Μια αξιόλογη διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Πότε η αποτείχιση διολισθαίνει σε παρασυναγωγή και σχίσμα». ΔΕΥΤΕ ΔΙΑΛΕΧΘΩΜΕΝ(Α).

 

Εισαγωγικά

Με αφορμή την δημοσίευση στα ιστολογια ΟΜΟΛΟΓΙΑ και ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ του άρθρου «Πότε η αποτείχιση διολισθαίνει σε παρασυναγωγή και σχίσμα», ξεκίνησε με σχόλια μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το συγκεκριμένο θέμα, που αγγίζει την εκκλησιολογία της αποτείχισης.

Δυστυχώς στον αντι-οικουμενιστικό χώρο αποφεύγονται συστηματικά να θίγονται τέτοια θέματα. Σήμερα πολλοί από τους αποτειχισμένους ξέχασαν ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗ ΑΙΡΕΣΗ/ΑΙΡΕΣΕΙΣ  ΠΟΥ ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΗΜΕΡΑ και εξ αιτίας των οποίων   αποτειχίστηκαν.  Για τους περισσότερους η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗΣ ΜΠΗΚΕ ΣΤΟ ΧΡΟΝΤΟΝΤΟΥΛΑΠΟ και ασχολούμαστε με αλλότρια θέματα, στα οποία ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗ ΑΙΡΕΣΗ ΑΠΟ ΣΥΝΟΔΟΥΣ Η ΠΑΤΕΡΕΣ (Ηλεκτρονικές ταυτότητας, προσωπικός αριθμός κ.α). Επίσης η  κάθε ομάδα αποτειχισμένων υιοθετεί δικό της μοντέλο αποτείχισης και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε. Ειδικότερα οι αποτειχισμένοι ιερείς γίνονται τα τελικά θύματα της κακής δικής τους  εκκλησιολογικής πρακτικής και έτσι οι ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ  βρίσκουν αφορμές και πατήματα για να τους οδηγήσουν σε επισκοπικά και Συνοδικά δικαστήρια για καθαίρεση. 

Βέβαια οι καθαιρέσεις για θέματα πίστεως ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΕΣ (ΟΤΑΝ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΣΜΕΝΩΝ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ).  Όμως οι καθαιρέσεις που αφορούν άλλα εκκλησιαστικά παραπτώματα των αποτειχισμένων ιερέων για παρασυναγωγές και σχίσματα  πολύ φοβάμαι ότι  είναι ΕΓΚΥΡΕΣ, επειδή όλοι οι ιεροί κανόνες ισχύουν μέχρι οι ΑΚΑΤΑΚΡΙΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΝΑ ΚΑΘΑΙΡΕΘΟΥΝ ΑΠΟ ΣΥΝΟΔΟ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ. Η Σύνοδος αυτή  θα καθορίσει και τα όρια της εκκλησιαστικής οικονομίας. Γι΄αυτό η σωστή εφαρμογή των ιερών κανόνων αποτελεί πολυποίκιλη ΑΣΠΙΔΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ.

Μη ξεχνάμε επίσης  ότι οι αποτειχισμένοι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ με αποτέλεσμα εκτός από την εκκλησιαστική διοίκηση έχουν να προφυλαχθούν και απο πρακτικές που οδηγούν σε  σοβαρά ΠΟΙΝΙΚΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ, τα οποία οδηγούν αυτόματα σε ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΙΣ .Οπότε η πρακτική τους πρέπει να βασίζεται σε αυτή της εκκλησίας των κατακομβών. Ο έχων νουν νοείτω.

Η δημοσίευση του συγκεκριμένου άρθρου, που είναι μικρό απόσπασμα  σοβαρής έρευνας χρόνων με την μακροχρόνια  εμπειρία της ποιμαντικής ιερωσύνης, έχει ως σκοπό τα τεθούν τα  εκκλησιολογικά όρια της αποτείχισης.

