ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (β µέρος)

 

Συνέχεια από το προηγούµενο φύλλο

Αυτός ήταν ένας από τους πλέον γνωστούς εκκλησιαστικούς δηµοσιογράφους εκείνη την εποχή που διαµόρφωνε καταστάσεις, σφοδρός πολέµιος του αρχιεπ. Ιερωνύµου, του Αναστασίου και των δώδεκα δολοφονηθέντων µητροπολιτών. Φίλος και σιγονταδόρος του Σεραφείµ Τίκα από τα Ιωάννινα µετά ως αρχιεπίσκοπο και µέχρι το θάνατό του.

 Ένας “αυτόπτης µάρτυς” αναφέρει το εξής περιστατικό: «βρέθηκα – γράφει επίσκοπος – στην αρχιεπισκοπή για κάποιο θέµα, σταµάτησα στο γραφείο του ιδιαίτερου γραµµατέα, να τον καληµερίσω, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι, έβλεπα να κόβουν αποκόµµατα εφηµερίδων, της ηµέρας που δηµοσίευαν ειδήσεις-πληροφορίες προς το πλήρωµα της Εκκλησίας, αναλόγως δε το “µήκος” του δηµοσιεύµατος τοποθετούσε και κάποιο χρηµατικό ποσό επάνω. Τα έπιανε µε συνδετήρα, τα έβαζε σε φάκελο, έγραφε κάτι επάνω και το τακτοποιούσε στο συρτάρι. Δεν άργησαν οι υποψίες, για να επαληθευτούν, διότι εκείνη τη στιγµή εµφανίστηκε γνωστός Δηµοσιογράφος, µας χαιρέτησε, κάτι είπαν µε το γραµµατέα, αυτός του έδωσε κάποιο φάκελο, τον ευχαρίστησε και έφυγε, αυτό επαναλήφθηκε και µε άλλο δηµοσιογράφο σχεδόν αµέσως. Κατάλαβα – είπε – πως η κατανοµή χρηµάτων από το κεράκι του λαού που θα έπρεπε να γίνεται βάλσαµο του φτωχού, άνεργου, της χήρας, του ορφανού… και αυτό εδώ γίνεται φιλοδώρηµα προς τους υπηρέτες της χαλκευµένης είδησης, υπηρετώντας δουλικά το Σεραφειµικό κατεστηµένο.

Μου ήρθε να φωνάξω – είπε – να σκούξω, να διαµαρτυρηθώ, να σαλπίσω προς κάθε κατεύθυνση πως στο µέγαρο της Αρχιεπισκοπής γίνεται βρώµικη συναλλαγή. Ότι οι ειδήσεις που µαθαίνετε είναι πληρωµένες. Σταµάτησα, όµως, σκέφτηκα – είπα – που να εκµυστηρευτώ τα τραγικά που είδα, ποιο µικρόφωνο θα κάνει δεκτή τη διαµαρτυρία µου, αφού όλες οι πόρτες είναι κλειστές, είναι τα τυπογραφεία των εφηµερίδων και περιοδικώνι µε λαδωµένα χέρια…!

Αυτές οι σκέψεις µε γράπωσαν – αγανακτισµένος περιγράφει –, µε έσφιξαν σαν τανάλιες, µε ακινητοποίησαν, ένιωσα σαν τον Προµηθέα Δεσµώτη, που βρίσκονταν δεµένος χειροπόδαρα και τα όρνια να τρυπούν το σώµα και να κατατρώγουν τα σωθικά του (“Αυτόπτυς µάρτυς”, σελ. 58). Έτσι δούλευε το σύστηµα, όταν βρισκόσασταν στο Υπουργείο!

Πατήρ Θεόδωρε, στον ηλεκτρονικό ιστότοπο “Κατάνυξη” που διαθέτετε, παρακολουθώ τις οµιλίες σας που κάνετε, διότι:

Πρώτον, είναι ενδιαφέρουσες, εφαρµόζω όµως την προτροπή του Σωτήρος Χριστού: «όσα εάν είπωσιν υµίν τηρείν, τηρείτε και ποείτε, κατά δε τα έργα αυτών µη ποιείτε» (Ματθ. 23, 3).

Φαντάζοµαι – και έτσι πρέπει να είναι – ότι ετοιµάζεστε για ηµέρες, για να ανταποκρίνεστε στις σύγχρονες ταραγµένες κοινωνικές και πνευµατικές απαιτήσεις και πώς να τις αποκοιµίζετε.

