Απόψεις και σχόλια στην Ομιλία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Ιωάννη με τίτλο «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος ως Μαρτυρία Ενότητας και Κοινής Ευθύνης» (Chantilly, 8 Οκτωβρίου 2026)

 Επιμέλεια κειμένων: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ. https://panorthodoxsynod.blogspot.com/2026/10/the-holy-and-great-council-as-witness.html

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΕΙΜΈΝΟΥ : https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/10/chantilly-8-2026.html

Η ανάλυση της ομιλίας του Μητροπολίτη Τιράνων κ. Ιωάννη στο Συνέδριο του Chantilly (Οκτώβριος 2026) αποκαλύπτει την πάγια, συστηματική προσπάθεια νομιμοποίησης του Ψευδο-Συνόδου  της Κρήτης (2016) και της αιρετίζουσας οικουμενιστικής ιδεολογίας. Από την οπτική γωνία της ακραιφνούς Ορθόδοξης Πατερικής ακριβείας, το κείμενο αυτό αποτελεί ένα ακόμα δείγμα σύγχρονου εκκλησιολογικού εκτροχιασμού.

1. Η ομιλία εξαίρει το «μεγάλο γεγονός» της Κρήτης και καλεί σε «εσωτερική υποδοχή» των αποφάσεών του από το πλήρωμα της Εκκλησίας.

Η Σύνοδος της Κρήτης ούτε «Αγία» ούτε «Μεγάλη» υπήρξε, διότι στερείτο πανορθόδοξης καθολικότητος (με την απουσία τεσσάρων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών) και, κυρίως, στερείτο της Ορθοδόξου Αληθείας. Μια Σύνοδος που υπογράφει κείμενα τα οποία αναγνωρίζουν τους αιρετικούς (Παπικούς, Προτεστάντες κ.λπ.) ως «Εκκλησίες» και όχι ως κοινότητες στην πλάνη, αυτομάτως αυτοκαταργείται ως λητρική. Απαιτήσεις για «υποδοχή» ενός κειμένου που εξισώνει την Αλήθεια με την πλάνη προσκρούουν στην ευαισθησία του πιστού λαού, ο οποίος –κατά το πρότυπο του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και του Αγίου Φωτίου– απορρίπτει κάθε ψευδοσύνοδο.

2.Η ομιλία  επαναλαμβάνει τα περί «μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας» που «εκδηλώνει την ζωή της στις τοπικές Εκκλησίες», δικαιολογώντας παράλληλα τον διάλογο με τον «λοιπό χριστιανικό κόσμο» ως δήθεν «μαρτυρία της αλήθειας εν αγάπη».Ο όρος «λοιπός χριστιανικός κόσμος» είναι θεολογικά απαράδεκτος και οικουμενιστικό κατασκεύασμα. Στην Ορθόδοξη Πατερική Παράδοση δεν υπάρχει «λοιπός» χριστιανικός κόσμος· υπάρχει η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία (η Ορθόδοξος) και υπάρχει ο έξωθεν αυτής κόσμος της πλάνης, των αιρέσεων (Παπισμός, Προτεσταντισμός) και των σχισμάτων. Ο λεγόμενος «διάλογος της αγάπης» άνευ δογματικής αλήθειας είναι προδοσία. Όσες φορές  οι Πατέρες μιλούσαν για αιρετικούς, δεν τους αναγνώριζαν ως εκκλησιαστικά σώματα, αλλά ως αποκομμένα κλήματα από την Άμπελο, τα οποία «ξηράνθησαν». Η αποδοχή των διαλόγων βάσει των κειμένων της Κρήτης υποβιβάζει την Ορθοδοξία σε απλό «μέλος» μιας ανύπαρκτης ευρύτερης χριστιανικής οντότητας (η νεοεφευρεθείσα «Θεωρία των Κλαδίων» με σύγχρονο προσωπείο).

3. Ο ομιλητής επικρίνει δριμύτατα τον εθνικισμό και τον εθνοφυλετισμό (επικαλούμενος την απόφαση της Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως του 1872 και δηλώσεις του Πατριάρχου Βαρθολομαίου), συνδέοντάς τον με την υποτιθέμενη αποδυνάμωση της ενότητας της Εκκλησίας.

