ΟΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΚΑΝΙΒΑΛΛΙΣΜΟΙ.

ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ.

Η ΕΦΕΥΡΕΣΙ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟΤΑΤΑ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΕΦΕΥΡΕΣΙ.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΑ Η ΚΑΡΔΙΑ ΝΑ ΧΤΥΠΑ.

«Η Νηπτική Ορθόδοξη θεολογία απαντά με την πιο μεγάλη Αλήθεια γύρω από τό θέμα τῶν μεταμοσχεύσεων». ~ π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος.

σ.σ. Μέγας ο μακαριστός π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος. Λάμπει σαν τον χρυσό μπροστά στους υπερ-προβεβλημένους ρασοφόρους του συστήματος που υποστηρίζουν την τρομερή πλάνη του εγκεφαλικού θανάτου για την κερδοφόρα συγκομιδή οργάνων από ζωντανούς ανθρώπους. Ο Θεός να μας ελεήσει..

Η Ορθοδοξία κατέχει την Αλήθεια, η καρδιά είναι το κέντρο, η έδρα της ψυχής, ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει ακόμη και όταν ο εγκέφαλος σταματά…

Ο μακαριστός πατήρ Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος, αποκαλύπτει σκοτεινές πλευρές και μυστικές πρακτικές, μιάς »Κόζα Νόστρα» εντός των κύκλων της Εκκλησίας…

ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Ηγούμενος Λαύρας Κιέβου: Το «βδέλυγμα της ερήμωσης» βασιλεύει στις εκκλησίες μετά την απέλαση της UOC.

Ο Μητροπολίτης Παύλος χαρακτήρισε τον βομβαρδισμό του καθεδρικού ναού, έργο του διαβόλου και συνέδεσε την τραγωδία με το «βδέλυγμα της ερήμωσης» που βασιλεύει στις εκκλησίες μετά την απέλαση της UOC.

Στις 15 Ιουνίου 2026, ο Μητροπολίτης Παύλος (Λεμπέντ), ηγούμενος της Λαύρας Κιέβου-Πετσέρσκ, χαρακτήρισε την καταστροφή του Καθεδρικού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου «μεγάλη θλίψη» για την πληρότητα της Παγκόσμιας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο ιεράρχης της UOC εξέδωσε διάγγελμα στο οποίο τόνισε ότι πίσω από την φυσική καταστροφή των τειχών βρίσκεται μια πνευματική καταστροφή.

«Είναι θλιβερό όταν καταστρέφονται εκκλησίες σε οποιαδήποτε Τοπική Εκκλησία. Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι το κάνουν αυτό, στην πραγματικότητα, δεν είναι αυτοί που το κάνουν – το κάνει ο διάβολος, ο οποίος εγκατέλειψε τον Χριστό, την Εκκλησία Του και τους πιστούς για ένα διάστημα», δήλωσε ο ιεράρχης.

Ο ηγούμενος υπενθύμισε ότι ο καθεδρικός ναός, που αναστηλώθηκε το 2000, βιώνει τώρα μια τραγική περίοδο όχι μόνο λόγω των βομβαρδισμών, αλλά και λόγω της στάσης των νέων ιδιοκτητών του.

«Χορεύουν στις εκκλησίες, γυρίζουν κάθε είδους ακατάλληλα βίντεο, τηγανίζουν και ατμίζουν πράγματα – αντί για προσευχή, αντί για την ενοποιητική Θεία δύναμη που κατοικεί εκεί», είπε ο ιεράρχης, καταγγέλλοντας αυτό που χαρακτήρισε ως συστηματική βεβήλωση του μοναστηριού.

Πρόσθεσε ότι σήμερα οι ξένοι και οι γυναίκες εισέρχονται στο ιερό, ενώ οι κληρικοί χλευάζονται ανοιχτά. «Σήμερα υπάρχει κενότητα, βδέλυγμα και ερήμωση», τόνισε ο ιεράρχης.

Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Παύλο, ο τρέχων διωγμός της UOC προκαλείται από την τήρηση των ιερών κανόνων.

«Σήμερα είμαστε η διωκόμενη Εκκλησία στην Ουκρανία, η μισητή Εκκλησία. Γιατί; Επειδή διατηρούμε την ενότητα της Παγκόσμιας Ορθόδοξης Εκκλησίας», εξήγησε.

