Ο μακαριστός Μητροπολίτης Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρός Μελέτιος Καλαμαράς περί των βοηθών επισκόπων

 

«Εἰ ἔτι ἀνθρώποις ἤρεσκον,  Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἄν ἤμην» (Γαλ. 1,9)

(Ο απ. Παύλος, και μαζί με τους τόσους ανά τους αιώνες 

μιμητές του, και ο π. Μελέτιος Καλαμαράς!!)

Μια μαρτυρία, θεολογική-διδαχή και ελεύθερη ποιμαντική στάση, από έναν κληρικό, που όλη του τη ζωή φώναζε ότι «ο ανθρωποκεντρισμός συντρίβει την πίστη και διαλύει την Εκκλησία» («Ομορφιά από τις στάχτες», βιογραφία του από τις εκδόσεις ΙΩΝΑΣ) και ο οποίος δεν περιόριζε τον ανθρωποκεντρισμό στα έξω αλλά και στα έσω! Κριτήριο των ενεργειών του είχε το θέλημα του Θεού, την συνείδηση του που διατήρησε ακατάγνωστη, και την ελευθερία που θεωρούσε προϋπόθεση υγιούς πίστεως, και υγιούς εκκλησιαστικής ατμόσφαιρας! Έλεγε… οι Μητροπόλεις δεν διοικούνται με υπακοή, διοικούνται με λογική!!! Πού να άκουγε την… τρέχουσα εκκλησιαστική καραμέλα της υπακοής!! Κατά τα άλλα… έχουμε μείωση των ιερατικών κλήσεων…!! “Αυτοκρατορικές” αυταπάτες που κάθε μέρα θα λιγοστεύουν τους… απλούς ιερείς…!!

Μέσα στο όλο κλίμα καριερισμού και κοινωνικής ανάδειξης (=απαξίωσης, από τους σκεπτόμενους και μη για οιονδήποτε λόγο γλείφτες) στο οποίο έχει εκπέσει ο… “ανώτερος” κλήρος, ήρθε κερασάκι και η ιστορία των βοηθών επισκόπων! Υπόθεση αντικανονική θεολογικά και ποιμαντικά, που θα ήταν και παράνομη επίσης, αν δεν είχε γίνει… διάτρητος σε τροποποιήσεις ο Καταστατικός Νόμος 590/77, νομιμοποιώντας τα αντικανονικά και φέρνοντας στο εσωτερικό της Εκκλησίας την φρικτή διάκριση του… νόμιμου και του ηθικού-κανονικού!!!

Παραθέτουμε συνημμένα έγγραφο–απάντηση του π. Μελετίου σε Εγκύκλιο της Συνόδου, το οποίο έγγραφο είναι… ζυγός δικαιοσύνης, θεολογίας και ποιμαντικής, για την υπόθεση. Είναι να εκπλήσσεται κανείς όταν σκεφτεί ότι από τη μία το Πατριαρχείο που αξιοί την τήρηση των όρων της Πατριαρχικής Πράξεως του 1928 παραβαίνει το ίδιο τις προβλεπόμενες από αυτήν την Πράξη απαγορεύσεις! Και από την άλλη η Εκκλησία της Ελλάδος, που αφού γιόρτασε την αποκατάσταση της Κανονικής Τάξεως με το Νόμο 590/77 (Καταστατικός Χάρτης), στην οποία αποκατάσταση, η κατάργηση των βοηθών επισκόπων ήταν αφορμή πανηγυρισμών, κάνει κατ’ εξακολούθηση ακύρωση αυτής της κανονικότητας με αντικανονική επαναφορά του θεσμού, σε πληθωριστική απαξίωση, κατά το Γραφικό της Β΄ Πέτρου, κεφ. 2, στ. 22!! [Είναι κωμικοτραγικό να σκεφτεί κανείς ότι τότε βοηθοί επίσκοποι ήταν ο π. Δημήτριος Τρακατέλης, ο π. Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ο π. Ευθύμιος Στύλιος και τρεις ακόμη δευτερεύοντες, ένας εκ των οποίων ήταν χειροτονία του Οικουμενικού Πατριαρχείου (ο Δέρβης Κοσμάς), πράγμα που τελικώς κάνει την εξαίρεση ενισχύουσα τον κανόνα απαγόρευσης].

………………………………………………………………………..

Παραθέτουμε κατωτέρω την Κανονικού κύρους επιστολή– απάντηση του π. Μελετίου στην Σύνοδο, για να έχουν, τουλάχιστον στο χώρο της Εκκλησίας και για όσους δεν έχουν ιδιοτελείς σκοπιμότητες, οι λέξεις, το βάρος του περιεχομένου τους, και να μην καταντήσουμε… Nomina nuda tenemus.

—————————————————————————————–

Πρέβεζα, 18 Αὐγούστου 2008

Ἀριθμ. Πρωτ. 220

Ἱεράν Σύνοδον

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἰασίου 1

115 21 ΑΘΗΝΑΣ

Μακαριώτατε Πρόεδρε,

Ἀπαντώντας στήν ὑπ᾿ ἀριθμ. 2865/2183/26.6.2008 Ἐγκύκλιο «περί τῶν 6 θέσεων Βοηθῶν Ἐπισκόπων τοῦ Ν. 1951/1991» παρατηροῦμε:

1. Ἡ Πατριαρχική καί Συνοδική Πρᾶξις τοῦ 1928 ἀπαγορεύει τήν ὕπαρξη βοηθῶν ἐπισκόπων στίς πατριαρχικές ἐπαρχίες τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν. Καί συνεπῶς δέν ἔχω εὐχέρεια καί ἄδεια νά προβάλω σχετικό αἴτημα.

