Σχόλια ως απάντηση στις απαράδεκτες και αντορθόδοξες απόψεις του Αρχιμ.Επιφάνιου Οικονόμου για την Αποτείχιση.(15- 10- 2026)

 

Το παρακάτω  κείμενο περιλαμβάνει απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από ομιλία του π. Επιφανίου Οικονόμου (Αρχιμ.Ε.Ο ) για την αποτείχιση

 και απαντητικά σχόλια στις αντορθόδοξες απόψεις του.

Ολόκληρη η ομιλία βρίσκεται στο link https://www.youtube.com/live/-JhFJ8q7650  και τα αποσπάσματα που σχολιάζονται υπάρχουν από το 46ο λεπτό και μετά!!!.

Αρχιμ. Ε.Ο. «... ιερεύς για να είναι κανονικός ιερεύς και να μπορεί να τελεί τα μυστήρια της εκκλησίας, πρέπει να είναι σε κανονική εξάρτηση με αυτόν τον επίσκοπο».

 

ΣΧΟΛΙΑ.  Η απόλυτη σύνδεση της εγκυρότητας των μυστηρίων και της ιεροσύνης αποκλειστικά και μόνο με την τυπική εξάρτηση από τον επίσκοπο –χωρίς να εξετάζεται το αν ο επίσκοπος αυτός ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας ή εκτρέπεται σε κακοδοξίες και οικουμενιστικές συμπλέξεις– αντιστρέφει την πατερική παράδοση.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία, η υπακοή προς την εκκλησιαστική αρχή και τον επίσκοπο δεν είναι ποτέ άνευ όρων ή τυφλή. Όταν ένας επίσκοπος παρεκκλίνει από την Ορθόδοξη Πίστη και κηρύττει αιρετικές διδασκαλίες, οι Ιεροι Κανόνες (όπως ο ΙΕ΄ Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου) όχι απλώς επιτρέπουν, αλλά επαινούν τους κληρικούς που διακόπτουν την κοινωνία και το μνημόσυνο μαζί του, προκειμένου να προστατεύσουν την ακεραιότητα της πίστης.

 Συνεπώς, η αντίληψη ότι η κανονικότητα διατηρείται έστω και με την υποταγή σε έναν επίσκοπο που προδίδει την Παράδοση συνιστά διοικητικό φετιχισμό και αλλοίωση του συνοδικού χαρακτήρα της Εκκλησίας.

ΠΕΡΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ (ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΞΕΧΝΑΜΕ!!!!)

Οι ευθύνες και η κανονικότητα της Ιεραρχίας κατά το 1974

Στις 6 Σεπτεμβρίου 1974, μια ομάδα Μητροπολιτών (συγκεκριμένα οι Δημητριάδος Ηλίας, Λαρίσης Θεολόγος, Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος, Αττικῆς Νικόδημος, Χαλκίδος Νικόλαος και Τρίκκης Σεραφείμ) έστειλε επιστολή στον τότε Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Σε αυτήν εξήγησαν ότι το 1974 ήταν αδύνατον να τεθεί θέμα παράτυπων εκλογών και χειροτονιών για τους νέους Μητροπολίτες. Ο λόγος ήταν πως, σύμφωνα με την αυστηρή κρίση πολλών Ιεραρχών, κανένας Μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν μπορούσε να θεωρηθεί απολύτως «κανονικός». Οι συνεχείς διοικητικές αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις και οι βίαιες παρεμβάσεις του παρελθόντος είχαν ως αποτέλεσμα όλες οι εκλογές και οι χειροτονίες των επισκόπων να παρουσιάζουν κανονικές αδυναμίες.

Η ομολογία του Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου

Σε έγγραφό του στις 12 Ιανουαρίου 1974 προς την Ιεραρχία, ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος απάντησε κατηγορηματικά στο ερώτημα αν η σημερινή Ιεραρχία διαθέτει απόλυτη κανονικότητα,ως εξής;

«Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, πρῶτον, διότι ὡς καὶ εἰς πρόσφατα τηλεγραφήματά μου ἐτόνισα, ὅλοι φέρομεν ἐν ἑαυτοῖς προπατορικὸν ἁμάρτημα ἀντικανονικότητος, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως, ἐκ τῆς Ἱεραρχίας, τὴν ὁποίαν ἐδημιούργησεν ἡ ἀντικανονικὴ πενταμελὴς ἀριστίνδην σύνοδος τοῦ 1922, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν Ἀρχιεπίσκοπον τὸν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, καὶ μάλιστα διὰ τριῶν μόνον ψήφων. Ὑπὸ τῆς Συνόδου αὐτῆς ἐξελέγησαν καὶ οἱ Μητροπολῖται Χαλκίδος Γρηγόριος, Κορινθίας καὶ εἶτα Ἀθηνῶν Δαμασκηνός, Ἀκαρνανίας Κωνσταντῖνος, Ἠλείας Ἀντώνιος, Κυθήρων καὶ εἶτα Λαρίσης καὶ εἶτα Ἀθηνῶν Δωρόθεος, Κερκύρας καὶ εἶτα Ἀμερικῆς καὶ Κων/λεως Ἀθηναγόρας καὶ τέλος Καρυστίας καὶ εἶτα Χίου Παντελεήμων, οἵτινες ἐχειροτόνησαν ἄλλους, ἐκεῖνοι ἄλλους κ.ο.κ. Ὅλοι, λοιπόν, λόγῳ προελεύσεως ἔχομεν ἐν ἑαυτοῖς τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα τῆς ἀντικανονικότητος. “Ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω” κατὰ τῶν ἄλλων. »Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, δεύτερον, διότι εἰς τὴν παροῦσαν Σύνοδον παρακάθηνται Ἱεράρχαι, ἐκλεγέντες ὑπὸ τῆς Ἀριστίνδην Συνόδου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμασκηνοῦ. »Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, τρίτον, διότι οἱ ἡμίσεις περίπου ἐκ τῶν Συνέδρων τῆς παρούσης Συνόδου εἶναι συναυτουργοὶ τῶν μετὰ τὸ 1967 γενομένων. »Εἴμεθα καὶ ἡμεῖς ἀντικανονικοί, τέταρτον, διότι τὸ σύνολον τῶν μελῶν τῆς παρούσης Συνόδου, ἤ τουλάχιστον ἡ συντριπτικὴ πλειονότης, ἔλαβον χειροτονίαν Διακόνου ἤ Πρεσβυτέρου ἤ καὶ ἀμφοτέρας εἰς ἡλικίαν κατωτέραν τῆς ὑπὸ τῶν Ἱερῶν Κανόνων ὁριζομένης, καὶ κινδυνεύουν, ἄν ἐφαρμοσθῇ ἡ ἀπόλυτος κανονικὴ ἀκρίβεια, τὴν ὁποίαν ἐν τούτοις ζητοῦμεν μετὰ λυσσώδους ἐπιμονῆς προκειμένου περὶ τῆς ἐκλογῆς τῶν μετὰ τὸ 1967 Ἱεραρχῶν, κινδυνεύουν, ἄν ἐφαρμοσθῇ ἡ κανονικὴ ἀκρίβεια, ὄχι μόνον νὰ ἀποκλεισθοῦν ἐκ τῆς παρούσης Συνόδου, ὄχι μόνον νὰ χάσουν τὴν ἐπισκοπήν των, ἀλλὰ νὰ καθαιρεθοῦν τελείως ἀπὸ πάσης ἱερατικῆς ἐξουσίας, δεδομένου ὅτι ποινὴν καθαιρέσεως ἐπιβάλλουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες διὰ τὴν τοιαύτην παράβασιν. »Ἐπαναλαμβάνω τοὺς λόγους τῶν τηλεγραφημάτων μου: “Ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος οὐδεὶς Ἱεράρχης εὑρεθήσεται κανονικὸς ἀπὸ ρύπου ἀντικανονικότητος”. Καί:“Ἐὰν ἀντικανονικότητος παρατηρήσεις ἐν ἡμῖν, Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται;”…Προσφυέστατα ἐγράφη προχθὲς εἰς ἡμερησίαν ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν, ὅτι ἄν θέλῃ ἡ Πολιτεία νὰ εὕρῃ Ἐπισκόπους ἀνεπιλήπτου κανονικότητος, ἵνα αὐτοὶ καὶ μόνοι ἀναδείξουν τὸν νέον Ἀρχιεπίσκοπον, μίαν λύσιν ἔχει: Νὰ ζητήσῃ παρὰ τοῦ Θεοῦ ὅπως στείλῃ καὶ πάλιν εἰς τὴν γῆν τοὺς 12 Ἀποστόλους!» (Σπ. Καρατζαφέρη, Φάκελλος Ἐκκλησία, σελ. 137, 139).

