«Δεν είδατε τίποτα ακόμα»: Η οργή, τα οικονομικά και η «συνέπεια» λόγων και έργων του Λαρίσης Ιερώνυμου

 

Τόπε ο άνθρωπος: “Δεν είδατε τίποτα, τίποτα ακόμα”

(ο Λαρίσης Ιερώνυμος)

Ήταν περί το γιόµα  της 28ης Σεπτέµβρη, τρεις βαριά ηλικιωµένοι βγήκαν από τον καφέ της πλατείας του Αϊ-Λιά και είπαν, για να ξεµουδιάσουν, ας κάνουν µερικές βόλτες στον πεζόδροµο µπροστά από την Εκκλησία του Αϊ-Λιά. Εκεί λοιπόν που αµέριµνα σουλατσάριζαν, άξαφνα ακούνε κάτι άναρχες κραυγές, οι τουρτούρες που ήταν εφησυχασµένες στις φυλλωσιές των δένδρων κοντά στο ναό, ξεπετάχθηκαν σαν από τρόµο, άντε λέει κάποιος της παρέας, χάλασε ο ντουνιάς, κάθε µέρα τσακωµούς, καυγάδες, χωρίσµατα, σκοτωµούς µε ανδρόγυνα διαβάζουµε και ακούµε. Πετάχτηκε ο Λάµπρος, µας χάλασαν το DNA µε τα εµβόλια, Μήτσοοο!

Οι κραυγές όλο και δυνάµωναν και άρχισαν να ακούγονται δυνατά κτυπήµατα σαν να κτυπούσε βαριοπούλα πάνω σε πάγκο- τραπέζι… κοντοστάθηκαν, για  να αφουγκραστούν. Τι ήταν αυτό που άκουγαν, τι ουρλιαχτά και τι χτυπήµατα. Και τότε ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος ωσάν νάπεσε ένα πολύ βαρύ ή µεγάλο αντικείµενο. Πάµε-πάµε λένε, κάποιοι σκοτώθηκαν, πρέπει νάπεσε καµιά σερβάντα. Τραβηχτηκαν προς τον καφέ και περίµεναν µε αγωνία, νάρθει “Άµεση δράση’’, µήπως κάποιος γείτονας τους κάλεσε, να βοηθήσουν ή να αποσοβήσουν κάποιο µεγάλο κακό.

Τώρα από κάπως µακριά παρακολουθούσαν την κάθε κίνηση, αφού εντόπισαν το σηµείο του καυγά (το ενδιαφέρον που είναι ένα από τα “κουσούρια” του Έλληνα).

Ώσπου µετά ού πολύ άνοιξε η πόρτα του ναού και άρχισαν να ξεπροβάλουν παπάδες. Φαίνονταν έντροµοι και προσπαθούσαν να αποµακρυνθούν άρον-άρον.

Ο Μήτσος της παρέας είδε τον παπά του χωριού που έρχονταν προς το µέρος τους σαν αλαφιασµένος, έτρεχε, για να αποµακρυνθεί. Τον σταµάτησε! Παπά-Κώτ… του λέει τι έγινε; Τι πάθατε; Γιατί φωνάζατε; Τι τρανταχτός θόρυβος ήταν αυτός; Έπεσε µήπως ο πολυέλαιος, ή κάνα προσκυνητάρι; Τι δυνατός κρότος ήταν αυτός που ακούστηκε;

Όχι – όχι µπάρµπα-Μήτσο, ο δεσπότης ήταν στα άσχηµά του σήµερα, ήταν ωσάν να πήρε κάνα χάπι και όλα και όλοι µας του φταίγαµε, πάθος ο άνθρωπος µε το χρήµα, τον κλέβουµε φώναζε, τάβαλε µε κάνα-δυό, για να τ’ ακούσουµε όλοι οι υπόλοιποι, παρότι µας τα παίρνει όλα, φθάσαµε να µην µπορούµε να έχουµε ψάλτη και ούτε το ρεύµα να πληρώνουµε.

Τι τα κάνει αυτά που µαζεύει, παπα-Κώτ…;

Που ξέρω! Παπάδες που γνωρίζουν τα πράµατα µιλούν ότι έχει µεγάλο χρέος! Που ξέρω τι γίνεται!

Τι χρέος παπά µου, όλα πληρωµένα είναι, παίρνει και 5.000 ευρώ το µήνα!

Αµ! Δεν ξέρω, για να γίνς δεσπότς τη σήµερον ηµέρα, δε γίνεσαι έτς τσάµπα!

Και το δυνατό Μπαµ που ακούστηκε ,τι έγινε; Ο δεσπότς από τα πολλά νεύρα, χτυπούσε το προσκυνητάρι πούχε µπροστά του, του δίνει µία, του δίνει δεύτερη και µε την Τρίτη έγινε κοµµάτια σωριάστηκε ένα χειρόδεµα από ξύλα και κάτι κοµµάτια εµ-ντι-εφ σκαλιστά!.

Τι λες παπά-Κώτ…Μπό-µποοό… ούτε ο Κουταλιανός δεν τα κατάφερνε να σπάσει µε τις τρείς το µαδέρι που τόβαζαν µπροστά του!