Θεωρῶ δέ χρέος μου νά ἐπισημάνω, ὅτι ἡ τυχόν ἐμμονή στήν προώθηση πληρώσεως «τῶν 6 θέσεων βοηθῶν ἐπισκόπων τοῦ Ν. 1951/1991», ἐκτός τοῦ ὅτι ἀποτελεῖ κατάφωρη καταφρόνηση τῶν ὅρων τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928, δημιουργεῖ δύο κατηγοριῶν ἀρχιερεῖς: Α΄ κατηγορίας-προνομιούχους- μέ τήν δυνατότητα νά ἔχουν καί βοηθό ἐπίσκοπο, καί Β΄ κατηγορίας-μή προνομιούχους· (ἀποφεύγω νά προβῶ σέ ἄλλους χαρακτηρισμούς). Ὅμως ἡ Πατριαρχική Πρᾶξις, μέ τούς βασικούς της ὅρους, τήν διάκριση αὐτήν θέλει νά ἀποκλείσει. Κατ᾿ ἐμέ, δέν ἐπιτρέπεται μέ κανένα τρόπο νά παραθεωρεῖται ἡ βασική ἀρχή ἴσων δικαιωμάτων μεταξύ τῶν ἱεραρχῶν τῶν Μητροπόλεων τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας καί τῶν Μητροπόλεων τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.

2. Ἡ Ἱερά Σύνοδος (καί ἰδιαίτερα ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος) ἐπαινετῶς ἀναγνωρίζει τήν ἀνάγκη ὑπερβάσεως κάθε λόγου, πού μπορεῖ νά προκαλέσει διατάραξη τῆς ἐπιθυμητῆς εἰρηνικῆς καί ἁρμονικῆς ἐπικοινωνίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ τήν Μητέρα Ἐκκλησία, τό πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
3. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μέ μία (παρά μίαν) παμψηφεί ἀπόφασή της τό ἔτος 2004, συν-ομολόγησε καί ἐδεσμεύθη, νά τηρεῖ ὅλους τούς ὅρους τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως τοῦ 1928, μέ τήν ὁποία παραχωρήθηκαν σ᾿ αὐτήν ἐπιτροπικῶς καί ἄχρι καιροῦ οἱ Ἱ. Μητροπόλεις, πού ἀπό τότε συνηθίστηκε νά λέγονται τῶν “Νέων Χωρῶν”.

Αγιος Διονύσιος Αρεοπαγίτης

 

Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό.

Σε κύκλους προοδευτικών, δήθεν, ανθρώπων και εγγραμμάτων λέγεται ότι η γνώση διώχνει την χριστιανική πίστη. Ο εγγράμματος αντιλαμβάνεται το λάθος της Ορθοδοξίας. Σφάλμα τεράστιο. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο  σφάλμα από αυτό. Οι μεγάλοι επιστήμονες με καθαρή καρδιά και προαίρεση ασπάζονται την Αλήθεια της Ορθόδοξης Διδασκαλίας. Εν τάχει αναφέρομε τον Ιερό Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο και τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.

Στο παρόν κείμενο με τις μικρές μου δυνάμεις θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη. Ο Διονύσιος γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 10 μ. Χ. από οικογένεια επιφανή και έλαβε μεγάλη μόρφωση. Η Αθήνα ήταν ξακουστή για την σοφία των κατοίκων της. Ο Διονύσιος ήταν ειδωλολάτρης, με καλή καρδιά  και αγαθή προδιάθεση. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό. Για την μεγάλη μόρφωση που είχε και τη δικαιοσύνη που τον διέκρινε ορίστηκε μέλος του Αρείου Πάγου. Ήταν ένας από τους εννέα βουλευτές. Ζούσε ως Χριστιανός πριν γνωρίσει τον Χριστό.

Το 33 μ. Χ. βρίσκεται στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου για ανώτερες σπουδές. Μια μέρα, ενώ ήταν μεσημέρι, βλέπει τον ήλιο να χάνει το φως του και η γη να σείεται από ισχυρό σεισμό. Εκείνη την στιγμή ο Σωτήρας μας Χριστός σταυρωνότανε από τους άνομους Ιουδαίους και η φύση δεν μπορούσε να βλέπει τον δημιουργό της πάνω στον Σταυρό απαθής. Ο ευσεβής Διονύσιος αναφώνησε: «Ή θεός τις πάσχει, ή το παν απόλλυται»! Σημείωσε στο ημερολόγιό του την ημερομηνία, ημέρα και ώρα που έγιναν τα συμβάντα. Χαράχτηκαν στην μνήμη του και τον απασχολούσαν.

Αφού τελείωσε τις σπουδές του γύρισε στην Αθήνα και ανέλαβε στη θέση του Αρεοπαγίτη απονέμοντας δικαιοσύνη.

