ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΡΑΣΚΑΣ-ΠΡΙΖΡΕΝΗΣ ΕΝ ΕΞΟΡΙΑ.

 

Επιμέλεια κειμένου: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Παρουσιάζουμε , μετά από σχετική απομαγνητοφώνηση, τη συνέντευξη του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Ξενοφώντος, προϊσταμένου της Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν «στην Εξορία». Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 23 Απριλίου 2026 στην επίσημη ιστοσελίδα της Επισκοπής « Ράσκας-Πριζρένης εν εξορία».

Σκοπός της παρουσίασης  δεν είναι η ανάλυση ή η κρίση των θέσεων που διατυπώνονται, αλλά η ακριβής παρουσίαση των βασικών θέσεων της συγκεκριμένης εκκλησιαστικής δομής, όπως αυτές διατυπώνονται από τον ίδιο τον Επίσκοπο.

Η Επισκοπή Ράσκας και Πρίζρεν «στην Εξορία» αποτελεί μια  περίπτωση οργανωμένης   ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ  στη σύγχρονη Ορθοδοξία: Πρόκειται για μια κοινότητα κλήρου και λαού που δημιουργήθηκε, μετά την απομάκρυνση του Επισκόπου Αρτεμίου από το Κοσσυφοπέδιο το 2010.Ο μακαριστός επίσκοπος Αρτέμιος  αρνήθηκε να υπαχθεί στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Σερβίας, θεωρώντας ότι η επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία είχε παρεκκλίνει από την ορθόδοξη παράδοση μέσω του οικουμενισμού και του συμβιβασμού με την πολιτική εξουσία.

Ο Επίσκοπος Ξενοφών παρουσιάζει την Επισκοπή του ως φορέα συνέχειας της πνευματικής κληρονομιάς του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και του Μακαριστού Αρτεμίου, επιμένοντας στην αυστηρή τήρηση των ιερών κανόνων και στην άρνηση κάθε συμβιβασμού που θίγει το δόγμα. Η συνέντευξη καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων: από την εσωτερική οργάνωση και τη δομή της Επαρχίας, την κριτική στην επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία και τον οικουμενισμό, έως τα εθνικά ζητήματα, την ιστορική μνήμη, και τις σύγχρονες προκλήσεις όπως ο ψηφιακός έλεγχος και ο μεταανθρωπισμός.

Η παρούσα ανάλυση οργανώνεται σε θεματικές ενότητες, ακολουθώντας τη λογική των ερωτημάτων που τέθηκαν, με στόχο να δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα του πνευματικού, εκκλησιολογικού και κοινωνικού λόγου της Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν «στην Εξορία».

Η συνέντευξη του Επισκόπου Ξενοφώντος είναι μια κατάθεση ενός «μοναχικού δρόμου». Συνδυάζει την αυστηρή δογματική περιφρούρηση με την εθνική αγωνία και την πνευματική ελπίδα. Για τον ίδιο και την κοινότητά του, η «Εξορία» δεν είναι τιμωρία, αλλά το τίμημα της ελευθερίας τους να παραμείνουν αυτό που θεωρούν αυθεντική Ορθοδοξία.

 Στο βίντεο της συνέντευξής του, ο Επίσκοπος Ξενοφών της Ράσκα και Πριζρένης (σε εξορία) αναφέρεται στους συγκεκριμένους πατριάρχες και εκκλησιαστικές προσωπικότητες στο πλαίσιο της κριτικής του κατά του οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτηρίζει ως «παναίρεση».

Ακολουθούν τα κύρια σημεία των αναφορών του:

