Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ …ΜΗΝ ΔΙΩΧΘΟΥΜΕ!!!

ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ …ΜΗΝ ΔΙΩΧΘΟΥΜΕ!!!

  
    Κάποιοι «ἀντι-Οικουμενιστές», ὑποκρινόμενοι ὅτι ἀκολουθοῦν τὴν γραμμὴ τῶν Ἁγίων, κάποιοι δὲ καὶ ψευδόμενοι χωρίς ἴχνος ντροπῆς διὰ τῶν ἰντερνετικῶν τους ἀστέρων (ὅπως ὁ Τελεβάντος) οὐσιαστικὰ δηλώνουν:
     Ἀρνούμαστε νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν θεολογικὴ γραμμὴ τῶν Ἁγίων! Ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε τὴν γραμμὴ π. Θ. Ζήση – π. Ν. Μανώλη καὶ τῶν σὺν αὐτῷ γιὰ νὰ μὴ μᾶς καθαιρέσουν οἱ Οἰκουμενιστές, στοὺς ὁποίους μάλιστα ἐπισημαίνουμε ὅτι, ὄχι μόνο δὲν πρέπει νὰ μᾶς καθαιρέσουν (καὶ γι' αὐτὸ σταματήσαμε νὰ λειτουργοῦμε, γιὰ νὰ μὴν ἔχουν ἀφορμὴ νὰ μᾶς καθαιρέσουν, ἔστω κι ἂν ἔτσι ἀφηνουμε τοὺς πιστούς ...ἀλειτούργητους!) ἀλλὰ τοὺς προτρέπουμε νὰ μᾶς ...τιμήσουν!!!
     Ἔγραψε ὁ κ. Τελεβάντος (ἐδῶ):
  Οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες «ανυπερθέτως πρέπει να ενστερνιστούν τη θεολογική γραμμή για τη διακοπή του μνημοσύνου του οικείου αιρετίζοντος ιεράρχη που ακολουθούν ο π. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ πατέρες (γκαταλείποντες τν γραμμ των Αγίων πο δη κολουθον), επειδή αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας, αλλά και επειδή έτσι θα αφαιρέσουν τα προσχήματα από τους Οικουμενιστές οι οποίοι επιδιώκουν να τους καθαιρέσουν, να τους αποσχηματίσουν και να τους εκδιώξουν από το Άγιον Όρος, για να κατοχυρώσουν το κύρος της Συνόδου της Κρήτης». 

     Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν γραμμὴ τήρησε μόλις προχθὲς ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης. Καὶ ἐνῶ πρόσφατα εἶχε δηλώσει, ποτὲ δὲν ἤμουν ἀσυνεπὴς στὴ ζωή μου· "ἐγὼ ὅ,τι ἀποφασίζω, ὅ,τι λέγω, ὁ λόγος εἶναι ἀντρίκιος", ἐκτὸς τῶν ἄλλων ὑπαναχωρήσεων περὶ ἀποτειχίσεως καὶ περὶ τῆς διδασκαλίας του περὶ "συγκοινωνούντων δοχείων", προχθές, ὑπανεχώρησε καὶ δὲν μίλησε στὸ Λουτράκι, σὲ ἐκδήλωση ποὺ διοργάνωσε ἡ «Ἑταιρεία» τῆς ὁποίας εἶναι Πρόεδρος!   Ἀρνήθηκε τελικὰ νὰ μιλήσει στοὺς ἀνθρώπους ποὺ συγκεντρώθηκαν και περίμεναν νὰ τὸν ἀκούσουν (ὅπως ὑποσχέθηκε) μὲ τὴν δικαιολογία: Νὰ μὴν ὑποστεῖ τὶς κυρώσεις τοῦ μητροπολίτη Κορίνθου! Εἶπε: Δὲν θὰ μιλήσω ὁ ἴδιος, διότι ὁ γνωστὸς γιὰ τὰ δρώμενά του, καὶ μὴ ἐξαιρετέος, Μητροπολίτης Κορίνθου μὲ ἀπείλησε μὲ κυρώσεις, ἂν τυχὸν μιλήσω. Καὶ ἐνῶ δὲν μίλησε ὁ ἴδιος, ἔβαλε στὴ θέση του νὰ μιλήσει (καὶ νὰ ὑποστεῖ τὶς τυχὸν συνέπειες;) ὁ γιός του! (Δεῖτε ἐδῶ κι ἐδῶ). «Τέλεια» ὑπακοὴ σὲ ἕνα Οἰκουμενιστὴ Ἐπίσκοπο. Παράδειγμα πρὸς "μίμηση" ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἔχουν "πελαγώσει" καὶ περιέλθει σὲ πλήρη σύγχυση μὲ τὰ καμώματα τῶν λεγομένων "ἀντι-Οἰκουμενιστῶν"!

Η τελευταία μάχη με τον διάβολο του Γέροντος Νείλου του Αγιοφαραγγίτου

fztheodorosΤου Αρχιμ. Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος Ι.Μ. Γορτύνης και Αρκαδίας

Ήταν μεσημέρι Μεγάλης Τρίτης 2016.
Φευγαλέα λόγω της εργασιακής πληρότητας που επέβαλλαν οι ρυθμοί των Άγιων ημερών, επισκεφθήκαμε στο κρεβάτι του πόνου τον παλαίμαχο αγωνιστή της ερήμου Γέροντα Νείλο (Θεόδωρο) τον Αγιοφαραγγίτη.
Τον βρήκαμε καταπονημένο σωματικά, σχεδόν ξέπνοο, εξουθενωμένο από την βαριά και επίπονη νόσο που ταλαιπώρησε το αραχνώδες χοϊκό του περίβλημα αλλά ωρίμασε απόλυτα την γενναία του και εν-Χριστωμένη ψυχή.
Παρά την σωματική ταλαιπωρία ήταν θαλερότατος ψυχικά, σε μάχιμη ετοιμότητα και με την συνήθη υψιπετούσα καρδιά και πνευματική ακμαιότητα.
H άνεση που μας χορηγούσε ο στενότατος πνευματικός σύνδεσμος που είχε αναπτυχθεί ανάμεσά μας τώρα και αρκετά χρόνια, έδινε για μια άλλη φορά την δυνατότητα να ρουφήξουμε κάτι από το νέκταρ της ερήμου, τώρα που κατασταλαγμένο και συνολικό ξεχυνόταν από τον κρατήρα της άσκησης και του πόνου, στην περίλαμπρη δεξαμενή της αιωνιότητας.
Κάποια στιγμή παρατήρησα ότι ο Γέροντας ολοπόρφυρος στο πρόσωπο και με κάποια εναγώνια επιμονή, έφτυνε μέσα από την μάσκα του οξυγόνου και κάτι ψιθύριζε.
H μεταξύ μας αγάπη μου έδωσε την άνεση του ερωτήματος:
- Γέροντα, γιατί προσπαθείς να φτύνεις συνέχεια μέσα από την μάσκα του οξυγόνου;
Γέροντας: - Φτύνω τον αόρατο.. νά 'ξερες τί μου κάνει; Έχω να κοιμηθώ πέντε μερόνυχτα...
- Τί σου κάνει Γέροντα;

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ 

(αποσπασμα)






του Θεολογου-Φιλολογου-Ιστορικου


κ. Κωνσταντινου Σιαμακη  





Η Μαγδαληνὴ Μαρία συνηθέστερα. 
βέβαια ἡ Μαγδαληνὴ τῶν Εὐαγγελίων εἶναι γερόντισσα, 70 ἐτῶν περίπου, διότι προΐσταται ὡς σεβαστὴ σ᾿ ὅλη τὴν ὁμάδα τῶν γυναικῶν ποὺ διακονοῦσαν τὸ Χριστό, οἱ ὁποῖες μαρτυρεῖται ὅτι ἦταν μητέρες καὶ θεῖες τοῦ τριαντάρη Χριστοῦ καὶ τῶν τριαντάρηδων μαθητῶν του καὶ φίλες τῶν μητέρων τους συνομήλικες. 



ἡ «Μαγδαληνὴ» τῶν παπικῶν φαντασιώσεων ὅμως εἶναι κοριτσόπουλο, γύρω στὰ 20, ἐπειδὴ τόση εἶναι ἡ ἑκάστοτε καινούργια παλλακίδα τοῦ παπικοῦ κληρικοῦ, μὲ τὴν ὁποία φροντίζει ν᾿ ἀντικαθιστᾷ τὴν ἑκάστοτε σιτεμένη παλιά του. 
φυσικὰ ἡ Μαγδαληνὴ τῶν Εὐαγγελίων, ἐκτὸς ἀπὸ ἡλικιωμένη εἶναι καὶ ἁγνή. 
πουθενὰ στὴ Γραφὴ δὲν μαρτυρεῖται κάτι γιὰ πρώην ἁμαρτωλὸ βίο της, οὔτε ποτὲ συγχέεται μ᾿ ἐκείνη τὴν ἀνώνυμη πόρνη ποὺ μετανόησε καὶ συγχωρήθηκε ἀπὸ τὸ Χριστό (Λκ 7,36-50). 
μαρτυρεῖται γιὰ τὴ Μαγδαληνὴ μόνον ὅτι ἦταν κάποτε δαιμονισμένη, ἔχουσα ἑπτὰ δαιμόνια, καὶ θεραπεύτηκε ἀπὸ τὸ Χριστό· 
καὶ τὸν ἀκολούθησε ἡ παντέρημη καὶ χωρὶς ἄλλο μέλλον γερόντισσα μὲ πολλὴ εὐγνωμοσύνη καὶ συναναστρεφόταν τὶς μητέρες καὶ θεῖες ποὺ διακονοῦσαν αὐτὸν καὶ τοὺς μαθητάς του ἢ γιούς των· 
καὶ σὰ μεγαλείτερη ἦταν ἀνάμεσα στὶς ἄλλες ἡ σεβαστή. 
αὐτὰ λὲν τὰ Εὐαγγέλια. 



τῶν παπικῶν ὅμως φαντασιώσεων ἡ «Μαγδαληνή», ποὺ ἐνσαρκώνει τὴν παλλακίδα τοῦ παπικοῦ κληρικοῦ, τὴν καινούργια, ἐπειδὴ κι ἐκεῖνος ἐνσαρκώνει τὸ «Χριστὸ» τῶν ἴδιων φαντασιώσεων, πρέπει νὰ εἶναι νέα, καὶ καλλονή· 
καὶ τὰ ἑφτὰ δαιμόνιά της νὰ ἦταν τὰ «ἑπτὰ θανάσιμα ἁμαρτήματα» τῆς παπικῆς θεολογίας, τὸ ἕνα σίγουρα ἡ πορνεία, καὶ νἄχῃ ἕνα πολὺ ἁμαρτωλὸ παρελθόν, πορνικὸ ὁπωσδήποτε, διότι τέτοιες τὶς προτιμοῦν οἱ παπικοὶ κληρικοί, ὅσοι δὲν εἶναι κίναιδοι.
    
 Κι ἀφοῦ ὁ κάθε ἐπαναστάτης ἔχει ἀνάγκη κι ἀπὸ τὴ θηλυκὴ θαυμάστρια, ποὺ νὰ θεᾶται τὶς παλληκαριές του, συμφώνησαν πάνω σ᾿ αὐτὸ οἱ τόσο διαφωνοῦντες στὰ ἄλλα παπικοὶ καὶ προτεστάντες, κι ἔφτιαξαν μέσα σὲ λίγους αἰῶνες ἕνα «Χριστὸ» ἐπαναστάτη κι ἐρωτευμένο, καὶ μιὰ «Μαγδαληνὴ» ἀνάλογή του, γιὰ νὰ εἶναι ἡ ἐρωμένη του· 
ὁ χίππις καὶ ἡ χίππισσα. 
συμφωνοῦν τρίτοι καὶ οἱ σεναριογράφοι, εἴτε παπικοὶ εἴτε προτεστάντες, διότι αὐτὸ ἐξασφαλίζει τὶς καλλίτερες εἰσπράξεις· 
σπάει τὰ ταμεῖα.

Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

ΘΑΥΜΑΤΑ και ΣΗΜΕΙΑ του αγιου Ιγνατιου Μπριαντσανινωφ Τι ζητούσαν οι Φαρισαίοι;

ΘΑΥΜΑΤΑ και ΣΗΜΕΙΑ 

του αγιου Ιγνατιου Μπριαντσανινωφ

Τι ζητούσαν οι Φαρισαίοι;






Οι Φαρισαίοι δεν έμεναν ικανοποιημένοι με τα θαύματα, που έκανε ο Κύριος. 
Τα εύρισκαν χωρίς πολλή σημασία. Και του ζητούσαν ένα θαύμα με ιδιαίτερη σημασία: ένα – όπως το έλεγαν οι ίδιοι – «σημείον εκ του ουρανού»[1] Η απαίτησή τους για ένα τέτοιο θαύμα, έκφραση μιας δικής τους αντίληψης για τα σημεία και τα θαύματα, επανελήφθη πολλές φορές. 
«Η γενεά αύτη σημείον ζητεί»[2], μας πληροφορεί ο Κύριος. 
Την ίδια απαίτηση με τους Φαρισαίους είχαν και οι Σαδδουκαίοι• παρ’ όλο που το πιστεύω τους διέφερε τόσο πολύ από το πιστεύω των Φαρισαίων[3].
Την αξίωσή τους αυτή για «σημείο εκ του ουρανού», μερικές φορές την διετύπωσαν και ενώπιον του λαού.
Και να ένα παράδειγμα: Ο Κύριος έκαμε ένα θαύμα. Επλήθυνε πέντε άρτους. Και με αυτούς εχόρτασε μια ανθρωποθάλασσα: πέντε χιλιάδες άνδρες και αμέτρητες γυναίκες και παιδιά. 
 Εκείνοι το θαύμα αυτό το είδαν με τα ίδια τους τα μάτια. 
Και έφαγαν από αυτό το «τραπέζι». 
Σωματικά χόρτασαν. 
Μα πνευματικά δεν το κατάλαβαν. 
Και γι’ αυτό δεν χόρτασαν. 
Και εκφράζοντας την πείνα τους είπαν στον Κύριο! «Τι σημείον ποιείς, ίνα ίδωμεν και πιστεύσωμέν Σοι; Οι πατέρες ημών το μάννα έφαγον εν τη ερήμω, καθώς έστι γεγραμμένον• άρτον εκ του ουρανού έδωκεν αυτοίς φαγείν»[4]
Ο θαυματουργικός πολλαπλασιασμός των άρτων στα χέρια του Σωτήρος δεν τους εφάνηκε αρκετός! 
Γιατί είχε γίνει με την σιωπή και με την αγία ταπείνωση, που διεπότιζαν όλες τις ενέργειες του Θεανθρώπου!
Αυτοί όμως εχρειάζοντο θέαμα! 
Αυτοί ήθελαν κάτι το εντυπωσιακό, κάτι που να κάνει εφφέ!
 Ήθελαν λόγου χάριν: Να σκεπασθή ο ουρανός με μαύρα σύννεφα! 
Να αντηχήσουν βροντές! 
Να λάμψουν αστραπές! 
Και τα ψωμιά να πέσουν από τον ουρανό!
Κάτι το ανάλογο ζητούσαν και οι αρχιερείς και οι άρχοντες των Ιουδαίων, όταν ο Θεάνθρωπος είχε ευδοκήσει να ανεβασθή στον Σταυρό. 
«Οι αρχιερείς Τον εμπαίζανε. Το ίδιο έκαναν και οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι και οι φαρισαίοι. Έλεγαν• 
Άλλους έσωσε. Τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώση; Τίποτε δεν είναι! Αν είναι ο βασιλεύς του Ισραήλ, εδώ θα το δείξη! Αν κατεβή αυτή την στιγμή από τον σταυρό! Μόνο τότε θα πιστεύσωμε σ’ αυτόν[5]
Το παραδέχονται, ότι ο Χριστός έκαμε θαύματα.
Το παραδέχονται ότι αυτά που είχε κάμει ήταν θαύματα. 
Και ταυτόχρονα τα υποτιμούν. 
Και υποτιμώντας τα αρνούνται. 
Αρνούνται τα θαύματα, που έκαμε ο Θεός με την ευσπλαγχνία Του. 
Και Του ζητούν θαύμα κομμένο στα μέτρα των αντιλήψεών τους. 
Μα αν ένα τέτοιο θαύμα εγίνετο, δεν θα μπορούσε πια να επιτύχη ο σκοπός, για τον οποίο ήλθε ο Θεάνθρωπος στη γη. 
Και φυσικά δεν θα είχαμε πια απολύτρωση.
Τέτοια θαύματα ποθούσαν και ποθούν να ιδούν, όλοι οι ελαφρόμυαλοι, οι περίεργοι και οι άκριτοι.
Ένα τέτοιο θαύμα πόθησε να ιδή από τον Κύριο και ο Ηρώδης[6]
Αυτός, το σημείο το ήθελε «για να σκοτώση τον καιρό του» ευχάριστα! 
Και επειδή δεν του έγινε το χατήρι, τον επήρε τον Κύριο στην κοροϊδία! Και ευρήκε έτσι ευκαιρία για διασκέδαση!

Βιβλιογραφία
[1] Μάρκ. 8,1. [2] Μάρκ. 8, 12. [3] Ματθ. 16, 1. [4] Ιωάν. 6, 30-31. [5] Ματθ. 27, 41-42. [6] Λουκ. 23, 8.

 Τι δείχνει η αξίωση αυτή



Τι μας δείχνει η κοινή αυτή αξίωση, που πρόβαλλαν στον Κύριο άνθρωποι με τόσο διαφορετικές αρχές; 
Τι μας δείχνει η αξίωση αυτή, που ήταν έκφραση μιας περιφρόνησης προς τα καταπληκτικά θαύματα, που είχε κάμει ο Κύριος; 
Η αξίωση αυτή μας δείχνει, την αντίληψη της σαρκική σοφίας. 
Μας δείχνει πως σκέπτονται για τα θαύματα, εκείνοι που έχουν σαρκικό φρόνημα. 
Τι είναι όμως το σαρκικό φρόνημα; 
Είναι ο τρόπος, με τον οποίο σκέπτεται ο άνθρωπος για το Θεό και για κάθε το πνευματικό, με βάση όχι το λόγο του Θεού, αλλά την αμαρτωλή του κατάσταση, στην οποία ευρίσκεται εξ αιτίας της πτώσεως. 
Το σαρκικό φρόνημα, είναι γεμάτο (και μολυσμένο!) από την τάση αντίθεσης (και έχθρας!) προς τον Θεό. 
Αυτό το φρόνημα γίνεται εύκολα αισθητό στην απαίτηση, που  προέβαλαν στο Θεάνθρωπο: Να κάμη θαύματα κομμένα στα μέτρα της κακώς λεγομένης «λογικής» μας• 
και μάλιστα τη στιγμή, που όχι μόνο δεν πρόσεχαν, αλλά και καταφρονούσαν και απέρριπταν και κατέκριναν τα θαύματα, που με την ανέκφραστη αγαθότητά Του είχε κάμει σαν «Θεού Δύναμις και Θεού Σοφία»[7] ο Σωτήρας μας.

Βιβλιογραφία
[7] Α’ Κορ. 1, 24.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αυτοεχρίσθη «Ανωτάτη αρχή» της Ορθοδοξίας!

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αυτοεχρίσθη «Ανωτάτη αρχή» της Ορθοδοξίας!