Το 49 μ.Χ. ήλθε στην Αθήνα ο φλογερός Απόστολος Παύλος για να κηρύξει την νέα θρησκεία, την Αλήθεια του Χριστού. Έτρεξαν να τον ακούσουν πολλοί άνθρωποι και φιλόσοφοι της εποχής και ο Διονύσιος. Σε ομιλία του ο Παύλος ανέπτυξε για τον «Άγνωστο Θεό» τον οποίο πιστεύουν χωρίς να τον γνωρίζουν.  Είπε, λοιπόν, ο απόστολος : «Ω, άνδρες Αθηναίοι, εγνώρισα ότι είσθε θεοσεβέστεροι και ευλαβέστεροι από τους άλλους ανθρώπους, διότι διερχόμενος από ταύτην την πόλιν σας, και βλέπων τα σεβάσματά σας, εύρον βωμόν, εις τον οποίον δεν έχετε κανένα είδωλον, αλλ’ έχετε αναγράψει επ’ αυτού ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ. Αυτόν λοιπόν τον αληθή Θεόν, τον οποίον αγνοούντες ευσεβείσθε, εκείνον κηρύττω και αυτόν σας αναγγέλλω, ότι αυτός όλον τον κόσμον εποίησεν, ορατόν  τε και αόρατον. Ο αληθής ούτος Θεός είναι ανενδεής και δεν χρειάζεται τίποτε από ημάς, αλλ αυτός μας δίδει την πνοήν και την ζωήν και όλα όσα χρειαζόμεθα, ως ελεήμων και εύσπλαγχνος , αυτόν όθεν τον όντως αληθή Θεόν έχω πόθον να σας καταστήσω γνωστόν, να τον εννοήσετε και να τον εύρητε ψηλαφώντες, αν και δεν είναι μακράν από ημάς, αλλά, καθώς είπεν και κάποιος εκ των ημετέρων φιλοσόφων «εν αυτώ ζώμεν» ( Πράξ. Ιζ΄,28) και δι αυτού κινούμεθα και εις αυτόν ευρισκόμεθα. Λοιπόν επειδή είμεθα γένους του Θεού, δεν είναι πρέπον να νομίζωμεν τον χρυσόν και τον άργυρον και πάσαν άλλην ύλην, ότι είναι όμοια του Θεού, αλλά, ας μετανοήσωμεν δια τα εξ αγνοίας ημών ανομήματα, ίνα και ο Θεός συγχωρήσει ημάς ως συμπαθέστατος».

Γέροντας Ιουστίνος Φρέαρ του Ιακώβ: «Η Ελλάδα όμως ποτέ δεν πεθαίνει»

 Ανεχώρησε για την Άνω Ιερουσαλήμ ακόμη ένας αγαπημένος μας Γέροντας από τους παλαιούς Αγιοταφίτες, ο Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φρέατος του Ιακώβ στη Σαμάρεια. Αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή αψηφώντας κάθε κίνδυνο για να υπερασπιστεί τα δίκαια του Πατριαρχείου και την Ορθοδοξία !

Σε ηλικία 85 ετών, ο Αρχιμανδρίτης και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φρέατος του Ιακώβ στην Ναμπλούς της Παλαιστίνης, πατήρ Ιουστίνος Μάμαλος (κατά κόσμον Αναστάσιος Γ. Μάμαλος). Ο γέροντας Ιουστίνος νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα στο Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Άγιος Ανδρέας», όπου και κατέληξε. Γεννημένος στον Άγιο Προκόπιο μέσης Κέρκυρας, στα 18 του χρόνια βρέθηκε συνειδητά στους Αγίους Τόπους όπου και υπηρέτησε πιστά για 68 πλέον συναπτά έτη την Ορθοδοξία και τον Χριστιανισμό ως Αγιοταφίτης μοναχός. Ο γέροντας Ιουστίνος ήταν ο Κτίτωρ και Ηγούμενος του μεγαλοπρεπούς Ι.Ν. της Αγιάς Φωτεινής της Σαμαρείτιδος εν τω Φρεάτι Ιακώβ Νεαπόλεως.

Ο Θεός να τον αναπαύσει εν χώρα ζώντων και εν σκηναίς δικαίων.

 

Η μεταπατερική Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης υποδέχεται τους σχισματοαιρετικούς της Ουκρανίας.

Στην αντιπροσωπεία των σχισματικών συμμετείχε και «αρχιερέας» Αντρέι Ντούντσενκο, ο οποίος έχει υποστηρίξει ότι ο Σωτήρας των Χριστιανών και ο Μεσσίας των Εβραίων (δηλαδή ο Αντίχριστος) είναι το ίδιο πρόσωπο.

Όμιλος σχισματικοαιρετικών «κληρικών», καθηγητών και φοιτητών από τη ψευδοεκκλησία των καθηρημένων και αχειροτόνητων της Ουκρανίας φιλοξενήθηκε στη μεταπατερική Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης (Ο.Α.Κ.), στο πλαίσιο εκπαιδευτικού προγράμματος, στα μέσα του Αυγούστου [1].

Στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα συμμετείχαν εκπρόσωποι σχισματικών Θεολογικών Ακαδημιών της «Εκκλησίας» της Ουκρανίας (Κιέβου, Βολίν, Λβιβ) καθώς και «ιερείς» του εκκλησιαστικού μορφώματος. 

Πληροφορίες και πλούσιο φωτογραφικό υλικό παρέθεσε η σχισματική Ακαδημία Κιέβου στην επίσημη ιστοσελίδα της στο διαδίκτυο [2].

Συμμετοχή του σχισματικού «αρχιερέα» Αντρέι Ντούντσενκο

Ο αναπληρωτής καθηγητής της Θεολογικής Ακαδημίας του Κιέβου και Γραμματέας της Θεολογικής και Λειτουργικής Επιτροπής της ψευδοεκκλησίας των σχισματικών της Ουκρανίας, «αρχιερέας» Αντρέι Ντούντσενκο (Andriy Dudchenko, φωτογραφία), συμμετείχε στην αντιπροσωπεία των σχισματικών.

