Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

 


Η «Ακέφαλη» 
ή «Ανεπίσκοπη» Αποτείχιση


Η «Ακέφαλη» ή «Ανεπίσκοπη» Αποτείχιση αναφέρεται στην εκκλησιολογική κατάσταση κατά την οποία οι αποτειχισμένοι κληρικοί και πιστοί διακόπτουν την κοινωνία και το μνημόσυνο του αιρετίζοντος επιχώριου επισκόπου, χωρίς να υπάγονται άμεσα σε άλλη ορατή επισκοπική Αρχή, εν αναμονή της συγκλήσεως Ορθοδόξου Συνόδου.

Σύμφωνα με τα πηγαία κείμενα και την πατερική παράδοση, το ζήτημα αυτό αναλύεται στους εξής άξονες:

Ποιος είναι Πραγματικά «Ακέφαλος»;

Κατά τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης και τον Κοσμά Φλαμιάτο, πραγματικά «ακέφαλος» καθίσταται εκείνος που αποκόπτεται από τη σώζουσα Πίστη και κηρύσσει αίρεση, όπως ο Γολιάθ που αποκεφαλίστηκε με το ίδιο του το ξίφος.

Ο επίσκοπος που διδάσκει κακοδοξίες «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ» αποκόπτεται από τη μυστική Κεφαλή της Εκκλησίας, τον Χριστό, και απογυμνώνεται από κάθε κανονική ποιμαντική αυθεντία, χαρακτηριζόμενος από τον 15ο Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου ως «ψευδεπίσκοπος».

Η Οργανική Ένωση με την Αόρατη Κεφαλή

Η διακοπή μνημοσύνου δεν αφήνει τους πιστούς εκτός Εκκλησίας, αλλά ελευθερώνει το ποίμνιο από τον εκκλησιολογικό καταναγκασμό και το συνδέει αμεσότατα με τη μία και μοναδική Αόρατη Κεφαλή της Εκκλησίας, τον Ιησού Χριστό.

Ο αποτειχισμένος ιερέας δεν απομονώνεται ατομοκρατικά, αλλά διαδηλώνει την οργανική του ενότητα με το υγιαίνον σώμα της Καθολικής Εκκλησίας, μνημονεύοντας στις συνάξεις **«πάσης επισκοπής Ορθοδόξων»**.

Τα Απαράβατα Κανονικά Όρια της «Ανεπίσκοπης» ΠεριόδουΑπαγόρευση Σχισματικών Ενεργειών: Η προσωρινή απουσία ορατού ορθοδόξου επισκόπου δεν παρέχει το δικαίωμα στους αποτειχισμένους να προβούν σε αυθαίρετες χειροτονίες νέων επισκόπων, να καθαγιάσουν Άγιο Μύρο ή να αυτοανακηρυχθούν σε παράλληλη διοικούσα «Σύνοδο». Τέτοιες πράξεις μετατρέπουν την αποτείχιση σε αντικανονική παρασυναγωγή και σχίσμα (31ος Αποστολικός Κανόνας, 11ος Καρθαγένης).
Έκτακτη Αγιαστική Διαποίμανση: Οι αποτειχισμένοι κληρικοί τελούν τις ακολουθίες σε ευκτήριους οίκους («τεθέντος θυσιαστηρίου» / Αγίου Αντιμινσίου), παρέχοντας έκτακτη αγιαστική κάλυψη στους πιστούς εν αναμονή της συγκλήσεως Ορθοδόξου Συνόδου, που θα αποκαταστήσει την εκκλησιαστική τάξη.

Αποφυγή του Ζηλωτικού Ακυρωτισμού

Η αποτείχιση αποτελεί αμυντικό μέτρο οχύρωσης για την αποφυγή του πνευματικού συμμολυσμού και δεν στηρίζεται στην υποτιθέμενη «αυτόματη ακυρότητα» (ipso facto) των μυστηρίων. Ο ακατάκριτος αιρετικός επίσκοπος διατηρεί το ενυπόστατο της ιερωσύνης του μέχρι τη ζώσα δικαστική απόφαση αρμόδιας Συνόδου.

π.Δ.Α


 

Putin ekklisia

«Αυτό που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι προσεύχομαι κάθε μέρα και για τη Ρωσία και τον λαό μας», δήλωσε ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν σε ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στα 80ά γενέθλια του Πατριάρχη Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κυρίλλου.