 

ΣΧΟΛΙΑ. Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, κληθείς να απαντήσει αν η σημερινή Ιεραρχία διαθέτει απόλυτη κανονικότητα, ήταν κατηγορηματικός, απαντώντας αρνητικά και  επισημαίνει ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΗΜΕΙΑ.

1. Όλοι κουβαλούν μια έμμεση ή άμεση αντικανονικότητα από την πενταμελή «Αριστίνδην» Σύνοδο του 1922, η οποία εξέλεξε τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Παπαδόπουλο με μόλις τρεις ψήφους και ανέδειξε επισκόπους που στη συνέχεια χειροτόνησαν άλλους.

2. Στην τότε Σύνοδο συμμετείχαν Ιεράρχες που είχαν εκλεγεί από την αντίστοιχη Σύνοδο του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

3.Περίπου οι μισοί σύνεδροι της Συνόδου θεωρούνταν συναυτουργοί των γεγονότων που ακολούθησαν το 1967.

4. Η συντριπτική πλειονότητα των μελών της Συνόδου είχαν χειροτονηθεί διάκονοι ή πρεσβύτεροι σε ηλικία μικρότερη από αυτήν που ορίζουν οι Ιεροί Κανόνες. Εάν εφαρμοζόταν με απόλυτη αυστηρότητα το γράμμα των κανόνων –το οποίο πολλοί ζητούσαν επίμονα μόνο για τους νέους Ιεράρχες–, τότε τα σημερινά μέλη δεν θα έχαναν απλώς τις θέσεις ή τη συμμετοχή τους στη Σύνοδο, αλλά θα κινδύνευαν με πλήρη καθαίρεση από κάθε ιερατική εξουσία.

 

Αρχιμ. Ε.Ο.  «Αν διαστραφεί το μυαλό του ιερέως και πεί ότι εγώ τα ξέρω καλύτερα από τον επίσκοπο και ο επίσκοπος μου είναι έτσι, είναι αλλιώς, είναι λάθος, είναι στραβός, είναι αιρετικός, είναι και κάνει να φύγει και πεί εγώ δεν θέλω κοινωνία με αυτόν τον επίσκοπο, τελείωσε αυτός ο ιερεύς. παύει να είναι ιερεύς, γιατί την ιεροσύνη του από τον επίσκοπο την αντιλεί». από τον επίσκοπο που τον χειροτόνησε την αντιλεί, δεν την πήρε μόνος του».

 

ΣΧΟΛΙΑ.   Ο ομιλητής παρουσιάζει τον χαρακτηρισμό ενός επισκόπου ως «αιρετικού» από τον ιερέα ως υποτιθέμενη «διαστροφή του μυαλού». Ωστόσο, κατά την Ορθόδοξη Πατερική Παράδοση, όταν ένας επίσκοπος εκπίπτει στην αίρεση «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ», ο χαρακτηρισμός του ως αιρετικού δεν αποτελεί έπαρση ή αυθαιρεσία του κληρικού, αλλά θεμελιώδες ορθόδοξο κριτήριο πίστης.

Η έννοια του Μαρτυρίου και η Αποτείχιση. Σχόλια στο κήρυγμα του Μητροπολίτου Λαρίσης (21 Οκτωβρίου 2026- Λάρισα)

 

Εισαγωγικά.

Στο κήρυγμά του για την εορτή του Αγίου Νεομάρτυρος Ιωάννου του Μονεμβασιώτου στη Λάρισα, ο Μητροπολίτης Λαρίσης ανέπτυξε μια θεώρηση περί «μαρτυρίας αγάπης», στρέφοντας στη συνέχεια τα πυρά του κατά των πιστών και κληρικών που επιλέγουν την αποτείχιση απέναντι στις οικουμενιστικές εκτροπές.