Υπενθυμίζεται ότι ο Αντρέι Ντούντσενκο είναι πεπεισμένος ότι ο Χριστιανισμός είναι ο Ιουδαϊσμός 2.0, ενώ έχει υποστηρίξει ότι ο Σωτήρας των Χριστιανών και ο Μεσσίας των Εβραίων (δηλαδή ο Αντίχριστος) είναι το ίδιο πρόσωπο [3].

Στο podcast με τίτλο «Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός: Αναζητούμε τον ίδιο Θεό;» (30 Νοεμβρίου 2025) με την συμμετοχή του δασκάλου της Τορά και Εβραίο Γιούρι Ραντσένκο, ο σχισματικός «αρχιερέας» ισχυρίστηκε ότι ο Χριστιανισμός είναι η ανώτερη μορφή του Ιουδαϊσμού (βίντεο).

Εκφράζοντας το διαθρησκειακό συγκρητιστικό πνεύμα της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου σημείωσε ότι οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι πιστεύουν «στον ίδιο Θεό».

«Και η ποικιλία των παραδόσεων δείχνει ότι υπάρχουν διαφορετικοί δρόμοι/μονοπάτια που οδηγούν σε αυτόν τον ένα Θεό», δήλωσε ο «κληρικός» της «Εκκλησίας» της Ουκρανίας.

Μιλώντας για την έλευση του Μεσσία, ο Ντούντσενκο υποστήριξε ότι «εμείς (σ.σ. Χριστιανοί και Εβραίοι) περιμένουμε το ίδιο πρόσωπο».

Ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης υποδέχεται τους σχισματικούς με «ιδιαίτερη χαρά» 

Η Ορθόδοξη Θεολογία του Αυτεξουσίου, η Τεχνολογία και τα Όρια της Πολιτικής Ελευθερίας.

 Έρευνα:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου.

Εισαγωγικά.

Τον τελευταίο καιρό δημοσιεύονται πάλι κείμενα Αγιορειτών που συνδέουν την ηλεκτρονική ταυτότητά, τον προσωπικό αριθμό και το αυτεξούσιο του ανθρώπου.

Η  ορθόδοξη θεολογία για το αυτεξούσιο είναι συγκεκριμένη και διατυπωμένη από Αγίους της Εκκλησίας . Τονίζουμε για μια ακόμα φορά ότι και η ηλεκτρονική ταυτότητα και ο προσωπικός αριθμός δεσμεύουν, ως φασιστικά πολιτικά μέτρα, την πολιτική ελευθερία του ανθρώπου και ΟΧΙ ΤΟ ΘΕΟΣΔΟΤΟ ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟ.

Η παραλαβή τους ή όχι αποτελεί ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ΟΧΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ. Οπότε ο καθένας να πράξει κατά συνείδηση. Υπενθυμίζω την αξιόλογη ποαρατήρηση ενός αναγνώστη, η οποία είναι απόσπασμα από το βιβλίο από το βιβλίο του Γέροντος Ιωάννη της Μονής των Σπηλάιων .

«Και δεν θα θυμηθούμε όλους εκείνους τους κληρικούς και τους χριστιανούς λαϊκούς, οι οποίοι για μεγάλο διάστημα της ζωής τους έπρεπε να ξεχάσουν τα ονόματα και τα επώνυμά τους — τους είχε αντικαταστήσει ένας αριθμός — και πολλοί από αυτούς έφυγαν στην αιωνιότητα με τον αριθμό; Και ο Θεός τους δέχθηκε στις πατρικές Του αγκάλες ως ιερομάρτυρες και μάρτυρες, και οι λευκοί νικηφόροι χιτώνες έκρυψαν από κάτω τους τα ρούχα των κρατουμένων. Δεν υπήρχε όνομα, αλλά ο Θεός ήταν κοντά, και η καθοδήγησή Του οδηγούσε τον πιστό κρατούμενο καθημερινά μέσα από τη σκιά του θανάτου.» (από το βιβλίο του Γέροντος Ιωάννη της μονής των σπηλαίων: "δεν είναι ο αντίχριστος που θα μας καταστρέψει").

Το Αυτεξούσιο ως Πυρήνας της Χριστιανικής Ανθρωπολογίας

Η χριστιανική ανθρωπολογία θεμελιώνεται στην οντολογική παραδοχή ότι το ανθρώπινο αυτεξούσιο αποτελεί δομικό και αναφαίρετο στοιχείο του προσώπου. Στην Ορθόδοξη Θεολογία, η πνευματική ελευθερία δεν αποτελεί εξωτερικό κοινωνικό δικαίωμα ή σύμβαση, αλλά την ίδια την οντολογία του προσώπου, η οποία χορηγήθηκε αμετάκλητα από τον Δημιουργό Θεό. Ως εκ τούτου, το αυτεξούσιο είναι αδύνατον να καταργηθεί, να αλλοιωθεί ή να αφαιρεθεί μηχανικά από κάποιο εξωτερικό τεχνολογικό μέσο, αριθμό, ηλεκτρονικό τσιπ ή διοικητικό έγγραφο, καθώς η σωτηριολογική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό εδράζεται αποκλειστικά στη συνειδητή και ελεύθερη βούληση.