Η επίκληση της καταδίκης του εθνοφυλετισμού χρησιμοποιείται εδώ καταχρηστικά και υποκριτικά από τους οικουμενιστές. Ενώ ο εθνοφυλετισμός είναι όντως αίρεση (η υποταγή της Εκκλησίας στα στενά όρια του έθνους-κράτους), οι οικουμενιστές χρησιμοποιούν την καταδίκη του ως σκιάχτρο για να πολεμήσουν την ιερή και θεόσδοτη Ορθόδοξο Παράδοση, την Ομολογιακή Αυτο συνείδηση και την Αγιοπατερική Ακριβεία των κατά τόπους Εκκλησιών. Στην πράξη, όσοι κατηγορούν τους πάντες για «εθνικισμό» (όταν αυτοί υπερασπίζονται τα πατροπαράδοτα δόγματα απέναντι στην παγκοσμιοποίηση), είναι οι ίδιοι που υποτάσσουν την Ορθόδοξη Εκκλησία στις γεωπολιτικές σκοπιμότητες της Δύσης και στην ατζέντα της πανθρησκείας.

4. Η  στάση της σιωπής για το Ουκρανικό ζήτημα  από έναν τόσο έμπειρο ιεράρχη δείχνει σοφία και προσπάθεια αποφυγής ενός νέου ναυαγίου, ή αποτελεί μια μορφή αποφυγής της σκληρής πραγματικότητας που οφείλει να αντιμετωπιστεί κατάματα.

Στην Εκκλησιαστική Παράδοση, όταν τα προβλήματα σιωπώνται κάτω από το χαλί για να μη «χαλάσει το κλίμα», συχνά διογκώνονται. Το Ουκρανικό ζήτημα δεν είναι μια απλή διοικητική διαφορά, αλλά ένα ρήγμα που έχει οδηγήσει σε διακοπή κοινωνίας μεταξύ Εκκλησιών (κατάπαυση μνημόνευσης,  κ.λπ.). Το να γίνεται συζήτηση για την επιτυχία και τη σημασία της Συνόδου της Κρήτης το 2026, αγνοώντας το γεγονός ότι η πανορθόδοξη ενότητα έχει τραυματιστεί βαθύτατα ακριβώς πάνω στα ζητήματα της κανονικής τάξης και της αυτοκεφαλίας, μπορεί να μοιάζει με «ευσέβεια των τύπων» που απέχει από την πραγματικότητα.

Απόψεις και σχόλια στην ομιλία του κ.Carol Saba, εκπροσώπου του Πατριαρχείου Αντιοχείας, στο συνέδριο στο Chantilly( 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

 

Eπιμέλεια κειμένων: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά

Η παρούσα ομιλία εκφωνήθηκε κατά τη συμπερασματική Στρογγυλή Τράπεζα του Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου «Δέκα χρόνια από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης (2016-2026): Αξιολόγηση και Προοπτικές», που πραγματοποιήθηκε στο  στις 8 Οκτωβρίου 2026, με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο ομιλητής, κ. Carol Saba, δικηγόρος του Εφετείου στο Παρίσι, Εκπρόσωπος Τύπου των Ορθοδόξων Επισκόπων της Γαλλίας, μίλησε σε προσωπική ιδιότητα, ως φίλος και των δύο ιστορικών Πατριαρχείων, Κωνσταντινουπόλεως και Αντιοχείας. Αναφέρεται με παρρησία στα γεγονότα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν τη Σύνοδο της Κρήτης, θέτει το ζήτημα της εκκρεμούς διαφοράς Κατάρ, και διατυπώνει προτάσεις για το μέλλον της πανορθοδόξου συνοδικότητας.

ΤΙΤΛΟΣ ΟΜΙΛΙΑΣ:Στη σημερινή βασανισμένη και αφοπλισμένη κόσμο, η Ορθόδοξη Δυναμική χρειάζεται τρεις ζωτικές απαιτήσεις: Ενότητα, Ενότητα, Ενότητα!

Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας σε μετάφραση βρίσκεται στο link. https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/10/8-2026-chantilly.html.

Το πρωτότυπο κείμενο βρίσκεται στο link.

https://panorthodoxsynod.blogspot.com/2026/10/in-todays-tormented-and-disoriented.html

Από την ανάλυση της ομιλίας αποδεικνύεται περίτρανα αυτό που οι συνειδητοποιημένοι και ανησυχοῦντες Ορθόδοξοι γνωρίζαμε από την πρώτη στιγμή: η δήθεν «αντίσταση» και η μη συμμετοχή του Πατριαρχείου Αντιοχείας στη ληστρική Σύνοδο της Κρήτης (2016) ΟΥΔΕΠΟΤΕ έγινε για λόγους Πίστεως ή δογματικής ακρίβειας.

