Απόψεις και σχόλια για το Διεθνές θεολογικό συμπόσιο προς Τιμή του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου.

 

 

Εισαγωγικά

Η διοργάνωση του Διεθνούς Θεολογικού Συμποσίου «Μνήμη και Τιμή Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου: Μάρτυς της δόξης του Θεού και οδηγός εν Πνεύματι» (8–10 Μαΐου 2026), με επίκεντρο το πολυτελές ξενοδοχείο Wyndham Grand στην Αθήνα, εγείρει σοβαρά θεολογικά και εκκλησιολογικά ερωτήματα.

Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης αναγνωρίζεται ως μια εμβληματική μοναστική μορφή του 20ού αιώνα, η οποία σφράγισε ανεξίτηλα την αναζωογόνηση του σύγχρονου ορθόδοξου μοναχισμού. Η προσωπικότητά του ήταν ένας σπάνιος συνδυασμός βαθιάς ασκητικότητας, πνευματικής αρχοντιάς και απόλυτης αφοσίωσης στη λατρευτική ζωή, στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως έναν χαρισματικό ηγούμενο και πνευματικό πατέρα.

Υπάρχουν βαθιές αντιφάσεις ανάμεσα στο ησυχαστικό ήθος που πρέσβευε ο μακαριστός Γέρων και στη σύγχρονη τάση θεσμοποίησης, ακαδημαϊκοποίησης και πρόωρης υποβόσκουσας προσπάθειας«αγιοποίησης»  της χαρισματικής αυτής  μορφής  της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ: https://www.romfea.gr/makkabaioi/76611-oi-ergasies-tou-diethnoys-theologikoy-symposiou-gia-ton-geronta-aimiliano

 

Απόψεις και σχόλια

Α.  Είναι παράδοξο να τιμάται ένας άνθρωπος που αγάπησε την αφάνεια και την ησυχία της ερήμου σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην καρδιά της Αθήνας. Ο Γέροντας ζούσε μες στη σιωπή, ενώ το συνέδριο στηρίχτηκε στον θόρυβο των ΜΜΕ και τη ζωντανή μετάδοση.

Β.  Υπάρχει ο κίνδυνος η διδασκαλία του Γέροντα να γίνει απλώς ένα ακαδημαϊκό αντικείμενο. Η ορθόδοξη πίστη είναι εμπειρία και προσευχή, όχι θεωρητικές ομιλίες των 20 λεπτών. Όταν η ασκητική ζωή μπαίνει σε πρόγραμμα συνεδρίου, χάνει την αληθινή της δύναμη.

Γ.  Ένα από τα πλέον προβληματικά στοιχεία τέτοιων διοργανώσεων είναι η έμμεση, αλλά σαφής, προσπάθεια επιβολής μίας de facto αγιοποίησης του Γέροντα  πριν αποφανθεί η συνείδηση της Εκκλησίας και τα αρμόδια συνοδικά όργανα. Ο τίτλος του συνεδρίου «Μάρτυς της δόξης του Θεού», καθώς και η τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, ο οποίος κήρυξε την έναρξη χαρακτηρίζοντας τον Γέροντα «Μάρτυρα της δόξης του Θεού και οδηγό εν Πνεύματι», χρησιμοποιούν ορολογία που παραδοσιακά αποδίδεται σε αναγνωρισμένους αγίους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαθέτει μία σοφή βραδύτητα στην αναγνώριση της αγιότητας.

 Η παρέλευση μόλις επτά ετών από την κοίμηση του Γέροντα (9 Μαΐου 2019 — και το συμπόσιο πραγματοποιείται ακριβώς την επέτειο, 8–10 Μαΐου 2026) είναι ελάχιστος χρόνος για την ασφαλή αποτίμηση του έργου και της επιρροής του. Η βεβιασμένη προβολή μέσω μεγαλοπρεπών συμποσίων δημιουργεί την εντύπωση μίας οργανωμένης εκστρατείας προώθησης, η οποία δεν συνάδει με το ορθόδοξο ήθος. Η αγιότητα αναβλύζει φυσικά από το πλήρωμα της Εκκλησίας και δεν επιβάλλεται «άνωθεν» μέσω συνεδρίων και δημοσίων σχέσεων.

