ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΄"ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ"

 

Στο ιστολόγιο ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο «Περί του λόγου του Αγίου Ιωάννου του Χρυσόστομου που αφορά τον Προφήτη Ηλία.¨. (https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/08/blog-post_176.html)

Το άρθρο αποτελεί ενας ερασιτεχνικός σχολιασμός του άρθρου του γράφοντος
«ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ.(ΠΡΟΣΟΧΗ.....)» που δημοσιεύτηκε στο ιστολογιο Ομολογια. 

Χαρακτηρίζω δε ερασιτεχνικό τον σχολιασμό γιατί τελικα ο αρθρογράφος Ι.Π δεν ασχολείται με το κύριο θέμα του άρθρου, που αφορά την  γνησιότητα του λόγου του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στον οροφητη Ηλία , αλλά ασχολήθηκε μόνο με τις ενδεικτικές βιβλιογραφικές πηγές που αναφέρονται στο άρθρο στην ομολογία, με σκοπό να πλήξει τον γράφοντα, τακτική που δεν μας εκπλήσσει.

Ευχαριστούμε τον κ.Ι.Π για την τακτική του, γιατί μας έδωσε την αφορμή να ασχοληθούμε περισσότερο με το θέμα, να διορθώσουμε λάθη (που δεν αναιρούν κανένα συμπέρασμα μας)  και να του αποδείξουμε ότι ΤΕΛΙΚΑ ΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ που παραθέτει στο ιστολόγιό του ΕΙΝΑΙ ΝΟΘΟΣ, και όχι γνήσιος όπως ο ίδιος εμμέσως πλήν σαφώς συμπεραίνει και παραπλανά τους αναγνώστες του. Γι΄αυτό του συνιστώ να διαβάσει με προσοχή τα παρακάτω περιμένοντας τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που του θέτουμε.

Η συγχρονική πατρολογική έρευνα έχει κατοχυρώσει τη νοθεία του λόγου αυτού στους διεθνείς επιστημονικούς καταλόγους:

·         CPG (Clavis Patrum Graecorum): Κατατάσσει το έργο στον 2ο τόμο υπό τον αριθμό CPG 4724 στη σαφώς οριοθετημένη κατηγορία των Spuria.

·         Aldama (Repertorium Pseudochrysostomicum): Ο J. A. de Aldama περιλαμβάνει το κείμενο στον κατάλογο των ψευδεπίγραφων, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για μεταγενέστερο δημιούργημα της βυζαντινής κηρυγματικής παράδοσης που «επενδύθηκε» το όνομα του Χρυσοστόμου για να αποκτήσει αυθεντία.

 

Α, Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΛΟΓΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ.

Στο βιβλίο του Σ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ  «Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Τόμος Α΄. "Η Ζωή του, η Δράση του, οι Συγγραφές του". Σελίδες 144-185 και στην ενότητα οι συγγαφές του γίνεται ταξινόμηση και καταγραφή των έργων το6υ μεγάλου Αγίου. Στην ενότητα Η με τιτλο –« Αμφιβαλλόμενα και νόθα έργα» αναγράφεται ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΌ 57. «Εις τον προφήτην Ηλίαν».Μάλιστα δε ο συγγραφέας γράφει και τα εξής: «Ο αριθμός τους είναι τεράστιος -κατά τίτλους μάλιστα μεγαλύτερος από τον αριθμό των γνήσιων έργων του. Τα πλείστα είναι πολύ σύντομα και δη αποσπάσματα και διασκευές χρυσοστομικών ή άλλων έργων. Εδώ παραθέτουμε τους τίτλους τους, με την σειρά της εκδόσεως του J. P. Migne στην PG. Για τα λοιπά παραπέμπουμε στο CPG του Μ. Geerard. Κείμενα, που με βεβαιότητα αποδόθηκαν στον πραγματικό συγγραφέα τους, αποφεύγουμε να τα καταγράψουμε».

(https://www.oodegr.com/oode/pateres1/xrysostomos/a_bios_erga_1.htm)

Όσον αφορά τις σελίδες της δικής μας βιβλιογραφικής ηλεκτρονικής πηγής οι σελίδες .που αναφέρονται είναι λάθος (λόγω κακής κατάστασης της ηλεκτρονικής μας  πηγής) ΧΩΡΙΣ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΥΤΟ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΝΑ ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙ   ΣΤΟΝ  Α ΤΟΜΟ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ  ΩΑΝΝΗ ΤΟΥ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

Αν ο Ι.Π ΈΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ.

ΥΠΟΨΗ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ Β ΤΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΑΤΡΟΛΟΓΙΑΣ Σ.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ  –ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΗ.

Β. Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), Τόμος 6, Λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» (Ενότητα: Νόθα Έργα / Spuria), Αθήνα 1965. Σελίδες: Στήλες 1175-1176( ΟΙ ΣΩΣΤΕΣ)   (στο λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», ειδική υπο-ενότητα «Νόθα και Αμφισβητούμενα») η σε άλλη έκδοση σελ.1175 αναφέρεται σε ΝΟΘΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ και στην σελ.1176 αναφέρει ότι ο στο P.G TOMOΣ 56 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΣΕ 54 ΟΜΙΛΙΕΣ ΑΡΕΙΑΝΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ.

Τα ίδια γράφονται και παρακάτω:

Ψευδεπίγραφα  έργα:  Μερικά  έργα  τοϋ  Χρυσοστόμου,  πού  μαρτυροϋνται  άπό  τούς  παλαιούς,  έχουν  χαθεί.  Είναι  όμως  άφθονότερα  τά  ξένα  έργα  πού  φέρονται  μέ  τό  δνομά  του,  ιδίως όμιλίες.  " Ισως  άνέρχονται  αύτές  σέ  χίλιες,  άλλ  ’  έκδόθηκε  μόνο  τό  ένα  τρίτο  άπ'  αύτές  περίπου,  ένώ  οί  άλλες  βρίσκονται  ατά  χειρόγραφα  άκόμα.  Ή  έσφαλμένη  άπόδοση  όφείλεται  σέ  σύγχυση  των  όνομάτων  καί  αέ  σφάλματα  των  άντιγραφέων.  Μεταξύ  αύτών περιλαμβάνονται  έργα  τοϋ  Σεβηριανοϋ  Γαβάλων,  Φλαβιανοϋ  Αντιόχειας,  Νεατορίου,  Άμφιλοχίου  Ίκονίου,  Εύσεβίου  Αλεξάνδρειάς,  Ησυχίου  Ιεροσολύμων,  Γρηγορίου  Αντιόχειας,  Ίω- άννου  τοϋ  Δαμασκηνού,  Γρηγορίου  Σιναΐτου  καί  διαφόρων  Ιωαννών  πατριάρχων  Κωνσταντινουπόλεως.  Πρέπει  όμως  νά  μελετηθούν  μέ  προσοχή  τά  κείμενα,  διότι  πιθανώς  μεταξύ  τών  νόθων  νά  υπάρχουν  καί  γνήσια  τοϋ  Χρυσοστόμου.  Ιδιαίτερα  έδώ  πρέπει  νά μνημονευθοϋν  τά  έξής  δύο.  Ή  Σύνοψις Π.  καί Κ.  Διαθήκης,  είδος  εισαγωγής  στις  Γραφές,  πού  έκδόθηκε  άτελής1 2.  Είναι  άντίστοιχο  πρός  παρόμοιο  έργο  πού  άποδίδεται  ατόν  Αθανάσιο  καί  δέν  άνήκει  στόν  Χρυσόστομο.  Τό  περιεχόμενο  στήν  ΡΟ  56,  611-946 λατινικό  κείμενο  54  ό μιλιών  ατό  Ματθαϊο,  προέρχεται  τό  πιό πιθανό  άπό  μετάφραση  έλληνικοϋ  πρωτότυπου,  πού  αυντάχδηκε άπό  άρειανό  συγγραφέα. ΠΗΓΗ. ΙΩΑΝΝΟΥ  ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ -ΑΠΑΝΤΑ  ΤΑ  ΕΡΓΑ . ΓΕΝΙΚΗ  ΕΙΣΑΓΩΓΗ Άπό  τόν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ  Κ.  ΧΡΗΣΤΟΥ Καθηγητή  Πανεπιστημίου   ΠΗΓΗ. rchive.org/stream/ErgaChrysostomou/Свт.%20Иоанна%20Златоуста%20собрание%20сочинений%20на%20греческом%20языке%2C%20Т.1%20-%20святитель%20Иоанн%20Златоуст_djvu.txt