Η στάση αυτή υπαγορεύτηκε αμιγώς από διοικητικά, γεωπολιτικά και δικαιοδοσιακά συμφέροντα (με αφορμή το ζήτημα του Κατάρ). Όταν η πολιτική συγκυρία άλλαξε, η προσχηματική αφωνία και η πλήρης σύμπλευση επανήλθαν, επιβεβαιώνοντας ότι το ίδιο εκπεσόν οικουμενιστικό φρόνημα καθοδηγεί πλέον τις διοικούσες αρχές των Πατριαρχείων.

Θαυμάστε τις αποκαλυπτικές και προδοτικές απόψεις που διατυπώνονται ανοιχτά, για να αντιληφθούμε όλοι το μέγεθος της πνευματικής καταστροφής και της διολίσθησης, η οποία θα επιδεινωθεί δραματικά και μετωπικά στο άμεσο μέλλον!

---------------------------------------------------------------------------------

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΟΛΕΘΡΟΥ: ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ CHANTILLY (8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026)

Η πορεία της αλλοίωσης της Ορθοδόξου Εκκλησιολογίας δεν σταμάτησε στα κείμενα της Κρήτης. Ενισχύεται, διευρύνεται και θεσμοθετείται συστηματικά σε σκοτεινά ακαδημαϊκά και διπλωματικά παρασκήνια, όπως αποδείχθηκε περίτρανα και στο Συνέδριο του Chantilly (8 Οκτωβρίου 2026) κάτω από τη βιτρίνα της ακαδημαϊκής θεολογίας και της παναιρετικής συγκρητιστικής προπαγάνδας:

• Προωθείται με πρωτοφανή θρασύτητα ο «μετα-πατερικός» εκσυγχρονισμός.
• Επιβάλλεται η καταδικασμένη «Βαπτισματική Θεολογία» και η «Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία» του ZΗΖΙΟΥΛΑ.
• Επιχειρείται η πλήρης νομιμοποίηση των αιρετικών κοινοτήτων ως «ελλειμματικών αλλά υπαρκτών εκκλησιών».
• Δαιμονοποιείται η ιερά παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων, η οποία βαπτίζεται προκλητικά ως «μισαλλόδοξος φονταμενταλισμός» και «στενόκαρδος ζηλωτισμός».

ΟΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ • Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος •  Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Ιωάννης •  Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ •  Σεβ. Μητροπολίτης Σμύρνης κ. Βαρθολομαῖος •  Σεβ. Μητροπολίτης Καμερούν κ. Γρηγόριος •  Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος •  Άρχων κ. Jean-François Colosimo •  Σεβ. Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ιώβ •  Θεοφιλ. Επίσκοπος κ. Μάξιμος •  Καθηγητής Hyacinthe Destivelle OP •  Ομότιμος Καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Δεληκωσταντής •  Σεβ. Μητροπολίτης Κρήνης κ. Κύριλλος •  Πρωτοπρεσβύτερος Καθηγητής Viorel Ioniță •  Πρωθιερεύς Καθηγητής Alexander Rentel •  Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων και Μεγάλης Βρεταννίας κ. Νικήτας •  Καθηγητής Michel Fédou SJ •  Rt Revd Christopher Hill •  Καθηγητής Στυλιανός Τσομπανίδης •  Δρ. Andrej Jeftić •  Καθηγητής κ. Εμμανουήλ Καραγεωργούδης •  Σεβ. Μητροπολίτης Περιστερίου κ. Γρηγόριος •  Δρ. Jelisei Heikkilä •  κ. Tauri Tölpt •  Δρ. Αλέξανδρος Σμοτσέφσκυ •  Πρωτοπρεσβύτερος κ. Alexis Struve •  Μ. Εκκλησιάρχης Δρ. Αέτιος •  Καθηγήτρια Julija Vidovic •  Καθηγήτρια Ειρήνη Χριστινάκη

 Καλούμε επιτακτικά και χωρίς περιστροφές τις παρατάξεις των αποτειχισμένων:

1.Αναθεωρείστε ριζικά, ευθυγραμμιστείτε άνευ όρων και ξεσκονίστε τα επιχειρήματά σας, βάζοντας στο επίκεντρο την αδιαπραγμάτευτη δογματική αλήθεια.

