Η Αποτείχιση του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς: (Μια απαραίτητη διευκρίνηση)

 

Εισαγωγή: Απαραίτητη Διευκρίνιση

Με αφορμή πρόσφατη  αναδημοσίευση  άρθρου  του Σέρβου Χωροεπισκόπου Μαξίμου σχετικά με την αποτείχιση του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς (τίτλος άρθρου: «Συμβολή στην ορθή κατανόηση και εφαρμογή του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου» από τα ιστολογια ΨΗΦΙΔΕΣ και ΟΜΟΛΟΓΙΑ),  κρίνεται αναγκαία η παράθεση ορισμένων ιστορικών και θεολογικών διευκρινίσεων για την αποκατάσταση της αλήθειας και προς αποφυγή παραπλανητικών ερμηνειών, που διατυπώθηκαν.

Ο Χωροεπίσκοπος Μάξιμος αναφέρει:

«...ο άγιος Ιουστίνος Τσέλιε, δεν συλλειτούργησε με τον πατριάρχη Γερμανό, ούτε τον μνημόνευσε, αλλά μνημόνευσε τον επίσκοπό του Ιωάννη Βελιμίροβιτς που δεν ήταν οικουμενιστής».

 

1. Απαραίτητα ιστορικά γεγονότα.

Η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία εντάχθηκε επίσημα ως πλήρες μέλος στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ) το 1965. Η συμμετοχή αυτή υπήρξε ιδιαίτερα ενεργή, με αποκορύφωμα την εκλογή του Πατριάρχη Σερβίας Γερμανού ως ενός εκ των προέδρων του ΠΣΕ (1968-1975).

Παρά τις εσωτερικές αντιδράσεις και την απόφαση της Ιεράς Συνόδου το 1997 για αποχώρηση, η Σερβική Εκκλησία παραμένει μέχρι σήμερα οργανικό μέλος του ΠΣΕ, επιλέγοντας την οδό του διαλόγου.

2. Γιατί ο Πατριάρχης Γερμανός θεωρήθηκε Οικουμενιστής;

Η καταδίκη του Γερμανού από τον Όσιο Ιουστίνο βασίστηκε σε μια συγκεκριμένη δογματική διολίσθηση. Το 1971, ο Γερμανός συνυπέγραψε μήνυμα του ΠΣΕ που ανέφερε:

«...αυτές [οι κοινότητες] δεν αποτελούν απλές διοικητικές μονάδες, αλλά όλες συνιστούν μέρος της μίας μεγάλης Χριστιανικής Εκκλησίας».

Για τον Όσιο Ιουστίνο, η διατύπωση αυτή αποτελούσε την εκκλησιολογική αίρεση της «Θεωρίας των Κλάδων» (Branch Theory), η οποία εξισώνει την Ορθοδοξία με τις αιρέσεις και αρνείται την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

 

3. Η Στάση του Επισκόπου Ιωάννη Βελιμίροβιτς

Ο Ιωάννης Βελιμίροβιτς (Jovan Velimirović), Επίσκοπος Σαμπάτς και Βάλιεβο, υπήρξε πνευματικός συνεχιστής του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς και στενός συνεργάτης του Οσίου Ιουστίνου. Η αντιοικουμενιστική του στάση συνοψίζεται στα εξής:

• Θεωρούσε ότι ο διάλογος στο ΠΣΕ οδηγούσε σε «θρησκευτικό συγκρητισμό» εις βάρος της δογματικής ακρίβειας.
•  Ήταν κάθετος κατά των συμπροσευχών με ετεροδόξους, θεωρώντας τες ψευδαίσθηση ενότητας.
•  Αποτελούσε τη φωνή της ορθόδοξης ομολογίας μέσα στην Ιερά Σύνοδο των Σέρβων, αρνούμενος να ακολουθήσει τη γραμμή του Πατριάρχη Γερμανού.

