Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ (ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ (ΤΣΕΛΙΕ)

 

(Πραγμάτωση της Ορθοδοξίας)

1. Η τραγωδία του ανθρώπου στον χρόνο και την αθανασία

Είναι πολύ δύσκολο να εντυπωθεί η αέναη, αιώνια ζωή στην στενή ανθρώπινη ψυχή και στο ακόμη στενότερο ανθρώπινο σώμα. Οι περιτοιχισμένοι κάτοικοι αυτής της γης είναι καχύποπτοι για όλα όσα βρίσκονται πέρα ​​από αυτά. Περιτοιχισμένοι από τον χρόνο και τον χώρο, δεν ανέχονται, ίσως από αταβισμό και αδράνεια, κάτι υπερχρονικό και υπερχωρικό, κάτι πέρα ​​από αυτά και αιώνιο, να διεισδύει ανάμεσά τους. Το θεωρούν επίθεση, στην οποία απαντούν με πόλεμο.

Διαβρωμένος από τον σκόρο του χρόνου, ο άνθρωπος δεν πραγματοποιεί την παρέμβαση της αιωνιότητας σε αυτή τη ζωή και του είναι δύσκολο να τη συνηθίσει. Συχνά τη θεωρεί βία και ασυγχώρητη αγένεια. Μερικές φορές επαναστατεί σκληρά ενάντια στην αιωνιότητα επειδή φαίνεται πολύ μικρός και μικροσκοπικός γι' αυτήν. Πολλές φορές πηγαίνει εναντίον της σε σημείο άγριου μίσους, επειδή την καταλαβαίνει πολύ ανθρώπινα, γήινα και εγκόσμια.

Έχοντας εξελιχθεί σε ύλη, καρφωμένος από τη βαρύτητα στον χρόνο και τον χώρο, αποσπασμένος από το πνεύμα από την αιωνιότητα, ο κάτοικος αυτού του κόσμου δεν συμπαθεί τις επίπονες εξορμήσεις στον άλλο κόσμο και το αιώνιο. Το χάσμα που ανοίγεται ανάμεσα στον χρόνο και την αιωνιότητα είναι αγεφύρωτο γι' αυτόν. Του λείπει η δύναμη και η ισχύς. Περικυκλωμένος από τον θάνατο από παντού, ο άνθρωπος χλευάζει όσους λένε: ο άνθρωπος είναι αθάνατος και αιώνιος. – Τι τον κάνει αθάνατο: ένα θνητό σώμα; Τι τον κάνει αιώνιο: ένα ανίσχυρο πνεύμα;

2. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ως η μοναδική γέφυρα

Για να είναι αθάνατος, ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει τον εαυτό του αθάνατο στο κέντρο του συναισθήματός του. Για να είναι αιώνιος, πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του αιώνιο στο κέντρο της αυτογνωσίας του. Χωρίς αυτό, τόσο η αθανασία όσο και η αιωνιότητα είναι επιβεβλημένες υποθέσεις. Αν ο άνθρωπος είχε κάποτε αυτό το αίσθημα της αθανασίας και αυτή τη γνώση της αιωνιότητας, ήταν τόσο καιρό πριν που ατροφούσε κάτω από το ίζημα του θανάτου. Και αναμφίβολα έχει ατροφήσει: αυτό λέει ολόκληρη η μυστηριώδης δομή του ανθρώπινου όντος.

Όλο μας το μαρτύριο είναι υπό αμφισβήτηση: πώς να αναβιώσουμε αυτό το ατροφικό συναίσθημα; πώς να αναστήσουμε αυτή την ατροφική γνώση; Οι άνθρωποι δεν μπορούν να το κάνουν. Ούτε οι υπερβατικοί θεοί μπορούν. Μόνο ο Θεός μπορεί να το κάνει αυτό, ο Οποίος ενσαρκώνεται, αθάνατος, στην ανθρώπινη αυτογνωσία, και ο Εαυτός Του, αιώνιος, στην ανθρώπινη αυτογνωσία.

Το έκανε αυτό ο Χριστός, ενσαρκώνοντας τον Εαυτό Του στον άνθρωπο και γίνονται Θεάνθρωπος. Μόνο σε Αυτόν, και μόνο σε Αυτόν, ο άνθρωπος ένιωσε πραγματικά αθάνατος τον εαυτό του, γνώρισε τον εαυτό του αιώνιο. Ο Θεάνθρωπος, με την προσωπικότητά Του, γεφύρωσε το χάσμα μεταξύ χρόνου και αιωνιότητας και επανέφερε τη σύνδεση μεταξύ τους.

Επομένως, μόνο ο άνθρωπος αισθάνεται πραγματικά αθάνατος και γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του αιώνιο, που ενώνεται οργανικά με την προσωπικότητα του Θεανθρώπου Χριστού, με το Σώμα Του, με την Εκκλησία. Επομένως, για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα, το Πρόσωπο του Χριστού έχει γίνει το μόνο πέρασμα και η διέλευση από τον χρόνο στην αιωνιότητα. Γι' αυτό στην Εκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού έχει γίνει και παραμένει η μόνη οδός και οδηγός από τον χρόνο στην αιωνιότητα, από την αυτοαίσθηση της θνητότητας στην αυτοαίσθηση της αθανασίας, από την αυτογνωσία της χρονικότητας και της παροδικότητας στην αυτογνωσία της αιωνιότητας και της παροδικότητας.

3. Ο σκοπός της Εκκλησίας και ο κίνδυνος του εθνικισμού

Το αιώνια ζωντανό πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού βρίσκεται στο ίδιο το πράγμα, την Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι πάντα πρόσωπο, και Θεάνθρωπο πρόσωπο, Θεάνθρωπο πνεύμα και σώμα. Ο ορισμός της Εκκλησίας, η ζωή της Εκκλησίας, ο στόχος, το πνεύμα, το πρόγραμμα, οι μέθοδοι της Εκκλησίας - δίνονται στο θαυματουργό πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού.

Επομένως, η αποστολή της Εκκλησίας είναι να ενώσει όλους τους πιστούς της οργανικά και προσωπικά με το πρόσωπο του Χριστού, να κάνει το αυτοσυναίσθημά τους σε δράση - το χριστοσυναίσθημα και την αυτογνωσία τους - χριστογνωσία, να κάνει τη ζωή τους ζωή - Χριστό, να κάνει την ψυχή τους ψυχή - Χριστό, να κάνει την προσωπικότητά τους προσωπικότητα - Χριστό, ώστε να μην είναι αυτοί που ζουν σε αυτήν, αλλά ο Χριστός (Γαλ. 2:20).

Η αποστολή της Εκκλησίας είναι να εξασφαλίσει την αθανασία και την αιωνιότητα για τα μέλη της, κάνοντάς τα μέτοχους της θείας φύσης (Β' Πέτρ. 1:4). Είναι επίσης αποστολή της Εκκλησίας να δημιουργήσει σε κάθε μέλος της την πεποίθηση ότι η αθανασία και η αιωνιότητα είναι η φυσιολογική κατάσταση της ανθρώπινης προσωπικότητας, και όχι η χρονικότητα και η θνητότητα, ότι ο άνθρωπος είναι ένας ταξιδιώτης που ταξιδεύει μέσα από τη θνητότητα και την χρονικότητα προς την αθανασία και την αιωνιότητα.

Η Εκκλησία είναι η Θεανθρώπινη αιωνιότητα ενσαρκωμένη μέσα στα όρια του χρόνου και του χώρου. Είναι σε αυτόν τον κόσμο, αλλά όχι από αυτόν τον κόσμο (Ιωάννης 18:36). Είναι σε αυτόν τον κόσμο για να ανυψώσει τον κόσμο σε εκείνον τον κόσμο, από τον οποίο προέρχεται και η ίδια.

Είναι παγκόσμια, καθολική, Θεάνθρωπος, αιώνια, επομένως είναι βλασφημία, μια ασυγχώρητη βλασφημία κατά του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, να την κάνουν εθνικό θεσμό, να την περιορίσουν σε μικροπρεπείς, παροδικούς, προσωρινούς εθνικούς στόχους και μεθόδους. Ο στόχος της είναι υπερεθνικός, παγκόσμιος, πανανθρώπινος· να ενώσει όλους τους ανθρώπους εν Χριστώ, όλους χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής ή τάξης. Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας ούτε γυναίκα, γιατί όλοι είναι ένας εν Χριστώ Ιησού (Γαλάτες 3:28), γιατί ο Χριστός είναι τα πάντα και εν πάσει (Κολ. 3:11).

4. Τα Μυστήρια, τα Ασκητικά Κατορθώματα και η Εκκλησιαστική Εκτροπή

Οι μέθοδοι αυτής της πανανθρώπινης-θεοανθρώπινης ένωσης όλων των ανθρώπων εν Χριστώ δόθηκαν στην Εκκλησία στα άγια Μυστήρια και τα θεανθρώπινα κατορθώματα. Στο ίδιο το πράγμα: το ιερό Μυστήριο της Ευχαριστίας, η Κοινωνία συνθέτει, ορίζει, αντιπροσωπεύει τη μέθοδο και τα μέσα του Χριστού για την ένωση όλων των ανθρώπων: μέσω αυτής, ο άνθρωπος ενώνεται οργανικά με τον Χριστό και με όλους τους πιστούς.

