ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΚΛΟΓΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΚΟΤΣΩΝΗ ΠΟΥ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΨΕΥΔΟΛΟΓΩΝ EIΣ ΚΟΝΙΟΡΤΟΝ.

Και θα ακολουθησουν και αλλα, για να δοξασετε τον Θεον οτι επεβλεψε επι τον λαον αυτου.
===========
ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, ΑΛΛΑ Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ.

Έχει τεχνηέντως διαδοθεί από πολλών ετών ότι ο αοίδιμος Αρ­χιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος ήταν ο εκλεκτός της Χούντας των συνταγματαρχών. Εκκλησιαστι­κοί και άλλοι κύκλοι συντηρούν αυτόν τον χαρακτηρισμό, που όμως αποδεικνύεται ό­ τ ι   ε ί ν α ι   ψ έ μ μ α   κ α ι   σ υ­ κ ο φ α ν τ ί α, για να  μειώ­σουν την πνευματική του ακτινο­βολία.

Ο καθηγητής κ. Μάρκος Σιώτης πριν κοιμηθή ο αείμνηστος Ιερώνυμος του απεκάλυψε τα πε­ριστατικά για τις διαθέσεις των στρατιωτικών ως προς την εκλογήν του και τα επανέλαβε σε δημοσίαν  διάλεξί  του.

1) Στον ογκώδη τόμον «ΙΕΡΩ­ΝΥΜΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ ο Αρχιε­πίσκοπος των Αποστολικών Οραματισμών» Αθήνα 1990, του σεβ. Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικοδήμου και στη σελίδα 264, διαβάζουμε τα κατωτέρω για την εκλογή του Ιε­ρωνύμου:

«Για μια ολόκληρη εικοσαετία ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σή­κωσε τόν σταυρό του διωγμού και της κατακραυγής, πως ήταν ο εκλεκτός της Χούντας. Και δεν ήξερε κανένας ούτε ο ίδιος ποια είναι η ιστορική αλήθεια.

Δυο χρόνια πριν κλείσει τα μάτια, έμαθε την αλήθεια.

Ένα ιστορικό κείμενο-επιστολή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α΄ (Κοτσώνη)

O MEΓΑΛΟΣ ευλαβεστατος Αρχιεπισκοπος ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ.

Δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον  ιστορικό κείμενο-επιστολή Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Κοτσώνη  που αναδεικνύει μια λιγότερο φωτισμένη πτυχή της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Το κείμενο αυτό μας υπενθυμίζει ότι η συζήτηση για τον εκδημοκρατισμό και τη συμμετοχή του λαού στα εκκλησιαστικά πράγματα δεν είναι νέα, αλλά μια εκκρεμότητα δεκαετιών. Η επιστολή του 1975 παραμένει ένα κείμενο-σταθμός, καθώς θέτει το δίλημμα: Εκκλησία-διοικητικό ίδρυμα ή Εκκλησία-κοινότητα πιστών;

Λειτουργεί ως μια μορφή πνευματικής και διοικητικής διαθήκης, όπου ο ίδιος αναμετράται με τα όρια της εξουσίας του και την αντίσταση του συστήματος στις αλλαγές.

Τα κύρια σημεία του κειμένου

1.Ο Ιερώνυμος εντοπίζει ότι το κύριο εμπόδιο για την ανανέωση της Εκκλησίας δεν είναι η έλλειψη πίστης, αλλά η δομή της εξουσίας.

2.Η διοίκηση είχε καταστεί μια κλειστή κάστα.

3.Η έλλειψη αξιοκρατίας και το αυταρχικό ύφος απωθούσαν μορφωμένους νέους από τη χειροτονία.

4.Η Εκκλησία λειτουργούσε περισσότερο ως κρατικός μηχανισμός και λιγότερο ως «σώμα Χριστού» (κοινότητα).

5. Η μεταρρύθμιση προέβλεπε τη θεσμική συμμετοχή και τη συνυπολογισμό της γνώμης τόσο των κληρικών όσο και των λαϊκών, επαναφέροντας την έννοια της συλλογικής ευθύνης.

6.Η εκλογή των Μητροπολιτών θα γινόταν πλέον από ένα ευρύτερο εκλεκτορικό σώμα. Με αυτόν τον τρόπο, επιδιωκόταν ο δραστικός περιορισμός των παρασκηνιακών συναλλαγών και των κλειστών ομάδων επιρροής.