Άφτα- άφτα..Μπάρµπα-Μήτσο να φύγω µη βγει ο δεσπότς και µας δει και βρω κάνα µπελά, ας που κινδυνεύουµε και από… “φίλους” µας µατάκηδες!

Γι’ αυτό τούπε ο δεσπότης:  “Δεν είδατε τίποτα – τίποτα ακόµα”.

  Εφ. Αγώνας

 

Απόψεις και σχόλια σε έγγραφο αποτείχισης κληρικού των ΓΟΧ.

 

Μας στάλθηκε ένα κείμενο στο οποίο αναγραφόταν οι λόγοι αποτείχισης ιερέως ΓΟΧ από τη Σύνοδο στην οποία ανήκε και μας ζητήθηκε να γράψουμε τις απόψεις μας για τα γραφόμενα, επειδή επικαλείται ο συγκεκριμένος ιερέας τον 15^ο Κανόνα της ΑΒ Συνόδου και τον ΛΑ Αποστολικό Κανόνα. Οι προβληματισμοί μας όμως, για να προχωρήσουμε στον σχολιασμό ήταν αρκετοί μεταξύ των οποίων και οι εξής:

1. Για να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε αναλυτικά την άποψή μας θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από το θέμα της δημιουργία των Συνόδων ΓΟΧ, γεγονός που είναι αρκετά περίπλοκο και  θέλει πολύ μεγάλη ανάλυση.

2. Δεν επιθυμούμε να εμπλακούμε σε εσωτερικά θέματα Συνόδου ΓΟΧ.

Επειδή όμως ο  συγκεκριμένος ιερέας:

Α. Προέρχεται από το νέο ημερολόγιο και υπηρέτησε την Εκκλησία του Νέου ημερολογίου για αρκετά χρόνια.

Β. Η Εκκλησία του Νέου -ημερολογίου  υπήρξε για την ιερωσύνη του η Μητέρα Εκκλησία.

Γ. Υιοθετεί ένα άνευ προηγουμένου φανατισμό εναντίον των ΝΕΟ- ημερολογιτών.

Δ. Χρησιμοποιεί  τον ΙΕ Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, με τρόπο που διαφωνούμε, αποφασίσαμε να γράψουμε τις απόψεις μας μόνο σε ό,τι αναφέρεται στο έγγραφο της αποτείχισης και εμπλέκονται και οι νέο-ημερολογίτες. Είδαμε την περίπτωση ως αφορμή να γραφτούν μερικά πράγματα που διαφοροποιούν τα δύο μέρη του 15 κανόνα της ΑΒ Συνόδου σε συνδυασμό με τους κανόνες των συμπροσευχών και του συνεορτασμού, χωρίς να αγγίξουμε το θέμα των Συνόδων των ΓΟΧ ή άλλα θέματα, που γράφονται στο έγγραφο αποτείχισης. Επίσης διαπιστώσαμε άλλη μια φορά την απροκάλυπτη συκοφαντία εναντίον επισκόπου της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας (η οποία από το 2019 εντάχτηκε στους ΓΟΧ) και την πορεία της οποίας παρακολουθούμε τουλάχιστον για είκοσι πέντε έτη.

Στο παρακάτω άρθρο σε πλαίσιο γράφονται οι λόγοι αποτείχισης του ιερέως.

π.Δ.Α

Ὁ Ἀττικῆς κ. Χρυσόστομος Μανιώτης (ΓΟΧ) , κατὰ συρροὴν καὶ κατ᾿ἐξακολούθησιν, κηρύσσει αἵρεση ἐν τῇ πράξει, μὲ τὸν συναγελασμόν του μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς Νεοημερολογίτες, συναγελαζόμενος, συμφυρόμενος καὶ συγκυλιόμενος τῇ πόρνῃ αἱρέσει, συνεορτάζοντας μαζί τους τὸ 2024 ἐν πλήρει ἱερατικῇ στολῇ καὶ μετὰ τοῦ κλήρου του. Ἐπανέλαβε τὸν συνεορτασμὸν τὸ  2026, τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων, καὶ προσέφερε δῶρα σὲ αὐτούς, στέφανον καὶ περίτεχνον σταυρὸν ἀντιστοίχως.

 

ΣΧΟΛΙΑ. Σχετικό. . https://exapsalmos.gr/ena-proto-vima-agapis/

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Ο Ιλίου Αθηναγόρας (με τον Αρχιερατικό Επίτροπο και τον Αρχιδιάκονό του) ανέμενε και συμμετείχε στη λιτανεία της εικόνας της Παναγίας της Τριχερούσας, την οποία διενεργούσε ο Μητροπολίτης Αττικοβοιωτίας (ΓΟΧ) κ. Χρυσόστομος. Οι δύο αρχιερείς αντάλλαξαν «ασπασμό αγάπης» στο πλαίσιο της θρησκευτικής τελετής. Ο κ. Χρυσόστομος προσέφερε στον κ. Αθηναγόρα τη σύνθεση με τα βάγια που κρατούσε και ο κ. Αθηναγόρας προσέφερε ως αντίδωρο ανάλογη σύνθεση από βάγια και λευκούς κρίνους. Ο Μητροπολίτης Ιλίου ασπάστηκε την ιερά εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας κατά τη διάρκεια της λιτανείας.