Και μέσω του προσωπικού ασκητισμού με τα θεανθρώπινα κατορθώματα: πίστη, προσευχή, νηστεία, αγάπη, πραότητα και πανέλεος, ο άνθρωπος εδραιώνεται σε αυτή την ενότητα, διατηρείται σε αυτή την αγιότητα και βιώνει προσωπικά τον Χριστό ως την ενότητα της προσωπικότητάς του και ως την ουσία της ενότητάς του με τα άλλα μέλη του Αγίου Σώματος του Χριστού - της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία είναι το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, ένας Θεάνθρωπος οργανισμός, όχι μια ανθρώπινη οργάνωση. Η Εκκλησία είναι αδιαίρετη, όπως ακριβώς το πρόσωπο του Θεανθρώπου, όπως ακριβώς το σώμα του Χριστού. Επομένως, είναι θεμελιωδώς λάθος να διαιρούμε τον αδιαίρετο Θεανθρώπινο οργανισμό της Εκκλησίας σε μικρούς εθνικούς οργανισμούς.

Στην πορεία τους μέσα στην ιστορία, πολλές τοπικές Εκκλησίες έχουν περιοριστεί στον εθνικισμό, σε εθνικούς στόχους και μεθόδους. Πολλές Εκκλησίες, και η δική μας ανάμεσά τους. Η Εκκλησία έχει ομαλοποιηθεί σύμφωνα με τον λαό· ενώ το αντίθετο είναι φυσιολογικό: ότι ο λαός ομαλοποιείται σύμφωνα με την Εκκλησία. Και στην Εκκλησία μας, αυτό το λάθος έχει γίνει συχνά.

Αλλά γνωρίζουμε ότι αυτά είναι τα ζιζάνια της εκκλησιαστικής μας ζωής, τα ζιζάνια που ο Κύριος δεν βγάζει, αλλά τα αφήνει να μεγαλώνουν μαζί με το σιτάρι μέχρι τον θερισμό (Ματθ. 13:29-30). Γνωρίζουμε επίσης (ο Κύριος μας έχει διδάξει) ότι αυτά τα ζιζάνια προέρχονται από τον αρχικό εχθρό μας και του Χριστού - τον διάβολο (Ματθ. 13:25-28). Αλλά αυτή η γνώση μας είναι μάταιη αν δεν μετατραπεί σε προσευχή να μας προστατεύσει ο Κύριος Ιησούς στο μέλλον, ώστε να μην είμαστε σπορείς και θεριστές ζιζανίων.

5. Τα πέντε θεανθρώπινα κατορθώματα

Είναι καιρός, είναι η δωδέκατη ώρα, ορισμένοι από τους εκκλησιαστικούς μας εκπροσώπους να πάψουν να είναι αποκλειστικά υπηρέτες του εθνικισμού και της πολιτικής, ανεξάρτητα από το ποια και ποιανού, και να γίνουν αρχιερείς και ιερείς της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Η αποστολή της Εκκλησίας, που δόθηκε από τον Χριστό και υλοποιήθηκε από τους Αγίους Πατέρες, είναι: να ενσταλάξει και να αναπτύξει στην ψυχή του λαού το συναίσθημα και τη γνώση ότι κάθε μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι καθολικό και παγκόσμιο πρόσωπο, αιώνιο και Θεάνθρωπο πρόσωπο, ότι είναι του Χριστού, και επομένως αδελφός όλων των ανθρώπων, και υπηρέτης όλων των ανθρώπων και των δημιουργημάτων. Αυτός είναι ο χριστοδότος στόχος της Εκκλησίας· και κάθε άλλος στόχος δεν προέρχεται από τον Χριστό, αλλά από μη-Χριστό.

Για να είναι Χριστιανική, καθολική και παγκόσμια, η τοπική μας Εκκλησία πρέπει να επιτυγχάνει συνεχώς αυτόν τον στόχο στον λαό μας. Αλλά με ποια μέσα μπορεί να επιτύχει αυτόν τον θεάνθρωπο στόχο; - Κανένας άλλος εκτός από τον θεανθρώπινο, επειδή ο θεανθρώπινος στόχος μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά με θεανθρώπινα μέσα, ποτέ με ανθρώπινα, ποτέ με κανένα άλλο. Σε αυτό η Εκκλησία διαφέρει σημαντικά από οτιδήποτε ανθρώπινο, γήινο.

Τα θεανθρώπινα μέσα δεν είναι τίποτα άλλο από θεανθρώπινα κατορθώματα. Μπορούν να εφαρμοστούν με επιτυχία μόνο από θεανθρώπινους, χριστοφόρους ασκητές. Τα θεανθρώπινα κατορθώματα είναι οργανικά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Το ένα πηγάζει από το άλλο· το ένα συμπληρώνει το άλλο.

[α'] Το κατόρθωμα της Πίστεως:

Το πρώτο μεταξύ των κατορθωμάτων είναι το κατόρθωμα της πίστης. Μέσω αυτού πρέπει να μεταφερθεί η ψυχή του λαού· να παραδοθεί στον Χριστό χωρίς επιφύλαξη ή συμβιβασμό, να εμβαθύνει στα βάθη του θείου και του ανθρώπινου, να διευρυνθεί στα πλάτη του θείου και του ανθρώπινου, να ανυψωθεί στα ύψη του θείου και του ανθρώπινου. Είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί στον λαό το αίσθημα ότι η πίστη του Χριστού είναι ένας υπερεθνικός, παγκόσμιος, τριαδικός αγώνας, και ότι το να πιστεύει κανείς στον Χριστό σημαίνει: να υπηρετεί τον Χριστό και μόνο τον Χριστό σε όλα τα γεγονότα της ζωής του.

[β'] Το κατόρθωμα της Προσευχής και της Νηστείας:

Το δεύτερο είναι: το θεανθρώπινο κατόρθωμα της προσευχής και της νηστείας. Αυτό το κατόρθωμα πρέπει να γίνεται ως μέθοδος ζωής για τον Ορθόδοξο λαό μας, πρέπει να γίνεται με την ψυχή της ψυχής του λαού, επειδή η προσευχή και η νηστεία είναι παντοδύναμα μέσα, χριστιανικά μέσα για τον καθαρισμό από κάθε ακαθαρσία όχι μόνο του ατόμου, αλλά και της κοινωνίας, του λαού και της ανθρωπότητας, για τον καθαρισμό της ψυχής του λαού μας από τις ακαθαρσίες και τις αμαρτίες μας (Ματθ. 17:19-21· Λουκ. 9:17-29). Η ψυχή του λαού πρέπει να ικετεύεται με την Ορθόδοξη προσευχή. Η προσευχή και η νηστεία δεν πρέπει να είναι μόνο για έναν, όχι μόνο για τον λαό, αλλά για όλους και για όλα: για φίλους και εχθρούς, για όσους μας κάνουν καλό και για όσους μας διώκουν και μας σκοτώνουν, γιατί αυτό είναι που διακρίνει έναν Χριστιανό από έναν ειδωλολάτρη (Ματθ. 5:44-45).

[γ'] Το κατόρθωμα της Αγάπης:

Το τρίτο είναι: το θεανθρώπινο κατόρθωμα της αγάπης. Αυτή η αγάπη δεν έχει όρια. Δεν ρωτάει: ποιος είναι άξιος και ποιος είναι ανάξιος; αλλά αγαπάει τους πάντες και τα πάντα: Αγαπά φίλους και εχθρούς, αγαπά αμαρτωλούς και εγκληματίες, αλλά δεν αγαπά τις αμαρτίες και τα εγκλήματά τους· ευλογεί όσους τον καταριούνται· όπως ο ήλιος λάμπει πάνω στους κακούς και τους καλούς (Ματθ. 5:45-46). Αυτή η θεανθρώπινη αγάπη πρέπει να καλλιεργηθεί ανάμεσα στους ανθρώπους, επειδή με αυτή την καθολικότητα και την παγκοσμιότητα, η χριστιανική αγάπη διακρίνεται από άλλες αυτοαποκαλούμενες και υπό όρους αγάπες: Φαρισαϊκή, ανθρωπιστική, αλτρουιστική, εθνική, ζωώδης. Η αγάπη του Χριστού είναι πάντα – παντολάτρης. Αυτή η αγάπη αποκτάται μέσω της προσευχής, επειδή είναι το δώρο του Χριστού. Και μια πραγματικά ένδοξη καρδιά προσεύχεται με έκσταση: Κύριε, παντολάτρης, δώσε μου την αγάπη Σου για όλα και για όλα.

