Συνέντευξη του Επισκόπου Ξενοφώντος της επισκοπής Ράσκας και Πριζρένης στην εξορία στην αμερικανοσερβική εφημερίδα «Sloboda» (Μέρος Α΄)

«Όσο πιο βαθιά θάβεται η αλήθεια, τόσο πιο λαμπρή θα αναδύεται»

 Παρουσιάζουμε το πρώτο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Ράσκας και Πρίζρεν εν εξορία, κ.κ. Ξενοφών, στην αμερικανοσερβική εφημερίδα «Sloboda». Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 10 Ιουλίου 2026.

Από τη Συντακτική Ομάδα

-------------------------------------------------------------------------------

Ο φετινός Ιούνιος σηματοδότησε τη 16η επέτειο από την ίδρυση της «Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν εν εξορία». Η επισκοπή αυτή συγκροτήθηκε από ένα τμήμα της μοναστικής κοινότητας που αποχώρησε από τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, ακολουθώντας την οδό της εξορίας μετά τον διωγμό του μακαριστού Επισκόπου Αρτεμίου (Ραντοσάβλιεβιτς) από το Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια. Σήμερα, η εν εξορία επισκοπή αριθμεί περισσότερες από 40 κατακόμβες (μοναστικούς πυρήνες), περίπου 150 μοναχούς και μοναχές, 15 έγγαμους ιερείς και έναν μεγάλο αριθμό πιστών.

Ο Επίσκοπος της εν εξορία Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν, κ. Ξενοφών (Τομάσεβιτς), μιλά στη «Sloboda» για τους λόγους ίδρυσης αυτής της εκκλησιαστικής δομής, τη ζωή στις κατακόμβες-μοναστήρια της, καθώς και για τη γενικότερη κατάσταση στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, την Ορθοδοξία, τη Σερβία και τη νότια επαρχία της. Δημοσιεύουμε τη συνέντευξη σε δύο μέρη.

Ερώτηση: Πόσο καλά γνωρίζει η κοινή γνώμη σήμερα τα γεγονότα της εκδίωξης του μακαριστού Επισκόπου Αρτεμίου από την έδρα της Επισκοπής Ράσκας, Πρίζρεν, Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων το 2010, και πώς δημιουργήθηκε η εν εξορία Επισκοπή;

Επίσκοπος Ξενοφών: Ακριβώς τον Ιούνιο του τρέχοντος έτους συμπληρώθηκαν δεκαέξι ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Επίσκοπος Αρτέμιος, δακρυσμένος, αποχαιρέτησε τον πιστό λαό και τη μοναστική αδελφότητα στην τράπεζα της Μονής Γκρατσάνιτσα, στις 8 Ιουνίου 2010. Τότε, στο συγκινητικό του κήρυγμα, είχε πει πως μια μέρα θα συγκεντρωθούμε ξανά στη Γκρατσάνιτσα για να τον κηδέψουμε στο κοιμητήριο του μοναστηριού, όπως άρμοζε και επιβαλλόταν. Όμως η πρόνοια, το θέλημα και η παραχώρηση του Θεού όρισαν διαφορετικά.

Ούτε η Ιερά Σύνοδος της Σερβικής Εκκλησίας ούτε ο Γέροντάς μας είχαν κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο για τη συνέχεια, όταν διατάχθηκε η εξορία του στη βόρεια Σερβία, στη Μονή Σισάτοβατς. Η εξορία αυτή ήταν άδικη, ανυπόστατη και πραγματοποιήθηκε κατά παράβαση κάθε εκκλησιαστικού κανόνα και του Καταστατικού της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Παύθηκε αντικανονικά από τα καθήκοντά του και απομακρύνθηκε από τη διοίκηση της επισκοπής του. Δεν του επετράπη καν να παραμείνει σε κάποιο από τα μοναστήρια της Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν, την οποία επί χρόνια καθοδηγούσε.

Για όποιον διέθετε έστω και ελάχιστη κοινή λογική και δεν ήταν συνδεδεμένος με τον Χριστό και την Εκκλησία Του μέσω εφήμερων πολιτικών, εκκλησιαστικών ή οικονομικών συμφερόντων, ήταν σαφές εξαρχής ότι επρόκειτο για έναν διωγμό με βαθιά θρησκευτικά —και όχι μόνο πολιτικά— κίνητρα.

