Έως πότε παλικάρια θα ζούμε εις τα στενά...

Για του Χριστού την πίστη την Αγία ...

25 Μαρτίου 1821, ημερομηνία κηρύξεως της παλιγγενεσίας. Ο σκλάβος

ρωμιός ξεσηκώνεται και κηρύσσει την επανάστασή του για την Ελευθερία του.

Διάλεξε την συγκεκριμένη ημερομηνία με τον τεράστιο συμβολισμό. Τον

Ευαγγελισμό της Θεομήτορος Παρθένου Υπεραγίας Θεοτόκου.

Διπλός ο συμβολισμός: Ελευθερία της ψυχής εκ των δεσμών του

προπατορικού αμαρτήματος αρχίζει δια του Ευαγγελισμού, με το χαρμόσυνο

μήνυμα της γεννήσεως του Ιησού Χριστού. Εκπληρώνεται η υπόσχεση του

Θεού προς τους πρωτόπλαστους. Την στιγμή της αποχώρησης του Αδάμ και

της Εύας από τον Παράδεισο, ο Θεός είπε απευθυνόμενος στον όφη: «΄οτι

εποίησας τούτο, επικατάρατος σύ από πάντων των κτηνών και από πάντων

των θηρίων της γής· επί τω στήθει σου και τη κοιλία πορεύση και γήν φάγη

πάσας τας ημέρας της ζωής σου, και έχθραν θήσω ανά μέσον της γυναικός

και ανά μέσον του σπέρματός σου και ανά μέσον του σπέρματος αυτής·

αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και σύ τηρήσεις αυτού πτέρναν». Αμέσως μετά

την πτώση και την έξοδο από τον Παράδεισο, η άπειρη αγάπη του Θεού με

την υπόσχεση που εκφράζει το «πρωτευαγγέλιο» ανοίγει τον δρόμο για την

σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Αιώνες μετά, το χαρμόσυνο μήνυμα προς

τη Θεομήτορα για την πραγματοποίηση της υπόσχεσης του Θεού μεταφέρει ο

αρχάγγελος Γαβριήλ. Το γλυκοχάραμα μιας νέας εποχής. Αρχίζει το ξήλωμα

του κράτους του διαβόλου.

Σπάζει ο επαναστατημένος Έλληνας τα δεσμά της αμαρτίας και δια

των όπλων αγωνίζεται ν’ αποκτήσει και την ατομική του ελευθερία. Η ελληνική

επανάσταση είναι Εθνική, απελευθερωτική και για την πίστη των

επαναστατημένων την Ορθόδοξη. Δεν είναι ταξική, όπως ισχυρίζονται οι

εθνομηδενιστές της προδοσίας των ιερών και των οσίων. Διαβάζουμε εις τα

απομνημονεύματα του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (ορθογραφία δική του):

 «Η επανάσταση η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμιάν απ΄ όσαις γίνονται την

σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης οι επαναστάσεις εναντίον των

διοικήσεών των είναι εμφύλιος πόλεμος. Ο εδικός μας πόλεμος ήτον ο πλέον

δίκαιος, ήτον έθνος με άλλο έθνος, ήτον με ένα λαόν οπού ποτέ δεν ηθέλησε

να αναγνωρισθή, παρά μόνον ό,τι έκαμνε η βία. Ούτε ο Σουλτάνος ηθέλησε

ποτέ να θεωρήση τον ελληνικόν λαόν ως λαόν, αλλ΄ ως σκλάβους». 

 

ΤΟ ΠΑΠΟΣΤΑΣΙΟ

 