 

ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΝΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΕ ΤΟ ΛΗΜΑ «ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ « ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΕΚΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ.

Γ. Αφαιρέσαμε  τις βιβλιογραφικές πηγες 2 και 3 του άρθρου μας γιατί δεν επαληθεύσαμε  την αντιστοιχία συγγραφέων και τίτλων  που γράψαμε{ (Η χειρόγραφη παράδοση των έργων του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2001. -«Η διείσδυση ανωνύμων ομιλιών στη χρυσοστομική παράδοση») & σελ. 142–146. Στη γενική σειρά 37 τόμων του Χρυσοστόμου στην ΕΠΕ, ο τόμος PG 56 παραλείπεται στο σύνολό του))}.Οι τίτλοι είναι ΥΠΑΡΚΤΟΙ παραπέμπουν σε άλλους ερευνητές.  Ο  νυν επίσκοπος Κορωνίας Παντελεήμων Καθρεπτίδης στο πλήθος των βιβλίων και κηρυγμάτων που εχει εκδόσει έχει κανει αναφορά στα ΝΟΘΑ  ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, όπως στο βιβλίο ΨΗΓΜΑΤΑ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ

ΣΤον 56ο τόμο της Patrologia Graeca (PG 56) περιλαμβάνεται ο λόγος «Εἰς τὸν προφήτην Ἠλίαν» (In Eliam prophetam sermo), ο οποίος βρίσκεται στις στήλες / σελίδες 583 έως 586. (https://greekdownloads.wordpress.com/2021/05/24/%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B4%CE%AF-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-migne-%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-56%CE%BF%CF%82-pg-56/#:~:text=%CE%95%E1%BC%B0%CF%82%20%CF%84%E1%BD%B8%20%CE%BC%E1%BD%B4%20%CF%80%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9%CE%BD%20%CE%B8%CE%B5%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%B9%CF%82%2C%20%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6%20%E1%BD%85%CF%84%CE%B9,%E1%BC%B8%CF%89%CF%83%E1%BD%B4%CF%86%20%CE%BA%CE%B1%E1%BD%B6%20%CF%80%CE%B5%CF%81%E1%BD%B6%20%CF%83%CF%89%CF%86%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7%CF%82.%20(PG%2056%2C%20%CF%83%CE%B5%CE%B )

Το συγκεκριμένο κείμενο κατατάσσεται στα νόθα / ψευδεπίγραφα (spuria) έργα (Clavis Patrum Graecorum - CPG 4565), δηλαδή αποδόθηκε εκ των υστέρων στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο.

https://www.biblindex.org/en/work-editions/in-eliam-prophetam-sermo/patrologia-graeca-56

Ο Άγιος Ι.Χρυσόστομος αναφέρεται στον Προφήτη Ηλία και σε άλλα (γνήσια) έργα του, όπως στη σύντομη ομιλία «In Heliam et viduam» (Εἰς τὸν Ἠλίαν καὶ τὴν χήραν), η οποία όμως βρίσκεται στον 51ο τόμο της PG (στήλες 337–342).

 

Τα γνήσια έργα του Χρυσοστόμου στον 2ο τόμο της CPG εκτείνονται από το CPG 4305 έως το CPG 4495.

 Οι αριθμοί CPG 4500 έως CPG 5197 καλύπτουν αποκλειστικά τα Spuria/Dubia (νόθα και αμφιβαλλόμενα).

  Ο συγκεκριμένος λόγος στον Προφήτη Ηλία φέρει τον κωδικό CPG 4724. Ο αρθρογράφος παραλείπει εντελώς τον συγκεκριμένο αριθμό CPG του κειμένου.

Οφείλει ο Ι.Π  να απαντήσει επί της ουσίας: 

Βάσει ποιας πατρολογικής ή φιλολογικής μελέτης θεωρείτε τον συγκεκριμένο λόγο της PG 56 γνήσιο έργο του Χρυσοστόμου; Περιλαμβάνει ΝΑΙ Η ΟΧΙ Ο ΤΟΜΟΣ 56 ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ;;;

Σημειωση.

ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ Ι.Π  ΑΦΗΝΕΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΥΠΟΝΟΟΥΜΕΝΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΚΑΝΑΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ, ΣAΣ ΕΝΗΜΕΡΩΝΩ (ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΣΑΣ, ΠΟΥ ΕΓΩ ΔΕΝ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ) ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ  ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΑΣ, ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ ΣΤΟ LINK https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_24.html

ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΣΕ ΔΥΟ ΜΟΝΤΕΛΑ ΕΛΕΓΧΟΥ  ΧΡΗΣΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΠΟΣΟΣΤΑ 80% KAI 94%.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

TO ΞΑΝΑΛΕΩ.ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΑ ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΙ AYTA, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΑ. ΟΠΟΤΕ ΣΤΑΜΑΤΕΙΣΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΜΕ ΤΑ ΠΙΣΩΠΛΑΤΑ ΚΤΥΠΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΣΧΟΛΕΙΘΕΙΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΩΝ.ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΟΠΟΤΕΔΗΠΟΤΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ GOOGLE ΗΔΗ ΕΧΕΤΕ ΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.

 

 

ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ.(ΠΡΟΣΟΧΗ.....)