Ο Ρώσος Πρόεδρος αναφέρθηκε και στον ρόλο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, τον οποίο χαρακτήρισε μοναδικό τόσο στη διαμόρφωση του ρωσικού έθνους όσο και στη συγκρότηση του ρωσικού κράτους.

Αποσπάσματα του ντοκιμαντέρ, με τίτλο «Το βάπτισμά μας. Ο Προκαθήμενος», προβλήθηκαν από το Πρώτο Κανάλι της ρωσικής τηλεόρασης.

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026

Όραμα Αγίου Ιωάννη της Κροστάνδης : Είδα μια νεωτερίζουσα εκκλησία που στην Αγία Τράπεζα δεν υπήρχε σταυρός...



Είμαι ο αμαρτωλός υπηρέτης Ιωάννης, ιερέας της Κρονστάνδης, που γράφω αυτό το όραμα. Το έγραψα εγώ με το χέρι μου, αυτό που είδα το μετέφερα γραπτώς.

Το βράδυ της 1ης Ιανουαρίου 1908, μετά την απογευματινή προσευχή, κάθισα να ξεκουραστώ λίγο στο τραπέζι. Ήταν λυκόφως στο κελί μου και μια λάμπα έκαιγε μπροστά στην εικόνα της Μητέρας του Θεού. Δεν είχε περάσει πάνω από μισή ώρα, όταν άκουσα έναν ελαφρύ θόρυβο. Κάποιος άγγιξε ελαφρά τον δεξιό μου ώμο και μια ήσυχη, ελαφριά, απαλή φωνή μου είπε: «Σήκω, δούλε του Θεού Ιωάννη, έλα μαζί μου».

Σηκώθηκα και βλέπω να στέκεται μπροστά μου ένας υπέροχος, χλωμός γέροντας, με γκρίζα μαλλιά, με μαύρο μανδύα και με ένα ραβδί στο αριστερό του χέρι. Με κοίταξε αυστηρά, αλλά τα μάτια του ήταν ευγενικά. Παραλίγο να πέσω από φόβο, αλλά ο γέροντας με στήριξε. Τα χέρια και τα πόδια μου έτρεμαν, ήθελα να πω κάτι, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω μιλιά. Ο γέροντας με σταύρωσε, κι εγώ ένιωσα ανάλαφρος και χαρούμενος, και μετά έκανα και εγώ τον σταυρό μου.

Οι Προφητικές Χρονολογίες και οι Σταυροί των Μαρτύρων

Έπειτα έδειξε με το ραβδί του τη δυτική πλευρά του τείχους. Εκεί σχεδίασε με την ράβδο τους αριθμούς 1913, 1914, 1917, 1922, 1930, 1933, 1934. Ξαφνικά ο τοίχος χάθηκε.

Περπατάω με τον γέροντα σε ένα καταπράσινο χωράφι και βλέπω πολλούς σταυρούς, χιλιάδες, εκατομμύρια, διαφορετικούς, μικρούς και μεγάλους, ξύλινους, από πέτρες, σίδηρο, χαλκό, ασήμι και χρυσό. Πέρασα δίπλα από τους σταυρούς και ρώτησα τον γέροντα τι είδους σταυροί ήταν αυτοί; Μου απάντησε ευγενικά: «Αυτοί είναι για αυτούς που υπέφεραν για τον Χριστό και για τον Λόγο του Θεού».

Το Ποτάμι του Αίματος και τα Λυχνάρια της Αποστασίας

Προχωράμε παραπέρα και βλέπουμε ολόκληρα ποτάμια αίματος να ρέουν στη θάλασσα, και η θάλασσα είναι κόκκινη από το αίμα. Τρομοκρατήθηκα από φόβο και ξαναρώτησα τον γέροντα: «Γιατί χύνεται τόσο αίμα;» Κοίταξε ξανά και μου είπε: «Αυτό είναι αίμα χριστιανικό».