Ο ηγούμενος κάλεσε την αδελφότητα της μονής να μην αποθαρρύνεται ούτε να υποκύπτει στις πιέσεις.

«Προσευχηθείτε, μην πάτε πουθενά, μην φύγετε. Και συγχωρήστε εκείνους τους ανθρώπους που έχουν χάσει την εικόνα του Θεού», είπε.

–https://youtu.be/DvvJj5vWqaQ

spzh.eu – ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

 ΝΕΟΣ ΒΑΡΥΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ  ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Στο περιθώριο της 2ης Συνάντησης της 19ης Ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής (του δήθεν) Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και Λουθηρανών

Στην πόλη Σετ της Γαλλίας το διάστημα 10-16 Μαΐου 2026, στο πλαίσιο των διαχριστιανικων διαλόγων που έχει εργαλειοποιήσει η παναίρεση του Οικουμενισμού – οικουμενικής κινήσεως για να πετύχει μακροπρόθεσμα την άμβλυνση του ορθοδόξου αισθητηρίου του πιστού λαού πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνάντηση της 19ης ολομέλειας της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Παγκοσμίου Λουθηρανικής Ομοσπονδίας.

Η προηγούμενη είχε πραγματοποιηθεί στην Λάρνακα της Κύπρου το 2025 και η επόμενη προγραμματίστηκε να φιλοξενηθεί στην Ιερά Μητρόπολη Περιστερίου.

Θα επισημάνουμε το άκαρπον ή/και τη στοχευμένη συνέχιση διαλόγων στους οποίους δεκαετίες τώρα κάνει παραχωρήσεις η Ορθόδοξη πλευρά, δήθεν ως ένδειξη καλής θελήσεως για την πρόοδο του διαλόγου, αφού οι συμμετέχοντες Ορθόδοξοι Επίσκοποι και Ακαδημαϊκοί δεν λένε να εννοήσουν πως οι αιρετικοί δεν υποχωρούν ως προς την πλάνη τους, εμείς δε κάνουμε παραχωρήσεις από τη μόνη αλήθεια. Δεν θα γίνουμε γραφικοί επιμένοντας να απευθύνουμε έκκληση σε ώτα μη ακουόντων.

Θα κατακεραυνώσουμε όμως με δριμύτατο έλεγχο την αντικανονική παρουσία Ορθοδόξων Επισκόπων και κληρικών σε αιρετική «λειτουργία». Διαβάζουμε στο σχετικό ανακοινωθέν:

«Τῇ 14ῃ Μαΐου, οἱ συμμετέχοντες παρηκολούθησαν τὴν Λουθηρανικὴν Λειτουργίαν διὰ τὴν Ἑορτὴν τῆς Ἀναλήψεως, τὴν ὁποίαν ἐτέλεσεν ὁ Αἰδεσιμώτατος Ἐπίσκοπος (σ.σ. της Ευαγγελικής «Εκκλησίας» Κεντρικής Γερμανίας) Johann Schneider».

Αυτή η απαράδεκτη συγκρητιστική εκτροπή θα πρέπει να διακοπεί άπαξ δια παντός επί τέλους και οι οικουμενιστές Επίσκοποι να επιδείξουν επί τέλους πνεύμα συνέσεως.

Δεν νομιμοποιούνται να συνεχίζουν να διοργανώνουν ή να συμμετέχουν σε συμπροσευχές με αιρετικούς. Μπορεί να συνεχίσουν να πιστεύουν πως μπορούν να κοροϊδεύουν κατά πρόσωπο τον πιστό λαό, αλλά στο τέλος θα δώσουν λόγο στον Θεό.

Και ο Θεός δεν εμπαίζεται…

Για την ιστορία καταγράφεται πως:

«Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐξεπροσωπήθη ὑπό τῶν: Σεβ. Μητρ. Κρήνης Kαθ. κ. Κυρίλλου (Οἰκ. Πατριαρχεῖον), Πανοσιολ. Διακόνου Εὐλογίου Τσάτσα, Κωδικογράφου τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου (Συγγραμματέως, Οἰκ. Πατριαρχεῖον), Πανοσιολ. Ἀρχιμ. Philip Hall (Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας), Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. Καθ. Χρυσοστόμου Νάσση (Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων), Ἐλλογιμ. Kαθ. Δρος Rade Kisić (Πατριαρχεῖον Σερβίας), Πανιερ. Μητρ. Ταμασοῦ καί Ὀρεινῆς Δρος κ. Ἠσαΐου (Ἐκκλησία τῆς Κύπρου), Σεβ. Μητρ. Περιστερίου Καθ. κ. Γρηγορίου, (Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος), Ἐλλογιμ. κ. Jerzy Betlejko (Ἐκκλησία Πολωνίας), Ἐλλογιμ. Καθ. Δρος Nathan Hoppe (Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας), Αἰδεσιμολ. Πρεσβ. Δρος Václav Ježek (Ἐκκλησία Τσεχίας καί Σλοβακίας) καί τῶν Συμβούλων Θεοφιλ. Ἐπισκόπου Χααψάλου κ. Δαμασκηνοῦ (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον – Αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Ἐσθονίας), Ἐλλογιμ. Δρ. Jelisei Heikkilä (Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον – Αὐτόνομος Ἐκκλησία τῆς Φινλανδίας), Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. Στεφάνου Χρυσάνθου (Ἐκκλησία τῆς Κύπρου) καὶ Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρ. Καθ. Δρος Δημητρίου Μπαθρέλλου (Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος)».

 

ΤΩΡΑ Πολιορκία της Ελληνορθόδοξης πόλης Σαϊντνάγια και την ομόνυμη Μονής από δυνάμεις του αρχιτζιχαντιστή Τζολάνη. Πολλοί Ελληνορθόδοξοι συνελήφθησαν!! Νέο κύμα πογκρόμ κατά υποστηρικτών Άσαντ στη Συρία.. Δολοφονίες αμάχων σε Χαλέπι, Κοιλάδα Χριστιανών, Ακτή, Δαμασκό, Χάμα..Δημόσια λιντσαρίσματα!. Οι Χριστιανοί συλλαμβάνονται και βρίσκονται σε υψηλότερο συναγερμό, θα είναι τα τελευταία θύματα της εθνοκάθαρσης, καθώς η Saidnaya στο ύπαιθρο της Δαμασκού και η Wadi al Nasara στη Χομς απειλούνται ανοιχτά.

Η ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Συγκλονιστική ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ σε μοναχή στην ιστορική μονή Παναγία Σαϊντανάγια στη Συρία..Συνοδευόταν από το Φως και το Άγιο Πνεύμα ”εν είδει περιστεράς” στα μέτρα του Αγίου Πνεύματος (2/6/26)!! Τι σηματοδοτεί για το μέλλον Συρίας και κόσμου; ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ!! ΦΩΤΟ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΩΣ ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΑΙΝΤΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ..! Το ότι η μοναχή που σε όραμα είδε την Παναγία προσευχόταν στην οροφή της μονής για προστασία της σημαίνει ότι η Μονή ήταν ήδη σε απίστευτη πίεση..

Η πόλη Σαϊντνάγια πολιορκείται από στοιχεία της Μεταβατικής Κυβέρνησης του αρχιτζιχαντιστή της αλ Κάιντα και ένοπλους άνδρες πιστούς στους αλ-Τζουλάνι και αλ-Χατάμπ, οι οποίοι έχουν διεισδύσει στις γειτονιές της πόλης. Ένας Μάρτυρας από την πόλη λέει ότι το πρόσχημα της Μεταβατικής Κυβέρνησης είναι η ανακάλυψη ενός ομαδικού τάφου που περιέχει τα πτώματα των μαχητών που επιτέθηκαν στην πόλη το 2014 και ότι η κυβέρνηση απαιτεί τη σύλληψη οποιουδήποτε είχε σχέση με την άμυνα της πόλης. κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχουν συλληφθεί αρκετοί άνθρωποι από τη Σαϊντνάγια, συμπεριλαμβανομένων των Τζορτζ Μανσούρ, Σιχάμπ Γιακούμπ, Ραμπί Μούσα και Μπούτρος αλ-Σέιχ. Έλληνορθόδοξοι στα χέρια του θηρίου. Η μεγάλη κλίμακα εκστρατείας κατά της Σαϊντνάγια επιβεβαιώνει αυτό που προβλέπαμε εδώ και εβδομάδες: την έναρξη σχεδίων αντιπόνων εναντίον των Χριστιανών μετά την επίλυση των συγκρούσεων αυτής της κυβέρνησης με τους Κούρδους στη Βόρεια Συρία. Οι συριακές περιοχές βιώνουν μια κατάσταση ανομίας εν μέσω άγχων και φόβου των κατοίκων.

