Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

 

                                                                                          

Θυσιάστηκαν για την Λευτεριά της Ελλάδας.

Μεσολόγγι πόλη Ιερή. Κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων εορτάζει και πανηγυρίζει την ηρωική έξοδο των Ελεύθερων Πολιορκημένων. Την έξοδο των προγόνων της προς την Ελευθερία ή τον θάνατο. Απόφαση συνειδητή των τότε επαναστατών και όχι πράξη απόγνωσης και απελπισίας. Μαχητές αδούλωτοι, Έλληνες χριστιανοί γαλουχημένοι με τα νάματα της ορθοδοξίας και της Ελεύθερης Ελλάδας. Το αδιανόητο για εμάς εγχείρημα πρόσφερε πάρα πολλά εις τον αγώνα της παλιγγενεσίας,

Για ποιο λόγο αποφάσισαν την ηρωική έξοδο οι Μεσολογγίτες την νύκτα από άλλο τόπο την άμυνα. Οι πολιορκητές Τούρκοι ενισχυμένοι με δυνάμεις Αιγυπτίων και άλλων συμμάχων πολιορκούν την Ιερή πόλη από την Άνοιξη του 1825. Ο Οθωμανικός στρατός είναι δεκαπλάσιος από τους υπερασπιστές της πόλεως. Οι καπετάνιοι Ανδρέας Μιαούλης και Γεώργιος Σαχτούρης   με τα  πλοία τους τροφοδοτούν τους Μεσολογγίτες με τρόφιμα και πολεμικό υλικό. Πολεμούν, αντιστέκονται και κάνουν τους Οθωμανούς να λυσσάνε. Οι τούρκοι από Μάρτιο του 1826 γίνονται κυρίαρχοι των νησίδων Βασιλάδι και Ντολμά   τα πράγματα δυσκολεύουν για τους ήρωες. Η τροφοδοσία και οι ενισχύσεις σταματάνε. Τα αποθέματα σιγά σιγά περιορίζονται και η παροχή νερού διακόπτεται. Οι πολιορκητές Οθωμανοί περισφίγγουν τον πολιορκητικό κλοιό. Οι αδάμαστοι υπερασπιστές της πόλης αντιστέκονται και πολεμούν. Η πείνα και οι ασθένειες προκαλούν πολλούς θανάτους. Για να ξεγελάσουν το στομάχι τους καταναλώνουν κατ αρχήν τα καθαρά τετράποδα και αργότερα και τα ακάθαρτα. Ο θάνατος κάνει κάθε μέρα και πιο αισθητή την παρουσία του.

 Καταστρώνουν το σχέδιο της εξόδου-σωτηρίας. Μελετούν κάθε λεπτομέρεια και καταστρώνουν σχέδιο διαφυγής στηριζόμενο εις τον αιφνιδιασμό του εχθρού. Την απόφαση της εξόδου αναλυτικά μπορεί να την διαβάσει γραμμένες σε μεγάλη μαρμάρινη πλάκα  ο επισκέπτης του Κήπου των Ηρώων .

Διαβάζουμε εις τις πρώτες γραμμές:   «Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος»

«Βλέποντες τον εαυτόν μας, το στράτευμα και τους πολίτας εν γένει μικρούς και μεγάλους παρ’ ελπίδαν υστερημένους από όλα τα κατεπείγοντα αναγκαία της ζωής προ 40 ημέρας και ότι εκπληρώσαμεν τα χρέη μας ως πιστοί στρατιώται της πατρίδος εις την στενήν πολιορκίαν ταύτην και ότι, εάν μίαν ημέραν υπομείνωμεν περισσότερον, θέλομεν αποθάνει όρθιοι εις τους δρόμους όλοι.

Θεωρούντες εκ του άλλου ότι μας εξέλιπεν κάθε ελπίς βοηθείας και προμηθείας, τόσον από την θάλασσαν καθώς και από την ξηράν, ώστε να δυνηθώμεν να βαστάξωμεν, ενώ ευρισκόμεθα νικηταί του εχθρού, αποφασίσαμεν ομοφώνως». Ακολουθεί το κείμενο με τις λεπτομερείς αποφάσεις και τελειώνει με την ημερομηνία  Εν Μεσολογγίω 10 Απριλίου 1826»

Πριν επιχειρήσουν την έξοδο οι ελεύθεροι πολιορκημένοι λειτουργήθηκαν, αλληλοσυγχωρήθηκαν και μετάλαβαν των Αχράντων  Μυστηρίων. Έχουν συναίσθηση των στιγμών. Σε λίγες ώρες άλλοι θα βρίσκονται εις τον ουρανό προσευχόμενοι για την Ελευθερία της Ελλάδος και άλλοι ζωντανοί αγωνιζόμενοι σε άλλο τόπο για τον κοινό σκοπό. Ήταν φυσικό μα υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να ακολουθήσουν την έξοδο όπως ανάπηροι, βαριά ασθενείς κλπ αυτοί συγκεντρώθηκαν εις την οικία του Ιωάννη Καψάλη και περίμεναν τους Τούρκους  ψάλλοντας νεκρώσιμα τροπάρια. Όταν οι εξαγριωμένοι Οθωμανοί όρμησαν μέσα εις το σπίτι ο Καψάλης πυροδότησε την έκρηξη της πυριτιδαποθήκης και παρέσυρε εις τον θάνατο πάρα πολλούς επίδοξους πλιατσικολόγους Οθωμανούς. ΟΙ Τούρκοι και οι σύμμαχοί τους προέβησαν σε πρωτοφανείς αγριότητες δεν άφησαν σπίτι να μη λεηλάτησαν ή και έκαψαν και όσες γυναίκες βρήκαν τις ατίμασαν και τις έστειλαν εις τα σκλαβοπάζαρα . ενώ ο μητροπολίτης Ρωγών Ιωσήφ ανατίναξε τον Ανεμόμυλο, στην τελευταία πράξη αντίστασης, όταν κυκλώθηκε από τους εχθρούς

Οι πολιορκητές δεν αιφνιδιάστηκαν γιατί το σχέδιο προδόθηκε από εκχριστιανισθέντα Τούρκο ο οποίος φοβήθηκε και θέλησε να σώσει το φθαρτό σαρκίο του και έτσι στερήθηκε της δόξης που έλαβαν και λαμβάνουν οι ένδοξοι Ελεύθεροι πολιορκημένοι.

Η Ανάσταση του Λαζάρου και η πορεία προς το εκούσιο σταυρικό πάθος του Κυρίου μας.

 

                                       

                                                                                             

Σάββατο του Λαζάρου, Κυριακή τω Βαΐων, δυο σημαντικές και κομβικές ημέρες της εκκλησιαστικής ζωής της Ορθοδοξίας. Εορτές Δεσποτικές. Αναφερόμενες στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Την Παρασκευή, παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου τελειώνει η νηστεία της Σαρακοστής και την Κυριακή αρχίζει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας.

Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζουμε, ως γνωστό, την Ανάσταση του τετραημέρου Λάζαρου. Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου και είχε δυο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία. Γνωστές σε μας από περικοπή του ιερού ευαγγελίου όπου αναφέρεται η φιλοξενία του Κυρίου από εκείνες.

Κάποια στιγμή ο Λάζαρος αρρώστησε και οι αδελφές  του ειδοποίησαν τον Κύριο ότι ο Λάζαρος ήταν άρρωστος και Του ζήτησαν να πάει να τον θεραπεύσει. Ο Κύριος  δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά τους. Μετά από δυο ημέρες λέει ο παντογνώστης Κύριος στους μαθητές Του: «Ο Λάζαρος  κοιμήθηκε, πάμε να τον ξυπνήσω». Όταν στο σπίτι του Λαζάρου, στη Βηθανία, ο Λάζαρος συμπλήρωσε τέσσερις ημέρες νεκρός. Πολλής κόσμος βρίσκονταν στο σπίτι του για να συμπαρασταθεί στις αδερφές του. Η Μάρθα, μόλις έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται, έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Στον μεταξύ τους διάλογο η Μάρθα εκφράζει την πίστη της στην παντοδυναμία Του και διατρανώνονται σπουδαίες θεολογικές αλήθειες για την αιώνια ζωή. Εκεί ο Χριστός λέγει ότι Εκείνος είναι η ζωή και η ανάσταση!  

 Πράγματι, κύριος της ζωής και του θανάτου είναι ο Χριστός, πλάστης και δημιουργός μας. Ουδείς άλλος εξουσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Δεν μας ανήκει η ζωή, γι’ αυτό η αυτοκτονία είναι θανάσιμο αμάρτημα.

Όταν έφθασαν στον τάφο, ο Κύριος ως άνθρωπος δάκρυσε.Kαι ζήτησε να ανοικτεί ο τάφος. Η Μάρθα προσπάθησε να το αποτρέψει γιατί μετά από τέσσερεις ημέρες η σάρκα του νεκρού θα είχε αρχίσει να σήπεται και θα είχε άσχημη μυρωδιά. Ο Χριστός, αφού προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα, δίνοντας παράδειγμα σε όλους μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω» . Βλέπουμε τον Κύριο να προσεύχεται πριν επιτελέσει το θαύμα. Δίνει το παράδειγμα σε όλους τους χριστιανούς και το μήνυμα να μην επιχειρούμε ένα έργο πριν ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού.

 Με αφορμή αυτό, προσθέτουμε ότι είναι καλό, πριν προχωρήσουμε σε κάτι σημαντικό στη ζωή μας ή πράξουμε κάποιο έργο, να ζητούμε την ευλογία του πνευματικού μας. Αφού, λοιπόν, προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα και Θεό μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Αμέσως ο νεκρός Λάζαρος εξέρχεται του τάφου ζωντανός. Ο Κύριος λέει να τον λύσουν από τα νεκρικά σάβανα και να τον αφήσουν να φύγει.

Ένα, ακόμη, θαύμα επετέλεσε ο Κύριος. Θαύματα πολλά έκανε ο Χριστός, όχι μόνο αυτά που είναι καταγεγραμμένα στο Ιερό Ευαγγέλιο. Αν όλη η διδασκαλία Του και όλα τα θαύματα καταγράφονταν οι τόμοι γραφής των θα ήταν τόσοι που δεν θα χωρούσαν σε όλο τον πλανήτη. Το συγκεκριμένο θαύμα είναι μία ακόμη απόδειξη, για τους άπιστους και ολιγόψυχους, της κυριαρχίας του Κυρίου επί της ζωής και του θανάτου. Οι παρευρισκόμενοι χάρηκαν για την Ανάσταση του Λαζάρου. Οι γνωστοί Φαρισαίοι και γραμματείς στεναχωρήθηκαν σφόδρα και απεφάσισαν εκτός από τον Χριστό να φονεύσουν και τον Λάζαρο. Να μην υπάρχει απόδειξη του μεγάλου θαύματος. Ανθρώπινη μωρία και βλακεία.

ΑΧ, ΕΥΡΩΠΗ!«Δεν θα μείνει ούτε πέτρα επάνω εις την πέτραν!»

 

 

Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς (τώρα άγιος της Εκκλησίας) υπήρξε ένας από τους µεγαλύτερους θεολόγους της εποχής µας, ήταν µεγάλος Οµολογητής της πίστεως, πατέρας της Σερβικής Εκκλησίας και φιλόσοφος του Αγίου Πνεύµατος.

Φώναζε, πριν δεκάδες χρόνια, ότι η διεστραµµένη Δύση αργοπεθαίνει συµβολικά και κυριολεκτικά. Ο “θάνατος” του ευρωπαίου ανθρώπου είναι αναπόφευκτος, αφού αρνήθηκε το Θεό και έβαλε στη θέση του το “θεό” εαυτό του, να ποια είναι – έγραφε – η κατάληξή του:

«Ο ευρωπαίος άνθρωπος έφθασεν εις τον µοιραίον ίλιγγον, ωδήγησε τον υπεράνθρωπον εις την κορυφήν του πύργου της Βαβέλ του, θέλων να αποπερατώση µε αυτόν το οικοδόµηµά του, αλλ’ ο υπεράνθρωπος ετρελλάθη ακριβώς επί της κορυφής και εκρηµνίσθη εκ του πύργου. Και πίσω του ο ίδιος ο πύργος κρηµνίζεται και θρυµµατίζεται δια των πολέµων και επαναστάσεων. Ο Ευρωπαίος άνθρωπος έπρεπε κατ’ ανάγκην να τρελλαθή εις το τέλος του πολιτισµού του∙ ο Θεοκτόνος ήτο αδύνατον να µη γίνη αυτοκτόνος. Νύκτα, βαρειά νύκτα έχει καλύψει την Ευρώπη. Κρηµνίζονται τα είδωλα της Ευρώπης και δεν είναι πολύ µακράν η ηµέρα, κατά την οποίαν δεν θα µείνη ούτε πέτρα επάνω εις την πέτραν από την κουλτούραν και τον πολιτισµό της Ευρώπης, δια των οποίων αυτή ανήγειρε πόλεις και κατέστρεψε ψυχάς, εθεοποίει τα κτίσµατα και απέρριπτε τον Κτίστην»!

       Μια µεγάλη αλήθεια, από ένα µεγάλο άνθρωπο, ένα µεγάλο άγιο και έναν ακαταµάχητο Οµολογητή της Ορθοδοξίας.