Δεύτερον, αρκετές φορές σας συλλαµβάνω, ωσάν να σας κατατρέχει κάποιο σύνδροµο ή να σας κυριεύει ένα άγχος και γι’ αυτό ίσως αυτοπροβάλλετε συνεχώς τον εαυτό σας για το τί κάνατε, τί κάνατε και τί κάνατε! Ο λειτουργός του Θεού που φοράει το επιτραχήλιο, όπως εσείς, είναι ποιµένας και πατέρας και προσφέρει από περιουσία ζωής, µεταφέρει την εµπειρία του Παναγίου Πνεύµατος, δίνει την καρδιά του, µεταβιβάζει τη φλόγα και το φως που καταυγάζει, όλα αυτά και ίσως και άλλα ακόµα τα µεταδίδει στα πνευµατικά παιδιά του στο ακροατήριό του, σε λογικά πρόβατα της θείας ποίµνης, σε µέλη του Σώµατος Ιησού Χριστού και δεν αυτοπροβάλεται.

Ο ιερέας βιώνει και διδάσκει την αλήθεια του Ευαγγελίου και δεν είναι επικάλυµµα κυµαινόµενο ευλογοµανές, για να ξεγελάει και να παρασύρει κάθε φορά σε νέες θεωρήσεις, αλλά κατά το ευαγγέλιο: “Συ ποτέ επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου” (Λουκ. 22, 32).

Τρίτον. Αναµένω να αφουγκραστώ τη θεολογική – επιστηµονική σας άποψη περί τα Τελώνια, όπως υποσχεθήκατε και πως µάλωναν για σαράντα ηµέρες για την ψυχή του αρχιεπισκόπου Αναστασίου που και αν και σεις παρεµβαίνατε, θα βάραινε πολύ την ψυχή του (!).

Ακόµα για αυτό που µουρµουρίσατε, αλλά δυνατά, αν ήταν εξόδιος Ορθόδοξος  ακολουθία. ή “διαθρησκειακή φιέστα” του µακαριστού Αναστασίου κατά τη Ζήσια θεωρία σας ή κατά του κολλητού σας φιλοσοφούντα Θεολόγου ήταν “τηλεοπτικό σόου” (Π. Κοσµίδης, Ο.Τ. 28/2/2025).

Τέταρτον. Σας παρακολουθώ και περιµένω ν’ ακούσω την επιβεβαίωση για τα όσα υποσχεθήκατε στις 16/2/2025 πως θα αποκαλύψετε περί του κεκοιµηµένου αρχιεπ. Αναστασίου µε βάση – βέβαια – του µασονικού βιβλίου του Αβερκίου/Σεραφείµ: «Να πω µόνο ότι στην αρχή του ερχοµένου µαθήµατος θα σας διαβάσω τι λέει ο “Αβέρκιος” για το νεαρό αρχιµανδρίτη Αναστάσιο, έτσι λέει! Τι είπε ο “παπάς” Αναστάσιος σε µια διαθρησκειακή συνάντηση και πως στη συνέχεια µε αυτά που τους είπε, οι µασόνοι του έκαναν σκεύη, άµφια, χρήµατα και τα λοιπά για την Εκκλησία της Αλβανίας».

Ότι: «Παρουσιάζει µέσα στο βιβλίο δωρεές που έκαναν στον Αναστάσιο οι Μασόνοι. Απορούν µερικοί – είπε – πού βρήκε ο Αναστάσιος τόσα χρήµατα και έκανε τέτοιο µεγάλο και τόσους ναούς κ.λ.π. βοηθήθηκε από τέτοια κέντρα και έκανε τόσους ναούς και τέτοιο έργο. Αν τον κρίνει κάποιος τον Αναστάσιο, έχει πολλές σκοτεινές πλευρές» (Youtube “katihisis”).

Πέµπτον. Περιµένω να εκπληρωθεί η “δέσµευση” επιστολή 6/5/2025 του Υιού σας Μοναχού Σεραφείµ/Αβέρκιου (µας κοινοποιήθηκε, εµπιστευτική – µη δηµοσιεύσηµη) πως σύντοµα θα έχει: «εις τας χείρας φωτογραφίας των αυθεντικών δηµοσιευµάτων περί λήψεως δωρεών υπό του µακαριστού κυρού Αναστασίου από ελληνικάς Στοάς… και δεσµευόµενος, όπως κοινοποιήσω Αύτη τας του “Μοναχού Αβερκίου” φωτογραφίας των (εις α παραπέµπει) επισήµων µασονικών δηµοσιευµάτων το συντοµότερον, διατελώ».

Πέρασε ένας χρόνος περίπου, πού είναι το σύντοµο; Μήπως! Δε χρειάζεται. Τι να πείτε…! Το ξεχάσατε ή πάθατε αµνησία;

Στους αφιερωµένους ανθρώπους, µε φόβο Θεού, τελωνική ταπείνωση και ιεραποστολική προσφορά, υπάρχει µε διάφανη ειλικρίνεια για τον εξαγιασµό του κάθε ανθρώπου! Η σχεδιασµένη προσπάθειά σας συκοφάντησης δε βρήκαν ευήκουα ώτα στις καρδιές, αλλά και στη συνείδηση του λαού του Θεού.