Τα πεπυρωμένα βέλη που εκτοξεύθηκαν —και αυτά που αναπόφευκτα θα ακολουθήσουν— από ανώνυμους σχολιαστές  προς το πρόσωπό μου, ούτε με εκπλήσσουν ούτε με πτοούν. Όταν μάχεσαι επώνυμα και υπογράφεις τις απόψεις σου, η λασπολογία είναι το αναμενόμενο τίμημα.

Δυστυχώς, στον χώρο των αποτειχισμένων —εκεί όπου η  «ομολογία» χρησιμοποιείται ως προσωπείο ευσέβειας— η ΑΝΩΝΥΜΙΑ δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια δειλή ΑΣΠΙΔΑ για να κρύψουν την παντελή ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΣΧΕΤΟΣΥΝΗ.

Πίσω από την ασφάλεια της οθόνης και τη φθηνή κάλυψη του ψευδωνύμου, οι δήθεν θεματοφύλακες της Ορθοδοξίας απλώς αποκαλύπτουν την πνευματική τους γύμνια, βαφτίζοντας το εκκλησιολογικό τους αδιέξοδο και την ημιμάθειά τους ως «αγώνα». Όποιος δεν έχει το σθένος να σταθεί επώνυμα απέναντι στην αλήθεια, ας μη χαζολογά παριστάνοντας τον ομολογητή.

Κάποιος ανώνυμος σχολιαστής  μάλιστα, χωρίς να διατυπώσει κανένα επιχείρημα, χαρακτήρισε την συγκεκριμένη δημοσίευση ΑΦΕΛΗ, ΔΕΙΓΜΑ ΑΓΝΟΙΑΣ και χωρίς ΙΧΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ . Τον καλούμε να προσέλθει στην συζήτηση για να μάθουμε τα εκκλησιολογικά του επιχειρήματα.

Ευχαριστούμε τους σχολιαστές που με σοβαρότητα και υπευθυνότητα συμμετείχαν στην συζήτηση, η οποία φυσικά συνεχίζεται.

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες τα σχόλια της συζήτησης. Ορισμένες επαναλήψεις που θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες στα απαντητικά σχόλια   είναι απαραίτητες για την ολοκλήρωση της απάντησης. Ο γράφων δίνει απλά αφορμές συζήτησης και δεν διεκδικεί το αλάθητο.

Εύχομαι αυτή η δημοσίευση να γίνει ΑΝΟΙΚΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σε όλους τους ενδιαφερομένους, που θα μας προσφέρουν τα αποτελέσματα των δικών τους ερευνών. ΔΕΥΤΕ ΔΙΑΛΕΧΘΩΜΕΝ.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

 

Άφθαρτος ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, Ιωάννης Βατάτζης, στον τάφο του στη Μικρασία!

• 
  
• 
  
  

Σε μυστικό σπήλαιο της Κωνσταντινούπολης το Άγιο λείψανό του.

Πολλά έχουν γραφτεί τον τελευταίο καιρό σχετικά με τον Ιωάννη Βατάτζη (τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά), τον θρύλο του και το ρωσικό γεωπολιτικό σχέδιο, στην εφημερίδα “Ελεύθερη Ώρα”.

Δείτε μερικά ακόμη συγκλονιστικά περί Βατατζή από τον Ησαΐα Κωνσταντίδη  όπως διαβάζουμε στο volcanotimes.com. Σύμφωνα λοιπόν με φήμη που διακινείται: «Αγιορείτες Γέροντες λένε πως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ο Άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ο Ελεήμων, ο Αυτοκράτορας δηλαδή Νικαίας, ο οποίος βρέθηκε παντελώς άφθαρτος στον τάφο του στην Μικρασία, τόσο ο ίδιος, όσο και τα βασιλικά του ενδύματα!

