ΑΝ ΞΑΝΑΚΑΤΕΒΕΙΣ ΣΤΗ ΓΗ ΧΡΙΣΤΕ ΜΑΣ.....

Μισουν το Χριστο, οπως και πριν απο 2000 χρονια.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΜΕΣΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ Ο ΝΕΟΣ ΙΣΡΑΗΛ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ

Σχόλιο σε βίντεο ραβίνου.

       Πριν λίγες ημέρες ένας ισραηλινός στρατιώτης στο Λίβανο φωτογραφήθηκε από συνάδελφό του να κομματιάζει με μανία και χαιρεκακία άγαλμα του Εσταυρωμένου Χριστού. Η αποτρόπαια είδηση σόκαρε τον χριστιανικό κόσμο, ο οποίος διαπίστωσε για μια ακόμα φορά τα πραγματικά αισθήματα του εβραϊσμού για το θείο πρόσωπο του Θεανθρώπου και Λυτρωτή του κόσμου Χριστού, για τον οποίο, αν και πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια, δεν καταλάγιασε η εχθρότητά του προς Αυτόν και συνεχίζει να μισεί, να εχθρεύεται και να συκοφαντεί Αυτόν, ο Οποίος, σύμφωνα με τον Προφήτη Ησαΐα, «ἀνομίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Ησ.53,9). Αυτόν ο Οποίος δεν έβλαψε κανέναν, αντίθετα «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας» (Πραξ.10,38). Αυτόν ο Οποίος όλη η ζωή Του ήταν μια διαρκής ευεργεσία για τον λαό Του και χάραξε για ολόκληρη την ανθρωπότητα μια νέα πορεία ζωής, γενόμενος υπόδειγμα αγάπης και ηθικότητας και σύμφωνα με τον Απόστολο Πέτρο, μας άφησε «υπογραμμόν ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού» (Α΄ Πέτρ.2,21). Καταφρονεί Αυτόν, ο οποίος υπήρξε ο κορυφαίος δάσκαλος του ανθρωπίνου πνεύματος, ώστε και αυτοί οι σύγχρονοί του Ιουδαίοι αναγκάστηκαν να παραδεχτούν και να ομολογήσουν ότι «Ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος ως ούτος ο άνθρωπος» (Ιωάν.7, 37-52. 8, 12)! Την εικόνα Αυτού λοιπόν κομμάτιασε ο ισραηλινός στρατιώτης και ανέβασε στα κοινωνικά δίκτυα το ιερόσυλο «κατόρθωμά» του!

      Η παγκόσμια κατακραυγή ανάγκασε την πολιτική ηγεσία του Ισραήλ να «καταδικάσει» το γεγονός και να «καταλογίσει ευθύνες» στον ή στους δράστες. Αντίθετα δεν είδαμε κάποια διαμαρτυρία από την επίσημη θρησκευτική ηγεσία της χώρας, η οποία με την σιωπή της φαίνεται να συμφωνεί για το προκλητικό ανοσιούργημα του φανατικού ένστολου ισραηλινού.

     Την μοναδική αντίδραση είδαμε από γνωστό (από αναρτήσεις του στο διαδίκτυο) ραβίνο ελληνικής καταγωγής στο Ισραήλ, ο οποίος, καταδίκασε την ιεροσυλία του ομοφύλου του ισραηλινού στρατιώτη. 

    Αλλά, παρακολουθώντας την ανάρτησή του στο YouTube, με τίτλο: «Πώς αντιμετωπίζει ο Εβραϊσμός τον Ιησού; (& η βεβήλωση αγάλματος του από Ισραηλινό στρατιώτη)»[1], μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι, από τα λεγόμενά του, μάλλον άλλος ήταν ο πραγματικός σκοπός της ανάρτησής του και όχι ο «σεβασμός» του προς το Πρόσωπο του Χριστού και τον Χριστιανισμό. Προφανώς έκαμε την ανάρτηση, χρησιμοποιών  την αποτρόπαια πράξη του ομόθρησκου και ομόφυλου του στρατιώτη, προκειμένου να προβάλλει τα πιστεύω του για το πρόσωπο του Χριστού και τον Χριστιανισμό. Να προβάλλει τις μειωτικές αντιλήψεις της θρησκείας του, μεταχειριζόμενος αυθαίρετες υποκειμενικές και ανιστόρητες κρίσεις.

      Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι σε αυτό το βίντεο του ο εν λόγω εβραίος ραβίνος, είχε ήπιο τόνο της φωνής  και ήτο λιγότερο επικριτικός για τον Χριστιανισμό και ταυτόχρονα κριτικός για τα τρωτά του διαχρονικού εβραϊσμού.

     Αφού παρακολουθήσαμε με προσοχή την εν λόγω ανάρτησή του, θεωρήσαμε ποιμαντικό χρέος μας να ανασκευάσουμε κάποια από τα λεγόμενά του, τα οποία θεωρούμε, αφ’ ενός μεν μειωτικά για την χριστιανική μας πίστη και αφ’ ετέρου αποπροσανατολιστικά για όσους είδαν το σχετικό βίντεο και δεν έχουν την δυνατότητα να διακρίνουν την αλήθεια από το ψεύδος.

     Ο ραβίνος αρχίζει την αφήγησή του, με την συνήθη τακτική του να στηλιτεύει κάθε γεγονός πραγματικό ή φανταστικό, το οποίο θεωρεί ως «αντισημιτικό». Λαμβάνοντας αφορμή, όπως προαναφέραμε, από το γεγονός της καταστροφής του αγάλματος του Εσταυρωμένου, προσπάθησε να προκαταλάβει «φαινόμενα αντισημιτισμού», που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτό το γεγονός. Σύμφωνα με τον ισχυρισμό του, κάποιοι πιάνονται από κάτι τέτοια περιστατικά και προσπαθούν να παρουσιάσουν τους χριστιανούς ως διωκόμενους στο Ισραήλ

       Κατ’ αυτόν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, διότι οι ισραηλινοί «σέβονται κάθε διαφορετική πίστη» και μόνο κάτι παιδάκια εβραιόπουλα «στην παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ φτύνουν όχι κατευθείαν αλλά προς την δική τους πλευρά όταν περνάει κάποιος ιερέας ή μοναχός χριστιανός». Τέτοια περιστατικά τα θεωρεί ως «μεμονωμένες καταστάσεις που τους πιάνουν για να δημιουργήσουνε καταστάσεις ότι υποφέρει η χριστιανή κοινότητα». Καταφέρεται εναντίον όσων «πιάνονται από τέτοια ασήμαντα γεγονότα», αλλά «σιωπούν για τις σφαγές των χριστιανών στη Συρία, στο Σουδάν και αλλού, από φανατικούς ισλαμιστές», θέλοντας να φανεί «υποστηρικτής» των διωκόμενων χριστιανών.

ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ, ΦΟΡΕΣΑΝ ΣΤΟΝ ΠΑΜΦΤΩΧΟ ΚΑΙ ΑΝΥΠΟΔΗΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΑ ΡΟΥΧΑ.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΕΣ ΣΑΒΒΟΥΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΔΑΜΙΝΗ ΚΟΡΜΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥΣ, ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΙΣ .....ΕΞΑΓΙΑΣΟΥΝ!!!!

ΤΙ ΣΧΕΣΙ ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΛΟΙΑ ΛΙΛΙΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΡΑΚΕΝΔΥΤΟ ΙΗΣΟΥ;

ΚΑΜΜΙΑ, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΜΙΑ.

ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΙ ΝΤΡΟΠΗ, 

ΑΙΩΝΙΟ ΑΙΣΧΟΣ 

ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΝΤΡΟΠΗ 

ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ, 

ΠΟΥ ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΒΑΡΑΘΡΩΝΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΑΡΚΕΙ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ. 