[δ'] Το κατόρθωμα της Πραότητας και της Ταπεινώσεως:

Το τέταρτο είναι: το θεανθρώπινο κατόρθωμα της πραότητας και της ταπεινότητας. Μόνο ο πράος στην καρδιά τιθασεύει τις θυελλώδεις και άγριες καρδιές· μόνο ο ταπεινός στην καρδιά – ηρεμεί τις υπερήφανες και υπερήφανες ψυχές. Η επίδειξη πραότητας προς όλους τους ανθρώπους είναι καθήκον κάθε αληθινού Χριστιανού (Τίτος 3:2). Αλλά ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά πράος και ταπεινός όταν, με την καρδιά της καρδιάς του, κάνει τον Κύριο Ιησού πράο και ταπεινό, ο οποίος είναι μόνος αληθινά πράος και ταπεινός στην καρδιά (Ματθαίος 11:29). Η ψυχή του λαού πρέπει να δαμαστεί με την πραότητα του Χριστού· όλοι πρέπει να διδαχθούν την προσευχή: Πράε Κύριε, δάμασε την άγρια ​​ψυχή μου. – Ο Κύριος ταπείνωσε τον εαυτό Του με τη μεγαλύτερη ταπείνωση: Ενσαρκώθηκε, έγινε άνθρωπος. Αν είσαι του Χριστού, ταπείνωσε τον εαυτό σου μέχρι σημείου σκουληκιού: ενσαρκώσου στον πόνο κάθε άρρωστου, στη θλίψη κάθε θλιμμένου, στα βάσανα κάθε πάσχοντος, στα βάσανα κάθε ζώου και πουλιού. Ταπείνωσε τον εαυτό σου κάτω από όλα: να είσαι τα πάντα σε όλους, αλλά εν Χριστώ και μέσω του Χριστού. Όταν είσαι μόνος, προσευχήσου: Ταπεινό Κύριε, ταπείνωσέ με με την ταπείνωσή Σου.

Διαστρέβλωση του Προφήτου Ηλία του Θεσβίτου από τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου.

σ.σ. Ακολουθούν βίντεο και σχόλιο

Αργυρώ Μπουγατσά, Καβάλα

Άκουσα πριν μερικές μέρες σε ένα βιντεάκι τον π.Ευάγγελο Παπανικολάου να λέει με αυθάδεια αναφερόμενος στον Προφήτη Ηλία, τα παρακάτω λόγια:

« (Ο Θεός προς τον Προφήτη Ηλία!!!) Άσε μανάρι μου να βρέξω.

(Ο Προφήτης Ηλίας προς τον Θεό!!!) Όχι, δεν θα βρέξεις!

Βλέπετε, πήρε την αγάπη και τον ζηλωτισμό. Πήρε την αγάπη και τον ζηλωτή. Δεν πρέπει να είσαι ζηλωτής παραπάνω από το κανονικό(!!!) Γι’ αυτό τον πήρε ο Θεός στους ουρανούς τον Ηλία. Γιατί είπε, αν τον αφήσω κάτω θα μου κάψει όλη τη γη. Γι’ αυτό, μπουρμπουρμπουρ, συνοπτικές διαδικασίες. Έλα πάνω θα περάσει το άρμα. Τον πήρε στους ουρανούς τον Ηλία και τι είπε. Ρε, εσείς είστε τόσο κακοί, μα τόσο κακοί, που εάν σας αφήσω θα φάτε ο ένας τον άλλον. Θα γίνω εγώ ο Υιός του Θεού, θα γίνω άνθρωπος από τη σάρκα της Υπεραγίας, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και θα κατεβώ εγώ στον κόσμο να τον σώσω, γιατί εσείς δεν πρόκειται να τον σώσετε ποτέ με την κακία που έχετε και με την αυστηρότητα του νόμου. Αυτός είναι ο πρόγονος όλων των θεουσών. » (!!!)

Δηλαδή, ο Προφήτης Ηλίας, σύμφωνα με τις αμπελοσοφίες του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου, τιμωρήθηκε επειδή ήτανε ζηλωτής!!! Ενώ στην Αγία Γραφή λέει, ότι επειδή έδειξε ένθερμο ζήλο για το νόμο του Θεού, για αυτό και ο Θεός τού έδωσε αυτή τη χάρη να μην πεθάνει, αλλά να αναληφθεί στους Ουρανούς! Διαστρεβλώνει εντελώς την Αλήθεια! Και ενώ όλοι οι Άγιοι Πατέρες θαυμάζουν αυτόν τον ζήλο του Προφήτη Ηλία, έρχεται με περισσό θράσος και λέει να μην είστε ζηλωτές παραπάνω από το κανονικό…αυτόν τον ένθερμο ζήλο, δηλαδή, που έχουνε οι χριστιανοί όταν βλέπουνε τις προδοσίες των οικουμενιστών, ο πάτερ Ευάγγελος τον ονομάζει κακία, όπως ακριβώς κάνει και ο αιρεσιάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος είπε παλαιότερα ότι οι Ιεροι Κανονες αποτελούν τα τείχη του αίσχους, επειδή απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς…και αυτόν τον Πατριάρχη, ο π. Ευάγγελος τον ονομάζει Πατέρα και αφθέντη του…βέβαια, το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει…είναι ντροπή να λέγονται ολα αυτά από χείλη ιερέων και να χαρακτηρίζεται ο Προφήτης Ηλίας ως κακός ζηλωτής που αν τον άφηνε ο Θεός θα έκαιγε όλη τη γη!

Ούτε για αστείο δεν μπορείς να τα πεις αυτά, με τα ιερά και τα Όσια του γένους μας δεν παίζουμε,ούτε κάνουμε πλάκα.

Στη συνέχεια, ερμηνεύει σύμφωνα με το δικό του πάντα αθεολόγητο σκεπτικό και λέει ότι ο Θεός είπε αν τον αφήσω κάτω θα μου κάψει όλη τη γη….δηλαδή, από μόνος του ενεργούσε ο Προφήτης Ηλίας και έκανε του κεφαλιού του, χωρίς προσευχή και χωρίς την ευλογία του Θεού στα τόσα θαύματα του; Πού τα βρήκε αυτά γραμμένα και πώς τα συμπέρανε, είναι άγνωστο, αλλά αποτελούν τόσο μεγάλη ύβρη απέναντι στον μεγάλο και Άγιο Προφήτη Ηλία, που απορώ πώς τον αφήνουνε να ξεστομίζει τόσο μεγάλες ασυναρτησίες και η ιερά σύνοδος να μην ασχολείται καν με αυτό το θέμα. Θα μου πει κάποιος βέβαια, ποια Ιερά Σύνοδος.. αυτή που μας έλεγε την περίοδο του κορονοιού, απο εδώ το εμβόλιο και από εκεί ο τάφος;;; Και με αγκαζέ τον πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου, διαφημίζανε τα εμβόλια και κάνανε τις ενορίες τους εμβολιαστικά κέντρα;;; Για ποια Ιερά Σύνοδο μιλάμε…Κανονικά, όλοι αυτοί που προωθούσανε τα εμβόλια και έχουν πάρει στο λαιμό τους τόσο κόσμο που έφυγε ξαφνικά εξαιτίας τους , θα έπρεπε και σύμφωνα με τους κανόνες τις εκκλησίας μας, να έχουν ήδη κρεμάσει τα πετραχήλια τους και θα έπρεπε να καθαιρεθούν… για αυτό ίσως και όλοι αυτοί, όπως και ο πατέρας Ευάγγελος, να τα βάζουν με τους αγωνιστές χριστιανούς, επειδή φοβούνται τον Νόμο του Θεού και επειδή έχουνε την φωλιά τους λερωμένη..

Τέλος, υβρίζει όλους τους αγωνιστές χριστιανούς ως θεούσους, επειδή αντιστέκονται σθεναρά στην οικουμενιστική κατρακύλα της Διοικούσας Εκκλησίας και ονομάζει τον Προφήτη Ηλία ως πρόγονο όλων αυτών! Θεέ και Κύριε!

Το πιο ανησυχητικό όμως από όλα είναι ότι με τον τρόπο που τα λέει παρασύρει τον ακατήχητο λαό που τον ακούει και που νομίζει ότι έχει μπροστά του έναν μεγάλο θεολόγο(!!!)

Παραβλέπουν τον σκοτεινό ρόλο που παίζει και που λειτουργεί ως δούρειος ίππος του οικουμενισμού παρασύροντας ψυχές, είτε με την απαράδεκτη προώθηση των εμβολίων, είτε με τα αθεολόγητα κηρύγματα του, είτε με τον πόλεμο που έχει κάνει ενάντια στην ευλογημένη αποτείχιση και τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας.

Εύχομαι ο Θεός να τον φωτίσει και να έχουν όλοι καλή μετάνοια!

Σχόλιο ιστολογίου: Ο π. Ευάγγελος λέει στο χαχανίζον ακροατήριο ότι ο Προφήτης Ηλίας ήτανε κακός ζηλωτής και ότι ο Θεός τον πήρε για να μην κάψει τη γη. Μιλάμε για ένα από τα δύο πρόσωπα που εμφανίστηκαν μαζί με τον Κύριο στην Μεταμόρφωση πάνω το όρος Θαβώρ. Η παρέμβαση του π. Ευάγγελου συμπίπτει με αυτήν του Ανδρέα Κονάνου σε πρόσφατη εκπομπή (ΔΕΤΕ ΕΔΩ), στην οποία ο, λαϊκός πια, κ. Κονάνος κρίνει τον «Μέγιστο τον Προφητών Ηλία τον Ένδοξο» [π. Αθανάσιος Μυτιληναίος] έχοντας ως μέτρο την παράλογη ζωολατρική νομοθεσία των ημερών μας που σε τιμωρεί ακόμα κι αν χτυπήσεις μία γάτα, και τους νεορθόδοξους νεονικολαΐτες που το θεωρούν πολύ βαρύ να μην μπορεί να κοινωνήσει κάποιος όταν βρίσκεται σε σαρκικά αμαρτήματα.. Είναι πολύ βάρβαρος ο Προφήτης Ηλίας μπροστά σε αυτά τα παραδείγματα μας λέει ο κ. Κονάνος, και φτάνει στο σημείο να αμφισβητήσει ακόμα και τον Θεό στον οποίον πιστεύει ο Προφήτης!

