόσφατα δημοσιευμένα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου, σε δύο τόμους, έχουν αποκαλύψει περαιτέρω στο ορθόδοξο κοινό μας το βάθος, την ορθοδοξία, την ευαγγελικότητα και τη ζωντάνια του πνεύματος, της παράδοσης και των λόγων αυτού του αγίου πατέρα. Δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν σε ένα σύντομο άρθρο όλα τα πνευματικά μαργαριτάρια από τα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου, ειδικά τα ομολογιακά, που στρέφονται κατά της εκκλησιαστικής και θεοαντιφατικής αίρεσης του οικουενισμού.

Β. Η ευλογία του Αγίου Ιουστίνου προς τον Επίσκοπο Αρτέμιο

Β1. Η προφορική παράδοση

Ο μακαριστός γέροντάς μας Αρτέμιος μας έχει μεταδώσει επανειλημμένα την προφορική παράδοση, την ευλογία του Αγίου Ιουστίνου, που του έχει απομείνει. Έχουμε ήδη μεταδώσει δημόσια αυτήν την ευλογία και τον όρκο του Πατέρα Ιουστίνου αρκετές φορές γραπτώς και προφορικώς, αλλά θα την επαναλάβουμε, ώστε να φανεί καθαρά η ακλόνητη σύμπτωση της θεολογικής θέσης του μακαριστού επισκόπου μας Αρτεμίου (και επομένως της Επισκοπής μας) με τη θεολογική θέση και στάση του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου.

Β2. Η θεμελιώδης δήλωση του Αγίου Ιουστίνου

Συγκεκριμένα, στο ερώτημα του Επισκόπου Αρτεμίου για το αν θα αποδεχόταν τον επισκοπικό βαθμό, εάν του προσφερόταν, ο Πατέρας Ιουστίνος απάντησε:

«Ναι! Διότι εάν ολόκληρη η Σύνοδος στην Εκκλησία παρεκκλίνει από την οδό της πίστης, ο επίσκοπος έχει την εξουσία να χωρίσει την επισκοπή του και έτσι να σώσει και να διατηρήσει την Εκκλησία».

Β3. Η εφαρμογή από τον Επίσκοπο Αρτέμιο

Ο Επίσκοπος Αρτέμιος, ως καλός μαθητής, πιστός στον μεγάλο διδάσκαλο της πίστης του — τον Ιουστίνο, εφάρμοσε και εκτέλεσε αυτήν την ευλογία ευσυνείδητα και πατερικά, αναγνωρίζοντας την κατάλληλη στιγμή γι' αυτήν και βρίσκοντας κανονικά επαρκείς τρόπους.

Γ. Η 70ή Επιστολή: Η στάση απέναντι στους οικουμενιστές πατριάρχες

Γ1. Η πρότυπη στάση του Μητροπολίτη Αμβροσίου

Από την άλλη πλευρά, στις Επιστολές του Αγίου Ιουστίνου διαβάζουμε τις ακόλουθες γραμμές:

«Δεν με εκπλήσσει που ο ζηλωτής της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος [1], έπαψε να αναφέρει τον άτυχο Πατριάρχη Αθηναγόρα. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ. [2] Φαίνεται ότι η πτώση και η παρακμή του είναι ανυπολόγιστες. Σήμερα, δύο άθλιοι Ορθόδοξοι πατριάρχες ανταγωνίζονται στη φρίκη και τον τρόμο του ουρανού και της γης στην εβραϊκή τους προδοσία: ο Αθηναγόρας της Κωνσταντινούπολης και ο Αλεξέι της Μόσχας. Και η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει στην Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, η οποία είναι η μόνη στην ελευθερία, και είναι υποχρεωμένη να καλέσει όλες τις Τοπικές Εκκλησίες σε συνοδική και συνοδική αντίσταση στην εβραϊκή προδοσία αυτών των δύο ανόητων πατριαρχών. – Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπητό μου παιδί, που μου έστειλες αποσπάσματα και πληροφορίες για την αποστασία αυτών των «δύο πατριαρχών». [3]