 

Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΩΝ ΑΜΑΦΙΩΝ

Η καθιέρωση των αρχιερατικών αμφίων, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, δεν έγινε απότομα, αλλά ήταν μια μακρά διαδικασία αιώνων που συνδύασε τη λειτουργική ανάγκη, τη θεολογική συμβολική και την ιστορική εξέλιξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ακολουθούν οι βασικοί σταθμοί αυτής της εξέλιξης:

1. Οι Πρώτοι Αιώνες: Η Απλότητα

Στην πρώιμη Εκκλησία, οι κληρικοί δεν φορούσαν ιδιαίτερα άμφια κατά τη λατρεία. Χρησιμοποιούσαν τα επίσημα ρούχα της εποχής (ρωμαϊκή ενδυμασία), τα οποία όμως φρόντιζαν να είναι καθαρά και αξιοπρεπή. Η διαφοροποίηση άρχισε να εμφανίζεται όταν η κοσμική μόδα άλλαξε, ενώ η Εκκλησία διατήρησε τα παραδοσιακά σχήματα των ενδυμάτων, προσδίδοντάς τους πνευματικό νόημα.

Μετά την αναγνώριση του Χριστιανισμού, η Εκκλησία άρχισε να υιοθετεί στοιχεία από το ρωμαϊκό και βυζαντινό πρωτόκολλο.

• Το Ωμοφόριο: Ήταν το πρώτο καθαρά αρχιερατικό διακριτικό. Προέρχεται από τη ρωμαϊκή toga ή το pallium, που φορούσαν οι ύπατοι και οι αξιωματούχοι ως σύμβολο εξουσίας. Στην Εκκλησία, συμβόλισε τον Καλό Ποιμένα που φέρει το χαμένο πρόβατο στους ώμους του.
• Το Επιτραχήλιο: Εξέλιξη του αρχαίου οραρίου, κατέστη απαραίτητο για την τέλεση των μυστηρίων.

3. Η Μεταμόρφωση μετά την Άλωση (1453)

Αυτή είναι η πιο κρίσιμη περίοδος για τη σημερινή μορφή των αμφίων. Με την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ανέλαβε και τον ρόλο του Εθνάρχη (ηγέτη του γένους).

• Ο Σάκκος: Αρχικά, ο Επίσκοπος φορούσε το Πολυσταύριο (ένα φελώνιο με πολλούς σταυρούς). Ο Σάκκος ήταν αυτοκρατορικό ένδυμα που δωριζόταν από τους αυτοκράτορες σε ελάχιστους Πατριάρχες ως τιμητική διάκριση. Μετά την Άλωση, ο Σάκκος καθιερώθηκε για όλους τους Επισκόπους, αντικαθιστώντας το φελώνιο.
• Η Μίτρα: Στο Βυζάντιο, οι Επίσκοποι δεν φορούσαν μίτρες (με εξαίρεση τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας). Η σημερινή μίτρα έχει το σχήμα της αυτοκρατορικής κορώνας. Υιοθετήθηκε για να δηλώσει τη μεταφορά της πνευματικής και εθνικής εξουσίας στον κλήρο.
• Οι Κωδωνίσκοι και η Ράβδος: Στοιχεία που παραπέμπουν στην ενδυμασία του Αρχιερέα Ααρών από την Παλαιά Διαθήκη, ενισχύοντας τη συνέχεια της ιερατικής παράδοσης.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΛΑΛΑΞΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ;

Αν η Εκκλησία αποφάσιζε να ανταποκριθεί στο πνεύμα του Μεγάλου Βασιλείου για «κοσμιότητα» και αποφυγή του «απρεπούς» (που σήμερα για πολλούς είναι η προκλητική πολυτέλεια), οι αλλαγές θα μπορούσαν να είναι:

1. Χρήση απλών υφασμάτων (βαμβακερά, λινά, μεταξωτά χωρίς χρυσοκεντήματα) αντί για βαριά και πανάκριβα υλικά.
2. Επιστροφή του Επισκόπου στη χρήση του Φελωνίου (όπως οι ιερείς αλλά με το ωμοφόριο) αντί του Σάκκου, και κατάργηση της Μίτρας (όπως γίνεται σε πολλές περιπτώσεις όταν ο Επίσκοπος λειτουργεί απλά στο Άγιον Όρος).
3. Σχεδιασμός αμφίων που να διευκολύνουν την κίνηση και να μην εστιάζουν στον εντυπωσιασμό.