2.Συντρίψτε επιτέλους την εσωστρέφεια, αποκηρύξτε τις μικροπρεπείς φιλοδοξίες και πετάξτε στα σκουπίδια τους διχαστικούς οπαδισμούς και τις μίζερες προσωπικές εμπάθειες.

3. Ξανα-εμβαθύνετε στα ίδια τα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης και στα πορίσματα του Chantilly. Φαίνεται πως τα ξεχάσαμε όλα, απορροφημένοι από βιοτικές μέριμνες, διοικητικές διαμάχες και δευτερεύοντα ζητήματα, ενώ ο εχθρός αλωνίζει στα θεμέλια της Πίστεως.

Οφείλουμε να ξανα- ανάψουμε τη φλόγα της πατερικής ομολογίας. Είναι επιτακτική ανάγκη να ενημερώσουμε και να ταρακουνήσουμε το νωθρό, εφησυχασμένο και παραπλανημένο χριστεπώνυμο πλήρωμα για το μέγεθος της κατρακύλας στην οποία μας οδηγεί η οικουμενιστική ηγεσία.

Δεν χωρούν πλέον μεσοβέζικες λύσεις, διπλωματικές σιωπές, ψευτο-αντιστάσεις για τα μάτια του κόσμου, ούτε ο ύπνος των δικαίων.

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ!

π.Δ.Α

---------------------------------------------------------------------------------

Γάμος με ετερόδοξο. Ο 72ος Κανόνας της Πενθέκτης Συνόδου σε νέα ερμηνευτική διένεξη: Η πρόταση της κ. Ειρήνης Χριστινάκη και η ορθόδοξη απάντηση

 

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ κ.ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ LINK

.https://ec-patr.org/08/10/14/48/eirini-christinaki-kanonika-zitimata-e/

-----------------------------------------------------------------------

Επιμέλεια έρευνας: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Το 691 μ.Χ., σε μια αίθουσα της Κωνσταντινούπολης, εκατόν τριάντα περίπου επίσκοποι ψήφισαν έναν κανόνα που θα απασχολούσε τη θεολογία δεκατρείς αιώνες αργότερα: όποιος Ορθόδοξος παντρεύεται αιρετικό, ετερόδοξο ή αλλόθρησκο, ο γάμος του είναι άκυρος. Τελεία και παύλα. Χωρίς εξαιρέσεις. Χωρίς «οικονομία» — η Σύνοδος το πρόβλεψε ρητά.

Στο συνέδριο του Chantilly της Γαλλίας , μια Ελληνίδα καθηγήτρια επιχειρεί να ξεπαγώσει αυτόν τον κανόνα. Και οι αντιδράσεις δεν άργησαν.

Ένας κανόνας-«θωράκιση»

Η ιστορία ξεκινά από μια αναγκαιότητα. Οι Ε΄ και ΣΤ΄ Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν ασχοληθεί μόνο με δόγματα, αφήνοντας το «πρακτικό» κομμάτι της εκκλησιαστικής ζωής αρρύθμιστο. Η Πενθέκτη Σύνοδος, που συνήλθε στον Τρούλλο, κάλυψε το κενό με 102 κανόνες — ένα ολόκληρο «σύνταγμα» εκκλησιαστικής ευταξίας.

Μέσα σε αυτό, ο 72ος. Μέχρι τότε, ο 14ος Κανόνας της Χαλκηδόνας απαγόρευε ανάλογους γάμους μόνο στον κατώτερο κλήρο — στους αναγνώστες, τους ψάλτες, τους υποδιακόνους. Η Πενθέκτη το γενίκευσε: ισχύει για όλους. Ο λόγος ήταν προφανής για την εποχή: ο 7ος αιώνας ήταν εποχή αραβικών κατακτήσεων, θρησκευτικών ανακατατάξεων και διαρκούς κινδύνου αποστασίας. Ο γάμος με τον «άλλον» δεν ήταν προσωπική υπόθεση — ήταν ζήτημα επιβίωσης της ταυτότητας.

Ο κανόνας μάλιστα δεν αρκέστηκε στην απαγόρευση. Προέβλεψε τη διάλυση των τέτοιων ενώσεων, αφορισμό για τους παραβάτες και — κάτι που θα γίνει το κλειδί όλης της μετέπειτα διαμάχης — έκλεισε ρητά την πόρτα στην οικονομία.

Η Κρήτη άνοιξε την πόρτα…..