Μήπως σήμερα που το πνεύμα του Αντιχρίστου προχωρά φανερά και με γοργά βήματα, βρισκόμαστε μπροστά σε μία συγχρονισμένη προσπάθεια καθύβρισης και υποτίμισης του ελεγκτού του Αντιχρίστου των εσχάτων ημερών; Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος σε μία ομιλία του για τον Ζηλωτή Προφήτη Ηλία αναδεικνύει το πνεύμα αυτού του φοβερού Προφήτη που μαζί με τον Ενώχ θα είναι οι Φάροι της Εκκλησίας στα έσχατα.

Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος για τον Προφήτη Ηλία(βίντεο)👇

https://tasthyras.wordpress.com/2026/08/13/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%b2%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5/#more-139115

ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΔΙΑΜΕΝΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ. 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΠΕΜΦΘΕΙΣΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΙΡΕΣΕΙΣ. 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ. 

Περι Επιταφων και Εγκωμιων της Παναγιας

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού)

Εισαγωγικά ιστορικά στοιχεία

Τα τελευταία χρόνια πολύς λόγος γίνεται για ένα καινούργιο σχετικά «έθιμο» που εξαπλώνεται σιγά-σιγά σε όλη την Ελλάδα.Η περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας την παραμονή της τίμησης της Κοιμήσεώς της, την 15η Αυγούστου, και οι ψαλμοί των Εγκωμίων της, μια πρακτική που ο μεν ο κόσμος το ενστερνίστηκε ως έθιμο, ενώ η επίσημη Εκκλησία προβληματίζεται ακόμα.

Τα εγκώμια της Παναγίας είναι οι ύμνοι που ψάλλονταν πάνω από τον Τάφο της Παναγίας στα Ιεροσόλυμα ανήμερα της Κοιμήσεως και εμφανίστηκαν στα τέλη του περασμένου αιώνα στις Κυκλάδες, ενώ σύντομα εξαπλώθηκαν ακόμα και σε Ελληνορθόδοξες Ενορίες της Διασποράς και Μοναστήρια, εκτός από τα Αγιορείτικα.

Σύντομα το «καινοφανές» ζήτημα συζητήθηκε στην Ιερά Σύνοδο του Απριλίου 1865, η οποία υπό την Προεδρία του Μητροπολίτου Αθηνών Θεοφίλου αποφάσισε ότι δεν περιέχονται στο τυπικό της δικής μας θρησκείας, και παρ’ ότι εξυμνούν τη Μητέρα του Χριστού δεν είναι ανεκτή η «εισαγωγή» τους στη λατρεία.

Με το σκεπτικό ότι τιμούμε δεόντως την. Παρθένο, όταν σεβόμαστε την τάξη της Εκκλησίας και όχι όταν την καταφρονούμε, εξέδωσε την υπ’ αριθμ 135, αριθμ. πρωτ. 4319, 21/4/1865 Εγκύκλιο «προς τους κατά το Κράτος Σεβασμιωτάτους Ιεράρχας» «περί απαγορεύσεως Επιταφίου ύμνου εις την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου», επισημαίνοντας: «…η τοιαύτη ακολουθία είναι ασυνήθης και πάντη ξένη εις την καθ’ όλου ορθόδοξον Ανατολικήν του Χριστού Εκκλησίαν».

Το επίσημο τυπικό της ελληνορθόδοξης Εκκλησίας συντάχτηκε από τον επιφανή πρωτοψάλτη Γεώργιο Βιολάκη και εκδόθηκε από το πατριαρχικό τυπογραφείο στην Κωνσταντινούπολη το 1888, και μέχρι σήμερα αποτελεί το επίσημο τυπικό όχι μόνον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και των πατριαρχείων και των αυτοκέφαλων Εκκλησιών της Αλεξανδρείας, των Ιεροσολύμων, της Ελλάδος, της Κύπρου και άλλων.

Σε αυτό για τα Εγκώμια αναφέρονται τα εξής: «Στον όρθρο της εορτής της Κοιμήσεως, ανήμερα στις 15 Αυγούστου, ευθύς μετά την καταβασίαν της θ´ (ωδής) συνηθίζεται ενιαχού, όπου πανηγυρίζεται η εορτή αύτη μεγαλοπρεπώς, προς πλείονα τάχα δόξα και τιμήν της Θεοτόκου, ίνα ψάλλωνται τα λεγόμενα “εγκώμια της Παναγίας”, κατά μίμησιν των του Κυρίου ημών, των ψαλλομένων εν τω όρθρω του Μ. Σαββάτου. Η Μεγάλη Εκκλησία κατακρίνουσα παν ό,τι καινοφανές και κακόζηλον, έστω και γινόμενον προς τιμήν της Θεοτόκου, αποδοκιμάζει ταύτα επισήμως και απαγορεύει μάλιστα αυστηρώς».

Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε επίσημα η παύση του ξενόφερτου εθίμου, ωστόσο παρέμεινε ως τοπικό έθιμο σε κάποιες περιοχές της χώρας, λαμβάνοντας μεγάλες διαστάσεις όταν πια «διαφημίστηκε» ως τέτοιο, με τις μπάντες να παιανίζουν πένθιμα, τις καμπάνες να χτυπούν και το χριστεπώνυμο πλήθος να ακολουθεί με ευλάβεια, λίγο πριν πάνε στο τοπικό πανηγύρι.

Για πολλούς στην επίσημη Εκκλησία το ζήτημα της καταστρατήγησης του τυπικού δημιουργήθηκε από αυτούς ακριβώς που όφειλαν να το τηρούν, καθώς οι περισσότεροι ψάλτες, ακόμη και κάποιοι από τους κληρικούς δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει επίσημο και υποχρεωτικό τυπικό της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα να υιοθετούν πρακτικές στο όνομα κάποιων αόριστων, αλλά θελκτικών για τον κόσμο «εθίμων».

Ἡ «Σύνοδος» τῆς Κρήτης καί ἡ ἀναδυόµενη Νέα Ἐκκλησιολογία: Μία Ὀρθόδοξη Ἀνάλυση (Γ)

 

Τοῦ π.Π Heers

(Holy Trinity Orthodox Seminary), Jordanville, Νέα Ὑόρκη.

ΜΕΡΟΣ -Γ

1.              Μιά ἔκφραση τῆς Νέας Ἐκκλησιολογίας πού ἤδη ἔγινε ἀποδεκτή

 

Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἐµφανίζεται στήν Ὀρθοδοξη ἱεραρχία αὐτή ἡ διχοτόµηση τῆς Ἐκκλησίας σέ ὀντολογικῶς ἑνωµένη Ἐκκλησία στόν οὐρανό ἔξω ἀπό τόν χρόνο καί σέ διαιρεµένη Ἐκκλησία στή γῆ , ἐν χρόνῳ. Ἐδῶ βλέπουµε πῶς ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολοµαῖος ἐξέφρασε αὐτό σέ ὁµιλία του στόν Πανάγιο Τάφο στά Ἱεροσόλυµα τό 2014:

Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπό τοῦ ἐν “ἀρχῇ Λόγου”, τοῦ “ὄντος πρός τόν Θεόν”, καί “Θεοῦ ὄντος” Λόγου, κατά τόν εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης, δυστυχῶς κατά τήν ἐπί γῆς στρατείαν αὐτῆς, λόγῳ τῆς ὑπερισχύσεως τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναµίας καί τοῦ πεπερασµένου θελήµατος τοῦ ἀνθρωπίνου νοός, διεσπάσθη ἐν χρόνῳ. Οὕτω διεµορφώθησαν καταστάσεις καί ὁµάδες ποικίλαι, ἐκ τῶν ὁποίων ἑκάστη διεκδικεῖ “αὐθεντίαν” καί “ἀλήθειαν”. Ἡ Ἀλήθεια ὅµως εἶναι Μία, ὁ Χριστός, καί ἡ ἱδρυθεῖσα ὑπ᾿ Αὐτοῦ Μία Ἐκκλησία».

« Ἡ ἁγία Ὀρθόδοξος ἡµῶν Ἐκκλησία κατέβαλε πρό τοῦ µεγάλου Σχίσµατος τοῦ 1054 µεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως, ἀλλά καί µετ΄αὐτό, προσπαθείας πρός ὑπέρβασιν τῶν διαφορῶν προερχοµένων ἐν ἀρχῇ καί ἐν πολλοῖς ἐξ ἀλλοτρίων τοῦ περιβόλου τῆς Ἐκκλησίας παραγόντων. Ἀτυχῶς, ὑπερίσχυσεν ὁ ἀνθρώπινος παράγων, καί διά τῆς συσσωρεύσεως προσθηκῶν “θεολογικῶν”, “πρακτικῶν” καί “κοινωνικῶν” αἱ κατά τόπους Ἐκκλησίαι ὡδήγηθησαν εἰς διάσπασιν τῆς ἑνότητος τῆς πίστεως, εἰς ἀποµόνωσιν, ἐξελιχθεῖσαν ἐνίοτε εἰς ἐχθρικήν πολεµικήν».

