Επισκοπή Ράσκας-Πριζρένης στην Εξορία.Δεύτερη Μεγαλοτεσσαρακοστιανή επιστολή θλίψης για το Κόσσοβο.

 

ΕΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ 

Έρευνα-σχόλια:πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά.

Αναστάσιμη η σημερινή μέρα αλλά  το μικρό ορθόδοξο ποίμνιο της επισκοπής Ρασκας- Πριζρένης εν εξορία συνεχίζεο να ζει τον δικό του πολιτικό και εκκλησιαστικό διωγμό. Ο Επίσκοπος  «Ράσκας-Πριζρένης εν εξορία»  Ξενοφών δημοσιοποίησε μέσω της ιστοσελιδας της επισκοπής ΈΝΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΌ ΚΕΙΜΕΝΟ με τίτλο:

 «ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΕΓΑΛΟΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΙΑΝΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΘΛΙΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΣΣΒΟ – Η κορύφωση του πογκρόμ του Μαρτίου».

( Ο επίσκοπος Ξενοφών ηγείται της Επαρχίας Ράσκας-Πριζρένης εν εξορία μετά τον θάνατο του επισκόπου Αρτεμίου. Η επισκοπή  χωρίστηκε από το Σερβικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο μετά την απομάκρυνση του Επισκόπου Αρτεμίου το 2010).Η επιστολή -Εγκύκλιος αποτελεί διακήρυξη της εκκλησιαστικής και εθνικής διάβρωσης που προκαλεί η αίρεση του Οικουμενισμού, με παράδειγμα την περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου.

Ο  Οικουμενισμός  ως το θρησκευτικό σκέλος της παγκοσμιοποίησης στοχεύει στην κατάργηση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων και τη δημιουργία μιας ισοπεδωτικής «πανθρησκείας». Αν η Ορθοδοξία  μετατραπεί σε μέρος ενός «πολυπολιτισμικού χριστιανικού μείγματος», θα επέλθει εξασθένηση του εθνικού φρονήματος και θα χαθεί ο συνεκτικός ιστός του έθνους.

Οι οικουμενιστικές κινήσεις κατευθύνονται από διεθνή κέντρα εξουσίας, όπως οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Στόχος αυτών των παρεμβάσεων θεωρείται ο έλεγχος των τοπικών εκκλησιών και η αποδυνάμωση των παραδοσιακών δυνάμεων. 

Προκειμένου να κατανοήσουμε το περιεχόμενο της Εγκυκλίου παραθέτουμε τα εξής ιστορικά γεγονότα.

Σύντομα ιστορικά στοιχεία.

Το ζήτημα του Κοσσυφοπεδίου

Η δημιουργία του ζητήματος στο Κοσσυφοπέδιο δεν είναι αποτέλεσμα ενός μοναδικού γεγονότος, αλλά μια μακρά διαδικασία σύγκρουσης δύο λαών —Σέρβων και Αλβανών— για την ίδια γη, με διαφορετικά επιχειρήματα η καθεμία.

Για τους Σέρβους, το Κοσσυφοπέδιο είναι η «Ιερουσαλήμ» τους, το πνευματικό και πολιτιστικό τους λίκνο, όπου το 1389 δόθηκε η εμβληματική μάχη εναντίον των Οθωμανών. Για τους Αλβανούς, αποτελεί τη δική τους πατρίδα λόγω της αδιαμφισβήτητης πληθυσμιακής τους πλειοψηφίας τους τελευταίους αιώνες.

Η σύγχρονη κρίση άρχισε να διαμορφώνεται τον 20ό αιώνα. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τη δημιουργία της Γιουγκοσλαβίας, οι εντάσεις παρέμεναν υπό έλεγχο λόγω της σιδηράς πυγμής του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Το σύνταγμα του 1974 έδωσε στο Κοσσυφοπέδιο καθεστώς «αυτόνομης επαρχίας» εντός της Σερβίας, γεγονός που ικανοποίησε προσωρινά τους Αλβανούς αλλά εξόργισε τους Σέρβους εθνικιστές.