Θεολογική και Πατερική Θεμελίωση του ΑΥΤΕΞΟΥΣΙΟΥ.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» Θεού, έχοντας ως αρχέτυπο της ύπαρξής Του την ίδια τη Θεότητα. Η δομή της ανθρώπινης ύπαρξης διασώζει και αντανακλά τον τριαδολογικό τρόπο υπάρξεως του Θεού, θεμελιώνοντας παράλληλα την ελευθερία της βουλήσεως και την κυριαρχική εξουσία του ανθρώπου επί της αλόγου κτίσεως:

• Νοῦς: Το νοερό και ηγεμονικό στοιχείο της ψυχής, το οποίο απαλλάσσει τον άνθρωπο από τη «μωρία» των αλόγων όντων και τον καθιστά λογικό υποκείμενο.
• Λόγος: Η εσωτερική και εκπεφρασμένη δυνατότητα κοινωνίας, σοφίας και μετοχής στη δύναμη του θείου Λόγου.
• Πνεῦμα: Η πνευματική διάσταση που παρέχει τη δυνατότητα ζωοποιού κοινωνίας με τον Δημιουργό.

Το Αυτεξούσιο ως «Κατ' Εικόνα Θεού».

Η ορθόδοξη ανθρωπολογία διδάσκει ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε ελεύθερος και αυτεξούσιος. Η σωτηρία του εξαρτάται αποκλειστικά από την ελεύθερη βούληση, την πίστη, τη μετάνοια και τη ζώσα σχέση του με τον Χριστό. Κανένα εξωτερικό διοικητικό έγγραφο, τεχνολογικό μέσο, γραμμωτός κώδικας (bar code) ή αριθμός δεν μπορεί να αφαιρέσει μηχανικά, μαγικά ή ακούσια τη Θεία Χάρη από τον πιστό. 

Το πραγματικό εσχατολογικό «σφράγισμα» ή η αποστασία δεν είναι αποτέλεσμα άγνοιας ή τεχνικής εξαπάτησης, αλλά ενσυνείδητη, ελεύθερη ομολογία πίστης και υποταγής στο κακό. Όποιος επιλέξει να ακολουθήσει την ανομία, θα το πράξει εν πλήρει επιγνώσει χάριν ιδιοτέλειας και αυτοθέωσης, όπως συνέβη ιστορικά με την έκπτωση του βασιλιά Σολομώντα.

Το αυτεξούσιο είναι η απαραίτητη προϋπόθεση που επιτρέπει στον άνθρωπο να επιστρέψει οικειοθελώς στην κοινωνία με τον Θεό και να επιτύχει τη σωτηρία του.

Η τεχνολογία αυτή καθαυτή δεν συνιστά πνευματικό κίνδυνο· το πρόβλημα έγκειται αποκλειστικά στη χρήση της και στον προσανατολισμό της ανθρώπινης καρδιάς («όπου γαρ εστιν ο θησαυρός υμών, εκεί εσται και η καρδία υμών»).

Δεσμεύει η ταυτότητα και ο προσωπικός αριθμός το αυτεξούσιο;

Σύμφωνα με τη θεολογική διδασκαλία της Εκκλησίας, η αστυνομική ταυτότητα και ο Προσωπικός Αριθμός ΔΕΝ δεσμεύουν ούτε καταργούν το πνευματικό αυτεξούσιο του ανθρώπου.Ο άνθρωπος δεν υποχρεώνεται να αλλάξει την πίστη του και είναι ελεύθερος να επιλέξει τον δρόμο πρός τον Θεό ή τον δρόμο πρός τον διάβολο.

Η κριτική που διατυπώνεται από ορισμένους εκκλησιαστικούς κύκλους αφορά τον κίνδυνο υπερσυγκέντρωσης εξουσίας και ελέγχου των προσωπικών δεδομένων από το κράτος, δηλαδή την πολιτική και ατομική ελευθερία του πολίτη. Ακόμη όμως και αν εγείρονται ενστάσεις για την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων στο πολιτικό πεδίο, αυτό δεν συνεπάγεται απώλεια της σωτηρίας ούτε θίγει το εσωτερικό αυτεξούσιο του ανθρώπου. Η πνευματική έκπτωση ή αποστασία δεν είναι αποτέλεσμα τεχνικής εξαπάτησης ή διοικητικής διαδικασίας, αλλά απαιτεί ελεύθερη, ενσυνείδητη και ομολογιακή άρνηση του Χριστού από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η Διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης

Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης επισημαίνει ότι ο άνθρωπος εισέρχεται στον κόσμο προικισμένος με το «αδέσποτον» και «αυτεξούσιον», στοιχεία που τον διαφοροποιούν πλήρως από τα υπόλοιπα κτίσματα. Δεν εισέρχεται ως δοῦλος, αλλά ως βασιλέας («βασιλείας ἐνέργειαν ἐπιτήδειον»), προκειμένου να επιτευχθεί η οργανική σύνδεση του υλικού και του νοητού κόσμου:

ΚΕΙΜΕΝΟ	ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
«[Ὁ ἄνθρωπος] κοσμεῖται τῷ ἀδεσπότῳ καὶ αὐτεξουσίῳ... ὡς ἔχων βασιλείας ἐνέργειαν ἐπιτήδειον... ὅπως πραγματοποιηθεῖ ἡ μίξις τε καὶ ἀνάκρασις τοῦ νοητοῦ πρὸς τὸ αἰσθητόν, ὡς ἂν μηδὲν ἀπόβλητον εἴη τῆς κτίσεως... μηδὲ τῆς θείας κοινωνίας ἀπόκληρον.»	Ο άνθρωπος] κοσμείται με την αδέσποτη και αυτεξούσια [φύση]... σαν να διαθέτει βασιλική ενέργεια κατάλληλη... ώστε να πραγματοποιηθεί η σύμμιξη και η κράση του νοητού με το αισθητό, ώστε τίποτε από τη δημιουργία να μην είναι απορριπτέο... ούτε αποκλεισμένο από τη θεία κοινωνία.