Το 2016, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης βρέθηκε μπροστά στο ίδιο δίλημμα. Η λύση που επέλεξε ήταν διπλωματική. Eπιβεβαίωσε την κανονική ακρίβεια, αλλά δεν νομοθέτησε τίποτα. Άφησε το θέμα στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: πρακτικές που διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Η Εκκλησία της Ελλάδος, π.χ., επιτρέπει από το 1938 τον γάμο Ορθοδόξου με βαπτισμένο τριαδικό χριστιανό. Άλλες Εκκλησίες είναι πιο αυστηρές. Το νομοθετικό κενό, που η Χριστινάκη εντόπισε με ακρίβεια, παραμένει ανοικτό — και γίνεται ολοένα πιο επώδυνο σε μια κοινωνία όπου οι μικτοί γάμοι αυξάνονται.

Η πρόταση Χριστινάκη: «Δεν είναι αμαρτία !!!!!!!!!!!!!!!»

Στο συνέδριο του Chantilly,  το 2026, η καθηγήτρια Ειρήνη Χριστινάκη κατέθεσε μια ερμηνεία που μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ο 72ος Κανόνας δεν είναι νόμος, είναι κατεύθυνση. Και η παράβασή του δεν είναι αμαρτία — είναι διοικητικό πταίσμα.

Η πρώτη επίσκεψη Μαρωνίτη Πατριάρχη στην Ελλάδα!!!! ΕΝΑΣ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

 

Η πρώτη επίσκεψη Μαρωνίτη Πατριάρχη στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε από τις 15 έως τις 19 του μηνός (Οκτωβρίου 2026).

Στην Ελλάδα βρέθηκε ο Μαρωνίτης Πατριάρχης, Καρδινάλιος Μαρ Μπεσάρα Μπούτρος αλ-Ράι (ο επικεφαλής της “Μαρωνίτικης Καθολικής Εκκλησίας”(;;) με έδρα τον Λίβανο), συνοδευόμενος από υψηλόβαθμους κληρικούς (όπως τον επίσκοπο Γιουσέφ Σουέιφ και τον αρχιεπίσκοπο Σαλίμ Σαφίρ) και άλλους παράγοντες.

Ο Πατριάρχης επισκέφθηκε το Άγιον Όρος (συμπεριλαμβανομένων των Καρυών και μονών όπως η Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας και το Βατοπέδι), πραγματοποιώντας θρησκευτικό προσκύνημα.

Συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο (στην πρώτη ιστορική συνάντηση των δύο ηγετών), καθώς και με τον Καθολικό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Θεόδωρο Κοντίδη. Τέλεσε επίσης Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή παρουσία της κοινότητας των Μαρωνιτών και λιβανικών φορέων.Επισκέφθηκε την περιοχή της Κορίνθου (ακολουθώντας τα βήματα του Αποστόλου Παύλου) στο πλαίσιο επαφών για θρησκευτικό τουρισμό και πολιτιστική συνεργασία.

Τι είναι οι Μαρωνίτες.

Οι Μαρωνίτες είναι μέλη μίας ιστορικής χριστιανικής κοινότητας και μίας από τις μεγαλύτερες Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες (Sui Iuris) στον κόσμο, γνωστή ως Μαρωνιτική Εκκλησία (Maronite Church). Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής, με κέντρο της τον Λίβανο.

1.      Προέλευση και Ιστορία

Η κοινότητα πήρε το όνομά της από τον Άγιο Μάρωνα (4ος–5ος αιώνας μ.Χ.), έναν Σύρο ασκητή και μοναχό που έζησε κοντά στον ποταμό Ορόντη (στη σημερινή Συρία).

 Λόγω θρησκευτικών διώξεων και των αραβικών κατακτήσεων κατά τον 7ο αιώνα, οι οπαδοί του Αγίου Μάρωνα κατέφυγαν στα δυσπρόσιτα ορεινά του Όρους του Λιβάνου, όπου διατήρησαν την αυτονομία και τη θρησκευτική τους ταυτότητα.

Πρώτος Πατριάρχης τους θεωρείται ο Άγιος Ιωάννης Μάρων (τελη 7ου αιώνα), ο οποίος οργάνωσε την Εκκλησία και την κοινότητα.