Η κατάσταση εκτραχύνθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς ανακάλεσε την αυτονομία του Κοσσυφοπεδίου, επιβάλλοντας άμεσο έλεγχο από το Βελιγράδι. Αυτό οδήγησε σε μια δεκαετία παθητικής αντίστασης των Αλβανών, η οποία στα τέλη του '90 μετατράπηκε σε ένοπλο αγώνα από τον UÇK (Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσσυφοπεδίου).

Η βίαιη καταστολή από τις σερβικές δυνάμεις και οι καταγγελίες για ανθρωπιστική καταστροφή προκάλεσαν τη διεθνή επέμβαση. Το 1999, το ΝΑΤΟ εξαπέλυσε βομβαρδισμούς εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, αναγκάζοντας τον Μιλόσεβιτς να αποσύρει τα στρατεύματά του. Έκτοτε, η περιοχή τέθηκε υπό τη διοίκηση του ΟΗΕ και την προστασία της ειρηνευτικής δύναμης KFOR.

Το τελικό ρήγμα ήρθε το 2008, όταν το Κοσσυφοπέδιο ανακήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του. Ενώ πολλές δυτικές χώρες (όπως οι ΗΠΑ και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ) την αναγνώρισαν, η Σερβία, η Ρωσία, η Κίνα, αλλά και χώρες όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, δεν την αποδέχτηκαν. Έτσι, το Κοσσυφοπέδιο παρέμεινε σε ένα διεθνές μετέωρο βήμα, οδηγώντας στις σημερινές ατέρμονες διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση μιας λύσης που θα ισορροπεί ανάμεσα στην εδαφική ακεραιότητα και την αυτοδιάθεση.

Η Μαρτινή Σφαγή (Μάρτιος 2004)

Η Μαρτινή Σφαγή (Σφαγές του Μαρτίου 2004) αναφέρεται στο κύμα βίαιων επιθέσεων κατά του σερβικού πληθυσμού στο Κοσσυφοπέδιο και τη Μετόχια. Αποτελεί μια από τις μελανότερες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας της περιοχής.

 

Συνοπτικά Στοιχεία

Χαρακτηριστικό	Λεπτομέρειες
Ημερομηνία	17-18 Μαρτίου 2004
Τόπος	Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια
Ανθρώπινες Απώλειες	28 Σέρβοι νεκροί, χιλιάδες τραυματίες
Υλικές Καταστροφές	35 εκκλησίες/μονές καταστράφηκαν, 900+ σπίτια κάηκαν
Εκτοπισμός	4.000+ Σέρβοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους

---

Το Χρονικό των Γεγονότων

Η βία πυροδοτήθηκε από την είδηση ότι Αλβανόπουλα πνίγηκαν στον ποταμό Ιμπάρ, με τη φήμη να καταλογίζει την ευθύνη σε Σέρβους. Παρά το γεγονός ότι οι ισχυρισμοί αποδείχθηκαν μεταγενέστερα ψευδείς, προκάλεσαν οργανωμένες μαζικές επιθέσεις κατά σερβικών κοινοτήτων.

Η Στάση της Διεθνούς Κοινότητας: Η KFOR (διεθνής στρατιωτική δύναμη) και η UNMIK (διοίκηση του ΟΗΕ) δέχθηκαν δριμεία κριτική για την αδράνειά τους, καθώς απέτυχαν να προστατεύσουν τον άμαχο πληθυσμό και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής.

Στο επίκεντρο της πολιτικής πραγματικότητας βρίσκεται η Συμφωνία της Αχρίδας, η οποία επιχειρεί να επιβάλει μια «σιωπηρή αναγνώριση» μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Η Πρίστινα (Αλβανική πλευρά)  επιδιώκει την πλήρη διεθνή κυριαρχία και την ένταξη σε οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ, ενώ το Βελιγράδι προσπαθεί να διασφαλίσει την Ένωση Σερβικών Δήμων, ένα καθεστώς αυτονομίας που θα προστατεύει τον σερβικό πληθυσμό και την πολιτιστική κληρονομιά της περιοχής. Η Δύση πιέζει για μια τελική λύση που θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα στα Βαλκάνια, ζητώντας από τις δύο πλευρές οδυνηρούς συμβιβασμούς.