Όμως με τις αλώσεις των Φράγκων και των Τούρκων χάθηκαν τα ίχνη του αγίου άφθαρτου και ολόσωμου λειψάνου, το οποίο βρίσκεται όπως φαίνεται στην Κωνσταντινούπολη, κεκρυμμένο, σε μυστικό σπήλαιο, το οποίο γνωρίζουν μόνο λίγοι κρυπτοχριστιανοί, που φυλούν το ιερό μυστικό για αιώνες, αναμένοντας την έγερση του μαρμαρωμένου βασιλιά»!

Ιδού  μία «συρραφή» θρύλων περί Αγίου Ιωάννη Βατάτζη.

«α) Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΜΕΡΙΚΗΣ – δεκαετία 1950

Την πρώτη βάσιμη και αξιόπιστη μαρτυρία την έχουμε δια στόματος του μεγάλου Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής, τέως Καθηγουμένου της Ι. Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους, ο οποίος έχει διηγηθεί ότι την πληροφορία για την ύπαρξη του Ιωάννη, τους την μετέφερε πριν το 1955 στο Άγιον Όρος ο Αρχιερεύς Ιερόθεος εκ Μικρασίας, ο οποίος μάλιστα τον είχε χειροτονήσει! Αυτός ο Αρχιερέας Ιερόθεος τους είπε πως είχε δει με τα ίδια του τα μάτια τον κοιμώμενο Βασιλέα Ιωάννη, τον μαρμαρωμένο βασιλιά!

Επιστολή Αυτοκράτορος Ιωάννου Βατάτζη (+4 Νοεμβρίου) προς τον Πάπα Γρηγόριο.

 

Eισαγωγικά.

Η επιστολή του αυτοκράτορα της Νίκαιας Ιωάννη Γ’ Δούκα Βατάτζη προς τον πάπα Γρηγόριο Θ’ (περ. 1237) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα και πλέον εμβληματικά κείμενα της μεσαιωνικής ελληνικής ιστορίας.

Η επιστολή δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική απάντηση σε μια παπική επιστολή, αλλά ένα πολιτικό και εθνικό μανιφέστο. Συμπυκνώνει την αμυντική στάση του Ελληνισμού απέναντι στις δυτικές αξιώσεις, θέτει τα όρια του σεβασμού προς τη Ρώμη (μόνο υπό καθεστώς ισοτιμίας και αναγνώρισης των δικαίων του Γένους) και διατρανώνει την αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι τη μεσαιωνική και νεότερη εποχή.

Όπως ορθώς επισημαίνει ο ιστορικός Απόστολος Βακαλόπουλος, η περίοδος της αυτοκρατορίας της Νίκαιας (1204-1261) σφυρηλατεί τη συνείδηση του Νέου Ελληνισμού. Στην απουσία του παραδοσιακού εθνικού κέντρου (της υπό λατινικής κατοχής Κωνσταντινούπολης), ο όρος «Έλλην» παύει πλέον να σημαίνει αποκλειστικά τον «ειδωλολάτρη» (όπως συνηθιζόταν στο πρώιμο Βυζάντιο) και ταυτίζεται με την εθνική, γλωσσική, πολιτισμική και πολιτική ταυτότητα των Ρωμαίων/Ελλήνων.

Τα Κύρια Σημεία & η Σημασία του «Μανιφέστου»

1. Ο Βατάτζης αποδέχεται τη διαπίστωση του Πάπα ότι η σοφία και η γνώση άνθησαν στο ελληνικό γένος και διαδόθηκαν στον υπόλοιπο κόσμο.Συνδέει ευθέως τη σοφία των αρχαίων Ελλήνων με την πολιτική διαδοχή της Χριστιανικής Αρχής από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο.

2. Ο αυτοκράτορας τονίζει ότι η βασιλεία της Κωνσταντινούπολης κληροδοτήθηκε στο ελληνικό γένος και ότι οι δυναστείες (Δούκες, Κομνηνοί) κατάγονται από αυτό. Αμφισβητεί ανοιχτά τη νομιμότητα του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης (Ιωάννη de Brienne), τον οποίον ειρωνεύεται ως «βασιλέα χωρίς επικράτεια».