Η αυτοπροβολή των “ιξευτών”^[1] διακριβώθηκαν µε απρόσµενη έκπληξη. Τα εγωιστικά σας υπέρµετρα σχέδια είχανε ως στόχο, για να εισπράξουν θεολογική αναγνώριση. Προδόθηκαν όµως από τη λυµφαντική σας “Ορθοδοξότητα”, τη διάστροφη συκοφαντική επιχείρηση. Με την ανορθόδοξη πολεµική ενάντια σε αφιερωµένους ανθρώπους ψυχή και σώµατι στη διακονία της ζώσης Εκκλησίας  µπλοκαρίστηκαν µπροστά στο αδιαπέραστο τείχος της καθολικής περιφρόνησης.

ΥΜΝΗΤΕΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

Δεν είχα πρόθεση να ιστορήσω γεγονότα που µε συντάρασσαν επί µια 60ετία. Τα είχα όµως αποθηκευµένα και ασφαλισµένα στην αρχειοθήκη, ώστε φεύγοντας από τη ζωή οι ιστορικοί του µέλλοντος, ας τα αναλάβουν, ας τα µελετήσουν µε την ελπίδα ότι θα χαράξουν τα ιστορικά γεγονότα µε ακρίβεια και εντιµότητα. 

Όµως! Ακούγοντας και διαβάζοντας κείµενά σας είδα ότι διαµαρτύρεστε για δήθεν  κατάντηµα της σήµερον Εκκλησιαστικής ηγεσίας και σεις και κάποιοι άλλοι, απ’ αυτούς δηλαδή που µπήκατε µπροστά, τους στηρίξατε, τους καθιερώσατε και τώρα φωνάζετε ότι δήθεν είστε “αγανακτισµένοι” (!).

Αυτήν τη “χριστιανική” υποκρισία δεν άντεξα, να την ακούω και να τη βλέπω από ανθρώπους που έσπειραν τριβόλια και έρχονται διαµαρτυρόµενοι τώρα και ζητούν το λόγο από πάνω, γιατί τρύπησαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους.     ΕΛΕΟΣ κύριε!

Θα ξεκινήσω µε τη µικρή και συνοπτική αυτή αναδροµή από τον τελευταίο χρόνο της δικτατορικής Ποµπηίας παρουσιάζοντας την ιστορική µήτρα, πως δηλαδή προσχεδιάστηκε το σηµερινό “τέρας”.

Στα τέλη του 1973 είχε αλλάξει στο 80%, όλη η δοµή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Εκτός των έργων, τέτοιος οργασµός που έγινε µέσα στα πέντε χρόνια, δεν είχε γίνει ούτε στα διακόσια χρόνια που πέρασν. Εκεί, που άλλαξαν τα πάντα, ήταν ο πνευµατικός τοµέας που τον κατηύθυνε η προφητική προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ Κοτσώνη.

Έφερε στον αυλώνα της Εκκλησίας  εκκλησιαστικούς ηγέτες µε φόβο Θεού, εξαγνισµένες και εξαϋλωµένες πατερικές προσωπικότητες. Επίσκοποι που έφεραν στο χώρο της Λατρείας την Αποστολική Παράδοση, σκυταλοδρόµοι του Πνεύµατος της Πεντηκοστής. Αχθοφόροι της αλήθειας και της αγιότητος. Στύλοι ακλόνητοι στις αιρέσεις. Λέοντες απέναντι στους οικουµενιστές και µασώνους. Βρέθηκαν όµως απέναντι σε µια παραταγµένη τετραµελή οµάδα Θεο-λόγων και µάλιστα πανεπιστηµιακών που είχε προγραµµατίσει, µελετήσει και σκηνοθετήσει τη βαρβαρότητα.

Το καθεστώς της δικτατορίας του 1973 έδωσε στον επικεφαλή υπουργό Παιδείας Χρήστου και τους τρεις της οµάδας του πλήρη ελευθερία κινήσεων και πράξεων αυθαιρεσίας.

Λυπάµαι που µετά από πενήντα χρόνια καταθέτω αυτά που παρακολουθούσα και βρίσκονται ζωγραφισµένα ως µια θλιβερή εµπειρία µου. Γεγονότα που είναι στη µνήµη, ωσάν να έγιναν µόλις   χθες, καταστάσεις που αν δεν τις είχα βιώσει, θα τις φανταζόµουν ως µυθιστόρηµα εξωγήινης φαντασίας. Είναι στίγµατα και πράξεις καταλυτικές που θα παραµείνουν κηλίδες στο Εκκλησιαστικό σώµα και µοτίβο κυρίαρχο, αφού µετέτρεψε τη δοξολογία σε θρήνο.