ΡΑΠΙΣΜΑ  ΚΑΤΑΔΕΧΕΤΑΙ
Η  ΙΣΟΤΗΣ  ΤΩΝ  ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
 Του κ. Παύλου Τρακάδα
Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΘΡΟΝΟΣ
Τα τελευταία έτη έχει αναληφθή μία συστηματική προσπάθεια από παράγοντας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, δια να επιβάλουν ένα ιδιότυπον «Πρωτεί­ον» εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι, όταν κάτι τονίζεται εις υπερβολικόν βαθμόν, αυτό σημαίνει ότι αυτό απουσιάζει από την πραγματικότητα, την οποίαν βιώνομεν. Έτσι σήμερα εν μέρει τονίζεται αυτό, διότι μετά την κατάρρευσιν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει απολέσει την παντοκρατορίαν του, αφού όλαι αι Αυτοκέφαλοι Εκκλησίαι είναι αυτοδιοίκητοι και δεν δέχονται παρεμβάσεις, παρά μόνον όταν αυταί γίνονται εκβιαστικώ τω τρόπω. Όμως τα πρόσωπα που απαρτίζουν το δυναμικόν του Πατριαρχείου αντί να προσαρμοσθούν εις την πραγματικότητα, καθώς επανήλθεν η Ορθοδοξία εις το μη απολυταρχικόν ισότιμον σύστημα, αναπολούν τας υπερεξουσίας της Τουρκοκρατίας, όπου ο Πατριάρχης διώριζε και έπαυε τους υπολοίπους ισοτίμους Πατριάρχας με ένα απλούν έγγραφον.
   Δεν πρόκειται βεβαίως δι’ απλήν αρχομανίαν, αλλά απώτερος σκοπός είναι η προώθησις του Οικουμενισμού. Γνωρίζουν ότι η πολυπόθητος «ένωση των Εκκλησιών» έχει αποτύχει παρά τας δεκάδας προσπαθείας, διότι όσον και να εξωραΐζωνται αι δογματικαί διαφοραί με τον Παπισμόν, το «Πρωτείον» του Πάπα έχει τοιαύτας πρακτικάς συνεπείας, αι οποίαι είναι εντελώς ανασχετικαί, δια να πεισθούν οι Ορθόδοξοι να αποδεχθούν τον Πάπαν. Οι ηγήτορες του Οικουμενισμού εσκέφθησαν λοιπόν νέον τρόπον: να τονισθή η συνοδικότης εις τον Παπισμόν και το Πρωτείον εις την Ορθοδοξίαν.
Από το Βατικανόν ακούγονται συνεχώς συγκλήσεις συνόδων περί τον Πάπαν, αι οποίαι όμως δεν έχουν καμίαν αρμοδιότητα και
είναι απλώς διακοσμητικαί. Από την ομάδα των Πατριαρχικών δημοσιεύονται συνεχώς κείμενα και προβαίνουν και κάποιοι εξ αυτών εις δηλώσεις με μόνον στόχον τον τονισμόν του υποτιθεμένου «Πρωτείου». Αυτήν την κατεύθυνσιν έχει λάβει και ο θεολογικός διάλογος μεταξύ Παπισμού και Ορθοδόξων. Εις το κείμενον της Ραβέννας (2007) επιχειρείται να δεσμευθή όλη η Εκκλησία από ένα «Πρώτον» και εις το πρόσφατον κείμενον εις το Κιέτι της Ιταλίας (21.09.2016) επιχειρείται η εισαγωγή της ιδέας ότι υπάρχουν κάποιαι εκκλησιαστικαί «έδραι», αι οποίαι ανεξαρτήτως αν ορθοτομούν εις  τα  δόγματα, ή αν ανεδείχθησαν λόγω των πολιτικών καταστάσεων, είναι «ανώτεραι έδραι», ως γράφει χαρακτηριστικά η ελληνική μετάφρασις του κειμένου, που ευρέως διεδόθη.
Δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι εις την Εκκλησίαν και το «Πρωτείον» δεν έχει απολύτως κανένα περιεχόμενον, υπάρχει δια να υπάρχη μία τάξις. Αλλοίμονον εάν εις την Αγίαν Τριάδα η «μοναρχία» του Πατρός εσήμαινε και ανωτερότητα από τα άλλα δύο πρόσωπα!
Δυστυχώς όσοι αντιδρούν δια το Κολυμβάριον δεν έχουν αντιληφθή ότι το πλέον επικίνδυνον κείμενον απ’ όλα είναι το «Περί ανακηρύξεως του Αυτονόμου». Εις τον Ο.Τ. εγράψαμεν πάλιν και πολλάκις, αλλά δεν έτυχε της αναλόγου προσοχής. Νομίζουν κάποιοι ότι το «Αυτόνομον» είναι διοικητικόν θέμα και ότι προέχει το δογματικόν. Όμως το κείμενον αυτό ήτο εγχείρημα εισαγωγής «πρωτείου», καθώς ο Πατριάρχης αναλαμβάνει προσωπικώς να είναι ο κριτής μεταξύ δύο Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, δηλ. να αναγνωρισθούν εις αυτόν υπερδικαιοδοτικά προνόμια!