 

Μία ιστορική επιστολή του Οσίου Ιουστίνου Ποποβιτς (Τσέλιε) περί της διακοπής της λειτουργικής κοινωνίας με τους πατριάρχες – οικουμενιστές

Χωρεπισκόπου Νοβο-Μπρτνο και Παννονίας Μαξίμου

Α. Εισαγωγή: Η αποκάλυψη των Συγγραμμάτων του Αγίου Ιουστίνου

Τα πρόσφατα δημοσιευμένα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου, σε δύο τόμους, έχουν αποκαλύψει περαιτέρω στο ορθόδοξο κοινό μας το βάθος, την ορθοδοξία, την ευαγγελικότητα και τη ζωντάνια του πνεύματος, της παράδοσης και των λόγων αυτού του αγίου πατέρα. Δεν είναι δυνατόν να αποδοθούν σε ένα σύντομο άρθρο όλα τα πνευματικά μαργαριτάρια από τα Συγγράμματα του Αγίου Ιουστίνου, ειδικά τα ομολογιακά, που στρέφονται κατά της εκκλησιαστικής και θεοαντιφατικής αίρεσης του οικουενισμού.

Β. Η ευλογία του Αγίου Ιουστίνου προς τον Επίσκοπο Αρτέμιο

Β1. Η προφορική παράδοση

Ο μακαριστός γέροντάς μας Αρτέμιος μας έχει μεταδώσει επανειλημμένα την προφορική παράδοση, την ευλογία του Αγίου Ιουστίνου, που του έχει απομείνει. Έχουμε ήδη μεταδώσει δημόσια αυτήν την ευλογία και τον όρκο του Πατέρα Ιουστίνου αρκετές φορές γραπτώς και προφορικώς, αλλά θα την επαναλάβουμε, ώστε να φανεί καθαρά η ακλόνητη σύμπτωση της θεολογικής θέσης του μακαριστού επισκόπου μας Αρτεμίου (και επομένως της Επισκοπής μας) με τη θεολογική θέση και στάση του Αγίου Ιουστίνου του Κελίου.

Β2. Η θεμελιώδης δήλωση του Αγίου Ιουστίνου

Συγκεκριμένα, στο ερώτημα του Επισκόπου Αρτεμίου για το αν θα αποδεχόταν τον επισκοπικό βαθμό, εάν του προσφερόταν, ο Πατέρας Ιουστίνος απάντησε:

«Ναι! Διότι εάν ολόκληρη η Σύνοδος στην Εκκλησία παρεκκλίνει από την οδό της πίστης, ο επίσκοπος έχει την εξουσία να χωρίσει την επισκοπή του και έτσι να σώσει και να διατηρήσει την Εκκλησία».

Β3. Η εφαρμογή από τον Επίσκοπο Αρτέμιο

Ο Επίσκοπος Αρτέμιος, ως καλός μαθητής, πιστός στον μεγάλο διδάσκαλο της πίστης του — τον Ιουστίνο, εφάρμοσε και εκτέλεσε αυτήν την ευλογία ευσυνείδητα και πατερικά, αναγνωρίζοντας την κατάλληλη στιγμή γι' αυτήν και βρίσκοντας κανονικά επαρκείς τρόπους.

Γ. Η 70ή Επιστολή: Η στάση απέναντι στους οικουμενιστές πατριάρχες

Γ1. Η πρότυπη στάση του Μητροπολίτη Αμβροσίου

Από την άλλη πλευρά, στις Επιστολές του Αγίου Ιουστίνου διαβάζουμε τις ακόλουθες γραμμές:

«Δεν με εκπλήσσει που ο ζηλωτής της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος [1], έπαψε να αναφέρει τον άτυχο Πατριάρχη Αθηναγόρα. ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ. [2] Φαίνεται ότι η πτώση και η παρακμή του είναι ανυπολόγιστες. Σήμερα, δύο άθλιοι Ορθόδοξοι πατριάρχες ανταγωνίζονται στη φρίκη και τον τρόμο του ουρανού και της γης στην εβραϊκή τους προδοσία: ο Αθηναγόρας της Κωνσταντινούπολης και ο Αλεξέι της Μόσχας. Και η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει στην Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία, η οποία είναι η μόνη στην ελευθερία, και είναι υποχρεωμένη να καλέσει όλες τις Τοπικές Εκκλησίες σε συνοδική και συνοδική αντίσταση στην εβραϊκή προδοσία αυτών των δύο ανόητων πατριαρχών. – Σε ευχαριστώ πολύ, αγαπητό μου παιδί, που μου έστειλες αποσπάσματα και πληροφορίες για την αποστασία αυτών των «δύο πατριαρχών». [3]