(Σχετικό video υπάρχει στο link. https://www.youtube.com/watch?v=HvWh5nFVr_8&t=12s)

Στην συνέχεια  εξετάζουμε τις θέσεις του επισκόπου  υπό το πρίσμα της Ορθόδοξης Παραδόσεως.  Η μελέτη των κειμένων των Αγίων Πατέρων συντρίβει την αυθαίρετη και δεσποτική αντίληψη της διοικητικής αυθαιρεσίας, αποκαλύπτοντας το αληθινό πρόσωπο της εκκλησιαστικής διοίκησης. Η εκκλησιαστική ενότητα δεν είναι ποτέ ούτε μπορεί να γίνει τυφλή, δουλοπρεπής υποταγή σε θεσμικούς άρχοντες που εκτρέπονται από την Αλήθεια. Ο 15ος Ιερός Κανόνας, η ασυμβίβαστη στάση του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή και η ομόφωνη, αδιάψευστη διδασκαλία των Πατέρων διακηρύσσουν με απόλυτη αυστηρότητα ότι το ακέραιο Ορθόδοξο Δόγμα αποτελεί τον υπέρτατο και αδιαπραγμάτευτο κανόνα ζωής, υπεράνω προσώπων, θεσμών και Συνόδων που προδίδουν την ορθόδοξη παρακαταθήκη.

---------------------------------------------------------------------------------

Α. Η Θεολογική και Δικανική Έννοια της «Μαρτυρίας» και ο «Νόμος της Αγάπης»

Τί λέει το κήρυγμα; Το κήρυγμα ξεκινά με τη λέξη «μαρτυρία». Δανείζεται την έννοια από τα παλιά ρωμαϊκά δικαστήρια. Έτσι, η ομολογία της πίστης γίνεται μια επίσημη κατάθεση μπροστά στην κοινωνία. Η αληθινή μαρτυρία δεν είναι μόνο λόγια. Τα λόγια κρύβουν συχνά υποκρισία και ψέματα. Η αλήθεια φαίνεται στα έργα και στη ζωή μας, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού για την αγάπη. Σήμερα, όμως, η αγάπη έχει καταντήσει επιφανειακή. Αυτό φέρνει μίσος, βία και ψυχικά προβλήματα. Ο επίσκοπος συνδέει αυτά τα αδιέξοδα με τα καθημερινά μας προβλήματα. Μιλά για την οικονομική στενότητα και για το ακριβό κόστος θέρμανσης σε σπίτια και εκκλησίες ενόψει χειμώνα. Ζητά επίσης να ενισχυθούν τα φιλανθρωπικά ιδρύματα της Μητρόπολης, όπως το Οικοτροφείο Θηλέων. Μέσα από αυτή τη συμπαράσταση, ο επίσκοπος προετοιμάζει το έδαφος για να ζητήσει τελικά αυστηρή πειθαρχία στα εκκλησιαστικά ζητήματα.

 

ΣΧΟΛΙΑ. Από την πλευρά της ορθόδοξης πατερικής διδασκαλίας, το να περιορίζουμε τη «μαρτυρία» μόνο σε μια καλή κοινωνική συμπεριφορά κρύβει τον κίνδυνο να πέσουμε σε  «οικουμενιστική ηθικολογία». Για τους Αγίους Πατέρες, όπως τον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο μάρτυρας δεν δίνει τη ζωή του για μια αόριστη ειρήνη στην κοινωνία, αλλά μόνο για να κρατήσει ακέραια την ορθή Πίστη. Η αληθινή αγάπη πηγαίνει πάντα μαζί με την Αλήθεια. Επομένως, το φιλανθρωπικό έργο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να κρύβονται δογματικές υποχωρήσεις και ανοίγματα στον οικουμενισμό.

Συγκρίνοντας τη θέση του κηρύγματος με την πατερική  θεολογία, φαίνεται η καθαρή διαφορά ανάμεσα σε μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση και στην ακρίβεια της Ορθόδοξης Παράδοσης. Το κήρυγμα συνδέει τη μαρτυρία με το ρωμαϊκό δίκαιο και υποστηρίζει ότι η πίστη πρέπει να φαίνεται στα έργα αγάπης και όχι στα λόγια. Όμως, οι Πατέρες τονίζουν ότι αν ξεκόψουμε τη μαρτυρία από το Δόγμα, η πίστη καταντά μια απλή κοινωνική καλοσύνη. Παράλληλα, ενώ το κήρυγμα καταδικάζει την επιφανειακή «αγάπη» που φέρνει μίσος, βία και ψυχικά προβλήματα, η ορθόδοξη  κριτική αποκαλύπτει ότι η «αγάπη» συχνά χρησιμοποιείται ως εργαλείο στον διαχριστιανικό διάλογο για να σιωπήσει ο δογματικός έλεγχος και να επιβληθούν συμβιβασμοί. Τέλος, όσον αφορά την κοινωνική προσφορά, όπως η θέρμανση των ναών ή η στήριξη του Οικοτροφείου, η πατερική θεολογία θυμίζει ότι η Πίστη προηγείται από όλα. Η φιλανθρωπία είναι απαραίτητη, αλλά δεν μπορεί να αναπληρώσει ούτε να δικαιολογήσει τη αλλοίωση της Ορθόδοξης Ομολογίας. Οποιαδήποτε «αγάπη» υπάρχει χωρίς την Ορθόδοξη Αλήθεια δεν είναι πραγματική αγάπη, αλλά αφήνει τον άνθρωπο στην πλάνη και τον απομακρύνει από τη σωτηρία.