• Μελετάκης (Μελέτιος Μεταξάκης): Ο Επίσκοπος τον αναφέρει ως το πρόσωπο από το οποίο ξεκίνησε η «μεγάλη πτώση» του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις αρχές του 20ού αιώνα [15:38]. Τον κατηγορεί για την εισαγωγή σειράς «νεοτερισμών» και κανονικών παραπτωμάτων στην πράξη της ελληνικής εκκλησίας [15:48].
• Αθηναγόρας και Δημήτριος: Χαρακτηρίζονται ως συνεχιστές της γραμμής του Μεταξάκη και «ενεργοί συμμετέχοντες» στην οικουμενιστική κίνηση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο [16:41]. Ο Επίσκοπος αναφέρεται ιδιαίτερα στις στενές τους σχέσεις με το Βατικανό και στις συναντήσεις τους με τον Πάπα, όπως η άρση των αναθεμάτων το 1965 από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα και τον Πάπα Παύλο ΣΤ' [16:55].
• Βαρθολομαίος: Ο Επίσκοπος Ξενοφών σχολιάζει τη δήλωση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι «ο οικουμενισμός είναι δρόμος χωρίς επιστροφή» [18:25]. Συμφωνεί ότι είναι όντως δρόμος χωρίς επιστροφή, αλλά με την έννοια ότι οδηγεί στην «άβυσσο» και την καταστροφή [18:32]. Υποστηρίζει μάλιστα ότι «ο Θεός των ορθοδόξων και ο Θεός των οικουμενιστών δεν είναι ο ίδιος», ανεξάρτητα από τα άμφια που φορούν [18:59].
•     Σχέση με τον Πάπα: Σχολιάζει τη συνάντηση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Πάπα ως μέρος μιας σειράς γεγονότων όπου η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία χρησιμοποιεί έναν "πιο μαλακό" και "υποκριτικό" τρόπο προσέγγισης (μέσω της αγάπης και του διαλόγου) για να προσελκύσει τους Ορθοδόξους [19:18].

Γενικότερα, ο Επίσκοπος Ξενοφών χρησιμοποιεί αυτά τα παραδείγματα για να υποστηρίξει ότι η δική του εκκλησιαστική δομή (σε εξορία) παραμένει η «μόνη ελεύθερη σερβική αρχή» που διατηρεί την καθαρότητα της πίστης ενάντια σε αυτές τις οικουμενιστικές τάσεις [39:19].

------------------------------------------------------------------------------

ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΣΕ ΕΝΌΤΗΤΕΣ

Α. Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ

Ο Επίσκοπος τονίζει ότι η Επαρχία τους αποτελεί συνέχεια της πνευματικής κληρονομιάς του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και του Μακαριστού Επισκόπου Αρτεμίου, με στόχο τη διαφύλαξη της «καθαρής πηγής» της Ορθοδοξίας. Περιγράφει την Εκκλησία ως έναν θεανθρώπινο οργανισμό και μια ενότητα ιεραρχίας και πιστού λαού, και όχι ως έναν απλό εγκόσμιο θεσμό που πρέπει να συμβιβάζεται με την πολιτική. Η Εκκλησία δεν είναι ένας οργανισμός (όπως μια ΜΚΟ ή ένα κράτος) αλλά ένας ζωντανός οργανισμός, το Σώμα του Χριστού. Ο στόχος της δεν είναι η κοινωνική πρόνοια ή η πολιτική επιρροή, αλλά η παροχή της αιώνιας ζωής στον άνθρωπο μέσω της ένωσής του με τον Θεό. Τονίζει ότι η Εκκλησία δεν είναι μόνο οι Επίσκοποι. Χωρίς τον «πιστό λαό» (το πλήρωμα), η ιεραρχία δεν έχει λόγο ύπαρξης. Υπονοεί ότι ο λαός έχει το αισθητήριο να αναγνωρίζει πότε η ηγεσία παρεκκλίνει από την αλήθεια. Όπως αναφέρει, η πίστη είναι αυτή που καθορίζει την Εκκλησία, και όχι οι «σφραγίδες» των εγκόσμιων γραφείων.

Η «Εξορία» ως Επιλογή: Η χρήση του όρου «στην εξορία» για την Επαρχία τους υποδηλώνει ακριβώς αυτό: ότι προτιμούν να στερηθούν κτίρια και επίσημη αναγνώριση, προκειμένου να μην συμβιβάσουν τα δογματικά και πνευματικά τους πιστεύω με την τρέχουσα πολιτική ατζέντα. Είναι μια θέση που δίνει έμφαση στην αυθεντικότητα έναντι της νομιμότητας, υποστηρίζοντας ότι η αληθινή Εκκλησία βρίσκεται εκεί που ομολογείται σωστά η πίστη, ακόμη και αν βρίσκεται υπό διωγμό.