Ωστόσο, αυτή η διπλωματική προσέγγιση βρίσκει σφοδρή αντίσταση από εκκλησιαστικούς κύκλους, όπως εκφράζεται μέσα από την οπτική του Επισκόπου Ξενοφώντος. Για αυτή την πλευρά, κάθε μορφή διαλόγου ή αποδοχής των δυτικών σχεδίων αποτελεί μια «διαρκή προδοσία». Καταγγέλλουν την πολιτική ηγεσία του Βελιγραδίου για ενδοτισμό και την εκκλησιαστική ηγεσία του Πατριαρχείου για υποκριτική στάση, υποστηρίζοντας ότι θυσιάζουν το «Κοσσυφοπεδιακό τάμα» και την πνευματική ταυτότητα του έθνους στον βωμό του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού.

Ο  επίσκοπος Ξενοφών εξαπολύει δριμύ κατηγορητήριο κατά της εκκλησιαστικής ηγεσίας του Πατριαρχείου, κατηγορώντας την για υποκρισία και «βουβή σιωπή» απέναντι στις δυτικές πιέσεις. Η κριτική του εστιάζει στη λεγόμενη «σχολή της Μπάτσκα», την οποία ταυτίζει με έναν οικουμενισμό που θεωρεί αντισερβικό και ξένο προς την παράδοση, υποστηρίζοντας ότι η προσέγγιση με το Βατικανό και τη Δύση αποδυναμώνει την πνευματική αντίσταση του λαού. Θεωρεί ότι η προσέγγιση με το Βατικανό και το Οικουμενικό Πατριαρχείο (Φανάρι) αποδυναμώνει την Ορθοδοξία, καθιστώντας την πιο «δυτική» και συμβιβαστική. Μέσω των θρησκευτικών διαλόγων, η εκκλησιαστική ηγεσία προετοιμάζει το έδαφος για να αποδεχθεί ο λαός την απώλεια του Κοσσυφοπεδίου, ακολουθώντας τις εντολές των δυτικών κέντρων εξουσίας.

Η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο σήμερα.

Η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο σήμερα (2026) παραμένει ένα από τα πιο περίπλοκα και εύφλεκτα ζητήματα στην Ευρώπη. Παρόλο που δεν υπάρχει ενεργή πολεμική σύρραξη μεγάλης κλίμακας, η ένταση είναι διαρκής, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα της περιοχής.

Το Κοσσυφοπέδιο αποτελεί πεδίο γεωπολιτικού ανταγωνισμού. Η Δύση πιέζει για ταχεία ένταξη της περιοχής στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, ενώ η Ρωσία στηρίζει τη σερβική θέση στον ΟΗΕ, εμποδίζοντας την πλήρη διεθνή αναγνώριση της Πρίστινας.

Για τους Σέρβους που ζουν στους θύλακες (νότια του ποταμού Ιμπάρ), η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη: Ζουν σε μικρές κοινότητες περιτριγυρισμένες από αλβανικό πληθυσμό, με περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες και συνεχή ανησυχία για την ασφάλεια των θρησκευτικών τους μνημείων.

Κύρια χαρακτηριστικά της Επιστολής

Η επιστολή γράφτηκε γύρω στην 22η επέτειο της σφαγής κατά των Σέρβων στο Κοσσυφοπέδιο και τη Μετόχια .Είναι μια εξαιρετικά επικριτική και πένθιμη ποιμαντική επιστολή απευθυνόμενη στους Σέρβους Ορθόδοξους πιστούς, γραμμένη κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ο επίσκοπος Ξενοφών στην επιστολή του:

