Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ, Θαύμα καρκίνου

«Είμαι ο άγιος Σάββας. Εσύ με φώναξες και ήλθα»…

Σεβαστή ηγουμένη Κυπριανή

Λαμβάνω το θάρρος, με δάκρυα στα μάτια, η αμαρτωλή δούλη του Θεού, να σας περιγράψω το θαύμα που έγινε στο υιόν μου, τον Ιωάννην Καρδούλια από την Αμερική.

Ήτο πολύ υγιής, λεβέντης, που στην ζωή του δεν αρρώστησε. Τώρα τον βρήκε αυτό το μικρόβιο της θανατηφόρου αρρώστειας, καρκίνος. Πήγε στους γιατρούς και το εξακρίβωσαν. Όταν το έμαθα εγώ, η μητέρα του, καθώς και ο ίδιος, αλλά και όλοι στο σπίτι, πήγαμε να τρελλαθούμε. Τον έχω μονάκριβο. Οι γιατροί, τον εγχείρησαν. Ο καρδιολόγος μας είπε ότι πρέπει να κάμη χημειοθεραπεία.
Αυτή η θεραπεία είναι κάτι το τραγικό˙ τι περνά ο άνθρωπος! Το παιδί μου και όλοι μας κλαίγαμε και έλεγε˙ «πώς να πάω εγώ στο Νοσοκομείο, να τραβήξω αυτά όλα, ενώ είμαι τόσο καλά και δεν αισθάνομαι τίποτα;». Εγώ με θάρρος και με πίστη επροσευχόμουνα στον Χριστό πρώτα, μέχρι και την παραμονή που θα πηγαίναμε να κάμη την θεραπεία. Εν τω μεταξύ, είχα γράψει σε σας και μου στείλατε το λαδάκι και την αγίαν ζώνην. Με δάκρυα στα μάτια και με πίστη, έκανε την προσευχήν του και διαβάζαμε τα θαύματά του. Την ίδια νύχτα βλέπει ένα όνειρο.

 Σαν να ήταν στην όχθη ενός ποταμού και ήθελε να πάη απέναντι, αλλά ο ποταμός ήταν γεμάτος από φίδια μεγάλα, μικρά, όλα τα είδη. Απέναντι, στην άλλη όχθη, ήτο ένας γέρος κοντός, καλόγηρος και μπροστά του είχε ένα τραπεζάκι, σαν γραφείο. Το μέτωπό του έλαμπε. Σηκώθηκε και φώναξε «Γιάννη, έλα απέναντι, κοντά μου». Ο γυιός μου, του έλεγε «δε μπορώ, φοβάμαι τα φίδια, θα με φάνε, δε μπορώ». «Μη φοβάσαι, θα σε βοηθήσω εγώ» και ήλθε κοντά του.
Του έπιασε το χέρι και του λέει˙ «πάτα πάνω στα φίδια». Τότε μαζί με τον καλόγηρο πάτησαν πάνω στα φίδια, τα οποία έμειναν στο έδαφος νεκρά. Όταν πήγε στο τραπεζάκι που έλαμπε, τον ερώτησε˙ «ποιος είσαι;». Ο γέρος του λέει˙ «Είμαι ο άγιος Σάββας. Εσύ με φώναξες και ήλθα».
Του λέει ο Γιάννης˙ «Σε ξέρω˙ η μαμά μου έχει στο μαξιλάρι μου την εικόνα σου και το βιβλίο σου». Έκανε την θεραπεία χωρίς να μείνη κανένα κακό σύμπτωμα. Χωρίς εμετό, αιμορραγίες, διάρροια. Ο γιατρός ήταν Άραβας από το Πακιστάν. Ένα μήνα κράτησε αυτή η κατάσταση. Ο γιατρός περίεργος ρωτούσε τον Γιάννη για την υγεία του. Μια μέρα είδε τις εικόνες στο κρεβάτι του Γιάννη και λέγει˙ «Τι είναι, Γιάννη, αυτές οι φωτογραφίες;» «Είναι άγιος, είπε ο Γιάννης και εγώ και η μητέρα μου προσευχόμεθα».
Ο γιατρός τότε είπε˙ «Μπράβο Γιάννη, οι άγιοι βοηθούν˙ το βλέπω, είναι θαύμα. Πρώτη φορά είδα να μην πειράξει το φάρμακο». Τρεις γιατροί μας είπαν ότι η αρρώστεια εξηφανίσθη και είναι τελείως καλά. Μεγάλη η χάρις του αγίου Σάββα που έδωσε την υγεία στο παιδί μου.

Θα τον ευγνωμονούμε, όσο ζούμε.

Ελένη Καρδούλια

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΧΡ. ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ-ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΛΥΜΝΟΥ
Μέρος Δ΄:  Θαύματα του Αγίου.