 

Ο άνθρωπος, ελεύθερος κατά την ομοιότητα του Δημιουργού του και έχοντας την αυτοκυριαρχία στη φύση του, τοποθετείται ως οργανικός σύνδεσμος της κτίσεως, ώστε κανένα στοιχείο της δημιουργίας να μην μείνει απόβλητο ή στερημένο της θείας κοινωνίας.

-----------------------------------------

Η Σωτηριολογική Προοπτική κατά τον Μέγα Αθανάσιο

Κατά τη διδασκαλία του Μεγάλου Αθανασίου, ο Θεός ελέησε το ανθρώπινο γένος περισσότερο από όλα τα δημιουργήματα. Βλέποντας την αδυναμία του ανθρώπου να παραμείνει όπως δημιουργήθηκε εξ αρχής, του μετέδωσε επιπλέον τη δύναμη του δικού Του Λόγου, ώστε να διατηρεί σκιές του Λόγου και να παραμένει λογικός και σε κοινωνία μαζί Του.

Στη σωτηριολογική αυτή προοπτική, η ενανθρώπηση και η θεία οικονομία του Χριστού ενεργούν με απόλυτο σεβασμό στην ελευθερία της βουλήσεως του ανθρώπου, αλλά ακόμα και στην ελευθερία αυτού του ίδιου του διαβόλου. Ο Χριστός δεν ασκεί καταναγκαστική κυριαρχία μέσω της θεϊκής Του δύναμης, αλλά μεταχειρίζεται τη σοφία και τη δικαιοσύνη. Αναλαμβάνει την ανθρώπινη φύση, προκαλώντας ελεύθερα τον διάβολο, ώστε η σωτηρία να μην επιβληθεί μηχανικά, αλλά να αποτελεί καρπό της ελεύθερης επιθυμίας και συγκατάθεσης του ανθρώπου.

---

Τεχνολογία, Διοικητικά Έγγραφα και η Αδυναμία Μηχανικής Αφαίρεσης της Θείας Χάριτος

Η Σωτηριολογική Αυτονομία και το Απαραβίαστο της Πίστης

Η Θεία Χάρις και η εν Χριστώ σωτηρία εξαρτώνται αποκλειστικά από την πίστη, την ελεύθερη βούληση και τη συνειδητή μυστηριακή ζωή του προσώπου. Κανένα εξωτερικό αντικείμενο, τεχνολογικό μέσο (όπως τσιπ ή γραμμωτός κώδικας/bar code) ή αριθμός δεν δύναται να στερήσει ακούσια, μαγικά ή μηχανικά τη Θεία Χάρη, εφόσον δεν υφίσταται συνειδητή άρνηση του Χριστού από το ίδιο το άτομο.

Φοβικές Αντιλήψεις	Ορθόδοξη Θεολογική Θεώρηση
Μηχανική αφαίρεση Χάριτος.  Θεώρηση ότι εξωτερικά αντικείμενα, τσιπ ή γραμμωτοί κώδικες στερούν ακούσια τη Θεία Χάρη. Μαγική θεώρηση Φόβος ότι αριθμοί ή σύμβολα «σφραγίζουν» τον άνθρωπο χωρίς τη θέλησή του. Ταύτιση διοικητικών  εγγράφων με αποστασία και άρνηση πίστης.	Συνειδητή ομολογία / άρνηση.  Απαιτείται πλήρης επίγνωση και ελεύθερη προσωπική συγκατάθεση για την αποδοχή ή άρνηση της πίστης. --------------------------------- Διάκριση πεδίων.  Τα διοικητικά έγγραφα αποτελούν μέσο πολιτικής οργάνωσης («Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι») και όχι θρησκευτική πράξη.

 

Ο Αριθμός 666 και η Αποκάλυψη: Ιστορική και Συμβολική Προσέγγιση

Ο αριθμός 666 απαντάται στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο Γ' Βασιλειών (10,14), όπου αναφέρεται ότι

«ἦν ὁ σταθμός τοῦ χρυσίου τοῦ ἐληληθότος τῷ Σαλωμών ἐν ἐνιαυτῷ ἑνί ἑξακόσια και ἑξηκονταέξ τάλαντα χρυσίου».

 

Ο αριθμός αυτός συνδέθηκε ιστορικά με την πτώση του Σολομώντος από την ευσέβεια στην ειδωλολατρία εξαιτίας του πλούτου, της φιλαργυρίας και της αυτοθέωσης.

Η Αποκάλυψη χρησιμοποιεί την αποκαλυπτική γλώσσα της ελληνιστικής περιόδου, η οποία εδράζεται σε εβραϊκό ποιητικό μέτρο. Μέσω εικόνων και υπερβολών περιγράφει ενδιάθετες, εσωτερικές καταστάσεις του ανθρώπου τις οποίες αδυνατεί να συλλάβει η αμιγώς ορθολογική αναλυτική.

Τα γεγονότα της Αποκαλύψεως δεν εξαντλούνται σε μελλοντολογικές χρονικές καθηλώσεις, αλλά περιγράφουν τον διαρκή πόλεμο μεταξύ των δυνάμεων του φωτός και του σκότους που λαμβάνει χώρα συνεχώς μέσα στην ιστορία και εντός της καρδιάς κάθε πιστού.