3. Ο Βατάτζης απαντά με καυστικό χιούμορ στις αξιώσεις της Ρώμης: σημειώνει ότι ο θρόνος του Πάπα δεν βρίσκεται στα σύννεφα ώστε να χρειάζονται «μετεωρολογικές γνώσεις» για να τον κατανοήσει κανείς, αλλά στη γη, όπως όλοι οι επισκοπικοί θρόνοι.

4. Στηλιτεύει την IV Σταυροφορία (1204), χαρακτηρίζοντας τις ενέργειες των Λατίνων ως ληστρικές, μιαιφόνους και ασεβείς, χειρότερες ακόμα και από τις επιδρομές των Ισμαηλιτών (Αράβων/Σαρακηνών). Αποκαλύπτει την υποκρισία των κηρυγμάτων της Σταυροφορίας, κατηγορώντας τη Δύση ότι χρησιμοποιεί τον Σταυρό και τους Αγίους Τόπους ως «εύσχημη πρόφαση» για φιλάργυρες και φίλαρχες βλέψεις.

5. Υπογραμμίζει ότι η βασιλεία δεν συνίσταται από «λίθους και ξύλα» (τα τείχη), αλλά από το έθνος, τον λαό και το πλήθος.Διακηρύσσει ότι ο αγώνας για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης είναι ιερό καθήκον και ζήτημα υπαρξιακής άμυνας για τους νόμους της φύσης, τους θεσμούς της πατρίδας, τους τάφους των πατέρων και τα ιερά προσκυνήματα.

π.Δ.Α

ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΥΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΕ ΠΑΠΑΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ

Σύμφωνα με τον μεγάλο ιστορικό μας Απ. Βακαλόπουλο, ο Νέος Ελληνισμός απλώνει τις ρίζες του στην αυτοκρατορία τα Νίκαιας, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, το 1204. Με την παρακάτω επιστολή ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης (1222-1254) απαντά σε προηγηθείσα του πάπα Γρηγορίου Θ’ (1227-1241). Η επιστολή μπορεί να εκληφθεί ως το μανιφέστο του Νέου Ελληνισμού, που διακηρύσσει παγκοσμίως τον ασίγαστο πόθο του για την απελευθέρωση του σκλαβωμένου εθνικού  κέντρου και τον αγώνα των Ελλήνων για την διατήρηση της πολιτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς τους, αρχαίας και μεσαιωνικής. Ταυτόχρονα, δείχνει ποια είναι η πρέπουσα απάντηση από πλευράς Ελληνισμού στις προσπάθειες προσέγγισης και στις αξιώσεις του παπισμού.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε το πρώτον υπό του Ι. Σακελλίωνος, Ανέκδοτος επιστολή του αυτοκράτορος Ιωάννου Δούκα Βατάτση προς τον πάπα Γρηγόριον, Αθήναιον τ. 1 (1872), 372-378. Περιλαμβάνεται στο Α. Βακαλόπουλος, Πηγές της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Θεσ/νίκη 1965, 50-52.

*****

Ἰωάννης ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ῥωμαίων ὁ Δούκας τῷ ἁγιωτάτῳ πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης Γρηγορίῳ σωτηρίας καί εὐχῶν αἴτησιν.