كفرعويد

الأهالي يهاجمون الشبيحة بشكل مباشر pic.twitter.com/mr82W96VuI

— الثورة السورية – ثوار القبائل والعشائر (@syria7ra) 14 Ιουνίου 2026

”22:28
14
Στείλτε τους Χριστιανούς στο Χαλέπι
Το Κίνημα «Αυγή του Χαλεπίου» εξέδωσε την ακόλουθη δήλωση:
Το Κίνημα «Αυγή του Χαλεπίου» παρακολουθεί με έντονη ανησυχία τις παραβιάσεις στις υποβληθείσες ο λαός μας της αξιότιμης χριστιανικής κοινότητας στην πόλη, καθώς και τη συνεχιζόμενη παρενόχληση από φατρίες της άρχουσας εξουσίας με στόχο την εκδίωξή τους από την πόλη, και ίσως και από τη Συρία.
Τα σπίτια χριστιανικών οικογενειών δέχονται επιδρομές μέρα μεσημέρι από ένοπλες ομάδες πιστών στην προσωρινή κυβέρνηση της Δαμασκού.

Τα σπίτια βανδαλίζονται, λεηλατούνται και οι ιδιοκτήτες τους εκφοβίζονται, προκειμένου να μην υποβάλουν καταγγελίες στις υπηρεσίες ασφαλείας, οι αγγελίες ή άλλοι δεν κάνουν τίποτα.
Ούτε τα σπίτια εκείνων των εξουσιών των οποίων οι ιδιοκτήτες έχουν καταφύγει στο εξωτερικό έχουν γλιτώσει και καταστρέφονται από σεΐχηδες και πρίγκιπες που συνδέονται με την άρχουσα στη Δαμασκό.
Ακόμα πιο επικίνδυνη είναι η ομολογία των πράξεών τους από τους μαχητές, καθώς αφήνουν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα γράφοντας επώνυμα και φράσεις που απειλούν τους ιδιοκτήτες αυτών των σπιτιών σε περίπτωση που αποφασίζουν να επιστρέψουν στη χώρα. Αυτό εγείρει ερωτήματα σχετικά με την απουσία αποτρεπτικών μέτρων ασφαλείας, το μέρος που υποστηρίζει αυτές τις ενέργειες και τον στόχο της στόχευσης των Χριστιανών στο Χαλέπι.
Οι πληροφορίες που έχουμε επιβεβαιώνουν ότι αυτές οι επιχειρήσεις δεν περιορίζονται στην πόλη του Χαλεπίου, αλλά περιλαμβάνουν και άλλες πόλεις.”

Η Συρία σε πολύ άσχημη κατάσταση: Μέρες μετά την έξαρση της πολιτικής και θρησκευτικής υποκίνησης εναντίον υποστηρικτών του πρώην συριακού καθεστώτος, αναφέρθηκαν επιθέσεις και δολοφονίες αμάχων σε διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένων των Ιντλίμπ, Χαλεπίου και Ντέιρ Εζόρ, με το πρόσχημα των υποτιθέμενων πολιτικών τους πεποιθήσεις ή δεσμών τους με τους πολιτικούς. Κυκλοφόρησαν βίντεο που καταγράφουν συγκλονιστικές σκηνές βίας, ενισχύοντας τους φόβους για σοβαρή επίδειξη των κοινωνικών και νομικών κανόνων.

Στο πλαίσιο παρατεταμένων πολέμων και διάβρωσης του κράτους, η βία δεν συνδέεται πλέον με μια σαφή πολιτική αιτία, όπως η αντίσταση, αλλά μάλλον γίνεται μια απελευθέρωση συσσωρευμένου θυμού και μια επανεμφάνιση ταυτοτήτων. Οι άμαχοι στη συνέχεια υποβιβάζονται σε «σύμβολα» του εχθρού και η σχέση γίνεται υποκατάστατο της δράσης, η υποψία υποκατάστατο των αποδεικτικών στοιχείων. Οι έτοιμες δικαιολογίες που απανθρωποποιούν το θύμα αφθονούν, όπως «Shabiha», «Rafidi», «Tasri», «Sufi», «Batini», «Druze», «Glitter Sunni», «Ba'athist», «Nasariya» κ.λπ.