Το έγκληµα του Χρήστου και της οµάδας του (Ζήση, Αγγελόπουλου, Παρασκευαΐδη…) δεν υπάρχει όµοιο στην Εκκλησιαστική Ιστορία, γιατί ήταν ένα δείγµα κακότητος και αυθαιρεσίας, καταπάτηση ακόµα και των πιο στοιχειωδών αρχών του δικαίου.

Της ψυχης τα ομματα πεπηρωμενος

(πηροω-πηρω), Σοι Χριστε προσερχομαι.

ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

 

Ἡ µαζική µετανάστευση εἶναι ἕνα φαινόµενο τοῦ ὁποίου τά αἴτια ἐξακολουθοῦν νά κρύβονται ἔξυπνα ἀπό τό σύστηµα, καί ἡ πολυπολιτισµική προπαγάνδα προσπαθεῖ ψευδῶς νά τήν παρουσιάσει ὡς ἀναπόφευκτη.

Μέ αὐτό τό ἄρθρο σκοπεύουµε νά ἀποδείξουµε µιά γιά πάντα, ὅτι δέν εἶναι ἕνα αὐθόρµητο φαινόµενο. Αὐτό πού θέλουν νά ἐµφανίσουν ὡς ἕνα «ἀναπόφευκτο ἀποτέλεσµα τῆς ἱστορίας», εἶναι στήν πραγµατικότητα ἕνα σχέδιο µελετηµένο γύρω ἀπό ἕνα τραπέζι καί προετοιµασµένο ἐδῶ καί δεκαετίες, γιά νά καταστρέψει ἐντελῶς τό πρόσωπο τῆς Γηραίας Ἠπείρου.

• Ἡ Πανευρώπη.

Λίγοι ἄνθρωποι γνωρίζουν ὅτι ἕνας ἀπό τούς βασικούς ἐµπνευστές τῆς διαδικασίας τῆς εὐρωπαϊκῆς ὁλοκλήρωσης ἦταν ἐπίσης ὁ ἄνθρωπος πού σχεδίασε τήν προγραµµατισµένη γενοκτονία τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης.

Πρόκειται γιά ἕνα σκοτεινό πρόσωπο,τοῦ ὁποίου οἱ µάζες ἀγνοοῦν τήν ὕπαρξη, ἀλλά οἱ ἰσχυροί τόν θεωροῦν ὡς τόν ἱδρυτή τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Τό ὄνοµά του εἶναι Richard Cou­denhoveKalergi (1894 - 1972). Ὁ πατέρας του ἦταν ὁ Αὐστριακός διπλωµάτης Heinrich von CoudenhoveKalergi (µέ κάποιες ρίζες ἀπό τή βυζαντινή οἰκογένεια τῶν Καλλέργηδων) καί ἡ µητέρα του ἡ Γιαπωνέζα Mitsuko Aoyama. Ὁ Kalergi λοιπόν, ἔχοντας στενές ἐπαφές µέ ὅλη τήν εὐρωπαϊκή ἀριστοκρατία καί τούς Εὐρωπαίους πολιτικούς, ἐξ αἰτίας τῶν διασυνδέσεων τοῦ ἀριστοκράτηδιπλωµάτη πατέρα του, κινούµενος στά παρασκήνια, µακριά ἀπό τά φῶτα τῆς δηµοσιότητας, κατάφερε νά προσελκύσει στά σχέδιά του τούς πιό σηµαντικούς ἀρχηγούς κρατῶν, κάνοντάς τους ὑποστηρικτές καί συνεργάτες του στό «ἔργο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποίησης».

Τό 1922 ἵδρυσε τό κίνηµα «Πανευρώπη» στή Βιέννη, πού στόχευε στή δηµιουργία µιᾶς Νέας Παγκόσµιας Τάξης, βασισµένης σέ µιά ὁµοσπονδία τῶν ἐθνῶν ὑπό τήν ἡγεσία τῶν Ἡνωµένων Πολιτειῶν.Ἡ Εὐρωπαϊκή ἑνοποίηση θά ἀποτελοῦσε τό πρῶτο βῆµα γιά τήν δηµιουργία µιᾶς παγκόσµιας κυβέρνησης. Μεταξύ τῶν πρώτων ὀπαδῶν του συγκαταλέγονται οἱ Τσέχοι πολιτικοί Tomáš Masa­ryk καί Edvard Beneš καθώς καί ὁ τραπεζίτης Max Warburg, ὁ ὁποῖος διέθεσε τά πρῶτα 60.000 µάρκα. Ὁ Αὐστριακός καγκελάριος Ignaz Seipel καί ὁ ἑπόµενος πρόεδρος τῆς Αὐστρίας Karl Renner ἀνέλαβαν στή συνέχεια ὑπεύθυνοι γιά τήν καθοδήγηση τοῦ κινήµατος τῆς «Πανευρώπης». Ἀργότερα θά προσφέρουν τή βοήθειά τους Γάλλοι πολιτικοί, ὅπως ὁ Léon Bloom,ὁ Aristide Briand, ὁ Ἰταλός πολιτικός Alcide De Gasperi καί ἄλλοι.