Α. Κατηγορεί τόσο την κυβέρνηση του Βελιγραδίου (τρέχουσα και προηγούμενες) για αποικιακές, αντιεθνικές, παραδοσιακές πολιτικές όσο και το Πατριαρχείο του Βελιγραδίου για συνενοχή μέσω σιωπής, οικουμενισμού και «προδοσίας κατά του λαού» Β. Εντοπίζει την ρίζα της προδοσίας του Κοσσυφοπεδίου στην οικουμενιστική-παγκοσμιοποιητική ιδεολογία της «σχολής της Μπάτσκα-Κοβίλι» (με αναφορά στον Επίσκοπο Ειρηναίο της Μπάτσκα-Μπέτσκι), και συγκεκριμένα στην δίωξη του Επισκόπου Αρτεμίου — τον οποίο αποκαλεί «τον μόνο αληθινό υπερασπιστή της αγίας πίστης και της αγίας γης του Κοσσυφοπεδίου». Η επαρχία βρίσκεται σε εξορία για πάνω από 15 χρόνια, μαρτυρώντας ανοιχτά για αυτές τις προδοσίες.

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.  

ΜΥΡΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

 ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

ΜΥΡΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.

Η μεγαλυτερη αποδειξι οτι Ανεστη ο Χριστος ειναι οι Χριστιανοι Μαρτυρες.

Ιδιαιτερα σημερα 2026 χρονια μετα Χριστον οπως η Χθεσινη Μεγαλοφωνοτατη Φοβερη περιπτωσι του Πακιστανου Υπουργου.

Πακιστανός Χριστιανός Υπουργός επέλεξε τον θάνατο αντί να αρνηθεί τον Χριστό.

Η τολμηρή του στάση συγκλονίζει τον κόσμο.

Ο Σαχμπάζ Μπάτι ήταν ο μόνος Χριστιανός υπουργός του Πακιστάν.

Πολέμησε τους νόμους περί βλασφημίας που στόχευαν πιστούς σαν αυτόν.

Ένοπλοι έστησαν ενέδρα στο αυτοκίνητό του και πυροβόλησαν περισσότερους από 20 πυροβολισμούς.

Ο Μπάτι γνώριζε τους κινδύνους, αλλά αρνήθηκε να υποχωρήσει.

Πριν από τον θάνατό του, ο Μπάτι κατέγραψε ένα βιντεοσκοπημένο μήνυμα.

Διακήρυξε την εμπιστοσύνη του στον Ιησού Χριστό ως προστάτη του.

Ορκίστηκε να συνεχίσει να υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους, ακόμη και αν αυτό του κόστιζε τη ζωή.

Αυτή η ακλόνητη αποφασιστικότητα ορίζει την αληθινή πεποίθηση.

Η δολοφονία του Μπάτι αποκάλυψε τον διωγμό που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί στο Πακιστάν.

Η ιστορία του μας υπενθυμίζει ότι η πίστη δεν είναι απλώς λόγια.

Ο Ιησούς αξίζει τα πάντα.

Η πίστη του δεν λυγισε από την πίεση.

Εμεινε Πιστος μεχρι θανατου.

Κοινοποιήστε αυτό για να υπενθυμίσετε σε ολους τους ανθρωπους πώς ειναι η πραγματική Πιστι στον Ιησου Χριστο.

Mία άποψη περί του Αγίου Φωτός

 

Εισαγωγικά

Η παρακάτω άποψη δημοσιεύτηκε σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και θέτει ένα σοβαρότατο προβληματισμό περί του Αγίου Φωτός.Το σχετικό κείμενο είναι διαμορφωμένο, χωρίς να αλλάζει η κεντρική ιδέα της δημοσίευσης.

---------------------------------------------------------------------------------

Φίλοι μου, καλή σας ημέρα. Λόγω της ιερότητας των ημερών, θα ήθελα να καταθέσω λίγες σκέψεις σχετικά με το Άγιο Φως και τις αλλαγές που παρατηρούνται στους καιρούς μας. Επί αιώνες, η πίστη μας διδάσκει ότι κάθε Μεγάλο Σάββατο το Άγιο Φως κατέρχεται ως Άκτιστο Φως, ανάβοντας τις λαμπάδες του Πατριάρχη, τα καντήλια του Παναγίου Τάφου και τα κεριά των πιστών. Για περίπου δεκαπέντε λεπτά από την εμφάνισή του, το Φως αυτό έχει την ιδιότητα να μην καίει, πριν μεταβληθεί τελικά σε κτιστό και φυσικό φως.

Παρατηρούμε όμως τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά τη Σύνοδο του Κολυμπαρίου και τα πρόσφατα υγειονομικά γεγονότα, μια προσπάθεια υποβάθμισης αυτού του θαύματος. 

Εκπρόσωποι της Εκκλησίας, αντί να ομολογούν τη δύναμη της πίστης, υποστηρίζουν πλέον δημόσια ότι το Άγιο Φως λαμβανόταν ανέκαθεν από την «ακοίμητη καντήλα» του Τάφου. Αυτός ο ισχυρισμός έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με την ιστορική πραγματικότητα και τα αυστηρά πρωτόκολλα αιώνων. Αν το Φως ήταν απλώς η φλόγα μιας καντήλας, δεν θα υπήρχε λόγος για τον εξονυχιστικό σωματικό έλεγχο του Πατριάρχη από τις ισραηλινές αρχές για τυχόν μέσα ανάφλεξης, ούτε για την επίσημη σφράγιση του Τάφου με βουλοκέρι αφού πρώτα ερευνηθεί σχολαστικά για καύσιμη ύλη. Επιπλέον, η παρουσία ετερόδοξων παρατηρητών, όπως οι Αρμένιοι, γινόταν ακριβώς για να διαπιστωθεί το υπερφυσικό του γεγονότος και να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα ανθρώπινης παρέμβασης.

 ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

του αρχοντογιγαντα Ιουστινου του Ποποβιτς

«Λαέ μου, τί ἐποίησά σοι, καί τί μοι ἀνταπέδωκας;»

Ποτέ, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, δέν εἶχε λιγώτερο Θεό μέσα του ὁ ἄνθρωπος ἀπό σήμερα. Ποτέ λιγώτερος Θεός ἀπό σήμερα. Σήμερα ὁ διάβολος “σαρκώθηκε” μέσα στόν ἄνθρωπο, γιά νά ἀποσαρκώσῃ τόν Θεάνθρωπο.

Σήμερα ὅλο τό κακό μπῆκε στό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά ἀποδιώξῃ τόν Θεό ἀπό τό σῶμα. Σήμερα ὅλος ὁ Ἅδης μεταφέρθηκε στήν γῆ. Ποιός νά θυμᾶται ὅτι ἡ γῆ κάποτε ἦταν παράδεισος; Ἡ σημερινή πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερη ἀπό τήν πρώτη πτῶσι [τοῦ Ἀδάμ].

Τότε ὁ ἄνθρωπος ἀποστάτησε ἀπό τόν Θεό, ἀλλά σήμερα ἐσταύρωσε τόν Θεό, σκότωσε τόν Θεό. Ἄνθρωπε, πῶς ἀλλοιῶς νά σέ ὀνομάσω παρά διάβολο; Μά καί αὐτό εἶναι ὕβρις γιά τόν διάβολο. Ὁ διάβολος ποτέ δέν ὑπῆρξε τόσο κακός, τόσο ἔντεχνα κακός ὅπως ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Κύριος κατέβηκε καί στόν Ἅδη, μά ἐκεῖ δέν τόν ἐσταύρωσαν. Ἐμεῖς ὅμως τόν ἐσταυρώσαμε! Δέν εἶναι λοιπόν οἱ ἄνθρωποι χειρότεροι ἀπό τόν διάβολο; Δέν εἶναι ἡ γῆ χειρότερος Ἅδης ἀπό τόν Ἅδη; Ἀπό τόν Ἅδη δέν ἔδιωξαν τόν Χριστό, ἐνῶ οἱ ἄνθρωποι σήμερα τόν ἔδιωξαν ἀπό τήν γῆ, τόν ἔδιωξαν ἀπό τό σῶμα τους, ἀπό τήν ψυχή, ἀπό τήν πόλι τους…

Στά κατάβαθα τῆς ψυχῆς μου, ἀδελφοί, κουλουριάσθηκε σάν φίδι ἕνα πονηρό ἐρώτημα καί χαιρέκακα μέ ἐρωτᾶ: Ὑπῆρξε ἄραγε ποτέ καλός ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ μπόρεσε νά σταυρώσῃ τόν Χριστό;