Του Θεολογου - Φιλολογου Κων. ΣΙΑΜΑΚΗ

Οἱ αὐτοκράτορες τῆς ἀρχαίας Ῥώμης εἶχαν θεσπίσει νὰ λατρεύωνται ἀπὸ τοὺς ὑπηκόους των σὰ θεοὶ καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ προσφωνοῦνταν ὁ καθένας Κύριος ἢ Dominus, καὶ θεὸς ἢ deus. κι ὅταν πέθαιναν οἱ τέτοιοι θεοί, ἀναγορεύονταν ὁριστικὰ πλέον θεοὶ καὶ κατατάσσονταν μονίμως μεταξὺ τῶν ἄλλων θεῶν τῆς ἑλληνορρωμαϊκῆς μυθολογίας∙ στὸ πάνθεον. αὐτὸ λεγόταν μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξι ἀποθέωσις, ἡ ὁποία στὸ Σενέκα συναντᾶται καὶ μὲ τὴ γελοιογραφικὴ παραλλαγὴ ἀποκολοκύνθωσις. ἐπίσης τὸ ὄνομα τοῦ πεθαμένου αὐτοκράτορος δινόταν σὲ κάποιον ἀστέρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ σὲ κάποιο μῆνα τοῦ ἔτους. τὸ πρῶτο λεγόταν καταστερισμός∙ κι ἀπὸ τὰ τέτοια ὀνόματα ἀστέρων δὲν ἔπιασε οὔτε ἕνα. ἀπὸ τὸ δεύτερο ἔμειναν μέχρι σήμερα τέτοια ὀνόματα μηνῶν μόνο δυό, Ἰούλιος καὶ Αὔγουστος (Iulius, Augustus), ἐνῷ δὲν ἔπιασαν, δηλαδὴ ἔσβησαν λίγο μετὰ τὴν ὀνοματοδοσία, τὰ Τιβέριος (= Σεπτέμβριος), Ἀντωνῖνος (= Ὀκτώβριος), κλπ.. τέλος οἱ αὐτοκράτορες, γιὰ περισσότερη κατοχύρωσι τῆς μεταθανάτιας λατρείας των ὡς θεῶν, ἵδρυσαν καὶ ναὸ μὲ δικό τους ἱερατεῖο, ἕνα μεγάλο κυλινδρικὸ ναὸ (ῥοτόντα) τῶν αὐτοκρατόρων στὴ Ῥώμη, ὅπου τοποθετοῦνταν τὸ ἄγαλμα τοῦ κάθε αὐτοκράτορος ἀμέσως μετὰ τὸ θάνατό του καὶ τὴν ἀποθέωσί του. καὶ ὁ ναὸς αὐτός, ποὺ ἦταν κι ἕνα μητρῷο - ληξιαρχεῖο - λέσχη τῶν ἀποθεωμένων αὐτοκρατόρων, λεγόταν πάνθεον. σῴζεται στὴ Ῥώμη μέχρι σήμερα ἀκέραιος ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἀρχαία μαρμάρινη ἐπένδυσί του. εἶναι μιὰ ῥοτόντα μὲ τοῦβλα, ὅμοια μὲ τὴ ῥοτόντα τῆς Θεσσαλονίκης, ἀλλὰ μεγαλείτερη.

Αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ παράδοσι τῶν Ῥωμαίων αὐτοκρατόρων συνέχισαν σὰν ἐγκόσμιοι ἄρχοντες καὶ οἱ πάπες τῆς Ῥώμης∙ στὴν ἀρχὴ δειλὰ δειλὰ καὶ διστακτικά, ἔπειτα ὅμως ἀδίστακτα καὶ χωρὶς προσχήματα. μόνο ποὺ ὁ κάθε πάπας Ῥώμης λεγόταν στὴ μὲν ζωή του ἀντικαταστάτης τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ, μετὰ δὲ τὸ θάνατό του ἅγιος, ὅπως νομίζονται οἱ ἅγιοι στὴ Δύσι μετὰ τὸ 450∙ καὶ λατρεύονται οἱ πάπες Ῥώμης ἀπὸ τοὺς παπικοὺς σὰν τέτοιοι μέχρι σήμερα. τὸ 1506 οἱ πάπες Ῥώμης σκέφτηκαν νὰ κτίσουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους κι ἕνα πάνθεον σὰν ἐκεῖνο τῶν εἰδωλολατρῶν θεῶν - αὐτοκρατόρων. καὶ τὸ ἔκτισαν μὲ τὰ ἴδια μάλιστα τὰ μάρμαρα τοῦ ἀρχαίου καὶ εἰδωλολατρικοῦ πανθέου τῶν αὐτοκρατόρων, τὰ ὁποῖα ξήλωσαν ἀπὸ τὴν ἐπένδυσι ἐκείνου∙ γι̉ αὐτὸ ἐκεῖνο ἔμεινε μόνο μὲ τὰ τοῦβλα του. τὸ νέο πάνθεον, γιὰ τὸ ὁποῖο χρησιμοποιήθηκαν καὶ πολλὰ ἄλλα πολύτιμα οἰκοδομικὰ ὑλικὰ καὶ στὸ ὁποῖο τοποθετήθηκαν τ̉ ἀγάλματα ὅλων τῶν παπῶν τῆς Ῥώμης, εἶναι ὁ λεγόμενος «ναὸς τοῦ ἁγίου Πέτρου» στὸ Βατικανὸ τῆς Ῥώμης. εἶναι ἀκριβῶς ἕνα πάνθεον τῶν ἁγιοποιημένων ἢ οὐσιαστικώτερα ἀποθεωμένων παπῶν τῆς Ῥώμης, μὲ πρῶτο δῆθεν πάπα της τὸν ἀπόστολο Πέτρο∙ ἢ ἀκριβέστερα εἶναι ἕνα παποστάσιο∙ ὅπως λέμε εἰκονοστάσιο. εἶναι δὲ στὴν οὐσία του κι ἕνα πορνοστάσιο καὶ κιναιδοστάσιο. ὅτι δὲ μὲ τοὺς δυὸ τελευταίους χαρακτηρισμοὺς δὲν ὑπερβάλλω καθόλου, θὰ φανῇ ἀβίαστα στὴ συνέχεια.