Οι απεσταλμένοι της μακαριότητάς σου, όταν αφίχθηκαν προς την βασιλεία μου, παρέδωσαν σε αυτή γράμμα, για το οποίο αυτοί διατείνονταν ότι είναι της αγιότητός σου και ισχυρίζονταν ότι έχει σταλεί στην βασιλεία μου˙  η βασιλεία μου, όμως, βλέποντας με αποστροφή την ατοπία των γεγραμμένων, δεν το πολυπιστεύει ότι είναι δικό σου το γράμμα, αλλά κάποιου συντρόφου της εσχάτης ανοησίας, που έχει την ψυχή γεμάτη αλαζονεία και αυθάδεια. Πως θα μπορούσε να νομισθεί διαφορετικός, αυτός που θέλησε με  γράμματα να φερθεί προς την βασιλεία μου με αυτό τον τρόπο, σαν να επρόκειτο για κανέναν των ανωνύμων και άδοξων, ή να πω καλύτερα των αγνώστων και αφανών, αυτός που δεν μπορεί να διδαχθεί το πρέπον, ούτε από την πείρα των πραγμάτων, ούτε από το μέγεθος της εξουσίας; Αντίθετα, η αγιότητά σου έχει στολισθεί με φρόνηση και διάκριση διαφορετική από των πολλών. Γι’ αυτό και με δυσκολία το είχε η βασιλεία μου να πιστεύει ότι είναι δικό σου το γράμμα, πολύ δε περισσότερο ότι γράφτηκε αυτό για να σταλεί στην βασιλεία μου.

Αυτό το γράμμα τόνιζε, ότι στο δικό μας γένος των Ελλήνων βασιλεύει η σοφία, και,  ωσάν να πρόκειται για πηγή, από αυτήν παντού ανέβλυσαν σταγόνες˙  και είναι το σωστό για μας, που λάμπουμε από τέτοια διάκριση, να μην αγνοούμε την αρχαιότητα του θρόνου σου˙ σαν να πρόκειται για την απόδειξη κάποιου μεγάλου θεωρήματος που χρειάζεται μεγάλη σοφία για να το καταλάβει κανείς. Αν και ποιος από μας έχει  ανάγκη της σοφίας, για να καταλάβει ποιος είσαι και τι είδους είναι ο θρόνος σου;  Διότι αν ήταν και αυτός τοποθετημένος επάνω στα σύννεφα ή βρίσκονταν κάπου στα ψηλά, θα μας ήταν ίσως απαραίτητη κάποια μετεωρολογική γνώση, για ν’ αναγνωρίσουμε την φύση και σύστασή του, μαζί με τις θύελλες και τους κεραυνούς και όλα τα υπόλοιπα, όσα από την φύση τους φτιάχτηκαν για να βρίσκονται στα υψηλά˙ επειδή όμως είναι στηριγμένος στη γη, και δεν διαφέρει σε τίποτα από τους άλλους θρόνους, που φτιάχτηκαν ν’ αντέχουν αρχιερείς, πως λοιπόν να μην είναι πρόσφορη σε όλους; Ότι, βέβαια, από το δικό μας γένος άνθησε η γνώση και το αγαθό αυτής και διαδόθηκε στους άλλους, όσους φροντίζουν με επιμέλεια για την απόκτηση και την άσκησή της, αυτό σωστά ειπώθηκε. Εκείνο όμως πως αγνοήθηκε, ή και αν δεν αγνοήθηκε,  πως παρασιωπήθηκε,  το ότι μαζί με την σοφία που βασιλεύει σε μας, κληροδοτήθηκε στο δικό μας γένος η κοσμική αυτή βασιλεία από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος φρόντισε να προσθέσει στην εξουσία το σεμνό και το τίμιο, δια της ανταποκρίσεως στην του Χριστού κλήση; Διότι ποιος απ’ όλους αγνοεί ότι η κληρονομιά της διαδοχής του μεταβιβάστηκε στο δικό μας γένος και εμείς είμαστε οι κληρονόμοι και διάδοχοί του;

Πότε η αποτείχιση διολισθαίνει σε παρασυναγωγή και σχίσμα.

 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Η πατερική αποτείχιση δεν καταργεί ούτε παραβιάζει τους Ιερούς Κανόνες· αντιθέτως, αποτελεί πλήρη εφαρμογή της κανονικής νομοθεσίας της Εκκλησίας, λειτουργώντας ως οχύρωση (τείχος) του υγιαίνοντος πληρώματος απέναντι στην εισαχθείσα κακοδοξία.