ΣΧΟΛΙΑ. Για τα γεγονότα αυτά σημειώνουμε τα εξής.

Δεν Πρόκειται για Πλήρες Συλλείτουργο. Δεν υπήρξε κοινή τέλεση της Θείας Λειτουργίας από το ίδιο Θυσιαστήριο, ούτε κοινότητα του Ποτηρίου της Ευχαριστίας (Intercommunio).

Συνιστά όμως Κανονική Συμπροσευχή / Εκκλησιαστική Εκδήλωση: Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες (10ο & 45ο Αποστολικό, 33ο Λαοδικείας, 2ο Αντιοχείας) η οργανωμένη συμμετοχή αρχιερέως σε θρησκευτική λιτανεία άλλης δικαιοδοσίας,ο εκκλησιαστικός ασπασμός εντός τελετής, η ανταλλαγή λειτουργικών συμβόλων/ευλογιών (βαΐων) και η προσκύνηση εικόνας στο πλαίσιο της κοινής αυτής τελετής, εμπίπτουν κανονικά στην έννοια της συμπροσευχής και της εκκλησιαστικής εκδηλώσεως/κοινωνίας, καθώς υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής κοινωνικής ή τυπικής συναντήσεως πολιτικού/αστικού χαρακτήρα.

Δεν εμπίπτει αυτόματα και στενά στο γράμμα του 2ου τμήματος του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου, για τους εξής λόγους. Το 2ο τμήμα του 15ου Κανόνα ορίζει ρητά ότι η αποτείχιση (διακοπή μνημοσύνου) προ της συνοδικής κρίσεως επιτρέπεται και επιβάλλεται αποκλειστικά, όταν ο επίσκοπος κηρύσσει αίρεση «δημοσίᾳ καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος».

Η Ερμηνεία του «Γυμνῇ τῇ Κεφαλῇ»: Κατά τον Ιωάννη Ζωναρά, η φράση σημαίνει «ἀνυποστόλως καὶ μετὰ παρρησίας διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα», ενώ κατά τον Θεόδωρο Βαλσαμώνα σημαίνει ότι διδάσκει «ἀνερυθριάστως διδάγματά τινα ἀπηλλοτριωμένα τοῦ ὀρθοῦ δόγματος».

Η Εφαρμογή στην Περίπτωση: Εάν ο εν λόγω επίσκοπος προβαίνει σε συμπροσευχές, συνεορτασμούς και αντικανονικές φιλοξενίες χωρίς όμως ο ίδιος να διδάσκει και να κηρύσσει δημοσίως από τον άμβωνα ή δια συγγραμμάτων αλλότριο δόγμα, τότε οι πράξεις του δεν ταυτίζονται με το δημόσιο κήρυγμα αιρέσεως που απαιτεί ο 15ος Κανόνας.

Ο συνεορτασμός, οι συμπροσευχές και η ανταλλαγή λειτουργικών ευλογιών με ετεροδόξους ή οικουμενιστές συνιστούν σοβαρότατη κανονική εκτροπή που εμπίπτει άμεσα στον 10ο και 45ο Αποστολικό Κανόνα, στον 2ο της εν Αντιοχεία Συνόδου και στον 33ο της Λαοδικείας.

 Βάσει της αγιοπατερικής αρχής «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔστω» (Μ. Αθανάσιος, Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης, Όσιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), η «εν γνώσει» συμμετοχή και συμπροσευχή με αιρετίζοντες  επιφέρει πνευματικό συμμολυσμό (οργανική συμμετοχή στην ασέβεια) και καθιστά ακοινώνητο και τον κοινωνούντα.

Συνεπώς, η αποχή από τη συμπροσευχή και την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του είναι επιβεβλημένη βάσει των Αποστολικών Κανόνων περί συμπροσευχής, χωρίς να χρειάζεται η επίκληση του 15ου Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου.

Η επανάληψη της πράξεως του συνεορτασμού κατά την Κυριακή των Βαΐων του 2026, σε συνδυασμό με την προσφορά ιερών και τιμητικών δώρων (στεφάνου και περίτεχνου σταυρού), συνιστά ένα συγκεκριμένο επιβαρυντικό στοιχείο στην κανονική και εκκλησιολογική αξιολόγηση της υποθέσεως:

Η Εκκλησιαστική Σημασία της Προσφοράς Στεφάνου και Σταυρού

Στην ορθόδοξη παράδοση, ο τίμιος Σταυρός και ο στέφανος αποτελούν ιερά λειτουργικά και τιμητικά σύμβολα. Η προσφορά τους εντός θρησκευτικής τελετής ή λιτανείας υπερβαίνει τα όρια μιας τυπικής αστικής φιλοφρονήσεως και συνιστά έμπρακτη απόδοση εκκλησιαστικής τιμής, ευλογίας και λειτουργικής αναγνωρίσεως.

 Όταν η ενέργεια αυτή επαναλαμβάνεται συστηματικά («κατ' εξακολούθησιν»), ενισχύει τον χαρακτήρα της λειτουργικής και πνευματικής οικειώσεως, η οποία κατά τους Αγίους Πατέρες συνεπάγεται οργανική συμμετοχή στην αλλότρια πράξη.