Ὁ ναὸς εἶναι τεράστιος. πιθανῶς ἀληθεύει ὅτι εἶναι ὁ μεγαλείτερος ναὸς τῆς γῆς, ἂν συμπεριληφτοῦν καὶ οἱ ναοὶ ὅλων τῶν θρησκευμάτων. καὶ εἶναι περικαλλὴς τόσο γιὰ τὰ πολύτιμα ὑλικά του ὅσο καὶ γιὰ τὴν ὑψηλὴ καὶ μνημειώδη ἀρχιτεκτονικὴ καὶ εἰκαστικὴ τέχνη μὲ τὴν ὁποία εἶναι καμωμένος καὶ διακοσμημένος. τὸν εἶδα καὶ τὸν περιεργάστηκα μὲ προσοχή. χρησιμοποιήθηκαν πολλὲς δεκάδες εἴδη ἐκλεκτῶν μαρμάρων ἀπ̉ ὅλο τὸν κόσμο, ἡμιπολύτιμοι λίθοι σὲ μέγεθος ὀγκολίθων, ὅπως μιὰ στέγη παρεκκλησίου καμωμένη ἀπὸ ὀγκολίθους ἰάσπιδος, πολύτιμοι λίθοι, εὐγενῆ μέταλλα, καὶ ὅ,τι ἄλλο πολύτιμο ὑλικὸ μπορεῖ νὰ βρεθῇ ἐπάνω στὴ γῆ. ὁ ναὸς μέσα εἶναι γεμάτος παρεκκλήσια καὶ κόγχες καὶ περίτεχνα σπήλαια καὶ ἀγάλματα.

 Ο Μ. Αλέξανδρος στα Ιεροσόλυμα.

Τα θεμέλια για την εξάπλωση του Χριστιανισμού.

Είναι σε όλους γνωστό ότι η Ιστορία δεν μοιράζει τίτλους χωρίς περιεχόμενο.

Τον τίτλο «Μεγάλος» τον απονέμει σε λίγους οι οποίοι αφήνουν ανεξίτηλο το στίγμα

του περάσματος από την γη. Σε ανθρώπους που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας ή την

οδήγησαν σε νέους δρόμους.

Ένας από τους λίγους εκλεκτούς «Μεγάλους» της Ιστορίας είναι και ο Μέγας

Αλέξανδρος, ο Έλληνας, παιδί της Ελληνικότατης Μακεδονίας. Γιός του Φιλίππου και

της Ολυμπιάδας, έζησε μόνο τριάντα τρία χρόνια από το 356 π.Χ (Αρχαία Πέλλα 23

Ιουλίου),έως 323 π.Χ. ( Βαβυλώνα, 10 Ιουνίου).

Το παρόν κείμενο δεν θα ασχοληθούμε με την βιογραφία και την τεράστια

προσφορά του εκπολιτιστή στρατηλάτη στον παγκόσμιο πολιτισμό και στην Ελλάδα.

Θα αναφερθούμε για τη συμπεριφορά του μεγάλου Έλληνα όταν έφθασε στην

Ιερουσαλήμ πριν από εικοσιδύο περίπου αιώνες.

Ο ιστορικός της εποχής Φλάβιος Ιώσηπος μας μας πληροφορεί: Ο Μέγας

Αλέξανδρος ενώ πολιορκούσε την Τύρο στέλνει ανθρώπους του στα Ιεροσόλυμα για

να ζητήσουν βοήθεια.

Οι Αρχιερείς των Εβραίων τους απαντούν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν με

στρατιωτική δύναμη γιατί έχουν όρκους με τους Πέρσες και αυτούς τους όρκους δεν

θέλουν να παραβούν. Αυτή συμφωνία που έγινε στα χρόνια του Κύρου τους έδινε το

δικαίωμα να ανοικοδομήσουν τον ναό του Σολομώντος.