Γ2. Παραλήπτες και προορισμός της επιστολής

Αυτή η επιστολή, η 70ή κατά σειρά, απευθυνόταν στον τότε ιερομόναχο Αμφιλόχιο, μετέπειτα Μητροπολίτη Μαυροβουνίου και Παραθαλασσίας. Ο Άγιος Ιουστίνος Τσέλιε έγραψε πολλά κατά του οικουμενισμού τόσο στον Μητροπολίτη Αμφιλόχιο όσο και στον Επίσκοπο Αθανάσιο Γέβτιτς, διαισθανόμενος ξεκάθαρα και ήδη συνειδητοποιώντας εκείνη την εποχή ότι και οι δύο έτειναν προς αυτή την αίρεση.

Δ. Η πτώση των μαθητών και η πιστότητα του Επισκόπου Αρτεμίου

Δ1. Η επιβεβαίωση των προφητειών του Αγίου Ιουστίνου

Δυστυχώς, η διαίσθηση του Αγίου Ιουστίνου δεν ήταν λανθασμένη, γιατί αργότερα και οι δύο σκόνταψαν βαθιά και βυθίστηκαν σε αυτή την επαίσχυντη αίρεση, παραδομένοι στα βρώμικα νερά του παγκοσμιοποιημένου φιλελευθερισμού, καθιστώντας τους κύριους φορείς και φορείς αυτού του αντιχριστιανικού πνεύματος στην αγία Σερβική Εκκλησία μας. Οι επιστολές του Αγίου Ιουστίνου που τους απευθύνονται αποτελούν ένα είδος αποκάλυψής τους, επειδή δείχνουν πόσο κωφεύσαν και αμάρτησαν, σχεδόν για όλα όσα τους έγραψε ο αββάς Ιουστίνος.

Δ2. Η μαρτυρική πορεία του Επισκόπου Αρτεμίου

Από την άλλη πλευρά, αυτή η επιστολική παράδοση του Αγίου Ιουστίνου, δηλαδή οι θεόπνευστες, θερμές πατρικές επιστολές του, δείχνουν πόσο πιστός ήταν ο μακαριστός μας Επίσκοπος Αρτέμιος σε κάθε λεπτομέρεια στον πνευματικό του πατέρα, τον παν-Σέρβο αββά Ιουστίνο του Κελίου, τον μεγάλο διδάσκαλο και ομολογητή της πίστης.

Ο Αμφιλόχιος και ο Αθανάσιος Γιέβτιτς (ο Επίσκοπος Ειρηναίος Μπούλοβιτς δεν είναι άξιος αναφοράς ως μαθητής του αββά Ιουστίνου, λόγω του οικουμενικού του εξτρεμισμού, ο οποίος πιθανότατα είναι μη αναστρέψιμος) περπάτησαν την ευρεία οδό της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης — οικουμενισμού και φιλελευθερισμού — καινοτομίας, ενώ ο μακαριστός Επίσκοπος Αρτέμιος περπάτησε ενάντια στην εγκόσμια πατρίδα, κολυμπώντας αντίθετα στο ρεύμα.

Επομένως, προφανώς, ο πατήρ Ιουστίνος, όταν τον αναφέρει στις επιστολές που απευθύνονται στους προαναφερθέντες δύο, δεν τον αποκαλεί τυχαία «πατέρα Μαρτύριο», που σημαίνει μάρτυρας στα ελληνικά. Κάθε ευσεβής ψυχή διαβάζει από αυτό την θεοφώτιστη προνοητικότητα του Αγίου Ιουστίνου, με την οποία προείδε τις οδούς των μαθητών του στο μέλλον, την οικουμενική πορεία αυτών των δύο και την μαρτυρική, δηλαδή εξομολογητική και παθολογική πορεία του αείμνηστου πρεσβυτέρου και επισκόπου μας Αρτεμίου.