Η ουσία της σκέψης του Μ. Βασιλείου: Για τον Άγιο, το ένδυμα πρέπει να «προδιαμαρτύρεται» (να δηλώνει) την κατά Θεόν ζωή. Αν η σημερινή λαμπρότητα των αμφίων στα μάτια του κόσμου δεν δηλώνει πλέον την αγιότητα αλλά τον πλούτο, τότε, βάσει της λογικής του κειμένου που παραθέσατε, η αλλαγή δεν είναι απλώς δυνατή, αλλά επιβεβλημένη.

 

Η ξενόφερτη γιορτή της μητέρας

 

Εισαγωγικά

Με αφορμή τα αφιερώματα που δημοσιεύθηκαν σήμερα, Κυριακή 10 Μαΐου 2026, σε διάφορα ιστολόγια —συμπεριλαμβανομένων και εκείνων με αντι-οικουμενιστικό προσανατολισμό— για τη Γιορτή της Μητέρας, κρίνουμε σκόπιμο να προχωρήσουμε σε μια αναγκαία διευκρίνιση, στο πλαίσιο της έγκυρης κατηχητικής ενημέρωσης των πιστών. Παραθέτουμε παρακάτω ορισμένα ιστορικά και θεολογικά στοιχεία που αποσαφηνίζουν το περιεχόμενο και τη σημασία της ημέρας.

π.Δ.Α

 

Ιστορικές Ρίζες της Μητρικής Λατρείας

Οι ρίζες της Γιορτής της Μητέρας εντοπίζονται βαθιά στην αρχαιότητα, όπου η μητρότητα και η γονιμότητα λατρεύονταν ως θεμελιώδεις δυνάμεις της ζωής. Στην αρχαία Ελλάδα, η άνοιξη ήταν αφιερωμένη στη λατρεία της Γαίας, της μητέρας Γης, η οποία θεωρούνταν η μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα, τη θέση της πήρε η κόρη της, η Ρέα, σύζυγος του Κρόνου και μητέρα του Δία και των Ολύμπιων θεών, η οποία αναγνωριζόταν ως η θεά της γονιμότητας.

Αντίστοιχες λατρείες συναντώνται και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όπου η Γιορτή της Μητέρας ήταν αφιερωμένη στη θεά Κυβέλη, τη Μεγάλη Μητέρα των θεών, με εορτασμούς που λάμβαναν χώρα κάθε Μάρτιο.

Τον 17ο αιώνα, στη Μεγάλη Βρετανία, εμφανίστηκε μια διαφορετική εκδοχή της γιορτής, γνωστή ως "Mothering Sunday". Αυτή η ημέρα εορταζόταν την τέταρτη Κυριακή της Σαρακοστής, προς τιμήν της Παναγίας και όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της ημέρας, οι υπηρέτες λάμβαναν άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν χρόνο με τις μητέρες τους, δίνοντας στην ημέρα έναν έντονο οικογενειακό χαρακτήρα.

 

Η Σύγχρονη Καθιέρωση και η Εμπορευματοποίηση

Η σύγχρονη μορφή της Γιορτής της Μητέρας έχει τις ρίζες της στις Ηνωμένες Πολιτείες, χάρη στις προσπάθειες της Άννα Τζάρβις από τη Φιλαδέλφεια. Θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της, Ανν Ριβς Τζάρβις, η οποία είχε ιδρύσει τα "Mothers' Day Work Clubs" για τη βελτίωση της υγιεινής και τη στήριξη των οικογενειών, η Άννα ξεκίνησε μια εκστρατεία το 1907-1908 για την καθιέρωση μιας επίσημης ημέρας αφιερωμένης στις μητέρες . Η πρώτη επίσημη εκκλησιαστική τελετή πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαΐου 1908 στο Γκράφτον της Δυτικής Βιρτζίνια, με το λευκό γαρύφαλλο να επιλέγεται ως σύμβολο καθαρότητας και αφοσίωσης .