Ο μακαριστός επίσκοπος είχε ξεκάθαρες, τεκμηριωμένες και δυναμικές θέσεις, τις οποίες εφάρμοζε με διορατικότητα και θάρρος από τη στιγμή της ανάρρησής του στον θρόνο της Επισκοπής Ράσκας και Πρίζρεν το 1991, και ιδίως μετά την κατοχή του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων το 1999. Ο αγώνας του ενάντια στις αλβανικές θηριωδίες που διαπράττονταν εις βάρος του σερβικού λαού —υπό το απαθές και συγκαταβατικό βλέμμα της διεθνούς κοινότητας και των δυνάμεων του ΟΗΕ, που υποτίθεται ότι βρίσκονταν εκεί για να εφαρμόσουν το νομικά δεσμευτικό Ψήφισμα 1244 του Συμβουλίου Ασφαλείας— υπήρξε μνημειώδης. Το θρησκευτικό και εθνικό του έργο βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση τόσο από εγχώριους όσο και από ξένους παράγοντες. Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2010, η τότε πρέσβειρα των ΗΠΑ, Μαίρη Γουόρλικ, είχε επισημάνει στον τότε Πατριάρχη Ειρηναίο την «επιζήμια» δραστηριότητα του Επισκόπου Αρτεμίου. Και ο Πατριάρχης Ειρηναίος έσπευσε να διεκπεραιώσει άμεσα αυτή την αποστολή...

Ερώτηση: Τι συνέβη στη συνέχεια;

Επίσκοπος Ξενοφών: Πέρα από τις προσπάθειες για τη διατήρηση του Κοσσυφοπεδίου και των Μετοχίων εντός της Σερβίας και την επιβίωση του σερβικού λαού, ο Επίσκοπος Αρτέμιος και ο κλήρος του έδωσαν ακόμα μία μεγάλη μάχη: τη μάχη για τη διαφύλαξη της Ορθόδοξης πίστης και των ιερών παραδόσεων από την αίρεση του οικουμενισμού. Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι ο αγώνας κατά του οικουμενισμού υπήρξε ο κύριος λόγος για τη βάναυση απομάκρυνση του Επισκόπου Αρτεμίου από τον θρόνο του. Στόχος ήταν να τοποθετηθεί στη θέση του ένας πιο «συνεργάσιμος» και «συμβιβαστικός» επίσκοπος, ο οποίος δεν θα αποτελούσε εμπόδιο ούτε στα σχέδια για την ανακήρυξη ενός ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου (σε εθνικό επίπεδο) ούτε στην εξάπλωση της οικουμενικής αίρεσης (σε πνευματικό επίπεδο).

Ο σερβικός λαός σε μεγάλο βαθμό το αντιλήφθηκε αυτό. Αν δεν συνέβαινε αυτό, η εν εξορία Επισκοπή Ράσκας και Πρίζρεν δεν θα παρουσίαζε αυτή την έντονη λειτουργική και πνευματική ζωή όλα αυτά τα χρόνια, κηρύττοντας ιεραποστολικά το Ευαγγέλιο και τη γνήσια παράδοση του Αγίου Σάββα. Αυτό επιβεβαιώνεται από το πλήθος των πιστών που κατακλύζουν σήμερα τις σαράντα και πλέον κατακόμβες, τα μοναστήρια και τα παρεκκλήσιά μας, όχι μόνο στη Σερβία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η αλήθεια δεν κρύβεται ούτε θάβεται. Διότι, όπως έλεγε συχνά ο άγιος Γέροντάς μας: «Όσο πιο βαθιά θάβεται η αλήθεια, τόσο πιο λαμπρή θα αναδυθεί».