Η εκκλησιαστική αυτή εκδήλωση εμπίπτει άμεσα στον 10ο Αποστολικό Κανόνα («Εἴ τις ἀκοινώνητῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω»), στον 45ο Αποστολικό, στον 33ο της Λαοδικείας («ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι») και στον 2ο της εν Αντιοχεία Συνόδου.

Κατά τη διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων (consensus Patrum), η προσφορά ιερών συμβόλων και η συμπροσευχή μεταδίδουν τον πνευματικό συμμολυσμό (συμμετοχή στην ασέβεια ή το σχίσμα) σε όσους συμμετέχουν «εν γνώσει». Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Μέγας Βασίλειος τονίζουν ότι ακόμη και ο λειτουργικός χαιρετισμός ή η απόδοση τιμής σε ακοινώνητους πρέπει να αποφεύγεται.

H δικαιοδοσία των Επισκόπων

 

H δικαιοδοσία των Επισκόπων 

δεν πηγάζει από τον Πάπα

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η στρέβλωση η οποία αναφέρει ότι, ‘’η δικαιοδοσία των Επισκόπων πηγάζει από τον Πάπα’’, αποτελεί ένα ακόμη άτοπο επιχείρημα στον Παπισμό, αναφορικά με την μάνητα του εξουσιαστικού πρωτείου. 

Πριν αναφερθούμε στη στρέβλωση αυτή, θα πρέπει να σημειώσουμε, ποιος είναι ο Robert Belarmine (1542-1621), ο οποίος συνέγραψε την σχετική με αυτή τη διαστρέβλωση, αθεολόγητη γραμματεία ‘’De Pontifice Romano’’ (Περί του Ρωμαίου Ποντίφηκος), η οποία αναφέρεται σε αυτό το εξουσιαστικό ατόπημα.  Ο Robert Belarmine ήταν Ιησουίτης καρδινάλιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε στον Παπισμό. 

Ο καρδινάλιος Robert Belarmine, εφόσον ήταν υπέρμαχος του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, ήταν  επόμενο να οδηγηθεί σε αυθαίρετες παρερμηνείες, οι οποίες να το ισχυροποιούν. Ως εκ τούτου κατέληξε στην πρωτάκουστη κακοδοξία ότι, «η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα».

Αυτή η εξουσιαστική στρέβλωση είναι παρμένη από  το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’**, το οποίο δυστυχώς μεθερμηνεύει παράλληλα και την πολύ μεγάλη δυσκολία επιστροφής των Παπικών στην Εκκλησία.  Τίποτε άλλο δεν φανερώνει, εκτός από τη   μεγάλη εξουσιαστική εμμονή στον Παπισμό. Η έλλειψη επιχειρημάτων από τις Πράξεις των Αποστόλων και την Αγιοπατερική Παράδοση, οδήγησε στην εξουσιαστική αυτή εφεύρεση.

Στη λεγόμενη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (Catechismo della Chiessa Cattolica), των Παπικών, στο εδάφιο 837, όπου γίνεται αναφορά στην ‘’εκκλησία’’, την οποία ‘’κυβερνά’’ ο Ανώτατος Ποντίφηκας και οι ‘’επίσκοποι’’.   

15 αιώνες Ελληνισμού στο «σφυρί»; Αξίζει ένα μεγάλο «Όχι»

Στο φώς όλες οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για το Σινά που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιχειρεί να «φορτώσει» στους μοναχούς

Μανώλης Κοττάκης

Εδώ και δύο εβδομάδες το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ακολουθεί στρατηγική Πρεσπών για τη Μονή του Σινά. Στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ! Και μάλιστα σε απόλυτη συνεννόηση και συντονισμό με το μουσουλμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.

 Όπως οι σύμμαχοί μας ήθελαν διακαώς να υπογράψει η «συριζαϊκή» Ελλάς τη συμφωνία με το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» και να παραδώσει τον όρο «μακεδονικό έθνος» στους Σκοπιανούς (υπό τον εκβιασμό ότι, άλλως, θα «πέσουν» βροχή οι αναγνωρίσεις του κρατιδίου ως «Μακεδονία» από τη διεθνή κοινότητα), έτσι κι εδώ! Δύο εβδομάδες τώρα εκβιάζεται ωμά η Σιναϊτική Αδελφότητα να υπογράψει τη συμφωνία υπό τον εκβιασμό πως, άλλως, θα εκδοθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θα τα «χάσουμε όλα».