Το 1914, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Γούντροου Γουίλσον, καθιέρωσε επίσημα τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου ως εθνική ημέρα τιμής προς τις μητέρες, γεγονός που συνέβαλε στη διεθνή διάδοση της γιορτής .

Ωστόσο, η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι η ίδια η Άννα Τζάρβις, η οποία αγωνίστηκε για την καθιέρωσή της, αργότερα αντιτάχθηκε σθεναρά στην εμπορευματοποίησή της. Θεωρούσε ότι η μετατροπή της γιορτής σε μια ευκαιρία για εμπορικά κέρδη αλλοίωνε το αρχικό της νόημα, το οποίο ήταν η έκφραση αγνών συναισθημάτων και η τιμή της μητρικής αγάπης . Η προσφορά λουλουδιών εξελίχθηκε σε ανθοδέσμες και γλάστρες, ενώ οι σύγχρονες επιταγές του μάρκετινγκ προωθούν πλέον μια πληθώρα δώρων, μικρής ή μεγάλης χρηματικής αξίας, μετατρέποντας την εκδήλωση αγνών συναισθημάτων σε μια καταναλωτική πράξη.

«Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ». (Χωροεπισκόπου Χβοστάν και Μπαράγεβο Ναούμ)

 

Δημοσιεύουμε σε δύο μέρη   την ομιλία του Χωροεπισκόπου Χβοστάν και Μπαράγεβο Ναούμ (Μίρκοβιτς) της Επαρχίας Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία με τίτλο «Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΥΠΑΚΟΗΣ».

Η διάλεξη αυτή έγινε στις 21 Απριλίου 2017 στην  Θ Σύναξη των αρχιερέων της συγκεκριμένης Επαρχίας στο μοναστήρι του Αγίου Ιουστίνου του Πόποβιτς στο Μπαράγιεβο.

Η μετάφραση στα ελληνικά έγινε από τον  Μάρκο Πεϊκοβιτς. Η επιμέλεια του κειμένου έγινε από τον πρωτοπρεσβύτερο Δημήτριο Αθανασίου.

ΜΕΡΟΣ Α-

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 1: ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Περιλαμβάνει την παρουσίαση της διάλεξης από τη Συντακτική Ομάδα, το ιστορικό πλαίσιο (αίτημα της προηγούμενης Σύναξης), την προσευχή του ομιλητή για φώτιση, και την ελπίδα ότι το άρθρο θα γίνει «καταλύτης συνοδικότητάς μας στον Θεό». Επίσης, την επίκληση του «δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται» (Παρ. 9,9) προς τους ακροατές.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 2: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Ανάπτυξη της τριαδολογικής βάσης της υπακοής:

• Η τέλεια υπακοή του Υιού προς τον Πατέρα («τὸ ἔργον ἐτελείωσα», «γενηθήτω τὸ θέλημά σου», «οὐ τί ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ εἴ τι σύ»)
• Η τέλεια υπακοή του Πατέρα προς τον Υιό («ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις», «ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω»)
• Η τέλεια υπακοή του Αγίου Πνεύματος προς τον Υιό (η Υποσχεμένη έλευση του Παρακλήτου)
• Η συνοδικότητα ως αποτέλεσμα της αμοιβαίας αγάπης και υπακοής στην Αγία Τριάδα

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 3: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Δογματική θεμελίωση της εκκλησιολογίας:

• Η Εκκλησία ως «ζωντανός θεανθρώπινος οργανισμός» και «θεανθρώπινη οργάνωση»
• Οι τέσσερις ιδιότητες: ενότητα, αγιότητα, συνοδικότητα (καθολικότητα), αποστολικότητα
• Το Σύμβολο της Πίστεως: «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»
• Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Καθολική — έναντι της ψευδούς «Θεωρίας των Κλάδων»