Η ορθόδοξη πράξη γνωρίζει παραδείγματα αγίων που αναγνωρίστηκαν αιώνες μετά την κοίμησή τους, ακριβώς επειδή η Εκκλησία σέβεται το μυστήριο και δεν το εργαλειοποιεί. Η βιασύνη στην «αγιοποίηση» δεν είναι ευσέβεια — είναι ανυπομονησία που υποκρύπτει κοσμικά κίνητρα.

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ σε Παπική

O KAΤΗΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΚΙΣΤΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ.

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ σε Παπική 

"Λειτουργία" για την επέτειο εκλογής του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄

……αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα……

Ο π. Βαρθολομαίος, το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Μαΐου 2026, μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, μετέβη στον ΡΚαθολικό Ναό του Αγίου Πνεύματος στο Harbiye, όπου παρέστη στη  Λειτουργία που τελέστηκε για την πρώτη επέτειο από την εκλογή της Α.Α. του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄, κατά την οποία μίλησε επικαίρως στην αγγλική, κατόπιν παρακλήσεως του Νουντσίου του Βατικανού στην Τουρκία Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Marek Solczynski.

Με τον Παναγιώτατο παρακολούθησαν την Λειτουργία και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Κρήνης κ. Κύριλλος, και Προύσης κ. Ιωακείμ, καθώς και ο Ιερολ. Πατριαρχικός Διάκονος κ. Φώτιος Πουλόπουλος.

Ο π. Βαρθολομαίος, κατά την ομιλία του, υπογράμμισε τη σημασία της ενότητας των Χριστιανών, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκλογή του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄.

Αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα. Όπως τόνισε, «τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας στην πορεία της αγάπης και της αλήθειας διαμόρφωσαν μία ζώσα συνείδηση κοινής κλήσεως και κοινού πεπρωμένου».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πρόσφατη αποστολική επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στην Τουρκία, η οποία συνέπεσε με τη συμπλήρωση 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και με τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Υπογράμμισε ότι η κοινή αυτή παρουσία «δεν αποτελεί απλώς μία πράξη ιστορικής ευλαβείας, αλλά μία βαθιά θεολογική διακήρυξη ότι το Σύμβολο της Νικαίας παραμένει ζωντανός δεσμός κοινωνίας».

Παράλληλα, επεσήμανε ότι η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της Εκκλησίας, αλλά συνδέεται άμεσα με την ειρήνη στον κόσμο. «Η ενότητα δεν είναι μόνο μία εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μία οδός προς τη μεταμόρφωση του κόσμου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία συγκρούσεων, αλλά καρπός κοινωνίας, δικαιοσύνης και της χάριτος του Θεού».

Επανέλαβε επίσης την κοινή έκκληση υπέρ της ειρήνης, επισημαίνοντας ότι «σε πολλές περιοχές του κόσμου οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων ανθρώπων», ενώ κάλεσε πολιτικούς ηγέτες και καλοπροαίρετους ανθρώπους να εργασθούν «ώστε να τερματισθεί αμέσως η τραγωδία του πολέμου».

Κλείνοντας, εξέφρασε τις αδελφικές ευχές του προς τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υπογραμμίζοντας ότι «η φωνή του έχει καταστεί για πολλούς μία ηθική πυξίδα μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο», και ευχήθηκε ο Αναστάσιμος φωτισμός να συνεχίσει να καθοδηγεί τη διακονία του «ως σημείο ελπίδος για ολόκληρη την ανθρωπότητα».

 

Πατριάρχης Σίο: «Σέβομαι και αγαπώ τον Μητροπολίτη Ονούφριο»

Του Γιώργου Λειμωνίδη στη Romfea.gr

---

Σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού προέβη ο νεοεκλεγείς Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Γεωργίας, Πατριάρχης Σίο Γ, λίγες ώρες μετά την ενθρόνισή του στην Τιφλίδα.

Συγκεκριμένα μετά το πέρας της Ενθρόνισης ο Πατριάρχης Σίο είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον εκπρόσωπο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τερνουπόλεως κ. Σέργιο, έναν από τους σεβάσμιους Ιεράρχες της ουκρανικής εκκλησίας.

Αρχικά ο νέος Πατριάρχης Γεωργίας εξέφρασε την απερίφραστη στήριξη και την αγάπη του προς την κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και τον Προκαθήμενό της, Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονούφριο.