Η Δομή και η Λειτουργία

Παρά την έλλειψη πρόσβασης σε μεγάλους καθεδρικούς ναούς, η Επαρχία έχει αναπτυχθεί σημαντικά: Αναφέρεται συχνά σε «εκκλησίες-κατακόμβες». Πρόκειται για μικρούς ναούς ή παρεκκλήσια που έχουν χτιστεί σε ιδιωτικά κτήματα, όπου η λατρεία γίνεται με τον παραδοσιακό τρόπο, χωρίς αλλοιώσεις. Τονίζει ότι η καρδιά της Επαρχίας είναι ο μοναχισμός. Περισσότεροι από 100 μοναχοί και μοναχές που εγκατέλειψαν τα μοναστήρια τους στο Κοσσυφοπέδιο το 2010, παραμένουν ενωμένοι κάτω από αυτή τη δομή.

Η «Ετικέτα» του Παρασυνάγωγου

Απαντά στην κατηγορία ότι είναι μια «παρασυναγωγή» ή μια «σέκτα»:

• Δηλώνει ότι η ιστορία της Εκκλησίας είναι γεμάτη από περιόδους όπου η αλήθεια φυλάχθηκε από μια μειοψηφία στην έρημο ή στην εξορία (αναφέροντας τον Άγιο Αθανάσιο και τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή).
• Για τον Ξενοφώντα, η Επισκοπή του είναι «ελεύθερο έδαφος» της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που δεν ελέγχεται από πολιτικά κέντρα.

Η Ηγετική Πυραμίδα

Μετά την κοίμηση του Επισκόπου Αρτεμίου, η ηγεσία οργανώθηκε με τρόπο που να διασφαλίζει τη συνέχεια:Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από ένας επίσκοποι (όπως ο Ξενοφών, ο Χορέπισκοπος Νικόλαος κ.α.), οι οποίοι μοιράζονται τις διοικητικές και πνευματικές ευθύνες. Παρόλο που υπάρχει ιεραρχία, ο Επίσκοπος τονίζει ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται με γνώμονα την πιστότητα στην παρακαταθήκη του Αρτεμίου.

Η «Ευλογία της Φτώχειας»

Ο Επίσκοπος παρουσιάζει την οικονομική τους στενότητα όχι ως πρόβλημα, αλλά ως πνευματικό πλεονέκτημα. Υποστηρίζει ότι η έλλειψη πλούτου τους καθιστά ελεύθερους από πολιτικούς εκβιασμούς. «Όταν δεν έχεις να χάσεις κτίρια ή προνόμια, μπορείς να λες την αλήθεια χωρίς φόβο».

Η Στήριξη από τους Πιστούς

Ο Επίσκοπος τονίζει ότι η Επαρχία στην Εξορία επιβιώνει χάρη στις εθελοντικές προσφορές των πιστών.

• Δεν υπάρχουν σταθεροί μισθοί ή οικονομική στήριξη από το κράτος ή το Πατριαρχείο.
• Οι πιστοί προσφέρουν από το υστέρημά τους επειδή αναγνωρίζουν σε αυτή τη δομή την πνευματική καθαρότητα που αναζητούν.

Κατακόμβες και Μονές

Λόγω της ρήξης με το Πατριαρχείο και της απομάκρυνσής τους από τους επίσημους ναούς, η Επαρχία οργανώνεται σε «κατακόμβες» :Πρόκειται για πάνω από 40 λατρευτικούς χώρους σε όλη τη Σερβία, το Μαυροβούνιο και τη διασπορά. Οι ναοί αυτοί είναι συχνά παρεκκλήσια ενσωματωμένα σε σπίτια ή αυτόνομα κτίσματα σε ιδιωτικά οικόπεδα, ώστε να μην μπορούν να κατασχεθούν από την επίσημη Εκκλησία.

Ο Μοναχικός Πυρήνας

Η οργάνωση είναι κατεξοχήν μοναχοκεντρική:

• Μετακίνηση Αδελφοτήτων: Όταν ο Αρτέμιος απομακρύνθηκε το 2010, ολόκληρες μοναστικές αδελφότητες (από τα μοναστήρια Crna Reka, Sveti Arhangeli κ.α.) τον ακολούθησαν.
• Διασπορά: Αυτές οι αδελφότητες αποτέλεσαν τη «μαγιά» για τη δημιουργία των νέων μοναστικών κέντρων στην εξορία, τα οποία λειτουργούν ως διοικητικά και πνευματικά κέντρα για τους λαϊκούς της κάθε περιοχής.

25 Απριλίου: Μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου

,........