Τότε, οι εχθροί των Εβραίων οι Σαμαρείτες βρίσκουν ευκαιρία και

συκοφαντούν τους Εβραίους στον στρατηλάτη. Έτσι τον ωθούν να τιμωρήσει τους

Εβραίους, να καταστρέψει τον ναό και να δώσει σε αυτούς την άδεια να κτίσουν ναό

στο όρος Γαριζείν.

Ο Αλέξανδρος, πράγματι, αποφασίζει να τιμωρήσει τους Εβραίους.

Η Στάση της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου (2016)

 

Εισαγωγικά

Παρουσιάζουμε στην συνέχεια σε ενότητες  τα βασικά σημεία του αξιόλογου άρθρου του Τζέσε Ντόμινικ, που γράφτηκε  4/10/2016  με αφορμή την επίσκεψη του Πάπα Φραγκίσκου στην Τιφλίδα της Γεωργίας το 2016.(πηγή. https://orthochristian.com/97534.html)

 

Το ιστορικό πλαίσιο

Από τις 30 Σεπτεμβρίου έως τις 2 Οκτωβρίου 2016, ο Πάπας Φραγκίσκος επισκέφθηκε την αρχαία Ορθόδοξη χώρα της Γεωργίας. Την Κυριακή 1 Οκτωβρίου τέλεσε Λειτουργία σε στάδιο της Τιφλίδας για τον μικρό Καθολικό πληθυσμό της πρωτεύουσας. Οι Ιεράρχες της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας ήταν εμφανώς απόντες — και όπως θα δούμε, όπως ακριβώς έπρεπε.

 

Η διαστρέβλωση των ΜΜΕ

Τα μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν την απουσία οποιασδήποτε επίσημης Γεωργιανής Ορθόδοξης αντιπροσωπείας ως «αποστροφή», «αποκοπή» και ότι ο Πάπας αντιμετωπίστηκε «με αδιαφορία». Ότι τέτοιοι τίτλοι είναι ψευδείς και προκλητικοί είναι προφανές, δεδομένου ότι ο Πάπας επισκέφθηκε τη χώρα με πρόσκληση του προέδρου και του ίδιου του Αγιωτάτου Πατριάρχη  Ηλία Β΄, ο οποίος τον υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο και συναντήθηκε μαζί του σε επίσημη ιδιότητα.

Επιπλέον, ο Πάπας καλωσορίστηκε στον Καθεδρικό Ναό Σβετιτσχοβέλι στο Μτσχέτα, όπου αντάλλαξε ομιλίες με τον Αγιώτατο παρουσία αριθμού ιεραρχών, κληρικών, μοναχών και πιστών.

Σχόλιο: Η σύγχυση εδώ είναι σκόπιμη. Τα ΜΜΕ συγχέουν την απουσία από τη Λειτουργία με γενική απουσία, δημιουργώντας εσφαλμένη εικόνα «αποκοπής». Η πραγματικότητα ήταν πιο σύνθετη και πιο ενδιαφέρουσα.

 

Η πραγματικότητα: Σεβασμός με ακεραιότητα

Αυτό που βλέπουμε είναι ότι, στην πραγματικότητα, ο Πάπας αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο σεβασμό που δίνεται σε οποιονδήποτε επισκέπτη αξιωματούχο. Ο ίδιος ο Πάπας, κατά την αναχώρησή του, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη θερμή υποδοχή. Αλλά ο Αγιώτατος Ηλίας Β΄ διατήρησε επίσης με σεβασμό τη δική του ακεραιότητα και εκείνη της Ορθόδοξης πίστης και Εκκλησίας, που μας δόθηκε από τον Χριστό μέσω των Αποστόλων Του.

Σχόλιο: Εδώ αναδεικνύεται η διπλή πρόκληση που αντιμετώπισε ο Πατριάρχης: διπλωματική ευγένεια απέναντι σε έναν επίσημο επισκέπτη, αλλά ταυτόχρονα διαφύλαξη της ορθόδοξης ταυτότητας. Η λύση ήταν η επιλεκτική παρουσία: υποδοχή στο αεροδρόμιο και συνάντηση στον Καθεδρικό, αλλά απουτεία από τη Λειτουργία στο στάδιο.

 

Ο οικουμενισμός του Πάπα και η ορθόδοξη απάντηση

Στην Καθολική Λειτουργία του Σαββάτου, ο Πάπας Φραγκίσκος δήλωσε: «Πρέπει να εργαζόμαστε μαζί. Πρέπει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον και να προσευχόμαστε μαζί. Αυτό είναι ο οικουμενισμός».