Ερώτηση: Δεκαέξι χρόνια μετά, έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα τα πολιτικά και εκκλησιαστικά κίνητρα πίσω από τη δίωξη του Επισκόπου Αρτεμίου, όπως αποκαλύφθηκε και από τα έγγραφα των WikiLeaks; Κι αυτό παρά το γεγονός ότι επίσημα τιμωρήθηκε από την Εκκλησία για δήθεν οικονομικές ατασθαλίες, οδηγήθηκε στα πολιτικά δικαστήρια, ενώ ακόμα και μετά τον θάνατό του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης και πρόστιμα στους συνεργάτες του.

Επίσκοπος Ξενοφών: Από την πρώτη στιγμή αυτής της τραγελαφικής διαδικασίας ενώπιον του δικαστηρίου του Βελιγραδίου, απαιτήσαμε η δίκη να είναι ανοιχτή στο κοινό. Πολλοί από εμάς, μοναχοί και πιστοί, δίναμε το παρών σε κάθε ακροαματική διαδικασία. Δεν θέλαμε ο Γέροντάς μας και οι συνεργάτες του να δικαστούν στα κρυφά. Κανένας από όσους παρακολουθούσαν τη διαδικασία δεν μπορούσε να απαλλαγεί από την εντύπωση ότι αυτή η φάρσα είχε στηθεί σε πλήρη συνεργασία του κρατικού καθεστώτος με την εκκλησιαστική ηγεσία —και αναφέρομαι τόσο στο τωρινό καθεστώς όσο και στο προηγούμενο, του Τάντιτς.

Η επιχειρηματολογία τους ήταν πρόχειρη και αστήρικτη, γεμάτη τεράστιες δικονομικές παραβάσεις, τις οποίες είμαι βέβαιος ότι θα μελετήσουν και θα αναδείξουν στο μέλλον οι νομικοί επιστήμονες. Μιλάω για «απάτη» διότι η εικόνα της δίκης ήταν θλιβερή: ανίκανοι δικαστές, σκανδαλώδεις παραλείψεις της αστυνομίας (που έχασε τα κατασχεθέντα αρχεία-πειστήρια, τα οποία δεν βρέθηκαν ποτέ) και μάρτυρες κατηγορίας που δεν μπόρεσαν να εισφέρουν ούτε ένα στοιχειώδες αποδεικτικό στοιχείο για δήθεν κατάχρηση. Ήταν μια προκλητική και ολοφάνερη συμπαιγνία μεταξύ εισαγγελέων και δικαστών.

Σχόλια σε δημοσίευση για ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

Στο link https://katakomviki-ecclesia.blogspot.com/2026/07/1000_0625701760.html δημοσιεύτηκε ένα μικρό άρθρο με τίτλο:  «Μόνοι τους παραδέχονται οτι είναι ψευδοαποτειχισμένοι. Περαιτέρω, καίτοι ακυρώνουν τα πιστεύω τους, καίτοι δικαιώνουν τους γοχ». Στις δημοσιευμένες στο άρθρο απόψεις του π.Θ.Ζ σημειώνουμε τα εξής:

Α. Από τη μία ο ο. π.Θ.Ζ λέει: «δεν θα κάνουμε δικούς μας επισκόπους», αλλά από την άλλη εύχεται «να βρεθούν Ορθόδοξοι Επίσκοποι που θα αποτειχιστούν» (ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ ΑΝΤΙΦΑΣΗ). Αν συνέβαινε το δεύτερο (να αποτειχιστούν εν ενεργεία επίσκοποι), κατά την οπτική των αποτειχισμένων, δεν θα επρόκειτο για «ίδρυση νέας εκκλησίας» (όπως κατηγορούνται οι Γ.Ο.Χ.), αλλά για την «υγιή μερίδα» της ήδη υπάρχουσας ιεραρχίας που αντιδρά. Ωστόσο, στην πράξη, η διοικητική κατάληξη θα ήταν ακριβώς η ίδια: η δημιουργία μιας ξεχωριστής, μη κοινωνούσας συνόδου.

Β. Η περίπτωση του Αρτεμίου (πρώην Ράσκας και Πριζρένης).