Στην αναδημοσίευση του άρθρου  « Διαστρέβλωση του Προφήτου Ηλία του Θεσβίτου από τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου» στο ιστοόγιο ΟΜΟΛΟΓΙΑ  (https://apotixisi.blogspot.com/2026/08/blog-post_437.html)

υπάρχουν σχόλια, που πιθανόν να δημιουργήσουν στους αναγνώστες λάθος εντυπώσεις για την ερμηνευτική που δίνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τον ζηλωτή προφήτη Ηλία και την φιλανθρωπία του Θεού. Μάλιστα ο πρώτος σχολιαστής γράφει χαρακτηριστικά τα εξής: “Μάλλον μερικοί δεν έχουν διαβάσει τον ιερό Χρυσόστομο.....(με παραπομπή)   https://entoytwnika1.blogspot.com/2026/07/blog-post_24.html..”

Διαβάσαμε τον σχετικό λόγο στo παραπάνω link και ψάξαμε τα σχετικά με την παραπομπή που αναγράφεται. ως πηγή του λόγου 

(Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ P.G. 56, ΣΕΛ. 584-586). Διαπιστώσαμε μέσα από έρευνα στις παρακάτω βιβλιογραφικές πηγές ότι η  συγκεκριμένη ομιλία για τον Προφήτη Ηλία κατατάσσεται από τους σύγχρονους πατρολόγους και κριτικούς εκδότες στα ψευδο-χρυσοστομικά κείμενα (Pseudo-Chrysostomica).

Ο 56ος τόμος της Ελληνικής Πατρολογίας (Patrologia Graeca - Migne), στον οποίο παραπέμπει το ιστολογιο ¨ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ", περιέχει κατά κύριο λόγο «Spuria» (νόθα έργα), δηλαδή ομιλίες που αποδόθηκαν εκ των υστέρων στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο από μεταγενέστερους συγγραφείς ή αντιγραφείς λόγω της φήμης του. Στην έρευνά μας χρησιμοποιήσαμε δε τις εξής βιβλιογραφικές πηγές:

1.       Παπαδόπουλος, Στυλιανός Γ., Πατρολογία, Τόμος Β΄ (4ος αιώνας: Ανατολή και Δύση), Αθήνα 1990 .  Ο συγγραφέας αναλύει εκτενώς το γνήσιο έργο του Ιωάννου Χρυσοστόμου και κάνει ειδική μνεία στο πρόβλημα των νοθευμένων λόγων (Spuria) που διεισέδυσαν στη χρυσοστομική παράδοση. Σελίδες: 711–715 (Ενότητα: «Έργα – Αυθεντικότητα και Νόθα») & σελ. 720 (αναφορά στις συλλογές των Spuria).

2.      Παντελεήμων (Καθρεπτίδης), Αρχιμ., Τα Ψευδο-Χρυσοστομικά έργα: Συμβολή στην έρευνα των Spuria του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Θεσσαλονίκη 2005.Εξειδικευμένη μονογραφία πάνω στους λόγους της PG 55-56 και στη μεθοδολογία αναγνώρισης των νόθων κειμένων. Σελίδες: 45–52 (Μεθοδολογία ταξινόμησης των Spuria) & σελ. 118–122 (Ειδικός κατάλογος ομιλιών της PG 56 με αναφορά στον λόγο «Εἰς τὸν Προφήτην Ἠλίαν»).

3.      Αραμπατζής, Χρήστος, Η χειρόγραφη παράδοση των έργων του Ιωάννου Χρυσοστόμου, Εκδόσεις Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 2001. Εξετάζει πώς οι μεταγενέστεροι αντιγραφείς πρόσθεταν το όνομα του Χρυσοστόμου σε ανώνυμες ομιλίες. Σελίδες: 83–91 (Ενότητα: «Η διείσδυση ανωνύμων ομιλιών στη χρυσοστομική παράδοση») & σελ. 142–146. Στη γενική σειρά 37 τόμων του Χρυσοστόμου στην ΕΠΕ, ο τόμος PG 56 παραλείπεται στο σύνολό του).

4.      ΕΠΕ (Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας), Ιωάννου Χρυσοστόμου Έργα, Εκδόσεις «Ο Γρηγόριος ο Παλαμάς», Θεσσαλονίκη.ν Στη συγκεκριμένη πολυτελή σειρά, η εκδοτική ομάδα παραλείπει ή επισημαίνει ως νόθα τα κείμενα του 56ου τόμου της PG, περιλαμβάνοντας αποκλειστικά τα επιστημονικά διακριβωμένα γνήσια έργα του Αγίου.

5.       Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), Τόμος 6, Λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος» (Ενότητα: Νόθα Έργα / Spuria), Αθήνα 1965. Σελίδες: Στήλες 1152–1154 (στο λήμμα «Ιωάννης ο Χρυσόστομος», ειδική υπο-ενότητα «Νόθα και Αμφισβητούμενα»).

Αξιομνημόνευτα είναι και τα παρακάτω που βρήκαμε.

Ο Γάλλος εκδότης Jacques-Paul Migne, όταν συγκέντρωσε την Ελληνική Πατρολογία τον 19ο αιώνα, βασίστηκε στην παλαιότερη σπουδαία έκδοση του Βενεδικτίνου μοναχού Bernard de Montfaucon (1718–1738). Οι γνήσιοι λόγοι του Χρυσοστόμου καταλαμβάνουν τους τόμους 47 έως 55. Ο 56ος τόμος (PG 56) φέρει τον τίτλο «Spuria» (Νόθα) ή «Homiliae Variae». Ο ίδιος ο Montfaucon, ήδη από τον 18ο αιώνα, διαχώρισε αυτά τα κείμενα επειδή τα χειρόγραφα παρουσίαζαν υφολογικές, γλωσσικές και δογματικές αποκλίσεις από το ύφος του Χρυσοστόμου. Το εγκυρότερο εργαλείο της παγκόσμιας Πατρολογίας για την αυθεντικότητα των πατερικών κειμένων είναι το πολύτομο έργο Clavis Patrum Graecorum (CPG), που εκδίδεται στο Βέλγιο (Brepols / Corpus Christianorum). Η CPG καταγράφει εξαντλητικά όλα τα σωζόμενα έργα των Ελλήνων Πατέρων. Τα έργα του Ιωάννου του Χρυσοστόμου αριθμούνται από το CPG 4305 έως 4525 (ως Γνήσια).

 Πέρα από τους καταλόγους, οι ειδικοί πατρολόγοι διαπιστώνουν τη νοθεία μέσω της κριτικής των κειμένων. Ο γνήσιος Ιωάννης Χρυσόστομος διακρίνεται για την αττικίζουσα χριστιανική ρητορεία του, την αμεσότητα και την ποιμαντική του ισορροπία. Η παρουσίαση του Προφήτη Ηλία ως σχεδόν «εκδικητικού» που πιέζει τον Θεό, καθώς και οι ακραίες ανθρωποπαθείς εκφράσεις για τον Θεό, απαντούν συχνά σε λαϊκότροπες ή μεταγενέστερες ρητορικές δραματοποιήσεις και όχι στην ερμηνευτική γραμμή της Σχολής της Αντιοχείας.