Στη συνέχεια ο Πατριάρχης Σίο ζήτησε από τον Μητροπολίτη Σέργιο να μεταφέρει τις θερμές ευχές του στον Μητροπολίτη Ονούφριο, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Να μεταφέρετε το σεβασμό μου στον Μακαριώτατο. Τον σέβομαι και τον αγαπώ πραγματικά».

Παρά το γεγονός ότι μια μικρή μερίδα Γεωργιανών Ιεραρχών έχει εκφράσει στο παρελθόν την στήριξη προς τις Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας, ο νέος Πατριάρχης Γεωργίας φαίνεται να ακολουθεί σταθερά την οδό της ενότητας των τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Να αναφερθεί ότι ο Μητροπολίτης Ονούφριος απέστειλε συγχαρητήρια επιστολή προς τον νέο Πατριάρχη, τονίζοντας πως η εκλογή του αποτελεί «ζωντανή μαρτυρία της υψηλής εμπιστοσύνης της ιεραρχίας, του κλήρου και του λαού».

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας τρέφει βαθύ σεβασμό για την αδελφή Εκκλησία της Γεωργίας, για την πίστη της στην Αγία Ορθοδοξία, την κανονική τάξη και την Ιερά Παράδοση» - τονίζει στην επιστολή του ο κ. Ονούφριος.

Τέλος, να σημειωθεί ότι δήλωση του Πατριάρχη Σίο έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία για την Εκκλησία της Ουκρανίας η οποία αντιμετωπίζει έντονες πιέσεις και διώξεις.

Άγιος Θεράπων επίσκοπος Κύπρου.

 

Μάρτυρας της Ορθοδοξίας.

Ὤφθης Θεράπων, οἷα θύτης τοῦ Λόγου,
Ὤφθης Θεράπων, καὶ δι’ αἵματος Πάτερ

Διαβάζουμε στο συναξάρι του Αγίου Θεράποντος τη μνήμη του οποίου εορτάζει η Εκκλησία μας την 14^η Μαΐου. Την καταγωγή του δεν γνωρίζομεν ακριβώς.  «΄Εκ τῆς Ἑῴας» όπως σημειώνει ο Άγιος Ανδρέας Κρήτης και κατ’ άλλους «ἐκ τῆς τῶν Ἀλαμάνων χώρας», δηλαδή από περιοχή της σημερινής Γερμανίας. Άγνωστος και ο ακριβής χρόνος γεννήσεώς του. Εκτιμάται ότι έζησε τέλους 7^ου ή αρχές του 8^ου μ.Χ. αιώνος συμπέρασμα που προκύπτει  από την δράση κατά της αιρέσεως του θεοπασχητισμού και της εικονομαχίας. Από μικράν ηλικία έδειξε περιφρόνηση στα υλικά αγαθά και έδειξε κλίση προς τα θεία πράγματα ζών κατά το θέλημα του Κυρίου, ως πραγματικός Χριστιανός. Η αγιογραφία τον αναφέρει ως μοναχό ο οποίος αγωνίζεται να αρέσει στον Κύριο και ευχαρίστως δέχεται τον σταυρό Του. Διακρίθηκε για τους πνευματικούς αγώνες του και χειροτονήθηκε μεγαλόσχημος και ιερέας. Η Θεία Πρόνοια, μετά την κοίμηση του επισκόπου της περιοχής τον αναδεικνύει διάδοχό του, παρά την θέλησή του. Καθολικό το αίτημα των ανθρώπων της περιοχής. Υπακούει στην Θεία Πρόνοια. Ως επίσκοπος συνεχίζει το θεάρεστο έργο. «διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἀκριβέστατος, πρᾶος, ἐλεήμων ὀρφανῶν πατήρ, χηρῶν ὑπερασπιστής, ὁδηγός τῶν πεπλανημένων, τῶν νοσούντων ἰατρός καί τῶν θλιβομένων παραμυθίαν, καί ἧν ἰδεῖν ἅπαντας χαίροντας καί εὐφραινομένους διά τήν πρόνοιαν καί δικαιοσύνην αὐτοῦ».

Επειδή ο άγιος Θεράπων ποίμανε κατά τον καλύτερο τρόπο την εκκλησία του Χριστού δημιουργεί το ζήτημα των εικόνων, την εικονομαχία. Ο Άγιος πολεμά γενναία την εικονομαχία και ονομάζει αιρετικούς ,ασεβείς, ασεβείς τους εικονομάχους. Οι εικονομάχοι τον συλλαμβάνουν τον βασανίζουν και ξεσχίζουν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια. Ο ίδιος υποφέρει αλλά δεν διαμαρτύρεται ,αλλά απεναντίας λέγει στους βασανιστάς του.«Γιὰ τὴν Ἁγία Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, εἶμαι ἔτοιμος ἀκόμα καὶ κομμάτια νὰ γίνω». Εκείνοι συνεχίζουν και τον κλείνουν στη  φυλακή και τοποθετούν ισχυρά φρουρά έξω από το κελί . Το βράδυ Άγγελλος Κυρίου εμφανίστηκε στον Άγιο και του είπε«Σήκω καὶ μὴ φοβᾶσαι τίποτα. Ἀκούστηκε ἡ προσευχή σου γνήσιε Μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ». Το άλλο πρωί οι φύλακες έβγαλαν τον άγιο από τη φυλακή και άρχισαν να τον ειρωνεύονται, να τον δέρνουν και να τον προπηλακίζουν. Τότε ο Άγιος τους είπε «ἐπειδή μὲ εἰρωνεύεστε καὶ παραμένετε ἀδιόρθωτοι καὶ μὲ βρίζετε, ἔφθασε σὲ σᾶς ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου, καὶ θὰ γίνετε ὅλοι παράλυτοι, ὥστε ἀπὸ σᾶς, νὰ σωφρονιστοῦν καὶ οἱ ὑπόλοιποι». Μόλις ο Άγιος τελείωσε τον λόγο του σχηματίστηκε στον ουρανό ένα είδος αστραπής κα, όλοι παρέλυσαν και ο Άγιος με τη βοήθεια Αγγέλου μεταφέρθηκε στα Ιεροσόλυμα. 

Επισκέφθηκε όλα τα ιερά προσκυνήματα για να λάβει χάρη και ευλογία. Για τα πολλά σημεία και θαύματα που επιτέλεσε οι κάτοικοι τον ανακήρυξαν, ζώντα , ως Μέγα και Θαυματουργό. Ένα από τα πολλά θαύματα: συνάντησε στο δρόμο, τυχαία την πορεία μιας κηδείας μικρού παιδιού εβραίας μάνας. Ο Άγιος σπλαχνίστηκε την μάνα που θρηνούσε σφόδρα και έκλαιγε. Πλησιάζει στο φέρετρο και απλώνοντας το δεξί του χέρι προς το παιδί είπε «Σήκω, στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖον οἱ ἄνομοι Ἑβραῖοι σταύρωσαν, ἐπὶ ἡγεμονίας Ποντίου Πιλάτου». Αμέσως το νεκρό παιδί αναστήθηκε και η μάνα προσκύνησε τα ίχνη του Αγίου και με δάκρυα χαράς παρακαλούσε τον Άγιο να βαπτίσει το παιδί και αυτήν . Το θαύμα αυτό όπως και πολλά άλλα έγιναν γνωστά στον κόσμο και η φήμη του Θεράποντος απλώθηκε παντού. Για να αποφύγει τον πειρασμό της υπερηφάνειας αποφάσισε να φύγει μακριά από τα Ιεροσόλυμα. Έτσι με πλοίο φθάνει στην Κύπρο.

Αποτείχιση, Σχίσμα και Κληρικαλισμός: Το Τρίπτυχο της Σύγχρονης Εκκλησιαστικής Κρίσης

 

Εισαγωγή

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω άρθρο απο το ιστολόγιο-ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, με σκοπό να αποτελέσει αυτό αφορμή εποικοδομητικής συζήτησης. 

 Θα παρακαλέσω τα σχόλια και οι τεκμηριωμένες απόψεις να σταλούν στο ιστολόγιο «ΨΗΦΙΔΕΣ» για καλύτερη οργάνωση της συζήτησης.

https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/05/blog-post_13.html

 Σημειώνουμε ότι η αναδημοσίευση του άρθρου  δεν συνεπάγεται απαραίτητα και τη συμφωνία του ιστολογίου ΟΜΟΛΟΓΙΑ με τα γραφόμενα. (Αυτό συμβαίνει και σε κάθε δημοσίευση στο συγκεκριμένο ιστολόγιο. Είναι καιρός να το κατανοήσουν αυτό, όσοι διαφωνούν με το περιεχόμενο των αναδημοσιεύσεων. Καλό θα είναι αυτοί ή να μην διαβάζουν τα αναδημοσιευμένα άρθρα (ως ακατάλληλα για το επίπεδό τους)  ή να μάθουν να κάνουν διάλογο  και να μην αρκούνται μόνο στα δικά τους μη τεκμηριωμένα και αυθαίρετα συμπεράσματα ή σε  υβριστικά σχόλια.)

Εννοείται ότι για τα σχόλια ισχύουν ο,τι έχουμε γράψει μέχρι τώρα.

π.Δ.Α

---------------------------------------------------------------------------------

Η Αποτείχιση ως Μέσο Δημιουργίας Συνόδου για την Καταδίκη των Αιρέσεων

Η αποτείχιση, όπως έχει θεσμοθετηθεί από τον ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861 μ.Χ.), δεν αποτελεί απλώς προσωπική ή ομαδική διαμαρτυρία απέναντι σε επίσκοπο που κηρύττει αίρεση. Ένας βασικός της σκοπός είναι η πίεση προς τη σύγκληση συνοδικού σώματος, ώστε να επιβεβαιωθεί η ορθόδοξη διδασκαλία και να καταδικαστούν οι αιρέσεις και οι αιρετικοί. Με άλλα λόγια, η αποτείχιση λειτουργεί ως θεραπευτικό και κανονικό μέσο για τη διασφάλιση της πίστης και της συνοδικότητας της Εκκλησίας: οι πιστοί διακόπτουν την κοινωνία με τον επίσκοπο που εκτρέπεται, όχι για να δημιουργήσουν σχίσμα, αλλά για να υποχρεώσουν την Εκκλησία να ενεργοποιήσει τα σωστικά της μέσα.

Ο ΙΕ΄ Κανόνας ως ρυθμιστικό εργαλείο.

Ο κανόνας προβλέπει ότι οι πιστοί έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να αποτειχίζονται όταν ο επίσκοπος κηρύττει αίρεση ανοιχτά («δημοσία και γυμνή τη κεφαλή»), ακόμη και προ της συνοδικής καταδίκης, ώστε να ασκηθεί πίεση για τη σύγκληση συνόδου που θα αποκαταστήσει την κανονικότητα και θα καταδικάσει την αίρεση.

Η Αποτείχιση ως «Εργαλείο Πίεσης» και όχι ως σχισματική κατάσταση

Είναι κρίσιμο να διαχωριστεί η αποτείχιση ως μέσο υπεράσπισης της πίστης από τη σχισματική στάση.

Σωστή χρήση: Οι πιστοί αποτείχονται προσωρινά και με σεβασμό στην Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού, με στόχο τη σύγκληση συνόδου. Η διακοπή κοινωνίας λειτουργεί ως κανονικό «σήμα κινδύνου» προς την Εκκλησία, υπενθυμίζοντας ότι η αίρεση δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.

Λανθασμένη χρήση: Όταν η αποτείχιση μετατρέπεται σε εκκλησιολογική ταυτότητα, σε άρνηση συνοδικής θεραπείας ή σε μονομερή καταδίκη των άλλων, τότε δεν πιέζει για σύνοδο αλλά δημιουργεί σχισματική κατάσταση. Η ταυτότητα του «αποτειχισμένου» υπερισχύει της πίστης και της συνοδικότητας.

Όταν η Αποτείχιση Οδηγεί σε Σχίσμα

Η αποτείχιση μπορεί να εξελιχθεί σε σχίσμα όταν παύει να είναι εργαλείο υπεράσπισης της πίστεως και μετατρέπεται σε ταυτότητα. Σημάδια σχισματικής εκτροπής είναι η ιδιότητα του «αποτειχισμένου» να γίνεται αυτοσκοπός, όχι απλώς ένα μέσο για την υπεράσπιση της πίστης. Η προσωπική ή ομαδική ταυτότητα αντικαθιστά την πίστη στην Εκκλησία ως Σώμα Χριστού. Με άλλα λόγια, η αποτείχιση χάνει τον χαρακτήρα της «προστασίας της πίστης».

Επίσης, η αντίληψη ότι «η Εκκλησία χάθηκε», ή η μονομερής απόφαση για το ποιοι είναι εντός και ποιοι εκτός της Εκκλησίας, αποτελεί ένδειξη σχισματικής εκτροπής. Η εξαφάνιση της προσδοκίας θεραπείας και η ανάπτυξη κλειστού και αυτοτελούς πνεύματος, καθώς και ο ζηλωτισμός, η πνευματική έπαρση, η υπερτίμηση προσωπικής «καθαρότητας» και η καταδίκη των άλλων, αποτελούν περαιτέρω σημάδια.

Η έλλειψη κοινών αρχών καθιστά αδύνατη την ενότητα και την κανονική λειτουργία, ενώ η υπερβολική αυστηρότητα και η κριτική καθιστούν την αποτείχιση ένα εργαλείο καταδίκης αντί για προστασίας.

Αντίθετα, υγιές εκκλησιαστικό φρόνημα χαρακτηρίζεται από προσευχή, ταπείνωση και προσωπική αφοσίωση, στενή σύνδεση με το εκκλησιαστικό πνεύμα των Αγίων και Ομολογητών και πόνο για τυχόν σφάλματα, καθώς και προσδοκία συνοδικής θεραπείας, χωρίς υποκατάσταση της Εκκλησίας με ομάδες ή πρεσβυτεριακή εκκλησία.

 

Ο ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥΤΑΙ. 

Γράφει ο Μέτοικος

Ο παραλογισμός στο μεγαλείο του.

Η Βουλή των Ελλήνων βράβευσε τον επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως ως «θεματοφύλακα της ορθοδοξίας!» και, ο Βαρθολομαίος Αρχοντώνης σκέπασε με ένα ακόμη κομμάτι χρυσού το «επιθυμητικό» και μαύρο, κατά τον Πλάτωνα, μέρος της ψυχής του, νομίζοντας ο τάλας, ότι τη φοβερά ημέρα της κρίσεως θα γελάσει τον Κριτή, όπως την εποχή του Κρόνου οι «στολισμένες» με πλούτο και δόξα ψυχές έκρυβαν την «μαύρη αλήθεια» τους, ξεγελώντας τους τρεις κριτές.

Ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης, γιατρός το επάγγελμα και, από τον θυμόσοφο Ελληνικό λαό στολισμένος με εκείνο το «ουδείς», σε ποια έργα του Βαρθολομαίου Αρχοντώνη τον είδε ως «θεματοφύλακα της Ορθοδοξίας, της ελληνικής γλώσσας και της παράδοσης»;

Πού και πότε ο επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως υπερασπίστηκε την Ορθοδοξία;

Μήπως όταν έκανε από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, μονάχα αυτός, δεκτά τα θεολογικώς απαράδεκτα κείμενα της Επιτροπής του Μικτού Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Μη-Χαλκηδόνιων εκκλησιών;

Ποιος Ορθόδοξος Πατριάρχης θα δεχόταν τα συμπεράσματα αυτού του διαλόγου μεταξύ των Ορθοδόξων και Μη-Χαλκηδόνιων στη Γενεύη, περί της υπάρξεως κοινής δογματικής διδασκαλίας «για την υποστατική ένωση των δυο φύσεων στον Χριστό» και, πως, η διαίρεση των 15 αιώνων οφείλεται στη «διαφορετική ορολογία που χρησιμοποιήθηκε για τη διατύπωση αυτής της διδασκαλίας»;

Που είδε τον Βαρθολομαίο Αρχοντώνη, ως υπερασπιστή του Ορθοδόξου Δόγματος, ο Νικήτας Κακλαμάνης;

Μήπως στην δαιμονική εμμονή του π.Βαρθολομαίου για την πλήρη κοινωνία με τους αιρετικούς, μετά την αποδοχή εκ μέρους του της απαράδεκτης κατά πάντα συμφωνίας με τους παπικούς στο Balamand του Λιβάνου;

Είναι υπερασπιστής ή υπονομευτής της Ορθοδοξίας αυτός που αποκαλεί τους Ιερούς Κανόνες «τείχη του αίσχους» Νικήτα Κακλαμάνη;

Υπερασπίζεται την Ορθόδοξη Αλήθεια ο Βαρθολομαίος Αρχοντώνης όταν «Γυμνή τη κεφαλή» διαλαλεί «από άμβωνος» ότι, η Ορθόδοξη Εκκλησία και η Ρωμαιοκαθολική αίρεση κατέχουν ακέραιες τις «αλήθειες» τους και, «ὡς Ἀδελφαί Ἐκκλησίαι, [είναι] ὑπεύθυνοι ἀπό κοινοῦ διά τήν διατήρησιν τῆς μοναδικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ»;

Γιατί η Βουλή, χωρίς βουλή, βράβευσε τον Βαρθολομαίο Αρχοντώνη;