7. Η ενορία παύει να είναι ένας απλός διοικητικός υποδιαίρεση και μετατρέπεται σε κύτταρο δημοκρατίας. Σε αυτό το επίπεδο, οι πιστοί αποκτούν ουσιαστικό λόγο για τη διαχείριση και τις αποφάσεις που αφορούν την τοπική τους κοινότητα («τα του οίκου τους»).

8. Η αυτοκριτική του Ιερωνύμου Α' είναι σπάνια για θρησκευτικό ηγέτη, καθώς παραδέχεται ότι το σύστημα που ο ίδιος ηγήθηκε (ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1967-1973) είχε δομικές αδυναμίες που δεν μπόρεσε να υπερνικήσει.

Διδασκαλία της Εκκλησίας για τα μυστήρια των αιρετικών Μελετίου (Καλαμαρᾶ), Μητροπ. Νικοπόλεως,.(+2012)

 

Παρουσιάζουμε στη  συνέχεια απόσπασμα από θεολογική μελέτη του  μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρού Μελετίου , περί των μυστηρίων ,που τελούν αιρετικοί ιερείς, από το βιβλίο του Η Ε ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.

Τα βασικά σημεία του κειμένου είναι

Α. Η Εκκλησία δεν είναι διοικητικό σωματείο, αλλά ενότητα Πίστης και Αγίου Πνεύματος. Μόνο η αίρεση τη διασπά.

Β. Ο ιερέας παραμένει «πατέρας» και «ποιμένας» μόνο όσο ορθοτομεί την αλήθεια. Αν παρεκκλίνει, θεωρείται «λύκος» και χάνει την πνευματική του ιδιότητα.

Γ.Η ετεροδοξία του ιερέα «μιαίνει» (μολύνει) τα μυστήρια. Η συμμετοχή σε αυτά δεν αγιάζει τον πιστό, αλλά τον καθιστά συνένοχο στην πλάνη.

Δ. Οφείλουν οι πιστοί  να διακόπτουν την κοινωνία ακόμη και με υπόπτους για αίρεση (παράδειγμα: η 35ετής αποχή των Ορθοδόξων στο Ακακιανό σχίσμα).

Ε. Η μνημόνευση είναι η σφραγίδα της ταύτισης στην πίστη. Η διαγραφή (π.χ. Πάπας Βιγίλιος) είναι αναγκαία για να παραμείνει η Εκκλησία καθαρή από την «ασέβεια»

Συμπερασματικά αυτό που καθιστά ορθόδοξο  έναν ιερέα  και έγκυρα τα μυστήρια τα οποία τελεί , είναι ΟΤΑΝ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ  ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ & ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ . 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

------------------------------------------------

ΚΕΙΜΕΝΟ

«Κατὰ ἀδιαμφισβήτητον ἐκκλησ. ἀρχὴν ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι διοικητικῆς-θεσμικῆς μορφῆς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐν Πνεύματι μία· εἶναι ἑνωμένη ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. “Εἷς Κύριος· μία Πίστις· ἓν Βάπτισμᾳ· εἷς Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν”. 

Ἡ ἑνότης αὐτὴ παρασαλεύεται μόνον ἀπὸ τὰς ἑτεροδοξίας. Ὁ ἑτέρως, παρ’ ὃ παρέλαβε, φρονῶν, παύει νὰ ἔχῃ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὰ τοῦτο κατὰ τὴν Ε΄ Σύνοδον (Πρᾶξ. Α΄ §3, 17) ὑπέρτατο χρέος τῶν ἱερέων, φυλάκων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ περιφρούρησις τῆς πίστεως. Ἡ ἔκπτωσις ἱερέων ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως μιαίνει τὰ ὑπ’ αὐτῶν τελούμενα μυστήρια καὶ αἴρει ἀπὸ αὐτοὺς τὸ χάρισμα τῆς πνευματικῆς πατρότητος. Ἀντὶ ποιμένων ἀποβαίνουν λύκοι, κατατρώγοντες τὸ ποίμνιόν τους (βλ. Πρᾶξ. ΣΤ΄ §15, 10 καὶ Πρᾶξ. Α΄ 3, 14). 

ΟΗΕ και Διεθνής Αμνηστία για απαγόρευση της Εκκλησίας στην Ουκρανία.

Του Γιώργου Λειμωνίδη στη Romfea.gr

Στο επίκεντρο της διεθνούς κριτικής βρίσκεται η διαχείριση της ουκρανικής κυβέρνησης απέναντι στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, υπό του Μητροπολίτη Ονουφρίου με τη Διεθνή Αμνηστία και εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ να εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για τις μεθοδεύσεις απαγόρευσής της.