Ούτος ο πανεύφημος Απόστολος Μάρκος, εκήρυξε το Ευαγγέλιον του Χριστού εις όλην την Αίγυπτον και Λιβύαν και Βαρβαρίαν και Πεντάπολιν, κατά τους χρόνους Τιβερίου του βασιλέως εν έτει ξδ’ [64]. Συνέγραψε δε το εδικόν του άγιον Ευαγγέλιον, εξηγουμένου τούτο εις αυτόν, Πέτρου του Κορυφαίου Αποστόλου. Πηγαίνωντας δε ο Απόστολος εις την Κυρήνην της Πενταπόλεως, πολλά εκεί εποίησε θαύματα. Έπειτα αναχωρώντας εκείθεν, επήγεν εις Αλεξάνδρειαν, και από εκεί εις την Πεντάπολιν, εις κάθε δε μέρος ενεργούσε θαύματα. Εστόλιζε τας του Χριστού Εκκλησίας, εχειροτόνει Επισκόπους και κληρικούς, ύστερον δε πάλιν εγύρισεν εις την Αλεξάνδρειαν. Εκεί δε ευρίσκωντας μερικούς αδελφούς εις το μέρος της θαλάσσης, της καλουμένης του Βουκόλου, συνανεστρέφετο με αυτούς, ευαγγελιζόμενος και κηρύττων τον λόγον του Θεού. Όθεν οι προσκυνηταί των ειδώλων, μη φέροντες να βλέπουν την του Χριστού πίστιν αυξανομένην και προκόπτουσαν, έδεσαν τον Απόστολον με σχοινία, και έσυρον αυτόν επάνω εις πέτρας. Αι δε σάρκες του κτυπούμεναι εις τας πέτρας, κατεξεσχίζοντο, και το αίμα του την γην εκοκκίνιζεν. Έπειτα έβαλον αυτόν εις την φυλακήν, εις την οποίαν εφάνη ο Κύριος προς αυτόν, και του εφανέρωσε την μέλλουσαν δόξαν οπού έμελλε να λάβη εις τους Ουρανούς. Ύστερον δε από μίαν ημέραν, έδεσαν πάλιν αυτόν οι Έλληνες, και ετράβιζον μέσα εις τα παζάρια. Εκεί λοιπόν με το να εσπαράττοντο αι σάρκες του και να κατεκόπτοντο από τας πέτρας, παρέδωκε το πνεύμα του τω Κυρίω ο μακαριστός του Κυρίου Απόστολος. Κατά δε τον χαρακτήρα του σώματος, τοιούτος ήτον ο θείος ούτος Ευαγγελιστής. Δεν ήτον ούτε πολλά υψηλός και μακρύς, ούτε πάλιν πολλά χαμηλός και κοντός, αλλά μαζί με το μέτριον μέγεθος, εστόλιζεν αυτόν και η επανθούσα λευκότης των μαλλίων του. Η μύτη του ήτον μακρά και ίσια, και όχι κοντή και πλατεία, ώστε οπού να δείχνη το πρόσωπόν του ωσάν κολοβόν. Τα οφρύδιά του ένευον εις το έσω, το γένειόν του ήτον δασύ και μακρύ, η κεφαλή του ήτον φαλακρή, και το χρώμα του προσώπου του ήτον άριστα συγκεκραμένον. Είχε δε ο Απόστολος συμπάθειαν πολλήν εις τους δεομένους, και το ευκολομίλητον προς τους αυτόν ανταμόνοντας, ώστε οπού αι αρεταί της ψυχής του, αντέλαμπαν με τας φυσικάς χάριτας του σώματός του. Τελείται δε η αυτού Σύναξις εις τον πάνσεπτον αυτού Ναόν, τον ευρισκόμενον κοντά εις τον τόπον τον λεγόμενον του Ταύρου.