Είναι ακριβώς αυτός ο οικουμενισμός που η Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία κατανοεί και δικαίως απορρίπτει, όχι από οποιοδήποτε μίσος ή σωβινισμό, αλλά από τον δίκαιο πόθο να διατηρήσει άθικτη την παρακαταθήκη της πίστης που εμπιστεύθηκε στους ιεράρχες και όλους τους πιστούς.

Η Εκκλησία και οι πιστοί της καθοδηγούνται από το δόγμα lex orandi, lex credendi — ο κανόνας της προσευχής είναι ο κανόνας της πίστης — δηλαδή, η Εκκλησία πιστεύει ό,τι προσεύχεται, και προσεύχεται ό,τι πιστεύει, και επομένως, η ενότητα της πίστης είναι προφανής και αναγκαία προϋπόθεση για την ενότητα στην προσευχή.

Η απουσία ενότητας πίστης μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Καθολικής ομολογίας είναι προφανής, και έτσι πρέπει να είναι προφανής και η απουσία ενότητας στην προσευχή. Ο αμοιβαίος σεβασμός δεν αρκεί για να μας ενώσει στον Χριστό, γιατί ο σεβασμός που αγνοεί την αλήθεια δεν είναι σεβασμός καθόλου, και σίγουρα δεν είναι αγάπη.

Σχόλιο: Το lex orandi, lex credendi είναι η καρδιά της λογικής. Δεν μπορείς να προσεύχεσαι «μαζί» με κάποιον που δεν πιστεύεις το ίδιο. Η προσευχή είναι έκφραση πίστης, όχι απλή κοινωνική εκδήλωση. Η άρνηση κοινής προσευχής δεν είναι αγένεια, αλλά ειλικρίνεια.

 

Η επίκληση του Αποστόλου Παύλου

Στην ομιλία του της 1ης Οκτωβρίου στον Καθεδρικό Ναό Σβετιτσχοβέλι, ο Πάπας επικαλέστηκε τον Άγιο Απόστολο Παύλο, λέγοντας: «Όσοι βαπτίστηκαν στον Χριστό, όπως διδάσκει ο Άγιος Παύλος, ενδύθηκαν τον Χριστό. Έτσι... καλούμαστε να είμαστε 'ένα εν Χριστώ Ιησού' και να αποφεύγουμε να προτάσσουμε τη δυαρμονία και τις διαιρέσεις μεταξύ των βαπτισμένων, γιατί αυτό που μας ενώνει είναι πολύ περισσότερο από αυτό που μας χωρίζει».

Στα μάτια των μέσων ενημέρωσης, η φαινομενική απόρριψη από την Γεωργιανή Ορθόδοξη Εκκλησία του ιδεώδους της ενότητας και της αρμονίας είναι «αποστροφή» και «αποκοπή», αλλά αυτό που ο Πάπας Φραγκίσκος απέτυχε να αναφέρει, και που, φυσικά, τα κοσμικά μέσα ενημέρωσης αποτυγχάνουν να κατανοήσουν, αλλά που όσοι έχουν Ορθόδοξη συνείδηση δεν μπορούν ποτέ να ξεχάσουν, είναι ότι ο Άγιος Παύλος μίλησε όχι μόνο για ενότητα στο βάπτισμα, αλλά για Έναν Κύριο, μία πίστη, ένα βάπτισμα, που μας ενώνουν σε ένα σώμα και ένα Πνεύμα (Εφεσίους 4:4, 5). Τα βαπτίσματα που δεν είναι μίας πίστης δεν είναι πράγματι ένα βάπτισμα. Το βάπτισμα είναι προς ένωση με το Σώμα του Χριστού, και επομένως, φυσικά, δεν μπορεί να συμβεί έξω από εκείνο το Σώμα του Χριστού.

Σχόλιο: Εδώ έχουμε τη θεολογική αιχμή. Ο Πάπας επικαλείται τον Παύλο επιλεκτικά, διαστρεβλώνοντας το πλήρες νόημα. Ο Παύλος δεν μιλούσε για «ενότητα παρά τις διαφορές», αλλά για ενότητα μέσα στην κοινή πίστη. Χωρίς κοινή πίστη, δεν υπάρχει κοινό βάπτισμα — αυτή είναι η ορθόδοξη θέση.

 

Η κανονική παράδοση

Σε ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του Γεωργιανού Πατριαρχείου, η Εκκλησία υπενθύμισε στους πιστούς ότι: «Όσο υπάρχουν δογματικές διαφορές μεταξύ των εκκλησιών μας, οι Ορθόδοξοι πιστοί δεν θα συμμετέχουν στις προσευχές τους», κάτι που είναι εντελώς σύμφωνο με την θεόπνευστη καθολική κανονική Παράδοση της Εκκλησίας.