Γ2. Παραλήπτες και προορισμός της επιστολής

Αυτή η επιστολή, η 70ή κατά σειρά, απευθυνόταν στον τότε ιερομόναχο Αμφιλόχιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας. Ο Άγιος Ιουστίνος Τσέλιε έγραψε πολλά κατά του οικουμενισμού τόσο στον Μητροπολίτη Αμφιλόχιο όσο και στον Επίσκοπο Αθανάσιο Γέβτιτς, διαισθανόμενος ξεκάθαρα και ήδη συνειδητοποιώντας εκείνη την εποχή ότι και οι δύο έτειναν προς αυτή την αίρεση.

Δ. Η πτώση των μαθητών και η πιστότητα του Επισκόπου Αρτεμίου

Δ1. Η επιβεβαίωση των προφητειών του Αγίου Ιουστίνου

Δυστυχώς, η διαίσθηση του Αγίου Ιουστίνου δεν ήταν λανθασμένη, γιατί αργότερα και οι δύο σκόνταψαν βαθιά και βυθίστηκαν σε αυτή την επαίσχυντη αίρεση, παραδομένοι στα βρώμικα νερά του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού, καθιστώντας τους κύριους φορείς και φορείς αυτού του αντιχριστιανικού πνεύματος στην αγία Σερβική Εκκλησία μας. Οι επιστολές του Αγίου Ιουστίνου που τους απευθύνονται αποτελούν ένα είδος αποκάλυψής τους, επειδή δείχνουν πόσο κωφεύσαν και αμάρτησαν, σχεδόν για όλα όσα τους έγραψε ο αββάς Ιουστίνος.

Δ2. Η μαρτυρική πορεία του Επισκόπου Αρτεμίου

Από την άλλη πλευρά, αυτή η επιστολική παράδοση του Αγίου Ιουστίνου, δηλαδή οι θεόπνευστες, θερμές πατρικές επιστολές του, δείχνουν πόσο πιστός ήταν ο μακαριστός μας Επίσκοπος Αρτέμιος σε κάθε λεπτομέρεια στον πνευματικό του πατέρα, τον παν-Σέρβο αββά Ιουστίνο του Κελίου, τον μεγάλο διδάσκαλο και ομολογητή της πίστης.

Ο Αμφιλόχιος και ο Αθανάσιος Γιέβτιτς (ο Επίσκοπος Ειρηναίος Μπούλοβιτς δεν είναι άξιος αναφοράς ως μαθητής του αββά Ιουστίνου, λόγω του οικουμενικού του εξτρεμισμού, ο οποίος πιθανότατα είναι μη αναστρέψιμος) περπάτησαν την ευρεία οδό της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης — οικουμενισμού και φιλελευθερισμού — καινοτομίας, ενώ ο μακαριστός Επίσκοπος Αρτέμιος περπάτησε ενάντια στην εγκόσμια πατρίδα, κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα.

Επομένως, προφανώς, ο πατήρ Ιουστίνος, όταν τον αναφέρει στις επιστολές που απευθύνονται στους προαναφερθέντες δύο, δεν τον αποκαλεί τυχαία «πατέρα Μαρτύριο», που σημαίνει μάρτυρας στα ελληνικά. Κάθε ευσεβής ψυχή διαβάζει από αυτό την θεοφώτιστη προνοητικότητα του Αγίου Ιουστίνου, με την οποία προείδε τις οδούς των μαθητών του στο μέλλον, την οικουμενική πορεία αυτών των δύο και την μαρτυρική, δηλαδή εξομολογητική και παθολογική πορεία του αείμνηστου πρεσβυτέρου και επισκόπου μας Αρτεμίου.