Εφ. Αγώνας

 

“Θα είμαστε ένας αριθμός…”

 

Ό,τι προγραµµατίζουν οι “εξουσίες”, το δροµολογούν και σιγά-σιγά µε τη µέθοδο του σαλαµιού, βρίσκουν και βολικούς ανθρώπους που είναι πρόθυµοι να τους εξυπηρετήσουν και προχωρούν στην πραγµάτωσή τους.

Ξεκινούν µε “ειρηνικό” τρόπο, αν δεν πιάσει, έχουν τους “απαλούς” εκβιασµούς, αν και τούτο αποτύχει, τότε µπαίνουν οι δυνάµεις καταστολής εφαρµόζοντας το “όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος”, και το κατορθώνουν για το “καλό” του πολίτη!

Το προείδε άραγε το έτος 2019 ο αρθρογράφος της εφηµερίδος “ΤΟ ΠΑΡΟΝ” και έγραψε το: “Θα είµαστε ένας αριθµός…”.

Θα καταντήσουµε «… σαν τον κατάδικο που έχει στη… φόρµα του το… ταµπελάκι µε το νούµερό του. Μη γελάτε, γιατί δεν είναι αστείο. Είναι η ωµή πραγµατικότητα.

» Όπου κι αν πάει κανείς, τον έχουν φακελώσει µε τον αριθµό του. Όποιον περιµένει στην ουρά, ολόκληρη στρατιά, τον φωνάζουν µε το νούµερό του και µε αυτό τον βρίσκουν στις καταστάσεις. Να περάσει ο… 1.246.788 και πάει λέγοντας…

» Για την Εφορία υπάρχει ο ΑΦΜ (Αριθµός Φορολογικού Μητρώου), για τα ασφαλιστικά ταµεία ο ΑΜΚΑ (Αριθµός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης) και για την Αστυνοµία και τις λοιπές… υπηρεσίες ο αριθµός ταυτότητας.

» Πατάει ο υπάλληλος, ο ελεγκτής, ο αστυνοµικός το νούµερο του πολίτη και αµέσως έχει όλα τα στοιχεία του, τι χρωστάει στην Εφορία, τι εκκρεµότητες έχει στο ασφαλιστικό του ταµείο.

Δεν µπορούµε να ξεφύγουµε µε τίποτα από το «Μεγάλο Αδελφό»…

Και είµαστε ακόµα στην αρχή… Θα ξέρει τι τρώµε, τι χαλάµε, πού… γυρίζουµε… Τύφλα να ’χει το φακέλωµα της Αστυνοµίας, µε τον κακοµοίρη τον ασφαλίτη που έτρεχε πίσω από τον «ύποπτο» πολιτικό, ιδιαίτερα της Αριστεράς, για να του δώσει ραπόρτο µε ποιον συναντήθηκε κ.λ.π. Το δόλωµα τότε ήταν ότι το φακέλωµα γινόταν για την… ασφάλεια του πολίτη!

Και σήµερα, για να κάνουµε εύκολα τη δουλειά µας. Με το… νούµερο να ανοίγει τις πόρτες…

Το κηδειόχαρτο της Ελλάδος

 

«Άνθρωποι που έχουν µέσα τους µεγαλείο, δεν ασχολούνται µε την πολιτική» (Αλµπέρ Καµό).

Και ας συµπληρώσουµε κι εµείς τον ταπεινό µας λόγο: «ό,τι πιο χαµερπές και ελεεινό στην ανθρώπινη πιάτσα (πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις) θα το συναντήσετε στην κοινότητα των πολιτικών…».

Όποιες καλοπροαίρετες ευχές και αν δώσουµε, φίλοι αναγνώστες, αντίκρισµα δε θα έχουν. Γιατί, ας µη ξεχνάµε, ότι ακυβέρνητοι «κυβερνώντες» επέλεξαν νοµοθεσία «Σοδόµων και Γοµόρρας» και συνεπώς, ο Μέγας Νοµοθέτης θα αναγκασθεί να µας θυµίσει τί έπαθαν οι Σοδοµίτες: «πυρ και θείον κατέκαυσεν αυτούς». Αυτό είναι το τίµηµα για µας, όσο και αν δεν το πιστεύουµε. Οι ευχές λοιπόν για «ευτυχές το νέο έτος» είναι του κακού µας του καιρού…

Για του λόγου το αληθές, ας διαβάσουµε ένα «πένθιµο οδοιπορικό» όσο και διεισδυτικό, κείµενο όσων συµβαίνουν στη χώρα µας, από έναν εύστοχο και αντικειµενικό δηµοσιογράφο της εφηµερίδας «Δηµοκρατία», κ. Αλκιβιάδη Κεφαλά:

«Και ιδού το κατάντηµα: Στα χωριά, η σιωπή είναι εκκωφαντικότερη του θορύβου της πόλης. Δρόµοι άδειοι, χωρίς παιδιά, χωρίς νέους, χωρίς ζωή. Στις κολόνες, αναρτηµένα δεκάδες «κηδειόχαρτα», πρόσωπα που φεύγουν ένα-ένα κάθε εβδοµάδα. Έτσι µετριέται ο χρόνος πια, µε κηδείες, όχι µε γιορτές, όπως παλιά. Ραγισµένοι πέτρινοι τοίχοι σπιτιών. Στέγες γκρεµισµένες, παράθυρα άδεια, αυλές πνιγµένες στα αγριόχορτα. Σπίτια που φύλαξαν γενιές, τώρα στέκουν κουφάρια, µε µοναδικό ένοικο τις αναµνήσεις. Το καφενείο, η ψυχή του χωριού, «έσβησε». Στη θέση των φωνών, του γέλιου, της παρέας, υπάρχει η σιωπή. Τραπέζια καλυµµένα µε σκόνη, καρέκλες πεταµένες, πόρτες σπασµένες, επιγραφές ξεθωριασµένες… τα παλιά εργοστάσια σκελετοί. Σκουριασµένα σίδερα, τζάµια θρυµµατισµένα, στέγες που χάσκουν στον ουρανό… Στα χωράφια η γη δε δίνει στάρι, λάδι, κρασί, µόνο αγριόχορτα φυτρώνουν…

Η δυστοπία δεν είναι ατύχηµα. Προµελετηµένες πολιτικές επιλογές, διαλύουν την Ελλάδα για κέρδος και µίζα. Στόχος δεν είναι να στηριχθεί η παραγωγή, στόχος είναι να σταµατήσει. Να φύγουν οι νέοι, να αδειάσουν τα σπίτια, να εγκαταλειφθούν τα χωράφια, ώστε να πουληθεί η γη φθηνά στους ξένους σε εταιρείες. Γη ποτισµένη µε αίµα, µόχθο και µνήµη χαρίζεται…

ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος... Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ!

 

“Το δε αιρετικός, χωρισµός έστιν από του Θεού”

(Αββάς Αγάθων)

Είπατε µεγάλη, πολύ µεγάλη κουβέντα υιέ µοναχέ Σεραφείµ/Αβέρκιε, στο περισπούδαστο άρθρο σας «Ο Πατριάρχης Βαρθολοµαίος ως ‘’ατυχές θύµα του αρχεκάκου όφεως’’…» (παρόµοια εκτενή επιστολή απέστειλε και ο Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος της Αλβανίας, γνωστός αιρετικός Οικουµενιστής-τι κρίµα! ξεχάσατε το Μασώνος!), µε προβληµατίσατε και µε σοκάρατε. Εδώ κάτι σοβαρό, είπα, πρέπει να συµβαίνει, ή είστε αγράµµατος, αυτό δε σας φαίνεται, ή δεν καταλαβαίνετε τι γράφετε, αυτό δεν το πιστεύω, ή θεολογικά είστε ακατάρτιστος και αυτό το βρίσκω απίθανο. Διότι η λέξη αιρετικός δεν είναι µια απλά λεκτική έκφραση, αλλ

ά, η πιο επιεικής έκφραση για ένα χριστιανό, είναι ύβρις!. Τα Εγκυκλοπαιδικά Λεξικά περί αυτού αναφέρουν (έτσι ενδεικτικά κάποια). Αιρετικός είναι αυτός, “που ανήκει σε ή σχετίζεται µε θρησκευτική αίρεση” (Χρηστικό Λεξικό Α.Α., τόµος 1^ος σελ. 124). “Οπαδός αίρεσις, κυρίως θρησκευτικής, αυτός που παρεκκλίνει ή δεν συµµορφώνεται µε τα καθιερωµένα” (Πάπυρος Larousse,τόµ. 1^ος, σελ. 42).“Πιστός που οµολογεί θρησκευτικές απόψεις, οι οποίες αποκλίνουν από το επίσηµο θρησκευτικό δόγµα” (Μπαµπινιώτης, τόµ. 1^ος, σελ. 47).

Ήταν τέτοιος ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος; Κατά τη Θεολογική και Δογµατική άποψη θα µας-σας κατατοπίσει ο πιο ειδικός στο θέµα, ο καθηγητής Πανεπιστηµίου Παναγ. Μπούµης στο βιβλίο του “Κανονικό Δίκαιον”, ο οποίος αναφέρει:

«Αίρεση είναι η απόκλιση από την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας, η οποία περιέχεται στην Αγ. Γραφή και στην (σ.τ.κ.: λοιπή) Ιερά Παράδοση, όπως διατυπώθηκε στις αποφάσεις των Οικουµενικών Συνόδων, και η εµµονή σ’ αυτήν, ή η προσχώρηση σε µία ήδη καταδικασµένη αιρετική οµολογία. Δεν είναι απαραίτητο η απόκλιση να αφορά οπωσδήποτε θεµελιώδες δόγµα, καθ’ όσον δεν είναι ορθή ούτε εφικτή η διάκριση των δογµάτων σε θεµελιώδη και µη.

» Για να χαρακτηρισθεί µια δοξασία ως αίρεση (αναφέρει αρκετές) σηµειώνουµε µόνο:

Πρέπει ο αιρετικός να εµµένει και να υποστηρίζει µε επιµονή τις απόψεις του και να µην πείθεται στην αρµόδια εκκλησιαστική αρχή.

Τέλος αρµόδια να αποφασίζει και να χαρακτηρίζει µια δοξασία ως αίρεση είναι η Εκκλησία, η οποία εξετάζει αυτήν επί τη βάσει της Αγ. Γραφής και της αυθεντικής εκκλησιαστικής Παραδόσεως.

Οι αιρετικοί υπόκεινται στην ποινή του µεγάλου αφορισµού ή αναθέµατος» (ζ΄ καν. της Γ΄ Οικουµ. και α΄ καν. της Πενθέκτης)» (“Κανονικόν Δίκαιον” έκδοσις 38, Γρηγόρης, Αθήνα, σελ. 243-245).

Έχετε τέτοιες αποδείξεις ότι ο Αρχιεπίσκοπος απόκλινε από την Ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας;  Μοναχέ Σεραφείµ/Αβέρκιε Υιέ Ζήση!.

Κατά το καθηµερινό βίωµα που διανύουµε  και των κραδασµών των ανθρωπίνων παθών που προσπερνάµε, όπως αυτές εκδηλώνονται καθηµερινά, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις. Θα αναφερθώ µόνο σε δύο περιπτώσεις, µία αγιογραφική και η άλλη της σύγχρονης καθηµερινότητας: η α) είναι από τον “Ευεργετινό”. Κάποιοι ρώτησαν τον αββά Αγάθωνα, για να τον δοκιµάσουν: «Εσύ είσαι ο Αγάθων; Ακούµε για σένα ότι είσαι πόρνος και υπερήφανος. – Ναι, έτσι είναι, απάντησε. Εσύ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος; – Εγώ είµαι. Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός; – Όχι, δεν είµαι αιρετικός. – Τον παρακάλεσαν να τους πει, γιατί τα δέχθηκε όλα και αντέδρασε µόνο στο τελευταίο, το αιρετικός! – Όλα τα πρώτα αναφερόµενα, ωφελούν την ψυχή µου – απάντησε – αλλά η αίρεση µε χωρίζει από το Θεό “το δε αιρετικός, χωρισµός έστιν από του Θεού” (“Ευεργετινός”, τ. Β΄, σελ. 42, Αθήναι 1958).

β) Στη Μητρόπολη Φλώρινας το 1970, ξέσπασε σκάνδαλο µε κατηχητή θεολόγο, όνοµά του Λυκούργος. Ο επίσκοπος Αυγουστίνος τον αποµάκρυνε (ο ίδιος το είχε  παραδεχθεί). Εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Καστοριάς και εδώ µε άλλους δύο ίδρυσαν ένα ιδιόρρυθµο Μοναστήρι, λαϊκός ο ίδιος  αυτοανακηρύχθηκε και “ηγούµενος”.  Ως “ηγούµενος” Λυκούργος τώρα άρχισε να επιτίθεται στον επίσκοπο Αυγουστίνο, µεταξύ άλλων τον κατηγόρησε ότι είναι ‘’«Αιρετικός», ιδρυτής ΄΄Καντιωτικού’’ τάγµατος και αποτελεί ανωµαλία για το Έθνος και την Εκκλησία…‘’.

Ο επίσκοπος π. Αυγουστίνος αντέδρασε δυναµικά και του είπε… κατηγόρησέ µου για ό,τι θέλεις, αλλά αιρετικό δεν στο επιτρέπω, διότι είναι σοβαρή και βλάσφηµη ύβρις, διότι µε αποκόπτει από το Χριστό µου και σε παρακαλώ να ανακαλέσεις!

Η βλάσφηµη αυτή επινόηση που έγραψες, υιέ µοναχέ Σεραφείµ/Αβέρκιε Ζήση, είναι αποκρουστική και απαράδεκτη προς έναν κεκοιµηµένο ιεράρχη που δεν µπορεί να σου απαντήσει, είναι κατάφορη ύβρις για έναν αρχιερέα που εγκατέλειψε τα πάντα από… καλοζωία, πανεπιστηµιακές έδρες και αφιέρωσε τη ζωή του, για να χειραγωγήσει χιλιάδες συνανθρώπους διαφόρων φυλών, γλωσσών και θρησκειών στα πόδια του εσταυρωµένου Κυρίου.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΑΝΙΕΡΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΣΟΥ

Η “αγία” Τριάδα, πατήρ Θεόδωρος, υιός Σεραφείµ/Αβέρκιος Ζήση και πνεύµα κάποιου θεο-λόγου Π. Κοσµίδης (αρθρογραφεί στον Ο.Τ.) βγήκαν στο κλαρί µετά τα 40^α από την κοίµηση του αρχιεπ. Αναστασίου και άρχισαν το παραλήρηµα. Ο πατήρ ανακοίνωσε ότι δε µίλησε µέσα στην περίοδο του τεσσαρακονταπενθηµέρου, επειδή η ψυχή του πάλευε µε τα τελώνια και δεν είχε πρόθεση να την επιβαρύνει και άλλο: «απέφευγα να το κάνω – είπε – διότι είναι εντός τεσσαρακονταπενθηµέρου, οι ψυχές και µε τα τελώνια παλεύουν, να µην προσθέσουµε και εµείς άλλα», δηλαδή µας θεολόγησε κατά την ”πατρολογική” θεωρία ότι, όταν ο κάθε κεκοιµηµένος αφήνει τον πρόσκαιρο τούτο κόσµο και ο άγγελος Κυρίου που έλαβε την εντολή να του πάρει την ψυχή του, “ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου” (Λουκ. 12, 20), δε γνωρίζει τις αµαρτίες του, γι’ αυτό επί σαράντα ηµέρες γίνεται µεγάλος πόλεµος µεταξύ των αγγέλων και των τελωνίων ποιος θα τον κερδίσει. Γι’ αυτό ο µεγάλος πανεπιστηµιακός καθηγητής Θεολόγος, Πατρολόγος, Οµολογητής π. Θεόδωρος Ζήσης δε µίλησε, για να µην του επιβαρύνει την ψυχή του και τον στείλει στην κόλαση! Μετά τα σαράντα µπορεί να λες ό,τι θέλεις,(αυτό µάλλον θα εννοεί) ψέµατα, αλήθειες, συκοφαντίες, διαβολές αυτά δεν πιάνουν και ούτε τα ακούει ο Θεός!

Αυτή την Πατρολογική θεωρία του αν την αναπτύξει µε “θεολογικά” επιχειρήµατα (γαρνιτούρες) και την κυκλοφορήσει σε βιβλίο, θα βρει πολύ µεγάλη απήχηση, πιο πολύ από τα συγχωροχάρτια που είχαν κυκλοφορήσει οι Παπικοί στο Μεσαίωνα.

Για να µην τον αδικήσουµε τον οµολογητή πατήρ Θεόδωρο, θα µεταφέρουµε δύο πατερικές απόψεις στο θέµα όπως τις βρήκαµε και µάλιστα µεταφρασµένες, για να µαθαίνει ο κάθε καλοπροαίρετος πιστός και να φωτίζεται:

α) «το πού πηγαίνουν οι ψυχές, όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι και το πώς ζουν εκεί, δεν το γνωρίζουµε και κανείς δεν µπόρεσε να απαντήσει σ’ αυτό το ερώτηµα. Και τούτο γιατί ο Θεός δεν επέτρεψε να επιστρέψει κάποιος από εκεί και να µας πει πού βρίσκονται και πώς ζουν εκεί οι ψυχές εκείνων που έφυγαν από κοντά µας. Πάντως πηγαίνουν σε κάποιο τόπο που όρισε ο Θεός και από εκεί δεν µπορούν να επιστρέψουν και να έρθουν και πάλι εδώ στη γη. Ούτε κινούνται από τόπου εις τόπον, ούτε περιδιαβάζουν πότε εδώ και πότε εκεί, όπως θέλουν να πιστεύουν µερικοί. Ούτε πλανώνται εδώ εις την γην! Μένουν εις τον «νοητόν» εκείνον τόπον, όπου περιµένουν την κοινήν εξανάσταση των σωµάτων και την τελική κρίση του Θεού» (αγ.Ιωάν. Χρυσόστοµος, Ε.Π.Ε., τοµ. 10, σ. 259).

β) Ο αγ. Νικόδηµος ο Αγιορείτης που διάβασε τα περισσότερα από τα συγγράµµατα των Αγίων Πατέρων και διδασκάλων της Εκκλησίας µας, µεταξύ άλλων µας εξηγεί:

«Οι ψυχές, τόσο των δικαίων, όσο και των αµαρτωλών, από τη στιγµή που θα βγουν από το σώµα δεν παραµένουν καθόλου στη γη, αλλά αµέσως πηγαίνουν στον τόπο που τους όρισε ο Θεός. Και ο τόπος αυτός δεν είναι υλικός, αλλά πνευµατικός. Εκεί περιµένουν την κοινή ανάσταση και την τελική κρίση του Θεού. Και συνεχίζει ο άγιος Νικόδηµος να µας λέει: µάταια και µυθώδη λέγουσιν εκείνοι, όπου λεσχούσιν, ότι αι ψυχαί των δικαίων και των αµαρτωλών, µετά θάνατον εκ του σώµατος εξερχόµεναι, τεσσαράκοντα ηµέρας, διατρίβουσιν εν τη γη, και περιέρχονται εις τους τόπους εκείνους, όπου η ψυχή του αποθανόντος διέτριβεν έτι ζώντος, διότι αυτά είναι απίθανα και ουδείς ως αληθή πρέπει να τα παραδέχεται».

Τ’ ακούσατε, αδελφοί µου (τ’ ακούει ο µέγας Θεολόγος πατήρ Θεόδωρος), τι µας λέει ο άγιος Νικόδηµος; Ότι είναι παραµύθια αυτά που λένε µερικοί ότι, όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, η ψυχή του για σαράντα µέρες περιφέρεται εδώ στη γη. Είναι παραµύθια και να µην τα πιστεύουµε (από το βιβλίο του Ιερ. Κοσµά Δοχειαρίτου “Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος…”, σελ. 130-131, έκδοση Ι. Μονής Οσίου Νικοδήµου, Πυργετός Λάρισας).

Είπε και κάτι χειρότερο ο πατρολόγος καθηγητής Θεολόγος και οµολογητής, ότι η εξόδιος ακολουθία, τον αρχιεπ. Αναστασίου “ήταν µια διαθρησκειακή φιέστα, δεν ήταν ακολουθία, φιέστα, ακολουθία, Μουσουλµάνους, Προτεστάντες, Παπικούς µια διαθρησκειακή ακολουθία ήταν” (οµιλ. 02.02.00). Τι είναι τούτο! Δε σεβάστηκε ούτε την κοίµησή του, που στην αρχαιότητα, όποιος έδειχνε ασέβεια προς νεκρό, πλήρωνε βαρύ πρόστιµο, έχανε όλα τα δικαιώµατά του, εθεωρείτο δε “άτιµος” και τον εξόριζαν ακόµα. Οι πόλεµοι σταµατούσαν και ακόµα σταµατούν, για να θάψουν τους νεκρούς. Ακόµα και οι εχθροί οι µη χριστιανοί, όταν αντικρύζουν νεκρό σταµατούν, στέκονται µε σεβασµό και προσοχή!

Σας ρωτώ! Μήπως έχετε κάποια πληροφόρηση ότι ο Αναστάσιος τους κάλεσε, νάρθουν στην εξόδιο ακολουθία; Ή µήπως είχατε απαίτηση να βγει από το φέρετρο, για να τους διώξει; Αυτό που είπατε, είναι παραπάνω από ύβρις! Τί είναι; ο καθένας ας το αξιολογήσει

ΝΑ! ΚΑΙ Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΝΙΕΡΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ

   Η αποτυχία του πατήρ Θεοδώρου να πείσει το διαδικτυακό ακροατήριό του πως ήταν φιέστα η εξόδιος ακολουθία του ιεραποστόλου αρχιεπισκόπου Αναστασίου δεν έπεισε. Γι΄αυτό προσπάθησε µετά να τον παρουσιάσει ως µεγάλο Οικουµενιστή που του πρέπει µάλλον “ανάθεµα”.

Είναι τραγικό, να έρχεται από την ειδωλολατρική αρχαιότητα ο τραγικός ποιητής Ευριπίδης (480 π.Χ. – 406 π.Χ.) και να φωνάζει δυνατά: «Άπαντες εσµέν εις το νουθετείν σοφοί, αυτοί δ’ όταν σφάλλωµεν, ου γιγνώσκοµεν» (Όλοι είµαστε σοφοί στο να νουθετούµε τους άλλους, όταν όµως οι ίδιοι σφάλουµε, κάνουµε πως δεν καταλαβαίνουµε).

Είναι τραγικό να µιλάει κάποιος για Οικουµενισµό, όταν ο ίδιος χρόνια δούλευε µέσα στον Οικουµενισµό και γέµισαν µε το δάσκαλό του και τους άλλους την πατρίδα µας από φιλο-οικουµενιστές Θεο-λόγους, παπάδες και δεσποτάδες. (να τι έγραφε, για να την υπερασπιστεί ο αφοσιωµένος συνεργάτης του π. Αγ. Αγγελόπουλος στον π. Γεωρ. Τσέτση του Πατριάρχου Βαρθολοµαίου).

Ας δούµε τα γραφόµενα του πιστού συνεργάτη του:

«Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης – γράφει – όταν φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουµενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουµενιστής καθηγητής. Και µάλιστα περιέργως στη Θεολογική Σχολή είχε εισαχθεί το µάθηµα της Οικουµενικής Κινήσεως, «Ιστορία δογµάτων και Οικουµενική Κίνησις», το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς από τον αρµόδιο καθηγητή, και όλοι οι καθηγητές µε ενθουσιασµό προέβαλαν την «µεγάλη προφητική µορφή» του ΠατριάρχουΑθηναγόρου και όλους τους µεγάλους οικουµενιστές. Ο π. Θεόδωρος, λοιπόν, ανατράφηκε µέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίµα και το οικουµενιστικό περιβάλλον,

«Υπάρχουν πατριαρχικά επαινετικά έγγραφα, τα οποία καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε µέσα στο κλίµα αυτό. Ο καθηγητής Παναγιώτης Χρήστου, διευθυντής του Πατριαρχικού Ιδρύµατος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο πανεπιστήµιο.

» … Δεν ακουγόταν, λοιπόν, την περίοδο εκείνη των σπουδών και των πρώτων ετών της πανεπιστηµιακής καριέρας του π. Θεοδώρου λόγος κριτικός εναντίον του Πατριάρχου Αθηναγόρου και εναντίον του Οικουµενισµού…».

Να ήταν µόνο αυτό! Θα λέγαµε, δεν πειράζει “ας το πάρει το ποτάµι”. Όµως διέπραξαν ασυγχώρητα εκκλησιαστικά “εγκλήµατα”: Α) Η οµάδα τους (κατά το περιοδικό “Πολιτικά Θέµατα”, φ. 51/1975 αποκαλεί τη Θεολογική Σχολή του Παν. Θεσ/νίκης “Θερµοκήπιο ακαδηµαϊκών στελεχών της δικτατορίας”) µε αρχιδιώκτη  τον καθηγητή και υπουργό Παιδείας Παν. Χρήστου, ο οποίος µόλις ανέλαβε το υπουργείο, έδιωξε τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυµο Α΄ (Κοτσώνη), διότι ήταν αντιοικουµενιστής. Αλλά αυτό που τους  έκανε “έξαλλους” (το Χρήστου και την οµάδα του- Ζήση-Αγγελόπουλο…) ήταν που ο αρχιεπ. Ιερώνυµος Α΄, όταν ανέλαβε την αρχιεπισκοπία από τα πρώτα που έκανε, για να αντιµετωπίσει σταθερά και αποφασιστικά την οικουµενιστική “χολέρα” που ενέσκηψε µε την πατριαρχεία Αθηναγόρα, ήταν που δηµιούργησε για πρώτη φορά “Ιδιαίτερον Γραφείον Διορθοδόξων Σχέσεων” και το οποίο εγκρίθηκε παµψηφεί από την Ιερά Σύνοδο µε τίτλο: “Η Εκκλησία της Ελλάδος έναντι του Οικουµενισµού”. Ο σκοπός του ήτανε να αντιµετωπίσουν τη λαίλαπα που ο πατρ. Αθηναγόρας την τροφοδοτούσε µε φρύγανα και άρχισε να φουντώνει επικίνδυνα (Πηδάλιο της Εκκλησίας, τοµ. Β΄, σελ. 396).

Ο αρχιδιώκτης Παν. Χρήστου µε την οµάδα του  που την αποτελούσαν, Θεόδωρος Ζήσης, Αθ. Αγγελόπουλος (που ήταν και ο άνθρωπος της ΚΥΠ µέσα στο υπουργείο), Ιωάν. Παρασκευαΐδης, Δηµ. Τραντάλης… το δεύτερο που έκαναν, ήταν να διαλύσουν τον ειδικό αντιοικουµενιστικό οργανισµό (γραφείο) που τον απαρτίζουν ικανά µε γνώση στελέχη.

Το τρίτο, συντάξανε τον Ιανουάριο του 1974 την 3^η Συντακτική Πράξη, ένα “Νόµο” καταισχύνης που παραχωρούσε στην κοσµική εξουσία (στο στυγνό στρατιωτικό κατεστηµένο) το δικαίωµα να είναι κριτής των Ιερών Κανόνων, ρυθµιστής στην κατάλυση του Κανονικού Δικαίου, εκφραστής στις Μυστηριακές Πράξεις (όπως οι εκλογές και ενθρονίσεις επισκόπων). Αυτό το αποκλειστικό δικαίωµα µε αρµοδιότητα και ευθύνη είχε παραχωρηθεί από τους διαδόχους των αγίων Αποστόλων µόνο στους Επισκόπους. Ο αρχιδιώκτης Υπουργός Π. Χρήστου και η οµάδα του που αποτελείται από πανεπιστηµιακούς θεολόγους, θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως εν δυνάµει επισκόπους, ερµηνευτές των Γραφών, εφαρµοστές των Ιερών Κανόνων, ακόλουθοι των παραδόσεων και τηρητές του Συντάγµατος, των νόµων του Κράτους και των δικαστικών αποφάσεων. Γι’ αυτό ως τέτοιοι εφάρµοσαν τα παραπάνω “κατά γράµµα”, εισέβαλαν στο Συνοδικό Μέγαρο και αποφάσισαν να χαρακτηρίσουν – κατά το Κανονικό Δίκαιο (!!) – την πλειοψηφία της Ιεραρχίας (34 τον αριθµό) ως αντικανονικούς, διότι αλλιώς δεν τους έβγαινε, να στήσουν στην αρχιεπισκοπική καθέδρα τον άνθρωπό τους!

Με το υπόλοιπο κουτσουρεµένο σχήµα των 32 “κανονικών” επισκόπων προχώρησαν σε “εκλογές”. Οι τέσσερις αρνήθηκαν να παραβρεθούν στο φιάσκο, οι οκτώ δεν ενέδωσαν στους εκβιασµούς και απειλές. Ο εκλεκτός τους έλαβε 20 “ψήφους” και από αυτούς οι 16 ήταν Σιµωνιακοί, δηλαδή εξαγορασµένοι µε ανταλλάγµατα (βλέπε λεπτοµέρειες “Αγώνας”, φ. 308/Φεβρ. 2023, σελ. 2). Από τους 66 µητροπολίτες που απαρτίζονταν η Σύνοδος της Ιεραρχίας, ο εκλεκτός της Οµάδας, ο Σεραφείµ έλαβε 4 ψήφους, αν βγάλουµε µια, τη δική του, µένουν 3 ψήφοι. Εξάλλου ο ίδιος ο Σεραφείµ το είχε ξεκαθαρίσει, όταν έλεγε στον πρ. Αττικής Ιάκωβο Βαβανάτσο: «Έστω και µε ενάµισι δεσπότη θα βγω αρχιεπίσκοπος, γιατί το θέλουν αυτοί» (εφ. “ΤΑ ΝΕΑ”, 17/3/1977). Ποιοι αυτοί; Η οµάδα Χρήστου, Ζήση & Σια µε αρχηγό το Δικτάτορα Ιωαννίδη που τους διόρισε µέσα στο υπουργείο.

Ο Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος βλέποντας αυτό το φρικιαστικό όργιο αυθαιρεσίας, αγανακτισµένος τα είπε κατάφατσα στο Σεραφείµ µέσα στη Σύνοδο της  Ιεραρχίας:

«… Διατί εµπαίζοµεν τον Θεόν και προκαλούµεν µε τόσην ασέβειαν το έλεός του και την µακροθυµίαν του;… καταντήσαµεν την Αγίαν του Χριστού Εκκλησίαν εις τον Ελλαδικόν χώρον “ρύπωσαν, αυχµώσαν, γυµνήν, πεφυρµένην αίµατι”; (Ιερ. Χρυσόστοµος).

» Κυνικαί συναλλαγαί, φατριαστικαί δοσοληψίαι και ταπεινά συµφέροντα σας ανεβίβασαν δια της “πανσθενούς δεξιάς” του φίλου σας Ιωαννίδου εις τον “ηγετικόν θώκον”…

» Δεν θα αναφερθώ εις τας θαυµατουργικάς αλχηµείας, δια των οποίων κατέστη – επί τέλους – δυνατή η συγκρότησις αυτής της Συνόδου. Είναι µια υπόθεσις, η οποία προκαλεί πολλήν εντροπήν…».

Το πρώτο πείραµα της οµάδας Θεσσαλονίκης υπό του υπουργού Χρήστου έγινε, όταν συνέταξαν και δηµοσίευσαν την 3^η Συντακτική Πράξη και την έβαλαν αµέσως σε εφαρµογή κατά γράµµα και κατά λέξη, όπως διατάσσουν (;;;) η Γραφή, Κανόνες, Παραδόσεις, Σύνταγµα… (SIK). Ώστε να εκλεγεί ο εκλεκτός τους Σεραφείµ Τίκας ως αρχιεπίσκοπος. Ποιος ήταν αυτός; Ένα σκοτεινό πρόσωπο, µε µόρφωση αναιµική, εκκλησιαστικό φρόνηµα ανάπηρο, µε ιστορικό πορτραίτο υπανάπτυκτο, συµπεριφορά ως αγροίκος αντάρτης, πνευµατικά µαφιόζικη, διοικητικά ως ηγεµονίσκος του τρίτου κόσµου.

Περί των προσόντων του Σεραφείµ και συγκρίνοντας µε τον προκάτοχό του Ιερώνυµο Α΄ Κοτσώνη, τον οποίο τον πολέµησε, όσο ήταν αρχιεπίσκοπος, τον περιγράφει κοιτάζοντάς τον κατά πρόσωπο στη Σύνοδο της Ιεραρχίας την 10^η Οκτωβρίου 1974, ο Ελευθερουπόλεως Αµβρόσιος:

«… Ήρκεσεν έν και µόνον οκτάµηνον δια ν’ αποδειχθή ότι είσθε ο πλέον ακατάλληλος, ο πλέον ανίκανος, ο τροµερά αδέξιος και φοβερά επιζήµιος δια την Ελλαδικήν Εκκλησίαν Πρωθιεράρχης.

» Εζυγίσθητε, εµετρήθητε και ευρέθητε, φεύ, ελλιπής.

» Όλοι γνωρίζουν πόσον επολέµησα επί εξαετίαν ολόκληρον, συγκεκριµένας διοικητικάς πράξεις του Ιερωνύµου. Θα ήτο όµως φρικτή εις βάρος του αδικία, εάν ηρνούµην, ότι υπήρξεν ούτος έµφορτος ικανοτήτων και αρετών και ότι πάν ό,τι έπραττε, το έπραττε καλή τη πίστει, πιστεύων ότι τούτο οφελεί και προάγει τα εκκλησιαστικά µας πράγµατα.

» Οιαδήποτε σύγκρισις µεταξύ εκείνου και υµών – Μακαριώτατε – θα ήτο αυτόχρηµα βλασφηµία δυσχερής.

» Όση διαφορά υπάρχει µεταξύ λευκού και µέλανος, ουρανού και γης, ζωής και θανάτου, παραδείσου και Άδου, τόση µεταξύ Ιερωνύµου και Υµών.

» Εκείνος κολοσσός γνώσεων και επιστήµης, ενώ σεις ο πλέον αδαής περί τα τοιαύτα. Εκείνος ασκητής και ενάρετος, ενώ σεις ένας “καλοπερασάκιας” συγχωρήσατέ µου την έκφρασιν, Σεβ. Άγιοι Σύνεδροι, και χωρίς ίχνος ιεράς ανησυχίας. Εκείνος υπόδειγµα εργατικότητος και αποδοτικότητος, ενώ σεις κλασικόν παράδειγµα ραθυµίας και στειρότητος…».

Το τέταρτο. Μετά ένα εξάµηνο (2 Ιουλίου 1974) καταλάγιασε ο θόρυβος της 3^ης Συντακτικής Πράξης. Έρχεται ο υπουργός Παιδείας Παν. Χρήστου και η επιλεγµένη Θεολογική Οµάδα του και δηµοσιεύει στην Εφηµ. της Κυβερνήσεως ένα σατανικό και βέβηλο νοµοθέτηµα συνταγµένο, όπως και το πρώτο από την ίδια Θεσσαλονικιώτικη Θεολογική Οµάδα και έχει τον τίτλο: “7^η Συντακτική Πράξη”. Αν τα εξετάσουµε από ανθρωπιστικής πλευράς δείχνουν ότι οι συντάκτες τους τρέφουν ένα µίσος εναντίον του πρώην αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄, εναντίον των θρησκευτικών οργανώσεων, των αντιµασώνων και αντιοικουµενιστών. Από τη σκοπιά της επιστήµης του Δικαίου, είναι δύο εξαµβλώµατα που έδιναν ανεξέλεγκτες εξουσίες σε έναν αρχιεπίσκοπο αγροίκο και την αποτελούµενη από αυτόν παρέα µε “άφωνους και άλαλους”, ώστε να δροµολογεί κατά το δοκούν ηθικές και κοινωνικές δολοφονίες. Αφήνουµε στην άκρη τους Ιερούς Κανόνες, διότι αυτούς δεν τους υπολόγιζαν.

Οι δύο (3η & 7η) Συντακτικές Πράξεις δεν αντέχουν σε νοµική και θεολογική κριτική. Είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόµενο τραγικό, συγχρόνως και αποκαλυπτικό, διότι φανερώνει το µέγεθος και τις διαστάσεις της ψυχικής αλλοτρίωσης που είχαν υποστεί οι συντάκτες τους.

Με τη δηµοσίευση της 7^ης Συντακτικής Πράξης στις πρώτες ηµέρες του Ιουλίου 1974 ξέσπασε ένας διωγµός απερίγραπτος, κύµα µίσους, επιδροµή σκληρότητας, πράξεις βίας και µια µανία εξόντωσης σε ανθρώπους που δεν πείραξαν ούτε κουνούπι.

Οι Σκοτεινές Δυνάµεις και η µασονία τους µύησαν στις τάξεις τους, τους έδωσαν και το εφήµερο δωράκι – υπουργός, Διευθυντής, ιδιαίτερος… - και βγήκαν για το καταλυτικό σχέδιό τους. Για να τους προστατέψουν όµως από πιθανόν αγανακτισµένους, έβγαλαν το Στρατό. Με µια Απόρρητη (15,30 – 142/2) διαταγή, του Αρχηγείου των Ενόπλων Δυνάµεων  διέταξαν τα Μέσα Ενηµέρωσης και τους διευθυντές εφηµερίδων να µη δηµοσιεύουν τίποτα σχετικά µε τις διώξεις που γίνονται σε βάρος διώξεων επισκόπων: «Προς περιφρούρησιν χριστιανικού αισθήµατος θρησκευοµένου ελληνικού λαού». Ακολουθεί δεύτερη διαταγή, πολιτική: «Κανένας δεν µπορεί να κατοικήσει σε περιοχές που εργάστηκε, εποίµανε αλλά τώρα διώχθηκαν». Έρχεται τρίτη διαταγή, νοµοθετική: «Πράξεις εκδιδόµεναι κατ’ εφαρµογήν των διατάξεων… κατ’ άρθρον 4 αυτής… δεν υπόκειται εις αίτησιν ακυρώσεως ή προσφυγήν ενώπιον του Συµβουλίου της Επικρατείας, και εάν προβάλλεται λόγος ακυρώσεως…», θα κλείσω µε ένα ακόµα (Τα περιστατικά είναι τόσα πολλά. Είναι τόσο απίθανα στην επινόηση. Είναι τόσο διαβολικά στην πλοκή τους, σε µέγεθος και όγκο που είναι αδύνατον να καταχωρηθούν, διότι θα χρειαστούν να υπερκαλύψουν τόµους) από το άρθρο 2^ον της 7^ης Συντακτικής Πράξης να θυµίσω στον πατήρ Θεόδωρο Ζήση ενός από τους συντάκτες των Συντακτικών Πράξεων που συµπορεύτηκαν αντάµα στο µονοπάτι της αυθαιρεσίας, της κατάλυσης κάθε ανθρώπινης ευθιξίας που ποδοπάτησαν την Κανονική τάξη της αγιωτάτης Εκκλησίας. Να τι διέταζαν… “Δηµοκρατικότατα!”:

«… Η απόφασις αύτη εκτελείται άµα τη δηµοσιεύσει της δια της εφηµερίδος της Κυβερνήσεως, µη υποκειµένη εις ένδικον µέσον ή προσφυγήν ενώπιον πάσης εκκλησιαστικής ή πολιτειακής αρχής ή δικαστηρίου». Πατήρ Θεόδωρε Ζήση, σας ρωτώ! υπάρχει κάτι αντίστοιχο παγκόσµια; Ή ακόµα και σε χώρες ανθρωποφάγων, να καταδικάζουν οριστικά σε “εκτέλεση” κάποιον – εδώ έχουµε 12 ανθρώπους και µάλιστα επισκόπους – χωρίς δίκη;

Τη δολοφονική αδικία που διαπράξατε ως συντακτική οµάδα σε βάρος 12 αγίων επισκόπων και στο σώµα της Εκκλησίας, δε θα κατορθώσετε να το προσπεράσετε, από πλάγια µονοπάτια – µε “ορθόδοξες οµολογιακές οµιλίες…”. – Οι αποτρόπαιες ενέργειες θα χρωµατίζουν τα κάδρα ανά τους αιώνες.