Αποτελεί κανονικό μέτρο αυτοπροστασίας των πιστών από την αίρεση. Ωστόσο, υπερβαίνει τα πατερικά της όρια και διολισθαίνει σε παρασυναγωγή ή σχίσμα στις εξής συγκεκριμένες περιπτώσεις:

1. Διακοπή Κοινωνίας για Ηθικά, Διοικητικά ή Προσωπικά Θέματα

Δηλ. όταν ένας κληρικός ή λαϊκός διακόπτει την κοινωνία με τον επίσκοπό του προφασιζόμενος προσωπικά παραπτώματα, διοικητικές διαφωνίες ή ηθικά εγκλήματα («προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων») πριν από τη συνοδική εξέταση και διάγνωση. Η ενέργεια αυτή χαρακτηρίζεται από τους Ιερούς Κανόνες ως φιλαρχία, φατρία και παρασυναγωγή, διότι διασπά αυθαίρετα την εκκλησιαστική ενότητα.

2. Ίδρυση Παράλληλων Θυσιαστηρίων & Αυθαίρετες Ιεροπραξίες.

Η μετάβαση κληρικού σε ξένη  Μητρόπολη και η άσκηση ιερατικών καθηκόντων χωρίς κανονικό απολυτήριο  συνιστά εισπήδηση και μετατρέπεται σε παρασυναγωγή.

3. Σφετερισμός της Συνοδικής Εξουσίας .

 Η αποτείχιση δεν παρέχει το δικαίωμα στον αποτειχισμένο να θεωρεί εαυτόν «Σύνοδο» και να κηρύσσει τον επίσκοπο καθαιρεμένο ή τα Μυστήρια της Εκκλησίας αυτόματα «ανυπόστατα»  προ της συνοδικής κρίσεως του επισκόπου.  Η τελεσίδικη αφαίρεση της ιερωσύνης και η επιβολή της καθαιρέσεως ανήκουν αποκλειστικά σε αρμόδια Σύνοδο. Όταν ο αποτειχισμένος αποκηρύσσει την ιερωσύνη του επισκόπου ως ανύπαρκτη προ της συνοδικής αποφάσεως, εκτρέπεται στην αυτόματη απώλεια της Ιερωσύνης και τη σχισματική συμπεριφορά.

ΑΙΣΧΟΣ ....ΜΥΡΙΑΚΙΣ ΑΙΣΧΟΣ....

 

ΑΙΣΧΟΣ ....ΜΥΡΙΑΚΙΣ ΑΙΣΧΟΣ....

Καρδινάλιος μοιράζει Αντίδωρο στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου στο Άαχεν Γερμανίας [Βίντεο]

Για να μην ξεχνάμε όσα έχουν γίνει και γίνονται

 "Θα τρελαθώ! Δεν υπάρχει αυτό που ζώ»!!!

ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ ΔΕΝ 

ΕΓΙΝΕ Η ΕΝΩΣΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ.

ΑΙΣΧΟΣ ... ΜΥΡΙΑΚΙΣ ΑΙΣΧΟΣ....

ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΜΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ ΤΟ 2019.ΦΡΙΞΟΝ ΗΛΙΕ....

 Στο video απο 22.00 έως 49 .00 γίνεται υποδοχή Παπικού, Μονοφυσίτη και Προτεστάντη στην Θεία Λειτουργία στις 06 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2019, κατά τον εορτασμό του πολιούχου Αλεξανδρουπόλεως Αγίου Νικολάου.Αυτός που τους υποδέχεται πρώτος, όπως φαίνεται στο video, είναι ο τότε πρωτοσύγκελλος της Ι.Μ.Αλεξανδρουπόλεως και νυν επίσκοπος Φλωρίνης!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!