Η ένταση κλιμακώθηκε όταν οι κρατικές ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν από την Ουκρανική Εκκλησία να διακόψει οριστικά τους δεσμούς της με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Παρόλο που η ηγεσία της Ουκρανικής Εκκλησίας διεμήνυσε ότι έχει ήδη προχωρήσει σε αυτή τη ρήξη, η πολιτεία προχώρησε σε περαιτέρω βήματα για τη διάλυσή της.

Η δικαστική διαμάχη που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο σχετικά με την Επισκοπή του Κιέβου παρέμεινε σε εκκρεμότητα έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα κλίμα νομικής αβεβαιότητας.

Τον Οκτώβριο, ειδικοί του ΟΗΕ άσκησαν δριμεία κριτική στη νομοθεσία που στηρίζει αυτές τις διαδικασίες, επισημαίνοντας δύο κύριους κινδύνους:

Έλλειψη Νομικής Σαφήνειας: Η νομοθεσία θεωρείται ασαφής, επιτρέποντας αυθαίρετες ερμηνείες.

Στοχοποίηση Θρησκευτικής Ταυτότητας: Καταγγέλθηκε η λανθασμένη «εξίσωση της θρησκευτικής υπαγωγής με απειλή για την εθνική ασφάλεια».

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η προειδοποίηση για διωγμό κατά της Ουκρανικής Εκκλησίας.

Οι ειδικοί επέκριναν τις ποινικές διώξεις εναντίον κληρικών, ενός δημοσιογράφου και ενός δικηγόρου υπεράσπισης, χαρακτηρίζοντάς τις ως μορφή «συλλογικής τιμωρίας».

«Η θρησκευτική πίστη δεν μπορεί να ποινικοποιείται στο όνομα της ασφάλειας χωρίς αδιάσειστα στοιχεία», τονίζουν οι εκθέσεις, καλώντας την Ουκρανία να σταματήσει τις δίκες αυτές και να επανεξετάσει τους περιοριστικούς νόμους.

Ενώ η Ουκρανία αντιμετωπίζει υπαρξιακές προκλήσεις λόγω του πολέμου, η Διεθνής Αμνηστία υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και η αποφυγή διακρίσεων εις βάρος θρησκευτικών ομάδων παραμένουν θεμέλιοι λίθοι μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Η διεθνής κοινότητα καλεί πλέον το Κίεβο να ευθυγραμμίσει τις ενέργειές του με τα διεθνή πρότυπα προστασίας των ελευθεριών.

 Θεσσαλονίκη 20/7/2016

Πρός τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἰ. Γενναδίου 14  4115 21 Ἀθήνα
    
Κοινοποίηση: σέ ὅλους τούς Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ «ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ»
ΣΤΟ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ (19-26/7/2016)

Μακαριώτατε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς,

Σᾶς ἀποστέλλω, εὐλαβῶς, μιά περιεκτική ἀποτίμηση γιά τήν «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο» καί Σᾶς παρακαλῶ, νά κάνετε τόν κόπο νά τήν μελετήσετε, ἐπειδή πιστεύω, ὅτι θά μποροῦσε νά βοηθήσει, κάπως, στήν ὑπεύθυνη συζήτηση πού θά γίνει στή Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅταν αὐτή συνέλθει.