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ (ΟΣΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ (ΤΣΕΛΙΕ)

 

(Πραγμάτωση της Ορθοδοξίας)

1. Η τραγωδία του ανθρώπου στον χρόνο και την αθανασία

Είναι πολύ δύσκολο να εντυπωθεί η αέναη, αιώνια ζωή στην στενή ανθρώπινη ψυχή και στο ακόμη στενότερο ανθρώπινο σώμα. Οι περιτοιχισμένοι κάτοικοι αυτής της γης είναι καχύποπτοι για όλα όσα βρίσκονται πέρα ​​από αυτά. Περιτοιχισμένοι από τον χρόνο και τον χώρο, δεν ανέχονται, ίσως από αταβισμό και αδράνεια, κάτι υπερχρονικό και υπερχωρικό, κάτι πέρα ​​από αυτά και αιώνιο, να διεισδύει ανάμεσά τους. Το θεωρούν επίθεση, στην οποία απαντούν με πόλεμο.

Διαβρωμένος από τον σκόρο του χρόνου, ο άνθρωπος δεν πραγματοποιεί την παρέμβαση της αιωνιότητας σε αυτή τη ζωή και του είναι δύσκολο να τη συνηθίσει. Συχνά τη θεωρεί βία και ασυγχώρητη αγένεια. Μερικές φορές επαναστατεί σκληρά ενάντια στην αιωνιότητα επειδή φαίνεται πολύ μικρός και μικροσκοπικός γι' αυτήν. Πολλές φορές πηγαίνει εναντίον της σε σημείο άγριου μίσους, επειδή την καταλαβαίνει πολύ ανθρώπινα, γήινα και εγκόσμια.

Έχοντας εξελιχθεί σε ύλη, καρφωμένος από τη βαρύτητα στον χρόνο και τον χώρο, αποσπασμένος από το πνεύμα από την αιωνιότητα, ο κάτοικος αυτού του κόσμου δεν συμπαθεί τις επίπονες εξορμήσεις στον άλλο κόσμο και το αιώνιο. Το χάσμα που ανοίγεται ανάμεσα στον χρόνο και την αιωνιότητα είναι αγεφύρωτο γι' αυτόν. Του λείπει η δύναμη και η ισχύς. Περικυκλωμένος από τον θάνατο από παντού, ο άνθρωπος χλευάζει όσους λένε: ο άνθρωπος είναι αθάνατος και αιώνιος. – Τι τον κάνει αθάνατο: ένα θνητό σώμα; Τι τον κάνει αιώνιο: ένα ανίσχυρο πνεύμα;

2. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ως η μοναδική γέφυρα

Για να είναι αθάνατος, ο άνθρωπος πρέπει να νιώθει τον εαυτό του αθάνατο στο κέντρο του συναισθήματός του. Για να είναι αιώνιος, πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του αιώνιο στο κέντρο της αυτογνωσίας του. Χωρίς αυτό, τόσο η αθανασία όσο και η αιωνιότητα είναι επιβεβλημένες υποθέσεις. Αν ο άνθρωπος είχε κάποτε αυτό το αίσθημα της αθανασίας και αυτή τη γνώση της αιωνιότητας, ήταν τόσο καιρό πριν που ατροφούσε κάτω από το ίζημα του θανάτου. Και αναμφίβολα έχει ατροφήσει: αυτό λέει ολόκληρη η μυστηριώδης δομή του ανθρώπινου όντος.

Όλο μας το μαρτύριο είναι υπό αμφισβήτηση: πώς να αναβιώσουμε αυτό το ατροφικό συναίσθημα; πώς να αναστήσουμε αυτή την ατροφική γνώση; Οι άνθρωποι δεν μπορούν να το κάνουν. Ούτε οι υπερβατικοί θεοί μπορούν. Μόνο ο Θεός μπορεί να το κάνει αυτό, ο Οποίος ενσαρκώνεται, αθάνατος, στην ανθρώπινη αυτογνωσία, και ο Εαυτός Του, αιώνιος, στην ανθρώπινη αυτογνωσία.

Το έκανε αυτό ο Χριστός, ενσαρκώνοντας τον Εαυτό Του στον άνθρωπο και γίνονται Θεάνθρωπος. Μόνο σε Αυτόν, και μόνο σε Αυτόν, ο άνθρωπος ένιωσε πραγματικά αθάνατος τον εαυτό του, γνώρισε τον εαυτό του αιώνιο. Ο Θεάνθρωπος, με την προσωπικότητά Του, γεφύρωσε το χάσμα μεταξύ χρόνου και αιωνιότητας και επανέφερε τη σύνδεση μεταξύ τους.

Επομένως, μόνο ο άνθρωπος αισθάνεται πραγματικά αθάνατος και γνωρίζει πραγματικά τον εαυτό του αιώνιο, που ενώνεται οργανικά με την προσωπικότητα του Θεανθρώπου Χριστού, με το Σώμα Του, με την Εκκλησία. Επομένως, για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα, το Πρόσωπο του Χριστού έχει γίνει το μόνο πέρασμα και η διέλευση από τον χρόνο στην αιωνιότητα. Γι' αυτό στην Εκκλησία, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού έχει γίνει και παραμένει η μόνη οδός και οδηγός από τον χρόνο στην αιωνιότητα, από την αυτοαίσθηση της θνητότητας στην αυτοαίσθηση της αθανασίας, από την αυτογνωσία της χρονικότητας και της παροδικότητας στην αυτογνωσία της αιωνιότητας και της παροδικότητας.

3. Ο σκοπός της Εκκλησίας και ο κίνδυνος του εθνικισμού

Το αιώνια ζωντανό πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού βρίσκεται στο ίδιο το πράγμα, την Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι πάντα πρόσωπο, και Θεάνθρωπο πρόσωπο, Θεάνθρωπο πνεύμα και σώμα. Ο ορισμός της Εκκλησίας, η ζωή της Εκκλησίας, ο στόχος, το πνεύμα, το πρόγραμμα, οι μέθοδοι της Εκκλησίας - δίνονται στο θαυματουργό πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού.

Επομένως, η αποστολή της Εκκλησίας είναι να ενώσει όλους τους πιστούς της οργανικά και προσωπικά με το πρόσωπο του Χριστού, να κάνει το αυτοσυναίσθημά τους σε δράση - το χριστοσυναίσθημα και την αυτογνωσία τους - χριστογνωσία, να κάνει τη ζωή τους ζωή - Χριστό, να κάνει την ψυχή τους ψυχή - Χριστό, να κάνει την προσωπικότητά τους προσωπικότητα - Χριστό, ώστε να μην είναι αυτοί που ζουν σε αυτήν, αλλά ο Χριστός (Γαλ. 2:20).