Οι Κόπτες, η Δ Οικουμενική Σύνοδος και η σημερινή κατάσταση

 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Η πρόσφατη επίσκεψη του Κόπτη Πατριάρχη    στο Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν αποτέλεσε απλώς μια τυπική κίνηση εκκλησιαστικής αβροφροσύνης, αλλά μια στιγμή υψηλού συμβολισμού που ανακίνησε μνήμες και ερωτήματα δεκαπέντε αιώνων. Το αόρατο αλλά στιβαρό τείχος της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.) στεκόταν και πάλι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.

 

Οι Κόπτες: Οι Απευθείας Απόγονοι των Αρχαίων Αιγυπτίων

Οι Κόπτες αποτελούν έναν από τους αρχαιότερους χριστιανικούς πληθυσμούς στον κόσμο, όντας οι άμεσοι εθνοτικοί και πολιτισμικοί απόγονοι των αρχαίων Αιγυπτίων. Η ταυτότητά τους σφυρηλατήθηκε μέσα από την παράδοση που θέλει τον Ευαγγελιστή Μάρκο να ιδρύει την Εκκλησία της Αλεξάνδρειας γύρω στο 42 μ.Χ., μετατρέποντας την Αίγυπτο σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του πρώιμου χριστιανισμού και της μοναστικής ζωής.

Η ιστορία τους σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451 μ.Χ., η οποία οδήγησε σε ένα από τα πρώτα και βαθύτερα σχίσματα στην ιστορία της Εκκλησίας. Η διαφωνία ήταν δογματική και αφορούσε τη φύση του Χριστού: η επίσημη Αυτοκρατορική Εκκλησία (Βυζάντιο) υιοθέτησε το δόγμα των δύο φύσεων, ενώ οι Κόπτες επέμεναν στη «μία φύση του Θεού Λόγου σεσαρκωμένη». Αυτή η ρήξη οδήγησε σε αμοιβαίους αναθεματισμούς που κράτησαν για 1.500 χρόνια, με την κάθε πλευρά να θεωρεί την άλλη αποκλίνουσα από την ορθή πίστη.

Παρά τη θρησκευτική απομόνωση και την αραβική κατάκτηση του 7ου αιώνα, οι Κόπτες κατάφεραν να διασώσουν τη μοναδική τους κληρονομιά. Η Κοπτική Γλώσσα, η τελευταία εξέλιξη της γλώσσας των Φαραώ, διατηρήθηκε ως η ιερή γλώσσα της λατρείας τους, ενώ η τέχνη και η αρχιτεκτονική τους παρέμειναν διακριτές.

 

Γιατί καταδικάστηκαν οι Μονοφυσίτες από την Δ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ.

Η καταδίκη των μονοφυσιτών — γνωστή ως Τρίτη Σύνοδος της Εφέσου (449 μ.Χ.) και η επιβεβαίωσή της στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.) — δεν ήταν απλώς θεολογική διαφωνία, αλλά η κρισιμότερη στιγμή για τον ορισμό της χριστολογίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το δόγμα που αναθεματίστηκε

Οι μονοφυσίτες (με επικεφαλής τον Ευτυχή) δίδασκαν ότι στο πρόσωπο του Χριστού υπάρχει μία μόνο φύση — η θεία — και ότι η ανθρώπινη φύση είτε απορροφήθηκε πλήρως από τη θεία, είτε ήταν τόσο αλλοιωμένη ώστε να μην είναι πλέον αληθινά ανθρώπινη.

Γιατί αναθεματίστηκαν

Οι μονοφυσίτες αναθεματίστηκαν για τέσσερις θεμελιώδεις λόγους.

Πρώτον, για την άρνηση της πλήρους ανθρωπότητας του Χριστού: αν ο Χριστός δεν είναι πλήρως άνθρωπος, δεν μπορεί να εκπροσωπήσει την ανθρωπότητα ούτε να σώσει τον άνθρωπο.

Δεύτερον, για την άρνηση του πάθους και του σταυρού ως πραγματικών: η σωτηρία απαιτεί αληθινό ανθρώπινο πάθος — αν το πάθος ήταν «φαινομενικό» (δοκησις), η θυσία είναι άκυρη.

Τρίτον, για την ανατροπή της Τριαδολογίας: η ενότητα προσώπου απαιτεί διατήρηση των δύο φύσεων, όχι σύγχυσή τους.

Τέταρτον, για την κατάλυση της μεσολαβητικής λειτουργίας: ο Χριστός ως Μεσίτης πρέπει να είναι και Θεός και άνθρωπος, όχι κάτι ενδιάμεσο.

Η χαλκηδόνεια  οριοθέτηση

Η Σύνοδος της Χαλκηδόνας διατύπωσε τον όρο: «Ομοούσιον τω Πατρί κατά την θεότητα, και ομοούσιον ημίν κατά την ανθρωπότητα» και επικύρωσε την έκφραση του Λέοντα Α΄ (τόμος προς Φλάβιανον): «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως, ἀχωρίστως» — δύο φύσεις σε ένα πρόσωπο, χωρίς σύγχυση, χωρίς μεταβολή, χωρίς διαίρεση, χωρίς χωρισμό.