Οι Μαρωνίτες αποκόπηκαν από την Ορθοδοξία και ακολούθησαν την αίρεση του Μονοθελητισμού. Μια αίρεση που αντιμετωπίστηκε μετά από τους αιματηρούς αγώνες του γίγαντα της Ορθοδοξίας Αγίου Μάξιμου του Ομολογητή, και τέλος καταδικάστηκε κατά την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο το 680. Και πού κατέληξαν εν τέλει οι αιρετικοί Μαρωνίτες; Μα με τους παπικούς καθώς αναγνώρισαν την πνευματική πρωτοκαθεδρία της Ρώμης και ενώθηκαν εν τέλει μαζί τους με τη Σύνοδο της Φλωρεντίας.

Είναι κατά κάποιο τρόπο μία ακόμη Ουνιτική εκδοχή, ένας ακόμη πράκτορας των Καθολικών σε Ορθόδοξη χώρα, οι οποίοι σπέρνουν τα δηλητήριά τους σε ψυχές χριστιανών οδηγώντας τους στην αποκοπή από το Σώμα της Εκκλησίας μας.

 Οι Μαρωνίτες βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με την Ρωμααιοκαθολικούς  (αποδέχονται την αυθεντία του Πάπα της Ρώμης). Είναι η μόνη Ανατολική Εκκλησία που είναι πλήρως ενωμένη με τη Ρώμη χωρίς να έχει αντίστοιχο «σχισματικό» ή αμιγώς Ορθόδοξο κλάδο εκτός αυτής. Παρότι αναγνωρίζουν τον Πάπα, διατηρούν το δικό τους ανατολικό-συριακό λειτουργικό τυπικό (Δυτικό Συριακό Τυπικό).

Η ιστορική λειτουργική τους γλώσσα είναι η Συριακή (διάλεκτος της Αραμαϊκής, της γλώσσας που μιλούσε ο Χριστός), αν και σήμερα η Θεία Λειτουργία τελείται κυρίως στα Αραβικά με αρκετά συριακά στοιχεία.

Γεωγραφική Κατανομή και Κοινότητες

Αποτελούν την ισχυρότερη και πολυπληθέστερη χριστιανική κοινότητα του Λιβάνου. Σύμφωνα με το πολιτικό σύστημα του Λιβάνου (Εθνικό Σύμφωνο του 1943), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Λιβάνου είναι πάντα υποχρεωτικά Μαρωνίτης Χριστιανός. Υπάρχει μια ιστορική και αναγνωρισμένη κοινότητα Μαρωνιτών στην Κύπρο (από τον 8ο–12ο αιώνα), η οποία αποτελεί μία από τις επίσημες θρησκευτικές ομάδες της Κυπριακής Δημοκρατίας (με δικό της αντιπρόσωπο στη Βουλή των Αντιπροσώπων). Λόγω των πολέμων και της οικονομικής μετανάστευσης (ειδικά από τον 19ο αιώνα έως σήμερα), εκατομμύρια Μαρωνίτες ζουν στη Βόρεια και Νότια Αμερική (π.χ. Βραζιλία, Αργεντινή, ΗΠΑ), την Αυστραλία και την Ευρώπη.

 

Η Παρουσία στην Ελλάδα

Αν και στην Ελλάδα δεν υπάρχει πολυάριθμη αυτόχθονη κοινότητα όπως στην Κύπρο, η παρουσία τους είναι υπαρκτή και δυναμική. Στην Αθήνα ζει ένας σημαντικός αριθμός Μαρωνιτών (κυρίως από τον Λίβανο και την Κύπρο), οι οποίοι εξυπηρετούνται λατρευτικά από την ενορία τους και τον Ιερό Ναό Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στη στενή συνεργασία με την Καθολική Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

 Εκκλησιαστικά, η κοινότητα της Ελλάδας υπάγεται στον Αποστολικό Επισκέπτη των Μαρωνιτών (ο οποίος είναι συχνά ο Αρχιεπίσκοπος Μαρωνιτών Κύπρου).

Λειτουργική Παράδοση & Ιδιαιτερότητες

Η Μαρωνιτική Εκκλησία έχει μια πλούσια και ιδιαίτερη πνευματικότητα. Η Θεία Λειτουργία τους (που ονομάζεται Κουρμπάνα - Qurbana) έχει τις ρίζες της στην αρχαία Εκκλησία της Αντιόχειας. Κατά τη διάρκεια της Αγίας Αναφοράς (της καθαγιαστικής ευχής της Θείας Ευχαριστίας), οι λέξεις του Μυστικού Δείπνου («Λάβετε φάγετε...») ψάλλονται υποχρεωτικά στη Συριακή/Αραμαϊκή γλώσσα, δηλαδή στη γλώσσα που μιλούσε ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