Τότε ο γέροντας έδειξε με το χέρι του στα σύννεφα, και είδα μια μάζα από φλεγόμενες, λαμπερές λάμπες. Αυτές άρχισαν να πέφτουν στο έδαφος: μια, δύο, τρεις, πέντε, δέκα, είκοσι. Μετά άρχισαν να πέφτουν κατά εκατοντάδες, όλο και περισσότερες, και όλες έσβηναν, καίγονταν και μετατρέπονταν σε σκόνη και στάχτη. Λυπήθηκα πολύ.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ

 

Ενημερώνουμε τους ενδιαφερόμενους  αναγνώστες της ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ότι στο προσωπικό μου ιστολόγιο -ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ δημοσιεύτηκαν τα εξής άρθρα:

1.     1.  Προέβησαν οι Καππαδόκες Πατέρες στις αντικανονικές ενέργειες εκκλησιαστικής εισπήδησης και υπερόριων χειροτονιών; (https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/11/blog-post_459.html)

Το άρθρο εξετάζει το εξής κεντρικό ερώτημα: Κατά πόσον οι Καππαδόκες Πατέρες (Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Γρηγόριος  και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) υπέπεσαν σε αντικανονικές ενέργειες «εισπήδησης» και υπερόριων χειροτονιών κατά τις περιόδους των διωγμών και των αιρετικών κρίσεων (όπως ο Αρειανισμός).

Μέσω της ιστορικής και κανονικής ανάλυσης, το κείμενο καταλήγει στο ότι οι ενέργειές τους δεν ήταν αυθαίρετες παραβάσεις, αλλά δικαιολογημένες πράξεις «ποιμαντικής οικονομίας» και έκτακτης ανάγκης για τη διάσωση του ορθόδοξου πληρώματος, όταν η διοικούσα ιεραρχία είχε εκπέσει στην αίρεση και διέθετε μόνο την τυπική κρατική νομιμότητα.

------------------------------------------------------

2.   2.  Οι Ιστορικές Αιρέσεις (Κατεγνωσμένες από Συνόδους & Πατέρες) και οι σύγχρονες παραλλαγές.( https://fdathanasiou-parakatathiki.blogspot.com/2026/11/blog-post_17.html

ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ. Σχόλια-Απόψεις και κρίσεις ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

 

 


 

Ο Οσιομάρτυς 

Κοσμάς ο Πρώτος



FacebooΚατά την αναφερθείσα επίσκεψη των Ενωτικών λατινοφρόνων έκτος των Βατοπαιδινών μαρτύρησαν μοναχοί των ιερών μονών Ιβήρων, Ζωγράφου και Ξενοφώντος. Κατά μία παράδοση ο ίδιος ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ ο Παλαιολόγος ηγείτο στρατιωτικής ομάδος. «Κατέλαβε την των Καραιών κελλιωτικήν λαύραν, ένθα και το του Όρους πρωτείον ίδρυται· ο δε πρωτεύων και οι συν αυτώ αντέστησαν αυτώ γενναίως, τοις προλαβούσιν ομοίως ελέγχοντες· ο δε βασιλεύς εις οργήν κινηθείς, εκέλευσε πάντας αυτούς μαχαίρας έργον γενέσθαι, και ούτως ετελειώθησαν οι άγιοι ομολογηταί την δε εκκλησίαν αυτών πυρπολήσας, και τα των μοναχών σκηνώματα ληϊσάμενος…».


Τον 13ο αιωνα  επι αυτοκρατορος Μιχαηλ Παλαιολογου και Λατινοφρονα πατριαρχου Ιωαννου Βεκου προσπαθησαν βιαιως να επιβαλλουν την Ψευδενωσι με τους Φραγκολατινους. Εφθασαν δε ακομα και στο Αγιον Ορος. Κατά την επίσκεψη των Ενωτικών Λατινοφρόνων έκτος των Βατοπαιδινών μαρτύρησαν μοναχοί των ιερών μονών Ιβήρων, Ζωγράφου και Ξενοφώντος. Κατά μία παράδοση ο ίδιος ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ ο Παλαιολόγος ηγείτο στρατιωτικής ομάδος. «Κατέλαβε την των Καραιών κελλιωτικήν λαύραν, ένθα και το του Όρους πρωτείον ίδρυται· ο δε πρωτεύων και οι συν αυτώ αντέστησαν αυτώ γενναίως, τοις προλαβούσιν ομοίως ελέγχοντες· ο δε βασιλεύς εις οργήν κινηθείς, εκέλευσε πάντας αυτούς μαχαίρας έργον γενέσθαι, και ούτως ετελειώθησαν οι άγιοι ομολογηταί την δε εκκλησίαν αυτών πυρπολήσας, και τα των μοναχών σκηνώματα ληϊσάμενος…».