Παρά δε τω Ωρολογίω γράφεται Νέρωνος. Έφθασεν όμως και έως του Νέρωνος, εις τον καιρόν του οποίου ήθλησεν εν έτει ξδ’ [64]. Συμφώνως λέγει και ο Μελέτιος εν τω α’ τόμω της Εκκλησιαστικής Ιστορίας. Όστις και ταύτα γράφει περί του Ευαγγελιστού τούτου Μάρκου, ήγουν ότι άρχισε να κηρύττη το Ευαγγέλιον εις Αίγυπτον, κατά το δέκατον τρίτον έτος μετά την του Χριστού Ανάστασιν, και πρώτος έκτισεν Εκκλησίας εις Αλεξάνδρειαν. Ότι ο Μάρκος ούτος ήτον μαθητής και υιός θετός του Πέτρου, ανεψιός δε Βαρνάβα, και υιός Μαρίας, οπού εδέχθη τους Αποστόλους, καθώς εις τας Πράξεις γράφεται· «Συνιδών δε (ο Πέτρος) ήλθεν επί την οικίαν Μαρίας της μητρός Ιωάννου, του επικαλουμένου Μάρκου» (Πραξ. ιβ’, 12 και προς Κολασ. δ’, 10) και αυτός δε ο Πέτρος γράφει· «Ασπάζεται υμάς Μάρκος ο υιός μου» (Α’ Πετ. ε’, 13). Γράφει δε προς τούτοις ο Μελέτιος, ότι όταν ο Πέτρος επήγε το πρώτον εις Ρώμην κηρύττων το σωτήριον κήρυγμα, δεν ευχαριστήθησαν μόνον οι Ρωμαίοι εις την άγραφον διδασκαλίαν του κηρύγματός του, αλλ’ επαρακάλεσαν τον Απόστολον τούτον Μάρκον, ως μαθητήν του Πέτρου, να τους αφήση υπόμνημα έγγραφον της διδασκαλίας του Πέτρου, και έτζι έγιναν αίτιοι της συγγραφής του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, καθώς ιστορεί ο Ευσέβιος (Εκκλησιαστική Ιστορία, βιβλ. β’, κεφ. ιε’) και Κλήμης ο Στρωματεύς εν τω ς’ των υποτυπώσεων, και Παπίας ο Ιεραπολίτης. Ο Θεοφύλακτος όμως και Οικουμένιος και ο Μητροφάνης Σμύρνης εν τη ερμηνεία των Καθολικών Επιστολών συμφώνως λέγουσιν, ότι ο Πέτρος επέτρεψε τον Μάρκον να υπάγη εις Αίγυπτον και να γράψη το Ευαγγέλιον. Ο δε θείος Αυγουστίνος περί συμφωνίας Ευαγγελιστών (βιβλ. α’, κεφ. β’) λέγει, ότι ο Μάρκος φαίνεται πως ακολουθεί τον Ματθαίον, και είναι ωσάν ένας επιτομεύς των του Ματθαίου ευαγγελικών διηγήσεων (όρα εις την Εκατονταετηρίδα, σελ. 173). Όρα περί του Αγίου Μάρκου τούτου και εις την ενδεκάτην του Ιουνίου, όπου ευρήσεις, ότι ούτος εσύναξε τα λείψανα του Αγίου Βαρνάβα, και τα απέθεσε μέσα εις ένα σπήλαιον. Σημείωσαι, ότι το όνομα Μάρκος, κατά τινας μεν, είναι εβραϊκόν. Όθεν ο Πηλουσιώτης Ισίδωρος είπεν, ότι αυτό ερμηνεύεται καθαρός ή υψηλός. Κατά τινας δε, είναι ελληνικόν. Πολλοί γαρ Έλληνες με το όνομα Μάρκος ωνομάζοντο. Και δια να ειπούμεν καθολικώς, πολλοί Εβραίοι συναναστρεφόμενοι με τους Έλληνας, είχον και τα ονόματα των Ελλήνων. Έτζι Φίλιππος ο Απόστολος Εβραίος ων, είχε το όνομα του Έλληνος βασιλέως Φιλίππου, του προ Χριστού διακοσίων χρόνων όντος. Έτζι ο Νικόδημος ο εις της Συναγωγής των Εβραίων, όνομα είχεν ελληνικόν. Έτζι ο Τρύφων Εβραίος ων, προς τον οποίον εποίησε τον Διάλογον ο θείος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς, με όνομα ελληνικόν ωνομάζετο, και άλλοι ομοίως. Σημείωσαι, ότι εις τον Ευαγγελιστήν Μάρκον εγκώμιον έχει Νικήτας ο ρήτωρ, ου η αρχή· «Ώσπερ ουχ’ όμοιαι των σωμάτων πάντων». (Σώζεται εν τη Λαύρα, εν τη Μονή του Διονυσίου, και εν τη των Ιβήρων.)