Στο πλαίσιο αυτό εξαπολύθηκε επίθεση κατά μοναχών του Αγίου Όρους και κατά του τ. Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού, με την κατηγορία ότι έχει ήδη κάνει μεγάλα λάθη, ώστε να αισθανθούν απαλλαγμένοι από το ιστορικό βάρος της ευθύνης για «προδοσία» οι μοναχοί και να υπογράψουν την επώδυνη συμφωνία χωρίς δεύτερες σκέψεις. Γιατί αυτή η αφόρητη πίεση; Γιατί η Ελληνική Δημοκρατία δεν υπογράφει διακρατική συμφωνία, όπως θα μπορούσε ανέτως να πράξει, αν η Ελλάς ήταν τόσο ισχυρό κράτος όσο μας λέει ο κύριος Μητσοτάκης; Γιατί ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών ένιψαν απαραδέκτως τας χείρας των και φέρονται ειπόντες τη φράση «ό,τι πει η Αδελφότητα»; Η απάντηση θα ήταν εύκολη, αν επρόκειτο απλώς για ένα παιχνίδι επιρρίψεως ευθυνών για να γλιτώσουν από την ετυμηγορία της Ιστορίας ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών. Δεν πρόκειται όμως μόνον περί αυτού. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο: Δεν είχε καμία αξία να αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως «Μακεδονία» όλα τα έθνη του κόσμου, εάν Έλληνες δεν υπέγραφαν τη Συμφωνία των Πρεσπών και αν Έλληνες Μακεδόνες βουλευτές δεν την ψήφιζαν. Η υπεραξία της ήταν αυτή. Οτι το όνομα το δώσαμε εμείς. Το «υπογράψαμε», το «ψηφίσαμε» και τώρα οι γείτονες σηκώνουν ατιμώρητα πανό με τους χάρτες της Μεγάλης Μακεδονίας σε αγώνες μπάσκετ του Ηρακλέους Θεσσαλονίκης. Το ίδιο συμβαίνει και με το Θεοβάδιστο Σινά τώρα: Η συμφωνία με την οποία απεμπολείται η κυριότης 15 αιώνων που αναγνώρισε εγγράφως με Αχτιναμέ και ο ίδιος ο Μωάμεθ θα έχει υπεραξία μόνον αν την υπογράψουν χριστιανοί. Η Σιναϊτική Αδελφότητα των μοναχών. Μία απόφαση αιγυπτιακού μουσουλμανικού δικαστηρίου για απαλλοτρίωση χριστιανικής περιουσίας δεν είναι απλώς μια βέβηλη πράξη μουσουλμάνων απέναντι στον Ιησού Χριστό. Θα εκθέσει περαιτέρω την Αίγυπτο στην κυβέρνηση Τραμπ, της οποίας τα μέλη και οι οπαδοί είναι δεδηλωμένοι χριστιανοί και έδειξαν εμπράκτως το ενδιαφέρον τους για τη Μονή (στην οποία εγκαταβιούν και Αμερικανοί μοναχοί, όπως ο διάσημος Τζάστιν) με δηλώσεις και επισκέψεις των συνεργατών του Τραμπ κυρίων Μπούλος και Ρήγας. Το διακύβευμα λοιπόν είναι το βάρος της υπογραφής. Η ταυτότης της υπογραφής. Ακούω με προσοχή το επιχείρημα ότι η Αίγυπτος απέρριψε την πρόταση για γενική διακρατική συμφωνία, αλλά παραλλήλως μαθαίνω ότι:

– Η Ελλάς θα υπογράψει διακρατική συμφωνία με την Αίγυπτο για τα μη θρησκευτικά ακίνητα πέριξ της μονής…

– Η συμφωνία θα περιλαμβάνει και ένα παράρτημα «ευχολόγιο» για τα αμύθητης ιστορικής και θρησκευτικής αξίας κειμήλια που θα μείνουν εκτός συμφωνίας γιατί «υπάγονται στον αιγυπτιακό αρχαιολογικό νόμο»! Παράρτημα με την ελάχιστα δεσμευτική φράση «ότι τα κειμήλια πρέπει να παραμείνουν στη Μονή». 

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι η κυρία ρύθμιση που καλούνται να υπογράψουν με το πιστόλι στον κρόταφο οι μοναχοί ενώ η ευθύνη αυτή ανήκει στην Ελληνική Δημοκρατία, η σημαία της οποίας κυματίζει έξω από το μοναστήρι. Τι λέει η ρύθμιση στην οποία έχει καταλήξει ο κύριος Γεραπετρίτης στον ομόλογό του και θέλουν να «φορτώσουν» στους μοναχούς; Τα εξής:

Α. Στα θρησκευτικά ακίνητα που περιλαμβάνεται και η ίδια η Μονή της Αγίας Αικατερίνης θα παραχωρηθούν «εις το διηνεκές χωρίς μίσθωμα» (άρα ιδιοκτήτης και εκμισθωτής αναγνωρίζεται εμμέσως η Αίγυπτος) η νομή, κατοχή και χρήση και θα διασφαλιστεί ο ελληνορθόδοξος λατρευτικός χαρακτήρας της. Η λέξη «κυριότης» που αναγνώριζε ο εξωδικαστικός συμβιβασμός του Μαΐου του 2025 που αναιρέθηκε από την απόφαση του Δικαστηρίου Ισμαηλίας κ-α-τ-α-ρ-γ-ε-ί-τ-α-ι.

Β. Καταργούνται οι υφιστάμενες δίκες και δεν θα προσφύγει κανένα από τα δύο μέρη στο μέλλον για θέματα της μονής.

Γ. Η συμφωνία δεν θα έχει ημερομηνία λήξης.