Ο ιεροδιάκονος Αρκάδιος Βατοπαιδινός αναφέρει ότι Πατριαρχική Εξαρχία, που ήλθε στο Άγιον Όρος λόγω διαφορών, «απεφάνθη να αποσταλή ως Πρώτος εκ των Μονών Φαλακρού η του Πλακά και εξελέγη Κοσμάς εκ της Μονής του Πλακέως, ήτις έκειτο μεταξύ των Μονών Βατοπαιδίου και Εσφιγμένου, όπου σήμερα η τοποθε σία ονομάζεται Ζευγαρόσπιτα. Ούτος απεκτάνθη υπό των Λατινοφρόνων ο Μακάριος. Αυτά τα τεκμήρια συνέλεξα επί τριακονταετίαν περίπου του τελευταίου Πρώτου Κοσμά. Θα ήμουν ευτυχής εάν μελλοντικοί ερευνηταί φέρουν περισσότερα τεκμήρια εις φως χάριν της Ιστορίας αφ΄ ενός και των μεμψιμηρούντων αφ΄ ετέρου περί του διωγμού υπό των Λατινοφρόνων κατά τον 13ον αιώνα Αγιορειτών».

Όπως αναφέρει σύγχρονος συγγραφέας, «διέταξαν τη σύναξη στις Καρυές των Μοναχών που διέμεναν στα γύρω από τις Καρυές κελλιά. Σκοπός της συνάξεως ήταν να πεισθούν οι Αγιορείτες Μοναχοί, με επικεφαλής τον Πρώτο, να συγκατατεθούν στην ένωση με τον αντιχριστο Πάπα. Να «λατινοφρονήσουν» και να δεχθούν τα λατινικά δόγματα. Στην πρόταση όμως αυτή της προδοσίας αντέδρασαν όλοι. Και ο Πρώτος και οι Μοναχοί. Με ένα λόγο και με μια απόφαση, αποκρίθηκαν ότι είναι πρόθυμοι και να μαρτυρήσουν για την ορθόδοξη πίστη, τη μόνη και αληθινή πίστη. Μάταια οι λατινόφρονες εκπρόσωποι του αυτοκράτορα απειλούσαν τους Μοναχούς με κολαστήρια και με αυτό τον θάνατο και τον Πρώτο με αγχόνη Με παρρησία και με την απόφαση του μαρτυρίου ομιλούσαν κατά της ενώσεως με τους εκπροσώπους του Πάπα… Ο διάλογος κρίθηκε μάταιος από μέρους των λατινοφρόνων. 

Οι Αγιορείτες Μοναχοί κι εδώ στις Καρυές αποδείχθηκαν αμετάπειστοι. Βράχοι ακλόνητοι. Γι΄ αυτό και οι εχθροί της Ορθοδοξίας άρχισαν τα βασανιστήρια. Αλλά όσο βασανίζονταν οι Μοναχοί, τόσο και πιο πολύ, με όλη τους τη δύναμη, ομολογούσαν την Ορθόδοξη πίστη. Γι΄ αυτό και διατάχθηκε ο σκληρός θανατος. Η αγχόνη και η σφαγή. Η αγχόνη για τον Πρώτο του Αγίου Όρους. Η σφαγή για τους μοναχούς. Κοκκίνησε το ιερό χώμα των Καρυών. Άλλα το αίμα αυτό ανέβηκε στον ουρανό, μπροστά στο Θεό, μαζί με τις ψυχές των οσιομαρτύρων πατέρων, σαν θυμίαμα ευωδιαστό. Ήταν η τελευταία λατρεία των Αγιορειτών Πατέρων, που την τέλεσαν στα άγια χώματα του Αγίου “Ορους με το αίμα της καρδιάς τους. Αφού πρόσφεραν στο Θεό τα πάντα, τελευταία πρόσφεραν το αίμα τους».

Οι λατινόφρονες «ελεγχόμενοι υπό του Πρώτου μετά και των συν αυτώ… πυρί παρέδωσαν το Πρωτάτον άπαν συν τη εκκλησία… ο πρωτεύων και οι συν αυτώ… πάντας έργον μαχαίρας γενέσθαι».