Ε. Η ομολογιακή μαρτυρία κατά του οικουμενισμού (70ή Επιστολή)

Ε1. Η φύση της Εκκλησίας και η ουσία του οικουμενισμού

Με την ευκαιρία αυτή, θα επισημάνουμε μόνο στο κοινό μια ακόμη βαθιά και συγκινητική, ομολογιακή μαρτυρία του Αγίου Ιουστίνου κατά της παναίρεσης του οικουμενισμού. Έτσι, στην ίδια 70ή επιστολή, λέει:

«Η Εκκλησία: ο Θεανθρώπινος οργανισμός, το Θεανθρώπινο σώμα, το Θεάνθρωπο Πρόσωπο, επομένως πάντα αδιαίρετο ένα, ένα σε όλους τους κόσμους… [4] Σύγχρονος οικουμενισμός: «ψευδόχριστοι» = ψευδομεσσιές, «ψευδοπροφήτες». Εδώ: διάφορες θρησκείες, άλλες θρησκείες, ημιπίστη, ολιγόπιστη, απιστία.

Ε2. Τα κοσμικά χαρακτηριστικά του οικουμενισμού

Τα προβλήματα του σύγχρονου οικουμενισμού είναι καθαρά κοσμικά, πολιτικά· στην πραγματικότητα: κομμουνιστικό-παπικό, όλα ανάγονται σε «κοινωνικές» αξίες, γήινα, ανθρωπιστικά, παροδικά [5]. Δεν υπάρχει ούτε το Θεανθρώπινο κέντρο ούτε τα ευαγγελικά προβλήματα· Δεν είναι η Βασιλεία του Θεού και η δικαιοσύνη Του που ζητείται «πρώτα» (Ματθ. 6:33), αλλά η βασιλεία αυτού του κόσμου και όλα όσα είναι από Αυτόν και για Αυτόν.

Ε3. Η μόνη λύση: Η μετάνοια

Το πρόβλημα της ενοποίησης [6], από την οντολογική του ουσία, δεν μπορεί να λυθεί με κανέναν «διάλογο», αλλά μόνο με μετάνοια ενώπιον του Θεανθρώπου, που είναι η Εκκλησία. «Θυμήσου από πού έχεις πεσόντες, και μετανοήστε»... (Αποκ. 2:15-16).

Ε4. Η εισβολή του κοσμικού πνεύματος στην Εκκλησία

Μέσω του οικουμενισμού, μια καθαρά κοσμική, διεθνής αθεϊστική-κομμουνιστική, ανθρωπιστική και μισητή του Θεού ανθρωπιστική προβληματική έχει εισχωρήσει στην Εκκλησία και την έχει καταλάβει. Στις κομμουνιστικές χώρες, οι κομμουνιστές υπαγορεύουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες την οικουμενική προβληματική και την λύση στα προβλήματά της. Ούτε ίχνος της αποστολικής-πατριαρχικής καθολικότητας, της ελευθερίας στην έκφραση και την ομολογία της πίστης.

Ε5. Ο οικουμενισμός ως μηδενισμός

Δηλαδή: οικουμενισμός = ο μηδενισμός του Ιουδαίου Νικόδημου, Αλεξέι, Γερμανού... «Ρόδος»; – Φιλοκομμουνιστικές αντιλήψεις για την Ορθοδοξία και τα προβλήματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Υπό την τυραννία του ρωσο-σερβικού κομμουνιστικού μηδενισμού και του ελληνικού ελευθεριακού-προτεσταντικού ορθολογισμού, του σχολαστικισμού, του αναρχισμού και του αθηναϊκού τυχοδιωκτισμού.» [7]

«Διατηρήστε την Ορθόδοξη πίστη» - Οι επίσκοποι της ROCOR προειδοποιούν κατά της εκκοσμίκευσης

 

Οι επίσκοποι της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας κατά την επίσκεψή τους στο Κάστρο Σάιφριντσμπεργκ, τη μελλοντική τοποθεσία του μοναστηριού και της επισκοπικής διοίκησης, με την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κουρσκ

Η επιστολή της Συνόδου του Μονάχου καλεί για προσευχή, ενότητα και πνευματική εγρήγορση.