Ποιοι αναθεματίστηκαν,

Ο  Διόσκορος αναθεματίστηκε στη Χαλκηδόνα. Ήταν Πατριάρχης Αλεξανδρείας, πρωταγωνιστής της Ληστρικής Συνόδου της Εφέσου (449 μ.Χ.), όπου είχε αποκαταστήσει τον Ευτυχή και φονεύσει τον Άγιο Φλαβιανό .

Στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.) αναθεματίστηκαν επίσημα:

• Νεστόριος — ήδη καταδικασμένος από τη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου (431 μ.Χ.), αλλά επαναβεβαιώθηκε το αναθεματισμός του
• Ευτυχής — αρχιμανδρίτης Κωνσταντινουπόλεως, ο κύριος εκφραστής του μονοφυσιτισμού.
• Διόσκορος — Πατριάρχης Αλεξανδρείας, προστάτης του Ευτυχή και οργανωτής της Ληστρικής Συνόδου

Οι Πατέρες της Συνόδου αναφώνησαν προς τον αυτοκράτορα: «Νεστορίω και Ευτυχεί ανάθεμα. Ανάθεμα και Διοσκόρω...» και επανέλαβαν: «Νεστορίω και Ευτυχεί και Διοσκόρω ανάθεμα»

. Η Σύνοδος καθαίρεσε τον Διόσκορο, καταδίκασε τον Ευτυχή και αποκατέστησε τους αναθεματισμένους επισκόπους της Ληστρικής Συνόδου

Αργότερα, το 787 μ.Χ., η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος αποκάλεσε επίσης αιρετικό τον Διόσκορο

Οι συνέπειες

Το αναθεματισμό ακολούθησε ο μεγάλος σχισμός της Ανατολής: οι μονοφυσίτες αποτέλεσαν τις σημερινές «Παλαιές Ανατολικές Εκκλησίες» (Κοπτική, Συριακή, Αρμενική, κ.ά.), που μέχρι σήμερα απορρίπτουν τη Χαλκηδόνα.

Σημερινή κατάσταση

Στον 20ό και 21ο αιώνα, η σχέση των Κοπτών με την υπόλοιπη Ορθοδοξία εισήλθε σε μια νέα εποχή. Μέσα από τον επίσημο θεολογικό διάλογο, αναγνωρίστηκε ότι οι ιστορικοί αναθεματισμοί βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε γλωσσικές παρεξηγήσεις και όχι σε πραγματική διαφορά πίστης. Σήμερα, αν και η πλήρης μυστηριακή ένωση δεν έχει ακόμα αποκατασταθεί, οι Κόπτες αναγνωρίζονται ως «Ανατολικοί Ορθόδοξοι» (Oriental Orthodox) και διατηρούν στενούς αδελφικούς δεσμούς με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Με πληθυσμό που αγγίζει το 10-15% της Αιγύπτου, συνεχίζουν να αποτελούν έναν ζωντανό πνευματικό φάρο, συνδέοντας το χριστιανικό παρόν με το αρχαίο αιγυπτιακό παρελθόν.

Η παραδοσιακή Ορθόδοξη θεολογία απορρίπτει την ιδέα ότι το σχίσμα του 451 μ.Χ. ήταν μια απλή «γλωσσική παρεξήγηση». Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι πρόκειται για μια βαθιά δογματική αλλοίωση που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη σωτηρία του ανθρώπου. Η κριτική αυτή εστιάζει σε τέσσερις θεμελιώδεις πυλώνες:

1. Η Πλάνη του Μονοφυσιτισμού και η Σωτηριολογία

Η σκληρή κριτική υποστηρίζει ότι οι Κόπτες δεν είναι θύματα σύγχυσης, αλλά υποστηρικτές του Μονοφυσιτισμού. Η επιμονή στη φράση «μία φύση», ακόμα και αν ορίζεται ως σύνθετη, οδηγεί αναπόφευκτα στην απορρόφηση της ανθρώπινης φύσης από τη θεία.

Αν η ανθρωπότητα του Χριστού αλλοιώθηκε, τότε ο Χριστός δεν είναι πλέον «ομοούσιος ημίν» (της ίδιας ουσίας με εμάς). Αν ο Θεός Λόγος δεν προσέλαβε την πλήρη και ακέραιη ανθρώπινη φύση, τότε αυτή παραμένει αθεράπευτη. Όπως δίδαξαν οι Πατέρες: «Το απρόσληπτον και αθεράπευτον» – ό,τι δεν προσλήφθηκε από τον Χριστό, δεν σώθηκε.

2. Η Εκκλησιολογική Ακυρότητα

Η άρνηση της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας από τους Κόπτες δεν είναι μια τυπική διαφωνία, αλλά μια άρνηση της εν Αγίω Πνεύματι καθοδήγησης της Εκκλησίας. Επιπλέον, η απόρριψη της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου οδηγεί στον Μονοθελητισμό. Χωρίς την αποδοχή των δύο θελήσεων (θεϊκού και ανθρώπινου) και των δύο ενεργειών του Χριστού, η ανθρώπινη βούληση ακυρώνεται, μετατρέποντας τον Θεάνθρωπο σε μια θεϊκή «μαριονέτα» χωρίς ελεύθερη ανθρώπινη βούληση.