Η αποστολή της Εκκλησίας είναι να εξασφαλίσει την αθανασία και την αιωνιότητα για τα μέλη της, κάνοντάς τα μέτοχους της θείας φύσης (Β' Πέτρ. 1:4). Είναι επίσης αποστολή της Εκκλησίας να δημιουργήσει σε κάθε μέλος της την πεποίθηση ότι η αθανασία και η αιωνιότητα είναι η φυσιολογική κατάσταση της ανθρώπινης προσωπικότητας, και όχι η χρονικότητα και η θνητότητα, ότι ο άνθρωπος είναι ένας ταξιδιώτης που ταξιδεύει μέσα από τη θνητότητα και την χρονικότητα προς την αθανασία και την αιωνιότητα.

Η Εκκλησία είναι η Θεανθρώπινη αιωνιότητα ενσαρκωμένη μέσα στα όρια του χρόνου και του χώρου. Είναι σε αυτόν τον κόσμο, αλλά όχι από αυτόν τον κόσμο (Ιωάννης 18:36). Είναι σε αυτόν τον κόσμο για να ανυψώσει τον κόσμο σε εκείνον τον κόσμο, από τον οποίο προέρχεται και η ίδια.

Είναι παγκόσμια, καθολική, Θεάνθρωπος, αιώνια, επομένως είναι βλασφημία, μια ασυγχώρητη βλασφημία κατά του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος, να την κάνουν εθνικό θεσμό, να την περιορίσουν σε μικροπρεπείς, παροδικούς, προσωρινούς εθνικούς στόχους και μεθόδους. Ο στόχος της είναι υπερεθνικός, παγκόσμιος, πανανθρώπινος· να ενώσει όλους τους ανθρώπους εν Χριστώ, όλους χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής ή τάξης. Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άνδρας ούτε γυναίκα, γιατί όλοι είναι ένας εν Χριστώ Ιησού (Γαλάτες 3:28), γιατί ο Χριστός είναι τα πάντα και εν πάσει (Κολ. 3:11).

4. Τα Μυστήρια, τα Ασκητικά Κατορθώματα και η Εκκλησιαστική Εκτροπή

Οι μέθοδοι αυτής της πανανθρώπινης-θεοανθρώπινης ένωσης όλων των ανθρώπων εν Χριστώ δόθηκαν στην Εκκλησία στα άγια Μυστήρια και τα θεανθρώπινα κατορθώματα. Στο ίδιο το πράγμα: το ιερό Μυστήριο της Ευχαριστίας, η Κοινωνία συνθέτει, ορίζει, αντιπροσωπεύει τη μέθοδο και τα μέσα του Χριστού για την ένωση όλων των ανθρώπων: μέσω αυτής, ο άνθρωπος ενώνεται οργανικά με τον Χριστό και με όλους τους πιστούς.

Και μέσω του προσωπικού ασκητισμού με τα θεανθρώπινα κατορθώματα: πίστη, προσευχή, νηστεία, αγάπη, πραότητα και πανέλεος, ο άνθρωπος εδραιώνεται σε αυτή την ενότητα, διατηρείται σε αυτή την αγιότητα και βιώνει προσωπικά τον Χριστό ως την ενότητα της προσωπικότητάς του και ως την ουσία της ενότητάς του με τα άλλα μέλη του Αγίου Σώματος του Χριστού - της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία είναι το πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού, ένας Θεάνθρωπος οργανισμός, όχι μια ανθρώπινη οργάνωση. Η Εκκλησία είναι αδιαίρετη, όπως ακριβώς το πρόσωπο του Θεανθρώπου, όπως ακριβώς το σώμα του Χριστού. Επομένως, είναι θεμελιωδώς λάθος να διαιρούμε τον αδιαίρετο Θεανθρώπινο οργανισμό της Εκκλησίας σε μικρούς εθνικούς οργανισμούς.

Στην πορεία τους μέσα στην ιστορία, πολλές τοπικές Εκκλησίες έχουν περιοριστεί στον εθνικισμό, σε εθνικούς στόχους και μεθόδους. Πολλές Εκκλησίες, και η δική μας ανάμεσά τους. Η Εκκλησία έχει ομαλοποιηθεί σύμφωνα με τον λαό· ενώ το αντίθετο είναι φυσιολογικό: ότι ο λαός ομαλοποιείται σύμφωνα με την Εκκλησία. Και στην Εκκλησία μας, αυτό το λάθος έχει γίνει συχνά.

Αλλά γνωρίζουμε ότι αυτά είναι τα ζιζάνια της εκκλησιαστικής μας ζωής, τα ζιζάνια που ο Κύριος δεν βγάζει, αλλά τα αφήνει να μεγαλώνουν μαζί με το σιτάρι μέχρι τον θερισμό (Ματθ. 13:29-30). Γνωρίζουμε επίσης (ο Κύριος μας έχει διδάξει) ότι αυτά τα ζιζάνια προέρχονται από τον αρχικό εχθρό μας και του Χριστού - τον διάβολο (Ματθ. 13:25-28). Αλλά αυτή η γνώση μας είναι μάταιη αν δεν μετατραπεί σε προσευχή να μας προστατεύσει ο Κύριος Ιησούς στο μέλλον, ώστε να μην είμαστε σπορείς και θεριστές ζιζανίων.

5. Τα πέντε θεανθρώπινα κατορθώματα

Είναι καιρός, είναι η δωδέκατη ώρα, ορισμένοι από τους εκκλησιαστικούς μας εκπροσώπους να πάψουν να είναι αποκλειστικά υπηρέτες του εθνικισμού και της πολιτικής, ανεξάρτητα από το ποια και ποιανού, και να γίνουν αρχιερείς και ιερείς της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Η αποστολή της Εκκλησίας, που δόθηκε από τον Χριστό και υλοποιήθηκε από τους Αγίους Πατέρες, είναι: να ενσταλάξει και να αναπτύξει στην ψυχή του λαού το συναίσθημα και τη γνώση ότι κάθε μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι καθολικό και παγκόσμιο πρόσωπο, αιώνιο και Θεάνθρωπο πρόσωπο, ότι είναι του Χριστού, και επομένως αδελφός όλων των ανθρώπων, και υπηρέτης όλων των ανθρώπων και των δημιουργημάτων. Αυτός είναι ο χριστοδότος στόχος της Εκκλησίας· και κάθε άλλος στόχος δεν προέρχεται από τον Χριστό, αλλά από μη-Χριστό.

Για να είναι Χριστιανική, καθολική και παγκόσμια, η τοπική μας Εκκλησία πρέπει να επιτυγχάνει συνεχώς αυτόν τον στόχο στον λαό μας. Αλλά με ποια μέσα μπορεί να επιτύχει αυτόν τον θεάνθρωπο στόχο; - Κανένας άλλος εκτός από τον θεανθρώπινο, επειδή ο θεανθρώπινος στόχος μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά με θεανθρώπινα μέσα, ποτέ με ανθρώπινα, ποτέ με κανένα άλλο. Σε αυτό η Εκκλησία διαφέρει σημαντικά από οτιδήποτε ανθρώπινο, γήινο.