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 4: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΥΠΑΚΟΗΣ

Ανθρωπολογία και σωτηριολογία:

• Ο άνθρωπος ως «στέφανο της Θεϊκής Δημιουργίας»
• Ο στόχος: θέωση μέσω ανάπτυξης «θεοπρεπών δυνάμεων»
• Η αμαρτία ως ανυπακοή που κατέστρεψε την ενότητα με τον Θεό
• Η ιερά υπακοή ως οδός επιστροφής στον παράδεισο
• Η μίμηση του υπάκουου Χριστού («ὑπήκουος μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» — Φιλιπ. 2:8)
• Ο μοναχός ως άνθρωπος που θέλει να γίνει «τέλειος Χριστιανός. 

ΚΕΙΜΕΝΟ.

ΕΝΟΤΗΤΑ 1: ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Εισαγωγή

Σεβασμιώτατε και Θεοφιλέστατοι, Σεβαστοί Πατέρες και Μητέρες – στην προηγούμενη Σύναξη των αρχιερέων και των ηγουμένων, με παρακαλέσατε να γράψω ένα άρθρο με τίτλο «Η διατήρηση της συνοδικότητας μέσω της υπακοής». Κινήθηκα από τον νόμο αγάπης και προσευχήθηκα στον Θεό Χριστό «ἐν ᾧ εἰσιν πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ γνώσεως ἀπόκρυφοι» (συγκρ. Α' Κορ. 1:24, Κολ. 2:3), ώστε να γίνει ο Βοηθός μου, με σκοπό να ικανοποιήσω την αίτησή σας και να είναι το άρθρο μου ωφέλιμο πνευματικά, καθώς για εσάς που μ' ακούτε, ούτω γι' εμένα που έγραψα αυτό. Εξετάζοντας αυτό το θέμα, δεν ήθελα απλώς να σας διδάξω με αυτόν τον τρόπο, επειδή όλα όσα έγραψα παρακάτω – δεν είναι κάτι άγνωστο για εσάς. Αλλά, ήθελα να προτρέψω τους σοφούς μου ακροατές για πιο μεγάλη σοφία, σύμφωνα με τα εξής λόγια: «δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται» (Παρ. 9,9).

Ευχαριστώντας τον Θεό για όλα, σας προσφέρω το άρθρο αυτό, με ελπίδα ότι αυτό θα γίνει καταλύτης συνοδικότητάς μας στον Θεό.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 2: Η ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Ο Θεός μας είναι αγάπη. Αυτός είναι Ένας Τριαδικός. Τρία πρόσωπα (υποστάσεις) – ένας Θεός. Η Αγία Τριάδα στην Ενότητα. Ο Πατέρας, ο Υιός, το Άγιο Πνεύμα – ο Ένας Μοναδικός Θεός. Το Μεγάλο Όνομα – η Αγία, Ζωοδότρα και Αδιαίρετη Τριάδα. Ανάμεσα στις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος πραγματοποιήθηκαν η απόλυτη αγάπη, η απόλυτη υπακοή και η απόλυτη συνοδικότητα. Δεν υπάρχουν κάποια άλλη αγάπη ή κάποια άλλη υπακοή ή κάποια άλλη συνοδικότητα, οι οποίες θα μπορούσαν να εξισωθούν με αυτές, από τις οποίες αποτελείται η Αγία Τριάδα.

Ιδού! Η τέλεια υπακοή του Υιού προς τον Πατέρα: «… τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω… γενηθήτω τὸ θέλημά σου… ἀλλ' οὐ τί ἐγὼ θέλω, ἀλλ' εἴ τι σύ» (Ιω. 17:4, Ματθ. 6:10, Μαρκ. 14:36).

Ιδού! Η τέλεια υπακοή του Πατέρα προς τον Υιό: «ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις…» και άλλου: «πάτερ, δόξασόν σου τὸ ὄνομα. ἦλθεν οὖν φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· καὶ ἐδόξασα καὶ πάλιν δοξάσω» (Ιω. 11:42, 12:28).