Υποτίθεται ότι αυτά μας καλύπτουν ως εγγυήσεις και μας εξασφαλίζουν. Δεδομένων όμως όλων όσα προηγήθηκαν (η αιφνίδια ματαίωση του εξωδικαστικού συμβιβασμού που μας αναγνώριζε ρητά την κυριότητα), μπορούμε να ισχυριστούμε ότι υπάρχει ασφάλεια δικαίου στη φίλη χώρα; Ειδικώς αν αύριο έχουμε, βάσκανος μοίρα, φιλοτουρκική κυβέρνηση Αδελφών Μουσουλμάνων; Εδώ απεδείχθη ότι λένε και ξελένε. Και όταν υπάρχουν δύο κείμενα, το πρώτο με το οποίο κερδίζαμε με κυριότητα τον εξωδικαστικό συμβιβασμό και το δεύτερο όπου ρητώς τη χάνουμε, ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά σε εκατομμύρια χριστιανούς για να ισχυριστεί ότι η δεύτερη είναι καλύτερη και δεν την υπέγραψαν «Ιούδες» του χριστιανισμού; 

Κάνω μία απλή σκέψη. Αν η Ελλάς είναι η χώρα με το γεωπολιτικό βάρος που ισχυρίζεται ότι έχει ο κύριος Μητσοτάκης, τότε γιατί δεν επιμείναμε για την κυριότητα της μονής; Ολόκληρος αγωγός GREGY που θα καταλήξει στο Κάιρο και θα λύσει «εις το διηνεκές» το πρόβλημα ηλεκτροδότησης της Αιγύπτου και δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε ο πρωθυπουργός να θυσιάσει διπλωματικό κεφάλαιο υπέρ του χριστιανισμού και της μονής για να διασώσει τα ιερά και τα όσια; Ολόκληρο Κάθετο Διάδρομο με αέριο στέλνουμε στη Βουλγαρία και δεν χτύπησε το χέρι στο τραπέζι για να πάρουμε πίσω όλα μας τα κειμήλια της Εικοσιφοίνισσας; Και αντί αυτού τα χάρισε λες και τα κληρονόμησε από τον πατέρα του; Η απάντηση πονά, αγαπητοί, αλλά είναι αληθής: Δεν ήθελε. Και κατά την προσφιλή του τακτική προσπαθεί να μεταβιβάσει την κολοσσιαία ιστορική ευθύνη της κυβέρνησής του στους μοναχούς της Ερήμου. Αυτοί, φαίνεται, πήραν 40% στις εκλογές! Του αξίζει ένα «Όχι», νομίζουμε. 

 

16 Οκτωβρίου: Μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Λογγίνου του Εκατοντάρχου

-----------------------------------------------------------------

Τα Πάθη του Χριστού και η Ομολογία του Λογγίνου

Ο Άγιος Λογγίνος έζησε την εποχή του Καίσαρα Τιβερίου (γύρω στο 15 μ.Χ.). Καταγόταν από την Καππαδοκία και ήταν εκατόνταρχος (αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού) υπό τις διαταγές του ηγεμόνα της Ιουδαίας, Πόντιου Πιλάτου.

Ο Πιλάτος τον διέταξε να υπηρετήσει μαζί με τους στρατιώτες του κατά τα Άγια Πάθη του Χριστού και να φυλάξει τον σφραγισμένο Τάφο.

Όταν ο Λογγίνος είδε τα θαύματα που έγιναν κατά τη Σταύρωση του Κυρίου —τον σεισμό, το σκοτάδι που κάλυψε τον ήλιο, το καταπέτασμα του Ναού που σχίστηκε στα δύο από πάνω ως κάτω, τις πέτρες που ράγισαν, τα μνήματα που άνοιξαν και τους Αγίους που αναστήθηκαν και εμφανίστηκαν σε πολλούς— φώναξε με μεγάλη φωνή: «Αληθινά, αυτός ήταν Υιός Θεού!», όπως διηγούνται συμφώνως οι τρεις Ευαγγελιστές (Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς).

Για τον λόγο αυτό, όταν οι Ιουδαίοι του προσέφεραν χρήματα για να διαστρεβλώσει την αλήθεια για την Ανάσταση του Κυρίου και να ισχυριστεί ότι οι μαθητές έκλεψαν το σώμα Του, ο αείμνηστος Λογγίνος αρνήθηκε να τα δεχτεί. Τα περιφρόνησε τόσο αυτός όσο και άλλοι δύο στρατιώτες, οι οποίοι αργότερα μαρτύρησαν μαζί του.

Το Κήρυγμα στην Καππαδοκία και η Σύλληψη

Αφήνοντας τη στρατιωτική του θέση και το αξίωμα του εκατοντάρχου, ο μακάριος Λογγίνος επέστρεψε στην πατρίδα του και κήρυττε σαν Απόστολος ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός.

Όταν ο Πιλάτος το έμαθε αυτό από τους Ιουδαίους —αφού εξαγοράστηκε και ο ίδιος με δώρα και χρήματα— έγραψε στον Καίσαρα Τιβέριο, κατηγορώντας τον Λογγίνο ότι εγκατέλειψε το στρατιωτικό του καθήκον και ότι κηρύττει στην πατρίδα του τον Χριστό ως Θεό.