Ἡ ὁµοιότητα τῆς θεωρίας περί ἀοράτου Ἐκκλησίας πού ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία µέ τά λόγια αὐτά τοῦ Πατριάρχου γίνεται φανερή στήν ὀξεῖα ἀντίθεση τῆς ὀντολογικῶς ἑνωµένης ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησίας καί τῆς ὑποθετικά διεσπασµένης ἐπίγειας Ἐκκλησίας. Αὐτή [ἡ ἀντίθεση] ἀντικατοπτρίζει τήν «Νεστοριανή» διαίρεση τῶν δύο φύσεων τῆς θείας καί τῆς ἀνθρωπίνης στό Σῶµα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ ἄποψη ἐν τούτοις εἶναι, ὄχι ἀπρόσµενα, σέ ἁρµονία µέ τή νέα ἐκκλησιολογία πού ἀναπτύχθηκε στή Δευτέρα Βατικανή Σύνοδο, ἡ ὁποία κάνει λόγο γιά µιά ἐπίγεια ἐκκλησία µέ µεγαλύτερες ἤ µικρότερες διαβαθµίσεις πληρότητος [17], πού ὀφείλεται, στά, ὅπως τά ὀνοµάζει,

«µπερδέµατα τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας» [18].

 

Αὐτές οἱ ἀπόψεις περί Ἐκκλησίας συνεπάγονται τήν ταύτιση τῆς Ἐκκλησίας µέ τήν αἵρεση, τῶν ἁγίων µέ τά πεπτωκότα καί γήϊνα. Μέ πόνο καρδιᾶς ἔρχονται στό νοῦ µας οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Ταρασίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ὅταν ἐπέπληξε τούς εἰκονοκλάστες γιά τίς ἀποφάσεις τῆς ψευδο-συνόδου τους στήν Ἱέρεια :

 

Ὤ τῆς παραφροσύνης καί τῆς συγχύσεως αὐτῶν! Δέν διέκριναν µεταξύ βεβήλου καί ἁγίου καί, ὅπως οἱ κάπηλοι ἀνακατεύουν τό κρασί µέ τό νερό, αὐτοί ἀνέµιξαν τόν ἀληθινό λόγο µέ τόν διεστραµµένο, τήν ἀλήθεια µέ τό ψεῦδος, σάν νά ἀνακάτευαν τό δηλητήριο µέ τό µέλι. Σ’ αὐτούς ὁ Χριστός καί Θεός µας ἀπευθύνεται διά τοῦ προφήτου : «καί οἱ ἱερεῖς ... ἠθέτησαν νόµον µου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά µου. ἀναµέσον βεβήλου καί ἁγίου οὐ διέστελλον» (Ἰεζ. ΚΒ΄ 26).

 

Εἶναι σαφές ὅτι ἡ ἐπιθετική αὐτή φράση µέ τήν αἱρετική της ἐκκλησιολογία πρέπει νά ἀπορριφθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία (ἀπό κάθε Τοπική Ἐκκλησία χωριστά καί ἔπειτα σέ µιά µελλοντική Σύνοδο) καί νά ἀντικατασταθεῖ, γιατί ἀλλιῶς θά γίνει ἀναµφίβολα ἡ πηγή µιᾶς ἐκπτώσεως καί ἀποµακρύνσεως ἀπό τήν Ὀρθοδοξία.

 

Ὑπάρχει ἀκόµη χρόνος νά διορθώσουµε καί νά θεραπεύσουµε τό τραῦµα πού ἔχει ἤδη προκληθεῖ στήν Ἐκκλησία. Μία πρακτική λύση, πού δόθηκε ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἱερόθεο, καί ἡ ὁποία θά βοηθοῦσε καί θά διευκόλυνε τήν ἀποκατάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας, εἶναι µιά µελλοντική Σύνοδος νά διορθώσει τά σφάλµατα καί νά ἐκδώσει ἕνα νέο ὀρθόδοξο κείµενο. Ὑπάρχει τώρα ὑποστήριξη γι΄ αὐτό ( ἀπό τά Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Σερβίας, Ρωσίας, Γεωργίας, Βουλγαρίας καί τῆς Ρουµανίας, καθώς ἐπίσης καί ἱστορικό προηγούµενο ( οἱ συνεδριάσεις τῶν Οἰκουµενικῶν Συνόδων ἐκτείνονταν σέ µῆνες καί χρόνια, ἡ Πενθέκτη Σύνοδος συµπλήρωσε τήν 5η καί τήν 6η Σύνοδο καί ἡ Ἐννάτη Οἰκουµενική Σύνοδος ἦταν στήν πραγµατικότητα τέσσερεις ξεχωριστές Σύνοδοι).

Ἄς ἐλπίσουµε ὅτι οἱ ἁπανταχοῦ ἐπίσκοποι θά κάνουν βήµατα πρός αὐτή τήν κατεύθυνση. Τό ζήτηµα εἶναι ἐξαιρετικά ἐπεῖγον γιά ἐκεῖνες τίς Ἐκκλησίες πού ἔχουν ἀποδεχθεῖ τό κείµενο καί τη Σύνοδο.

1.   Τά ἐπακόλουθα καί οἱ συνέπειες τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης

 

Α. Οἱ ἀντιδράσεις τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν

 

Ἄς στραφοῦµε τώρα ἐν συντοµίᾳ στά ἐπακόλουθα τῆς Συνόδου καί τή σηµερινή κατάσταση.

 

Ἐν πρώτοις µεταξύ ἐκείνων πού συµµετεῖχαν στή Σύνοδο, ὑπῆρξαν περίπου 30 ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθηκαν νά ὑπογράψουν τό τελικό κείµενο γιά τούς Ἑτεροδόξους καί τόν Οἰκουµενισµό. Μεταξύ αὐτῶν εἶναι καί οἱ εὐρέως γνωστοί ἐπίσκοποι, Μητροπολίτης Ἱερόθεος(Βλάχος), Ἀθανάσιος Λεµεσοῦ(Κύπρος), Νεόφυτος Μόρφου (Κύπρος), Ἀµφιλόχιος τοῦ Μοντενέγκρο (Σερβία) καί Εἰρηναῖος Μπάτσκας(Σερβία).

 

Ὁ ἐπίσκοπος Μπάτσκας Εἰρηναῖος συνόψισε τή στάση πολλῶν µετά τή Σύνοδο :

 

«Ὄσον ἀφορᾶ στήν προσφάτως ὁλοκληρωθεῖσα θριαµβευτικά ὄχι ἀκόµη ὅµως τελείως πειστικά «Μεγάλη καί Ἁγία Σύνοδο» τῆς Ἐκκλησίας µας στό Κολυµπάρι τῆς Κρήτης : Αὐτή ἤδη δέν ἔχει ἀναγνωρισθεῖ ὡς τέτοια ἀπό τίς Ἐκκλησίες πού ἦσαν άποῦσες. Τήν χαρακτήρισαν ὡς µία Σύναξη(συνάντηση) στήν Κρήτη, ἐνῷ ἐπίσης ἀµφισβητεῖται ἀπό πάρα πολλούς ἀπό τούς συµµετέχοντες ἱεράρχες».

 

Οἱ ὑποστηρικτές καί οἱ συµπαθοῦντες τῆς Συνόδου ἐπικαλοῦνται τήν Δευτέρα Οἰκουµενική Σύνοδο ὡς προηγούµενο, ὡς ἕνα παράδειγµα µιᾶς συνόδου στήν ὁποία κάποιες Τοπικές Ἐκκλησίες ἦσαν ἀποῦσες (δηλαδή ἡ Ρώµη καί ἡ Ἀλεξάνδρεια). Ἐκεῖνο ὅµως τό ὁποῖο δέν λένε εἶναι ὅτι ἡ Δευτέρα Οἰκουµενική Σύνοδος δέν συνεκλήθη ὡς µία Οἰκουµενική ἤ Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἀλλά µᾶλλον σάν µία ἀπό τίς πολλές Τοπικές Συνόδους τῆς Ἀνατολικῆς Αὐτοκρατορίας. Καί ἐξαιτίας τῶν Ὀρθοδόξων ἀποφάσεών της πού ἐλήφθησαν ἐκεῖ, ἔγινε ἀργότερα ἀποδεκτή ἀπό ὅλες τίς Τοπικές Ἐκκλησίες ὡς Οἰκουµενική.

 

Στήν Κρήτη, στήν πραγµατικότητα ἔχουµε τό ἀντίθετο : Αὐτή συνεκλήθη ὡς Πανορθόδοξη, καί τέσσερα Πατριαρχεῖα ἀρνήθηκαν νά συµµετάσχουν. Ἐπιπλέον, καί αὐτό εἶναι πάρα πολύ σηµαντικό, ἔχουν ἐπίσης ἀρνηθεῖ νά τήν ἀναγνωρίσουν ὡς Σύνοδο ἀκόµη καί µετά.