Ο Κανόνας 10 των Αγίων Αποστόλων αναφέρει: «Αν κάποιος που δεν είναι σε κοινωνία προσευχηθεί μαζί, ακόμα και στο σπίτι, ας αφορίζεται», και ο Κανόνας 45: «Επίσκοπος, ή Πρεσβύτερος, ή Διάκονος που προσεύχεται μαζί με αιρετικούς, πρέπει να αφορίζεται· αν τους επέτρεψε να εκτελέσουν οτιδήποτε ως Κληρικοί, ας καθαιρείται».

Έτσι, μπορούμε να δούμε ότι ο Αγιώτατος διατήρησε την καλή του στάση στην Εκκλησία και την ανθεκτική μαρτυρία της Ορθόδοξης πίστης. Πολλοί μεταγενέστεροι κανόνες επιβεβαιώνουν και αναπτύσσουν τους κανόνες που τίθενται εδώ.

Σχόλιο: Η επίκληση των Αποστολικών Κανόνων δεν είναι «φονταμενταλισμός», αλλά συνέπεια με την παράδοση. Οι κανόνες αυτοί δεν είναι απλώς νομικοί κανόνες, αλλά εκφράσεις της εκκλησιαστικής συνείδησης. Ο Πατριάρχης Ηλίας τήρησε αυτή την παράδοση, αποφεύγοντας την κοινή προσευχή.

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας μας διδάσκει.

 

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Τα οικουμενιστικά ανοίγματα του Πατριάρχη Γεωργίας και οι αντιδράσεις. (Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας μας διδάσκει)

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β' (1933-2026), ο οποίος κοιμήθηκε πρόσφατα στις 17 Μαρτίου 2026, αντιμετώπισε κατά το παρελθόν σοβαρές κατηγορίες από συντηρητικά εκκλησιαστικά στοιχεία σχετικά με οικουμενιστικές πρακτικές.

Οι Κατηγορίες και η Σύγκρουση του 1997

Το κρίσιμο σημείο ήταν η συμμετοχή του στην ηγεσία του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Από το 1978 έως το 1983, ο Ηλίας Β' υπηρέτησε ως συμπρόεδρος του ΠΣΕ. Αυτή η ενεργή συμμετοχή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από παραδοσιακά μοναστήρια.

Τον Απρίλιο του 1997, η αδελφότητα της Μονής του Αγίου Σίου του Μγκβίμε εξέδωσε ανοιχτή επιστολή κατηγορώντας τον Πατριάρχη για «αίρεση του Οικουμενισμού». Η επιστολή υποστήριζε ότι:

• Η συμμετοχή στο ΠΣΕ συνιστά αποδοχή της «θεωρίας των κλάδων» που αρνείται το δόγμα της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας».
• Οι λειτουργικές συμπροσευχές με αιρετικούς εισάγουν βαθύτερα την αίρεση στο σώμα της Εκκλησίας.

Την ίδια περίοδο, πολλά μοναστήρια (Μονή Μπετάνια, Λαύρα Αγίου Δαβίδ Γκαρέτζε, Μονή Ζάρζμα) διέκοψαν την ευχαριστιακή κοινωνία με τον Πατριάρχη Ηλία Β', λόγω των οικουμενιστικών του πρακτικών. Κληρικοί της περιοχής Γκούρια απείλησαν με σχίσμα, εάν η Εκκλησία δεν αποχωρούσε από το ΠΣΕ.

Τα Μοναστήρια που Διέκοψαν την Ευχαριστιακή Κοινωνία (1997)

1. Μονή του Αγίου Σίου του Μγκβίμε (Monastery of Saint Shio of Mghvime)

Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Γεώργιος
Ημερομηνία διακοπής: 14/27 Απριλίου 1997

Η αδελφότητα εξέδωσε ανοιχτή επιστολή κατηγορώντας τον Πατριάρχη για «αίρεση του Οικουμενισμού». Στην επιστολή τους επικαλέστηκαν τον Κανόνα ΙΕ' της Α' και Β' Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος αναφέρει, ότι, όσοι διακόπτουν την κοινωνία με επίσκοπο που δημόσια κηρύσσει αίρεση, «ουκ υπόκεινται κανονική τιμωρία... αλλά και αξίζουν της πρεπούσης τιμής μεταξύ των Ορθοδόξων».

2. Λαύρα του Οσίου Δαβίδ του Γκαρέτζε (Lavra of Saint David of Garedzhe)

Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος
Ημερομηνία διακοπής: 17/30 Απριλίου 1997

Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος όχι μόνο διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με τον Πατριάρχη, αλλά παραιτήθηκε και από το αξίωμα του ηγουμένου.