Τα θεανθρώπινα μέσα δεν είναι τίποτα άλλο από θεανθρώπινα κατορθώματα. Μπορούν να εφαρμοστούν με επιτυχία μόνο από θεανθρώπινους, χριστοφόρους ασκητές. Τα θεανθρώπινα κατορθώματα είναι οργανικά συνδεδεμένα μεταξύ τους. Το ένα πηγάζει από το άλλο· το ένα συμπληρώνει το άλλο.

[α'] Το κατόρθωμα της Πίστεως:

Το πρώτο μεταξύ των κατορθωμάτων είναι το κατόρθωμα της πίστης. Μέσω αυτού πρέπει να μεταφερθεί η ψυχή του λαού· να παραδοθεί στον Χριστό χωρίς επιφύλαξη ή συμβιβασμό, να εμβαθύνει στα βάθη του θείου και του ανθρώπινου, να διευρυνθεί στα πλάτη του θείου και του ανθρώπινου, να ανυψωθεί στα ύψη του θείου και του ανθρώπινου. Είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί στον λαό το αίσθημα ότι η πίστη του Χριστού είναι ένας υπερεθνικός, παγκόσμιος, τριαδικός αγώνας, και ότι το να πιστεύει κανείς στον Χριστό σημαίνει: να υπηρετεί τον Χριστό και μόνο τον Χριστό σε όλα τα γεγονότα της ζωής του.

[β'] Το κατόρθωμα της Προσευχής και της Νηστείας:

Το δεύτερο είναι: το θεανθρώπινο κατόρθωμα της προσευχής και της νηστείας. Αυτό το κατόρθωμα πρέπει να γίνεται ως μέθοδος ζωής για τον Ορθόδοξο λαό μας, πρέπει να γίνεται με την ψυχή της ψυχής του λαού, επειδή η προσευχή και η νηστεία είναι παντοδύναμα μέσα, χριστιανικά μέσα για τον καθαρισμό από κάθε ακαθαρσία όχι μόνο του ατόμου, αλλά και της κοινωνίας, του λαού και της ανθρωπότητας, για τον καθαρισμό της ψυχής του λαού μας από τις ακαθαρσίες και τις αμαρτίες μας (Ματθ. 17:19-21· Λουκ. 9:17-29). Η ψυχή του λαού πρέπει να ικετεύεται με την Ορθόδοξη προσευχή. Η προσευχή και η νηστεία δεν πρέπει να είναι μόνο για έναν, όχι μόνο για τον λαό, αλλά για όλους και για όλα: για φίλους και εχθρούς, για όσους μας κάνουν καλό και για όσους μας διώκουν και μας σκοτώνουν, γιατί αυτό είναι που διακρίνει έναν Χριστιανό από έναν ειδωλολάτρη (Ματθ. 5:44-45).

[γ'] Το κατόρθωμα της Αγάπης:

Το τρίτο είναι: το θεανθρώπινο κατόρθωμα της αγάπης. Αυτή η αγάπη δεν έχει όρια. Δεν ρωτάει: ποιος είναι άξιος και ποιος είναι ανάξιος; αλλά αγαπάει τους πάντες και τα πάντα: Αγαπά φίλους και εχθρούς, αγαπά αμαρτωλούς και εγκληματίες, αλλά δεν αγαπά τις αμαρτίες και τα εγκλήματά τους· ευλογεί όσους τον καταριούνται· όπως ο ήλιος λάμπει πάνω στους κακούς και τους καλούς (Ματθ. 5:45-46). Αυτή η θεανθρώπινη αγάπη πρέπει να καλλιεργηθεί ανάμεσα στους ανθρώπους, επειδή με αυτή την καθολικότητα και την παγκοσμιότητα, η χριστιανική αγάπη διακρίνεται από άλλες αυτοαποκαλούμενες και υπό όρους αγάπες: Φαρισαϊκή, ανθρωπιστική, αλτρουιστική, εθνική, ζωώδης. Η αγάπη του Χριστού είναι πάντα – παντολάτρης. Αυτή η αγάπη αποκτάται μέσω της προσευχής, επειδή είναι το δώρο του Χριστού. Και μια πραγματικά ένδοξη καρδιά προσεύχεται με έκσταση: Κύριε, παντολάτρης, δώσε μου την αγάπη Σου για όλα και για όλα.

[δ'] Το κατόρθωμα της Πραότητας και της Ταπεινώσεως:

Το τέταρτο είναι: το θεανθρώπινο κατόρθωμα της πραότητας και της ταπεινότητας. Μόνο ο πράος στην καρδιά τιθασεύει τις θυελλώδεις και άγριες καρδιές· μόνο ο ταπεινός στην καρδιά – ηρεμεί τις υπερήφανες και υπερήφανες ψυχές. Η επίδειξη πραότητας προς όλους τους ανθρώπους είναι καθήκον κάθε αληθινού Χριστιανού (Τίτος 3:2). Αλλά ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά πράος και ταπεινός όταν, με την καρδιά της καρδιάς του, κάνει τον Κύριο Ιησού πράο και ταπεινό, ο οποίος είναι μόνος αληθινά πράος και ταπεινός στην καρδιά (Ματθαίος 11:29). Η ψυχή του λαού πρέπει να δαμαστεί με την πραότητα του Χριστού· όλοι πρέπει να διδαχθούν την προσευχή: Πράε Κύριε, δάμασε την άγρια ​​ψυχή μου. – Ο Κύριος ταπείνωσε τον εαυτό Του με τη μεγαλύτερη ταπείνωση: Ενσαρκώθηκε, έγινε άνθρωπος. Αν είσαι του Χριστού, ταπείνωσε τον εαυτό σου μέχρι σημείου σκουληκιού: ενσαρκώσου στον πόνο κάθε άρρωστου, στη θλίψη κάθε θλιμμένου, στα βάσανα κάθε πάσχοντος, στα βάσανα κάθε ζώου και πουλιού. Ταπείνωσε τον εαυτό σου κάτω από όλα: να είσαι τα πάντα σε όλους, αλλά εν Χριστώ και μέσω του Χριστού. Όταν είσαι μόνος, προσευχήσου: Ταπεινό Κύριε, ταπείνωσέ με με την ταπείνωσή Σου.

Διαστρέβλωση του Προφήτου Ηλία του Θεσβίτου από τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου.

σ.σ. Ακολουθούν βίντεο και σχόλιο

Αργυρώ Μπουγατσά, Καβάλα

Άκουσα πριν μερικές μέρες σε ένα βιντεάκι τον π.Ευάγγελο Παπανικολάου να λέει με αυθάδεια αναφερόμενος στον Προφήτη Ηλία, τα παρακάτω λόγια:

« (Ο Θεός προς τον Προφήτη Ηλία!!!) Άσε μανάρι μου να βρέξω.

(Ο Προφήτης Ηλίας προς τον Θεό!!!) Όχι, δεν θα βρέξεις!