Β. Το Παράδειγμα του Αγίου Ιωάννου, η Ανεξικακία και το Μαρτύριο του Αίματος

Τί λέει το κήρυγμα; Η ιστορία του Αγίου Ιωάννου του Μονεμβασιώτου μάς βοηθά να καταλάβουμε τι σημαίνει αληθινός μάρτυρας και ποια είναι τα όρια της υπομονής και της συγχώρεσης. Ο Άγιος Ιωάννης κυνηγήθηκε σκληρά στη Λάρισα επειδή έμεινε πιστός στην πίστη των προγόνων του. Στην κεντρική πλατεία της πόλης τού έκαναν φρικτά χτυπήματα με σπαθιά, ενώ αργότερα τον κρέμασαν ανάποδα μέσα σε έναν αχυρώνα και άναψαν χλωρά άχυρα για να τον πνίξουν με τον πυκνό καπνό. Σε όλη τη διάρκεια των βασάνων του, ο Νεομάρτυρας δεν καταράστηκε ούτε γογγύσε. Κράτησε σταθερή την ομολογία του λέγοντας: «Είμαι γιος παπά. Δεν μπορώ να προδώσω την πίστη μου». Το μαρτύριο του αίματος δεν ήρθε τυχαία· ήταν ο ώριμος καρπός μιας ζωής γεμάτης αγιότητα, προσοχή και εσωτερική ειρήνη. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Άγιος έμεινε τρία ολόκληρα χρόνια χωρίς να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων, λόγω της αιχμαλωσίας του. Ωστόσο, κατάφερε να κρατήσει ζωντανή και αλώβητη την παρουσία του Χριστού στην καρδιά του. Σύγκριση με τους Ρώσους Ομολογητές: Αναφέρεται ένα παράδειγμα από την εποχή των διωγμών στη Σοβιετική Ένωση, το οποίο δείχνει τη διαφορά ανάμεσα σε έναν χριστιανό μάρτυρα και έναν άθεο επαναστάτη. Αν ο χριστιανός γλιτώσει την τελευταία στιγμή από τον θάνατο, συγχωρεί και φιλά τα χέρια και τα πόδια του δημίου του, θεωρώντας τον «ευεργέτη» επειδή του χάρισε πληγές για τον Χριστό και ουράνια στεφάνια. Αντίθετα, ο άθεος επαναστάτης, σε μια παρόμοια περίπτωση, θα στραφεί αμέσως στην ένοπλη εκδίκηση.

 

ΣΧΟΛΙΑ. Η διοίκηση της Εκκλησίας χρησιμοποιεί συχνά λανθασμένα την πραότητα και τη συγχωρητικότητα των μαρτύρων. Θέλει να δείξει ότι οι Χριστιανοί πρέπει να συγχωρούν τους διώκτες τους. Όμως ο ομιλητής προσπαθεί να μεταφέρει αυτή τη στάση και μέσα στην Εκκλησία. Ζητά από τους πιστούς να μένουν σιωπηλοί και παθητικοί. Θέλει να υπακούν τυφλά στις αποφάσεις και τα λάθη των επισκόπων. Αυτό όμως αλλοιώνει το αληθινό πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας. Άγιοι, όπως ο Μέγας Φώτιος, ο Μάρκος ο Ευγενικός και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς, ήταν ανεξίκακοι στις προσωπικές τους προσβολές. Όταν όμως έβλεπαν αιρέσεις, λατινόφρονες ή συμβιβασμένους ποιμένες, δεν σιωπούσαν. Χρησιμοποιούσαν σκληρό και αυστηρό ελεγκτικό λόγο και τους κατήγγειλαν δημόσια για να προστατεύσουν την αλήθεια.

Γ. Ποιμαντική Προειδοποίηση για την Εκκλησιαστική Ενότητα και το Φαινόμενο της «Αποτειχίσεως»

Ο μητροπολίτης  επιτίθεται έντονα σε όσους σταματούν να μνημονεύουν τον επίσκοπο («αποτείχιση») και αμφισβητούν τη διοίκηση της Εκκλησίας.

Τι λέει το κήρυγμα: Ο ομιλητής χαρακτηρίζει «προδότες της πίστεως» και «λύκους με προβιά προβάτου» όσους πάνε κόντρα σε Συνόδους, Πατριάρχες και Επισκόπους, λέγοντας ότι διαλύουν την ενότητα της Εκκλησίας ενόψει του τέλους του κόσμου.

 

ΣΧΟΛΙΑ. Ωστόσο, η διδασκαλία των Αγίων Πατέρων μάς δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Σύμφωνα με μεγάλους αγίους της Εκκλησίας μας, όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, το σχίσμα και η διάσπαση δεν προέρχονται ποτέ από τους πιστούς που αμύνονται για την πίστη τους. Το προκαλούν οι ίδιοι οι επίσκοποι και οι ποιμένες όταν απομακρύνονται από την Ορθόδοξη Πίστη και αρχίζουν να διδάσκουν ανοιχτά την αίρεση.

Όταν η επίσημη διοίκηση της Εκκλησίας συμβιβάζεται με άλλες ομολογίες και παραβιάζει τους ιερούς κανόνες, το να σταματήσει κάποιος να έχει πνευματική κοινωνία μαζί της δεν σημαίνει ότι προκαλεί σχίσμα. Αντίθετα, είναι μια πράξη προστασίας και ιεράς αυτοάμυνας για να μείνει κάποιος πιστός στην Αλήθεια. Όταν γίνεται επίκληση της «αγάπης» και της «ενότητας» αλλά παραμερίζεται η ορθή πίστη, τότε η αγάπη χάνει το νόημά της και καταντάει απλός ανθρώπινος συμβιβασμός και αυταρχισμός της διοίκησης. Το παρόν κείμενο εξετάζει προσεκτικά τις θέσεις του Μητροπολίτη και τις αντιπαραβάλει με την αληθινή παράδοση της Εκκλησίας

 

Τι λέει το κήρυγμα: Η αποτείχιση παρουσιάζεται σαν μια «νέα αίρεση», παράλογη και ανόητη, με το επιχείρημα ότι δεν έχει την έγκριση κάποιας Συνόδου. Για να το αποδείξει αυτό, ο επίσκοπος φέρνει ως παράδειγμα έναν ιερέα στη Ζαγορά, τον οποίο έχει εγκαταλείψει η πρεσβυτέρα του  ισχυριζόμενος ότι διάβασε ένα κήρυγμα γεμάτο απιστία που είχε γράψει ένας κληρικός ο οποίος έχει καθαιρεθεί. Μάλιστα, για να πείσει το ποίμνιο, προχωρά σε προσωπικές επιθέσεις, απαξιώνοντας την προσωπική και οικογενειακή ζωή του συγκεκριμένου ιερέα και παρουσιάζοντάς τον ως ψυχικά διαλυμένο.

 

ΣΧΟΛΙΑ: Όταν ένας επίσκοπος χρησιμοποιεί τα προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα ενός ιερέα, όπως το ότι τον εγκατέλειψε η πρεσβυτέρα του, για να αμφισβητήσει την εγκυρότητα της Αποτείχισης, χρησιμοποιεί ένα τέχνασμα για να απομακρύνει την προσοχή από τη δογματική αλήθεια και να τη ρίξει στις ανθρώπινες αδυναμίες. Ωστόσο, σύμφωνα με την Πατερική παράδοση, η αλήθεια της πίστης δεν κρίνεται από τις προσωπικές δυσκολίες του καθενός, αλλά από τη συμφωνία του με το φρόνημα των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων. Το να παρουσιάζεται η φυγή της πρεσβυτέρας ως «απόδειξη πλάνης» είναι  λάθος, καθώς οι θλίψεις και η απομόνωση ήταν πάντα το τίμημα όσων υπερασπίστηκαν την ακρίβεια της πίστης, όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής και ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Σύμφωνα με τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, όσοι αποτειχίζονται από επίσκοπο που κηρύσσει αίρεση δεν κάνουν σχίσμα, αλλά προστατεύουν την Εκκλησία, οπότε η ανάγνωση κειμένων από ομολογητές κληρικούς δεν είναι «απιστία», αλλά συνέπεια στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού. Επομένως, οι ποινές και οι καθαιρέσεις που επιβάλλει η διοικούσα Εκκλησία σε όσους ελέγχουν την αίρεση είναι άκυρες ενώπιον του Θεού, και ο επίσκοπος χρησιμοποιεί την εξουσία του απλώς για να εκφοβίσει το ποίμνιο, εξισώνοντας αυθαίρετα την υπακοή προς το πρόσωπό του με την υπακοή στην ίδια την Εκκλησία.