Τό Πατριαρχεῖο Ἀντοχείας στήν ἀπόφαση του τῆς 27ης Ἰουνίου τοῦ περασµένου ἔτους, δήλωσε ὅτι θεωρεῖ τήν συνάντηση στήν Κρήτη ὡς «µία προπαρασκευαστική συνάντηση πρός τήν Πανορθόδοξο Σύνοδο» καί ὅτι «ἀρνεῖται νά προσδώσει συνοδικό χαρακτήρα σέ ὁποιαδήποτε ὀρθόδοξη συνάντηση, ἡ ὁποία δέν περιλαµβάνει ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες» καί συνεπῶς «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας ἀρνεῖται νά ἀποδεχθεῖ νά ὀνοµάζεται ἡ συνάντηση στήν Κρήτη µία «Μεγάλη Ὀρθόδοξος Σύνοδος»ἤ µία «Μεγάλη καί Ἁγία Σύνοδος».

 

Τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας (στήν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου του στίς 15 Ἰουλίου 2016) δήλωσε ὅτι «ἡ Σύνοδος πού ἔλαβε χώρα στήν Κρήτη δέν µπορεῖ νά θεωρηθεῖ Πανορθόδοξη οὔτε µποροῦν τά κείµενα πού ἐνέκρινε νά ἀποτελέσουν τήν ἔκφραση µιᾶς Πανορθοδόξου συµφωνίας (consensus)».

 

Τό Πατριαρχεῖο Βουλγαρίας (στήν ἀπόφασή του µέ ἡµεροµηνία 15 Νοεµβρίου 2016) δήλωσε σέ µία συνεδρίαση ὅλης τῆς Ἱεραρχίας του ὅτι «ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης δέν εἶναι οὔτε µεγάλη, οὔτε ἁγία οὔτε Πανορθόδοξος. Αὐτό ὀφείλεται στή µή συµµετοχή ἑνός ἀριθµοῦ Τοπικῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καθώς καί στά ὀργανωτικά καί θεολογικά λάθη πού ἔγιναν ἀποδεκτά. Προσεκτική µελέτη τῶν κειµένων πού υἱοθετήθηκαν στή Σύνοδο τῆς Κρήτης, µᾶς ὁδηγεῖ στό συµπέρασµα ὅτι κάποια ἀπό αὐτά περιέχουν ἀποκλίσεις ἀπό τήν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική διδασκαλία, ἀπό τή δογµατική καί κανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί τό πνεῦµα καί τό γράµµα τῶν Οἰκουµενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων. Τά κείµενα πού υἱοθετήθηκαν στήν Κρήτη πρέπει νά ὑποβληθοῦν σέ περαιτέρω θεολογική µελέτη µέ στόχο νά τροποποιηθοῦν, νά ὑποστοῦν ἐπεξεργασία, νά διορθωθοῦν ἤ νά ἀντικατασταθοῦν µέ ἄλλα (νέα κείµενα) στό πνεῦµα καί τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας».

 

Ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Γεωργίας συνεκλήθη τόν Δεκέµβριο τοῦ περασµένου χρόνου καί ἐξέδωσε µιά τελική ἀπόφαση γιά τή Σύνοδο τῆς Κρήτης. Μ’ αὐτήν δήλωσε ὅτι αὐτή δέν εἶναι Πανορθόδοξος Σύνοδος, ὅτι κατήργησε τήν ἀρχή τῆς ὁµοφωνίας (consensus) καί ὅτι οἱ ἀποφάσεις της δέν εἶναι ὑποχρεωτικές γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Γεωργίας. Ἐπιπλέον τά κείµενα πού ἐξεδόθησαν ἀπό τή Σύνοδο τῆς Κρήτης δέν λαµβάνουν ὑπ’ὄψιν τους τίς σπουδαῖες κριτικές πού ἔγιναν ἀπό τίς Τοπικές Ἐκκλησίες καί ἔχουν ἀνάγκη διορθώσεως. Εἶναι ἀνάγκη νά συγκροτηθεῖ µιά ἀληθινά Μεγάλη καί Ἁγία Σύνοδος. Ἡ Γεωργιανή Ἐκκλησία εἶναι πεπεισµένη ὅτι µιά τέτοια Σύνοδος θά πραγµατοποιηθεῖ στό µέλλον καί θά λάβει ἀποφάσεις µέ ὁµοφωνία (Consensus) βασισµένες στή διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Γιά τόν σκοπό αὐτό ἡ Ἱερά Σύνοδος ἔχει συστήσει µιά θεολογική ἐπιτροπή γιά νά ἐξετάσει τά κείµενα πού ἔγιναν ἀποδεκτά στήν Κρήτη καί νά τά προετοιµάσει γιά µιά µελλοντική Σύνοδο πού θά εἶναι Πανορθόδοξος.

Τό Πατριαρχεῖο Ρουµανίας, τό ὁποῖο συµµετεῖχε στή Σύνοδο, ἀργότερα δήλωσε ὅτι «τά κείµενα µποροῦν νά ἐξηγηθοῦν, νά τροποποιηθοῦν ἐν µέρει ἤ νά ἀναπτυχθοῦν περαιτέρω ἀπό µιά µελλοντική Μεγάλη καί Ἁγία Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Παρά ταῦτα ἡ ἑρµηνεία τους καί τά προσχέδια τῶν νέων κειµένων πάνω σέ µιά ποικιλία θεµάτων δέν πρέπει νά γίνει ἐσπευσµένα ἤ χωρίς πανορθόδοξη συµφωνία, ἀλλιῶς θά πρέπει νά καθυστερήσουν καί νά τελειοποιηθοῦν µέχρι νά µπορέσει νά ἐπιτευχθεῖ συµφωνία».

 

Ἡ Αὐτοκέφαλος Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐνῷ δέν ἀποφάσισε καταφατικά ὑπέρ τῶν τελικῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου, ἔχει ἐκδώσει µία Ἐγκύκλιο πού ἐµφανίζει τήν Σύνοδο ὡς µία Ὀρθόδοξη Σύνοδο. Πολλοί ἔχουν συµπεράνει ὅτι αὐτή ἡ στάση σηµαίνει συµφωνία, ἄν καί µεταξύ τῆς Ἱεραρχίας ὑπάρχουν ἐπίσκοποι οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀπορρίψει κάθετα καί ἔχουν καταδικάσει τή «Σύνοδο». Αὐτή ἡ σύγχυση ἔχει προκαλέσει ἀποστροφή σέ ἕνα µέρος τῶν πιστῶν.

 

Β. Οἱ µετά τήν Κρήτη ἐξελίξεις στήν Ἑλλάδα καί τή Ρουµανία

 

Πρίν κλείσω πιστεύω ὅτι εἶναι ἐπίσης σπουδαῖο νά σᾶς πληροφορήσω γιά τίς τελευταῖες ἐξελίξεις ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀποδοχή ἤ ἀπόρριψη τῆς «Συνόδου»τῆς Κρήτης ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ.

 

Ὑπάρχουν θετικές ἀναφορές, εἰδικά µεταξύ τῶν ἐπισήµων ὀργάνων τῶν Ἐκκλησιῶν πού συµµετεῖχαν, οἱ ὁποῖες πῆραν τή µορφή διαλέξεων καί µικρῶν συνεδρίων πάνω στή σηµασία τῆς «Συνόδου», µερικές φορές συµπεριλαµβάνοντας καί Ἑτεροδόξους. Μπορεῖ ἐπίσης κάποιος νά παρατηρήσει µιά ἐκπληκτική δυσαρέσκεια µεταξύ τῶν ὑποστηρικτῶν ὅτι ἡ «Σύνοδος» δέν ἔκανε ἀρκετά ἤ δέν προχώρησε στήν ἀναγνώριση τῶν Ἑτεροδόξων ἤ σέ ὅτι ἀφορᾶ ἄλλα «καυτά» ζητήµατα κυρίως γιά τούς Ὀρθοδόξους ἀκαδηµαϊκούς στή Δύση. Δέν ὑπάρχει ἀµφιβολία ὅτι θά συνεχισθεῖ ἡ προσπάθεια γιά νά ἐπηρεάσουν τούς πιστούς ὑπέρ τῆς «Συνόδου»-ἕνα σκληρό καθῆκον, δεδοµένου ὅτι οἱ περισσότεροι δέν αἰσθάνθηκαν ὅτι ἡ «Σύνοδος» τούς ἀφοροῦσε.

 

Παρά τήν ἐπίσηµη, θετική ἀποδοχή τῆς «Συνόδου» ἀπό τήν Ἑλλάδα καί τή Ρουµανία, ἡ συντριπτική πλειοψηφία µεταξύ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ ἀνταποκρίθηκε ἀρνητικά. Οἱ ἐπιπτώσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης εἶναι ἐκτεταµένες γιά πολλούς σέ ἐκεῖνες τίς τοπικές Ἐκκλησίες, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἀποδεχθεῖ τή Σύνοδο. Ἡ ἀντίδραση πολλῶν κληρικῶν, µοναχῶν καί θεολόγων στήν εὐνοϊκή ἀποδοχή πού δόθηκε στή «Σύνοδο» τῆς Κρήτης ἀπό τήν Ἱεραρχία τους κυµαίνεται ἀπό γραπτή καί προφορική ἀπόρριψη ἐκ µέρους γνωστῶν θεολόγων µέχρι τήν βαριά ἀπόφαση νά παύσουν τήν µνηµόνευση τῶν σφαλέντων(πλανηθέντων) ἐπισκόπων ἀπό µοναχούς καί ποιµένες.