Αξιόλογον είναι το θαύμα οπού ιστορείται εν τη βιογραφία του Αγίου Μάρκου τούτου, τη παρά Βολλάνδω αναφερομένη, ήγουν ότι εις την Αλεξάνδρειαν ήτον ένας παπουτζής άπιστος, ο οποίος ράπτωντας μίαν φοράν το παπούτζιον το εσχισμένον και παλαιόν του Αγίου Μάρκου, ετρύπησε την χείρα του με την βελόνην. Πονέσας δε πολλά, ω Θεέ μου! εφώναξεν. Όθεν ο Ευαγγελιστής εκ τούτου λαβών αφορμήν, εδίδαξεν αυτόν την του Χριστού πίστιν, και ευθύς τον ιάτρευσε με το πτύσμα του. Είτα βαπτίσας αυτόν, εχειροτόνησεν Επίσκοπον του εκεί θρόνου. Λέγουσι δε, και ότι ο Ευαγγελιστής ούτος παρών ευρεθείς εις Ρώμην, ότε εμαρτύρησεν ο Πέτρος και ο Παύλος, είτα γυρίσας εις την Αλεξάνδρειαν, εν αυτή έλαβε τον δια μαρτυρίου θάνατον εν έτει ξη’ κατά τον Ευτύχιον Αλεξανδρείας εν τω χρονικώ. (Όρα εις την Εκατονταετηρίδα του κυρ Ευγενίου.)

(Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης

 ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΚΛΟΓΗ ΕΞ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΚΟΤΣΩΝΗ ΠΟΥ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΟΛΑ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΨΕΥΔΟΛΟΓΩΝ EIΣ ΚΟΝΙΟΡΤΟΝ.

Και θα ακολουθησουν και αλλα, για να δοξασετε τον Θεον οτι επεβλεψε επι τον λαον αυτου.
===========
ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, ΑΛΛΑ Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΠΟΥΛΟΣ.

Έχει τεχνηέντως διαδοθεί από πολλών ετών ότι ο αοίδιμος Αρ­χιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος ήταν ο εκλεκτός της Χούντας των συνταγματαρχών. Εκκλησιαστι­κοί και άλλοι κύκλοι συντηρούν αυτόν τον χαρακτηρισμό, που όμως αποδεικνύεται ό­ τ ι   ε ί ν α ι   ψ έ μ μ α   κ α ι   σ υ­ κ ο φ α ν τ ί α, για να  μειώ­σουν την πνευματική του ακτινο­βολία.

Ο καθηγητής κ. Μάρκος Σιώτης πριν κοιμηθή ο αείμνηστος Ιερώνυμος του απεκάλυψε τα πε­ριστατικά για τις διαθέσεις των στρατιωτικών ως προς την εκλογήν του και τα επανέλαβε σε δημοσίαν  διάλεξί  του.

1) Στον ογκώδη τόμον «ΙΕΡΩ­ΝΥΜΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ ο Αρχιε­πίσκοπος των Αποστολικών Οραματισμών» Αθήνα 1990, του σεβ. Μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. Νικοδήμου και στη σελίδα 264, διαβάζουμε τα κατωτέρω για την εκλογή του Ιε­ρωνύμου:

«Για μια ολόκληρη εικοσαετία ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος σή­κωσε τόν σταυρό του διωγμού και της κατακραυγής, πως ήταν ο εκλεκτός της Χούντας. Και δεν ήξερε κανένας ούτε ο ίδιος ποια είναι η ιστορική αλήθεια.

Δυο χρόνια πριν κλείσει τα μάτια, έμαθε την αλήθεια.

Ένα ιστορικό κείμενο-επιστολή του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Α΄ (Κοτσώνη)

O MEΓΑΛΟΣ ευλαβεστατος Αρχιεπισκοπος ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΚΟΤΣΩΝΗΣ.

Δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον  ιστορικό κείμενο-επιστολή Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Κοτσώνη  που αναδεικνύει μια λιγότερο φωτισμένη πτυχή της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Το κείμενο αυτό μας υπενθυμίζει ότι η συζήτηση για τον εκδημοκρατισμό και τη συμμετοχή του λαού στα εκκλησιαστικά πράγματα δεν είναι νέα, αλλά μια εκκρεμότητα δεκαετιών. Η επιστολή του 1975 παραμένει ένα κείμενο-σταθμός, καθώς θέτει το δίλημμα: Εκκλησία-διοικητικό ίδρυμα ή Εκκλησία-κοινότητα πιστών;

Λειτουργεί ως μια μορφή πνευματικής και διοικητικής διαθήκης, όπου ο ίδιος αναμετράται με τα όρια της εξουσίας του και την αντίσταση του συστήματος στις αλλαγές.