• Ἡ πεµπτουσία τοῦ σχεδίου Kalergi. 

Στό βιβλίο του «Praktischer Idealismus» (Πρακτικός Ἰδεαλισµός) ὁ Kalergi δηλώνει ὅτι οἱ κάτοικοι τῶν µελλοντικῶν «Ἡνωµένων Πολιτειῶν τῆς Εὐρώπης» δέν θά εἶναι οἱ παλαιοί λαοί τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου, ἀλλά ἕνα εἶδος ὑπανθρώπων πού θά προέρχονται ἀπό ἐπιµιξία. Δηλώνει ξεκάθαρα ὅτι θά πρέπει οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης νά διασταυρωθοῦν µέ ἀσιατικές καί ἔγχρωµες φυλές, ἔτσι ὥστε νά δηµιουργηθεῖ ἕνα πολυεθνικό κοπάδι χωρίς ποιότητα καί εὔκολα ἐλεγχόµενο ἀπό τήν ἄρχουσα τάξη.

Ὁ Kalergi διακηρύσσει τήν κατάργηση τοῦ δικαιώµατος τῆς αὐτοδιάθεσης τῶν λαῶν καί, στή συνέχεια, τήν ἐξάλειψη τῶν ἐθνῶν µέσῳ τῶν ἐθνοτικῶν αὐτονοµιστικῶν κινηµάτων ἤ τή µαζική µετανάστευση.Προκειµένου ἡ Εὐρώπη νά εἶναι ἐλεγχόµενη ἀπό µία ἐλίτ, θέλει νά µετατρέ­ψει τούς ὁµοιογενεῖς λαούς σέ µία µικτή φυλή µαύρων, λευκῶν, καί ᾽Ασιατῶν. Ποιά ὅµως εἶναι αὐτή ἡ ἐλίτ; Ὁ Kalergi εἶναι ἰδιαίτερα διαφωτιστικός ἐπ᾽ αὐτοῦ: «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ µέλλοντος θά εἶναι µικτῆς φυλετικῆς καταγωγῆς. Οἱ φυλές καί οἱ τάξεις τοῦ σήµερα θά ἐξαφανισθοῦν σταδιακά λόγῳ τῆς ἐξάλειψης τοῦ χώρου, τοῦ χρόνου καί τῆς προκατάληψης. Ἡ εὐρωασιατική νεγροειδής φυλή τοῦ µέλλοντος, ὅµοια στήν ἐµφάνισή της µέ τούς ἀρχαίους Αἰγυπτίους, θά ἀντικαταστήσει τή διαφορετικότητα τῶν λαῶν καί τή διαφορετικότητα τῶν ἀτόµων».

Ἄν καί κανένα σχολικό βιβλίο δέ µιλᾶ γιά τόν Kalergi, οἱ ἰδέες του εἶναι οἱ κατευθυντήριες ἀρχές τῆς σηµερινῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἡ πεποίθηση ὅτι οἱ λαοί τῆς Εὐρώπης θά πρέπει νά ἀναµιχθοῦν µέ Ἀφρικανούς καί Ἀσιάτες, γιά νά καταστραφεῖ ἡ ταυτότητα καί νά δηµιουργηθεῖ µιά ἑνιαία φυλή µιγάδων, εἶναι ἡ βάση ὅλων τῶν κοινοτικῶν πολιτικῶν πού στοχεύουν στήν ἔνταξη καί τήν προστασία τῶν µειονοτήτων. Αὐτό δέν γίνεται γιά ἀνθρωπιστικούς λόγους, ἀλλά ἐξ αἰτίας ὁδηγιῶν πού ἔχουν ἐκδοθεῖ µέ ἀδίστακτη ἀποφασιστικότητα, γιά νά ἐπιτευχθεῖ ἡ µεγαλύτερη γενοκτονία στήν ἱστορία.