3. Η Κριτική στον Σύγχρονο Διάλογο

Σύμφωνα με πνευματικές μορφές όπως ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς και η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, οι «Κοινές Δηλώσεις» του 20ού αιώνα (π.χ. Σαμπέζυ 1990) αποτελούν προϊόντα «διπλωματικής αμφισημίας».Επιχειρείται ένας τεχνητός συμβιβασμός που θυσιάζει την ακρίβεια του δόγματος στον βωμό μιας επιφανειακής ενότητας.  Η άρση των αναθεμάτων κατά προσώπων όπως ο Διόσκορος ή ο Σεβήρος θεωρείται αδύνατη, καθώς θα σήμαινε ταυτόχρονη ακύρωση των Αγίων Πατέρων (όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής) που αγωνίστηκαν μέχρι θανάτου για να αποδείξουν τις πλάνες τους.

4. Μυστήρια και Πνευματική Ταυτότητα

Για την αυστηρή δογματική γραμμή, δεν υφίσταται «μερική» Ορθοδοξία. Από τη στιγμή που οι Κόπτες αποκόπηκαν από την Καθολική Εκκλησία, θεωρούνται ακοινώνητοι και στερούμενοι της μυστηριακής χάρης της Μιάς Εκκλησίας. Η χρήση του τίτλου «Ορθόδοξος» από τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες εκλαμβάνεται ως οικουμενιστική πλάνη και «κλοπή» μιας πνευματικής ταυτότητας που ανήκει αποκλειστικά σε όσους αποδέχονται το πλήρωμα των Επτά Οικουμενικών Συνόδων.

Η  αγάπη προς τους Κόπτες ως πρόσωπα είναι επιβεβλημένη, αλλά η εκκλησιαστική ένωση χωρίς την πλήρη μετάνοια και αποδοχή της Χαλκηδόνας αποτελεί προδοσία της πίστης. Οποιαδήποτε ενότητα βασίζεται σε γλωσσικούς ελιγμούς είναι ψευδής και στερείται θεμελίου Αληθείας.

ΠΗΓΗ.ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ( H βιβλιογραφια στο ιστολογιο αυτο)

Απάντηση του Ταουάνδρου Β΄, Πάπα και Πατριάρχη της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (Σάββατο, 25 Απριλίου 2026) [Κείμενο-Σύντομη Κριτική)

 

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Παναγιώτατε Οικουμενικέ Πατριάρχα κ.κ. Βαρθολομαίε,

Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες και Επίσκοποι, σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Χριστός Ανέστη… Αληθώς Ανέστη.

Με μεγάλη χαρά στέκομαι σήμερα ανάμεσά σας σε αυτόν τον άγιο τόπο. Εκφράζω τις ειλικρινείς μου ευχαριστίες προς την Παναγιότητά Σας για την ευγενική αυτή πρόσκληση, την οποία δεν λαμβάνω απλώς ως επίσημη επίσκεψη, αλλά ως μήνυμα σφραγισμένο με αγάπη.

Η συνοδεία μου ενώνεται μαζί μου στην έκφραση βαθύτατης ευγνωμοσύνης για τη θερμή υποδοχή σας και την αγάπη που διαφαίνεται σε κάθε λεπτομέρεια της γενναιόδωρης φιλοξενίας σας από την πρώτη στιγμή της αφίξεώς μας.

Είχα την ευλογία να συναντήσω την Παναγιότητά Σας και στο παρελθόν, όμως αυτή είναι η πρώτη μου επίσκεψη στην ιστορική σας Έδρα εδώ στην Τουρκία, σε αυτήν την όμορφη χώρα. Έχω ευλογηθεί βαθιά από αυτή την επίσκεψη, η οποία αποτελεί συνέχεια της μακράς ιστορίας και των βαθιά ριζωμένων δεσμών αγάπης μεταξύ των δύο Εκκλησιών μας, της Έδρας του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου και της Έδρας του Αγίου Ανδρέου του Αποστόλου.

Έρχομαι σε εσάς από την Αίγυπτο, από την Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία, από τη γη που αγιάστηκε από την επίσκεψη της Αγίας Οικογένειας κατά τον πρώτο αιώνα· από τη γη του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου, ο οποίος επισφράγισε τη μαρτυρία του με το μαρτύριο στην Αλεξάνδρεια.

Μέσα στους αιώνες, η Κοπτική Εκκλησία διαφύλαξε την πίστη με σταθερότητα και ανέδειξε μεγάλους Πατέρες της Ορθοδοξίας, μεταξύ των οποίων τον Άγιο Αθανάσιο τον Αποστολικό και τον Άγιο Κύριλλο, στύλο της πίστεως. Έγινε γνωστή στην ιστορία ως η Εκκλησία των Μαρτύρων.