Νάτα µας! Κύριοι. Ζάεφ – Τσίπρας, δήλωσαν: «γράφουµε ιστορία» (2/4/2019)

 

 

Ήταν µια “πατριωτική ευθύνη” η Συµφωνία των Πρεσπών, δήλωσε ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Ο Π. Καµµένος µε το κόµµα ΑΝΕΛ που συµµετείχε στην κυβέρνηση Τσίπρα – “ΣΥΡΙΖΑ” – ως υπουργός Εθνικής Άµυνας, είχε δηλώσει στα στελέχη της 1^ης Στρατιάς στη Λάρισα ότι θα αποσυρθεί από την κυβέρνηση, αν προχωρήσει για συµφωνία µε τα Σκόπια (13/12/2018). Αλλά…!

Η εφηµερίδα “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” σε δηµοσίευµα τη Κυριακής 4/11/2018 αναφέρει ότι υπήρξε συνάντηση Τσίπρα - αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου και συµφώνησαν να έχουν δύο δεσµευτικούς άξονες και οι δύο πλευρές. Δηλαδή η πολιτεία να µην αλλάζει το δηµοσιονοµικό Status quo των ιερέων, αλλά µε την προϋπόθεση να µην αντιδράσει η Εκκλησία στη Συνταγµατική αναθεώρηση και να κρατήσει χαµηλούς τόνους και ως προς το Σκοπιανό ζήτηµα και στη Συµφωνία των Πρεσπών που πρόκειται να υπογραφεί. Γι’ αυτό σταµάτησαν οι Μακεδονοµάχοι Δεσποτάδες, παπάδες, έπιασαν χειρόφρενο όλες εκδηλώσεις, διαµαρτυρίες  για το Σκοπιανό!

Στη Βουλή που συζητήθηκε το θέµα: η λεγόµενη κύρωση “Συµφωνία των Πρεσπών”, διήρκεσε τρεις ολόκληρες ηµέρες, αυτή πραγµατοποιήθηκε σε πολύ υψηλούς τόνους, οι οµιλήσαντες Βουλευτές- υπουργοί υπερέβησαν στους 200, µε τους υπέρ και τους κατά!

Ο Μητσοτάκης ως αντιπολίτευση τότε στην οµιλία του υπήρξε δριµύς και µε βροντερό τόνο επισήµανε: «Η Συµφωνία αυτή ανατρέπει µία πάγια εθνική στρατηγική. Εδώ και 140 χρόνια, η Ελλάδα ποτέ δεν επέτρεψε να µονοπωλήσει κάποιος τρίτος τον όρο Μακεδονία. Και δεν αναγνώρισε ποτέ διακριτική µακεδονική εθνότητα. Ποτέ…», και συνέχισε: «Εγώ δεν θα πω ποτέ “καλωσορίζω τον Μακεδόνα Πρωθυπουργό στη χώρα”. Περιµένω να το πείτε εσείς (προς τον Τσίπρα). Και από τον κύριο Αποστολάκη να υποδεχθεί τον µακεδονικό στρατό». Είπε, είπε και τι δεν είπε, και κατέληξε: «Φύγετε! Φύγετε, µαζί µε τους φόρους, τα δύο σας µνηµόνια, την αποτυχία σας. Αφήστε την Ελλάδα να αναπνεύσει και τους Έλληνες να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους».

Ο Τσίπρας στις εκλογές που ακολούθησαν, καταποντίστηκε. Ο Μητσοτάκης ανέλαβε τις τύχες της χώρας. Αυτά που είχε πει όµως πριν µερικούς µήνες,  όλα τα ξέχασε σαν να είχαν περάσει αιώνες.

Οι εκλογές έγιναν 7 Ιουλίου 2019. Ως Πρωθυπουργός τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις 13 Νοεµβρίου 2019, “καλωσορίζει το Μακεδόνα Πρωθυπουργό” στη Θεσσαλονίκη. Μετά δέκα µήνες (16/9/2020), τον ξανά “καλωσορίζει τον Μακεδόνα Πρωθυπουργό” στο συνέδριο του Economist στο Λαγονήσι. Τώρα να µη χαθούµε κιόλας στους έξι µήνες που γίνεται το επίσηµο “καλωσόρισµα του Μακεδόνα Πρωθυπουργού” στην Αθήνα!

