Μονή Εικοσιφοινίσσης: Νέες «Πρέσπες» – Πουλήσαν την Ορθοδοξία για 48 «αργύρια»

Ελευθέριος Ανδρώνης

Το ένα μετά το άλλο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραδίνει όλα τα πνευματικά προπύργια του Ελληνισμού σε αλλοεθνή αρπακτικά. Αφού αδιαφόρησαν για τη βεβήλωση της Αγιάς Σοφιάς και της Μονής της Χώρας, τα οποία ο Ερντογάν μετέτρεψε σε τζαμιά. Αφού παράτησαν τα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων στη μοίρα τους, εν μέσω πολεμικών συγκρούσεων και καταστροφών. Αφού έβαλαν πλάτη στο ξεπούλημα της Αγίας Αικατερίνης του Σινά με προωθούμενη αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Τώρα ήρθε και η σειρά της ιστορικής Μονής Εικοσιφοινίσσης της Δράμας να συμβιβαστεί (εξαναγκαστικά) με την αρπαγή των κειμηλίων της το 1917, από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες.

Η υπουργός εκποίησης Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, υπέγραψε «μνημόνιο κατανόησης» με τον Βούλγαρο ομόλογό της, Evtim Miloshev, για την επιστροφή της κάρας και των οστών του Τσάρου Σαμουήλ στη Βουλγαρία. Με αντάλλαγμα τον επαναπατρισμό μόλις 48 κλεμμένων εκκλησιαστικών κειμηλίων στην χώρα μας, από τα χιλιάδες που οι Βούλγαροι λήστεψαν από τη Βόρεια Ελλάδα, λεηλατώντας μοναστήρια και κατασφάζοντας χιλιάδες Έλληνες. Με λίγα λόγια, έχουμε μια ακατανόητη συμφωνία που αφορά αδιανόητα ιστορικά εγκλήματα, ξεπλυμένα σε ένα έγγραφο «κατανόησης».

Είναι προφανές ότι η ζυγαριά αυτής της ανταλλαγής γέρνει μονόπατα προς το μέρος της Βουλγαρίας. Τους επιστρέφουμε τα οστά ενός εθνικού τους ήρωα, ιστορικού συμβόλου της έχθρας κατά του Βυζαντίου, ενώ επιπλέον ο Τσάρος Σαμουήλ αποτελεί «ιερό» σκήνωμα που εμπνέει κάθε λογής αλυτρωτικού Βουλγαρισμού, κάθε λογής εθνικιστική ονείρωξη. Οστά που ούτε τα έκλεψαν, ούτε τα ατίμασαν οι Έλληνες, αλλά βρέθηκαν σε ελληνική επικράτεια (στη Βασιλική του Αγίου Αχίλλειου, το 1965) και δικαιωματικά μας ανήκαν.

 

π. Γεώργιος Καψάνης: Η Ουνία ως μέθοδος του παποκεντρικού οικουμενισμου.

• 
  
  

“Τὸ Βατικανὸ ἀναδεικνύει τὸν Θεολογικὸ Διάλογο μέσον παραπλανήσεως τοῦ Ὀρθοδόξου πληρώματος καὶ ἀλλοιώσεως τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ τοῦ φρονήματος”

---

Προσφάτως ὁ Πάπας διώρισε ἐπίσκοπο καὶ ἀποστολικὸ Ἔξαρχο γιὰ τοὺς ἓν Ἀθήναις ἐλαχίστους Οὐνίτας τὸν χειροτονηθέντα εἰς ἐπίσκοπον Καρκαβίας τὴν 24η Μαΐου 2008 οὐνίτη κληρικὸ κ. Δημήτριο Σαλάχα, καθηγητὴ στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνατολικῶν Σπουδῶν τῆς Ρώμης καὶ μέλος τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸν Διάλογο Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν.

Γιὰ τὴν οὐνιτικὴ κοινότητα τῶν Ἀθηνῶν τὸ γεγονὸς ὑπῆρξε βαρυσήμαντο, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωση τῆς κοινότητος στὴν ἰστοσελίδα της καὶ κυρίως ἀπὸ τὸν χειροτονητήριο λόγο τοῦ κ. Σαλάχα (Ἑλληνικὴ Καθολικὴ Ἐξαρχία). Γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους ὅμως τὸ ἴδιο αὐτὸ γεγονὸς ὑπῆρξε λυπηρὸ καὶ προκλητικό, καθὼς ἔφερε πάλι στὴν ἐπικαιρότητα τὸ πρόβλημα τῆς Οὐνίας, ἀπεκάλυψε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὶς διαθέσεις τοῦ Βατικανοῦ ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ φανέρωσε πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ προοπτικὴ τῶν λεγομένων Θεολογικῶν Διαλόγων. Οἱ κατωτέρω διαπιστώσεις εἶναι ἀρκούντως πειστικὲς περὶ τούτου.

α) Ἡ ἐκκλησιολογία τῶν οὐνιτικῶν κοινοτήτων

Ἡ ἐκκλησιολογία τῶν οὐνιτικῶν κοινοτήτων συνεχίζει νὰ εἶναι ἴδια μὲ ἐκείνη τὴν ἐκκλησιολογία, στὴν ὁποία θεμελιώθηκε ἡ Οὐνία τὸν 16ον αἰώνα. Τὸ βεβαιώνουν οἱ σχετικὲς ἀναφορὲς τοῦ ἐπισκόπου Δημητρίου Σαλάχα κατὰ τὸν χειροτονητήριο λόγο του.

Λέγει κατ᾿ ἀρχήν: «Ἡ κοινότητά μας ἀποτελεῖ μικρὸ τμῆμα τῶν κατ᾿ Ἀνατολὰς Καθολικῶν Ἐκκλησιῶν». Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀληθινό. Ὅλες οἱ οὐνιτικὲς κοινότητες προέρχονται ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ἔγιναν «Καθολικές», ἐπειδὴ ἀποδέχθηκαν τὸ παπικὸ Πρωτεῖον καὶ τὰ παπικὰ δόγματα. Αὐτοχαρακτηρίζονται ὡς «αἱ κατ᾿ Ἀνατολὰς Καθολικαὶ
Ἐκκλησίαι», ἐπειδὴ πιστεύουν ὅτι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Πάπα τὶς ἔχει καταστήσει «καθολικές», πλήρεις ἐκκλησίες, ἐξασφαλίζοντάς τους τὴν «καθολικότητα», ἐνῷ οἱ ὑπόλοιπες κατ᾿ ἀνατολὰς ἐκκλησίες ποὺ δὲν ἔχουν κοινωνία μὲ τὸν Πάπα (οἱ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ οἱ ἀντιχαλκηδόνιες μονοφυσιτικὲς καὶ νεστοριανικὲς ἐκκλησίες ποὺ δὲν προσχώρησαν στὴν Οὐνία), δὲν εἶναι «Καθολικὲς» ἢ ὅπως τὶς χαρακτήρισε ἡ Β´ Βατικανὴ Σύνοδος εἶναι «ἐπὶ μέρους ἢ τοπικὲς Ἐκκλησίες, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὴν πρώτη θέση κατέχουν οἱ Πατριαρχικὲς Ἐκκλησίες» (Διάταγμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ, 14).

Συνεχίζεται ὁ χειροτονητήριος λόγος μὲ τὴν διαβεβαίωσι: «ἑνωτικὸ εἶναι τὸ ὅραμά μας καὶ ὄχι ῾οὐνιτικό᾿. Ἡ Β´ Βατικανὴ Σύνοδος μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι οἱ ἰσχύουσες κανονικὲς δομὲς λειτουργίας τῶν κατ᾿ Ἀνατολὰς Καθολικῶν Ἐκκλησιῶν θεσπίσθηκαν ῾ἄχρι καιροῦ᾿, δηλαδὴ μέχρις ὅτου οἱ ῾Ἐκκλησίες Καθολικὴ καὶ Ὀρθόδοξη ἀποκαταστήσουν τὴν πλήρη κοινωνία τους (Διάταγμα γιὰ τὶς Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες, ἀριθ. 30) κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ἀρχαίας ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῆς πρώτης χιλιετίας». Καὶ ἐμεῖς διερωτώμεθα: τί διαφέρει τὸ ῾ἑνωτικὸ᾿ ἀπὸ τὸ ῾οὐνιτικὸ᾿ ὅραμα; Μήπως τὸ οὐνιτικὸ δὲν ἦταν ἀνέκαθεν ἀπὸ ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως ἑνωτικὸ (ψευδενωτικό), δὲν στόχευε δηλαδὴ στὴν ἐπίτευξι ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας, ὑπὸ τὴν προϋπόθεσι ὅμως τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς παπικῆς αὐθεντίας καὶ τῶν παπικῶν δογμάτων, τὰ ὁποῖα θεσπίσθηκαν στὶς παπικὲς συνόδους τῆς Λυών, τῆς Φλωρεντίας-Φερράρας, τοῦ Τριδέντου καὶ τῶν λοιπῶν; Μήπως τὸ «ἑνωτικὸ» ὅραμα τῆς Β´ Βατικανῆς καὶ τοῦ παποκεντρικοῦ οἰκουμενισμοῦ προβλέπει κατάργησι τῶν δογμάτων ποὺ θεσπίσθηκαν ἀπὸ δεκατρεῖς «οἰκουμενικὲς» συνόδους τοῦ παπισμοῦ (Περὶ τοῦ ἀντιθέτου βλ. Ἀρχιμ. Γεωργίου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, Ἀνησυχία γιὰ τὴν προετοιμαζομένη ἀπὸ τὸ Βατικανὸ ἕνωσι Ὀρθοδόξων-Ρωμαιοκαθολικῶν, περιοδ. Παρακαταθήκη, τ. 54 (2007)); Καὶ ἐν τέλει πῶς χωρὶς τὴν ἀπόρριψι ὅλων τῶν ἐτεροδιδασκαλιῶν (αἱρέσεων) ὁ ἐπίσημος Θεολογικὸς Διάλογος θὰ ἐπιτύχῃ τὸ ἑνωτικό του ὅραμα χωρὶς νὰ εἶναι «οὐνιτικό», δεδομένου ὅτι μέχρι σήμερα δὲν ἔχει ἐπιτύχει τὴν κατάργησι κανενὸς ἀπὸ αὐτά;

 

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης τιμά ξανά τον μασόνο Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’.

Τι ρολο παιζει ο εικονιζομενος;

Άρθρο της “Ιουστίνης”

Ο κλήρος και ο πιστός λαός καλείται να πάρει θέση: Οικουμενισμός ή Ορθοδοξία;

---

Την Παρασκευή 25 και το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το ΣΤ΄ Επιστημονικό Συμπόσιο «Ορθοδοξία και Οικουμένη», με γενικό θέμα «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ και οι προκλήσεις της εποχής του» [1].

Το Συνέδριο ήταν αφιερωμένο στη συμπλήρωση τριάντα πέντε ετών Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Οι εργασίες της πρώτης ημέρας φιλοξενήθηκαν στο Αμφιθέατρο του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών, ενώ κατά τη δεύτερη ημέρα συνεχίστηκαν στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Συμμετείχαν δεκαεπτά εισηγητές, Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου, πανεπιστημιακοί καθηγητές, ερευνητές και εκπρόσωποι εκκλησιαστικών, επιστημονικών και ιστορικών φορέων. Το πλήρες πρόγραμμα με τους εισηγητές και τους τίτλους των εισηγήσεων μπορεί κανείς να αναγνώσει εδώ.

Τη διοργάνωση ανέλαβαν από κοινού η Ι. Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, η Ι. Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίας Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας, η Ι. Βασιλική Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων, το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, η Ένωσις Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Β.Ε., η Εταιρεία Μελέτης Ίμβρου και Τενέδου, η Ιμβριακή Ένωση Μακεδονίας-Θράκης, η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και η Φιλόπτωχος Αδελφότης Ανδρών Θεσσαλονίκης (Φ.Α.Α.Θ.).

Σχετικά με τη Φ.Α.Α.Θ., η οποία κατά το παρελθόν είχε διοργανώσει συνέδριο για τον μασόνο Πατριάρχη Ιωακείμ Γ’, μπορεί κανείς να αναγνώσει σχετική μελέτη («Κεφ. 3 Οἱ μασονικές δικτυώσεις τῆς «Φιλοπτώχου Ἀδελφότητος Ἀνδρῶν Θεσσαλονίκης» (ΦΑΑΘ)») [2].

Η ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ -- Του αειμνήστου Ιωάννου Κορναράκη, ομ. Καθηγ. Παν. Αθηνών

 

---

Η κρίση ως γεγονός αλήστου μνήμης (Εισαγωγικό απόσπασμα)

«῾Η ἐκκλησιαστικὴ ῾Ιστορία θὰ συντηρεῖ» τὸ γεγονὸς «τῆς δειλίας καὶ ἀφωνίας τῶν ἡγετῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους ἔναντι ὅσον συνέβησαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς παπικῆς αἱρέσεως», «καὶ θὰ τὸ διακηρύττει ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικώτερα γεγονότα τοῦ πνευματικοῦ βίου τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Θὰ τὸ κρίνει ἴσως σημαντικώτερο τῆς ἐμπλοκῆς τοῦ Πατριαρχείου στὴν παπικὴ αἵρεση!»

 

Η «μαύρη νεφέλη» πάνω από το Άγιον Όρος

Ο ΠΑΠΑΣ Βενέδικτος ΙΣΤʹ δὲν ἐκπόρθησε μόνον τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ καὶ τὸ ῞Αγιον ῎Ορος, στὸ πρόσωπο τῆς πνευματικῆς του ἡγεσίας! «Μ᾿ ἕνα σμπάρο, δύο τρυγόνια», λέει ὁ λαός! Τὸ Βατικανὸ συνήθως εὐστοχεῖ στὶς ἐπιδιώξεις του καὶ στοὺς σκοπούς του! Μερικὲς φορές, μάλιστα, κτυπᾶ μὲ... ἐξοστρακισμό. Στὸ Φανάρι, βέβαια, ἐστόχευσε καὶ τὸ πάτησε πανηγυρικῶς. Καὶ ἔσβησε τὸ κάλλος τῆς ᾿Ορθοδοξίας τοῦ οἰκοδεσπότου του! ᾿Αλλά, τὸ σκότος τοῦ Φαναρίου, ὡς μαύρη νεφέλη, ἐκάλυψε καὶ τὴν πνευματικὴ ἡγεσία τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους: τοὺς εἴκοσι ἡγουμένους τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν του! ῾Η τελευταία ᾿Ανακοίνωση (17/30.12.2006) τῆς ἡγεσίας αὐτῆς, ἡ ὁποία ἔδωσε τὸ στίγμα τῆς στάσεώς της ἀπέναντι στὸ τραγικὸ αἱρετικὸ ὀλίσθημα τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, δείχνει δειλία καὶ σύγχυση καί... σκότος! Τὸ τελευταῖο ἐπικριτικὸ στὴν ἐν λόγῳ ἡγουμενικὴ ᾿Ανακοίνωση κείμενο ὀλιγαρίθμων μοναχῶν ἁγιορειτῶν (᾿Ανοικτὴ ᾿Επιστολὴ Βʹ, «᾿Ο.Τ.», ἀριθ. 1682/23.3.2007), ἀποτελεῖ κρυστάλλινο καθρέπτη, χαρισματικῆς διαύγειας, ποὺ ξεχωρίζει τὰ πράγματα καὶ ἀποκαλύπτει τὴν σύγχυση καὶ τὸ σκότος τῆς λογικῆς τῆς δειλίας, ἐφ᾿ ὅσον οἱ εἴκοσι [ὀρθ. δέκα ἐννέα] ἡγούμενοι «ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβω, οὗ οὐκ ἦν φόβος» (Ψαλμ. ιγʹ 5).

 

Η δειλία της ομολογίας και η εκκοσμίκευση του Αγιορείτικου μοναχισμού

Μπροστὰ στὸ ἔγκλημα τῆς αἱρέσεως τῆς πατριαρχικῆς στάσεως, τοὺς ἐκυρίευσε ὁ παράλογος φόβος τῆς ὁμολογίας: τῆς μαρτυρίας τῆς ἁγιορείτικης παρουσίας! Πάντως, μόλις τὸ Φανάρι τῆς ᾿Ορθοδοξίας... ἐσκοτείνιασε ἀπὸ τὴν θριαμβευτικὴ ἐπέλαση τοῦ παπισμοῦ, ἀνέτειλε ἡ ἔμφοβη κρίση τῆς πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους! ῾Η κρίση αὐτή, εἶναι ἀλήθεια, δὲν ἦταν καὶ ἐντελῶς μὴ ἀναμενόμενη, ἐπειδή, ἀπὸ καιρὸ ἤδη, ἡ ἐκκοσμίκευση οἰκιστῶν του ἦταν πλέον φανερὴ στὸν τρόπο τῆς ζωῆς καὶ σκέψεως μοναχῶν, ἀλλὰ καὶ ἡγουμένων. Μάρτυρες τῆς ἐκκοσμικεύσεως αὐτῆς, οἱ πολυπληθεῖς προσκυνητὲς τοῦ ῎Ορους. ῾Οπωσδήποτε, ὅμως, εἶναι εὐρύτερα γνωστὸ ὅτι, πολλοὶ παράγοντες καὶ πολλὰ αἴτια, στὴν πορεία τοῦ χρόνου, ἐπέτρεψαν τὴν ἐξοικείωση πολλῶν μοναστῶν, καὶ ἰδιαίτερα ἡγουμένων, μὲ τὸ κοσμικὸ πνεῦμα.

 

Η μακρά σιωπή του Όρους και το μοναχικό πνεύμα αποστασιοποιημένο από την Εκκλησία

᾿Εξ ἄλλου, ἡ σιωπὴ τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, κατὰ τὸ μακρὺ χρονικὸ διάστημα τῶν αἱρετικῶν ἀνοιγμάτων τοῦ Πατριάρχου καὶ τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου ᾿Αθηνῶν, συνευδόκησε στὸ νὰ διαμορφωθεῖ ἕνα ἁγιορείτικο μοναχικὸ πνεῦμα, ἀποστασιοποιημένο ἀπὸ τὰ ζωτικὰ προβλήματα τῆς ζωῆς τῆς ᾿Εκκλησίας· τὸ ὁποῖο αὐτὸ πνεῦμα ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίμαχο ἡγουμενικὸ κείμενο [στὴν ᾿Ανακοίνωση, 17/30.12.2006]. Οἱ ἡγούμενοι δηλαδὴ δείχνουν, μὲ τὰ γραφόμενά τους, νὰ ἀναπληρώνουν τὸ χρέος τῆς ὁμολογίας καὶ μαρτυρίας τῆς ᾿Ορθοδοξίας τους μὲ τὶς ἀπασχολήσεις τους μὲ τὰ μοναχικά τους καθήκοντα, μὲ τὴν βίωση καὶ ἐμπειρία τῶν πνευματικῶν τους ἐντρυφήσεων στὶς ἀκολουθίες καὶ στὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ἐντρυφοῦν στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες τῶν ὁμολογητῶν πατέρων!

 

Το κείμενο της Ανακοίνωσης των ηγουμένων

Γράφουν:

«Ζοῦμε ὅσο μποροῦμε τὸ μυστήριον τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ τὴν ἀμώμητο ᾿Ορθόδοξο Πίστι, σύμφωνα μὲ ὅσα καθημερινῶς διδασκόμεθα ἀπὸ τὶς ῾Ιερὲς ᾿Ακολουθίες, τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα καὶ τὴν ἐν γένει διδασκαλία τῶν ῾Αγίων Πατέρων, ποὺ εἶναι διατυπωμένη στὰ συγγράμματά τους καὶ στὶς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Περιφρουροῦμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ τὴν δογματική μας συνείδηση, τὴν ὁποία οἰκοδομεῖ ἡ ἐντρύφησις στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες καὶ τὰ κατὰ τῶν ποικιλώνυμων αἱρέσεων κατορθώματα τῶν ἁγίων ῾Ομολογητῶν Πατέρων».

Η κριτική: η αντίφαση ανάμεσα στα λόγια και την πράξη

᾿Εν τούτοις, γιὰ νὰ δημιουργήσει, ἡ ἐντρύφηση στοὺς φιλόθεους ἀγῶνες τῶν ὁμολογητῶν Πατέρων, πόθο ὀρθοδόξου ὁμολογίας, πρέπει καὶ νὰ ἐκφράζεται δυναμικὰ καὶ μαχητικὰ στὶς περιπτώσεις, κατὰ τὶς ὁποῖες ἐπιβάλλεται ἡ ὀρθόδοξη μαρτυρία ὡς ὀρθοτόμηση τοῦ λόγου τῆς ᾿Αληθείας τῆς ᾿Εκκλησίας καὶ ὡς θεοφιλὴς ἀντιμετώπιση τῶν ποικιλώνυμων αἱρέσεων. Δὲν μποροῦμε, δηλαδή, νὰ γράφουμε «᾿Επιθυμοῦμε καὶ ἀγωνιζόμεθα διὰ βίου νὰ φυλάξωμεν τὴν παρακαταθήκη τῶν ῾Αγίων Πατέρων» καί, συγχρόνως, νὰ γυρίζουμε τὴν πλάτη στὴν πατριαρχικὴ προδοσία τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὄντες, μάλιστα, [δῆθεν] κορυφαῖοι ἡγέτες τῆς ᾿Ορθοδοξίας! Πῶς, ἀλήθεια, ἀνέπαυσαν, ὅσα φοβερὰ εἰς βάρος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἔγιναν στὸ Φανάρι, τὴν «περιφρουρουμένη ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ» δογματικὴ συνείδηση τῶν εἴκοσι ἡγουμένων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, καὶ δὲν ἐξανέστη, ἡ συνείδηση αὐτή, δὲν ταράχθηκε, ἀλλὰ θόλωσε καὶ... νύσταξε; Δὲν τὴν συγκλόνισε, τὴν συνείδηση αὐτή, ἡ τόσο πανηγυρικὴ — μέσῳ τῆς κακοποιήσεως καὶ προσβολῆς τῆς Θείας Λειτουργίας— ταπείνωση τῆς ᾿Ορθοδοξίας στὰ πόδια τοῦ αὐταρχικοῦ αἱρετικοῦ παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξ ἄλλου, τιμήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη μὲ τὴν χριστολογικὴ προσωνυμία «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»;