Ἡ παύση τῆς µνηµονεύσεως τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἡ ὁποία ἄρχισε στό Ἅγιον Ὄρος τό φθινόπωρο τοῦ περασµένου ἔτους µέ τή συµµετοχή περίπου 100 µοναχῶν, ἔχει ἐξαπλωθεῖ τώρα σέ πολλές ἐπισκοπές στήν Ἐκκλησία τῆς Ελλάδος καί ἐπίσης στή Ρουµανία, ὅπου διάφορα µοναστήρια καί κληρικοί ἔπαυσαν τή µνηµόνευση τῶν ἐπισκόπων τους.

Μία ἀπό τίς πιό σηµαντικές ἐξελίξεις συνέβησαν ἀκριβῶς πρίν δύο ἑβδοµάδες. Ὁ ἐξέχων Καθηγητής τῆς Πατρολογίας Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης ἀνήγγειλε τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ὅτι ἔπαυε τήν µνηµόνευση τοῦ ἐπισκόπου του, τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Ἀνθίµου ἐξαιτίας τῆς ἐνθουσιαστικῆς ἐκ µέρους του ἀποδοχῆς τῆς «Συνόδου» τῆς Κρήτης καί τῶν κειµένων της. Ἐξ αἰτίας τοῦ πνευµατικοῦ του ἀναστήµατος καί τοῦ γεγονότος ὅτι εἶναι γνωστός( ἦταν διδάσκαλος πολλῶν ἀπό τούς σηµερινούς ἐπισκόπους τῆς Ελλάδος), αὐτή ἡ ἀπόφαση ἔχει ἐπηρεάσει καί ἄλλους καί ἔχει ἀναστατώσει τήν ἐκκλησιαστική κατάσταση (status quo) στήν Ἑλλάδα. Αὐτόν τόν δρόµο ἀκολούθησαν τέσσερεις κληρικοί ἀπό τό νησί τῆς Κρήτης, τρία µοναστήρια στή Μητρόπολη Φλωρίνης, κλῆρος καί µοναχοί στίς Μητροπόλεις Θεσσαλονίκης, Κεφαλληνίας, Σύρου καί Ἄνδρου καί ἀλλοῦ.

Ἐπιπλέον, λίγες ἡµέρες πρίν, ὁ Ἀρχιµανδρίτης Χρυσόστοµος, Καθηγούµενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ζωοδόχου Πηγῆς στήν Πάρο (ὅπου ὁ Ἅγιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλαµψε µέ τόν ἀσκητικό του βίο), ὑπέβαλε στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος µιά ἱστορική ἐπίσηµη µήνυση γιά αἵρεση ἐναντίον τοῦ Πατριάρχου Βαρθολοµαίου. Ὁ καθηγούµενος Χρυσόστοµος ἔχει ζητήσει ἀπό τήν Ἱερά Σύνοδο νά ἀναγνωρίσει, νά ἀποκηρύξει καί νά καταδικάσει τήν «ἑτεροδιδασκαλία» τοῦ Πατριάρχου, ὡς ἀντίθετη στήν ὀρθή διδασκαλία τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς και Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἔγραψε πρός τήν Ἱερά Σύνοδο:

 

«Διὰ τῆς παρούσης καταθέτω ἐνώπιόν σας, ἐνώπιον τοῦ σεπτοῦ Σώµατος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸν σκανδαλισµὸν ἐµοῦ προσωπικῶς, τῆς συνοδείας µου, κληρικῶν, µοναχῶν καὶ πλήθους κόσµου, ὁ ὁποῖος κλυδωνίζεται ταρασσόµενος ὡς ὑπὸ κυµάτων πολλῶν λόγῳ τῶν ἀλλεπαλλήλων ἑτεροδιδασκαλιῶν, αἱ ὁποῖαι διετυπώθησαν κατὰ καιροὺς ὑπὸ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουµενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολοµαίου µὲ ἀποκορύφωµα τὴν Ἁγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον (ΑκΜΣ) τοῦ Κολυµπαρίου τῆς Κρήτης».

 

Ἡ ἐπίσηµη αὐτή αἴτηση προβάλλει 12 δείγµατα ἑτεροδόξων διδασκαλιῶν πού ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες διαδίδει ὁ Πατριάρχης, καθώς ἐπίσης καί 9 σχετικούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Καταλήγει µέ ἕναν κατάλογο 13 ἐπισκόπων, 14 ἡγουµένων καί κληρικῶν και 9 θεολόγων, τούς ὁποίους ὁ ἡγούµενος προτείνει νά κληθοῦν ὡς µάρτυρες γιά νά τόν ὑποστηρίξουν ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅταν κληθεῖ ἐπισήµως νά ὑπερασπίσει τίς αἰτιάσεις [κατά τοῦ Πατριάρχου].

Σεβασµιώτατοι, Θεοφιλέστατοι καί σεβαστοί πατέρες

Αὐτές καί ἄλλες παρόµοιες ἐξελίξεις στήν Οὐκρανία, Μολδαβία καί Ρουµανία χρησιµεύουν γιά νά ὑπογραµµίσουµε τήν αὐξανόµενη πίεση πού ἀσκεῖται στούς ποιµένες τῆς Ἐκκλησίας γιά νά ἀντιδράσουν µέ πατερικό τρόπο στόν κίνδυνο, ἀπό τόν ὁποῖο ἀπειλεῖται ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐξ αἰτίας τῆς κακοσχεδιασµένης, κακο-εκτελεσµένης καί τελικά ἀντορθόδοξης «Συνόδου» τῆς Κρήτης.

Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία µᾶς πληροφορεῖ ὅτι αὐτή ἡ ἀνεκτίµητη ἑνότης ἐν Χριστῷ ὑπάρχει καί ἀνθίζει µόνο ὅταν ὅλοι εἶναι «ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ» καί ὁµολογοῦν τήν ἴδια πίστη στήν Μία Ἐκκλησία. Ἐπιπλέον ἡ πρόσφατη ἱστορία µᾶς διδάσκει ἐπίσης ὅτι ὁ συµβιβασµός ἤ ἡ ἀδιαφορία σέ µιά νέα, καινοτόµο ἐκκλησιολογία, ὅπως αὐτή ἐκφράσθηκε ἔργῳ καί λόγῳ στήν Κρήτη, δέν εἶναι µιά ἐπιλογή καί τό µόνο πού θά κάνει εἶναι νά µᾶς ὁδηγήσει σέ πόλωση καί ναυάγιο καί πρός τά ἀριστερά καί πρός τά δεξιά τῆς Βασιλικῆς Ὁδοῦ. Αὐτή η Ὁδός βρίσκεται σέ µιά πνευµατική θάλασσα µέ πολλούς βράχους, στήν ὁποία ἡ ἐπιδεξιότητα τοῦ πνευµατικοῦ ὁδηγοῦ δοκιµάζεται καί ἐπιβεβαιώνεται, φανερώνοντας ὅτι αὐτός ὄχι µόνο γνωρίζει τήν Ἀλήθεια ἀλλά εἶναι ἐπίσης ἐκπαιδευµένος στόν ΤΡΟΠΟ µέ τόν ὁποῖο θά µπορέσει νά ὁδηγήσει ὅλους νά φθάσουν ἐκεῖ µέ ἀσφάλεια.

 Κατά Θεία Πρόνοια, ἡ Ὑπερόριος Ρωσική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία συνεχίζει νά κατέχει µιά µοναδική θέση στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία, ἀπό τήν ὁποία [θέση] µπορεῖ νά κηρύξει ἐλεύθερα καί προφητικά τόν λόγο τῆς Ἀληθείας -ἑναν λόγο, ὁ ὁποῖος ἑνώνει τούς πιστούς, θεραπεύοντας παλαιά σχίσµατα καί ἀποτρέποντας νέα. Ἡ Καθολική Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἀπό αὐτό σέ αὐτά τά δύσκολα χρόνια.

Δι΄ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων µας καί ἰδίως τῶν ἁγίων νέων µαρτύρων καί ὁµολογητῶν καί µέ τήν σοφή καθοδήγηση τῶν ἐπικεφαλῆς Ποιµένων µας µποροῦµε ὅλοι ἐµεῖς νά συνεχίσουµε τήν σώζουσα ὁµολογία τῆς πίστεως στήν Μία Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ συνέχεια τῆς Ἐνσαρκώσεως. Πάνω σ΄αὐτήν οἰκοδοµεῖται ἡ Ἐκκλησία.

 

Εὐχαριστῶ ὅλους γιά τήν προσοχή καί τήν εὐγένειά σας νά µέ ἀκούσετε σήµερα καί εὔχοµαι σέ ὅλους σας ἕνα λαµπρό καί φωτεινό Πάσχα!