Έτσι, στάλθηκαν στρατιώτες στην Καππαδοκία με την εντολή να τον θανατώσουν. Φτάνοντας εκεί, συνάντησαν τυχαία τον ίδιο τον Λογγίνο, χωρίς όμως να τον αναγνωρίσουν, αλλά ούτε κι εκείνος ήξερε ποιοι ήταν. Αφού ο Άγιος τους φιλοξένησε με πολλή αγάπη, εκείνοι του φανέρωσαν τον σκοπό του ταξιδιού τους.

Ο Άγιος, χωρίς να ταραχτεί καθόλου, δέχτηκε την είδηση αυτή με μεγάλη χαρά και τους περιποιήθηκε ακόμη περισσότερο. Στη συνέχεια, αφού ετοίμασε εκ των προτέρων τον τάφο του και όσα χρειάζονταν για την ταφή του, καλεσε και τους άλλους δύο στρατιώτες που είχαν φύγει μαζί του, για να μοιραστούν το μαρτύριο για τον Χριστό.

Το Μαρτύριο και η Κεφαλή του Αγίου

Τότε αποκαλύπτει στους απεσταλμένους ότι αυτός είναι ο Λογγίνος που γύρευαν. Ακούγοντάς το αυτό, εκείνοι λυπήθηκαν πολύ. Μετά όμως από παρακλήσεις του ίδιου του Αγίου, αποκεφάλισαν αυτόν και τους δύο συστρατιώτες του.

Η τίμια κεφαλή του Αγίου στάλθηκε αμέσως στην Ιερουσαλήμ, ώστε να βεβαιωθούν ο Πιλάτος και οι Ιουδαίοι ότι ο μισητός σε αυτούς Λογγίνος θανατώθηκε, αλλά και για να λάβει ο Πιλάτος τα συμφωνημένα χρήματα. Στη συνέχεια, έθαψαν την τίμια κεφαλή του Μάρτυρα έξω από την πόλη της Ιερουσαλήμ, μέσα σε έναν σκουπιδότοπο (κοπριά).

Το Θαύμα με την Τυφλή Γυναίκα

Μετά από πολλά χρόνια, μια ένδοξη και πλούσια γυναίκα από την Καππαδοκία έχασε το φως των ματιών της εξαιτίας μιας ασθένειας. Πήγε λοιπόν στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον μοναχογιό της, με την ελπίδα να βρει θεραπεία. Όσο βρισκόταν εκεί, ο γιος της πέθανε, κι έτσι στην ήδη μεγάλη της λύπη προστέθηκε άλλος ένας πόνος, θρηνώντας διπλά η δυστυχισμένη.

Ενώ βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, εμφανίζεται στον ύπνο της ο μακάριος Λογγίνος. Της φανέρωσε ποιες ήταν, πού ήταν θαμμένη η κεφαλή του και της υποσχέθηκε ότι αν σκάψει και τη βρει, θα θεραπευτούν τα μάτια της και επιπλέον θα δει τον γιο της γεμάτο δόξα.

Η γυναίκα ξύπνησε, βρήκε τον σκουπιδότοπο, έσκαψε και πήρε την αγία κεφαλή του Μάρτυρα. Αμέσως, με τη θεία χάρη που κατοικούσε σε αυτήν, βρήκε το φως των ματιών της. Αξιώθηκε επίσης να δει τον γιο της κοντά στον Άγιο, να απολαμβάνει ουράνια δόξα και τιμή.

Στη συνέχεια, έβαλε σε μια θήκη τόσο το λείψανο του γιου της όσο και την κεφαλή του Μάρτυρα, όπως της είχε υποδείξει ο Άγιος, και επέστρεψε στην Καππαδοκία. Έπαθε δηλαδή ό,τι και ο Σαούλ: όπως εκείνος γύρευε τα χαμένα ζώα του πατέρα του και απροσδόκητα βρήκε βασιλεία, έτσι κι αυτή, γυρεύοντας το φως των ματιών της, και τη θεραπεία βρήκε αλλά και έναν θερμό προστάτη Άγιο.

Επιστρέφοντας, έκτισε Εκκλησία στο όνομα του Αγίου Λογγίνου, όπου τοποθέτησε την ιερή κεφαλή του. Έτσι, χάρισε στον εαυτό της και σε όλους τους συμπατριώτες της Χριστιανούς μια αστείρευτη πηγή ιαμάτων, προς δόξαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

(Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης).

 

Στο τραπέζι η επάνοδος Δαμιανού στο Σινά

Δημήτρης Θ. Αλεξόπουλος | Τα Νέα

---

Νέα δεδομένα ακόμη και στο εσωτερικό της σιναϊτικής αδελφότητας τείνουν να δημιουργηθούν μετά και την κωλυσιεργία των τελευταίων ωρών στην υπόθεση της Μονής Σινά.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ενώ χθες αναμενόταν από την ελληνική κυβέρνηση η απόφαση της αδελφότητας και του ηγουμένου της, Αρχιεπισκόπου Συμεών, ως προς την αποδοχή ή μη της συμφωνίας με την αιγυπτιακή κυβέρνηση για το μελλοντικό θεσμικό και νομικό καθεστώς της μονής, ζητήθηκε, την τελευταία στιγμή, και νέα προθεσμία έως την προσεχή Κυριακή. Ως αιτιολογία φέρεται να ειπώθηκε ότι «χρειάζεται περαιτέρω χρόνος εσωτερικών ζυμώσεων», λόγω της πολυήμερης ασθένειας του Συμεών.