Πρός τιµήν του ἱδρύθηκε τό εὐρωπαϊκό βραβεῖο CoudenhoveKalergi, µέ τό ὁποῖο βραβεύονται κάθε δύο χρόνια οἱ Εὐρωπαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διαπρέψει στήν προώθηση τοῦ ἐγκληµατικοῦ σχεδίου του. Μεταξύ αὐτῶν πού βραβεύτηκαν εἶναι ἡ Angela Merkel καί ὁ Herman Van Rompuy.*

Ἐν ὀλίγοις, οἱ θέσεις τοῦ σχεδίου Kalergi ἦταν καί ἐξακολουθοῦν νά εἶναι ἡ βάση τῶν ἐπισήµων πολιτικῶν τῶν κυβερνήσεων πού ἀποσκοποῦν στή γενοκτονία τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης, µέσῳ τῆς µαζικῆς µετανάστευσης. Ὁ G. Brock Chisholm, πρώην διευθυντής τοῦ Παγκοσµίου Ὀργανισµοῦ Ὑγείας (WHO), ἀποδεικνύει ὅτι ἔχει µάθει καλά τό µάθηµα τοῦ Kalergi, ὅταν λέει: «Αὐτό, πού σέ ὅλους τούς τόπους οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά κάνουν, εἶναι νά ἐφαρµόσουν τόν περιορισµό τῶν γεννήσεων καί νά τελοῦν µικτούς γάµους (µεταξύ διαφορετικῶν φυλῶν), καί αὐτό µέ σκοπό νά δηµιουργηθεῖ µιά ἑνιαία φυλή σέ ἕνα κόσµο πού θά κατευθύνεται ἀπό µιά κεντρική ἀρχή».

• Συµπεράσµατα

Ἄν κοιτάξουµε γύρω µας, τό σχέδιο τοῦ Kalergi φαίνεται νά ὑλοποιεῖται πλήρως. Εἴµαστε ἀντιµέτωποι µέ µία πραγµατική τριτοκοσµοποίηση τῆς Εὐρώπης. Ἡ µάστιγα τῆς ἐπιµιξίας παράγει κάθε χρόνο χιλιάδες νέα ἄτοµα µιγάδες: «Τά παιδιά τοῦ Kalergi». Ὑπό τή διπλή πίεση τῆς παραπληροφόρησης καί τήν ἀνθρωπιστική ἀποβλάκωση, πού καλλιεργεῖται ἀπό τά µέσα µαζικῆς πληροφόρησης, διδάσκεται στούς Εὐρωπαίους νά ἀπαρνηθοῦν τήν καταγωγή τους, νά ἀπαρνηθοῦν τήν ἐθνική τους ταυτότητα.

 Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ

αγιου Νικολαου Βελιμιροβιτς

Ο Χριστός λέει: Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού

Παναγία, Πανάμωμη, Άσπιλη! Οι πρόγονοί μας στο όνομα της Θεοτόκου έκαναν τις πιο μεγάλες ευεργεσίες. Έλεγε ο Κύριος: Μακάριοι όσοι έχουν καθαρή καρδιά, γιατί αυτοί θα δουν το πρόσωπο του Θεού.

Η Θεοτόκος καλείται Παναγία, Άμεμπτη, Αμόλυντη, όχι μόνον επειδή είδε τον Κύριο, αλλά και επειδή τον κυοφόρησε, για αυτό το λόγο ονομάζεται Αγνή, Αμόλυντη, Άμωμη.

Ένα σημαντικό κεφάλαιο του ευρωπαϊκού πολιτισμού μιλά για την επιμέλεια στην καθαριότητα. Αλλά η φροντίδα για την καθαριότητα κατέληξε σε μανία για την καθαριότητα. Δυστυχώς, η σύγχρονη Ευρώπη δεν αντιλαμβάνεται κάποια άλλη βαθειά, μυστική και πιο σημαντική καθαρότητα, ενδιαφέρεται μόνο για την εξωτερική καθαριότητα.

Κατά σύμπτωση, η φροντίδα της καθαριότητας ήταν πολύ σημαντική και στους Εβραίους πριν από δύο χιλιάδες χρόνια.

Οι Φαρισαίοι επιμελούνταν την καθαριότητά τους όχι λιγότερο από τους σύγχρονους ευρωπαίους. Στο Ευαγγέλιο γράφει πως οι Φαρισαίοι προσπαθούσαν, όπως οι σύγχρονοι χειρουργοί, ώστε να είναι το ποτήρι και το πιάτου τους πεντακάθαρο. Επέπληξαν αυστηρά τους μαθητές του Χριστού, γιατί έτρωγαν ψωμί με άπλυτα χέρια.