Ε. Η ομολογιακή μαρτυρία κατά του οικουμενισμού (70ή Επιστολή)

Ε1. Η φύση της Εκκλησίας και η ουσία του οικουμενισμού

Με την ευκαιρία αυτή, θα επισημάνουμε μόνο στο κοινό μια ακόμη βαθιά και συγκινητική, ομολογιακή μαρτυρία του Αγίου Ιουστίνου κατά της παναίρεσης του οικουμενισμού. Έτσι, στην ίδια 70ή επιστολή, λέει:

«Η Εκκλησία: ο Θεανθρώπινος οργανισμός, το Θεανθρώπινο σώμα, το Θεάνθρωπο Πρόσωπο, επομένως πάντα αδιαίρετο ένα, ένα σε όλους τους κόσμους… [4] Σύγχρονος οικουμενισμός: «ψευδόχριστοι» = ψευδομεσσιές, «ψευδοπροφήτες». Εδώ: διάφορες θρησκείες, άλλες θρησκείες, ημιπίστη, ολιγόπιστη, απιστία.

Ε2. Τα κοσμικά χαρακτηριστικά του οικουμενισμού

Τα προβλήματα του σύγχρονου οικουμενισμού είναι καθαρά κοσμικά, πολιτικά· στην πραγματικότητα: κομμουνιστικό-παπικό, όλα ανάγονται σε «κοινωνικές» αξίες, γήινα, ανθρωπιστικά, παροδικά [5]. Δεν υπάρχει ούτε το Θεανθρώπινο κέντρο ούτε τα ευαγγελικά προβλήματα· Δεν είναι η Βασιλεία του Θεού και η δικαιοσύνη Του που ζητείται «πρώτα» (Ματθ. 6:33), αλλά η βασιλεία αυτού του κόσμου και όλα όσα είναι από Αυτόν και για Αυτόν.

Ε3. Η μόνη λύση: Η μετάνοια

Το πρόβλημα της ενοποίησης [6], από την οντολογική του ουσία, δεν μπορεί να λυθεί με κανέναν «διάλογο», αλλά μόνο με μετάνοια ενώπιον του Θεανθρώπου, που είναι η Εκκλησία. «Θυμήσου από πού έχεις πεσόντες, και μετανοήστε»... (Αποκ. 2:15-16).

Ε4. Η εισβολή του κοσμικού πνεύματος στην Εκκλησία

Μέσω του οικουμενισμού, μια καθαρά κοσμική, διεθνής αθεϊστική-κομμουνιστική, ανθρωπιστική και μισητή του Θεού ανθρωπιστική προβληματική έχει εισχωρήσει στην Εκκλησία και την έχει καταλάβει. Στις κομμουνιστικές χώρες, οι κομμουνιστές υπαγορεύουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες την οικουμενική προβληματική και την λύση στα προβλήματά της. Ούτε ίχνος της αποστολικής-πατριαρχικής καθολικότητας, της ελευθερίας στην έκφραση και την ομολογία της πίστης.

Ε5. Ο οικουμενισμός ως μηδενισμός

Δηλαδή: οικουμενισμός = ο μηδενισμός του Ιουδαίου Νικόδημου, Αλεξέι, Γερμανού... «Ρόδος»; – Φιλοκομμουνιστικές αντιλήψεις για την Ορθοδοξία και τα προβλήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπό την τυραννία του ρωσο-σερβικού κομμουνιστικού μηδενισμού και του ελληνικού ελευθεριακού-προτεσταντικού ορθολογισμού, του σχολαστικισμού, του αναρχισμού και του αθηναϊκού τυχοδιωκτισμού.» [7]

«Διατηρήστε την Ορθόδοξη πίστη» - Οι επίσκοποι της ROCOR προειδοποιούν κατά της εκκοσμίκευσης

 

Οι επίσκοποι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας κατά την επίσκεψή τους στο Κάστρο Σάιφριντσμπεργκ, τη μελλοντική τοποθεσία του μοναστηριού και της επισκοπικής διοίκησης, με την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ

Η επιστολή της Συνόδου του Μονάχου καλεί για προσευχή, ενότητα και πνευματική εγρήγορση.

Το Συμβούλιο των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας (ROCOR) εξέδωσε επιστολή προς τους κληρικούς, τους μοναχούς και τους πιστούς παγκοσμίως το βράδυ της Τρίτης (5 Μαΐου 2026), καλώντας σε πίστη, εντατική πνευματική άσκηση και αυξημένη προσευχή για ειρήνη.