Βλέπετε, πήρε την αγάπη και τον ζηλωτισμό. Πήρε την αγάπη και τον ζηλωτή. Δεν πρέπει να είσαι ζηλωτής παραπάνω από το κανονικό(!!!) Γι’ αυτό τον πήρε ο Θεός στους ουρανούς τον Ηλία. Γιατί είπε, αν τον αφήσω κάτω θα μου κάψει όλη τη γη. Γι’ αυτό, μπουρμπουρμπουρ, συνοπτικές διαδικασίες. Έλα πάνω θα περάσει το άρμα. Τον πήρε στους ουρανούς τον Ηλία και τι είπε. Ρε, εσείς είστε τόσο κακοί, μα τόσο κακοί, που εάν σας αφήσω θα φάτε ο ένας τον άλλον. Θα γίνω εγώ ο Υιός του Θεού, θα γίνω άνθρωπος από τη σάρκα της Υπεραγίας, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και θα κατεβώ εγώ στον κόσμο να τον σώσω, γιατί εσείς δεν πρόκειται να τον σώσετε ποτέ με την κακία που έχετε και με την αυστηρότητα του νόμου. Αυτός είναι ο πρόγονος όλων των θεουσών. » (!!!)

Δηλαδή, ο Προφήτης Ηλίας, σύμφωνα με τις αμπελοσοφίες του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου, τιμωρήθηκε επειδή ήτανε ζηλωτής!!! Ενώ στην Αγία Γραφή λέει, ότι επειδή έδειξε ένθερμο ζήλο για το νόμο του Θεού, για αυτό και ο Θεός τού έδωσε αυτή τη χάρη να μην πεθάνει, αλλά να αναληφθεί στους Ουρανούς! Διαστρεβλώνει εντελώς την Αλήθεια! Και ενώ όλοι οι Άγιοι Πατέρες θαυμάζουν αυτόν τον ζήλο του Προφήτη Ηλία, έρχεται με περισσό θράσος και λέει να μην είστε ζηλωτές παραπάνω από το κανονικό…αυτόν τον ένθερμο ζήλο, δηλαδή, που έχουνε οι χριστιανοί όταν βλέπουνε τις προδοσίες των οικουμενιστών, ο πάτερ Ευάγγελος τον ονομάζει κακία, όπως ακριβώς κάνει και ο αιρεσιάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος είπε παλαιότερα ότι οι Ιεροι Κανονες αποτελούν τα τείχη του αίσχους, επειδή απαγορεύουν τις συμπροσευχές με τους αιρετικούς…και αυτόν τον Πατριάρχη, ο π. Ευάγγελος τον ονομάζει Πατέρα και αφθέντη του…βέβαια, το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει…είναι ντροπή να λέγονται ολα αυτά από χείλη ιερέων και να χαρακτηρίζεται ο Προφήτης Ηλίας ως κακός ζηλωτής που αν τον άφηνε ο Θεός θα έκαιγε όλη τη γη!

Ούτε για αστείο δεν μπορείς να τα πεις αυτά, με τα ιερά και τα Όσια του γένους μας δεν παίζουμε,ούτε κάνουμε πλάκα.

Στη συνέχεια, ερμηνεύει σύμφωνα με το δικό του πάντα αθεολόγητο σκεπτικό και λέει ότι ο Θεός είπε αν τον αφήσω κάτω θα μου κάψει όλη τη γη….δηλαδή, από μόνος του ενεργούσε ο Προφήτης Ηλίας και έκανε του κεφαλιού του, χωρίς προσευχή και χωρίς την ευλογία του Θεού στα τόσα θαύματα του; Πού τα βρήκε αυτά γραμμένα και πώς τα συμπέρανε, είναι άγνωστο, αλλά αποτελούν τόσο μεγάλη ύβρη απέναντι στον μεγάλο και Άγιο Προφήτη Ηλία, που απορώ πώς τον αφήνουνε να ξεστομίζει τόσο μεγάλες ασυναρτησίες και η ιερά σύνοδος να μην ασχολείται καν με αυτό το θέμα. Θα μου πει κάποιος βέβαια, ποια Ιερά Σύνοδος.. αυτή που μας έλεγε την περίοδο του κορονοιού, απο εδώ το εμβόλιο και από εκεί ο τάφος;;; Και με αγκαζέ τον πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου, διαφημίζανε τα εμβόλια και κάνανε τις ενορίες τους εμβολιαστικά κέντρα;;; Για ποια Ιερά Σύνοδο μιλάμε…Κανονικά, όλοι αυτοί που προωθούσανε τα εμβόλια και έχουν πάρει στο λαιμό τους τόσο κόσμο που έφυγε ξαφνικά εξαιτίας τους , θα έπρεπε και σύμφωνα με τους κανόνες τις εκκλησίας μας, να έχουν ήδη κρεμάσει τα πετραχήλια τους και θα έπρεπε να καθαιρεθούν… για αυτό ίσως και όλοι αυτοί, όπως και ο πατέρας Ευάγγελος, να τα βάζουν με τους αγωνιστές χριστιανούς, επειδή φοβούνται τον Νόμο του Θεού και επειδή έχουνε την φωλιά τους λερωμένη..

Τέλος, υβρίζει όλους τους αγωνιστές χριστιανούς ως θεούσους, επειδή αντιστέκονται σθεναρά στην οικουμενιστική κατρακύλα της Διοικούσας Εκκλησίας και ονομάζει τον Προφήτη Ηλία ως πρόγονο όλων αυτών! Θεέ και Κύριε!

Το πιο ανησυχητικό όμως από όλα είναι ότι με τον τρόπο που τα λέει παρασύρει τον ακατήχητο λαό που τον ακούει και που νομίζει ότι έχει μπροστά του έναν μεγάλο θεολόγο(!!!)

Παραβλέπουν τον σκοτεινό ρόλο που παίζει και που λειτουργεί ως δούρειος ίππος του οικουμενισμού παρασύροντας ψυχές, είτε με την απαράδεκτη προώθηση των εμβολίων, είτε με τα αθεολόγητα κηρύγματα του, είτε με τον πόλεμο που έχει κάνει ενάντια στην ευλογημένη αποτείχιση και τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας μας.

Εύχομαι ο Θεός να τον φωτίσει και να έχουν όλοι καλή μετάνοια!

Σχόλιο ιστολογίου: Ο π. Ευάγγελος λέει στο χαχανίζον ακροατήριο ότι ο Προφήτης Ηλίας ήτανε κακός ζηλωτής και ότι ο Θεός τον πήρε για να μην κάψει τη γη. Μιλάμε για ένα από τα δύο πρόσωπα που εμφανίστηκαν μαζί με τον Κύριο στην Μεταμόρφωση πάνω το όρος Θαβώρ. Η παρέμβαση του π. Ευάγγελου συμπίπτει με αυτήν του Ανδρέα Κονάνου σε πρόσφατη εκπομπή (ΔΕΤΕ ΕΔΩ), στην οποία ο, λαϊκός πια, κ. Κονάνος κρίνει τον «Μέγιστο τον Προφητών Ηλία τον Ένδοξο» [π. Αθανάσιος Μυτιληναίος] έχοντας ως μέτρο την παράλογη ζωολατρική νομοθεσία των ημερών μας που σε τιμωρεί ακόμα κι αν χτυπήσεις μία γάτα, και τους νεορθόδοξους νεονικολαΐτες που το θεωρούν πολύ βαρύ να μην μπορεί να κοινωνήσει κάποιος όταν βρίσκεται σε σαρκικά αμαρτήματα.. Είναι πολύ βάρβαρος ο Προφήτης Ηλίας μπροστά σε αυτά τα παραδείγματα μας λέει ο κ. Κονάνος, και φτάνει στο σημείο να αμφισβητήσει ακόμα και τον Θεό στον οποίον πιστεύει ο Προφήτης!

Μήπως σήμερα που το πνεύμα του Αντιχρίστου προχωρά φανερά και με γοργά βήματα, βρισκόμαστε μπροστά σε μία συγχρονισμένη προσπάθεια καθύβρισης και υποτίμισης του ελεγκτού του Αντιχρίστου των εσχάτων ημερών; Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος σε μία ομιλία του για τον Ζηλωτή Προφήτη Ηλία αναδεικνύει το πνεύμα αυτού του φοβερού Προφήτη που μαζί με τον Ενώχ θα είναι οι Φάροι της Εκκλησίας στα έσχατα.

Ο π. Αθανάσιος Μυτιληναίος για τον Προφήτη Ηλία(βίντεο)👇

https://tasthyras.wordpress.com/2026/08/13/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%b2%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b8%ce%b5/#more-139115

ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΔΙΑΜΕΝΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ. 

ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΠΕΜΦΘΕΙΣΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΙΡΕΣΕΙΣ. 

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΙΣΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ. 

Περι Επιταφων και Εγκωμιων της Παναγιας

 

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού)

Εισαγωγικά ιστορικά στοιχεία

Τα τελευταία χρόνια πολύς λόγος γίνεται για ένα καινούργιο σχετικά «έθιμο» που εξαπλώνεται σιγά-σιγά σε όλη την Ελλάδα.Η περιφορά του Επιταφίου της Παναγίας την παραμονή της τίμησης της Κοιμήσεώς της, την 15η Αυγούστου, και οι ψαλμοί των Εγκωμίων της, μια πρακτική που ο μεν ο κόσμος το ενστερνίστηκε ως έθιμο, ενώ η επίσημη Εκκλησία προβληματίζεται ακόμα.

Τα εγκώμια της Παναγίας είναι οι ύμνοι που ψάλλονταν πάνω από τον Τάφο της Παναγίας στα Ιεροσόλυμα ανήμερα της Κοιμήσεως και εμφανίστηκαν στα τέλη του περασμένου αιώνα στις Κυκλάδες, ενώ σύντομα εξαπλώθηκαν ακόμα και σε Ελληνορθόδοξες Ενορίες της Διασποράς και Μοναστήρια, εκτός από τα Αγιορείτικα.

Σύντομα το «καινοφανές» ζήτημα συζητήθηκε στην Ιερά Σύνοδο του Απριλίου 1865, η οποία υπό την Προεδρία του Μητροπολίτου Αθηνών Θεοφίλου αποφάσισε ότι δεν περιέχονται στο τυπικό της δικής μας θρησκείας, και παρ’ ότι εξυμνούν τη Μητέρα του Χριστού δεν είναι ανεκτή η «εισαγωγή» τους στη λατρεία.

Με το σκεπτικό ότι τιμούμε δεόντως την. Παρθένο, όταν σεβόμαστε την τάξη της Εκκλησίας και όχι όταν την καταφρονούμε, εξέδωσε την υπ’ αριθμ 135, αριθμ. πρωτ. 4319, 21/4/1865 Εγκύκλιο «προς τους κατά το Κράτος Σεβασμιωτάτους Ιεράρχας» «περί απαγορεύσεως Επιταφίου ύμνου εις την εορτήν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου», επισημαίνοντας: «…η τοιαύτη ακολουθία είναι ασυνήθης και πάντη ξένη εις την καθ’ όλου ορθόδοξον Ανατολικήν του Χριστού Εκκλησίαν».

Το επίσημο τυπικό της ελληνορθόδοξης Εκκλησίας συντάχτηκε από τον επιφανή πρωτοψάλτη Γεώργιο Βιολάκη και εκδόθηκε από το πατριαρχικό τυπογραφείο στην Κωνσταντινούπολη το 1888, και μέχρι σήμερα αποτελεί το επίσημο τυπικό όχι μόνον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και των πατριαρχείων και των αυτοκέφαλων Εκκλησιών της Αλεξανδρείας, των Ιεροσολύμων, της Ελλάδος, της Κύπρου και άλλων.

Σε αυτό για τα Εγκώμια αναφέρονται τα εξής: «Στον όρθρο της εορτής της Κοιμήσεως, ανήμερα στις 15 Αυγούστου, ευθύς μετά την καταβασίαν της θ´ (ωδής) συνηθίζεται ενιαχού, όπου πανηγυρίζεται η εορτή αύτη μεγαλοπρεπώς, προς πλείονα τάχα δόξα και τιμήν της Θεοτόκου, ίνα ψάλλωνται τα λεγόμενα “εγκώμια της Παναγίας”, κατά μίμησιν των του Κυρίου ημών, των ψαλλομένων εν τω όρθρω του Μ. Σαββάτου. Η Μεγάλη Εκκλησία κατακρίνουσα παν ό,τι καινοφανές και κακόζηλον, έστω και γινόμενον προς τιμήν της Θεοτόκου, αποδοκιμάζει ταύτα επισήμως και απαγορεύει μάλιστα αυστηρώς».

Με τον τρόπο αυτό επιχειρήθηκε επίσημα η παύση του ξενόφερτου εθίμου, ωστόσο παρέμεινε ως τοπικό έθιμο σε κάποιες περιοχές της χώρας, λαμβάνοντας μεγάλες διαστάσεις όταν πια «διαφημίστηκε» ως τέτοιο, με τις μπάντες να παιανίζουν πένθιμα, τις καμπάνες να χτυπούν και το χριστεπώνυμο πλήθος να ακολουθεί με ευλάβεια, λίγο πριν πάνε στο τοπικό πανηγύρι.

Για πολλούς στην επίσημη Εκκλησία το ζήτημα της καταστρατήγησης του τυπικού δημιουργήθηκε από αυτούς ακριβώς που όφειλαν να το τηρούν, καθώς οι περισσότεροι ψάλτες, ακόμη και κάποιοι από τους κληρικούς δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει επίσημο και υποχρεωτικό τυπικό της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα να υιοθετούν πρακτικές στο όνομα κάποιων αόριστων, αλλά θελκτικών για τον κόσμο «εθίμων».