Από τη γη της ανέτειλε επίσης ο Μέγας Αντώνιος, ο πατέρας του μοναχισμού, του οποίου το παράδειγμα ενέπνευσε την εξάπλωση του μοναχικού βίου σε ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν μπορώ να σταθώ εδώ χωρίς να εκφράσω τη βαθιά μου εκτίμηση για τη μαρτυρία και τη διακονία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς και για τις ακούραστες προσπάθειες της Παναγιότητάς Σας στην υπηρεσία της ενότητας της Ορθοδοξίας.

Φέρετε αυτήν την ιερή μαρτυρία με αξιοθαύμαστη πιστότητα και πνευματική χαρά που μας εμπνέει όλους. Εκτιμώ ιδιαίτερα τη δέσμευσή σας για ενότητα και ειρήνη, και ιδίως την βαθιά σας πρόσκληση ότι η Εκκλησία πρέπει να είναι «σημείο ενότητας, μαρτυρία αγάπης και διάκονος ειρήνης».

Προσεύχομαι ο Κύριος Χριστός να χαρίζει στην Παναγιότητά Σας υγεία και δύναμη και να σας στηρίζει σε αυτήν την ιερή αποστολή. Εκτιμώ επίσης τις ιστορικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών και των λαών μας, που συνδέονται με βαθιούς και διαρκείς δεσμούς μέσα στους αιώνες.

Είναι αληθινή χαρά να συναντώ σήμερα την Παναγιότητά Σας, μαζί με τους αγαπητούς Πατέρες της ευλογημένης σας Εκκλησίας. Αναμένουμε με μεγάλη χαρά να σας υποδεχθούμε στην Αίγυπτο στον κατάλληλο χρόνο.

Κλείνοντας, ας προσευχηθούμε μαζί, ας διακονήσουμε μαζί και ας δώσουμε μαρτυρία μαζί ενώπιον ενός κόσμου που αναμένει από εμάς κάτι πολύ βαθύτερο από λόγια. Διότι, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, ο Θεός «δύναται ὑπερεκπερισσοῦ ποιῆσαι ὑπὲρ πάντα ἃ αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν» (Εφεσίους 3:20). Αυτή είναι η βάση της ελπίδας μας.

Χριστός Ανέστη… Αληθώς Ανέστη. Ευχαριστώ.

------------------------------------------------------------------

Σύντομη κριτική των απόψεων

Α. Πρωτίστως, καταλογίζεται στον Κόπτη Προκαθήμενο μια «σιωπηρή αποδοχή» του πρωτείου της Κωνσταντινούπολης. Η χρήση τίτλων όπως «Παναγιώτατε» και η αναγνώριση μιας ειδικής «ιερής αποστολής» του Φαναρίου έρχονται σε σύγκρουση με την ιστορική αυτοσυνειδησία της Αλεξανδρινής Έδρας, η οποία παραδοσιακά δεν αναγνώριζε δικαιοδοσία εξουσίας στην Κωνσταντινούπολη, ειδικά μετά το Σχίσμα του 451 μ.Χ.

Προσφώνηση του Οικουμενικού Πατρ. Βαρθολομαίου προς τον Πάπα και Πατριάρχη των Κοπτών Tawadros II (Απόψεις και σχόλια)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: 

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ελευθερη μετάφραση του πρωτοτύπου, που δημοσιεύτηκε στο link   https://fosfanariou.gr/index.php/2026/04/26/porsfonisi-tou-oikoumenikou-patriarchou-pros-ton-patriarchi-tis-koptikis-ekklisias/

στην αγγλική γλώσσα κατά την επίσημη επίσκεψη της Αυτού Μακαριότητος Tawadros II, Πάπα των Κοπτών  στο Φανάρι το Σάββατο, 25 Απριλίου 2026.

Ακολουθεί σύντομη κριτική των απόψεων.

-------------------------------------------------------------------

Χαιρετισμός της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου κατά την επίσημη επίσκεψη της Α.Μ. Ταουάνδρου Β΄, Πάπα και Πατριάρχη της Κοπτικής Ορθοδόξου Εκκλησίας (Σάββατο, 25 Απριλίου 2026)

Μακαριώτατε και Αγιώτατε Ταουάνδρε Β΄, Πάπα και Πατριάρχα της Κοπτικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ,
Σεβασμιώτατοι, Εξοχώτατοι και Θεοφιλέστατοι,
Σεβαστοί Πατέρες,
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές,

Χριστός Ανέστη!

Με πολλή χαρά εν τω Αναστάντι Κυρίω, υποδεχόμαστε την Μακαριότητά Σας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Η παρουσία Σας ανάμεσά μας αποτελεί ευλογία και σημείο ελπίδας — ελπίδας που δεν στηρίζεται μόνο στην ανθρώπινη προσπάθεια, αλλά στη χάρη του Αγίου Πνεύματος, το οποίο, διά της αγάπης του Χριστού, μας οδηγεί προς την ενότητα (πρβλ. Β΄ Κορ. 5:14). Μέσα στο ίδιο αυτό πνεύμα, ο άγιος Απόστολος μας προτρέπει: «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε, καὶ οὕτως ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. 6:2).

Η σημερινή σας επίσκεψη υπερβαίνει μια απλή τελετουργική συνάντηση· φέρει βαθιά ιστορική σημασία, καθώς αποτελεί την πρώτη σας επίσκεψη στο Φανάρι. Η συνάντηση αυτή αποτελεί άμεσο καρπό της αδελφικής συνάξεως που φιλοξενήσατε τον Σεπτέμβριο του 2024 στην σεπτή Μονή του Αγίου Βησσαρίου στην Αίγυπτο, η οποία υπήρξε ισχυρό σημείο αρμονίας και ομονοίας. Εκεί, εν προσευχή και αμοιβαία αγάπη, εκπρόσωποι των Ανατολικών Ορθοδόξων και των Αρχαίων Ανατολικών Εκκλησιών επιβεβαίωσαν την κοινή τους κλήση: να εμβαθύνουν την κατανόηση, να ενισχύσουν τους δεσμούς της αγάπης, να επιδιώξουν την αποκατάσταση της ενότητας εν κοινωνία και να προσφέρουν κοινή και αξιόπιστη μαρτυρία στον σύγχρονο κόσμο. Έτσι, η πορεία που ανοίγεται μπροστά μας δεν είναι μια αφηρημένη θεολογική επιδίωξη, αλλά μια ζώσα εκκλησιαστική πραγματικότητα.

Για αιώνες, οι Εκκλησίες μας πορεύθηκαν παράλληλα, μερικές φορές χωρισμένες από το βάρος ιστορικών συνθηκών και δογματικών παρεξηγήσεων. Ωστόσο, μέσω ειλικρινούς και υπομονετικού διαλόγου, έχουμε πλέον αναγνωρίσει εκ νέου ότι αυτά που μας ενώνουν υπερβαίνουν κατά πολύ εκείνα που κάποτε μας χώριζαν. Οι χριστολογικές συμφωνίες των τελευταίων δεκαετιών κατέδειξαν την κοινή μας πίστη στο μυστήριο του Ενανθρωπήσαντος Λόγου, εκφρασμένη με διαφορετικούς θεολογικούς τρόπους, αλλά βαθιά ριζωμένη στην αποστολική και αδιαίρετη Παράδοση της Εκκλησίας.

Ήλθε, λοιπόν, ο καιρός να προχωρήσουμε από τη συμφωνία στη συνάντηση, από τη θεολογική σύγκλιση στην πνευματική ενότητα. Αυτή είναι η συλλογική μας ευθύνη. Καλούμαστε να μετατρέψουμε τους καρπούς του διαλόγου σε απτές ποιμαντικές πραγματικότητες: να καλλιεργήσουμε την αμοιβαία αναγνώριση και γνωριμία μεταξύ των πιστών μας· να ενθαρρύνουμε τη συνεργασία στη μαρτυρία της πίστεως, ιδίως σε περιοχές όπου οι Χριστιανοί υφίστανται διωγμούς και περιθωριοποίηση· και να υψώσουμε κοινή φωνή για ζητήματα που αφορούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ιερότητα της δημιουργίας, τον θεσμό της οικογένειας και την επείγουσα ανάγκη για ειρήνη.

Όπως τονίσθηκε εύγλωττα κατά τη συνάντηση του 2024, καλούμαστε να εμβαθύνουμε την εν Χριστώ κοινωνία μας, να εμπλουτίσουμε την κατανόησή μας και να επιμείνουμε στην προσευχή, ώστε να οδηγηθούμε πλησιέστερα στη μετοχή στο Μυστικό Σώμα και Αίμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Μακαριώτατε,

Οι δεσμοί μεταξύ των Ανατολικών Ορθοδόξων και των Αρχαίων Ανατολικών Εκκλησιών, γενικώς, και μεταξύ της Κοπτικής Εκκλησίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ειδικότερα, είναι αρχαίοι και ιεροί. Ριζώνουν στη μαρτυρία των πρώτων χριστιανικών αιώνων, τρέφονται από τον σεβασμό προς την πατερική παράδοση, αγιάζονται από το αίμα των μαρτύρων και εμψυχώνονται από κοινό λειτουργικό και ασκητικό ήθος. Σήμερα, οι ιεροί αυτοί δεσμοί ανανεώνονται και θεραπεύονται — όχι με τη διαγραφή της ιστορίας, αλλά με την υπέρβαση των διαφορών και ακόμη και των παλαιών διαφωνιών, μέσα στο φωτεινό φως της αλήθειας και της αγάπης του Χριστού.

Υποδεχόμενοι τη Μακαριότητά Σας και τη σεπτή συνοδεία Σας στην ιστορική αυτή Καθέδρα της Κωνσταντινουπόλεως, προσευχόμαστε θερμά η παρούσα περίσταση να συμβάλει στην περαιτέρω ενίσχυση των αδελφικών σχέσεων μεταξύ των Εκκλησιών μας και να εμπνεύσει νέα βήματα προς την πλήρη φανέρωση της ενότητάς μας.

