Πρωτοπρεσβ. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος: ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Mr Θεολογίας

Σπετσῶν 16

185 38 Πειραιεύς

Email : paggelos7@gmail.com

Ἐν Πειραιεῖ 03-07-2026

Πρός τόν

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιῶς κ.κ. Σεραφείμ

Φίλωνος 45

185 31 Ἐνταῦθα

Email : impireos@hotmail.com

Τηλ. Κέντρο 210 4514833

 

ΘΕΜΑ : ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΑ ΔΙΩΚΤΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΕΓΓΡΑΦΑ ΤΗΣ Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σεβασμιώτατε,

Μετά τήν μηνυτήρια ἀναφορὰ σας ἐναντίον μου πρὸς τὸν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς (02-06-2026), τήν καταγγελία σας ἐναντίον μου στὴν Ἀστυνομία Πειραιῶς (05-06-2026), τήν ἐξαιτίας σας διαπόμπευση καί εὐτελισμό μου μέ τά ὅσα διελήφθησαν τήν 07^η-06-2026, τίς ἐμφανίσεις μου στό Δικαστικό Μέγαρο Πειραιῶς (08, 11 καί 18-06-2026), ἔλαβα καί τά δύο ἔγγραφά Σας, τήν «κανονική δίωξη», πού ἀσκήσατε ἐναντίον μου, μέ ἀρ. πρωτ. 491/17-06-2026, καί τήν «κλήση πρός ἀπολογία» μέ ἀρ. πρωτ. 4/26-06-2026, τά ὁποία μοῦ παρεδόθησαν διά μέσου ἀστυνομικοῦ στίς 27-06-2026.

Μέ τά ἔγγραφα αὐτά, μοῦ ἀνακοινώνετε ὅτι, μὲ βάση τοὺς Θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὶς διατάξεις τοῦ Ν.5383/1932 «Περὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καὶ τῆς πρὸ αὐτῶν διαδικασίας», ἀσκεῖτε κανονικὴ δίωξη ἐναντίον μου γιὰ κατονομαζόμενα τρία κανονικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ παραπτώματα, ἤτοι : α) λειτουργία θυσιαστηρίου καί διαμορφώσει ἰδιωτικοῦ χώρου εἰς Ἱ. Ναόν, δίχα Κανονικῆς εὐλογίας καί ἀδείας ἐν τῇ Κανονικῇ δικαιοδοσίᾳ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, τῆς οἰκείας Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς, β) παρ’ Ἐνορίαν τελέσει ἐκκλησιαστικῶν πράξεων κατά συρροήν, καί γ) σκανδαλισμῷ τῆς συνειδήσεως τῶν πιστῶν.

Συμπερασματικὰ, ἀποφασίζετε τήν διενέργεια τακτικῶν ἐνόρκων ἀνακρίσεων, ὀρίζοντας ὡς Ἀνακριτή τόν Αἰδ. Πρωτ. Βασίλειο Τσιμούρη καί Γραμματέα τόν Αἰδ. Πρωτ. Ἀναστάσιο Βασιλόπουλο, καί μοῦ δηλώνετε ὅτι,  σέ περίπτωση μή ἐμφανίσεώς μου τήν Παρασκευή 03 Ἰουλίου 2026 στίς 11 π.μ. στά Γραφεῖα τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς, οἱ κατ’ ἐμοῦ ἐνεργούμενες τακτικές ἔνορκες ἀνακρίσεις θά λογιστοῦν ὡς περατωθείσες.

2. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΕΙΣ

Ἐπ᾽ αὐτῶν σᾶς γνωρίζω τὰ κατωτέρω, τὰ ὁποῖα δὲν ἀποτελοῦν ἀποδοχὴ τῆς ἀντικανονικῆς δικαστικῆς δίωξης, ποὺ ἀσκεῖτε, ἀλλὰ ἐνημέρωση Ὑμῶν καὶ τῶν συνεργατῶν Σας, ὡς καὶ τοῦ Χριστεπωνύμου Πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ἄδικη, ἀντικανονική, ἀντορθόδοξη, οἰκουμενιστική, ἄκριτη, βιαστική, σκόπιμη καὶ στοχευμένη δίωξή μου.

Πρῶτον, ἡ ὑποβολή τοῦ παρόντος ὑπομνήματός μου οὐδόλως ἀποτελεῖ ἀσέβεια πρός τόν θεσμό καί τά πρόσωπα, ἀλλά ἐπιβεβλημένη προστασία μου ἀπό τὀ πνεῦμα τῆς ἀντιδικίας καί ἀντιπαλότητος, τάς ὁποίας ὅμως φαίνεται δυστυχῶς ὅτι ἔχετε υἱοθετήσει.

Δεύτερον, ἡ ἐκ μέρους μου ἐφαρμογή τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων (31^ος Ἀποστολικός καί 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου) περί διακοπῆς μνημονεύσεως ἤ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἤ ἀποτείχιση ἀφορᾶ συγκεκριμένα πρόσωπα, πού κατέχουν τούς, κατά πάντα σεπτούς, θεσμικά, Ἐκκλησιαστικούς Θρόνους, καί ὄχι πρός τόν ἴδιο τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας.

Ἄλλωστε, ὅπως ἡ διαφύλαξη τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται, κατά τό ἄρθρο 120 παρ. 4 τοῦ Συντάγματος στόν πατριωτισμό τῶν Ἑλλήνων, ἔτσι καί οἱ Ἱεροί Κανόνες (31^ος Ἀποστολικός, 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου κ.ἄ.) προβλέπουν τήν δυνατότητα ἀποστασιοποίησης (ἀποτείχισης) κληρικῶν καί πιστῶν ἀπό Ἐπισκόπους καί Προκαθημένους Ἐκκλησιῶν, πού κατηγοροῦνται γιά ἀπόκλιση ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Πίστη. Στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν ὑφίσταται θεσμικό a priori ἀλάθητο προσώπων ἤ ἀξιωμάτων.

Ὑπενθυμίζω ὅτι, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος :

α. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν «ὑπάρχει ἀναπόσπαστα ἑνωμένη δογματικά» μόνο μέ τήν Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί «μέ κάθε ἄλλη ὁμόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ», πλήν ὅμως πολλές Τοπικές Ἐκκλησίες σήμερα διαφωνοῦν δογματικά μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχείο.