Το Συμβούλιο των Επισκόπων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας (ROCOR) εξέδωσε επιστολή προς τους κληρικούς, τους μοναχούς και τους πιστούς παγκοσμίως το βράδυ της Τρίτης (5 Μαΐου 2026), καλώντας σε πίστη, εντατική πνευματική άσκηση και αυξημένη προσευχή για ειρήνη.

Στην επιστολή, που δημοσιεύθηκε κατά τη διάρκεια της συνέλευσης στη Μονή Μπούχεντορφ κοντά στο Μόναχο, υπό την προεδρία του Μητροπολίτη Ανατολικής Αμερικής και Νέας Υόρκης Νικολάι, οι ιεράρχες περιγράφουν την αυξανόμενη εκκοσμίκευση και την έλλειψη κατεύθυνσης. «Όλοι βλέπουμε πώς οι διαδικασίες εκκοσμίκευσης εντείνονται, πώς τα ηθικά πρότυπα θολώνουν και πώς η πίστη μειώνεται σε πολλές καρδιές», αναφέρει. Ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες, είναι ζωτικής σημασίας να διατηρήσουμε «την πίστη στην Ορθοδοξία και στις παραδόσεις». Οι πιστοί προτρέπονται με ένα βιβλικό απόσπασμα από την Αποκάλυψη 2:10: «Γίνε πιστός μέχρι θανάτου, και θα σου δώσω το στέφανο της ζωής».

Κατά τη διάρκεια των «λαμπρών ημερών του Πάσχα», οι επίσκοποι ζητούν μια βαθύτερη πνευματική ζωή. Αυτό περιλαμβάνει «τακτική προσευχή, μετάνοια, λήψη των αγίων μυστηρίων, συμμετοχή στις θείες λειτουργίες», καθώς και ανάγνωση της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας. Οι ενορίες θα πρέπει να είναι «ζωντανές κοινότητες» και οι οικογένειες «καταφύγια χριστιανικής αγάπης».

Το Συμβούλιο των Επισκόπων βλέπει την παγκόσμια πολιτική κατάσταση με ανησυχία. Μιλάει για «πολέμους, συγκρούσεις και διωγμούς εναντίον Χριστιανών» και τονίζει ιδιαίτερα τον «αδελφοκτόνο πόλεμο μεταξύ Χριστιανών που προήλθαν από την ίδια βαπτιστική πηγή των Ρως του Κιέβου». Οι πιστοί καλούνται να «εντείνουν την προσευχή για την ειρήνη, για τον τερματισμό της αιματοχυσίας» και να μεσολαβούν για όλους όσους υποφέρουν, καθώς και να διατηρήσουν «την ενότητα του Πνεύματος εν δεσμώ ειρήνης».

Επίσης η σύνοδος ανακοινώνει τη δημιουργία ενός ταμείου ανακούφισης για τους άπορους κληρικούς και τις οικογένειές τους. Οι πιστοί της διασποράς προτρέπονται θερμά: «Διατηρήστε την Ορθόδοξη πίστη. Ακολουθείτε τις εντολές του Θεού. Επιμένετε στα καλά έργα» και αφήστε τη ζωή σας να γίνει «ζωντανή μαρτυρία του Ευαγγελίου».

Η επισκοπική σύνοδος πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των εορτασμών για την 100ή επέτειο της Γερμανικής Επισκοπής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Εκτός Ρωσίας. Οι συζητήσεις ολοκληρώθηκαν με επίσκεψη στο Κάστρο Seyfriedsberg, τη μελλοντική τοποθεσία του ανδρικού μοναστηριού και της επισκοπικής διοίκησης.

Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει διεθνές ακαδημαϊκό συνέδριο αφιερωμένο στην εκατονταετηρίδα της επισκοπής. Σκοπός του είναι να εντοπίσει ολοκληρωμένα την ιστορική πορεία της επισκοπής και να συζητήσει τις τρέχουσες προκλήσεις και προοπτικές για τη μελλοντική της ανάπτυξη.