Στην Μονή Ιβήρων οι μοναχοί γεωργιανής καταγωγής εξορίσθηκαν στην Ιταλία και οι λατινόφρονες επιβίβασαν άλλους μοναχούς σε πλοίο που βύθισαν αύτανδρο [13 Μαΐου]. Στην Μονή Βατοπαιδίου απαγχόνισαν δώδεκα μοναχούς στην κορυφή ενός γειτονικού λόφου και στραγγάλισαν τον ηγούμενο Ευθύμιο [4 Ιαν.]. Στην Μονή Ζωγράφου είκοσι έξι μοναχοί βρήκαν τον θάνατο όταν οι λατινόφρονες πυρπόλησαν τον πύργο όπου είχαν καταφύγει οι μοναχοί [22 Σεπτ.].

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026

Ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας (+17 Νοεμβρίου) ως ομολογητής της πίστεως.

 



Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θαυματουργός, Επίσκοπος Νεοκαισαρείας (213 – 270 μ.Χ.), δεν είναι απλώς ένας από τους μεγαλύτερους πατέρες και θαυματουργούς της Εκκλησίας μας, αλλά δεσπόζει και ως ένας κορυφαίος Ομολογητής της Ορθοδόξου Πίστεως. Η ομολογιακή του στάση εκφράστηκε τόσο μέσα από την ηρωική του στάση κατά τους διωγμούς όσο και, κυρίως, μέσω της ασυμβίβαστης δογματικής του ακρίβειας και της προστασίας της πίστεως από τις αιρέσεις.

1. Η Ομολογία εν μέσω Διωγμών.

Κατά τη διάρκεια των σκληρών διωγμών κατά των Χριστιανών (ιδιαίτερα επί αυτοκράτορος Δεκίου), ο Άγιος Γρηγόριος επέδειξε απαράμιλλο θάρρος.

Όταν εξαπολύθηκε ο διωγμός και ο τοπικός άρχοντας τον καταδίωκε, ο Άγιος δεν δείλιασε, αλλά αποσύρθηκε μαζί με τον πιστό του διάκονο, τον Αφιλόσιο, στα βουνά και τις ερήμους του Πόντου. Εκεί, καταδιωκόμενος από στρατιώτες που έψαχναν να τον συλλάβουν, μεταμορφώθηκε με τη χάρη του Θεού ώστε να είναι αόρατος στους διώκτες του (γεγονός που κατέπληξε τον ίδιο τον ειδωλολάτρη στρατιωτικό που τους κυνηγούσε, οδηγώντας τον τελικά στη μετάνοια).

Η ομολογία του δεν περιορίστηκε σε μια παθητική αντίσταση, αλλά αποτελούσε μια διαρκή μαρτυρία της Αναστάσεως και της Βασιλείας του Θεού, αντιτάσσοντας στην αυτοκρατορική ειδωλολατρία τη ζώσα εμπειρία της Εκκλησίας.

2. Ομολογητής της Ορθοδόξου Τριάδος (Το Σύμβολο Πίστεως)

Η κορυφαία ομολογιακή στιγμή του Αγίου Γρηγορίου εντοπίζεται στη δογματική του προσφορά και στην αντιμετώπιση του πρώιμου Σαβελλιανισμού.

Όταν η Εκκλησία στη Νεοκαισάρεια κινδύνευε από παρερμηνείες σχετικά με το δόγμα της Αγίας Τριάδος, ο Άγιος Γρηγόριος αξιώθηκε θείας αποκαλύψεως. Κατά τη διάρκεια νυκτερινής προσευχής, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης εμφανίστηκε συνοδευόμενος από την Υπεραγία Θεοτόκο και του παρέδωσε ιδιοχείρως ένα χαρτί με το ορθόδοξο Σύμβολο Πίστεως (το γνωστό «Εις Θεός, Πατήρ Λόγου ζώντος...»).

Το σύμβολο αυτό αποτελεί προδρομικό προμαχώνα της Συνόδου της Νίκαιας, διακηρύττοντας με σαφήνεια την ομοουσιότητα και τις διακρίσεις των Προσώπων της Αγίας Τριάδος, προστατεύοντας το ποίμνιο από τις πλάνες. Ο Άγιος στάθηκε «στύλος και εδραίωμα» της αληθινής θεολογίας σε μια εποχή αστάθειας.