 Αγιος Αβραμιος και Αγια Μαρια.

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Ενημέρωση )

Σχετικά με την ανάρτησή σας στο ιστολόγιο "ΟΜΟΛΟΓΙΑ" που αφορά στην Αποτείχιση του πατρός Γεωργίου Σταύρου, σας αποστέλλω τις απαντήσεις-αντιδράσεις που είχε η ενέργειἀ του αυτή, από:

1.- Την Μητρόπολη Βόλου, σύμφωνα με την οποία ο πατήρ Γεώργιος Σταύρου με την κίνηση Ομολογίας που έκανε "εξασφάλισε μια σουϊτα στην κόλαση"!!!

https://www.youtube.com/live/-JhFJ8q7650 (46ο λεπτό και μετά!!!)

2.- Τον επίσκοπο Λαρίσης ο οποίος βρήκε ευκαιρία να ρίξει λάσπη στον π. Γεώργιο με μια ατυχία που είχε στην προσωπική του ζωή (εγκατάλειψη από την πρεσβυτέρα του) και να τον κατατάξει στους προβατόσχημους λύκους!!!

https://www.youtube.com/watch?v=HvWh5nFVr_8&t=558s

Σας ευχαριστώ, ευχόμενος, με την Χάρι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και της Παναγίας μας, καλή δύναμη στο έργο σας !

Με εκτίμηση
Βασίλειος Α...........
 Ζαγορά Πηλίου

------------------------------------------------------------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΗ.Το ιστολόγιο ΟΜΟΛΟΓΙΑ θα σχολιάσει μελλοντικά τα παραπάνω.

Σχέση συνοδικότητας και πρωτείου στο Συνέδριο στο Chantilly της Γαλλίας τον Οκτώβριο 2026 (Απόψεις και κριτικά σχόλια)

 

Επιμέλεια έρευνας: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Τα αποσπάσματα από τις ομιλίες που δημοσιεύονται υπάρχουν στο link. https://panorthodoxsynod.blogspot.com/  στις σχετικές ομιλίες.

 

Στο Διεθνές Συνέδριο στο Chantilly, με το ζήτημα της συνοδικότητας και του πρωτείου ασχολήθηκαν οι ακόλουθοι εισηγητές:

1. π. Ιωάννης Χρυσαυγής.

Παρουσίασε την κεντρική εισήγηση με τίτλο «CONCILIARITY AND PRIMACY – Echoes from the Holy and Great Council».(ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΙΟ – Αντηχήσεις από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο). Υπογράμμισε ότι το μέλλον της Ορθοδοξίας δεν έγκειται στο να επιλέξει ανάμεσα στη συνοδικότητα ή το πρωτείο, αλλά στην αποκατάσταση της ορθής σχέσης και ισορροπίας μεταξύ τους. Τόνισε την ανάγκη η συνοδικότητα να γίνει «κουλτούρα» και νοοτροπία και όχι απλώς ένας περιοδικός θεσμός ή γραφειοκρατική διαδικασία.

2. Επίσκοπος Δυτικής Αμερικής Μάξιμος (Πατριαρχείο Σερβίας):

Στην εισήγησή του για τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) («Metropolitan John of Pergamon and the Holy and Great Council»), ανέλυσε τη θεολογική παρακαταθήκη του  Ιεράρχη. Ανέδειξε την Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία του Μητροπολίτη Περγάμου σχετικά με τη διαλεκτική σχέση του «Ενός» (Πρώτου/Πρωτείου) και των «Πολλών» (Συνόδου/Συνοδικότητας) σε τοπικό, περιφερειακό και οικουμενικό επίπεδο.