 ---------------------------------------------------------------

Το κείμενο της επιστολής

-------------------------------------------------------------

Επιστολή του Συμβουλίου των Επισκόπων προς όλους τους Αρχιερείς, Ποιμένες, Μοναχούς και Πιστά Τέκνα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Διασποράς

Χριστός Ανέστη!

Αγαπητοί εν Κυρίω αρχιερείς, σεβαστοί ιερείς και διάκονοι, ευλαβείς μοναχοί και μοναχές, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές:

«Χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού Πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού» (Α΄ Θεσσ. 1:1).

Οσία Σοφία της Κλεισούρας, Oσία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Οσία Σοφία μοναχή ή Οσία Σοφία ; Ένα σύγχρονο αγιολογικό θέμα.

 

έρευνα:πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά

Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας (η «ασκήτρια της Παναγίας») αποτελεί μια μοναδική περίπτωση στη σύγχρονη εκκλησιαστική ιστορία. Είναι μια από τις ελάχιστες μορφές που κατάφεραν να υπερβούν το «τείχος» του ημερολογιακού ζητήματος, τυγχάνοντας καθολικού σεβασμού τόσο από τους πιστούς της Εκκλησίας της Ελλάδος (Νέο Ημερολόγιο) όσο και από τους Παλαιοημερολογίτες (ΓΟΧ).

-----------------------------------------------------

Η Σοφία Χοτοκουρίδου (1883–1994), με καταγωγή από τον Πόντο, έζησε μια ζωή βαθιάς οδύνης και άκρας ταπεινοφροσύνης. Μετά την απώλεια του συζύγου και του παιδιού της, και τον ξεριζωμό του Ποντιακού Ελληνισμού, κατέφυγε στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου στην Κλεισούρα Καστοριάς.

Εκεί έζησε για δεκαετίες ως «διά Χριστόν σαλή», μένοντας δίπλα στο τζάκι της μονής, φορώντας κουρέλια και τρώγοντας ελάχιστα, ενώ η φήμη της για τα διορατικά και ιαματικά της χαρίσματα εξαπλώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Η αποδοχή της και από τις δύο πλευρές οφείλεται σε συγκεκριμένους λόγους: Η Οσία Σοφία δεν ενεπλάκη ποτέ σε φανατισμούς ή εκκλησιαστικές διαμάχες. Η αγάπη της ήταν αδιακρίτως προς όλους, γεγονός που την κατέστησε «σημείο ενότητας». Αν και το μοναστήρι όπου ασκήτευε ανήκε στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Καστοριάς (Νέο Ημερολόγιο), η ίδια διατηρούσε την ευλάβεια και τις παραδόσεις που έφερε από τον Πόντο, οι οποίες ταυτίζονταν με το πατροπαράδοτο τυπικό. Πολλά πνευματικά της παιδιά ανήκαν στον χώρο των ΓΟΧ.

Ανακηρύχθηκε Αγία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 2011. Παρά το γεγονός ότι οι ΓΟΧ συνήθως δεν αναγνωρίζουν τις αγιοκατατάξεις του Πατριαρχείου μετά το 1924, η Οσία Σοφία αποτελεί εξαίρεση· πολλοί Παλαιοημερολογίτες την τιμούσαν ως αγία πολύ πριν την επίσημη αναγνώριση και συνεχίζουν να έχουν την εικόνα της στους ναούς τους.

Η Οσία Σοφία παραμένει μια φωτεινή γέφυρα, αποδεικνύοντας ότι η αγιότητα και η χάρη του Θεού μπορούν να λειτουργήσουν ενωτικά, πέρα από τις ανθρώπινες διοικητικές ή ημερολογιακές διαιρέσεις.

--------------------------------------------------------------

Ενα θέμα ο θέμα που εξετάζει το παρακάτω άρθρο ειναι σχετικό με τα ονόματα πτης Οσίας που χρησιμοποιούνται. 