Τα κύρια σημεία του κειμένου

1.Ο Ιερώνυμος εντοπίζει ότι το κύριο εμπόδιο για την ανανέωση της Εκκλησίας δεν είναι η έλλειψη πίστης, αλλά η δομή της εξουσίας.

2.Η διοίκηση είχε καταστεί μια κλειστή κάστα.

3.Η έλλειψη αξιοκρατίας και το αυταρχικό ύφος απωθούσαν μορφωμένους νέους από τη χειροτονία.

4.Η Εκκλησία λειτουργούσε περισσότερο ως κρατικός μηχανισμός και λιγότερο ως «σώμα Χριστού» (κοινότητα).

5. Η μεταρρύθμιση προέβλεπε τη θεσμική συμμετοχή και τη συνυπολογισμό της γνώμης τόσο των κληρικών όσο και των λαϊκών, επαναφέροντας την έννοια της συλλογικής ευθύνης.

6.Η εκλογή των Μητροπολιτών θα γινόταν πλέον από ένα ευρύτερο εκλεκτορικό σώμα. Με αυτόν τον τρόπο, επιδιωκόταν ο δραστικός περιορισμός των παρασκηνιακών συναλλαγών και των κλειστών ομάδων επιρροής.

7. Η ενορία παύει να είναι ένας απλός διοικητικός υποδιαίρεση και μετατρέπεται σε κύτταρο δημοκρατίας. Σε αυτό το επίπεδο, οι πιστοί αποκτούν ουσιαστικό λόγο για τη διαχείριση και τις αποφάσεις που αφορούν την τοπική τους κοινότητα («τα του οίκου τους»).

8. Η αυτοκριτική του Ιερωνύμου Α' είναι σπάνια για θρησκευτικό ηγέτη, καθώς παραδέχεται ότι το σύστημα που ο ίδιος ηγήθηκε (ιδιαίτερα κατά την περίοδο 1967-1973) είχε δομικές αδυναμίες που δεν μπόρεσε να υπερνικήσει.

Διδασκαλία της Εκκλησίας για τα μυστήρια των αιρετικών Μελετίου (Καλαμαρᾶ), Μητροπ. Νικοπόλεως,.(+2012)

 

Παρουσιάζουμε στη  συνέχεια απόσπασμα από θεολογική μελέτη του  μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρού Μελετίου , περί των μυστηρίων ,που τελούν αιρετικοί ιερείς, από το βιβλίο του Η Ε ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.

Τα βασικά σημεία του κειμένου είναι

Α. Η Εκκλησία δεν είναι διοικητικό σωματείο, αλλά ενότητα Πίστης και Αγίου Πνεύματος. Μόνο η αίρεση τη διασπά.

Β. Ο ιερέας παραμένει «πατέρας» και «ποιμένας» μόνο όσο ορθοτομεί την αλήθεια. Αν παρεκκλίνει, θεωρείται «λύκος» και χάνει την πνευματική του ιδιότητα.

Γ.Η ετεροδοξία του ιερέα «μιαίνει» (μολύνει) τα μυστήρια. Η συμμετοχή σε αυτά δεν αγιάζει τον πιστό, αλλά τον καθιστά συνένοχο στην πλάνη.

Δ. Οφείλουν οι πιστοί  να διακόπτουν την κοινωνία ακόμη και με υπόπτους για αίρεση (παράδειγμα: η 35ετής αποχή των Ορθοδόξων στο Ακακιανό σχίσμα).

Ε. Η μνημόνευση είναι η σφραγίδα της ταύτισης στην πίστη. Η διαγραφή (π.χ. Πάπας Βιγίλιος) είναι αναγκαία για να παραμείνει η Εκκλησία καθαρή από την «ασέβεια»

Συμπερασματικά αυτό που καθιστά ορθόδοξο  έναν ιερέα  και έγκυρα τα μυστήρια τα οποία τελεί , είναι ΟΤΑΝ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ  ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ & ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΠΙΣΤΗ . 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

------------------------------------------------

ΚΕΙΜΕΝΟ

«Κατὰ ἀδιαμφισβήτητον ἐκκλησ. ἀρχὴν ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι διοικητικῆς-θεσμικῆς μορφῆς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐν Πνεύματι μία· εἶναι ἑνωμένη ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. “Εἷς Κύριος· μία Πίστις· ἓν Βάπτισμᾳ· εἷς Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν”. 

