Η ΑΝΤΕΘΝΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΩΝ στην ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΚΗ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟ.

 

“Ο Εσωτερικός Αγωνας.

Οι καθολικοί και στον καιρό της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας ακόμα, καταπίεζαν σκληρά τούς Όρθόδοξους, για να τούς αναγκάσουν νά άλλαξοπιστήσουν. Ακόμα και κατά την επανάσταση, όπως θα δούμε παρακάτω, αν και λιγώτεροι, με την ενίσχυση πού τούς παρείχαν οι πρόξενοι των ξένων Δυνάμεων και η γαλλική προστασία, εξακολουθούσαν να κακομεταχειρίζονται τούς Όρθόδοξους και νά αντιδρούν με πείσμα στον εθνικόν αγώνα.

Στα νησιά του Αιγαίου και πρό πάντων στίς Κυκλάδες, (όπου ήσαν πολλοί Καθολικοί), υπήρχε μια ιδιότυπη κατάσταση, πού παρόμοιο της δέ βρίσκουμε στην άλλην Ελλάδα, δηλ. ο μεγάλος διαχωρισμός και τό μίσος, ανάμεσα στους Ελληνες Καθολικούς και τούς Όρθόδοξους. Και τό βαθύ και αγεφύρωτο αυτό χάσμα, τό δημιούργησεν η Παπική προπαγάνδα. Κατάφερε τούς Καθολικούς, πού ήσαν και αυτοί Ελληνες και μιλούσαν τά ελληνικά (εξόν άπό τούς προύχοντες πού οι περισσότεροι ήσαν απόγονοι των Φράγκων), νά μισούν τούς Όρθόδοξους περσότερο κι άπό τούς Τούρκους. 

Και τό θλιβερό αποτέλεσμα (πού είναι πολύ διδαχτικό και αξίζει ιδιαίτερα νά τονιστεί) είναι, ότι ό θρησκευτικός φανατισμός, έκαμε τούς Ελληνες Καθολικούς, νά γίνουν φιλότουρκοι. Κι’ ακόμα τούς άλλαξε σέ τέτοιο βαθμό, τό εθνικό τους φρόνημα, ώστε όχι μόνο νά μή λάβουν μέρος στήν επανάσταση, αλλά νά καταντήσουν προδότες της ίδιας της πατρίδας. Κι’ αυτό πιστοποιήθηκεν, όταν άρχισ’ η επανάσταση:«Η υπέρ της ελευθερίας φωνή — γράφει ο Σ. Τρικούπης — αντήχησε καθ’ όλας τάς Κυκλάδας και πολλάς τών Σποράδων. Μόναι αί καρδίαι των του δυτικού δόγματος Ελλήνων έκώφευσαν. Έφάνη κατά τήν περίπτωσιν ταύτην υπό τήν μορφήν του δόγματος τούτου όλη η άσχημοσύνη του φανατισμού προτιμήσαντος τήν ήμισέληνον του σταυρού και τήν δουλείαν της ελευθερίας. Ουδείς τών έν Πελοποννήσω και τη στερεή Ελλάδι Ελλήνων πρεσβεύει τό δυτικόν δόγμα. Ένδεκακισχιλίους του δόγματος τούτου περιείχαν αί τέσσαρες νήσοι του Αιγαίου, Σύρα, Τήνος, Νάξος και Σαντορίνη. Εξαιρουμένων δέ πολλά ολίγων φανέντων αληθών Ελλήνων έπί του αγώνος, οι λοιποί και αντείπαν και άντέπραξαν φανερά και κρυφίως, και σχέσεις έλαβον μυστικάς προς τούς εχθρούς του Εθνους, και χαραν μεγάλην ασυστόλως έδειξαν έπί ταις άποτυχίαις τών ομογενών (π.χ. όταν έμαθαν τήν καταστροφή και τις σφαγές της Χίου έχόρευαν από τή χαρά τους!)…Τόσην δέ κλίσιν έδειξαν προς τούς Τούρκους οι δυτικόφρονες έν γένει και κατ’ εξοχήν οι της Σύρας, ους εύτύχησεν η Επανάστασις, και τόσον ολίγην πεποίθησιν είχον έπί τή εύοδώσει του εθνικού αγώνος, ώστε συνεισέφερον διπλούς φόρους, τούς μέν έξ ανάγκης χάριν τών Ελλήνων, τούς δέ έκ προαιρέσεως χάριν τών Τούρκων».Το πράγμα δέν επιδέχεται καμιάν αμφισβήτηση. Αλλος σύγχρονος ιστορικός, ο Φιλήμων, γράφει γιά τήν αντεθνική στάση τών Καθολικών: «Οι έτερόδοξοι άντεβοήθουν τοις Τούρκοι ς, εδώ μέν παρεμβάλλοντες μυρία προσκόμματα, εκεί δε σιτίζοντες φρούρια πολιορκούμενα, και πανταχού, όπου άν ήδύναντο, κατασκοπεύοντες και προδίδοντες παν Ελληνικόν κίνημα… Κατά τόν αγώνα είδομεν Τούρκους στρατεύοντας μετά των Ελλήνων ουχί δέ και Λατινοδόξους Ελληνας του Αιγαίου οπλιζομένους υπέρ της κοινής πατρίδος». 