3. Μονή Μπετάνια (Betania Monastery)

Ηγούμενος: Ιερομόναχος Αγγαίος
Ημερομηνία διακοπής: 18 Απριλίου/1 Μαΐου 1997

Η Μονή Μπετάνια εξέδωσε την επιστολή «Αναθέματα στην Αίρεση του Οικουμενισμού» («Anathemas to the Heresy of Ecumenism»), η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New Generation στις 14 Αυγούστου 1997. Συμμετείχαν επίσης οι μοναχοί Ευτυχής και Γαβριήλ .

4. Μονή Ζάρζμα (Zarzma Monastery)

Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Γεώργιος
Ημερομηνία διακοπής: 2/15 Μαΐου 1997

Η Μονή Ζάρζμα, μια από τις σημαντικότερες μονές της Γεωργίας με ιστορία από τον 8ο-9ο αιώνα, διέκοψε την κοινωνία όχι μόνο με τον Πατριάρχη Ηλία Β', αλλά και με τον Επίσκοπο Σέργιο του Αχαλτσίχε, κατηγορώντας και τους δύο για πτώση στην «αίρεση του οικουμενισμού».

---

Η Απειλή Σχίσματος από την Περιοχή Γκούρια

Στις 6/19 Μαΐου 1997, κληρικοί της περιοχής Γκούρια συγκάλεσαν σύσκεψη με την ευλογία του Επισκόπου Σεμοκμέντι, Κυρού Ιωσήφ. Στην επιστολή τους προς τον Πατριάρχη και την Ιερά Σύνοδο, ανέφεραν:

«Σας παρακαλούμε, ταπεινά, να μην σχίσετε το ένδυμα της Εκκλησίας του Χριστού με σχίσμα. Για χάρη της αγάπης, αποφασίστε να αποχωρήσετε από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Διαφορετικά θα υπογράψουμε στην απόφαση των προαναφερθέντων αδελφοτήτων και θα διακόψουμε την ευχαριστιακή κοινωνία μαζί σας».

Υπογραφές:

1. Αρχιμανδρίτης Νικόλαος, Ηγούμενος της Μονής Αγίου Νικολάου Σεμοκμέντι
2. Αρχιμανδρίτης Ανδρέας, Πνευματικός Πατέρας της Μονής Τζικέτι
3. Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος, Εφημέριος του Καθεδρικού Σεμοκμέντι
4. Πρεσβύτερος Ματθαίος, Εφημέριος της Εκκλησίας Αγίων Ιουλίττας και Κυριακού
5. Πρεσβύτερος Κωνσταντίνος, Εφημέριος της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου στο Ντβάμπτσου
6. Διάκονος Κυριακός του Καθεδρικού Σεμοκμέντι

---

Χρονολογική Αλληλουχία των Γεγονότων

 

Ημερομηνία	Γεγονός
14/27 Απριλίου 1997	Μονή Αγίου Σίου Μγκβίμε: Διακοπή κοινωνίας
17/30 Απριλίου 1997	Λαύρα Αγίου Δαβίδ Γκαρέτζε: Διακοπή κοινωνίας + παραίτηση ηγουμένου
18 Απριλίου/1 Μαΐου 1997	Μονή Μπετάνια: Διακοπή κοινωνίας
2/15 Μαΐου 1997	Μονή Ζάρζμα: Διακοπή κοινωνίας με Πατριάρχη και Επίσκοπο Σέργιο
6/19 Μαΐου 1997	Σύσκεψη κληρικών Γκούρια: Απειλή σχίσματος
Μάιος 1997	Απόφαση Ιεράς Συνόδου για αποχώρηση από ΠΣΕ

Η πίεση από αυτές τις κινήσεις οδήγησε τελικά την Ιερά Σύνοδο της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποφασίσει την αποχώρηση από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών και τη Συνέλευση Ευρωπαϊκών Εκκλησιών τον Μάϊο του 1997.

Η Απόφαση Αποχώρησης από το ΠΣΕ (1997)

Υπό την πίεση αυτών των αντιδράσεων, τον Μάϊο του 1997 η Ιερά Σύνοδος της Γεωργιανής Εκκλησίας αποφάσισε την αποχώρηση από το ΠΣΕ και τη Συνέλευση Ευρωπαϊκών Εκκλησιών. Στην επιστολή του προς το ΠΣΕ στις 22 Μαΐου 1997, ο Ηλίας Β' επικαλέστηκε ως λόγους τις προσπάθειες να δοθεί στο ΠΣΕ «εκκλησιολογικός χαρακτήρας» και την απόρριψη των κυρίαρχων μορφών οικουμενισμού.