Τα ονόματα: Η οσία Σοφία της Κλεισούρας, Oσία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Οσία Σοφία μοναχή και  Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου είναι αυτά που καταγράφονται.

Επίσης στο μεγαλύτερο μέρος του σχετικού υλικού που κυκλοφορεί (κείμενα, εικόνες κλπ.), υπάρχει η επίμονος παρουσίαση της Αγίας ως απλής λαϊκής, ως Σοφίας, χωρίς να αναγνωρίζεται η Μοναχική Ιδιότητα της Οσίας Γερόντισσας και χωρίς καμία απολύτως αναφορά στο Μοναχικό Όνομα Αυτής, τ.ε. Μυρτιδιώτισσα.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ LINK.

https://fdathanasiou.wordpress.com/2022/05/05/%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b1-%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1%cf%82-o%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b3%ce%b5%cf%81%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%b9/

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΤΕΡ ΒΑΡΝΑΒΑ;

Η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης διοργανώνει ψυχαγωγική εκδήλωση στο θέατρο δάσους στις 25 Μαΐου 2026 με τίτλο “H ZΩΗ ΜΟΥ Ο ΑΛΛΟΣ», σύμφωνα με την παρακάτω αφίσσα.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία εγείρει σοβαρά ερωτήματα, καθώς φαίνεται να υποκαθιστά το λειτουργικό ήθος της Ορθοδοξίας με μια εκκοσμικευμένη μεθοδολογία.

Το γεγονός ότι η Εκκλησία γίνεται όλο και πιο «κοσμική» (δηλαδή δίνει μεγαλύτερη σημασία στα γήινα, στα κοινωνικά ή στα υλικά αγαθά παρά στα πνευματικά), δεν είναι απλώς μια αλλαγή στον τρόπο που εμφανίζεται προς τα έξω. Είναι κάτι πολύ πιο βαθύ: Αλλάζει η ίδια η ουσία της. Χάνει την αίσθηση του ποιος είναι ο πραγματικός της ρόλος και ο λόγος της ύπαρξής της.

Όταν το θρησκευτικό στοιχείο χρησιμοποιείται ως "περιτύλιγμα" για ψυχαγωγικά θεάματα, η Εκκλησία παύει να είναι "σημείον αντιλεγόμενον" απέναντι στον κόσμο και καθίσταται απλώς ένας φορέας κοινωνικής συναίσθησης, αποξενωμένος από τον εσχατολογικό της προορισμό.

Διαβάζουμε στην αφίσα της εκδήλωσης τα παρακάτω:

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑ Κ ΓΕΥΣΗ ΧΡΙΣΤΟΥ! ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΑΛΛΑ ΑΝΟΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΚΑΘΕ ΑΔΕΛΦΟ! ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Κ ΜΟΙΡΑΣΜΑ! ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ Κ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 24/5 9:00 ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ

Η χρήση όρων όπως "άνοιγμα" και "μοίρασμα" μετατοπίζει το κέντρο βάρους από τη Θεολογία στην Κοινωνιολογία. Ενώ η Εκκλησία είναι το Σώμα του Ζώντος Χριστού, εδώ παρουσιάζεται ως μια δεξαμενή ανταλλαγής συναισθημάτων.

Η  περιγραφή μιας συναυλίας ως "πανηγυριού" αποτελεί  αστοχία που πλήττει το βάθος της παράδοσής μας. Το πανηγύρι δεν είναι "κοινή διασκέδαση" ούτε μια "εκλεκτή εκδήλωση" στο Θέατρο Δάσους, αλλά η Θεία Λειτουργία . Η εκκοσμίκευση της γλώσσας οδηγεί αναπόφευκτα στην εκκοσμίκευση του φρονήματος: το πνευματικό γεγονός απογυμνώνεται από το μυστήριο και μετατρέπεται σε ένα απλό, ανθρώπινο θέαμα.

ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΣΕ ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ! ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ! ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΝΑ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΑΠΟ www.ticketservices.gr, ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 

«Να γίνουμε αυτό που είναι η Εκκλησία» — Τι σημαίνει αυτό;

Αυτή η φράση είναι απολύτως ασαφής. Η Εκκλησία δεν είναι κάτι που «γινόμαστε» μέσω συναυλιών ή «ανοίγματος». Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, το οποίο συνιστάται στα μυστήρια, στην ομολογία της πίστεως, στην κοινωνία των Αγίων. Η πρόσκληση «να γίνουμε η Εκκλησία» σε ένα θεατρικό χώρο, με εισιτήριο, με καλλιτέχνες επί σκηνής και κοινό σε θέσεις θεατή, αντιστρέφει την εκκλησιολογία: το θέατρο δεν γίνεται Εκκλησία επειδή αναφέρεται στο Χριστό.

Ἀνήγαγον τὴν “ἱεροτελεστίαν” τοῦ “Ἰφτάρ” εἰς ἔθιμον!

 

  Ο «ΑΝΕΚΤΙΚΟΣ» καὶ «ἀγαπησιάρης» Πατρ. Βαρθολομαῖος τήρησε καὶ ἐφέτος τὸ «ἔθιμο», ποὺ τηρεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ τὴν συμμετοχή του στὸ ἰσλαμικὸ δεῖπνο Ἰφτάρ, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ ραμαζανίου. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ χειρότερα. Ὁ «Κριτὴς τῆς Οἰκουμένης» Θεόδωρος Ἀλεξανδρείας παρέθεσε ἐκεῖνος δεῖπνο Ἰφτὰρ στοὺς μουσουλμάνους, μηχανικούς, ἀρχιτέκτονες καὶ ἐργάτες, «ποὺ ἐργάζονται γιὰ τὴν ἀναστήλωση τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Ἀλεξανδρείας» (Πηγή: romfea.gr)! Ἡ νηστεία τοῦ ραμαζανιοῦ εἶναι μία παρωδία νηστείας, ἡ ὁποία ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς φαιδρότητας, ἀφοῦ οἱ μουσουλμάνοι νηστεύουν κάποιες ὧρες τῆς ἡμέρες καὶ «ξεκοιλιάζονται» μετὰ τὴν δύση τοῦ ἡλίου στὸ δεῖπνο «Ἰφτάρ»! Βεβαίως δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ δεῖπνο, ἀλλὰ γιὰ μία «ἱεροτελεστία», διὰ τῆς ὁποίας, ὅπως πιστεύουν οἱ μουσουλμάνοι, «ἑνώνονται μὲ τὸν Ἀλλὰχ καὶ τοὺς ὁμοπίστους τους». Κατὰ συνέπεια ἡ συμμετοχὴ τῶν «δικῶν μας» στὸ Ἰφτὰρ δὲν εἶναι ἁπλὰ ἐθιμοτυπική, ἀλλὰ βαθύτατα θρησκευτική! Σύμφωνα μὲ τὸ τελετουργικό, προηγεῖται ὑποχρεωτικὰ τοῦ δείπνου, ἡ προσευχὴ Maghrib, στὴν ὁποία συμμετεῖχαν ἀναγκαστικὰ καὶ οἱ Πατριάρχες! Συμπροσευχήθηκαν καὶ συνδείπνησαν μὲ ὀπαδοὺς μίας σατανικῆς θρησκείας, ἡ ὁποία βλασφημεῖ τὴν χριστιανική μας πίστη, ἀρνεῖται τὴν Ἁγία Τριάδα, ὅπως καὶ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τὸν Ὁποῖο θεωρεῖ κατώτερο τοῦ δαιμονισμένου «προφήτη» της, πλασμένον ἀπὸ χῶμα! Μία αἱματοβαμμένη θρησκεία, ἡ ὁποία εὐθύνεται γιὰ ποταμοὺς αἱμάτων χριστιανῶν! Ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα ποὺ οἱ «δικοί μας» τρωγόπιναν στὸ «Ἰφτάρ», τὰ καλόπαιδα τοῦ Ἀλλὰχ ἔσφαζαν σὰν ἀρνιὰ ἀθώους χριστιανοὺς στὴν Μέση Ἀνατολή, Ἀφρικὴ καὶ ἀλλαχοῦ!

ΠΗΓΗ.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