Ἐσύ [ὁ οὐμανιστής] πιστεύεις στόν ἄνθρωπο. Καυχιέσαι γι’ αὐτόν. Τοῦ δίνεις μεγάλη ἀξία; Ὤ…! κοίταξε τόν ἄνθρωπο, κοίταξέ τον τήν Μεγάλη Παρασκευή, κοίταξέ τον πῶς σκοτώνει τόν Θεάνθρωπο καί πές μου, ἀκόμη τοῦ δίνεις μεγάλη ἀξία; Δέν αἰσθάνεσαι ντροπή πού εἶσαι ἄνθρωπος; Δέν βλέπεις ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι χειρότερος ἀπό τόν διάβολο;

Ξεχᾶστε ὅλες τίς ἡμέρες πρίν καί μετά τήν Μεγάλη Παρασκευή, δεῖτε τόν ἄνθρωπο στό πλαίσιο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς. Δέν σᾶς φαίνεται ὁ ἄνθρωπος ἡ συμπύκνωσις ὅλων τῶν κακῶν, ὅλων τῶν πειρασμῶν, ὄλων τῶν ἀθλιοτήτων; Δέν δείχνει σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ γῆ ἀποτρελάθηκε; Δέν ἀπέδειξε σήμερα ὁ ἄνθρωπος ὅτι, σκοτώνοντας τόν Θεάνθρωπο εἶναι στ’ ἀλήθεια ἡ παραφροσύνη τῆς γῆς;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ "ΘΟΛΟΛΟΓΩΝ " ΤΟΥ ΑΠΘ

 

Τα καλα, τα καλα, τα φιλαρακια τα καλα!!!!!!!!!!!!!

Αμπαριζα, με τον ΧΥΔΑΙΟ ΥΒΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. Καμμια συστολη. 

Ανακοίνωση του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. για τα επεισόδια κατά τη "λατρευτική εβδομάδα" της Θεσσαλονίκης:

«    Όπως είναι γνωστό, και φέτος μεταξύ 27 Μαρτίου και 4 Απριλίου διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη σειρά εκδηλώσεων, με πρωτοβουλία του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, αφιερωμένη στην Πίστη, την Παράδοση και στον Πολιτισμό. Οι εκδηλώσεις αυτές υπό τον τίτλο «Λατρευτική Εβδομάδα», πραγματοποιούνται σε Ιερούς Ναούς και άλλα σημεία της πόλης μας, συνδέοντας τη βυζαντινή κληρονομιά της πόλης με σύγχρονες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης, εμπνευσμένης από τη μυσταγωγική ατμόσφαιρα των ημερών.

    Δυστυχώς, μια ομάδα «πιστών», αγνοώντας ή χαλκεύοντας τη διδασκαλία της Εκκλησίας και εμφορούμενοι από την εσφαλμένη πεποίθηση ότι οι ιεροί ναοί «βεβηλώνονται» όταν φιλοξενούν μη λειτουργικά θρησκευτικά ακούσματα και ευρύτερα καλλιτεχνικά δρώμενα, αμαύρωσαν ορισμένες από τις εκδηλώσεις αυτές, με εκφράσεις μίσους και εμπάθειας κατά των διοργανωτών. Μάλιστα, δεν ολιγώρησαν εντός του Ιερού Ναού των Δώδεκα Αποστόλων να εκτοξεύσουν συνθήματα οπαδικής έμπνευσης και σε άλλη περίπτωση να ξεστομίσουν επαίσχυντες ύβρεις εναντίον του μακαριστού συναδέλφου μας Χρυσόστομου Σταμούλη, στη μνήμη του οποίου ήταν αφιερωμένο φέτος το σύνολο των εκδηλώσεων.

    Τα μέλη του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, φρονούμε ότι τα θλιβερά αυτά γεγονότα δεν εκφράζουν τη χριστιανική πίστη, δείχνουν έλλειψη εκκλησιαστικού ήθους και σκανδαλίζουν τους συμπολίτες μας που αποζητούν «παρ’ ημίν» λόγο ελπίδας, ενότητας και συμφιλίωσης.

    Επιπλέον, θεωρούμε ότι ο Τοπικός Επίσκοπος, ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Φιλόθεος, έχει αποδείξει με πολλούς τρόπους στο διάστημα που διακονεί το ποίμνιο της Θεσσαλονίκης, ότι είναι πρόθυμος να συνομιλήσει με οποιονδήποτε για οποιοδήποτε ζήτημα σχετίζεται με την ταυτότητα, το πολίτευμα και την αποστολή της Εκκλησίας στην ιστορία και το παρόν. Θα μπορούσαν λοιπόν οι αυτόκλητοι «σωτήρες της Εκκλησίας» να συζητήσουν μαζί του και να εκφράσουν τις επιφυλάξεις και τις αντιρρήσεις τους, αντί να ασχημονούν απέναντι στο ευαγγελικό κήρυγμα της αγάπης για κάθε συνάνθρωπο.

    Με την παρουσία της στον κόσμο, η Εκκλησία παρηγορεί, αγκαλιάζει, αγιάζει, λυτρώνει, συγχωρεί και προσεύχεται για όλους – ακόμα και κυρίως για τους υβριστές και τους διώκτες της. Φέρει τον Σταυρό του Μαρτυρίου και μαρτυρεί την Αλήθεια «παντί τω αιτούντι», με την πραότητα και την ταπείνωση του ιδρυτή της (Α΄ Πέτρ. 3:15) – και όχι με θορυβώδεις επιδείξεις «ευσέβειας», πνευματικές προγραφές και ύβρεις, που στρεβλώνουν την διδασκαλία της και φανερώνουν φαρισαϊκή έπαρση."

 

Πηγή: https://theo.auth.gr/%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bc%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83-%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%83-%ce%b1%cf%80%ce%b8-%ce%b3%ce%b9/

-----------------------------------------------------------------------

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ  ΤΜΗΜΑΤΟΣ  ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ Α.Π.Θ.

Η ανακοίνωση του Τμήματος Θεολογίας για τις εκδηλώσεις μέσα σε εκκλησίες δεν είναι απλώς λάθος - είναι επικίνδυνη για την πίστη. Οι καθηγητές προσπαθούν να δικαιολογήσουν τη μετατροπή των ναών σε αίθουσες εκδηλώσεων. Αυτό δεν είναι θεολογία, είναι ιδεολογία που βλάπτει την Εκκλησία.

Α. Η  Ορθόδοξη θεολογία για τον Ιερό ναό.

Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος διδάσκει ότι ο ναός είναι τόπος όπου το Άγιο Πνεύμα κατοικεί στην καθαρή καρδιά του πιστού. Δεν είναι χώρος για ψυχαγωγία και επιδείξεις.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εξηγεί ότι η Εκκλησία είναι εικόνα του Θεού: το ιερό θυσιαστήριο είναι ο νους, και ο ναός είναι το σώμα. Αυτά είναι ενωμένα και δεν μπορούν να χωριστούν.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, που συνέγραψε τους ιερούς κανόνες, διαφύλαξε με ευλάβεια την τάξη του ναού ως χώρου αφιερωμένου αποκλειστικά στη λατρεία του Θεού. Κανένας Άγιος Πατέρας δεν σκέφτηκε ποτέ να κάνει τον ναό "πολυχώρο εκδηλώσεων".

Β. Μπορεί ο ναός να γίνει αίθουσα εκδηλώσεων;

Η απάντηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ξεκάθαρη: Όχι.

Ο ναός είναι τόπος κάθαρσης και κατοικίας του Αγίου Πνεύματος, όχι χώρος ψυχαγωγικών επιδείξεων.

Όταν το Τμήμα επικαλείται τη "βυζαντινή κληρονομιά", παραποιεί την ιστορία. Οι Βυζαντινοί Πατέρες ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τους ναούς για "σύγχρονες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης". Η βυζαντινή τέχνη ήταν αποκλειστικά λατρευτική, όχι ψυχαγωγική. Οι ψαλμοί και οι υμνογραφίες δεν ήταν "καλλιτεχνικά δρώμενα", αλλά δοξολογία προς τον Θεό.

Γ. Τα δογματικά λάθη του καθηγητή Σταμούλη

Ο Χρυσόστομος Σταμούλης δίδαξε όχι την παραδοσιακή Δογματική, αλλά μια "θεολογία του πολιτισμού" που συγχέει το ιερό με το κοσμικό. Τα πιο σοβαρά του λάθη αφορούν την Παναγία:

Πρώτον, στο έργο του "Η Κυριαρχία του Ηθικισμού και η Απώλεια της Οντολογίας" (1998), λέει ότι η παρθενία της Παναγίας είναι απλώς "σύμβολο" και "εργαλείο", όχι ουσιαστικό μυστήριο. Αυτό υποβαθμίζει τη Θεοτόκο σε απλή εικόνα.

Δεύτερον, στο ίδιο έργο ισχυρίζεται ότι "αν δεν χρειαζόταν ένα εξωτερικό σημάδι, ο Χριστός θα μπορούσε να γεννηθεί και από παντρεμένη γυναίκα". Αυτό αντιβαίνει στο δόγμα της παρθενικής σύλληψης.

Τρίτον, αποκαλεί την παρθενική γέννηση "μυθική ιστορία" (αναφερόμενος στον Tillich) που δεν αντέχει στην εμπειρική κριτική. Αυτό πλησιάζει την άρνηση του θαύματος.

Τέταρτον, υποστηρίζει ότι η παρθενία είναι "δευτερεύουσα πραγματικότητα, η οποία αληθεύει οντολογικά μόνον όταν δείχνει τη θεομητρότητα". Αυτό αντιστρέφει τη δογματική ιεραρχία: βάζει το δευτερεύον πάνω από το πρωτεύον.

Ο καθηγητής που δίδαξε για 30 χρόνια αντικατέστησε την παραδοσιακή διδασκαλία για την "αειπάρθενο" Μαρία με μια ηθικιστική και συμβολική ερμηνεία, που αφαιρεί από την Παναγία το ουσιαστικό νόημα της ΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Στο έργο του "Θεολογία και Πολιτισμός" (2002), ο Σταμούλης αναπτύσσει τη "θεολογία του πολιτισμού" που θέτει τον πολιτισμό ως ισότιμο με τη Λατρεία, συγχέοντας το ιερό με το βέβηλο. Στο "Εισαγωγή στη Θεολογία" (2004), παρουσιάζει τη Δογματική όχι ως "θεολογία του αρχείου" αλλά ως "συνομιλία με τον σύγχρονο κόσμο", απομακρυνόμενος από την παραδοσιακή εκκλησιαστική εμπειρία.

Ο καθηγητής Σταμούλης, αντί για Δογματική διδασκαλία, δίδαξε ιδεολογία του πολιτισμού, που καταργεί το δογματικό όριο μεταξύ ιερού και βεβήλου, και μετατρέπει την Παναγία Θεοτόκο από μητέρα του Θεού σε σύμβολο ηθικής τάξης. Αυτό δεν είναι πρόοδος, είναι δογματική εκτροπή και διαστρέβλωση της Ορθόδοξης διδασκαλίας.

Δ. Ποιοι είναι πραγματικά οι Φαρισαίοι;

Το Τμήμα κατηγορεί τους πιστούς που αντιδρούν για "φαρισαϊκή έπαρση". Αυτό είναι αντιστροφή της αλήθειας.

Οι Φαρισαίοι: Καινοτόμησαν στην παράδοση, προσθέτοντας δικούς τους κανόνες. Υποκρίνονταν την ευσέβεια ενώ άλλαζαν τη λατρεία. Κατηγορούσαν όσους κρατούσαν την παράδοση Αυτοί που εισάγουν καινοτομίες στον ναό και κατηγορούν όσους αντιδρούν δεν είναι οι πιστοί. Είναι οι θεολόγοι που χρησιμοποιούν τη Δογματική για να δικαιολογήσουν τη βεβήλωση. Αυτοί είναι οι σύγχρονοι Φαρισαίοι.