Οι Φαρισαίοι και όλοι οι Ιουδαίοι δεν τρώνε, αν δεν πλύνουν πρώτα τα χέρια τους, τηρώντας έτσι την παράδοση των προγόνων τους. Επίσης, όταν επιστρέφουν από την αγορά, δεν τρώνε αν δεν κάνουν πρώτα καθαρμούς. Και πολλά άλλα τηρούν κατά την παράδοση, όπως τον καθαρμό των ποτηριών και των σκευών, των χάλκινων αντικειμένων και των κρεβατιών (Μρ. 7, 3-4).

Πραγματικά, οι σύγχρονοι άνθρωποι και οι πρόγονοι των συγχρόνων Ευρωπαίων γνωρίζουν μόνο ένα είδος δυσωδίας, της σωματικής.

Βουίζουν τα αυτιά μας καθημερινά από τις φωνές των Ευρωπαίων:

Νερό, νερό, νερό! Καθαριότητα, καθαριότητα, καθαριότητα!

Απόψεις και σχόλια για το Διεθνές θεολογικό συμπόσιο προς Τιμή του Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου.

 

 

Εισαγωγικά

Η διοργάνωση του Διεθνούς Θεολογικού Συμποσίου «Μνήμη και Τιμή Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου: Μάρτυς της δόξης του Θεού και οδηγός εν Πνεύματι» (8–10 Μαΐου 2026), με επίκεντρο το πολυτελές ξενοδοχείο Wyndham Grand στην Αθήνα, εγείρει σοβαρά θεολογικά και εκκλησιολογικά ερωτήματα.

Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης αναγνωρίζεται ως μια εμβληματική μοναστική μορφή του 20ού αιώνα, η οποία σφράγισε ανεξίτηλα την αναζωογόνηση του σύγχρονου ορθόδοξου μοναχισμού. Η προσωπικότητά του ήταν ένας σπάνιος συνδυασμός βαθιάς ασκητικότητας, πνευματικής αρχοντιάς και απόλυτης αφοσίωσης στη λατρευτική ζωή, στοιχεία που τον καθιέρωσαν ως έναν χαρισματικό ηγούμενο και πνευματικό πατέρα.

Υπάρχουν βαθιές αντιφάσεις ανάμεσα στο ησυχαστικό ήθος που πρέσβευε ο μακαριστός Γέρων και στη σύγχρονη τάση θεσμοποίησης, ακαδημαϊκοποίησης και πρόωρης υποβόσκουσας προσπάθειας«αγιοποίησης»  της χαρισματικής αυτής  μορφής  της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ: https://www.romfea.gr/makkabaioi/76611-oi-ergasies-tou-diethnoys-theologikoy-symposiou-gia-ton-geronta-aimiliano

 

Απόψεις και σχόλια

Α.  Είναι παράδοξο να τιμάται ένας άνθρωπος που αγάπησε την αφάνεια και την ησυχία της ερήμου σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο πέντε αστέρων στην καρδιά της Αθήνας. Ο Γέροντας ζούσε μες στη σιωπή, ενώ το συνέδριο στηρίχτηκε στον θόρυβο των ΜΜΕ και τη ζωντανή μετάδοση.

Β.  Υπάρχει ο κίνδυνος η διδασκαλία του Γέροντα να γίνει απλώς ένα ακαδημαϊκό αντικείμενο. Η ορθόδοξη πίστη είναι εμπειρία και προσευχή, όχι θεωρητικές ομιλίες των 20 λεπτών. Όταν η ασκητική ζωή μπαίνει σε πρόγραμμα συνεδρίου, χάνει την αληθινή της δύναμη.

Γ.  Ένα από τα πλέον προβληματικά στοιχεία τέτοιων διοργανώσεων είναι η έμμεση, αλλά σαφής, προσπάθεια επιβολής μίας de facto αγιοποίησης του Γέροντα  πριν αποφανθεί η συνείδηση της Εκκλησίας και τα αρμόδια συνοδικά όργανα. Ο τίτλος του συνεδρίου «Μάρτυς της δόξης του Θεού», καθώς και η τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου, ο οποίος κήρυξε την έναρξη χαρακτηρίζοντας τον Γέροντα «Μάρτυρα της δόξης του Θεού και οδηγό εν Πνεύματι», χρησιμοποιούν ορολογία που παραδοσιακά αποδίδεται σε αναγνωρισμένους αγίους.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαθέτει μία σοφή βραδύτητα στην αναγνώριση της αγιότητας.

 Η παρέλευση μόλις επτά ετών από την κοίμηση του Γέροντα (9 Μαΐου 2019 — και το συμπόσιο πραγματοποιείται ακριβώς την επέτειο, 8–10 Μαΐου 2026) είναι ελάχιστος χρόνος για την ασφαλή αποτίμηση του έργου και της επιρροής του. Η βεβιασμένη προβολή μέσω μεγαλοπρεπών συμποσίων δημιουργεί την εντύπωση μίας οργανωμένης εκστρατείας προώθησης, η οποία δεν συνάδει με το ορθόδοξο ήθος. Η αγιότητα αναβλύζει φυσικά από το πλήρωμα της Εκκλησίας και δεν επιβάλλεται «άνωθεν» μέσω συνεδρίων και δημοσίων σχέσεων.