Μεταγενέστερη Στάση

Μετά το 1997, ο Πατριάρχης Ηλίας Β' υιοθέτησε σημαντικά πιο συντηρητική στάση:

• Το 2016, η Γεωργιανή Εκκλησία απείχε από τη Σύνοδο της Κρήτης, επικαλούμενη δογματικά, κανονικά και ορολογικά σφάλματα στα προτεινόμενα κείμενα.
• Διατήρησε επιφυλακτική στάση απέναντι στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟCU), χωρίς να την αναγνωρίσει.
• Τον Μάρτιο 2023, απέστειλε επιστολή στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο υπερασπιζόμενος την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (UOC-MP), προκαλώντας επικρίσεις στη Γεωργία.

Η περίπτωση του Πατριάρχη Ηλία Β' αποτελεί παράδειγμα της πολυπλοκότητας των εκκλησιαστικών ισορροπιών στη μετασοβιετική περίοδο, όπου οι πιέσεις από παραδοσιακά μοναστικά στοιχεία οδήγησαν σε αναθεώρηση προηγούμενων οικουμενιστικών προσανατολισμών.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ :ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ 

---

Η αίρεση και η ποιμαντική αντιμετώπισή της στην Κλίμακα του Οσίου Ιωάννη του Σιναϊτη.

 

Επιμέλεια έρευνας; Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Αίρεση ως πνευματική νόσος

Για τον Άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, η αίρεση δεν είναι απλώς δογματική διαφωνία, αλλά πνευματική ασθένεια που απαιτεί θεραπεία. Στην Κλίμακα του ορίζει τον παραβάτη ως εκείνον που «τηρεί τον θείο νόμο με διεστραμμένο τρόπο και κατέχει αιρετική πίστη εναντίον του Θεού» (1ος Λόγος) . Στον 15ο Λόγο, όταν ερωτήθηκε ποια είναι η σοβαρότερη αμαρτία μετά τη φονική και την άρνηση του Θεού, απάντησε: «Το να υποπέσει κανείς σε αίρεση» .

Χαρακτηριστική είναι η απόφθεγμα του 25ου Λόγου: «Το χιόνι δεν μπορεί να πάρει φωτιά. Είναι ακόμα λιγότερο δυνατόν να κατοικήσει η ταπεινοφροσύνη σε έναν αιρετικό». Αυτή η θέση αποκαλύπτει την οντολογική του θεώρηση: η αίρεση αποκόπτει από τη Θεία Χάρη, καθιστώντας αδύνατη την αρετή που προϋποθέτει ένωση με την Αλήθεια.

Οικονομία και Ακρίβεια: Δύο ποιμαντικές αρχές

Η Ακρίβεια (Αυστηρότητα)

Στον 26ο Λόγο (Περί Διακρίσεως), ο Σιναΐτης ορίζει τη διάκριση ως το όργανο που επιβάλλει έλεγχο και, αν χρειαστεί, αποκοπή από τον αμετανόητο αιρετικό . Η Ακρίβεια λειτουργεί ως «περιφρούρηση των φαρμάκων (δογμάτων) μέσα στο νοσοκομείο της Εκκλησίας» .Σύμφωνα με την πατερική παράδοση που συμμερίζεται, η υποστήριξη του σφάλματος δεν είναι αγάπη αλλά μισανθρωπία, καθώς κρατά τον άνθρωπο μακριά από τη σωτήρια αλήθεια .

Η Οικονομία (Συγκατάβαση)

Η Οικονομία για τον Σιναΐτη είναι ιεραποστολική στρατηγική «κένωσης» με σκοπό την επιστροφή του πλανεμένου στην αλήθεια . Ωστόσο, θέτει αυστηρούς όρους: απαραίτητη προϋπόθεση είναι η «στερεότητα στην πίστη» του ίδιου του Ορθοδόξου. Αν ο πιστός δεν είναι πνευματικά θωρακισμένος, η επαφή με την πλάνη δεν θα βοηθήσει τον άλλον αλλά θα αλλοιώσει τον ίδιο .

Στον 26ο Λόγο διδάσκει: «Σε κάθε σύγκρουση με άπιστους ή αιρετικούς, πρέπει να σταματάμε αφού τους ελέγξουμε δύο φορές (βλ. Τιτ. 3:10). Όμως όταν έχουμε να κάνουμε με εκείνους που επιθυμούν να μάθουν την αλήθεια, δεν πρέπει ποτέ να κουραζόμαστε να πράττουμε το ορθό» .