3. Hyacinthe Destivelle, OP (Ρωμααιοκαθολική Ματιά):

Στην εισήγησή του «L'Encyclique et le Message du Saint et Grand Concile de l'Église orthodoxe: Un regard catholique»,( Η Εγκύκλιος και το Μήνυμα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μια καθολική ματιά). Εξέτασε τη συνοδικότητα και το πρωτείο υπό το πρίσμα του θεολογικού διαλόγου Καθολικών και Ορθοδόξων. Αναφέρθηκε στα κοινά κείμενα της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής Διαλόγου (όπως τα κείμενα του Chieti και της Αλεξάνδρειας για τη «Συνοδικότητα και το Πρωτείο»).

4. Me Carol SABA (Νομικός / Εκπρόσωπος Επισκόπων Γαλλίας):

Στη συναισθηματική και θεσμική του παρέμβαση («Orthodox Momentum needs three vital requirements: Unity, Unity, Unity»)(=, Η ορθόδοξη δυναμική χρειάζεται τρεις ζωτικές προϋποθέσεις: Ενότητα, Ενότητα, Ενότητα)  εξέτασε την πρακτική και διοικητική διάσταση της συνοδικότητας και της ηγεσίας. Επεσήμανε πώς η ισορροπημένη άσκηση του πρωτείου και της συνοδικής διαβούλευσης προστατεύει την Εκκλησία από τη διοικητική παράλυση και τις δικαιοδοσιακές διαμάχες.

5. Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ Getcha  & Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος:

Αναφέρθηκαν στη συνοδική φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας και στον διακονικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως εγγυητή της πανορθόδοξης ενότητας.

Γενικές παρατηρήσεις

Οι εισηγητές υπογράμμισαν ότι η συνοδικότητα και το πρωτείο δεν αποτελούν αντιθετικές ή ανταγωνιστικές έννοιες, αλλά αλληλένδετες και συμπληρωματικές διαστάσεις της ζωής της Εκκλησίας.

Το Έργο της Μεγάλης Μεταμόρφωσης στο Σινά.: Φωτογραφική τεκμηρίωση των καταστροφικών επεμβάσεων της Αιγύπτου στην χερσόνησο του Σινά.

 Η επιλεγμένη φωτογραφική τεκμηρίωση που δημοσιεύουμε αποκαλύπτει τις σοβαρές παραβιάσεις της Αιγύπτου στην Κοιλάδα του Σινά. Η χώρα καταπατά τη Διεθνή Σύμβαση της UNESCO για την προστασία της περιοχής. Η δραστηριότητα αυτή απειλεί άμεσα την παλαίφατη Ιουστινιάνεια Μονή Σινά. Το ιστορικό μοναστήρι αποτελεί αναγνωρισμένο Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτισμικής και Φυσικής Κληρονομιάς.

Φωτογραφία 1- Ημερομηνία: 17 Ιανουαρίου 2026

Προέλευση: Masrawy – φωτορεπορτάζ «17 صورة تكشف عن مشروع التجلي الأعظم»

Πανοραμική άποψη της ζώνης του Great Transfiguration Project. Η λήψη αποτυπώνει τη συνολική κλίμακα των νέων οδικών χαράξεων, κτιριακών συγκροτημάτων, φυτεύσεων και διαμορφώσεων μέσα στην ορεινή λεκάνη της Αγίας Αικατερίνης

---------------------------------------------------------------------------------------

Φωτογραφία 2- Ημερομηνία: 2026

Προέλευση: Πρόσφατη αιγυπτιακή φωτογραφική τεκμηρίωση του Great Transfiguration Project

Κοντινή άποψη των νέων πολυώροφων ξενοδοχειακών κτιρίων στους πρόποδες του βραχώδους ορεινού όγκου. Η φωτογραφία δείχνει καθαρά την κλίμακα των νέων κατασκευών σε άμεση σχέση με το φυσικό ανάγλυφο.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φωτογραφία 3- Ημερομηνία: 2026

Προέλευση: Φωτογραφική τεκμηρίωση του έργου – Hassan Allam Construction

Μνημειακή νέα είσοδος/στοά του συγκροτήματος, με εμφανή τη σήμανση της Hassan Allam Construction. Στο βάθος διακρίνεται ο άξονας προς το ορεινό τοπίο και οι νέες διαμορφώσεις του περιβάλλοντος χώρου.