Ἡ ἀποτίμησή μας θά κινηθεῖ σέ δύο ἐπίπεδα. Τό πρῶτο ἐπίπεδο θά ἀφορᾶ τήν ἀποτίμηση ὡς πρός τό τυπικό καί Κανονικό μέρος τῆς Συνόδου, ἐνῶ τό δεύτερο ἐπίπεδο θά ἀφορᾶ τήν ἀποτίμηση ὡς πρός τό οὐσιαστικό μέρος της.
Ὡς πρός τήν ἐκκλησιαστική τυπικότητα καί Κανονικότητά της, ἡ λεγομένη «Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος» -θεολογικά κρινόμενη- δέν εἶναι «Ἁγία», κατά κυριολεξία. Καί τοῦτο, ἐπειδή δέν εἶναι «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις Πατράσι», οὔτε τυπικῶς οὔτε οὐσιαστικῶς, ὅπως θά γίνει φανερό μέ ὅσα θά ποῦμε στή συνέχεια. Δέν εἶναι ὅμως καί «Μεγάλη», ὄχι μόνον ἐπειδή δέν ἦταν παροῦσες ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ἀλλά κυρίως, γιατί ἦταν σέ αὐτήν πολύ μικρή καί ἐπιλεγμένη ἡ ἀντιπροσώπευσή τους ἀπό τούς κατά τόπους Ἀρχιερεῖς. Τό σημαντικότερο, ὅμως, ἐν προκειμένῳ εἶναι, ὅτι ἡ «Σύναξη» αὐτή τῶν Ἀρχιερέων δέν μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ -μέ αὐστηρά θεολογικά κριτήρια- οὔτε κἄν ὡς μία Τοπική Σύνοδος. Πρόκειται, μᾶλλον, γιά μιά ἰδιότυπη, διηυρυμένη, «Προσυνοδική Διάσκεψη Ἀρχιερέων» μέ δέκα Προκαθημένους, ἤ γιά ἕνα «Συνέδριο» δέκα συγκεκριμένων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες ἀντιπροσωπεύτηκαν ἀπό τούς Προκαθημένους τους καί τό πολύ ἀπό 24 κατ’ ἐπιλογήν Ἀρχιερεῖς. Εἴπαμε, ὅτι ἡ ἐν λόγῳ «Διάσκεψη» ἤ τό «Συνέδριο» αὐτό δέν εἶναι κἄν μία Τοπική Σύνοδος, γιατί στήν Τοπική Σύνοδο συνέρχονται καί ψηφίζουν ὅλοι οἱ μετέχοντες σ’ αὐτήν Ἀρχιερεῖς. Στήν παροῦσα ὅμως «Διάσκεψη-Συνέδριο», σύμφωνα μέ τόν Κανονισμό Λειτουργίας της, ψῆφο εἶχαν μόνο οἱ παρόντες δέκα Προκαθήμενοι. Ἡ πράξη αὐτή εἶναι πρωτοφανής στήν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία καί αὐθαίρετη καί δέν συνάδει καθόλου μέ τήν ἐκκλησιολογικοῦ χαρακτῆρα πρακτική τῶν ἕως σήμερα Ὀρθοδόξων Συνόδων, οἱ ὁποῖες προϋποθέτουν τήν ἁγιοπνευματική ἰσότητα ὅλων τῶν Ἀρχιερέων, πρᾶγμα πού ἐμφαίνεται στήν ἰσότιμη ψῆφο τους. Κανείς ἀπολύτως Ἐπίσκοπος –μηδέ τοῦ Προέδρου τῆς Συνόδου ἐξαιρουμένου– δέν εἶναι «ἄνευ ἴσων» συνεπισκόπων του. Αὐτό πού ἴσχυσε στήν παροῦσα «Διάσκεψη» παραπέμπει ἐμμέσως σέ μία σαφῆ μορφή Παπισμοῦ, ἔστω κι ἄν ἡ ψῆφος τῶν Προκαθημένων ἔχει συλλογικό χαρακτῆρα.

Ισπανία: «Καταστροφική αίρεση» οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Απόφαση-σταθμός της Δικαιοσύνης

Δικαστήριο στη Μαδρίτη έκρινε ότι είναι απολύτως νόμιμο, στο πλαίσιο της ελευθερίας της έκφρασης, να χαρακτηρίζει κανείς τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ως «καταστροφική αίρεση» ή να δηλώνει «θύμα» της οργάνωσης. Η απόφαση, που εκδόθηκε στις 16 Απριλίου, ενισχύει το δικαίωμα δημόσιας κριτικής απέναντι σε θρησκευτικές οργανώσεις και προκαλεί διεθνές ενδιαφέρον.

Αναλυτικότερα, το Δικαστήριο απεφάνθη ότι τίποτα δεν εμποδίζει κάποιον να αυτοαποκαλείται «θύμα» των Μαρτύρων του Ιεχωβά ή ακόμα και να χαρακτηρίζει αυτή την οργάνωση «καταστροφική αίρεση».

 Μια σπάνια απόφαση που επηρεάζει ένα ισχυρό θρησκευτικό κίνημα που υποβάλλει συχνά καταγγελίες εναντίον επικριτών του. 

Το δικαστήριο επικύρωσε κατόπιν έφεσης, απόφαση κατώτερου δικαστηρίου υπέρ της Ισπανικής Ένωσης Θυμάτων των Μαρτύρων του Ιεχωβά (AEAVTJ), κρίνοντας ότι η ονομασία αυτής της Ένωσης και οι επικρίσεις που διατυπώνει δεν συνιστούν παράνομη προσβολή στην τιμή της θρησκευτικής οργάνωσης, σύμφωνα με την απόφαση που περιήλθε σε γνώση του Γαλλικού Πρακτορείου.