Αφού ο π. Θεόδωρος και οι συν αυτώ ήθελαν επίσκοπο, που να ηγηθεί της αποτείχισης, γιατί δεν αναγνώρισαν τον καθαιρεθέντα από το Πατριαρχείο Σερβίας Μητροπολίτη Αρτέμιο, ο οποίος έπραξε ακριβώς αυτό; Ο π. Θεόδωρος και άλλοι θεολόγοι της αποτείχισης υποστηρίζουν ότι ο Αρτέμιος προχώρησε σε «αντικανονικές χειροτονίες» (χειροτόνησε "χωρεπισκόπους" χωρίς την έγκριση συνόδου), δημιουργώντας de facto δική του παράλληλη ιεραρχία (σχίσμα) στη Σερβία. Η πραγματικότητα όμως είναι άλλη. Η άρνηση να «σκύψουν το κεφάλι» στον Αρτέμιο αποδεικνύει το αδιέξοδο της θεωρίας τους. Φοβούμενοι μην χαρακτηριστούν σχισματικοί από την επίσημη Εκκλησία, απομονώνονται και από εκείνους τους επισκόπους οι οποίοι έκαναν το βήμα, που οι ίδιοι ευαγγελίζονται. ΤΕΛΙΚΑ, ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ; ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ή οι ΨΕΥΔΟΕΠΙΣΚΟΠΟΙ;

Γ. Πώς μπορεί να υφίσταται «Εκκλησία» χωρίς Επίσκοπο; Στην Ορθόδοξη Εκκλησιολογία  ο Επίσκοπος είναι η κεφαλή της τοπικής Εκκλησίας («όπου εμφανιστεί ο επίσκοπος, εκεί ας είναι και το πλήθος», Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος). Αν οι αποτειχισμένοι ιερείς  δεν έχουν δικό τους επίσκοπο, για να χειροτονεί νέους ιερείς, η κίνησή τους είναι καταδικασμένη να σβήσει βιολογικά με τον θάνατο των σημερινών ιερέων. Συνεπώς, η θέση τους «είμαστε μέσα στην Εκκλησία, αλλά δεν κοινωνούμε με τους επισκόπους της» φαντάζει εκκλησιολογικά μετέωρη.

Δ. Η ΆΠΟΨΗ  για το αν μια απλή διαμαρτυρία μπορεί να συγκινήσει ή να μεταστρέψει μια ιεραρχία που οι αποτειχισμένοι κατηγορούν για «οικουμενισμό, μασονία, σοδομισμό κ.λπ.» αγγίζει τα όρια του ρεαλισμού: Ιστορικά, καμία διοικούσα Εκκλησία δεν υποχώρησε ή δεν άλλαξε γραμμή, επειδή μια μικρή ομάδα ιερέων και λαϊκών σταμάτησε το μνημόσυνο. Αντίθετα, η επίσημη Εκκλησία συνήθως προχωρά σε καθαιρέσεις, περιθωριοποιώντας τους διαμαρτυρόμενους. Η αίρεση πρέπει να διαγνωστεί και να καταδικαστεί επίσημα από Σύνοδο.

Αν, κατά την οπτική των αποτειχισμένων, η ηγεσία της Εκκλησίας έχει εκπέσει τόσο βαθιά στην αίρεση και την ηθική απαξίωση, η ελπίδα ότι «θα μετανοήσουν, λόγω μιας διαμαρτυρίας», μοιάζει ουτοπική.

Η προσπάθεια του π. Θεοδώρου να ισορροπήσει στη μέση ("και αποτειχισμένοι, και χωρίς δικούς μας επισκόπους, και εντός της Εκκλησίας") στερείται πρακτικής βιωσιμότητας και ιστορικού προηγουμένου που να δικαιώνει την αποτελεσματικότητά της.

Ε. Μια αποτείχιση που παραμένει «μετέωρη» (χωρίς επίσκοπο) έχει ημερομηνία λήξης.