Η ορθόδοξη πράξη γνωρίζει παραδείγματα αγίων που αναγνωρίστηκαν αιώνες μετά την κοίμησή τους, ακριβώς επειδή η Εκκλησία σέβεται το μυστήριο και δεν το εργαλειοποιεί. Η βιασύνη στην «αγιοποίηση» δεν είναι ευσέβεια — είναι ανυπομονησία που υποκρύπτει κοσμικά κίνητρα.

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ σε Παπική

O KAΤΗΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΑΚΙΣΤΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ.

Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ σε Παπική 

"Λειτουργία" για την επέτειο εκλογής του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄

……αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα……

Ο π. Βαρθολομαίος, το απόγευμα του Σαββάτου, 9 Μαΐου 2026, μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, μετέβη στον ΡΚαθολικό Ναό του Αγίου Πνεύματος στο Harbiye, όπου παρέστη στη  Λειτουργία που τελέστηκε για την πρώτη επέτειο από την εκλογή της Α.Α. του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄, κατά την οποία μίλησε επικαίρως στην αγγλική, κατόπιν παρακλήσεως του Νουντσίου του Βατικανού στην Τουρκία Σεβασμιωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Marek Solczynski.

Με τον Παναγιώτατο παρακολούθησαν την Λειτουργία και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, Κρήνης κ. Κύριλλος, και Προύσης κ. Ιωακείμ, καθώς και ο Ιερολ. Πατριαρχικός Διάκονος κ. Φώτιος Πουλόπουλος.

Ο π. Βαρθολομαίος, κατά την ομιλία του, υπογράμμισε τη σημασία της ενότητας των Χριστιανών, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εκλογή του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄.

Αναφέρθηκε στην πορεία προσεγγίσεως μεταξύ των Εκκλησιών Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως, χαρακτηρίζοντάς την ως «αμετάκλητη οδό», η οποία εγκαινιάσθηκε το 1964 με τη συνάντηση του Πάπα Παύλου ΣΤ΄ και του Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα. Όπως τόνισε, «τα πολλά ορόσημα που έθεσαν οι προκάτοχοί μας στην πορεία της αγάπης και της αλήθειας διαμόρφωσαν μία ζώσα συνείδηση κοινής κλήσεως και κοινού πεπρωμένου».

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πρόσφατη αποστολική επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στην Τουρκία, η οποία συνέπεσε με τη συμπλήρωση 1700 ετών από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας και με τη Θρονική Εορτή του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Υπογράμμισε ότι η κοινή αυτή παρουσία «δεν αποτελεί απλώς μία πράξη ιστορικής ευλαβείας, αλλά μία βαθιά θεολογική διακήρυξη ότι το Σύμβολο της Νικαίας παραμένει ζωντανός δεσμός κοινωνίας».

Παράλληλα, επεσήμανε ότι η επιδίωξη της χριστιανικής ενότητας δεν περιορίζεται στο εσωτερικό της Εκκλησίας, αλλά συνδέεται άμεσα με την ειρήνη στον κόσμο. «Η ενότητα δεν είναι μόνο μία εκκλησιαστική ελπίδα, αλλά μία οδός προς τη μεταμόρφωση του κόσμου», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «η ειρήνη δεν είναι απλώς η απουσία συγκρούσεων, αλλά καρπός κοινωνίας, δικαιοσύνης και της χάριτος του Θεού».

Επανέλαβε επίσης την κοινή έκκληση υπέρ της ειρήνης, επισημαίνοντας ότι «σε πολλές περιοχές του κόσμου οι συγκρούσεις και η βία συνεχίζουν να καταστρέφουν τις ζωές τόσων ανθρώπων», ενώ κάλεσε πολιτικούς ηγέτες και καλοπροαίρετους ανθρώπους να εργασθούν «ώστε να τερματισθεί αμέσως η τραγωδία του πολέμου».

Κλείνοντας, εξέφρασε τις αδελφικές ευχές του προς τον Πάπα Λέοντα ΙΔ΄, υπογραμμίζοντας ότι «η φωνή του έχει καταστεί για πολλούς μία ηθική πυξίδα μέσα σε έναν κατακερματισμένο κόσμο», και ευχήθηκε ο Αναστάσιμος φωτισμός να συνεχίσει να καθοδηγεί τη διακονία του «ως σημείο ελπίδος για ολόκληρη την ανθρωπότητα».