β. Ἡ ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῶν Ἱερῶν Ἀποστολικῶν καί Συνοδικῶν Κανόνων καί τῶν Ἱερῶν Παραδόσεων ἀποτελεῖ θεμελιώδη ὄρο τῆς θεσμικῆς ἀναγνώρισης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπό τήν Ἑλληνική Πολιτεία. Ἡ δική μου ἐκκλησιαστική στάση καί διαμαρτυρία κινείται ἀποκλειστικά ἐντός αὐτοῦ τοῦ πλαισίου.

3. ΕΣΠΕΥΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ Η ΔΙΩΞΗ

Προκαλεῖ ἐν πρώτοις ἐντύπωση ἡ ἄμεση καὶ ταχύτατη σύνταξη τῶν ἐγγράφων τῆς δίωξης καί μάλιστα ἡ ἐπίδοσή τους μέ ἀστυνομικό ὄργανο! Ἐντύπωση, ἐπίσης, προκαλεῖ καί ἡ ἑξῆς ἀντίθεση καί ἀντίφασή Σας : Ἐνῶ στήν μηνυτήρια ἀναφορά Σας ἐναντίον μου (02-06-2026) πρός τόν Προϊστάμενο Εἰσαγγελίας Πρωτοδικῶν Πειραιῶς τόν παρακαλεῖτε νά ἐπιβληθοῦν σ’ ἐμένα τά ὑπό τοῦ νόμου προβλεπόμενα, ἐπιφυλλασσόμενος γιά τήν ἄμεση κανονική καί πειθαρχική μετά ταῦτα δίωξή μου, τελικά ἀσκήσατε ἐκκλησιαστική δίωξη ἐναντίον μου στίς 17-06-2026, καί μέ καλεῖτε σέ ἀπολογία, χωρίς νά ἔχει τελεσιδικήσει ἡ πολιτική μου δίκη, χωρίς νά ἔχει καθοριστεῖ, ἄν ἰσχύει γιά τήν περίπτωσή μου ὁ ἀσαφής, προβληματικός, ἀντισυνταγματικός καί ἀσύμβατος μέ τά εὐρωπαϊκά νομικά δεδομένα Ν.5224/05-08-2025 περί χώρων λατρείας, χωρίς νά μοῦ ἔχουν ἐπιβληθεῖ ποινές. Μᾶλλον δέν ἦταν καί τόσο βολική καί ἀναμενομένη ἡ ἀναβολή τῆς δίκης γιά τίς 05 Ἀπριλίου 2027. Τό χειρότερο δέ εἶναι ὅτι Ἐσεῖς ἐκλαμβάνετε ὡς ἤδη δεδομένη τήν ποινική μου καταδίκη, ἐνῶ τέτοια δέν ὑπάρχει εἰσέτι, καί μέσα στήν καρδιά καί τήν συνείδησή σας μέ ἔχετε ἤδη καταδικάσει καί ποινικά καί ἐκκλησιαστικά.

4. Ο ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΟΣ, ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΣ, ΔΕΣΠΟΤΟΚΡΑΤΙΚΟΣ,  ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟΣ,   94 ΕΤΩΝ Ν.5383/1932

Δὲν ἔχω ὡς κύριο σκοπό νά ἀντιπαρατεθῶ νομικά, γιατὶ κι αὐτὸ θὰ νομιμοποιοῦσε τὴν παράνομη καὶ ἀδικαιολόγητη δικαστικὴ δικαιοδοσία, ποὺ ἐπιβάλλει ὁ ἀντικανονικός, ἀντισυνταγματικός, δεσποτοκρατικός, ἐπισκοποκεντρικός, μεσαιωνικὸς, 94 ἐτῶν Ν.5383/1932 «Περὶ τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων καὶ τῆς πρὸ αὐτῶν διαδικασίας», πού ἐπικαλεῖστε, ὁ ὁποῖος, κατὰ τὴν γνώμη ἐγκύρων νομικῶν καὶ θεολόγων, ἀντιβαίνει καὶ στὸ Σύνταγμα καὶ στοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, καί, ἀντὶ νὰ βελτιώσει τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία, κατέστησε τὴν ἀπονομή της ἐπισφαλῆ καὶ ἄδικη. Μελετᾶται ἤδη ἀπὸ καιρὸ ἡ ἀναθεώρησή του, ἡ ὁποία πρέπει νὰ γίνει μὲ βάση τὸ φιλάνθρωπο πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ πρὸς τὴν κατεύθυνση νὰ μειωθεῖ ἡ δεσποτοκρατία, τὸ δικονομικὸ χάσμα μεταξὺ ἐπισκόπων ἀφ᾽ ἑνός, παντοδυνάμων καὶ πανισχύρων, καὶ πρεσβυτέρων καὶ διακόνων ἀφ᾽ ἑτέρου, ἀδυνάμων καὶ δούλων.

Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχει σύνθεση δικαστηρίου, στὴν ὁποία ἕνα μόνο μέλος, ὁ Ἐπίσκοπος, ἔχει ἀποφασιστικὴ ψῆφο, τὰ δὲ ὑπόλοιπα, ἐπιλεγμένα ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο, εἶναι ἀνίσχυρα καὶ ἀνενέργητα, συνήθως δὲ καὶ ἄλαλα, γιὰ νὰ μὴ δυσαρεστήσουν τόν «δεσπότη»; Αὐτὸ συμβαίνει μὲ τὴν σύνθεση τῶν ἐπισκοπικῶν δικαστηρίων γιὰ πρεσβυτέρους καὶ διακόνους, ποὺ προβλέπει ὁ ἐν λόγῳ νόμος, ἄγνωστη παντελῶς καὶ ἀδιανόητη στὴν Ἱεροκανονικὴ Παράδοση. Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἐξεγείρεται τὸ περὶ δικαίου αἴσθημα ἀκόμη καὶ στὸ πιὸ ὑπανάπτυκτο σύστημα ἀπονομῆς δικαιοσύνης, ὅταν ὁ κατήγορος εἶναι συγχρόνως καὶ δικαστής, ὅταν στὴν συγκεκριμένη δική μου περίπτωση Ἐσεῖς, ποὺ μὲ κατηγορεῖτε, θὰ μὲ δικάσετε ὡς Πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου μαζί μὲ τοὺς ἁπλῶς παρισταμένους, χωρὶς ψῆφο καὶ οὐσιαστικὰ χωρὶς λόγο, συνεργάτες σας; Δὲν εἶναι βέβαιο καὶ ἀνεμενόμενο ὁ κατήγορος-δικαστὴς νὰ μεροληπτήσει ὑπὲρ τῶν δικῶν του θέσεων καὶ νὰ ἀδικήσει τὸν κατηγορούμενο;

Πῶς περιμένετε, λοιπόν, νὰ ἐμφανισθῶ ὡς κατηγορούμενος μπροστὰ στὸ ἐπισκοπικό Σας δικαστήριο, ἀφοῦ αὐτό δὲν θὰ εἶναι δίκαιο καὶ ἀμερόληπτο δικαστήριο, ἀλλὰ ἐχθρικὸ καταδικαστήριο; Βιάζεστε τόσο πολὺ νὰ μὲ καταδικάσετε, ὥστε δὲν τηρεῖτε οὔτε τὶς δικονομικὲς διατάξεις τοῦ ἀντικανονικοῦ Ν.5383/1932. Τὸ ἄρθρο 102 τοῦ ἐν λόγῳ νόμου λέγει : «Ἐπὶ παραπτωμάτων, προβλεπομένων καὶ ὑπὸ τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, δι᾽ ἃ διετάχθη ὑπὸ τῆς κοινῆς δικαστικῆς ἀρχῆς ἡ προφυλάκισις τοῦ κληρικοῦ ἢ ἱερωμένου μοναχοῦ, ὁ ἁρμόδιος μητροπολίτης δύναται νὰ ἀπαγορεύσῃ προσωρινῶς, μέχρι τῆς ἐκδόσεως τῆς ἀποφάσεως τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, πᾶσαν ἱεροπραξίαν, ἄνευ στερήσεως τοῦ μισθοῦ. Τὸ αὐτὸ δικαίωμα ἔχει ὁ Μητροπολίτης καὶ ἐπὶ παντὸς ἑτέρου παραπτώματος, κολαζομένου διὰ τῆς ποινῆς τῆς καθαιρέσεως, ἐφ᾽ ὅσον τοῦτο προεκάλεσε δημόσιον σκάνδαλον».

Ἀπὸ τὸ πρῶτο μισὸ τοῦ ἄρθρου προκύπτει ὅτι ἡ ἀπαγόρευση πάσης ἱεροπραξίας ἐπιβάλλεται σὲ κληρικοὺς, ποὺ ἔχουν διαπράξει ποινικὰ ἀδικήματα τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου καὶ ἔχει διαταχθεῖ γι᾽ αὐτοὺς ἀπὸ τὴν κοινὴ δικαστικὴ ἀρχὴ ἡ προφυλάκιση. Προφανῶς, ἐγώ δὲν ὑπάγομαι σ᾽ αὐτὴν τὴν ρύθμιση. Ἀξιοσημείωτο πάντως εἶναι ὅτι καὶ σ᾽ αὐτὴν τὴν περίπτωση ἡ ἐπιβολὴ τῆς ποινῆς δὲν εἶναι ὑποχρεωτική, ἀλλὰ προαιρετική, δυνητική : «Ὁ μητροπολίτης δύναται νὰ ἀπαγορεύσῃ προσωρινῶς».

Δέν θά ἐπιμείνω ἄλλο στό θέμα αὐτό. Ἁπλῶς τά καταγράφω, ὥστε νὰ πληροφορηθοῦν καὶ οἱ εἰσαγγελικὲς ἀρχὲς καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅτι στὸν χῶρο ἀπονομῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοσύνης ὑπάρχει αὐταρχισμὸς καὶ δεσποτοκρατία, τυραννικὴ ἐξουσία τοῦ Ἐπισκόπου ἐπὶ τῶν ἄλλων κληρικῶν, θεωρουμένων ἀκόμη ὡς σκλάβων καὶ δούλων, καὶ μὴ τολμώντων νὰ ἐκφρασθοῦν ἐλεύθερα, διότι εἶναι νομικῶς ἀνυπεράσπιστοι[1].

 

5. ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΙΚΟ ΣΤΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Ἄς μεταφέρω τώρα τόν λόγο μου ἀπό τό νομικό ἐπίπεδο μέ τήν προβληματική διαδικασία στό καθαρά ἐκκλησιολογικό καί θεολογικό ἐπίπεδο.

Δήλωσα ἀνωτέρω ὅτι ἡ ἐκ μέρους μου ἐφαρμογή τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων (31^ος Ἀποστολικός καί 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου) περί διακοπῆς μνημονεύσεως ἤ ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἤ ἀποτείχιση ἀφορᾶ συγκεκριμένα πρόσωπα, πού κατέχουν τούς, κατά πάντα σεπτούς, θεσμικά, Ἐκκλησιαστικούς Θρόνους, καί ὄχι πρός τόν ἴδιο τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας.

Δυστυχῶς, κατά τήν ταπεινή μου γνώμη, ἡ ὁποία βασίζεται πάντοτε στίς Ἅγιες Γραφές, στό Εὐαγγέλιο, στούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνες καί τίς Συνόδους, συγκαταλέγεστε - φεῦ! - κι Ἐσεῖς μέσα σ’ αὐτά τά πρόσωπα, πού δέν τηροῦν ἀπαρέγκλιτα, ὡς ὠφείλετε ἐκ τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία Σας, τήν Ὀρθόδοξη Πίστη, τούς Ἱερούς Ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνες καί τίς Ἱερές Παραδόσεις.

Ἰδού μερικές ἀποδείξεις τῶν ἔργων καί τῶν ἡμερῶν Σας, τῶν λεχθέντων καί πραχθέντων Σας : 

α) Τόν Μάρτιο τοῦ 2017 ἀποστείλατε ἀναμνηστικό δῶρο ψηφιδωτό πορτρέτο^[2] πρός τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὅταν ὁ τελευταῖος ἀποτελεῖ ἀποδεδειγμένα καί παγκοίνως τόν πρωτεργάτη τῆς παναιρέσεως τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ στόν Ὀρθόδοξο χῶρο[3], παρ’ ὅλο πού κι Ἐσεῖς ὁ ἴδιος ὀρθά τόν εἴχατε ἐλέγξει μέ ἐπιστολή[4] τόν Φεβρουάριο τοῦ 2012 γιά τά οἰκουμενιστικά του φρονήματα.  

β) Ἡ παρουσία Σας στή Βουλή τῶν Ἑλλήνων στίς 05-05-2026, προκείμενου ν’ ἀκούσετε τήν ὁμιλία τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, καί ἡ ἀφωνία Σας, ὅταν ὁ τελευταῖος προέβαλλε, μέσῳ τῆς ὁμιλίας του, γι’ ἀκόμη μία φορά, τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης^[5], παρά τήν ὀρθή, δίκαιη καί ἐλεγκτική στάση, πού τηροῦσατε Ἐσεῖς ὁ Ἴδιος στήν ἀρχή, μέ πληθώρα ἄρθρων καί διοργάνωση ἡμερίδος[6], στήν ὁποία συμμετεῖχε τότε καί ὁ γράφων ὡς εἰσηγητής.   

γ) Οἱ ἀντικανονικές συμπροσευχές Σας μέ ἐκπροσώπους τῆς κατεγνωσμένης αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ. Πρόσφατα παραδείγματα : Ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή Σας μέ τόν παπικό «ἀρχιεπίσκοπο» Κερκύρας, Ζακύνθου καί Κεφαλονιᾶς Γεώργιο Ἀλτουβά στήν Ἱερά Μονή Ἁγίου Διονυσίου Ζακύνθου κατά τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου στίς 23/24-08-2024. Ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή Σας μέ τόν παπικό πρώην «ἀρχιεπίσκοπο» Ἀθηνῶν καί Τοποτηρητή τῆς παπικῆς «ἐπισκοπῆς» Σύρου «ἐπίσκοπο» Σεβαστιανό Ροσσολάτο, στόν Ἱ. Ν. Ἀναστάσεως Κυρίου στήν Ἑρμούπολη τῆς Σύρου, στίς 05-06-2026, στά ὀνομαστήρια τοῦ Μητρ. Σύρου Δωροθέου Β΄. Καί ἡ ἀντικανονική συμπροσευχή Σας μέ καρδινάλιο, κατά τόν Ἑσπερινό τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στήν Πνύκα μόλις πρίν τέσσερεις ἡμέρες, τήν προηγούμενη Δευτέρα 29-06-2026^[7]. Το παρόν δυστυχῶς ἔδωσε καί ὁ Μητρ. Κυθήρων Σεραφείμ. Καί ὅλ’ αὐτά, παρά τήν καύχησή Σας παλαιότερα ὅτι οὔτε Ἐσεῖς, ὁ Μητροπολίτης, οὔτε ἡ Ἱ. Μητρόπολη, συμπροσεύχεστε μέ κατεγνωσμένους αἱρετικούς, παρά τό ὅτι ἔχετε γράψει βιβλίο κατά τοῦ Παπισμοῦ[8], παρά τό ὅτι ἀποστείλατε μαζί μέ τόν Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κυρό Ἀνδρέα ἐλεγκτική ἐπιστολή πρός τόν πάπα Φραγκίσκο[9] τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2014, καί βέβαια παρά τά ὀρισθέντα ὑπό τῶν Συνόδων, τῶν Ἱερῶν καί Θείων Κανόνων, τῶν Ἁγίων Πατέρων^[10] καί τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, τοῦ στόματος τοῦ Χριστοῦ, πού ὀρίζει ὅτι «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδώς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἁμαρτάνει ὦν αὐτοκατάκριτος»^[11]. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Πατέρων σοφώτερος;

δ) Ἡ δήλωσή Σας ὅτι Ἑβραῖοι καί «Ρωμαιοκαθολικοί» εἶναι ἀδελφοί τῶν Ὀρθοδόξων^[12], παρά τά διατεταγμένα ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων^[13]. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Πατέρων σοφώτερος;

ε) Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου τό Μέγα Σάββατο τοῦ 2021 ἐκ μέρους Σας διημέρου καί ὄχι τριημέρου^[14], παρά τά διαλαμβανόμενα στίς Ἅγιες Γραφές καί τό Σύμβολο τῆς Πίστεως. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Γραφῶν καί τοῦ Συμβόλου σοφώτερος;

στ) Ἡ ἀποδοχή ἐκ μέρους Σας, ἐπί ἐποχῆς κορώνα-ἰοῦ, τοῦ καισαροπαπισμοῦ, τοῦ σφραγίσματος τῶν Ναῶν, τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν πιστῶν ἀπ’ αὐτούς, τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων καί τῆς μασκοφορίας ἐντός τῶν Ναῶν.

ζ) Ἡ μασκοφορία Σας, ὁ ἐμβολιασμός Σας, καί οἱ ὑβριστικοί χαρακτηρισμοί Σας ἐναντίον ὅσων ἔχουμε τοποθετηθεῖ κατά τοῦ ἐμβολιασμοῦ^[15].

η) Ἡ μή ὕπαρξη ἤ ἀφαίρεση τοῦ Ἑσταυρωμένου^[16] σέ ἐνίους ναούς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως (ἁγίων Κων/νου καί Ἐλένης, ἁγίου Φανουρίου Δραπετσῶνας) παρά τήν ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος^[17]. Μήπως ἄραγε εἶστε τοῦ Ἑσταυρωμένου Θεανθρώπου Χριστοῦ καί τῆς Συνόδου σοφώτερος; 

θ) Ἡ νομικιστική «θεολογία», πού ἐκφράζετε γενικῶς, καί ἰδίως περί τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος^[18], παρά τήν ὀρθή στάση, πού τηρούσατε στήν ἀρχή στό ἐν λόγῳ ζήτημα, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου ἡ ἐλαχιστότητά μου προχώρησε στήν ἐφαρμογή τῶν Ἱερῶν Κανόνων (31^ος Ἀποστολικός καί 15^ος τῆς ΑΒ΄ Συνόδου) περί διακοπῆς μνημονεύσεως. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν 10 Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πού δέν ἀναγνωρίζουν τό οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο, σοφώτερος;

ι) Ἡ τιμή, πού ἀποδίδετε σέ ἐγνωσμένους τέκτονες - μασόνους (Μίμη Πλέσσα, Νικήτα Τσακίρογλου)^[19], παρά τίς Ἐγκυκλίους (1933, 1972 καί 1996) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τοῦ Τεκτονισμοῦ - Μασονίας, καί τήν πάλαι ποτέ σκληρή, ἀλλά δικαία πολεμική σας ἐναντίον του. Μήπως ἄραγε εἶστε τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας σοφώτερος;

ια) Ὁ ὑπερτονισμός ἐκ μέρους Σας τῶν ἐκκλησιαστικῆς τάξεως Κανόνων ἔναντι τῶν δογματικῆς φύσεως τοιούτων, ὅπως δεικνύεται ἀπό τά διωκτικά δικαστικά ἔγγραφά Σας ἐναντίον μου, ἐνῶ ἰσχύει τό ἀκριβῶς ἀντίθετο.

ιβ) Ἡ τέλεση ἐκ μέρους Σας ἀρχαίων Θείων Λειτουργιῶν, ὅπως π.χ. ἡ πρόσφατη Θεία Λειτουργία τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν, πού τελέσατε μόλις τήν προηγούμενη Κυριακή 28 Ιουνίου 2026, στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Νικολάου, συμπολιούχου Πειραιῶς, μεταφέροντας τήν Ἁγία Τράπεζα ἀπό τό Ἅγιο Βῆμα στόν σολέα καί ἱερουργώντας κατ’ἐνώπιον τοῦ λαοῦ πρός δυσμάς, πρᾶγμα μή ἐπιτρεπτόν καί ἐγγίζον τόν παπικό τρόπο τελέσεως τῆς Θείας Λειτουργίας, παρά τήν σαφή ὀδηγία τῶν ἁγίων Πατέρων καί ἰδίως τοῦ μεγάλου δογματολόγου τῆς Ἐκκλησίας μας ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ περί προσκυνήσεως πρός Ἀνατολάς^[20]. Μήπως ἄραγε εἶστε τῶν Πατέρων καί τοῦ ὁσίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ σοφώτερος;

ιγ) Ἡ σέ κάθε Θεία Λειτουργία, ἐνώπιον τῆς Ἁγίας Τραπέζης, πάνω ἀπό Τίμιο καί Πανάχραντο καί Πανακήρατο καί Ζωηρό Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, μνημόνευση ἐκ μέρους Σας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὡς ὀρθοτομούσης τόν λόγον τῆς ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ἡ τελευταία ἔχει υἱοθετήσει, ἀναγνωρίζει καί ἐφαρμόζει de facto τήν παναίρεση τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τίς αἱρετικές ἀποφάσεις τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο, τόν Καισαροπαπισμό, τόν κοβιντοεμβολιασμό, τήν ἀλλοίωση τοῦ Πάσχα, τίς νέες ψηφιακές ταυτότητες, τόν Προσωπικό Ἀριθμό κ.ἄ.  

ιδ) Ἡ πολεμική Σας ἐναντίον τῆς ἐφαρμογῆς τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ 31^ου Ἀποστολικοῦ καί τοῦ 15^ου τῆς ΑΒ΄ Συνόδου, περί διακοπῆς μνημονεύσεως (ἀποτειχίσεως) καί ὁ διωγμός ὅσων τήν ἐφαρμόζουμε. Μήπως ἄραγε εἶστε τοῦ τρίτου Θείου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῶν ἁγίων ἐνδόξων καί πανευφήμων Ἀποστόλων, τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Μεγάλου, τῶν ὑπολοίπῶν συνοδικῶν Πατέρων καί τῶν ἁγίων Πατέρων, πού τήν καθιέρωσαν καί τήν ἐφήρμοσαν, σοφώτερος;

Εὐλογοῦνται ἄραγε ἀπό τόν Θεό τέτοιες καί ἄλλες ἀντορθόδοξες καί ἀντικανονικές ἐνέργειες, πού παραβαίνουν τό Νόμο τοῦ Τρισαγίου Θεοῦ;

6. ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ

Οἱ Ἱεροί Κανόνες, πού ἐπικαλεῖστε στά διωκτικά δικαστικά Σας ἔγγραφα (31^ος, 39^ος, 58^ος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, 5^ος Ἀντιοχείας, 10^ος Καρθαγένης, 2^ος καί 31^ος τῆς Στ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου^[21]) εἶναι ἐκτός πλαισίου καί πραγματικότητας. Ἀφοροῦν μόνο τήν διοικητική τάξη καί τό σχίσμα, δηλαδή τήν δημιουργία ξεχωριστῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Ἡ ἐλαχιστότητά μου δέν ἴδρυσε ἄλλη «ἐκκλησία», δέν ἔκανε ἄλλη σύνοδο, δέν ἀποσχίσθηκε, δέν δημιούργησε σχίσμα, δέν χειροτόνησε κληρικούς, δέν ἐξέλεξε, οὔτε χειροτόνησε ἐπίσκοπο, οὔτε αὐτοχειροτονήθηκε σέ ἐπίσκοπο, δέν προσχώρησε σέ σχισματικές καταστάσεις (ζηλωτικός παλαιοημερολογιτισμός). Ἡ ἐφαρμογή Κανόνων περί σχίσματος σέ μή σχισματικό κληρικό εἶναι νομική ὑπερβολή καί θεολογική ἀνακρίβεια. Οἱ Κανόνες αὐτοί προορίζονται γιά αἱρετικούς καί σχισματικούς, ὄχι γιά ὀρθοδόξους κληρικούς, πού δικαιολογημένα, λόγῳ ἐκκλησιαστικῆς – δογματικῆς διαφορᾶς προέβησαν σέ διακοπή μνημονεύσεως, κατά τούς Κανόνες.

Ἡ φρενίτις τῶν πολιτιστικῶν ἐκδηλώσεων

 

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

  Πληθώρα οἱ πολιτιστικές ἐκδηλώσεις στή χώρα μας, ἰδίως τό καλοκαίρι. Διοργανώνονται ἀπό δήμους, ὀργανισμούς, συλλόγους, ἀλλά καί μητροπόλεις. Ὑπάρχει μάλιστα καί συναγωνισμός, ὑπερβολική διαφήμιση, λαϊκή συμμετοχή καί οἰκονομικό ἐνδιαφέρον. Οἱ ἄνθρωποι ἀνταποκρίνονται, ἐνθουσιάζονται, χειροκροτοῦν καί συμφωνοῦν μέ τούς διοργανωτές, τούς ὁποίους μάλιστα ἐπαινοῦν μέ ὑπερβολικό τρόπο. Συνήθως οἱ ἐκδηλώσεις αὐτές εἶναι χαμηλοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου, ἰδιαίτερα οἱ μουσικές.

  Στόν πειρασμό αὐτό δέν εἶναι ἀμέτοχοι καί μερικοί μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι διοργανώνουν παρόμοιες ἐκδηλώσεις, ἐντός καί ἐκτός τῶν ἱερῶν ναῶν, ἀκόμα καί σέ μοναστηριακούς χώρους, ὅπου θά ἔπρεπε νά ἐπικρατεῖ μόνο ἡ προσευχή. Ὁ σκοπός τους εἶναι νά συγκεντρώσουν χρήματα, γιά νά ἐνισχυθοῦν τά ἱδρύματα τῶν μητροπόλεών τους. Λησμονοῦν ὅμως οἱ σεβασμιώτατοι ὅτι «ὁ σκοπός δέν ἁγιάζει τά μέσα». Ἀλλά ποῦ τέτοια εὐαισθησία! Ἡ ἀπληστία θεωρεῖται κατόρθωμα ἀρετῆς, κάτι πού εἶναι ἀπαράδεκτο καί ἀποκρουστικό! Χίλιες φορές νά κλείσει ἕνα ἵδρυμα ἤ νά ματαιωθεῖ ἡ ἵδρυση κάποιου νέου, παρά νά βεβηλώνονται ἱεροί χῶροι καί τό σπουδαιότερο νά ἀμβλύνεται τό ἠθικό κριτήριο τῶν πιστῶν καί νά δημιουργεῖται ἡ ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ὅλα τά πολιτιστικά «δρώμενα» εἶναι ἀθῶα καί ἄρα μποροῦν νά τά παρακολουθοῦν οἱ πιστοί «ἀκινδύνως» καί νά γλεντοῦν μέχρι τίς πρῶτες πρωινές ὧρες, ὅπως μέ καύχηση ἀναφέρουν οἱ διοργανωτές καί οἱ συμμετέχοντες!

  Αὐτές τίς ἐκδηλώσεις ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης τίς θεωροῦσε ἁμαρτωλές καί φυσικά ἐπικίνδυνες γιά τήν εὐσέβεια τοῦ λαοῦ. Ἔλεγε: «Διοργανώνουν συνήθως διάφορες διασκεδάσεις μέ σκοπό φιλανθρωπικό, δηλαδή ἐκ προθέσεως ἐπιθυμοῦν προπαντός νά ἐξυπηρετήσουν τήν ἁμαρτωλή τους σάρκα καί τό διάβολο καί μόνον μετά ταῦτα τόν πλησίον καί τό Θεό».

  Στή δύσκολη καί σκληρή ἐποχή μας, πού ὅλα ἀμφισβητοῦνται καί ὅλα γίνονται ἀποδεκτά, οἱ συν­ειδητοί χριστιανοί δέν πρέπει νά συμμετέχουν σ’ αὐτές τίς κοσμικές ἐκδηλώσεις κι ἄς τούς προτρέπουν μέ «πατρικές» συμβουλές οἱ κοσμικότεροι μητροπολίτες καί οἱ ὁμόφρονες κληρικοί.

  Πρέπει κάποτε νά συνειδητοποιήσουν οἱ χριστιανοί ὅτι πνευματικό κατόρθωμα δέν εἶναι ἡ συμμετοχή σέ κοσμικές ἐκδηλώσεις, ἀλλά ἡ ἄρνησή τους, πού εἶναι τήρηση τῶν ἐντολῶν καί ὁμολογία πίστεως. Ὄχι συμβιβασμοί μέ τόν ἁμαρτωλό κόσμο, ἀλλά ὑπακοή μέ χαρούμενη διάθεση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ.

  Ἀξιοπρόσεκτη εἶναι ἡ ἀκόλουθη συμβουλή τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου, πού ἱκανοποιεῖ τήν ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου νά ψυχαγωγεῖται: «Ἄν θέλεις νά ψυχαγωγεῖσαι, βάδιζε σέ κήπους, σέ ποτάμι πού κυλάει τά νερά του καί σέ λίμνες· γνώριζε ἄλση, ἄκουγε τζιτζίκια πού τραγουδοῦν, σύχναζε σέ ναούς μαρτύρων ὅπου βρίσκει κανείς τήν ὑγεία τοῦ σώματος καί τήν ὠφέλεια τῆς ψυχῆς, καί δέν ὑπάρχει καμιά βλάβη οὔτε μεταμέλεια μετά τήν πνευματική ἀπόλαυση, ὅπως συμβαίνει δυσ­τυχῶς στά θέατρα».

  Καί μιά πρόταση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου γιά ἐκείνους πού ἐνδιαφέρονται γιά τήν ψυχαγωγία τῶν συνανθρώπων τους: «Ἄν κάποτε εἶναι ἀνάγκη νά φαιδρύνουμε τήν ἀτμόσφαιρα μέ λόγια, πού θά ἀπομακρύνουν τή σκυθρωπότητα, ἄς εἶναι ὁ λόγος μας γεμᾶτος πνευματική χάρη καί ἀρτυμένος μέ τό εὐαγγελικό ἁλάτι, ὥστε νά ἀποπνέει τήν εὐωδία τῆς σοφῆς ἐσωτερικῆς τάξης καί νά εὐφραίνει διπλά τόν ἀκροατή καί μέ τήν ἀναψυχή (τή χαλάρωση) καί μέ τή χάρη τῆς σύνεσης».

Ο Καρδινάλιος Carlo Maria Viganò ξεσκεπάζει τον παπισμὸ.

  Στήν παροῦσα ἐπιστολή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Viganó κάνει κριτική στήν παπική ἐκκλησία ὅσον ἀφορᾶ τίς θεολογικές καινοτομίες πού εἰσήχθησαν ἀπό τήν Β΄ Βατικανή σύνοδο, καί ἰσχύουν ἔκτοτε, οἱ ὁποῖες ἀλλοίωσαν καίρια τά παπικά δόγματα, τήν λειτουργική καί ἐκκλησιαστική ζωή. Μᾶς ἐκπλήττει ὁ ρωμαλέος, ἔντιμος καὶ καθαρὸς λόγος τοῦ παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου (ὁπωσδήποτε αἱρετικοῦ κρινόμενου ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ Νούντσιος στὶς Η.Π.Α. ἀπὸ τὶς 19/10/2011 ὥς τὶς 12/4/2016, ποὺ σημαίνει ὅτι γνωρίζει καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω τό τί συμβαίνει στό Βατικανό.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, μὲ πολὺ λύπη δημοσιεύουμε τὴν ἐπιστολή τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρχιεπισκόπου, διότι μία ἀνάλογη ἐπιστολή θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν εἶχε συγγράψει ἕνας Ἱεράρχης τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ Ἱεράρχες της σιωποῦν καὶ φοβοῦνται τό Φανάρι, τόν Προκαθήμενό του, τό σύστημα ἐξουσίας ὄπισθεν αὐτοῦ, τό ὁποῖο τόν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐξελιχθῆ σέ Βατικανό τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ Πατριάρχης, πάπας τῆς Ἀνατολῆς, παρουσιάζοντας μάλιστα καί ὅλες ἐκεῖνες τίς πνευματικές ἀλλά καί ἠθικές ἀποκλίσεις πού ἐμφανίζει τό Βατικανό καί ὁ προκαθήμενός του. Νά σημειώσουμε ὅτι κατά τήν παρουσίαση τῆς ἐπιστολῆς θά σχολιάζουμε ταυτόχρονα καί τά ἀντίστοιχα φαινόμενα πού ἐμφανίζονται καί στό Φανάρι, γιὰ νὰ καταδειχθῆ ἡ παράλληλη πορεία Βατικανοῦ καί Φαναρίου, ὥστε νά φανερωθῆ ὁ ξεπεσμός πού ἔχει περιέλθει σήμερα ἡ ἐν λόγῳ Ἐκκλησία. Νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ψευδο-σύνοδος τῆς Κρήτης σχεδιάσθηκε καί συγκλήθηκε, ἔχοντας ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς της τήν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο καί ἀποσκοποῦσε στούς ἰδίους στόχους καί σκοπούς μέ αὐτήν.

Ἡ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολὴ τοῦ Carlo Maria Viganò πρός τὸν πάπα Λέοντα ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἁγιώτατε,

Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολὴ ἐπιθυμῶ νὰ θέσω ὑπὸ τὴν προσοχὴ σας τὰ σημαντικότερα γεγονότα τῆς προσωπικῆς καὶ ἱερατικῆς μου ζωῆς, ὥστε νὰ μὲ γνωρίσετε καλύτερα καὶ νὰ κατανοήσετε τὰ κίνητρα ποὺ καθοδηγοῦν τὶς πράξεις μου.

  Γεννήθηκα στὸ Βαρέζε στὶς 16 Ἰανουαρίου 1941, σὲ μία βαθειὰ καθολικὴ οἰκογένεια, χάρη στὴν ὁποία μεγάλωσα ἀσκώντας καθημερινὰ τὴν πίστη μου, λαμβάνοντας στέρεη μόρφωση καὶ ὡριμάζοντας τὴν κλήση μου πρὸς τὴν ἱερωσύνη. Χειροτονήθηκα ἱερέας στὶς 24 Μαρτίου 1968 καί, μετὰ ἀπὸ σύντομη διακονία σὲ ἐνορία τῆς Παβίας, προσκλήθηκα ἀπὸ τὸν τότε Ἀναπληρωτὴ τῆς Γραμματείας τοῦ Κράτους, Ἀρχιεπίσκοπο Τζοβάννι Μπενέλλι, νὰ εἰσέλθω στὴν Ποντιφικὴ Ἐκκλησιαστικὴ Ἀκαδημία, ὅπου ἔγινα δεκτὸς τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1971.

  Ὑπηρέτησα πέντε Πάπες: ἀρχικὰ στὶς Ἀποστολικὲς Νουντσιατοῦρες τῆς Βαγδάτης, τοῦ Κουβέιτ καὶ τοῦ Λονδίνου· κατόπιν, ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1978, στὴν Γραμματεία τοῦ Κράτους ἐπὶ περισσότερα ἀπὸ δέκα χρόνια ὡς γραμματέας τριῶν Ἀναπληρωτῶν· στὴ συνέχεια ὡς Μόνιμος Παρατηρητὴς στὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης καὶ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὸ Στρασβοῦργο (1988–1992). Μετὰ τὴν ἐπισκοπική μου χειροτονία ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Παῦλο Β΄, στάλθηκα ὡς Ἀποστολικὸς Νούντσιος στὴν Νιγηρία (1992–1998) καὶ κατόπιν ἀνακλήθηκα στὴ Γραμματεία τοῦ Κράτους ὡς Ἐκπρόσωπος γιὰ τὶς Ποντιφικὲς Ἀντιπροσωπίες (1998–2009). Τὸ 2009 ὁ Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ μὲ διόρισε Γενικὸ Γραμματέα τοῦ Κυβερνείου τῆς Πόλεως τοῦ Βατικανοῦ καὶ τὸ 2011 Ἀποστολικὸ Νούντσιο στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, θέση ποὺ ὑπηρέτησα ἕως τὸ 2016. Κατὰ τὴν ὑπηρεσία μου ὡς Ἐκπρόσωπος γιὰ τὶς Ποντιφικὲς Ἀντιπροσωπίες βρέθηκα νὰ χειρίζομαι τὶς διαδικασίες ἀξιολόγησης γιὰ προαγωγὲς στὴν ἐπισκοπικὴ ἱεραρχία, τόσο στὴ Ρωμαϊκὴ Κουρία ὅσο καὶ στὶς Νουντσιατοῦρες, καθὼς καὶ τὶς πλέον ἐμπιστευτικὲς καὶ εὐαίσθητες ὑποθέσεις ποὺ ἀφοροῦσαν ἐπισκόπους καὶ καρδιναλίους, συμπεριλαμβανομένου τοῦ φακέλου τοῦ Θεόδωρου Μάκ Κάρικ (σ.σ.: Ὑψηλόβαθμος Ἀμερικανός, ὁ ὁποῖος καθαιρέθηκε τελικά τό 2019, ἔπειτα ἀπό ἕνα ἐκτεταμένο σκάνδαλο σεξουαλικῆς κακοποίησης καί κατάχρησης ἐξουσίας, πού συνδέθηκε ἄμεσα μέ ὁμοφυλοφιλική συμπεριφορά καί ἐκμετάλλευση) καὶ ἄλλων ὁμοφυλόφιλων κληρικῶν ὑψηλόβαθμης θέσης.

Μια άποψη του Αγίου Φιλαρετου Μόσχας για ΕΤΕΡΟΔΟΞΟΥΣ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ, που πρέπει να διερευνηθεί

 

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Ο Ρώσος Μητροπολίτης πρώην Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίων γράφει τα εξής:

«Στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ἡ στάση ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς ἦταν πολὺ αὐστηρή. Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ κανόνες ἀπαγόρευαν ὄχι μόνο τὴ συμμετοχὴ στὴν εὐχαριστία, ἀλλὰ καὶ τὴ συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικούς.   Ἐν τούτοις δὲν πρέπει κάποιος νὰ ξεχνᾶ, ὅτι οἱ αἱρέσεις τῶν πρώτων αἰώνων, ὅπως ὁ Ἀρειανισμός, ὁ Σαβελλιανισμὸς καὶ ὁ Μονοφυσιτισμὸς ἀρνοῦνταν τὶς συμφυεῖς βάσεις τῆς χριστιανικῆς πίστης −τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁμοτιμία τῶν προσώπων τῆς ἁγίας Τριάδος, τὴν πληρότητα τῆς θείας καὶ ἀνθρώπινης φύσης στὸ Χριστό.  Αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πεῖ κάποιος γιὰ τὶς σύγχρονες χριστιανικὲς ὁμολογίες, γιατὶ ἀποδέχονται τὰ θεμελιώδη δόγματα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανισμὸς θὰ πρέπει νὰ εἶναι κατὰ συνέπεια σὲ θέση, νὰ διακρίνει μεταξὺ αἱρετικῶν καὶ ἑτεροδόξων.   Ὁ Ἅγιος Φιλάρετος τῆς Μόσχας θεωροῦσε, ὅτι εἶναι «ἄσπλαχνο καὶ ὄχι ὀρθό, τὸν παπισμό (δηλ. τὸν Καθολικισμό) νὰ τὸν τοποθετεῖ κανεὶς στὸ ἴδιο ἐπίπεδο μὲ τὸν Ἀρειανισμό».  Κατὰ πολὺ λιγότερο εἶναι ὀρθὸ νὰ ἐφαρμόζει κανεὶς στοὺς σύγχρονους ἑτεροδόξους, αὐτὸ ποὺ εἶπαν οἱ Πατέρες τῆς ἐποχῆς τῶν μεγάλων Συνόδων γιὰ τὸν ἀποκλεισμὸ τῶν αἱρετικῶν καὶ τὸ ἀνεπίτρεπτο τῆς κοινωνίας μὲ αὐτούς». ------------------------------------------------------------------------------ πηγη. Hilarion Alfejev, Geheimnis des Glaubens. Einführung in die orthodoxe dogmatische Theologie (Übers. von H. - J. Röhring), Freiburg/Schweiz 2003, 142-146.

 

Απο εκκλησιολογικης άποψης ειναι σωστή η παραπάνω άποψη;

Α.Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης (συχνά κινούμενοι στον χώρο της οικουμενικής θεολογίας) χρησιμοποιούν τα εξής επιχειρήματα:

1. Η  Εκκλησία έχει το δικαίωμα να αντιμετωπίζει τους ετεροδόξους με «οικονομία» (επιείκεια), αναγνωρίζοντας στοιχεία αλήθειας που έχουν διατηρήσει, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ταυτίζεται μαζί τους δογματικά.
2. Εφόσον η Εκκλησία σε πολλές περιπτώσεις δέχεται τους ετεροδόξους (π.χ. Καθολικούς ή κάποιους Προτεστάντες) μέσω της «ομολογίας» και όχι μέσω αναβαπτισμού, αυτό συνεπάγεται μια έμμεση αναγνώριση ότι διατηρούν έναν βαθμό εκκλησιαστικότητας.
3. Υποστηρίζουν ότι οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων για τους «αιρετικούς» αφορούσαν συγκεκριμένα πρόσωπα και διδασκαλίες που ανέτρεπαν τη σωτηριολογική βάση της πίστης. Η μεταφορά αυτών των αποφάσεων σε σύγχρονες ομολογίες που δέχονται το Σύμβολο της Πίστεως θεωρείται από την πλευρά αυτή ως κατάχρηση της ιστορικής εμπειρίας.

Β. Από την άλλη πλευρά, πολλοί θεολόγοι και εκκλησιαστικοί κύκλοι θεωρούν τη θέση αυτή εκκλησιολογικά προβληματική για τους εξής λόγους:

1. Η επικρατούσα παραδοσιακή άποψη τονίζει ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού και δεν μπορεί να «τεμαχίζεται». Κατά συνέπεια, όποιος βρίσκεται εκτός της Ορθόδοξης Εκκλησίας (είτε λόγω δόγματος είτε λόγω σχίσματος) στερείται της μυστηριακής χάριτος.
2. Η  διάκριση μεταξύ «αιρέσεως» και «ετεροδοξίας» οδηγεί στον «θεολογικό σχετικισμό». Υποστηρίζουν ότι οποιαδήποτε απόκλιση από το δόγμα, ακόμη και αν δεν αφορά άμεσα τον Χριστό ή την Τριάδα, αλλοιώνει τη ζωή της Εκκλησίας και άρα εμπίπτει στην έννοια της αίρεσης.
3. Οι  Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν τη συμπροσευχή δεν είναι απλώς «πειθαρχικά μέτρα» μιας συγκεκριμένης εποχής, αλλά δογματικά όρια που προστατεύουν την ταυτότητα της Εκκλησίας. Θεωρούν ότι η αποδοχή της «ετεροδοξίας» ως κάτι λιγότερο κακό από την «αίρεση» υπονομεύει την αποκλειστικότητα της αλήθειας που πρεσβεύει η Ορθοδοξία.

 

†Αρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Ο Οικουμενισμός.

“Ο παπισμός αποτελεί μεγάλην απειλήν δια την εν Χριστώ ελευθερίαν του ανθρώπου”

†Aρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ, Καθηγουμένου της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους (Εκοιμήθη στις 8 Ιουνίου το 2014)

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, δηλαδή η κίνησις δια την ένωσιν των “εκκλησιών”, όπως διεξάγεται σήμερον, φαίνεται ότι έχει ουμανιστικόν – ανθρωποκεντρικόν χαρακτήρα και όχι θεολογικόν και πνευματικόν. Παραμερίζει την Πίστιν (δόγμα) και την Παράδοσιν της Εκκλησίας και αποβλέπει περισσότερον εις πρακτικούς σκοπούς. Βλέπει την Εκκλησίαν κυρίως ως ανθρώπινον ίδρυμα, το οποίον ηνωμένον θα δυνηθή να αντιμετωπίση καλλίτερον τους εχθρούς του.

Δι’ αυτό δεν λαμβάνονται σοβαρώς υπ’ όψιν αι βασικαί διαφοραί περί την πίστιν και το πνεύμα των “εκκλησιών”, ούτε η ιστορία και η συνείδησις της Εκκλησίας. Εξ άλλου “δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επιθυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πιστεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμότητα να ρευστοποιήση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νομίζει πως μπορεί να συμφιλιώση με αμοιβαίες υποχωρήσεις ωρισμένες δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες” (π. Δημήτριος Στανιλοάε). Η εκκλησιολογία, η οποία υπόκειται ως βάσις εις τον οικουμενισμόν, είναι επίσης λανθασμένη. Δεν αναγνωρίζει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ως την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, αλλ’ ως τμήμα ή κλάδον της Καθολικής Εκκλησίας. Δι’ αυτό και πολλοί Ορθόδοξοι βλέπουν εις τον Οικουμενισμόν μίαν εκκλησιολογικήν αίρεσιν χωρίς να σημαίνη ότι αναπαύονται και εις τον ζωλωτισμόν, ο οποίος αποτελεί επίσης εκκλησιολογικήν παρέκκλησιν. Οικουμενισμός και ζηλωτισμός δεν εκφράζουν την Ορθοδοξίαν. Αισθανόμεθα τον οικουμενισμόν ως κάτι που απομακρύνει την ένωσιν και μάλιστα τόσον όσον φαίνεται να την φέρη πλησίον μας.