Ο εσχατολογικός χρόνος δεν ταυτίζεται με τον ιστορικό χρόνο της φθοράς. Τα έσχατα βιώνονται στο «εδώ και τώρα» της Εκκλησίας μέσω της Θείας Λειτουργίας. Η Β' Παρουσία του Κυρίου ψηλαφάται λειτουργικά ως πραγματικότητα παρούσα αλλά και προσδοκώμενη.

Ιστορικά, η προσπάθεια ψηφαρίθμησης του αριθμού 666 οδήγησε σε ποικίλες παρερμηνείες.

Κατά τους πρώτους αιώνες, οι εκκλησιαστικοί ερμηνευτές συνέδεαν τον αριθμό με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Νέρων, Διοκλητιανός, Τίτος) ή αργότερα με τον Μωάμεθ. Στους νεότερους χρόνους, Προτεστάντες ερμηνευτές τον ταύτισαν με τον Πάπα, Ρωμαιοκαθολικοί με τον Λούθηρο, ενώ αργότερα αναζητήθηκε πίσω από πρόσωπα όπως ο Ναπολέων, ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β', ο Χίτλερ ή ο Στάλιν.

Η σύγχρονη φοβική φιλολογία περί «σφραγίσματος» μέσω του bar code στα προϊόντα εισήχθη το 1981 από την Αμερικανίδα Προτεστάντισσα Mary Stewart Relfe (στο βιβλίο της When Your Money Fails) και διαδόθηκε στην Ελλάδα το 1983 από τον ζηλωτή μοναχό Παρθένιο. Η μεταφορά αυτών των δυτικών, προτεσταντικών συνομοσιολογικών μοτίβων στον ορθόδοξο χώρο συνιστά αλλοίωση της πατερικής εσχατολογίας.

Η Θεμιτή Ανησυχία για την Πολιτική Ελευθερία και τα Προσωπικά Δεδομένα

Παράλληλα με τη δογματική αποσαφήνιση, υφίσταται μια ουσιαστική θεσμική διάσταση που αφορά τα πολιτικά δικαιώματα. Όπως αναλύει ο Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος, το κανονιστικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κανονισμός ΕΕ 2019/1157) ορίζει την ταυτοποίηση του προσώπου. Ωστόσο, η τροποποιητική Κοινή Υπουργική Απόφαση υπ' αριθμ. 8200/0-109568/17.2.2023 (ΦΕΚ Β' 824/17.2.2023, Άρθρο 1, παρ. 4) εισήγαγε τη δυνατότητα αποθήκευσης πρόσθετων στοιχείων, προβλέποντας ότι στο ηλεκτρονικό μέσο:

«θα δύναται να αποθηκευτούν τα στοιχεία που απαιτούνται για τις Υπηρεσίες Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εάν αποφασισθεί να συμπεριληφθούν στο εν λόγω μέσο».

Η πρόβλεψη αυτή γεννά εύλογες ανησυχίες για την πιθανότητα υφαρπαγής προσωπικών δεδομένων και την ανεξέλεγκτη πρόσβαση του κράτους ή υπερεθνικών κέντρων εξουσίας (Ε.Ε., ΟΗΕ, ΠΟΥ, Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ) στις επιλογές των πολιτών.

Η πολιτική και νομική διεκδίκηση δικαιωμάτων εκ μέρους των πολιτών είναι απόλυτα θεμιτή, καθώς η τεχνολογική επιτήρηση εγκυμονεί τον κίνδυνο μετατροπής του ελεύθερου ανθρώπου σε «μετρήσιμο μέγεθος» και υποχείριο της εκάστοτε εξουσίας (κατά το παράδειγμα απολυταρχικών καθεστώτων). Η διεκδίκηση όμως αυτή πρέπει να κινείται αυστηρά στο πολιτικό/νομικό πεδίο και να διαχωρίζεται σαφώς από τη δογματική και σωτηριολογική αλλοίωση, καθώς η όποια πολιτική καταπίεση δεν συνεπάγεται απώλεια της εν Χριστώ σωτηρίας.

Η Αποκάλυψη ως Μήνυμα Ελπίδας

Ο εσχατολογικός φοβισμός παραμορφώνει την πνευματική ζωή. Όπως υπογράμμιζε ο Όσιος Πορφύριος, η Αποκάλυψη είναι βιβλίο νίκης του Χριστού, αγάπης και ελπίδας, και όχι εγχειρίδιο καλλιέργειας πανικού. Ο πνευματικός αγώνας του Χριστιανού είναι καθημερινός, εσωτερικός και στρέφεται κατά των προσωπικών παθών, χωρίς να εξαντλείται σε εξωτερικές φοβίες.

«ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καί ὁ ῥυπαρός ῥυπαρευθήτω ἔτι, καί ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καί ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι» (Αποκ. 22,11).

Η Ορθόδοξη Θεολογία αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ψηφιακής εποχής με νηφαλιότητα, δογματική ακρίβεια και βαθύ ανθρωπολογικό σεβασμό. Ο Χριστιανός δεν φοβάται την τεχνολογία αυτή καθ' αυτήν, αλλά ελέγχει την κακή χρήση της που δύναται να περιορίσει την πολιτική ελευθερία. Το θεόσδοτο αυτεξούσιο παραμένει  αλώβητο και κρατείται ενεργό δια μέσου της μετανοίας, της προσευχής και της μυστηριακής ζωής. Με εμπιστοσύνη στη ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΥΘΕΝΤΙΑ   της Εκκλησίας και μακριά από παραθρησκευτικούς φοβισμούς, οι πιστοί καλούνται να παραμείνουν «το άλας της γης», δίδοντας τη μαρτυρία της εν Χριστώ ελευθερίας με αγάπη, υπομονή και διακριτικότητα μέσα στον σύγχρονο κόσμο.