Οι Χριστιανοί συλλαμβάνονται και βρίσκονται σε υψηλότερο συναγερμό, θα είναι τα τελευταία θύματα της εθνοκάθαρσης, καθώς η Saidnaya στο ύπαιθρο της Δαμασκού και η Wadi al Nasara στη Χομς απειλούνται ανοιχτά.

Ο χριστιανός επιχειρηματίας Χαμπίμ Τζορτζ Χαντάντ συνελήφθη για ένα σχόλιο στο Facebook.

Ο Χαμπίμ Τζορτζ Χαντάντ, ένας ντόπιος επιχειρηματίας από τα Λατάκια, συνελήφθη χθες με το πρόσχημα της «έκφρασης συμπάθειας για τον πρώην».

Ταλ Ριφάατ, επαρχία Χαλεπίου
Οι υποστηρικτές του Αλ-Τζουλάνι επιτίθενται αυτή τη στιγμή σε αμάχους. Οι αναφορές κάνουν λόγο για μάρτυρες και τραυματίες.

Πολύ άσχημα νέα από τη Συρία: Al-Jawz… Σφαγές εναντίον αμάχων με το πρόσχημα της πίστης τους στην προηγούμενη κυβέρνηση. Μαζικά επιτίθενται σε αμάχους ενώ οι λεγόμενες δυνάμεις ασφαλείας είναι παρούσες και τους καλύπτουν..Σήμερα μια μαζική επίθεση τρομοκρατών της Τζουλάνι σε όλη την ύπαιθρο του Χαλεπίου ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου ακόμη και ηλικιωμένους με το πρόσχημα ότι υποστήριξαν τον Μπασάρ.

Χθες, στο ύπαιθρο της Τζάμπλε, στο χωριό Μπαντζάρο, οι συμμορίες αλ-Τζουλάνι σκότωσαν τον Άχμεντ Μου'ίν Χασάν, ο οποίος ήταν παράλυτος. Αυτό ακολούθησε αναρτήσεις υποκίνησης από οπαδούς του τρομοκρατικού καθεστώτος στη Συρία.

Φαίνεται ότι οι μάζες, που δεν έχουν βιώσει ποτέ μια πραγματική νίκη στη ζωή τους, έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πετύχει καμία νίκη. Γι' αυτό, τις βλέπουμε σήμερα γεμάτες με πλήξη και κενό.
Πριν από περίπου ένα χρόνο, η τελευταία σφαγή τους έδωσε μια ψευδαίσθηση νίκης. Σήμερα, φαίνεται ότι μερικοί από αυτούς αναζητούν νέες σφαγές για να επαναφέρουν αυτό το άρρωστο αίσθημα νίκης.
Η υποκίνηση τρομοκρατών στις χριστιανικές περιοχές Wadi al Nasara και Sednaya δεν είναι απλώς άσκοπες κουβέντες. Είναι ένα επικίνδυνο προοίμιο για επερχόμενες σφαγές, οι οποίες πάντα ξεκινούν με λόγια και στη συνέχεια μετατρέπονται σε αιματοχυσία.

Ψυχορραγούν στο δρόμο τα θύματα..

Στην επαρχία Ιντλίμπ η ασφάλεια έχει καταρρεύσει, με δημόσιες και εξωδικαστικές δολοφονίες να λαμβάνουν χώρα σε πλατείες και δρόμους. Αυτές οι δολοφονίες είχαν ως στόχο άτομα μετά από εκστρατείες υποκίνησης εναντίον τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες τους χαρακτήριζαν ως «Σαμπίχα» (πολιτοφυλακή υπέρ του Άσαντ).
Μεταξύ των θυμάτων ήταν άνδρες και ηλικιωμένοι, και οι δολοφονίες διαπράχθηκαν μπροστά στις οικογένειες και τα παιδιά τους χωρίς καμία παρέμβαση των υπηρεσιών ασφαλείας.

Ας όψονται αυτοί που θρόνισαν το θηρίο..