Την επιβεβαίωση ότι η Ελλάδα θα στηρίξει τη “Βόρεια Μακεδονία” για την Ευρωπαϊκή στήριξη και το ΝΑΤΟ.

Τί τα θυµάστε όλα αυτά, σαν να µας είπε ο κ. Μητσοτάκης, “περασµένα ξεχασµένα”. Τί και αν ακόµα είπε στον Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ, ότι: «η κυβέρνηση σας αποδέχθηκε να είµαστε εµείς υποχρεωµένοι – επαναλαµβάνω: υποχρεωµένοι – να αποκαλούµε “Μακεδόνες” τους κατοίκους της χώρας αυτής. Και αυτό µας δεσµεύει νοµικά. Να το Χαίρεστε το erga omnes σας, κύριοι της κυβέρνησης. Να το Χαίρεστε!».

Τώρα, κ. Μητσοτάκη,  το χαίρεστε και εσείς, µαζί το χαίρονται και οι Σκοπιανοί πούρχονται στην Ελληνική Μακεδονία µας και µας προκαλούν τραγουδώντας και χορεύοντας, µας προσβάλουν και από πάνω µε την ανοχή σας. Εδώ έχει πλήρης εφαρµογή η λαϊκή ρήση: “Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι”. Το θάρρος που τους δώσαµε, έγινε θράσος, ώστε άρχισαν να διεκδικούν την ιστορία, τα σύµβολα και την πολιτιστική κληρονοµιά µας.

«Πληθυσμιακή κατάρρευση η Ελλάδα» (Έλον Μασκ)

 

 

Πριν δυόµισι χρόνια (15/4/2024) ο δισεκατοµµυριούχος Έλον Μασκ σε άρθρο του που ανάρτησε στη φιλική του ιστοσελίδα News Addicts, αναφέρει ότι η Ελλάδα απειλείται µε “πληθυσµιακή κατάρρευση”, καθώς όπως γράφει και είναι η πραγµατικότητα, “οι ξαφνικοί θάνατοι αυξάνονται και η γονιµότητα πέφτει”, και συνεχίζει: “Η Ελλάδα, το λίκνο του δυτικού πολιτισµού, βρίσκεται σε πορεία, ώστε να γίνει το πρώτο έθνος που θα πέσει θύµα της πολυδιάστατης ατζέντας πληθυσµιακής µείωσης από την παγκόσµια ελίτ”.

Αναφέρει συγκεκριµένες αιτίες για το φαινόµενο αυτό: “η καρδιακή ανεπάρκεια, τα εγκεφαλικά επεισόδια, οι θροµβώσεις και η εµφάνιση καρκίνου σε υγιείς νέους ανθρώπους έχουν προκαλέσει την εκτόξευση των ποσοστών θνησιµότητας σε νέους άνδρες και γυναίκες, έχουν προκαλέσει την κατακρήµνιση του δείκτη γεννήσεων, καθώς καταγράφεται ο χαµηλότερος αριθµός γεννήσεων εδώ και σχεδόν έναν αιώνα”.

Δεν είναι µόνο αυτά που αναφέρει ο Μασκ, αλλά υπάρχουν και άλλοι σοβαρότατοι παράγοντες όπως το στεγαστικό, εργασιακό, οικονοµικό, ασφαλιστικό και δεν υπάρχει ουδεµία κρατική στήριξη. Αντίθετα το κράτος φέρεται ως ανάλγητο στους νέους, διότι όταν διορίζεται κάποιος νέος εκπαιδευτικός, νοσηλευτής κ.λ.π., τον στέλνει να υπηρετήσει εκατοντάδες χιλιόµετρα µακριά. Αν ήταν ανύπαντρος, πώς να κάνει οικογένεια, µε έναν µισθό κοντά στο χιλιάρικο, τι να πληρώσει! Το ενοίκιο µε όλα τα υπόλοιπα ή την εν γένει διαβίωσή του; Και µε το φόβο την επόµενη χρονιά να βρεθεί και πάλι µε τη βαλίτσα στο χέρι εκατοντάδες χιλιόµετρα µακρύτερα. Αν έκανε το λάθος και παντρεύτηκε, ο γάµος είναι σχεδόν προδιαγεγραµµένος για διάλυση, διότι το βάσανο να επανέλθει ο “νοµάς” αυτός στον τόπο της καταγωγής, θα πρέπει να τα περάσει 10-15 χρόνια σε διαφορετικές πόλεις και περιοχές της χώρας.