Είθε ο Αναστάς Κύριος να ευλογεί τα βήματά Σας, να καθοδηγεί τις Εκκλησίες μας και να μας αξιώσει, εν τω καλώ Του καιρώ, να Τον δοξάσουμε με μία καρδιά και μία φωνή, συγκεντρωμένοι γύρω από το ένα Άγιο Ποτήριο, εις δόξαν αιώνιαν.

Χριστός Ανέστη!

---------------------------------------------------------------------------------

Κριτική των απόψεων

Α. Ο Πατριάρχης αναφέρεται επανειλημμένα σε «Εκκλησίες» στον πληθυντικό, εξισώνοντας την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία με τις μη χαλκηδόνειες κοινότητες. Εκκλησιολογικά, αυτό συνιστά κατάλυση της εκκλησιολογίας των Οικουμενικών Συνόδων. Η Εκκλησία είναι μία, όχι πολλές. Η χρήση του πληθυντικού «Εκκλησίες» για ομάδες που δεν βρίσκονται σε ευχαριστιακή κοινωνία μεταξύ τους και δεν ομολογούν την ίδια πίστη, δεν είναι απλώς ατόπημα· είναι εκκλησιολογική αυτοαναιρέση. Αν η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, δεν μπορεί να διασπάται σε «παράλληλους δρόμους» που οδηγούν στο ίδιο τέρμα.

Γυναίκες στην Ψαλτική Παράδοση και οι απόψεις του Π.Τρεμπέλα : Η Αλήθεια πίσω από τις Παρερμηνείες

 

Εισαγωγικά

Συνεχίζοντας την έρευνα του θέματαος-ΓΥΝΑΙΚΑ και ΨΑΛΤΙΚΗ δημοσιεύονται δύο κείμενα με τους παρακάτω τίτλους:

Α. «Σχόλια στις απόψεις του Π.Τρεμπέλα για την γυναικεία ψαλμωδία. (πρωτοπρεσβυτέρου Δ.Αθανασίου)

Β. Γυναίκες και Ψαλτική Παράδοση: Η Αλήθεια πίσω από τις Παρερμηνείες. του μουσικοδιδασκάλου Α.Λιλιόπουλου.(  Μια θεολογική και ιστορική προσέγγιση στη συμμετοχή των γυναικών στο αναλόγιο)

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΊΟΥ. Τα σχόλια που πιθανόν να σταλούν από ανωνύμους και επωνύμους  αν δεν έχουν εκκλησιαστικά -θεολογικά επιχειρήματα, αλλά είναι σχόλια-τρόλ, δεν θα δημοσιευτούν και θα διαγραφούν.

-----------------------------------------------------------------------------

Α. «Σχόλια στις απόψεις του Π.Τρεμπέλα για την γυναικεία ψαλμωδία.

Οι απόψεις του μακαριστού θεολόγου Π.Τρεμπέλα για το συγκεκριμένο θέμα δημοσιεύονται στο link

https://analogion.gr/logos/canons/80-gunaika-psalmwdia

(Ο,τι δημοσιεύεται στην συνέχεια  δεν θα πρέπει να ερμηνευτεί ως  υποτίμηση του τεράστιου  θεολογικού έργου του συγκεκριμένου προσώπου).

Ο Τρεμπέλας υποστηρίζει ότι η «εκκλησιαστική αρχαιότητα» δεν γνώρισε ποτέ τη γυναίκα στον άμβωνα ή στο χορό. Ωστόσο, η ιστορική έρευνα δείχνει ότι η πρώιμη Εκκλησία ήταν πολύ πιο συμπεριληπτική. Η ύπαρξη του βαθμού των διακονισσών στην αρχαία Εκκλησία συνεπαγόταν ενεργό ρόλο στη λατρεία. Σε γυναικεία μοναστήρια, οι γυναίκες επιτελούσαν (και επιτελούν) το σύνολο των λατρευτικών καθηκόντων, συμπεριλαμβανομένης της ανάγνωσης και της ψαλμωδίας. Η διάκριση που κάνει ο συγγραφέας μεταξύ «ενορίας» και «μονής» είναι λειτουργικά αυθαίρετη, καθώς η οντολογία της προσευχής παραμένει η ίδια.

Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι η γυναίκα-ψάλτρια γίνεται «στόχος βλεμμάτων», γεγονός που διαταράσσει την κατάνυξη.  Η άποψη αυτή εστιάζει υπερβολικά στην εξωτερική εμφάνιση και υποτιμά την πνευματική ωριμότητα του πληρώματος της Εκκλησίας. Αν η παρουσία μιας γυναίκας στο αναλόγιο θεωρείται «σκάνδαλο», τότε το πρόβλημα δεν έγκειται στην ψάλλουσα γυναίκα, αλλά στον τρόπο που το εκκλησίασμα αντιλαμβάνεται το πρόσωπο. Στην Ορθόδοξη θεολογία, άνδρας και γυναίκα είναι ισότιμα μέλη του Σώματος του Χριστού («οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ»).