Εδώ Δαμασκός

Εξωδικαστικές εκτελέσεις και συνοπτικές διαδικασίες απονομής δικαιοσύνης λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή σε όλη την επαρχία Ιντλίμπ εναντίον οικογενειών που υποστηρίζουν τον Άσαντ. Οι εικόνες που εμφανίζονται είναι φρικτές.

dimpenews.com

14/06/2026

ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ."ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ. ΑΚΡΙΒΕΙΑ!"

ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΛΙΣΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΚΧΩΡΗΣΗ. ΑΚΡΙΒΕΙΑ!

Εν ονόματι της Εκκλησίας και των θεανθρωπίνων αγιασμάτων και αληθειών δεν μπορεί να λάβει χώρα κανένας συμβιβασμός. Η αποστολική και αγιοπατερική πιστότητα σε κάθε δικό της, αποτελεί τον κορυφαίο κανόνα στην σχέση μας έναντι της Εκκλησίας. Η πιστότητα σημαίνει ακρίβεια. Κανενός είδους αμαρτίες δεν επιτρέπεται να ευλογούνται, κανενός είδους πράγματα, τα οποία θα κατέλυαν την Αλήθεια, την Παν-αλήθεια της Εκκλησίας, το θεανθρώπινο είναι της, δεν πρέπει να γίνονται. Στην Εκκλησία τα πάντα είναι θεανθρώπινα: το είναι, η ζωή, τα μέσα, ο στόχος, η αθανασία, η αιωνιότητα. Εδώ δεν χωρεί καμία «οικονομία», καθαρά ανθρώπινη, ουμανιστική και χομινιστική, γιατί τούτο θα αποτελούσε αποχώρηση από την θεανθρώπινη Αλήθεια της Εκκλησίας, από την θεανθρώπινη αποστολικότητα, αγιότητα, ενότητα και καθολικότητά της.

Αυτήν την θεανθρώπινη αλήθεια και πραγματικότητα, αποστολικώς, θεόσοφα ομολογεί ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος δηλώνει: «Οι ορθόδοξοι απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε όλες τις αναγνωρισμένες Οικουμενικές Συνόδους και Τοπικές Συνόδους, όπως και τους οριζόμενους από αυτές κανόνες. Γιατί δεν είναι πλήρως, αλλά κατά το ήμισυ ορθόδοξος εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,25, PG99,989Α]. «Υπάρχουν οι θείοι νόμοι και κανόνες, που καθοδηγούν τον κάθε ευσεβή άνθρωπο, σε αυτούς δεν πρέπει να προσθέσουμε, ούτε και να αφαιρέσουμε κάτι»[ Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,27, PG99,996Α]. Υποστηρίζοντας την ομολογιακή του μάχη, ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης γράφει: «Δεν είμαστε έκπτωτοι της Εκκλησίας του Θεού. Αν και υπόλογοι για πολλές άλλες αμαρτίες, εντούτοις αποτελούμε ένα σώμα με αυτήν –την Εκκλησία- ανατραφήκαμε με τα θεία δόγματα και πασχίζουμε να τηρήσουμε τους κανόνες και τις διαταγές της»[Θεοδώρου του Στουδίτου, Επιστολαί 1,28, PG99,997D].

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

«Είμαστε κατά πάντα ορθόδοξοι, απορρίπτουμε την κάθε αίρεση και αποδεχόμαστε κάθε αναγνωρισμένη σύνοδο οικουμενική και τοπική, και τηρούμε με ακρίβεια τους προβλεπόμενους από αυτές κανόνες και διατάξεις. Επειδή δεν τηρεί επακριβώς τον λόγο της αληθείας εκείνος ο οποίος θεωρεί πως κατέχει την ορθή πίστη και δεν καθοδηγείται από τους θείους κανόνες. Εκτός τούτου, ασπαζόμαστε και την νόμιμη, κατά καιρούς, χρησιμοποιουμένη εκ μέρους των αγίων, οικονομία»[Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 30, PG 99, 1005D].