 

 Νέας Σμύρνης Συμεών: Ο θεσμός των Βοηθών Επισκόπων δέν συνάδει μέ τίς θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί τό πνεῦμα τῶν ἱερῶν Κανόνων.

 Ἐν ὄψει τῆς τακτικῆς συνελεύσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας (6-8 Ὀκτωβρίου) καί ἐξ ἀφορμῆς σχετικοῦ θέματος πού πρόκειται νά ἐξετασθεῖ, ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών ἔδωσε στή δημοσιότητα τό ἀκόλουθο κείμενο.

   Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἀκροτελευτίου θέματος «Περί βοηθῶν ἐπισκόπων», τό ὁποῖο περιλήφθηκε στήν ἡμερήσια διάταξη τῆς προσεχοῦς τακτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας (6-8 Ὀκτωβρίου), αἰσθάνομαι τό χρέος νά διατυπώσω καί δημόσια τίς ἀπόψεις μου περί τοῦ θέματος. Καί λέγω καί δημόσια (δηλαδή, «ἐνώπιον Ἐκκλησίας»), διότι κατ᾽ ἐπανάληψιν ἐξέφρασα ἐπί τοῦ θέματος τούτου τίς σκέψεις μου τόσο προφορικῶς ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου —τῆς Ἱεραρχίας καί τῆς Διαρκοῦς— ὅσο καί γραπτῶς ἐπί σχετικοῦ ἐρωτήματος, τό ὁποῖο ἀπηύθυνε μέ τήν ὑπ᾽ ἀριθμ. 2865 Ἐγκύκλιό της ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τό 2008 πρός τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας.

   1. Ἀποτελεῖ πεποίθησή μου ὅτι ὁ θεσμός τῶν βοηθῶν ἤ τιτουλαρίων ἐπισκόπων, πού δέν ἐκλέγονται γιά ὑπαρκτή —ἔστω καί μικρή— ἐκκλησιαστική ἐπαρχία καί δέν τούς ἀνατίθεται ἡ διαποίμανση συγκεκριμένου ποιμνίου, δέν συνάδει μέ τίς θεμελιώδεις ἀρχές τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί τό πνεῦμα τῶν ἱερῶν Κανόνων. Καί εἶναι μέν ἀληθές ὅτι κατά καιρούς ἡ Ἐκκλησία μας προσέφυγε στή χρήση τοῦ ἐν λόγω θεσμοῦ, ἡ ἀνάπτυξη ὅμως τοῦ κλάδου τῆς ἐκκλησιολογίας καί τά πρακτικά προβλήματα τά ὁποῖα ἀνέκυψαν ἀπό τήν ἐφαρμογή τοῦ θεσμοῦ, ὁδήγησαν τελικῶς στήν κατάργηση τῶν νομοθετημένων θέσεων βοηθῶν ἐπισκόπων διά τοῦ ἐν ἰσχύει Καταστατικοῦ Χάρτου (Ν. 590/1977), τοῦ καλυτέρου καί ἐκκλησιολογικῶς ἐγκυροτέρου Καταστατικοῦ Χάρτου ἀπό τήν ἀναγνώριση τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς αὐτοκέφαλης μέχρι σήμερα.

   2. Ἀτυχῶς ἡ δημιουργία θέσεων βοηθῶν ἐπισκόπων ἐπανῆλθε κατ᾽ ἐπανάληψιν δι᾽ ἄλλων ὁδῶν: ἐξωκαταστατικῆς νομοθέτησης θέσεων ἤ ἀκόμη καί μέ τήν προβληθεῖσα ἄποψη ὅτι εἶναι δικαίωμα τῆς Ἐκκλησίας νά ἐκλέγει ὅσους βοηθούς ἐπισκόπους ἐκείνη κρίνει πώς τῆς χρειάζονται, χωρίς νά ὑφίστανται νομοθετημένες θέσεις, καί οἱ ἐκλεγόμενοι νά συνεχίσουν νά ἀμείβονται μέ τόν μισθό τῶν ἐφημεριακῶν θέσεων τίς ὁποῖες θά ἐξακολουθήσουν νά κατέχουν καί μετά τήν ἀνάδειξή τους σέ βοηθούς ἤ τιτουλαρίους ἐπισκόπους! Ἔτσι φθάσαμε τελευταῖα στό φαινόμενο ὁ ἐνδιαφερόμενος Μητροπολίτης μετά ἀπό συνεννόηση καί συμφωνία μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί μόνο νά ἀποκτᾶ θέση βοηθοῦ ἐπισκόπου γιά τήν ὁποία καί συμφωνεῖται ποιός θά τήν καταλάβει, καί ἡ Ἱεραρχία νά ὑποχρεώνεται νά συμμετάσχει σέ μία διαδικασία δῆθεν ἐκλογῆς, ἐνῶ στήν οὐσία δέν εἶναι παρά ἀποδοχή προειλημμένης ἐπιλογῆς. Τό λεγόμενο «τριπρόσωπο» δέν εἶναι παρά τό «φύλλο συκῆς» γιά νά μοιάζει ἡ προειλημμένη ἀπόφαση μέ ἐκλογή.