Η εμβάθυνση στο Σύμβολο Πίστεως του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού αποκαλύπτει γιατί ο Άγιος χαρακτηρίζεται όχι μόνο ως θαυματουργός, αλλά και ως κορυφαίος θεολόγος και ομολογητής. Το κείμενο αυτό, γραμμένο τον 3ο αιώνα (περί το 260-270 μ.Χ.), λειτουργεί ως μια συμπυκνωμένη αποκάλυψη της τριαδικής ζωής, η οποία προηγείται θεμελιωδώς των μεγάλων Χριστολογικών και Τριαδικών Controversies (διαμαχών) του 4ου αιώνα.

Δομική Ανάλυση του Κειμένου .

1. Ο Θεός Πατήρ και ο Αιώνιος Λόγος

«Εις Θεός, Πατήρ Λόγου ζώντος, Σοφίας υφεστώσης και Δυνάμεως και Χαρακτήρος αϊδίου· τέλειος τελείου γεννήτωρ, Πατήρ Υιού μονογενούς.»

 Ο Θεός δεν ορίζεται αφηρημένα ως μονάδα, αλλά αμέσως ως «Πατήρ Λόγου ζώντος». Ο Πατέρας ποτέ δεν υπήρξε «ανυπόστατος» ή χωρίς τον Υιό Του. Ο Λόγος δεν είναι απλή ιδέα ή ενέργεια που εκδηλώθηκε προσωρινά, αλλά υφεστώσα (υπαρκτή) Σοφία και Δύναμη.  Η φράση «τέλειος τελείου γεννήτωρ» διακηρύττει ότι ο Πατέρας είναι τέλειος και ο Υιός που γεννά είναι εξίσου τέλειος. Δεν υπάρχει ατελής ή κτιστή φάση στην ύπαρξη του Υιού.

2. Ο Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού

«Εις Κύριος, μόνος εκ μόνης, Θεός εκ Θεού, χαρακτήρ και εικόνα της θεότητος, Λόγος ενεργός... Υιος αληθινός αληθινού Πατρός, αόρατος αοράτου, και άφθαρτος αφθάρτου, και αθάνατος αθανάτου, και αίδιος αιδίου.»

 Η γλώσσα του κειμένου εδώ προαναγγέλλει σχεδόν αυτούσια τη φρασεολογία του Συμβόλου της Νίκαιας («Θεὸν ἐκ Θεοῦ, Φῶς ἐκ Φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ»).

Ό,τι είναι ο Πατέρας, είναι και ο Υιός (αόρατος, άφθαρτος, αθάνατος, αίδιος/αιώνιος), με τη μόνη διαφορά ότι ο μεν Πατέρας είναι η Πηγή (μόνος εκ μόνης – εκ του Πατρός μόνου), δε ο Υιός γεννάται αϊδίως.

3. Το Άγιο Πνεύμα

«Και εν Πνεύμα Άγιον, εκ Θεού την ύπαρξιν έχον (και δι' Υιού πεφηνός, τουτ' έστι τοις ανθρώποις), εικόνα του Υιού, τελείου τελείον· Ζωή, ζώντων αιτία· Πηγή αγία· Αγιότης, αγιασμού χορηγός...»

 Το Πνεύμα δεν κατατάσσεται στην κτίση. Είναι «τελείου τελείον», δηλαδή απόλυτα ισότιμο με τον Πατέρα και τον Υιό. Είναι η ίδια η Πηγή της ζωής και ο χορηγός του αγιασμού.

 Η διατύπωση «εκ Θεού την ύπαρξιν έχον (και δι’ Υιού πεφηνός)» αποτυπώνει με ακρίβεια την ορθόδοξη πνευματολογία: το Πνεύμα εκπορεύεται εκ του Πατρός και «φανερώνεται» ή διαχέεται στον κόσμο δι’ Υιού, χωρίς να διασπάται η ενότητα της Τριάδος.

4. Η Τριαδική Ενότητα και η Απόρριψη των Αιρέσεων

«Τριάς τέλειος, δόξῃ και αϊδιότητι και βασιλεία μη μεριζομένη, μηδὲ ἀλλοτριουμένη ποτέ. Ούτε ουν κτιστόν τι ή δούλον εν Τριάδι, ούτε επεισάκτόν τι...».

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου