107 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ! ΟΙ ΟΡΔΕΣ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

19η MAΪOY ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

107 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ!  ΟΙ ΟΡΔΕΣ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

 

 

 

 

Πρόκειται για μία από τις πιο μαύρες στιγμές της Ιστορίας όχι μόνο για τους Έλληνες αλλά και για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Με την Γενοκτονία των Ποντίων αφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες ένα ζωηρό κομμάτι του ελληνισμού που πάλευε για την επιβίωσή του για περίπου 3000 χρόνια. 

Ο όρος γενοκτονία δημιουργήθηκε το 1945 από τον Αμερικανό καθηγητή Λέμκιν λίγο πριν την Δίκη της Νυρεμβέργης για να περιγράψει τις πρακτικές που χρησιμοποίησαν οι Ναζί για να εξοντώσουν τους Εβραίους. 

Έτσι, χρησιμοποιείται από τότε για να αποδώσει την προσπάθεια εξόντωσης και αφανισμού, με συστηματικό τρόπο μίας φυλής-πληθυσμιακής ομάδας από μία συγκεκριμένη περιοχή.

Ήταν λοιπόν 19 Μαΐου του 1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα προκειμένου να ξεκινήσει την δεύτερη ιστορικά, φάση της εξόντωσης των Ελλήνων της βόρειας Μικράς Ασίας προσπαθώντας επίσης να συντονίσει την αντίσταση των Τούρκων κατά της ελληνικής στρατιάς που είχε καταλάβει πριν από μερικές εβδομάδες την Σμύρνη. 

Οι Έλληνες του Πόντου αποτελούσαν πάντοτε ένα ζωτικό κομμάτι της περιοχής και παρόλο που ήταν μακρυά από τον εθνικό κορμό της ελληνικής χερσονήσου και των δυτικών παραλίων της Μικράς Ασίας, διέγραψαν την δική τους πορεία η οποία όμως ήταν παράλληλη με αυτήν των υπολοίπων Ελλήνων. 

Φτάνοντας στην νεώτερη Ιστορία, μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και την πτώση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, οι Πόντιοι έγιναν ένα κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Περικυκλωμένοι από Μουσουλμάνους και πολλές άλλες εθνότητες, οι Πόντιοι κατάφεραν να διατηρήσουν την εθνική τους συνείδηση με συνέπεια πάντα να αποτελούν για του Οθωμανούς Τούρκους έναν «πονοκέφαλο» για την συγκεκριμένη περιοχή.

Μπορεί πληθυσμιακά να μην ξεπέρασαν τις άλλες εθνότητες αποτελώντας περίπου το 40% της περιοχής, όμως οι δραστηριότητές τους, τους έκαναν κυρίαρχους στην κοινωνική και την οικονομική ζωή του τόπου αυτού. Συγκεντρωμένοι ως επί το πλείστον στα αστικά κέντρα, οι Πόντιοι το 1986 αριθμούσαν περίπου 265.000 ψυχές, μέσα σε μόλις 15 χρόνια είχαν φτάσει τις 330.000, ενώ στις αρχές του 20 αιώνα είχαν ξεπεράσει τις 700.000! 

Οι Πόντιοι όμως δεν αναπτύχθηκαν μόνο πληθυσμιακά αλλά και πνευματικά. Ενώ το 1860 υπήρχαν μόλις 100 σχολεία σε όλον τον Πόντο το 1919 υπολογίζονταν να ξεπερνούν τα 1400, ενώ ανάμεσά τους ήταν και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. 

Πώς γίνεται μαζί με αυτά να λείπουν τα τυπογραφεία, οι λέσχες, τα θέατρα, οι εφημερίδες και κάθε τί που επιβεβαιώνει το υψηλό πνευματικό επίπεδο μίας κοινωνίας. Δεν έλειπαν. Η Σαμψούντα, Τραπεζούντα και οι άλλες ιστορικές πόλεις δεν είχαν σχεδόν τίποτα να ζηλέψουν από την κοινωνική και πολιτιστική ζωή πολλών ελεύθερων ευρωπαϊκών πόλεων.

Ωστόσο από το 1908 και με την χρονιά πολύ σημαντική για όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς ένα φιλόδοξο κίνημα που προωθούσε την ισονομία μεταξύ των λαών αναδύθηκε. Ήταν αυτό των Νεότουρκων. 

Όλες οι μειονότητες έτρεφαν ελπίδες για ίση μεταχείριση επί τέλους στην κοινωνία, κάτι όμως που δεν έγινε ποτέ. Οι Νεότουρκοι αποδείχθηκαν εθνικιστές και αντί της ισονομίας, στην ατζέντα τους είχαν την «κάθαρση» της Τουρκίας από όλους τους «ξένους». 

Στο στόχαστρό τους έβαλαν κυρίως τους χριστιανικούς πληθυσμούς προκειμένου μεγάλες εκτάσεις της Ανατολίας να εκτουρκιστούν. Με την Ελλάδα να είναι απασχολημένη με το Κρητικό Ζήτημα και να μην είναι ικανή να συγκρουστεί ευθέως με την Τουρκία και σε άλλα μέτωπα, οι Πόντιοι και πολλοί άλλοι Έλληνες εκτοπίστηκαν και έζησαν σε μεγάλες κακουχίες υπό το πρόσχημα της «ασφάλειας του κράτους».

 

 

Τα «Αμελέ Ταμπουρού» σχέδιο εκπονημένο από Γερμανούς αξιωματικούς σκόπευαν να εξοντώσουν όλους τους άνδρες που δεν κατατάσσονταν στον τουρκικό στρατό. 

Τα τάγματα αυτἀ εργασίας έβαζαν τους άνδρες να εργαστούν σε λατομεία, ορυχεία και κατασκευές δρόμων κάτω από κυριολεκτικά εξοντωτικές συνθήκες. Αποτέλεσμα; Ελέχιστοι ήταν αυτοί που κατάφερναν να επιζήσουν.

 Οι περισσότεροι υπέκυπταν στην πείνα τις αρρώστιες και τις κακουχίες. Αυτή ήταν η ισονομία που διακήρυτταν οι Νεότουρκοι. 

Κάτι τέτοιο όμως οι Πόντιοι δεν μπορούσαν να το αφήσουν έτσι. Με τον καιρό, χιλιάδες ήταν οι άνδρες που αποφάσισαν να καταφύγουν αντάρτες στα ψηλά και δυσπρόσιτα βουνά της περιοχής προκειμένου με ελάχιστα μέσα να αντιταχθούν στους Τούρκους. Το ίδιο έκαναν και οι Αρμένιοι, όμως μέχρι το 1916 οι Τούρκοι είχαν αντιμετωπίσει την Γενοκτονία των Αρμενίων. 

Πλέον το πεδίο για τον Μουσταφά Κεμάλ ήταν ελεύθερο. Ωστόσο οι Πόντιοι δεν ήταν εύκολος αντίπαλος με συνέπεια οι αντάρτες να καταφέρουν αποφασιστικά χτυπήματα στον οργανωμένο εθνικιστικό στρατό, ενώ από το 1919 έτρεφαν πολλές ελπίδες με την δημιουργία του Ποντοαρμενικού κράτους αλλά και την παρουσία του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία. 

Οι αντάρτες οργανώνονταν κυρίως σε μικρές ομάδες 15 έως 30 ατόμων για να είναι ευκολότερη η μετακίνησή τους αλλά και η συντήρησ των ανδρών. 

Όπως διαβάζουμε στην Ιστορία του Ελληνικού Έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου-National Geographic, υπολογίζεται πως περίπου το 1921 οι Πόντιοι αντάρτες στο σύνολότου ανέρχονταν σε πάνω από 12.000 άνδρες. 

Ένας μεγάλος για την εποχή αριθμός ατάκτων σκληροτράχηλων πατριωτών μαχητών στα νώτα της στρατιάς του Κεμάλ που δυστυχώς δεν αξιοποιήθηκε ποτέ από τα ελλαδικά επιτελεία.

 

 

 

Το βραχύβιο όμως Ποντοαρμενικό κράτος και η ελάχιστη βοήθεια από τις ελληνικές κυβερνήσεις οι οποίες είχαν να ασχολούνται κυρίως με την πολιτική παρά με την κρίσιμη κατάσταση στο μέτωπο, επέτρεψε στον Κεμάλ να προχωρήσει στην «τελική λύση». 

Ενώ μέχρι πρότινος οι Έλληνες της περιοχής είχαν την αρωγή των Ρώσων, όλα άλλαξαν μόλις ήρθαν στην εξουσία οι Μπολσεβίκοι οι οποίοι βοήθησαν απροκάλυπτα τους Τούρκους με κάθε μέσο. 

 ΣΑΝ ΣΗΜEΡΑ......

Δείτε ποιον πληρώνουμε και εξοπλίζουμε! Η πρώην εκπρόσωπος του Ζελένσκι τον ξεσκεπάζει (βίντεο) -- Ομιλούσες φωτογραφίες

 πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.

            

Ακούστε (στο βίντεο)την πρώην Eκπρόσωπο Tύπου του Πρόεδρου Ζελένκσι, Γιούλια Μέντελ, να ομιλεί για τις φήμες περί χρήσης ναρκωτικών από εκείνον, στη συνέντευξη που έδωσε στον Τάκερ Κάρλσον.

Δυτικές δυνάμεις τοποθέτησαν τον εβραϊκής καταγωγής Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην προεδρία της Ουκρανίας για να συγκαλύψουν τον εκθειασμό του ναζισμού, υποστήριξε ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Λαρίσης “..συνεπής” λόγων και πράξεων

 

Στη Λάρισα πριν οκτώ χρόνια περίπου (5 Οκτωβ. 2018) φάνηκε σαν να άνοιξε κάποια χαραµάδα αναλαµπής µε την εκλογή του νέου επισκόπου της µετά από µια 24χρονη αδιάφανη και σκοτεινή περίοδο µε παθιασµένη επίδειξη χλιδής, µε πολλές και βαρύτατες εντυπωσιακές αµφιέσεις, µε εκθαµβωτικά και πανάκριβα αξεσουάρ, όλα πιστά αντίγραφα των βυζαντινών αυτοκρατόρων.

Η ένδοξη µητρόπολη του Μεγάλου Πατέρα της Α΄ Οικουµενικής Συνόδου Αγίου Αχιλλείου ήταν βουτηγµένη σε σκάνδαλα και στη λεηλασία του Ιερού Χρήµατος, το οποίο  στουπώνονταν σε θυρίδες offshore, εταιρίες φορολογικών παραδείσων.          

Συνεχίζει

Κάποια φαρφαρίζοντα σταχυολογήµατα

 

Οι πρώτες δηλώσεις του νέου δεσπότη ενεθάρρυναν τους πιστούς. “Θα ανέβω (δήλωνε) επάνω και θα κάνω αυτό που ο άγιος Θεός θέλει… Ένα έργο πνευµατικό, ένα έργο ουσιαστικό, ένα έργο αναγέννησης του όλου ανθρώπου” (Larissanet).

“Δεν µε περισσεύει κανείς. Μου είστε απαραίτητοι όλοι. Σε συστράτευση δίπλα… η Λάρισα εκτός από πανέµορφη πόλη χωροταξικά να γίνει ένας λειµώνας πνευµατικός, υπόδειγµα για κάθε γωνία της Ελλάδας” (News Room iefimerida.gr).

“Την 10^ηΝοεµβρ (2018) εδώ στη Λάρισα είχα µεγάλη χαρά, γιατί έβλεπα επιτέλους ότι µπορούσε η Λάρισα να ενθρονίσει Μητροπολίτη µετά το 1956 για πρώτη φορά” (onLarissa.gr).

“Σε µας, επειδή ο χρόνος έχει άλλη σηµασία, οι πρώτες 100 ηµέρες είναι διαπίστωσης, παρατήρησης, προσευχής… Όπου βλέπει αδυναµίες, σπεύδει να τις διορθώσει µε πατρική αγάπη” (εφ. ‘’ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ’’).

“… ξεκινάµε κάποια επιµορφωτικά σεµινάρια, για να κατανοήσουν οι κληρικοί τα πνευµατικά τους καθήκοντα και να επιτελούν σωστά την αποστολή του θρησκευτικού ταγού-ηγέτη, αυτά θα διοργανωθούν στη Λάρισα από τη νέα χρονιά” (εφ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 28/10/18).

“Καταρχήν οφείλω να πω ότι ήρθα σε έναν παράδεισο… Αισθάνοµαι και είµαι πια Λαρισαίος, η Λάρισα είναι ο τόπος µου” (Romfea.gr).

“Έρχοµαι στη Λάρισα, έρχοµαι στον τόπο µου, στην Πατρίδα µου! Την Δευτέρα θα έρθω στο γραφείο σας κ. Δήµαρχε να υπογράψω την µεταδηµότευσή µου…” (Δηµ. Ιασ. Ντικούδης).

“Αυτοί που ακούν, πολλές φορές δεν έχουν την υποδοµή να κατανοήσουν τί θέλει να πει άνθρωπος…” (Ορθ. Χριστιανοί). (Έχει δίκαιο ο δεσπότης, επαρχιώτες δεν είµαστε;;;).

Ακόµα πολλά τέτοια φρασεολογήµατα εκστοµούσε σε ρητορικές συνεντεύξεις και οµιλίες ο νέος δεσπότης. Ο δηµοσιογράφος, και φίλος του Σ. Τσούµας, τα αποκάλεσε “Μπούρδες”.

Συνεχίζει.

Εφ. Αγώνας

ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

“ΕΠΙ ΠΟΔΟΣ”

 

Ο Δήµαρχος κ. Καλογιάννης, Δευτέρα πρωί-πρωί (12/11/2018) στο γραφείο του µε εντολή, το Δηµοτολόγιο να έχει έτοιµο το έγγραφο µεταδηµότευσης του νέου µας δεσπότη µην εµφανιστεί άξαφνα, όπως τον υποσχέθηκε το Σάββατο στην ενθρόνιση και τους πιάσει απροετοίµαστους. Εξ άλλου ο Δήµαρχος είχε προγευθεί τις “..συνεπείς” αρχιεπισκοπικές διαβεβαιώσεις λόγων και πράξεων, στην καφετέρια µετά την κηδεία του µακαρίτη Ιγνατίου, όταν του υποσχέθηκε ότι η Λάρισα πάλι Ιγνάτιο θα έχει δεσπότη. Το αυτό πάλι κλειδώθηκε τρεις µέρες πριν τις εκλογές στο τσιµπούσι που είχαν Δήµαρχος και Αρχιεπίσκοπος στη Λεωφόρο Βουλιαγµένης.

Για την εκλογή του δεσπότη της η Λάρισα ήταν  στο πόδι, λεωφορεία ναυλώθηκαν να µεταφέρουν τους Λαρισαίους στην εκλογή. Ξενοδοχεία κλείστηκαν για τη βραδινή διανυκτέρευση, ώστε να είναι παρόντες την εποµένη στη χειροτονία του Λαρισινού Ιγνατίου. Ζαχαροπλαστεία επιστρατεύθηκαν για την παρασκευή γλυκών για τους χιλιάδες επισκέπτες. Ο Ναός στο κέντρο της πόλης µετατράπηκε σε προσωρινό µπουφέ, όπου θα πέρναγαν για τα συχαρίκια, θά παιρναν το γλυκό, το αναψυκτικό και ίσως κάποια ευλογία. Τα πάντα ήταν έτοιµα και στην εντέλεια! (για µουσικές, µπάντες, χορωδίες θα σας γελάσω).

ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (β µέρος)

 

Συνέχεια από το προηγούµενο φύλλο

Αυτός ήταν ένας από τους πλέον γνωστούς εκκλησιαστικούς δηµοσιογράφους εκείνη την εποχή που διαµόρφωνε καταστάσεις, σφοδρός πολέµιος του αρχιεπ. Ιερωνύµου, του Αναστασίου και των δώδεκα δολοφονηθέντων µητροπολιτών. Φίλος και σιγονταδόρος του Σεραφείµ Τίκα από τα Ιωάννινα µετά ως αρχιεπίσκοπο και µέχρι το θάνατό του.

 Ένας “αυτόπτης µάρτυς” αναφέρει το εξής περιστατικό: «βρέθηκα – γράφει επίσκοπος – στην αρχιεπισκοπή για κάποιο θέµα, σταµάτησα στο γραφείο του ιδιαίτερου γραµµατέα, να τον καληµερίσω, υπήρχαν και κάποιοι άλλοι, έβλεπα να κόβουν αποκόµµατα εφηµερίδων, της ηµέρας που δηµοσίευαν ειδήσεις-πληροφορίες προς το πλήρωµα της Εκκλησίας, αναλόγως δε το “µήκος” του δηµοσιεύµατος τοποθετούσε και κάποιο χρηµατικό ποσό επάνω. Τα έπιανε µε συνδετήρα, τα έβαζε σε φάκελο, έγραφε κάτι επάνω και το τακτοποιούσε στο συρτάρι. Δεν άργησαν οι υποψίες, για να επαληθευτούν, διότι εκείνη τη στιγµή εµφανίστηκε γνωστός Δηµοσιογράφος, µας χαιρέτησε, κάτι είπαν µε το γραµµατέα, αυτός του έδωσε κάποιο φάκελο, τον ευχαρίστησε και έφυγε, αυτό επαναλήφθηκε και µε άλλο δηµοσιογράφο σχεδόν αµέσως. Κατάλαβα – είπε – πως η κατανοµή χρηµάτων από το κεράκι του λαού που θα έπρεπε να γίνεται βάλσαµο του φτωχού, άνεργου, της χήρας, του ορφανού… και αυτό εδώ γίνεται φιλοδώρηµα προς τους υπηρέτες της χαλκευµένης είδησης, υπηρετώντας δουλικά το Σεραφειµικό κατεστηµένο.

Μου ήρθε να φωνάξω – είπε – να σκούξω, να διαµαρτυρηθώ, να σαλπίσω προς κάθε κατεύθυνση πως στο µέγαρο της Αρχιεπισκοπής γίνεται βρώµικη συναλλαγή. Ότι οι ειδήσεις που µαθαίνετε είναι πληρωµένες. Σταµάτησα, όµως, σκέφτηκα – είπα – που να εκµυστηρευτώ τα τραγικά που είδα, ποιο µικρόφωνο θα κάνει δεκτή τη διαµαρτυρία µου, αφού όλες οι πόρτες είναι κλειστές, είναι τα τυπογραφεία των εφηµερίδων και περιοδικώνι µε λαδωµένα χέρια…!

Αυτές οι σκέψεις µε γράπωσαν – αγανακτισµένος περιγράφει –, µε έσφιξαν σαν τανάλιες, µε ακινητοποίησαν, ένιωσα σαν τον Προµηθέα Δεσµώτη, που βρίσκονταν δεµένος χειροπόδαρα και τα όρνια να τρυπούν το σώµα και να κατατρώγουν τα σωθικά του (“Αυτόπτυς µάρτυς”, σελ. 58). Έτσι δούλευε το σύστηµα, όταν βρισκόσασταν στο Υπουργείο!

Πατήρ Θεόδωρε, στον ηλεκτρονικό ιστότοπο “Κατάνυξη” που διαθέτετε, παρακολουθώ τις οµιλίες σας που κάνετε, διότι:

Πρώτον, είναι ενδιαφέρουσες, εφαρµόζω όµως την προτροπή του Σωτήρος Χριστού: «όσα εάν είπωσιν υµίν τηρείν, τηρείτε και ποείτε, κατά δε τα έργα αυτών µη ποιείτε» (Ματθ. 23, 3).

Φαντάζοµαι – και έτσι πρέπει να είναι – ότι ετοιµάζεστε για ηµέρες, για να ανταποκρίνεστε στις σύγχρονες ταραγµένες κοινωνικές και πνευµατικές απαιτήσεις και πώς να τις αποκοιµίζετε.

Δεύτερον, αρκετές φορές σας συλλαµβάνω, ωσάν να σας κατατρέχει κάποιο σύνδροµο ή να σας κυριεύει ένα άγχος και γι’ αυτό ίσως αυτοπροβάλλετε συνεχώς τον εαυτό σας για το τί κάνατε, τί κάνατε και τί κάνατε! Ο λειτουργός του Θεού που φοράει το επιτραχήλιο, όπως εσείς, είναι ποιµένας και πατέρας και προσφέρει από περιουσία ζωής, µεταφέρει την εµπειρία του Παναγίου Πνεύµατος, δίνει την καρδιά του, µεταβιβάζει τη φλόγα και το φως που καταυγάζει, όλα αυτά και ίσως και άλλα ακόµα τα µεταδίδει στα πνευµατικά παιδιά του στο ακροατήριό του, σε λογικά πρόβατα της θείας ποίµνης, σε µέλη του Σώµατος Ιησού Χριστού και δεν αυτοπροβάλεται.

Ο ιερέας βιώνει και διδάσκει την αλήθεια του Ευαγγελίου και δεν είναι επικάλυµµα κυµαινόµενο ευλογοµανές, για να ξεγελάει και να παρασύρει κάθε φορά σε νέες θεωρήσεις, αλλά κατά το ευαγγέλιο: “Συ ποτέ επιστρέψας στήριξον τους αδελφούς σου” (Λουκ. 22, 32).

Τρίτον. Αναµένω να αφουγκραστώ τη θεολογική – επιστηµονική σας άποψη περί τα Τελώνια, όπως υποσχεθήκατε και πως µάλωναν για σαράντα ηµέρες για την ψυχή του αρχιεπισκόπου Αναστασίου που και αν και σεις παρεµβαίνατε, θα βάραινε πολύ την ψυχή του (!).

Ακόµα για αυτό που µουρµουρίσατε, αλλά δυνατά, αν ήταν εξόδιος Ορθόδοξος  ακολουθία. ή “διαθρησκειακή φιέστα” του µακαριστού Αναστασίου κατά τη Ζήσια θεωρία σας ή κατά του κολλητού σας φιλοσοφούντα Θεολόγου ήταν “τηλεοπτικό σόου” (Π. Κοσµίδης, Ο.Τ. 28/2/2025).

Τέταρτον. Σας παρακολουθώ και περιµένω ν’ ακούσω την επιβεβαίωση για τα όσα υποσχεθήκατε στις 16/2/2025 πως θα αποκαλύψετε περί του κεκοιµηµένου αρχιεπ. Αναστασίου µε βάση – βέβαια – του µασονικού βιβλίου του Αβερκίου/Σεραφείµ: «Να πω µόνο ότι στην αρχή του ερχοµένου µαθήµατος θα σας διαβάσω τι λέει ο “Αβέρκιος” για το νεαρό αρχιµανδρίτη Αναστάσιο, έτσι λέει! Τι είπε ο “παπάς” Αναστάσιος σε µια διαθρησκειακή συνάντηση και πως στη συνέχεια µε αυτά που τους είπε, οι µασόνοι του έκαναν σκεύη, άµφια, χρήµατα και τα λοιπά για την Εκκλησία της Αλβανίας».

Ότι: «Παρουσιάζει µέσα στο βιβλίο δωρεές που έκαναν στον Αναστάσιο οι Μασόνοι. Απορούν µερικοί – είπε – πού βρήκε ο Αναστάσιος τόσα χρήµατα και έκανε τέτοιο µεγάλο και τόσους ναούς κ.λ.π. βοηθήθηκε από τέτοια κέντρα και έκανε τόσους ναούς και τέτοιο έργο. Αν τον κρίνει κάποιος τον Αναστάσιο, έχει πολλές σκοτεινές πλευρές» (Youtube “katihisis”).

Πέµπτον. Περιµένω να εκπληρωθεί η “δέσµευση” επιστολή 6/5/2025 του Υιού σας Μοναχού Σεραφείµ/Αβέρκιου (µας κοινοποιήθηκε, εµπιστευτική – µη δηµοσιεύσηµη) πως σύντοµα θα έχει: «εις τας χείρας φωτογραφίας των αυθεντικών δηµοσιευµάτων περί λήψεως δωρεών υπό του µακαριστού κυρού Αναστασίου από ελληνικάς Στοάς… και δεσµευόµενος, όπως κοινοποιήσω Αύτη τας του “Μοναχού Αβερκίου” φωτογραφίας των (εις α παραπέµπει) επισήµων µασονικών δηµοσιευµάτων το συντοµότερον, διατελώ».

Πέρασε ένας χρόνος περίπου, πού είναι το σύντοµο; Μήπως! Δε χρειάζεται. Τι να πείτε…! Το ξεχάσατε ή πάθατε αµνησία;

Στους αφιερωµένους ανθρώπους, µε φόβο Θεού, τελωνική ταπείνωση και ιεραποστολική προσφορά, υπάρχει µε διάφανη ειλικρίνεια για τον εξαγιασµό του κάθε ανθρώπου! Η σχεδιασµένη προσπάθειά σας συκοφάντησης δε βρήκαν ευήκουα ώτα στις καρδιές, αλλά και στη συνείδηση του λαού του Θεού.

Η αυτοπροβολή των “ιξευτών”^[1] διακριβώθηκαν µε απρόσµενη έκπληξη. Τα εγωιστικά σας υπέρµετρα σχέδια είχανε ως στόχο, για να εισπράξουν θεολογική αναγνώριση. Προδόθηκαν όµως από τη λυµφαντική σας “Ορθοδοξότητα”, τη διάστροφη συκοφαντική επιχείρηση. Με την ανορθόδοξη πολεµική ενάντια σε αφιερωµένους ανθρώπους ψυχή και σώµατι στη διακονία της ζώσης Εκκλησίας  µπλοκαρίστηκαν µπροστά στο αδιαπέραστο τείχος της καθολικής περιφρόνησης.

ΥΜΝΗΤΕΣ ΑΝΕΡΜΑΤΙΣΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ

Δεν είχα πρόθεση να ιστορήσω γεγονότα που µε συντάρασσαν επί µια 60ετία. Τα είχα όµως αποθηκευµένα και ασφαλισµένα στην αρχειοθήκη, ώστε φεύγοντας από τη ζωή οι ιστορικοί του µέλλοντος, ας τα αναλάβουν, ας τα µελετήσουν µε την ελπίδα ότι θα χαράξουν τα ιστορικά γεγονότα µε ακρίβεια και εντιµότητα. 

Όµως! Ακούγοντας και διαβάζοντας κείµενά σας είδα ότι διαµαρτύρεστε για δήθεν  κατάντηµα της σήµερον Εκκλησιαστικής ηγεσίας και σεις και κάποιοι άλλοι, απ’ αυτούς δηλαδή που µπήκατε µπροστά, τους στηρίξατε, τους καθιερώσατε και τώρα φωνάζετε ότι δήθεν είστε “αγανακτισµένοι” (!).

Αυτήν τη “χριστιανική” υποκρισία δεν άντεξα, να την ακούω και να τη βλέπω από ανθρώπους που έσπειραν τριβόλια και έρχονται διαµαρτυρόµενοι τώρα και ζητούν το λόγο από πάνω, γιατί τρύπησαν τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους.     ΕΛΕΟΣ κύριε!

Θα ξεκινήσω µε τη µικρή και συνοπτική αυτή αναδροµή από τον τελευταίο χρόνο της δικτατορικής Ποµπηίας παρουσιάζοντας την ιστορική µήτρα, πως δηλαδή προσχεδιάστηκε το σηµερινό “τέρας”.

Στα τέλη του 1973 είχε αλλάξει στο 80%, όλη η δοµή της Ελλαδικής Εκκλησίας. Εκτός των έργων, τέτοιος οργασµός που έγινε µέσα στα πέντε χρόνια, δεν είχε γίνει ούτε στα διακόσια χρόνια που πέρασν. Εκεί, που άλλαξαν τα πάντα, ήταν ο πνευµατικός τοµέας που τον κατηύθυνε η προφητική προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου Ιερωνύµου Α΄ Κοτσώνη.

Έφερε στον αυλώνα της Εκκλησίας  εκκλησιαστικούς ηγέτες µε φόβο Θεού, εξαγνισµένες και εξαϋλωµένες πατερικές προσωπικότητες. Επίσκοποι που έφεραν στο χώρο της Λατρείας την Αποστολική Παράδοση, σκυταλοδρόµοι του Πνεύµατος της Πεντηκοστής. Αχθοφόροι της αλήθειας και της αγιότητος. Στύλοι ακλόνητοι στις αιρέσεις. Λέοντες απέναντι στους οικουµενιστές και µασώνους. Βρέθηκαν όµως απέναντι σε µια παραταγµένη τετραµελή οµάδα Θεο-λόγων και µάλιστα πανεπιστηµιακών που είχε προγραµµατίσει, µελετήσει και σκηνοθετήσει τη βαρβαρότητα.

Το καθεστώς της δικτατορίας του 1973 έδωσε στον επικεφαλή υπουργό Παιδείας Χρήστου και τους τρεις της οµάδας του πλήρη ελευθερία κινήσεων και πράξεων αυθαιρεσίας.

Λυπάµαι που µετά από πενήντα χρόνια καταθέτω αυτά που παρακολουθούσα και βρίσκονται ζωγραφισµένα ως µια θλιβερή εµπειρία µου. Γεγονότα που είναι στη µνήµη, ωσάν να έγιναν µόλις   χθες, καταστάσεις που αν δεν τις είχα βιώσει, θα τις φανταζόµουν ως µυθιστόρηµα εξωγήινης φαντασίας. Είναι στίγµατα και πράξεις καταλυτικές που θα παραµείνουν κηλίδες στο Εκκλησιαστικό σώµα και µοτίβο κυρίαρχο, αφού µετέτρεψε τη δοξολογία σε θρήνο.

Το έγκληµα του Χρήστου και της οµάδας του (Ζήση, Αγγελόπουλου, Παρασκευαΐδη…) δεν υπάρχει όµοιο στην Εκκλησιαστική Ιστορία, γιατί ήταν ένα δείγµα κακότητος και αυθαιρεσίας, καταπάτηση ακόµα και των πιο στοιχειωδών αρχών του δικαίου.