Ἡ ἑνότης αὐτὴ παρασαλεύεται μόνον ἀπὸ τὰς ἑτεροδοξίας. Ὁ ἑτέρως, παρ’ ὃ παρέλαβε, φρονῶν, παύει νὰ ἔχῃ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τὴν κοινωνίαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὰ τοῦτο κατὰ τὴν Ε΄ Σύνοδον (Πρᾶξ. Α΄ §3, 17) ὑπέρτατο χρέος τῶν ἱερέων, φυλάκων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ περιφρούρησις τῆς πίστεως. Ἡ ἔκπτωσις ἱερέων ἀπὸ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως μιαίνει τὰ ὑπ’ αὐτῶν τελούμενα μυστήρια καὶ αἴρει ἀπὸ αὐτοὺς τὸ χάρισμα τῆς πνευματικῆς πατρότητος. Ἀντὶ ποιμένων ἀποβαίνουν λύκοι, κατατρώγοντες τὸ ποίμνιόν τους (βλ. Πρᾶξ. ΣΤ΄ §15, 10 καὶ Πρᾶξ. Α΄ 3, 14). 

ΟΗΕ και Διεθνής Αμνηστία για απαγόρευση της Εκκλησίας στην Ουκρανία.

Του Γιώργου Λειμωνίδη στη Romfea.gr

Στο επίκεντρο της διεθνούς κριτικής βρίσκεται η διαχείριση της ουκρανικής κυβέρνησης απέναντι στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, υπό του Μητροπολίτη Ονουφρίου με τη Διεθνή Αμνηστία και εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ να εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για τις μεθοδεύσεις απαγόρευσής της.

Η ένταση κλιμακώθηκε όταν οι κρατικές ρυθμιστικές αρχές απαίτησαν από την Ουκρανική Εκκλησία να διακόψει οριστικά τους δεσμούς της με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Παρόλο που η ηγεσία της Ουκρανικής Εκκλησίας διεμήνυσε ότι έχει ήδη προχωρήσει σε αυτή τη ρήξη, η πολιτεία προχώρησε σε περαιτέρω βήματα για τη διάλυσή της.

Η δικαστική διαμάχη που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο σχετικά με την Επισκοπή του Κιέβου παρέμεινε σε εκκρεμότητα έως το τέλος του έτους, δημιουργώντας ένα κλίμα νομικής αβεβαιότητας.

Τον Οκτώβριο, ειδικοί του ΟΗΕ άσκησαν δριμεία κριτική στη νομοθεσία που στηρίζει αυτές τις διαδικασίες, επισημαίνοντας δύο κύριους κινδύνους:

Έλλειψη Νομικής Σαφήνειας: Η νομοθεσία θεωρείται ασαφής, επιτρέποντας αυθαίρετες ερμηνείες.

Στοχοποίηση Θρησκευτικής Ταυτότητας: Καταγγέλθηκε η λανθασμένη «εξίσωση της θρησκευτικής υπαγωγής με απειλή για την εθνική ασφάλεια».

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η προειδοποίηση για διωγμό κατά της Ουκρανικής Εκκλησίας.

Οι ειδικοί επέκριναν τις ποινικές διώξεις εναντίον κληρικών, ενός δημοσιογράφου και ενός δικηγόρου υπεράσπισης, χαρακτηρίζοντάς τις ως μορφή «συλλογικής τιμωρίας».

«Η θρησκευτική πίστη δεν μπορεί να ποινικοποιείται στο όνομα της ασφάλειας χωρίς αδιάσειστα στοιχεία», τονίζουν οι εκθέσεις, καλώντας την Ουκρανία να σταματήσει τις δίκες αυτές και να επανεξετάσει τους περιοριστικούς νόμους.

Ενώ η Ουκρανία αντιμετωπίζει υπαρξιακές προκλήσεις λόγω του πολέμου, η Διεθνής Αμνηστία υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα και η αποφυγή διακρίσεων εις βάρος θρησκευτικών ομάδων παραμένουν θεμέλιοι λίθοι μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Η διεθνής κοινότητα καλεί πλέον το Κίεβο να ευθυγραμμίσει τις ενέργειές του με τα διεθνή πρότυπα προστασίας των ελευθεριών.