«Ο Βασιλέας σύναψε παράνομο γάμο, γάμο μοιχείας. Εκείνοι που δεν υποτάσσονται στον Κύριο, το ονομάτισαν αυτό παραβίαση των νόμων και του Ευαγγελίου, σωτηριοφόρο για την Εκκλησία του Θεού δια της οικονομίας» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1024A].«Επιτρέποντας τον παράνομο γάμο του βασιλέως και δικαιολογώντας τη μοιχεία χάριν της οικονομίας, δεν έγινε τίποτε άλλο από την αλλοίωση της αληθείας, ονομάζοντάς την ‘’οικονομία’’. Το να προτάσσεις την επιθυμία του βασιλέως στο θέλημα του Θεού, αυτό είναι η κατάλυση της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Με τον τρόπο αυτόν επιτελείται η εκ του Αντιχρίστου κατάλυση του κόσμου· ως εκ τούτου εκείνο που σε αυτά ο σατανάς ονόμασε ‘’οικονομία’’, δικαιολογημένα χαρακτηρίζεται πρόδρομος του Αντιχρίστου» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 34, PG 99, 1025BC]. «Δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των θείων κανόνων και του Ευαγγελίου του Χριστού, είναι το ίδιο. Εξ αυτού και ο Μέγας Βασίλειος και οι όμοιοί του Άγιοι δέχθηκαν αυτούς τους κανόνες ως αποστολικούς και τους τηρούσαν, μην αλλοιώνοντάς τους στο παραμικρό, παρά συμπληρώνοντάς τους κατά τις ανάγκες» [Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1037AB]. «Οι καταπατητές αυτών των θείων κανόνων θεωρούν την καταπάτησή τους ιερή οικονομία»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 36, PG 99, 1033C]. «Δεν είναι επιτρεπτό ούτε στην τοπική Εκκλησία μας ούτε σε άλλη, να πράξουν οτιδήποτε αντίθετο με τους ορισθέντες νόμους και κανόνες»[ Θεοδώρου Στουδίτου, Ἐπιστολαί 1, 24, PG 99, 985D-988A].

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ (+14 ΙΟΥΝΙΟΥ)

 

 

Εισαγωγή

Ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς (1894-1979) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης Ορθόδοξης Θεολογίας. Η ζωή του υπήρξε μια διαρκής μαρτυρία — όχι μόνο ενάντια στο αθεϊστικό κομμουνιστικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας, αλλά και ενάντια στις συμβιβαστικές τάσεις που εισέβαλαν στην ίδια τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία. Το μαρτύριό του είχε διπλή διάσταση: πολιτική και εκκλησιαστική. Και οι δύο όψεις του διωγμού συνδέονταν άρρηκτα με την ασυμβίβαστη πίστη του στον Θεάνθρωπο Χριστό.

 

Ο Πολιτικός Διωγμός από το Κομμουνιστικό Καθεστώς

Η Εκδίωξη από το Πανεπιστήμιο (1945)

Με την εγκαθίδρυση της κομμουνιστικής εξουσίας στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο το 1945, άρχισαν οι μαζικοί διωγμοί κατά της Εκκλησίας. Ο Ιουστίνος Πόποβιτς, ως άνθρωπος της Εκκλησίας με εκφρασμένες αντικομμουνιστικές θέσεις, εκδιώχθηκε από τη θέση του καθηγητή Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, μαζί με 200 ακόμη καθηγητές.

Σύλληψη και Καταδίκη σε Θάνατο (1946)

Ο πατήρ Ιουστίνος κατέφυγε στην Ιερά Μονή Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία, όπου το 1946 συνελήφθη και φυλακίστηκε. Αργότερα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο ως «εχθρός του λαού». Σώθηκε την τελευταία στιγμή χάρις στην παρέμβαση του Πατριάρχη Γαβριήλ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και απαίτησε την αποφυλάκισή του.

Τριακονταετής Εγκλεισμός στη Μονή Τσέλιε

Από το 1946 μέχρι τον θάνατό του το 1979 — επί 33 ολόκληρα χρόνια — ο Ιουστίνος έζησε ουσιαστικά έγκλειστος στη μικρή γυναικεία Μονή των Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο. Διωγμένος από παντού, χωρίς σύνταξη και στερημένος από τα ανθρώπινα, θρησκευτικά και πολιτικά του δικαιώματα, βρήκε εκεί καταφύγιο ως πνευματικός της μονής.