Στην επιστολή, που δημοσιεύθηκε κατά τη διάρκεια της συνέλευσης στη Μονή Μπούχεντορφ κοντά στο Μόναχο, υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης Νικολάι, οι ιεράρχες περιγράφουν την αυξανόμενη εκκοσμίκευση και την έλλειψη κατεύθυνσης. «Όλοι βλέπουμε πώς οι διαδικασίες εκκοσμίκευσης εντείνονται, πώς τα ηθικά πρότυπα θολώνουν και πώς η πίστη μειώνεται σε πολλές καρδιές», αναφέρει. Ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες, είναι ζωτικής σημασίας να διατηρήσουμε «την πίστη στην Ορθοδοξία και στις παραδόσεις». Οι πιστοί προτρέπονται με ένα βιβλικό απόσπασμα από την Αποκάλυψη 2:10: «Γίνε πιστός μέχρι θανάτου, και θα σου δώσω το στέφανο της ζωής».

Κατά τη διάρκεια των «λαμπρών ημερών του Πάσχα», οι επίσκοποι ζητούν μια βαθύτερη πνευματική ζωή. Αυτό περιλαμβάνει «τακτική προσευχή, μετάνοια, λήψη των αγίων μυστηρίων, συμμετοχή στις θείες λειτουργίες», καθώς και ανάγνωση της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας. Οι ενορίες θα πρέπει να είναι «ζωντανές κοινότητες» και οι οικογένειες «καταφύγια χριστιανικής αγάπης».

Το Συμβούλιο των Επισκόπων βλέπει την παγκόσμια πολιτική κατάσταση με ανησυχία. Μιλάει για «πολέμους, συγκρούσεις και διωγμούς εναντίον Χριστιανών» και τονίζει ιδιαίτερα τον «αδελφοκτόνο πόλεμο μεταξύ Χριστιανών που προήλθαν από την ίδια βαπτιστική πηγή των Ρως του Κιέβου». Οι πιστοί καλούνται να «εντείνουν την προσευχή για την ειρήνη, για τον τερματισμό της αιματοχυσίας» και να μεσολαβούν για όλους όσους υποφέρουν, καθώς και να διατηρήσουν «την ενότητα του Πνεύματος εν δεσμώ ειρήνης».

Επίσης η σύνοδος ανακοινώνει τη δημιουργία ενός ταμείου ανακούφισης για τους άπορους κληρικούς και τις οικογένειές τους. Οι πιστοί της διασποράς προτρέπονται θερμά: «Διατηρήστε την Ορθόδοξη πίστη. Ακολουθείτε τις εντολές του Θεού. Επιμένετε στα καλά έργα» και αφήστε τη ζωή σας να γίνει «ζωντανή μαρτυρία του Ευαγγελίου».

Η επισκοπική σύνοδος πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εορτασμών για την 100ή επέτειο της Γερμανικής Επισκοπής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας. Οι συζητήσεις ολοκληρώθηκαν με επίσκεψη στο Κάστρο Seyfriedsberg, τη μελλοντική τοποθεσία του ανδρικού μοναστηριού και της επισκοπικής διοίκησης.

Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει διεθνές ακαδημαϊκό συνέδριο αφιερωμένο στην εκατονταετηρίδα της επισκοπής. Σκοπός του είναι να εντοπίσει ολοκληρωμένα την ιστορική πορεία της επισκοπής και να συζητήσει τις τρέχουσες προκλήσεις και προοπτικές για τη μελλοντική της ανάπτυξη.

 ---------------------------------------------------------------

Το κείμενο της επιστολής

-------------------------------------------------------------

Επιστολή του Συμβουλίου των Επισκόπων προς όλους τους Αρχιερείς, Ποιμένες, Μοναχούς και Πιστά Τέκνα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς

Χριστός Ανέστη!

Αγαπητοί εν Κυρίω αρχιερείς, σεβαστοί ιερείς και διάκονοι, ευλαβείς μοναχοί και μοναχές, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές:

«Χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού Πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού» (Α΄ Θεσσ. 1:1).