Ακόμα και μετά τόν αγώνα, ενώ οι Τούρκοι έπαψαν τά μίση, οι Καθολικοί Έλληνες, εξακολουθούσαν νά μισούν τούς ομοφύλους τους (Βλ. και Σπηλιάδη: «Έκ των τοιούτων Δυτικών Ελλήνων υπήρξαν και τίνες, οι οποιοι εστελλον τροφάς εις τούς Τούρκους τής Εύβοιας κα της Κρήτης και ώδήγουν ώς ναυαγοί τούς Τουρκικούς στόλους εις εκείνα τα μέρη», Απομνημονεύματα», τ. Α’, α. 556).

 

ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Τα τραπεζώματα των Αρχιερέων

 Η διδασκαλία αυτή που παρουσιάζουμε είναι παρμένη από τον «Διάλογο Παλλαδίου περί βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου», ένα βιβλίο που είναι η σημαντικότερη πηγή για τη ζωή του ιερού πατρός και βασίζεται στην προσωπική γνώση του συγγραφέα. Παρουσιάζει λεπτομέρειες της ζωής του ι. Χρυσοστόμου, που για την πλειονότητα των σημερινών κληρικών και μάλιστα των επισκόπων αποτελούν ιδιορρυθμίες, ασκητικές υπερβολές, παρατραβηγμένες τακτικές, και γενικά πράγματα που έγιναν «τω καιρώ εκείνω», αλλά δεν μπορούν να έχουν σχέση με την εποχή μας και την ποιμαντική δραστηριότητα των κληρικών μας, η οποία εν πολλοίς σήμερα βασίζεται στα ακριβώς αντίθετα απ’ όσα εφήρμοζε ο  άγιος Χρυσόστομος.

Παραθέτουμε τη διδασκαλία αυτή, γιατί είναι κατ’ εξοχήν βιβλική, θεόπνευστη, σταυρική. Είναι διδασκαλία που θίγει την γαστέρα μας, την κοιλιοδουλία μας, την τρυφηλότητά μας. Δείχνει, πως και εμείς πρέπει να καταστούμε «επουράνιοι άνθρωποι και επίγειοι άγγελοι» και όχι μόνο οι άγιοι της Εκκλησίας μας.

Τους αγίους μας δεν αρκεί να τους θυμιατίζουμε μόνο, να τους προσκυνούμε, να ζητούμε τις πρεσβείες τους, να τους ανάβουμε κερί, αλλά να μιμούμαστε και την ζωή τους· λεπτομερώς και απαρεγκλίτως. Να γίνουμε εμείς οι ζωντανές εικόνες τους, τις οποίες να βλέπει ο κόσμος και να ανυψώνεται εις τον ουρανό, εις την αιωνιότητα, στα κάλλη του παραδείσου. Εάν δεν εφαρμόσουμε τα όσα εκθέτουμε, τότε και εμείς κάνουμε ό,τι και οι διώκτες τους. Τους εξορίζουμε από την ζωή μας και τους σκοτώνουμε στη θύμησή μας. Τυπικά και εξωτερικά τους τιμούμε, ουσιαστικά και πραγματικά τους κατατρέχουμε.

Ας δούμε λοιπόν την διδασκαλία αυτή και ας βάλουμε τον άγιο Χρυσόστομο οδηγό στην εν Χριστώ ανακαίνισή μας. Βρίσκεται στα κεφάλαια 12^ο και 13^ο του «Διαλόγου του Παλλαδίου περί του βίου Ιωάννου Χρυσοστόμου». Την παραθέτουμε σε ελεύθερη απόδοση και διασκευή.

Ποια ήταν η αιτία που έτρωγε μόνος ο ιερός πατήρ

Οι λόγοι που το έκανε αυτό είναι οι εξής:

α΄. Κρασί δεν έπινε λόγω ζάλης κεφαλιού· αλλά μόνο ποτό από τριαντάφυλλο σε μεγάλους καύσωνες.

β΄. Το στομάχι του λόγω ασθενείας ήταν περίεργο. Τα έτοιμα μαγειρεμένα φαγητά του ήταν άνοστα· ζητούσε απλά και απέριττα.

γ΄. Λόγω εκκλησιαστικών φροντίδων ή λόγω συνεχούς ενασχολήσεώς του με την ερμηνεία δύσκολων χωρίων της Γραφής ξεχνούσε να φάγει. Παρέμενε άσιτος ή έτρωγε στα πεταχτά

δ΄. Δεν ήθελε να υποκύπτει σε κοινωνικές συμβατικότητες και ψευτοευγένειες. «Φάτε πάτερ· μας προσβάλλετε. Κάντε αγάπη και πιέστε λίγο κρασί. Μην είσθε υπερήφανος και φαρισαίος». Και άλλα παρόμοια.

ε΄. Ήταν υπερβολικά φειδωλός προς τους ανθρώπους της καλοπέρασης. Θεωρούσε ιεροσυλία τη διάθεση χρημάτων για τραπέζια δημοσίων σχέσεων και κοινωνικών αναστροφών και όχι για τις ανάγκες των πτωχών.

στ΄. Πίστευε στην ισότητα των ανθρώπων και στην απόδοση τιμών εξ ίσου σ’ όλους. Ή έπρεπε να κάνει τραπέζι σ’ όλο το πλήθος της επισκοπής ή σε κανένα.

ζ΄. Θυμόταν το ρητό των Πράξεων· «Ουκ αρεστόν εστίν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις, επισκέψασθε ούν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος αγίου και σοφίας, ούς καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης· ημείς δε τη προσευχή  και τη διακονία του λόγου προσκαρτερήσομεν» (Πραξ. 6,24). Αν οι απόστολοι δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους ούτε με τα τραπέζια των πτωχών ν’ ασχολούνται εις βάρος του κηρύγματος και της προσευχής, πόσω μάλλον δεν επιτρέπεται στους διαδόχους τους ν’ ασχολούνται με πρωτόκολλα κοσμικών τιμών και δημοσίων σχέσεων.

Το αγωνιστικό άλογο, όταν δεν μπορεί να τρέξει, γυρίζει το μύλο. Ο έχων την διακονία του λόγου, όταν τεμπελιάσει ή είναι ανίκανος γι’ αυτήν, προσπαθεί με τραπέζια να επιδράσει στους ανθρώπους. Και καλά αν αυτό το κάνει στους πτωχούς. Τότε τρέφει τον Χριστόν (πρβλ. Ματθ. 25,35). Συνήθως όμως το κάνει σε πλουσίους και αξιωματούχους, για να το επαινέσουν, για να μη τον κατηγορούν ή να μη συγκρούονται μαζί του και για να τον καλούν και αυτοί με τη σειρά τους. «Κέρνα με να σε κερνώ, να περνούμε τον καιρό». Ξεχνούν όμως οι παρομοίως πράττοντες τον λόγο του Κυρίου· «Πλην ουαί υμίν τοις πλουσίοις, ότι απέχετε την παράκλησιν υμών. Ουαί υμίν οι εμπεπλησμένοι, ότι πεινάσετε. Ουαί υμίν οι γελώντες νύν, ότι πενθήσετε και κλαύσετε. Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι· κατά τα αυτά γαρ εποίουν τοις ψευδοπροφήταις οι πατέρες αυτών» (Λουκ. 6,2426).

ΤΟ ΓΝΩΜΙΚΟ ΘΕΛΗΜΑ

Η Θέσις μου 

Επισκόπου Βάδης & Βυρτεμβέργης

Παϊσίου Παπαδοπούλου

Να επισημάνω εξ αρχής πως προσωπικά δέχομαι ότι υπήρχε πάντοτε γνωμικό θέλημα στον άνθρωπο, δηλαδή και προπτωτικά, θεωρώντας ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην δυνατότητα της φύσεως να διαλέξει αλλά όταν κάνει κακή χρήσιν και κακή επιλογή. Το όλο ζήτημα που γεννάται είναι ότι ορισμένοι καθηγητάδες διδάσκουν ότι ο άνθρωπος προ της πτώσεως δεν είχε γνωμικό θέλημα. Οπωσδήποτε, σώνει και καλά πρέπει να μας πείσουν ότι είναι κακό το να έχει ο άνθρωπος γνωμικό θέλημα και γι' αυτό προ της πτώσεως η φύσις μας δεν είχε γνωμικό θέλημα, επομένως αυτήν την φυσική δυνατότητα, άρα δεν δεχόμαστε ότι υπήρχε κάτι που αφορά στην φύσιν μας.

Αν όμως δεχτούμε αυτόν τον ισχυρισμό το πρόβλημα είναι ότι αποκλείουμε τον άνθρωπο από την δυνατότητα επιλογής, στην πραγματικότητα από την ελευθερία βούλησης και επιλογής, άρα ουσιαστικά ισχυριζόμενοι αυτό δεν δέχονται αυτεξούσιο στον άνθρωπο και ας μην το λέγουν αυτό φανερά. 

■ Ερωτώ λοιπόν, όταν ο Μέγας Αθανάσιος γράφει ότι στον Παράδεισο:《Οι άνθρωποι όμως, αφού παραμέλησαν τα υψηλότερα και έδειξαν οκνηρία στην κατανόηση τους, αναζήτησαν αυτά τα οποία βρίσκονταν περισσότερο πλησίον τους. Και τα πλησιέστερα προς αυτούς ήταν το σώμα και οι αισθήσεις τους. Γι' αυτό απομάκρυναν το πνεύμα τους από τα πνευματικά και άρχισαν να βλέπουν τον εαυτό τους》είχαν δυνάτότητα επιλογής ναί ή όχι; Σαφώς ναί, διότι αφ' ενός τους είχε δοθεί κατά την πλάσιν τους αυτεξούσιο και αφ' ετέρου εκ του αποτελέσματος γνωρίζουμε ότι έκαναν κακή χρήση της ελευθερίας βούλησης και επιλογής.

■ 《Βλέποντας δε τους εαυτούς τους και λαμβάνοντες γνώση και του σώματος και των άλλων αισθητών και εξαπατημένοι από τον εαυτόν του, περιέπεσαν σε επιθυμία του εαυτού τους, αφού προτίμησαν να βλέπουν τα ανθρώπινα παρά τα θεία.》Εδώ, ο Μέγας Αθανάσιος σαφώς δεν λέει ότι ελάμβαναν

γνώση του σώματος τους και των άλλων αισθητών και δια μέσου της διανοίας από τα αισθητά και όχι αποκλειστικά από τον νου; Δηλαδή, πριν την πτώση, αν δεν υπάρχει η δυνατότητα να λειτουργεί διττώς η γνώμη και να προκύπτει έτσι γνώση καλή "άνωθεν" και κακή "κάτωθεν", τότε πώς έγινε αυτό;

■ Σύμφωνα με το ίδιο, παραπάνω, κείμενο δεν προτίμησαν την επιθυμία του εαυτού τους παρά τα θεία; Άρα, έκαναν επιλογή -προσέξτε- ενώ ακόμη δεν είχε αμαυρωθεί το κατ' εικόνα τους; Επομένως, αν δεν είχαν την δυνατότητα επιλογής και αν δεν εδιχάζετο η γνώμη τους στο να αποφασίσουν (τότε προ της πτώσεως) ανάμεσα στις δύο περιπτώσεις επιλογής με φυσικό ή γνωμικό θέλημα, πώς τελικά έπεσαν;

■ Αν δεν υπήρχε μέχρι τότε ούτε επιθυμία, όπως ισχιρίζονται, τότε πώς《περιέπεσαν σε επιθυμία》 ως ενέργεια του επιθυμητικού και όχι οπωσδήποτε κακή 《του εαυτού τους》;

■ Λέει ο άγιος:《Και επειδή έζησαν με αυτά και δεν ήθελαν να απομακρυνθούν από τα αισθητά, υποδούλωσαν στις σαρκικές ηδονές την ψυχή τους, η οποία ήταν αναστατωμένη και ζυμωμένη με όλα τα πάθη》Αν κατά την άποψη των εναντιογνωμιτών δεν υπήρχε ακόμη τότε γνωμικό θέλημα, τότε πώς δεν ήθελαν να απομακρυνούν από τα αισθητά》 όπως γράφει ο Μέγας Αθανάσιος; Η πτώσις δηλαδή δεν έγινε με γνωμικό θέλημα, έγινε με φυσικό θέλημα; Πόσο ανόητο ακούγεται αυτό!!!

"Ἔγκειται μὲν γὰρ τῇ τοῦ ἀνθρώπου ψυχῇ δύναμις τοῦ λογικῶς ὀρέγεσθαι". Τί θα πει αυτό; Υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου, υφίσταται η λογική όρεξις, ώστε να θέλει κάτι και -προσέξτε- επιπλρον να διατίθεται γνωμικώς ήτοι να έχει γνώμη γι' αυτό που θέλει. Δεν υπάρχει ενέργεια χωρίς δύναμι. Η ενέργεια είναι αποτέλεσμα δυνάμεως. Η γνώμη είναι δύναμις γνωστική της ψυχής που αφορά την θεωρητική δύναμιν του νοός. Η φρόνησις είναι πρακτική δύναμις που αφορά τον λόγο. Και τα δύο γνώμη και φρόνησις είναι δυνάμεις που έχουν ενέργεια. Το φρόνημα σε προγενέστερο στάδιο είναι θέλημα, μάλιστα γνωμικό θέλημα. Επομένως προηγείται το γνωμικό θέλημα από το φρόνημα. «Εάν [το γνωμικό θέλημα] είναι ενέργεια, είναι φανερό ότι θα τίθεται από άλλο σε ενέργεια [την γνώμη που θα ενεργεί] και δεν θα ενεργείται [χωρίς αυτό], και θα σταματήσει μαζί μ’ αυτό που το ενεργεί». Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ενέργεια είναι κίνηση και ενεργείται μάλλον παρά ενεργεί, όπως λέει ο θεολόγος Γρηγόριος.

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ.

«Δυστυχώς, Σεβασμιώτατε, σεις δεν ανήκετε στους ευσεβείς και Ορθοδόξους επισκόπους, αλλά εις αυτούς που προωθούν και προβάλλουν την παναίρεση του Οικουμενισμού – Συγκρητισμού, ανάμεσα μάλιστα στους κορυφαίους και προβεβλημένους υποστηρικτές της»

---

Ιερεύς Γεώργιος Σταύρου
Εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής
Ζαγοράς Πηλίου
370 01 Ζαγορά

Ζαγορά, 11 Οκτωβρίου 2026

Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη
Δημητριάδος και Αλμυρού
κ. Ιγνάτιο
Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας
380 01 Βόλος
Τηλ. 24210.93500

Θέμα: Διακοπή Μνημόνευσης. Αποτείχιση

Σεβασμιώτατε,

Με το παρόν δηλώνω και σας ανακοινώνω ότι μετά από πολλή περίσκεψη και προσευχή διακόπτω στο εξής από σήμερα (11 Οκτωβρίου, Κυριακή Δ´ Λουκᾶ) να μνημονεύω στις ιερές ακολουθίες το όνομά σας ως επισκόπου, όπως μέχρι τώρα με βαριά καρδιά και συνείδηση έπραττα, παραβαίνοντας τους Ιερούς Κανόνες, την διδασκαλία και το παράδειγμα πολλών επιφανών Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Όπως, όμως, λέγει σοφά ο λαός μας, το καλό πρέπει να γίνεται, έστω και καθυστερημένα: «Κάλλιο αργά, παρά ποτέ». Ο Χριστός, κατά τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, δέχεται τον τελευταίο όπως και τον πρώτο, «ἀναπαύει τόν τῆς ἑνδεκάτης ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης» (Κατηχητικός Λόγος του Πάσχα).

Η μνημόνευση του επισκόπου από τους ιερείς ορίσθηκε να γίνεται για πολύ σοβαρούς θεολογικούς λόγους, που όταν δεν υπάρχουν καθιστούν την μνημόνευση όχι μόνον περιττή, αλλά και επικίνδυνη για την σωτηρία του μνημονεύοντος και του ποιμνίου. Μνημονεύοντας το όνομα του επισκόπου ο ιερεύς βεβαιώνει τους εκκλησιαζομένους ότι ευρίσκονται σε ναό ορθόδοξης επαρχίας και όχι αιρετικής ή σχισματικής και ότι ο επίσκοπος είναι Ορθόδοξος, ευσεβής και ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας.

Όλοι οι χριστιανοί πρέπει να είναι ευσεβείς και Ορθόδοξοι, πολύ περισσότερο ο επίσκοπος, ο ποιμένας και διδάσκαλος. Ακούμε πολύ συχνά να εύχονται οι διάκονοι και οι ιερείς στις δεήσεις: «Ὑπέρ τῶν εὐσεβῶν καί Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν». Μνημονεύει λοιπόν το όνομα του επισκόπου ο ιερεύς και προσεύχεται γι᾽ αυτόν, όταν είναι ευσεβής και Ορθόδοξος, όταν δεν διδάσκει ασεβείς και αιρετικές διδασκαλίες, όταν δεν αλλοιώνει την διδασκαλία του Χριστού, των Αποστόλων και των Αγίων Πατέρων, τους οποίους αντίθετα σέβεται, επαινεί και προβάλλει· όταν δεν αναγνωρίζει τις αιρέσεις και τα σχίσματα, όταν δεν συμπροσεύχεται με αιρετικούς και σχισματικούς.

Δυστυχώς, Σεβασμιώτατε, σεις δεν ανήκετε στους ευσεβείς και Ορθοδόξους επισκόπους, αλλά εις αυτούς που προωθούν και προβάλλουν την παναίρεση του Οικουμενισμού – Συγκρητισμού, ανάμεσα μάλιστα στους κορυφαίους και προβεβλημένους υποστηρικτές της. Δεν μπορώ λοιπόν μνημονεύοντας το όνομά σας ως Ορθοδόξου επισκόπου να συμμετέχω σιωπών στην καταστροφική της Ορθοδοξίας μανία των Οικουμενιστών, να διακινδυνεύω την σωτηρία και την δική μου και του μικρού ποιμνίου που μου εμπιστεύθηκε ο Θεός και να ψεύδομαι μπροστά στην Αγία Τράπεζα εκφωνώντας το όνομά σας ως ευσεβούς και Ορθοδόξου επισκόπου. 

Είναι περιττό να απαριθμήσω όσα κατά του Οικουμενισμού έχουν γραφή από τον περασμένο αιώνα από επιφανείς και λογίους αρχιερείς και από το Άγιον Όρος, ακόμη και από συγχρόνους Αγίους και από πλήθος κληρικών, μοναχών και λαϊκών. Μέχρι σήμερα υπάρχουν αρχιερείς που ζητούν να αποχωρήσει η Εκκλησία της Ελλάδος από το κέντρο του Οικουμενισμού, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (ΠΣΕ), από το οποίο έχουν αποχωρήσει δικαίως και ευσεβώς δύο Ορθόδοξες Εκκλησίες, της Βουλγαρίας και της Γεωργίας. Αυτήν την αντίδραση των Ορθοδόξων διαχρονικά την συνόψισε και την εξέφρασε η «Σύναξη Ορθοδόξων Κληρικών και Μοναχών», με το ιστορικό κείμενο που συνέταξε και εκυκλοφόρησε το 2009 με τίτλο: «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού». Το κείμενο αυτό χαροποίησε τους Ορθοδόξους και καταντρόπιασε τους κακοδόξους. Το υπέγραψαν αρκετοί αρχιερείς, πολυάριθμοι ηγούμενοι αγιορειτικών και άλλων μονών, εκατοντάδες άλλων κληρικών και μοναχών, ως και χιλιάδες πιστού λαού, ο οποίος διασώζει πάντοτε την Ορθοδοξία, όταν οι ποιμένες προδίδουν την αποστολή και το ποιμαντικό τους καθήκον. Αντίθετα την παναίρεση του Οικουμενισμού την προώθησαν με ενέργειές τους γνωστοί μασόνοι πατριάρχες της Κωνσταντινούπολης όπως οι Ιωακείμ Γ´, Μελέτιος Δ´ Μεταξάκης, Αθηναγόρας Α´, και περισσότερο από όλους ο τωρινός πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος βλέποντας την μνημονευθείσα αντίδραση του πληρώματος της Εκκλησίας, κλήρου και λαού, όπως φάνηκε από την κυκλοφόρηση της «Ομολογίας Πίστεως κατά του Οικουμενισμού», αποφάσισε να επισπεύσει την σύγκληση συνόδου, ώστε να κατοχυρώσει συνοδικά τον Οικουμενισμό και να εξουδετερώσει τους Ορθοδόξους που αγωνίζονταν εναντίον του, επιβάλλοντας ποινές και διωγμούς.

Στην προετοιμασία αυτής της ψευδοσυνόδου, ο μητροπολίτης Δημητριάδος, σεις επίσκοπε Ιγνάτιε, παίξατε πρωταγωνιστικό και αποφασιστικό ρόλο, κυρίως με δύο πράξεις που συνετέλεσαν στο να ωριμάσει μέσα μου η απόφαση να διακόψω κάθε κοινωνία μαζί σας: α) Με την ίδρυση και λειτουργία της «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών», που θα της ταίριαζε το όνομα «Ακαδημία Οικουμενιστικών Σπουδών», και β) με την συμμετοχή σας στην προετοιμασία και στις εργασίες της οικουμενιστικής ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου της Κρήτης (Ιούνιος 2016), που αναγνώρισε τις αιρέσεις ως εκκλησίες και νομιμοποίησε την καταδικαζόμενη από τους Ορθοδόξους παναίρεση του Οικουμενισμού. Η απόφασή μου να διακόψω την μνημόνευση του ονόματός σας, δηλαδή να αποτειχισθώ, όπως ονομάζει αυτήν την ενέργεια επί λέξει ο 15ος Ιερός Κανών της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μεγάλου Φωτίου (861), τον οποίο πολλοί αμαθώς αγνοούν ή παρερμηνεύουν ή και τον καταργούν, η απόφασή μου λοιπόν αυτή ενισχύθηκε και από άλλους τρεις λόγους, συνολικά πέντε (5), τους οποίους σύντομα θα αναφέρω:

1. Η ίδρυση και η δράση της μεταπατερικής «Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών»

ΔΗΛΩΣΙΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ὙΠΕΡ ΤΗΣ ἈΛΗΘΕΙΑΣ

https://youtu.be/16iIJydQ-Ao?si=vwx0HlKf5gFbWzJQ

ΔΗΛΩΣΙΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΩΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ὙΠΕΡ ΤΗΣ ἈΛΗΘΕΙΑΣ

Μετὰ βαθείας λύπης, ἀλλὰ καὶ ἀνδρείας ὁμολογίας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ,

 ἁισθανόμεθα ὀφειλὴν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων νὰ ἀποκαταστήσωμεν τὴν Ἀλήθειαν,

ἐξ αἰτίας τῶν ἐντελῶς ἀβασίμων καὶ συκοφαντικῶν λόγων ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου 

Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Ἰρηναίου, ἐκφωνηθέντων ἐντός τοῦ Ἱεροῦ Βήματος 

τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Μαξίμου Καραβᾶ τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ.

Ἐν πρώτοις, ἀπορρίπτομεν ὡς ἀντικανονικὴν καὶ ἄδικον τὴν ἰδέαν

 ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι πρεσβύτεροι — μετὰ προεξάρχοντα 

τὸν Πρωτοπρεσβύτερον Θεόδωρον Ζήσην, τὸν ὁμολογητὴν

 καὶ ἀσυμβίβαστον ὑπερασπιστὴν τῆς Ὀρθοδοξίας —εἶναι δήθεν «αἱρετικοί».

 Τοιαύτη κατηγορία ἀποτελεῖ βλασφημίαν ἐναντίον τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας 

καὶ παραχάραξιν τῶν Ἁγίων Κανόνων. 

Οἱ ἄνδρες οὗτοι, ὡς ἀληθεῖς μαθηταὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἠκολούθησαν τὸν ἹΕ΄ Κανόνα

 τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861), ὁ ὁποῖος ὁρίζει ὅτι οἱ διακόπτοντες τὴν μνημόνευσιν 

ἐπισκόπου κηρύσσοντος αἵρεσιν πρὸ συνοδικῆς καταδίκης οὐχὶ μόνον δὲν καταδικάζονται, 

ἀλλὰ τιμῶνται ὡς ὀρθόδοξοι ὁμολογηταί.

 Ἡ ἀποτείχισις, λοιπόν, οὐδὲν κοινὸν ἔχει μὲ σχίσμα·ἀντιθέτως, ἀποτελεῖ πράξιν πίστεως,

ὑπακοὴν εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἀπόδειξιν ἀγάπης πρὸς τὴν Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν

καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

 Ἀπορρίπτομεν ἐξ ὅλης καρδίας καὶ ψυχῆς τὴν ἀπαράδεκτον καὶ ἐμπαθῆν ἰσχυρισμὸν

 ὅτι ὁ Ὅσιος Μάξιμος Καραβᾶς ὁ Νέος Ὁμολογητής δήθεν ἐχειραγωγήθη ἐν γήρᾳ

 ἢ ἐκρατεῖτο ἐν ἀπανθρώποις συνθήκαις. Ταῦτα εἶναι ψευδεῖς, ἀναιδεῖς καὶ ἀνιεροπρεπεῖς

 συκοφαντίαι, ἀνάξιαι στόματος ὀρθοδόξου ἐπισκόπου.

 Ὁ Ὅσιος Μάξιμος, γνωστὸς πανταχοῦ ὡς ἀληθινὸς ἀσκητὴς, νηστευτὴς καὶ ὁμολογητὴς,

 ἔζησεν ὑπὸ ἔνθεον καθοδήγησιν, ἐν ὑπακοῇ, ἁγιότητι καὶ ἀκραιφνεῖ πίστει, καὶ ἐτελείωσε

 τὸν δρόμον του ἐν ὀσμῇ ἁγιότητος, ἀφήσας παράδειγμα ἀληθινοῦ Ὁμολογητοῦ τοῦ 20οῦ αἰῶνος.

Ἡ ὁμολογία αὐτοῦ ἦτο ἐλεύθερη, ἐν φωτὶ πίστεως, ἀληθείας καὶ ταπεινώσεως·

 οὐδεμία χειραγώγησις, οὐδεμία βία, ἀλλὰ ἡ χαρὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἦτο ἐπ’ αὐτῷ.

 Διακηρύττομεν ἐνώπιον Θεοῦ, ὅτι ὅσαι ἐλέχθησαν κατὰ τῶν Ὁμολογητῶν Πατέρων

 καὶ τοῦ Ὁσίου Μαξίμου εἶναι ψευδεῖς, ἀτιμητικαί καὶ πνευματικῶς ἐπικίνδυναι.

Καλούμεν πάντας τοὺς πιστοὺς νὰ φυλάξουν τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν καθαρὰν,

 ἀσυμβίβαστον καὶ ἐλεύθερονἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, 

ἐν ἀληθείᾳ καὶ ἀγάπῃ, ὡς παρέδωκαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες.

 

Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ,ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός

 καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

 εἴη μεθ’ ἡμῶν πάντων.

 Πρωτοπρεσβύτερος Ματθαῖος Βουλκανέσκου.

 

Ἐνορία Ἁγίου Ἐδουάρδου τοῦ Μάρτυρος καὶ Ἁγίας Παρασκευῆς τῆς Ῥωμίας,

 

Λίβερπουλ

Ἀρχιεπισκοπὴ Νήσων Μεγάλης Βρετανίας καὶ Ἰρλανδίας Πατριαρχεῖον Ἀντιοχείας

 

Μαθητὴς τοῦ Ὁσίου Μαξίμου Καραβᾶ, τοῦ Νέου Ὁμολογητοῦ

Περιοχή συνημμένων

Προβολή βίντεο YouTube Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην ΙΜ Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου (25 Οκτωβρίου 2025)Προβολή βίντεο YouTube Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην ΙΜ Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου (25 Οκτωβρίου 2025)

Προβολή βίντεο YouTube 11-10-2026 Κυριακή Πατέρων Ζ΄ Οικ. Συνόδου - Δήλωση αποτείχισης π. Γεωργίου Σταύρου - Ζαγορά ΠηλίουΠροβολή βίντεο YouTube 11-10-2026 Κυριακή Πατέρων Ζ΄ Οικ. Συνόδου - Δήλωση αποτείχισης π. Γεωργίου Σταύρου - Ζαγορά Πηλίου