Η μονή Τσέλιε ως πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας

________________________________________

Η αναζήτηση καταφυγίου

Στην ιερά μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ Τσέλιγιε, ο καταδιωγμένος π. Ιουστίνος στερήθηκε την ανθρώπινη βοήθεια και παρηγοριά, τόσο σε θρησκευτικό επίπεδο — με τη στέρηση των πιστών — όσο και σε πολιτικό, καθώς το κρατικό δίκαιο δεν του παρείχε πόρους διαβίωσης. Έτσι αναζητούσε τόπο διαμονής σε μοναστήρι. Στις μονές που απευθύνθηκε (Κάλενιτς, Όβτσαρ, Σούκοβο, Ραβάνιτσα) καμία αδελφότητα δεν τον δέχθηκε. Όμως η ελπίδα του ψαλμικού χωρίου τού έδινε δύναμη στην πορεία του: «Πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων, καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν ῥύσεται αὐτοὺς ὁ Κύριος».

Την εποχή εκείνη η Σερβική Εκκλησία διέθετε αρκετά αρχαία μοναστήρια, τα οποία ασκούσαν μεγάλη επιρροή στον τοπικό λαό. Αυτό οδήγησε τους κομμουνιστές να μετατρέψουν πολλά εξ αυτών σε μουσεία χωρίς μοναχούς, για να αποτρέψουν τη δράση τους. Υπήρχαν όμως μικρότερα μοναστήρια με περιορισμένη επιρροή μόνο στις γύρω επαρχίες, με αποτέλεσμα να θεωρούνται από τις εξουσιαστικές αρχές ακίνδυνα. Ένα τέτοιο κοινόβιο έμελλε να φιλοξενήσει τον π. Ιουστίνο.

Η άφιξη στο Τσέλιγιε

Μία μοναχή, η μητέρα Σάρα, βρισκόταν αρχικά στη μονή Λιουμπόστινια. Μαζί με μερικές αδελφές, το 1947 εγκαταστάθηκε στη μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, γνωστή ως Τσέλιγιε (Κελλιά — Ćelije), κοντά στο Βάλιεβο (δυτική Σερβία). Ένα χρόνο αργότερα, τον Μάιο του 1948, στον μικρό ναό του αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, η μητέρα Σάρα συνάντησε τον π. Ιουστίνο. Γνωρίζοντας την ακεραιότητά του, του πρότεινε να έρθει στο μοναστήρι του Τσέλιγιε. Ο ίδιος δέχθηκε την πρόσκλησή της και έμεινε εκεί μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του.

Με ομόφωνη απόφαση της γυναικείας αδελφότητας, έγινε ο πνευματικός πατέρας τους, καθώς και των πιστών προσκυνητών της μονής. Καθιερώθηκε η καθημερινή τέλεση των ακολουθιών του νυχθημέρου και της θείας Λειτουργίας, σύμφωνα με το μοναστηριακό τυπικό. Κατέστη ένας φωτεινός διδάσκαλος των απλών Σέρβων, μορφωμένων και μη, όπως και καθηγητών από τον χώρο της θεολογίας, της ιστορίας, της φιλοσοφίας και άλλων επιστημών. Με μία εύστοχη έκφραση αποτέλεσε «την κεκρυμμένην συνείδησιν της Εκκλησίας της Σερβίας, αλλά και της μαρτυρικής Ορθοδοξίας εν γένει»

Η ρήξη με τη μητέρα Σάρα

Αργότερα όμως η ενότητα της αδελφότητας κλονίστηκε. Οι διαφορετικές αντιλήψεις και οι συνεχείς διαφωνίες για ζητήματα περί μοναστικής υπακοής και εργασιών της μονής με τον π. Ιουστίνο οδήγησαν, το 1958, τη γερόντισσα Σάρα στο να εγκαταλείψει το Τσέλιγιε και, μαζί με τη μισή αδελφότητα, να κατευθυνθεί στο μοναστήρι Κόποριν.

Μετά από αυτό το τραγικό συμβάν, οι εναπομείνασες μοναχές έπρεπε να εκλέξουν νέα ηγουμένη. Αρχικά εξέλεξαν τη μοναχή Ιουστίνα, ενώ αργότερα, ύστερα από πρότασή της, εκλέχθηκε η μοναχή Γλυκερία. Νεαρή τότε η μητέρα Γλυκερία, με απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο και στην πνευματική πείρα του π. Ιουστίνου, αναδείχθηκε ικανή στη διοίκηση της μονής, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί πνευματικά και κτιριακά.