Ιδού! Η τέλεια υπακοή του Αγίου Πνεύματος προς τον Υιό: «πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς… ἵνα μένῃ μεθ' ὑμῶν εἰς τὸν αἰῶνα. – ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος… τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ» (Ιω. 16:7, 14:16, 15:26). Και πράγματι, πενήντα μέρες μετά από την Ανάσταση του Κυρίου Ιησού Χριστού, ο Παράκλητος υπάκουα ήλθε επ' αυτούς ως Υποσχεμένος.

Η συνοδικότητα, την οποία ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει στους Χριστιανούς σύμφωνα με τα λόγια «…τῇ τιμῇ ἀλλήλους προηγούμενοι…» (Ρωμ. 12:10), απολύτως πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στις υποστάσεις της Αγίας Τριάδος.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 3: Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

Η Ιερά Ορθόδοξη Εκκλησία είναι το Θεανθρώπινο Σώμα του Χριστού. Πρώτον, Αυτή είναι ζωντανός θεανθρώπινος οργανισμός, και δεύτερον, Αυτή είναι θεανθρώπινη οργάνωση και κοινότητα του Θεού και των ανθρώπων. Στην Εκκλησία, στην θεόθεν χτισμένη θεανθρώπινη κοινότητα των ανθρώπων στον Χριστό, οι άνθρωποι ενώνονται χάρη στο Άγιο Πνεύμα, την Ορθόδοξη Πίστη, τον Νόμο του Θεού, τα Ιερά Μυστήρια και την εκκλησιαστική ιεραρχία. Η ιεραποστολή και ο στόχος της Εκκλησίας αποτελούνται από την σωτηρία και την ένωση όλων και του παντός στον Χριστό, καθώς και την θέωση του παντός στον Τρισυπόστατο Θεό. Για αυτήν την ένωση όλων των ανθρώπων στην αγάπη και την αλήθεια, προσευχήθηκε ο Κύριος στον Θεό Πατέρα: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν … ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν … ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν» (Ιω. 17:21-23).

Από την ίδια την φύση της Εκκλησίας προέρχονται οι ιδιότητες της Εκκλησίας: η ενότητα, η αγιότητα, η συνοδικότητα (η καθολικότητα) και η αποστολικότητα. Τηρώντας την από θεού αποκαλυπτόμενη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, ομολογούμε την Πίστη μας μέσω του ένατου άρθρου του Συμβόλου της Πίστεως: «Εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν». Πιστεύουμε ότι η Ιερά Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Καθολική, επειδή περιέχει μέσα στον εαυτό της όλα τα θεϊκά δώρα για την σωτηρία, ενώνοντας στον εαυτό της τους Αγγέλους και τους ανθρώπους. Δηλαδή, η Εκκλησία δεν περιορίζεται ούτε με τόπο, ούτε με χρόνο, ούτε με λαό, αλλά δέχεται τους Χριστιανούς όλων των εποχών, όλων των τόπων και όλων των λαών. Μόνο η Ιερά Ορθόδοξη Εκκλησία είναι Καθολική, διότι με βάση την καθαρότητά της και την ολότητα, διατηρεί την ευαγγελική και οικουμενική Πίστη, η οποία κηρυττόταν από τους Αγίους Αποστόλους και κατοχυρώθηκε από τις Σεπτές Οικουμενικές Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες.

---

ΕΝΟΤΗΤΑ 4: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΗ ΥΠΑΚΟΗΣ

Ο άνθρωπος είναι στέφανο της Θεϊκής Δημιουργίας. Αυτός αποτελεί την μυστική ένωση της αθάνατης ψυχής και του σώματος, του αόρατου και του ορατού, του πνεύματος και της ύλης, του ουρανού και της γης, του διαστημικού και του απέραντου.

 Πνευμα ο Θεος.

Και πως πρεπει να λατρευεται ο Θεος.