Σε αυτή την περίπτωση, όμως, θα απομένουν μόλις τέσσερις ημέρες διεργασιών για να συνδιαμορφωθεί από κοινού το οριστικό κείμενο («τελευταίες πινελιές», όπως τονιζόταν από αρμόδιες πηγές) που θα αποσταλεί στην Αίγυπτο, ενόψει της εκπνοής της προθεσμίας της 24ης Οκτωβρίου.

Οι ημέρες ελαχιστοποιούνται σε μόλις τέσσερις, καθώς η 24η είναι Σάββατο και η προηγούμενη ημέρα, η Παρασκευή 23/10, είναι αργία για τους μουσουλμάνους. Αρα, η όποια απάντηση από την αδελφότητα θα πρέπει να αποσταλεί ως την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, δηλαδή μόλις τέσσερις ημέρες μετά τη νέα απροσδόκητη παράταση που ζητήθηκε.

Εκκλησιαστικές πηγές που γνωρίζουν καλά τα εσωτερικά της αδελφότητας προεξοφλούν πως δεν πρόκειται να δοθεί τελικά το «πράσινο φως» από την αδελφότητα προς τον ηγούμενό της, καθώς οι εσωτερικές αντιπαλότητες και οι εξωθεσμικές και παραεκκλησιαστικές παρεμβάσεις έχουν δημιουργήσει ένα πρωτοφανές δυστοπικό περιβάλλον.

Η εικόνα που αποκομίζουν εκκλησιαστικοί και κυβερνητικοί παράγοντες είναι πως ορισμένοι εκ των μοναχών της αδελφότητας συμπεριφέρονται σαν να μην αφορά το ζήτημα τη μονή τους ή σαν να «λαμβάνουν εξωκλιματικές διαβεβαιώσεις» πως την επομένη της έκδοσης της απόφασης του αιγυπτιακού Αρείου Πάγου «η διεθνής κοινότητα θα στέρξει να καταδικάσει την Αίγυπτο» και για αυτό «αγοράζουν χρόνο» εις βάρος της κοινής προσπάθειας.

Σε αυτό το κλίμα, εκκλησιαστικοί παράγοντες που έχουν πλήρη εικόνα των προσωπικοτήτων των δύο ισχυρών πόλων της αδελφότητας, του Συμεών και του πρώην Σιναίου, Δαμιανού, δεν θα απέκλειαν ακόμα και την περίπτωση παραιτήσεως του σημερινού καθηγουμένου και Αρχιεπισκόπου.

Σε μια τέτοια περίπτωση, ο μόνος δυνάμενος να αναλάβει «μεταβατικό» ρόλο θα ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός, πρώην Σιναίου, ο οποίος, πρέπει να επισημανθεί, είναι ο μόνος αυτή τη στιγμή αναγνωρισμένος από την αιγυπτιακή κυβέρνηση Αρχιεπίσκοπος Σινά, αφού το Προεδρικό Διάταγμα αναγνώρισης του διαδόχου του, Συμεών, δεν έχει εκδοθεί τόσους μήνες μετά τη χειροτονία του. Αντίθετα, το ΠΔ αναγνώρισης Δαμιανού δεν έχει ανακληθεί και τυπικά φέρει ακόμη το δικαίωμα υπογραφής ακόμα και σε ένα κείμενο συμφωνίας…

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του και των παραλείψεών του στο παρελθόν, η εμπειρία δεκαετιών που διαθέτει, οι εγνωσμένες διοικητικές του ικανότητες, αλλά και οι δίαυλοι επικοινωνίας που διατηρεί με την αιγυπτιακή κυβέρνηση ύστερα από μισό αιώνα ποιμαντορίας στο Σινά συντείνουν στο να καθίσταται το ιδανικό πρόσωπο που θα μπορούσε να ταξιδέψει και να μεταβεί άμεσα στο Σινά, τιθέμενος επικεφαλής της αδελφότητας για ένα μεταβατικό διάστημα.

Πιέσεις τελευταίας στιγμής

Να σημειωθεί πως, παρά τα όσα έχουν συμβεί με τις αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, την πολυήμερη ασθένεια Συμεών και τις εσωτερικές έριδες στην αδελφότητα, τρία κορυφαία κέντρα της Ορθοδοξίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η Εκκλησία της Ελλάδος, εκφράζουν την αμέριστη συμπαράστασή τους προς όλους ανεξαιρέτως και ενδέχεται αυτές τις τελευταίες κρισιμότατες ώρες να εντείνουν τις παρεμβάσεις τους για να υπάρξει αίσιο τέλος εντός των επόμενων ελάχιστων ημερών.

Ήδη ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος Γ΄ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Γεραπετρίτη και διά ζώσης συνεργασία με τον γενικό γραμματέα Θρησκευμάτων Γιώργο Καλαντζή.