 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

Γκοτσόπουλος Ἀναστάσιος, Πρωτοπρεσβύτερος, «Πῶς δ΄αὖθις Ἁγία καί Μεγάλη, ἥν οὔτε...οὔτε...οὔτε...;», Πάτρα, 10 Δεκεµβρίου 2016

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Παρέµβαση καί κείµενο στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Νοέµβριος 2016) http://www.parembasis.gr/index.php/el/mitropolitis-3/ni-various-articles/278 keimena-agia-megali-synodos/4707-2016-11-24

Σηµειώσεις

[1]    Σηµ. Μεταφραστοῦ : Σύµφωνα µέ δηµοσιογραφικές πληροφορίες ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί ἡ συνοδεία του - πλήν τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου - ψήφισαν τήν ἐν λόγῳ τροποποίηση κατόπιν ἀφορήτων πιέσεων.

[1]. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Παρέµβαση καί κείµενο στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Νοέµβριος 2016) http://www.parembasis.gr/index.php/el/mitropolitis-3/ni-various-articles/278 keimena-agia-megali-synodos/4707-2016-11-24

[2]   Aὐτό ἦταν µία µόνο ἀπό τίς ποικίλες ἀνησυχητικές ἐκκλησιολογικές καινοτοµίες πού εἰσήχθησαν στήν Κρήτη καί τή διαδέχθηκε σέ βαρύτητα  µόνο ἡ ἀποδοχή τῆς αὐτοαναιρουµένης φράσεως

«ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Ἐν τούτοις ἦταν ἡ προηγούµενη-ἡ κατάργηση τῆς συνοδικότητος-πού ἔκανε δυνατή τήν τελευταία-τήν ἀποδοχή τῆς ἀντιφάσεως, γιά νά µήν ποῦµε τοῦ τερατουργήµατος, δηλαδή τῶν «ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν». Αὐτό ἀληθεύει σἐ περισσότερες ἀπό µία περιπτώσεις. Ἄν ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι εἶχαν ἀπό µία ψῆφο καί ὄχι µόνο οἱ Προκαθήµενοι, εἶναι ἀπίθανο τό ἀπαράδεκτο κείµενο γιά τούς Ἑτεροδόξους νά εἶχε γίνει ἀποδεκτό. Εἶναι ἐπίσης γεγονός ὅτι ἄν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν εἶχε σεβασθεῖ τήν καθαρή συνοδική ἐξουσιοδότηση πού τοῦ δόθηκε ἀπό τήν Ἱεραρχία του, ἡ ὁποία ψήφισε ὁµοφώνως τήν ἄρνηση ἀποδοχῆς τοῦ ὅρου «ἐκκλησία» γιά τούς ἑτεροδόξους, δέν θά εἶχε ἀποδεχθεῖ τήν ἀληθοφανῆ καί ἀπερίσκεπτη «διόρθωση».

[3]   Βλ. From the Second Vatican Council (1965) to the Pan-Orthodox Council (2016): Signposts on the Way to Crete: https://orthodoxethos.com/post/from-the-second-vatican-council-1965-to-the-pan-orthodox-council-2016-signposts-on-the-way-to-crete.

[4]    Σέ κάποιο ἄρθρο δηµοσιευµένο στό περιοδικό The National Catholic Reporter ὁ Οἰκουµενικός Πατριάρχης Βαρολοµαῖος, ὄταν ἦταν ἀκόµη Μητροπολίτης, ἔγραψε τά ἀκόλουθα ἀποκαλύπτοντας τίς προθέσεις του γιά τήν Πανορθόδοξο Σύνοδο : «Οἱ στόχοι µας εἶναι ἴδιοι µέ αὐτούς τοῦ Πάπα Ἰωάννου(XXIII) : νά ἐκσυγχρονίσουµε τήν Ἐκκλησία καί νά προωθήσουµε τήν Χριστιανική ἑνότητα...Ἡ Σύνοδος ἐπίσης θά σηµατοδοτήσει τό ἄνοιγµα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στίς µή Χριστιανικές θρησκεῖες, στήν ἀνθρωπότητα ὡς ὅλον. Αὐτό σηµαίνει µιά νέα στάση ἀπέναντι στό Ἰσλάµ, στόν Βουδισµό, στόν σύσύγχρονο σύγχρονο σΣύΣύγχρονο πολιτισµσύγχρονο πολιτισµό, στίς προσδοκίες γιά ἀδελφοσύνη ἐλεύθερη ἀπό φυλετικές διακρίσεις...µέ ἄλλα λόγια, αὐτή θά σηµάνει τό σύγχρονο πολιτισµό, στίς προσδοκίες γιά ἀδελφοσύνη ἐλεύθερη ἀπό φυλετικές τἐλος

σύγχρονο πολιτισµό, στίς προσδοκίες γιά ἀδελφοσύνη ἐλεύθερη ἀπό φυλετικές διακρίσεις...µέ ἄλλα λόγια, αὐτό θά σηµάνει τό τέλος δώδεκα αἰώνων ἀποµονώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» Βλ. “ Council Coming for Orthodox", interview by Desmond O'Grady, The National Catholic Reporter, in the January 21, 1977 edition. See also:http://orthodoxinfo.com/ecumenism/towards.aspx.

[5]   Στά κείµενα τῆς Δευτέρας Βατικανῆς Συνόδου τά πράγµατα εἶναι ἐλαφρῶς καλλίτερα. Στό κείµενο Lumen Gentium ὁ διάβολος ἀναφέρεται τέσσερεις φορές, ἄν καί στό κείµενο Unitatis Redintegratio δέν ἀναφέρεται.

[6]    Ἡ µόνη έξαίρεση στήν τελευταία περίπτωση εἶναι ὅταν ἡ ἐκκλησιολογική αἵρεση τοῦ φυλετισµοῦ ἀναφέρεται στήν Ἐγκύκλιο τῶν Προκαθηµένων, πρᾶγµα πού εἶναι ἐνδεικτικό τῶν προτεραιοτήτων τῆς Συνάξεως.

[7]           See: J. S. Romanides, “The Ecclesiology of St. Ignatius of Antioch,” The Greek Orthodox Theological Review 7:1 and 2 (1961–62), 53–77.

[8]   http://orthodoxinfo.com/ecumenism/encyc_1848.aspx.

[9]   http://www.parembasis.gr/index.php/menu-prosfata-a...

[10]   http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/9264-mpa...

[11]    Αὐτό τό τµῆµα τῆς διαλέξεώς µου βασίζεται στήν ἐξαιρετική ἔρευνα καί ἐργασία πού ἔκανε ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος, ἐφηµέριος τοῦ Ἱ. Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Μητροπόλεως Πατρῶν, στήν Ἑλλάδα, µέ τήν ἄδειά του.

[12]    Ἐξ αἰτίας τῆς σπουδαιότητος καί τῆς φύσεως τοῦ ὑπό συζήτησιν θέµατος µιά ἀνάλυση αὐτοῦ τοῦ τοῦ κειµένου θά πρέπει νά γίνει σέ µιά ξεχωριστή ἐργασία.

[13] Βλέπε : http://www.pravoslavie.ru/english/90489.htm

[14]    Ἡ ἀνάλυσή µου θά ἀκολουθήσει, καί σέ µεγάλο βαθµό θά βασισθεῖ, σ΄ αὐτήν τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου (Βλάχου).

[15]   Συνοδικά, ΙΧ, σ. 107, Γραµµατεία Προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Διορθόδοξος Προπαρασκευαστική Ἐπιτροπή τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου 16-28 Ἰουλίου 1971, ἐκδ. Ὀρθόδοξο Κέντρο Οικουµενικοῦ Πατριαρχείου Chambesy Γενεύης 1973, σ. 143, καί Γραµµατεία Προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Πρός τήν Μεγάλην Σύνοδον, 1, Εἰσηγήσεις, τῆς Διορθοδόξου Προπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπί τῶν ἕξ θεµάτων τοῦ πρώτου σταδίου, ἐκδ. Ὀρθόδοξο Κέντρο Οἰκουµενικοῦ Πατριαρχείου Chambesy Γενεύης 1971, σ. 63.

[16]       Ἡ ἐπίσηµη ἀγγλική µετάφραση λέει «µή Ὀρθόδοξες», ἐνῷ τό ἑλληνικό πρωτότυπο λέει

«ἑτερόδοξες».

[17] «Mπορεῖ κάποιος νά θεωρήσει τήν παγκόσµια Ἐκκλησία σάν µία κοινωνία µέ πολλά ἐπίπεδα πληρότητος, σωµάτων πού εἶναι περισσότερο ἤ λιγότερο πλήρεις ἐκκλησίες....Εἶναι µιά πραγµατική κοινωνία πού πραγµατώνεται σέ ποικίλες διαβαθµίσεις πυκνότητος ἤ πληρότητος, σωµάτων, τά ὁποῖα, ὅλα, ἄν καί κάποια εἶναι περισσότερο πλήρη ἀπό κάποια ἄλλα, ἔχουν ἕναν ἀληθινά ἐκκλησιακό χαρακτήρα». (Francis A. Sullivan, S.J., “The Significance of the Vatican II Declaration that the Church of Christ ‘Subsists in’ the Roman Catholic Church,” in René Latourelle, ed., Vatican II: Assessment and Perspectives, Twenty-five Years After (1962–1987) (New York: Paulist Press, 1989), 283).

[18] Joseph Ratzinger, “The Ecclesiology of Vatican II,” a talk given at the Pastoral Congress of the Diocese of Aversa (Italy), Sept. 15, 2001, http://www.ewtn.com/library/CURIA/CDFECCV2.HTM.