Ο Τρεμπέλας εκφράζει τον φόβο ότι η γυναικεία φωνή θα μετατρέψει την Εκκλησία σε θέατρο ή μελόδραμα. Η ποιότητα της ψαλμωδίας εξαρτάται από το ήθος και τη μουσική παιδεία του εκτελεστή, όχι από το φύλο του. Μια γυναίκα που γνωρίζει τη βυζαντινή σημειογραφία και το ύφος της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας μπορεί να αποδώσει τους ύμνους με την ίδια (ή και μεγαλύτερη) κατάνυξη από έναν άνδρα. Η «θεατρικότητα» είναι κίνδυνος που αφορά εξίσου τους άνδρες ψάλτες που επιδιώκουν την επίδειξη φωνητικών ικανοτήτων.

Ο συγγραφέας προτείνει την επιστροφή στην «απλή ψαλμωδία του λαού» ως μόνη διέξοδο. Ενώ η συμμετοχή του λαού είναι επιθυμητή, η Βυζαντινή Μουσική είναι μια υψηλή τέχνη που απαιτεί εξειδίκευση. Ο αποκλεισμός των γυναικών από αυτή την τέχνη στερεί από την Εκκλησία το ταλέντο του μισού πληθυσμού της. Σε μια εποχή που οι ενορίες αντιμετωπίζουν έλλειψη στελεχωμένων αναλογίων, η αξιοποίηση των γυναικών που σπουδάζουν τη μουσική μας παράδοση δεν είναι «καινοτομία», αλλά ανάγκη επιβίωσης και μαρτυρίας.

Ο Τρεμπέλας θεωρεί πραξικοπηματική κάθε πρωτοβουλία που δεν προέρχεται από την Ιερά Σύνοδο.Αν και η θεσμική τάξη είναι απαραίτητη, η ίδια η ζωή της Εκκλησίας συχνά προπορεύεται των επίσημων αποφάσεων. Η καθιέρωση των γυναικείων χορών σε πολλές ενορίες σήμερα δεν οδήγησε στην αναρχία, αλλά σε μια πλουσιότερη και πιο ζωντανή λατρευτική ζωή, την οποία η επίσημη διοίκηση καλείται πλέον να αναγνωρίσει και να κατευθύνει, παρά να καταστείλει.

Οι απόψεις του Π. Τρεμπέλα, αν και ιστορικά σημαντικές, αντικατοπτρίζουν μια εποχή έντονης εσωστρέφειας και συντηρητισμού. Η σύγχρονη Εκκλησία, χωρίς να προδίδει την παράδοση, οφείλει να αναγνωρίσει ότι η γυναικεία φωνή στη λατρεία δεν είναι «ψιμύθιο» ή «σκάνδαλο», αλλά δοξολογία. Η συμμετοχή της γυναίκας στο αναλόγιο είναι μια φυσική εξέλιξη της ισοτιμίας των φύλων εντός της ευχαριστιακής σύναξης.

π.Δ.Α

Β.Γυναίκες και Ψαλτική Παράδοση: Η Αλήθεια πίσω από τις Παρερμηνείες (Α.Λιλιόπουλου)

Το ζήτημα της συμμετοχής των γυναικών στο ψαλτήρι επανέρχεται συχνά. Συνήθως συνοδεύεται από ισχυρισμούς όπως "οι γυναίκες απαγορεύεται να ψάλλουν", "απαγορεύεται να ανεβαίνουν στο αναλόγιο" ή "απαγορεύεται η συμψαλμωδία με άνδρες". Όμως υπάρχει άραγε τέτοια απαγόρευση στην Αγία Γραφή; Και τι λέει η Πατερική Παράδοση; Το παρόν άρθρο επιχειρεί μια νηφάλια θεώρηση με θεολογική ακρίβεια και ιστορική συνείδηση.

 

Νέα Αιρετικη Δογματική και Κανονική Αλλοίωση της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας στο Φανάρι

 

Η παρουσία του Κόπτη Πατριάρχη Θεοδώρου Β' στη Θεία Λειτουργία στο Φανάρι, η τοποθέτησή του σε τιμητικό θρόνο και η λειτουργική του συμμετοχή μέσω του ασπασμού και της ευλογίας αποτελούν άλλη μια βαθιά εκκλησιολογική εκτροπή, επειδή έχουμε άρνηση της Δ' Οικουμενικής Συνόδου της Χαλκηδόνας (451 μ.Χ.). 

Οι Κόπτες, ως Αντιχαλκηδόνιοι, εμμένουν σε μια χριστολογία που η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καταδικάσει πρίν  1.500 έτη.

Η απόδοση τιμών "εν λειτουργία" σε έναν προκάθημενο που δεν αποδέχεται πλήρως τις δύο φύσεις του Χριστού (ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως), αποτελεί νόθευση του δόγματος  ΚΗΡΥΞΗ ΑΙΡΕΣΗΣ  « ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ» (ΔΗΜΟΣΙΑ) .