Παραλλήλως αι κατά καιρούς δηλώσεις ότι ο Πατριάρχης είναι «πρώτος άνευ ίσων» δεν προέρχονται από τον ίδιον, με αποτέλεσμα να διαφεύγη συνεχώς συνοδικής κρίσεως και να υποτιμώνται αυταί. Σήμερον ο Ο.Τ. αποκαλύπτει επίσημον κείμενον, το οποίον βαρύνει τον ίδιον!
Εις την επίσημον ιστοσελίδα των μελών της Αντιπροσωπίας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως εις το ΠΣΕ, ευρήκαμε την ερμηνείαν της εννοίας του «πρώτου μεταξύ ίσων»: Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ορίζεται ως η «υψηλότερη αρχή» της Εκκλησίας!
Δεν υπάρχει δικαιολογία δι’ εν τόσον σοβαρόν ζήτημα ούτε δύναται ο Πατριάρχης να ισχυρισθή άγνοιαν! Ο ίδιος ο Πατριάρχης έχει διορίσει την Αντιπροσωπίαν και αυτή ενεργεί συμφώνως προς τας εντολάς του και δια κάθε τι λαμβάνει άδειαν. Αν η Αντιπροσωπία ενεργεί αυθαιρέτως τότε ο Πατριάρχης δεν έχει ευθύνην; Αλλά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, καθώς το κείμενον είναι προ καιρού ανηρτημένον, επομένως οπωσδήποτε έχει περάσει από την προσωπικήν έγκρισιν του Πατριάρχου! Πρόκειται σαφώς δι’ αποδοχήν της παπικής νοοτροπίας ότι είναι «primus sine paribus»! Κατά τα άλλα εθίγη εις το Κολυμβάριον ο Πατριάρχης δια τον τίτλον «Πάπας της Ανατολής» και τον διέψευσεν!
Εκτός αυτού, αυθαιρέτως ορίζεται ότι το Φανάρι είναι το πνευματικόν κέντρον της «Παγκοσμίου» Ορθοδοξίας και επιπλέον ότι μόνος ο Πατριάρχης αναλαμβάνει διαχριστιανικάς και διαθρησκεικάς πρωτοβουλίας! Τι διαφορετικόν  να σημαίνη παρά το ότι υπάρχει ένα αντίστοιχον του Βατικανού δι’ όλην την Ορθοδοξίαν; Μόνος του ο Πατριάρχης είναι προκαθήμενος όλων και δεν χρειάζεται ούτε δια τα προσχήματα να ερωτά κανένα; Αυτός κυβερνά την Ορθοδοξίαν και καθορίζει τας σχέσεις ακόμη και με τας άλλας θρησκείας;
Αυτοανεκηρύχθη Πάπας και η Εκκλησία της Ελλάδος σιωπά;
Δεν θα πρέπη μόνον να αφαιρεθή από την επίσημον ιστοσελίδα, αλλά εγράφως να αποκηρύξη ο ίδιος ο Πατριάρχης το κείμενον αυτό και να ζητήση συγγνώμην από τας Αυτοκεφάλους Εκκλησίας. Παραθέτομεν αυτό, όπως έχει εις την επίσημον ιστοσελίδα ecupatria.org:
«Υou have accessed the website of the Permanent Delegation of the Ecumenical Patriarchate to the World Council of Churches. The Ecumenical Patriarchate of Constantinople is the spiritual centre of the world-wide Orthodox Church and the Patriarch of Constantinople is considered the highest authority within the Eastern Orthodox Church. Since the sixth century, he has borne the title of Archbishop of Constantinople and New Rome, and Ecumenical Patriarch. As the «primus inter pares» (first among equals) bishop of the Orthodox Church, the Ecumenical Patriarch undertakes various Pan-Orthodox initiatives, and coordinates relations within the Orthodox Communion, as well as relations between all the Orthodox and other Christian Churches and World Religions».
Μετεφράσαμεν εις την ελληνικήν ακριβώς ο,τι γράφεται και το παραθέτομεν ακολούθως:
«Ευρίσκεστε στην ιστοσελίδα της Μόνιμης Αντιπροσωπίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης είναι το πνευματικό κέντρο της ανά την οικουμένη Ορθόδοξης Εκκλησίας και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως θεωρείται η υψηλότερη αρχή εντός της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Από τον έκτο αιώνα, φέρει τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης. Ως ο «primus inter pares» (πρώτος μεταξύ ίσων) επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναλαμβάνει διάφορες Πανορθόδοξες πρωτοβουλίες και συντονίζει τις σχέσεις μέσα στην Ορθόδοξη Κοινωνία, καθώς και τις σχέσεις μεταξύ όλων των Ορθοδόξων και των άλλων Χριστιανικών Εκκλησιών και των Θρησκειών του Κόσμου».