Από καθαρά πρακτική και δομική άποψη, η ένταξη στη Σύνοδο του Αρτεμίου (τη λεγόμενη «Διοίκηση εν Εξορία της Μητροπόλεως Ράσκας και Πριζρένης») θα ήταν η μόνη συνεπής διέξοδος για όποιον θέλει να παραμείνει αποτειχισμένος χωρίς να «επανέλθει» στο Πατριαρχείο, για τους εξής λόγους:

1. Παρέχει επισκόπους για τη χειροτονία νέων ιερέων, εξασφαλίζοντας ότι τα μυστήρια θα συνεχιστούν και στις επόμενες γενιές.
2. Τόσο οι Έλληνες αποτειχισμένοι όσο και οι Σέρβοι του Αρτεμίου ξεκίνησαν από την ίδια αφετηρία: την απόρριψη του Οικουμενισμού και των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης (2016).
3. Δεν θα ήταν πλέον μεμονωμένες «νησίδες» ιερέων, αλλά μέλη μιας οργανωμένης εκκλησιαστικής δομής.

ΣΤ. Από την πλευρά των αποτειχισμένων  η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Το σχίσμα το προκαλούν οι αιρετικοί επίσκοποι. Σύμφωνα με τους Αγίους Πατέρες (όπως ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ή ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης), όποιος κηρύττει αίρεση «γυμνή τη κεφαλή» (δημόσια και επίσημα) θέτει τον εαυτό του εκτός Εκκλησίας, ακόμη κι αν διατηρεί τον θρόνο του. Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου  ρητά αναφέρει ότι όσοι διακόπτουν το μνημόσυνο επισκόπου που κηρύττει δημόσια αίρεση προ της συνοδικής διαγνώσεως:

«όχι μόνο δεν υποβάλλονται στην κανονική ποινή... αλλά είναι άξιοι της τιμής που ταιριάζει στους Ορθοδόξους, διότι δεν κατέκριναν επίσκοπο, αλλά ψευδοεπίσκοπο και ψευδοδιδάσκαλο, και δεν διέσπασαν την ενότητα της Εκκλησίας με σχίσμα, αλλά πρόλαβαν να λυτρώσουν την Εκκλησία από σχίσματα και διαιρέσεις».

Οι επίσκοποι που αποδέχονται τον Οικουμενισμό, συμπροσεύχονται με αιρετικούς ή υπέγραψαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης (2016) έχουν εκπέσει της πίστεως. Συνεπώς, αυτοί είναι που έκοψαν τον εαυτό τους από το Σώμα του Χριστού, άσχετα, αν κρατούν τα διοικητικά ηνία και τα κτίρια. Ο πιστός λαός και οι κληρικοί που αποτειχίζονται, απλώς, περιφρουρούν την Ορθοδοξία.

Ποιες Σύνοδοι δεν αναγράφονται στο ΠΗΔΑΛΙΟ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ και γιατί;

 

Η ΜΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ Η΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (879-880) ΣΤΟ ΠΗΔΑΛΙΟ

Η μη αναφορά της Η΄ Οικουμενικής Συνόδου (της Συνόδου του 879–880 επί Μεγάλου Φωτίου) στο «Πηδάλιο» του Οσίου Νικοδήμου αποτελεί ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ιστορικό και κανονικό ζήτημα, καθώς η παράλειψη αυτή δεν οφείλεται σε άγνοια ή υποτίμηση της Συνόδου από τον Άγιο Νικόδημο —ο οποίος έτρεφε απεριόριστο σεβασμό στον Μέγα Φώτιο— αλλά σε συγκεκριμένους ιστορικούς, εκδοτικούς και τακτικούς λόγους της εποχής του στα τέλη του 18ου αιώνα.

1. Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΘΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, στην Ορθόδοξη Ανατολή είχε παγιωθεί η αναφορά σε Επτά Οικουμενικές Συνόδους (με τελευταία τη Ζ΄ εν Νικαία το 787) και, παρόλο που η Σύνοδος του 879–880 είχε όλα τα χαρακτηριστικά και το κύρος μιας Οικουμενικής Συνόδου (συμμετείχαν εκπρόσωποι όλων των Πατριαρχείων και του Πάπα Ιωάννη Η΄, ενώ παράλληλα επικύρωσε τη Ζ΄ Οικουμενική), η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είχε προχωρήσει τότε σε μια επίσημη, πανηγυρική ανακήρυξή της ως «Ογδόης» σε κάποια μεταγενέστερη γενική σύνοδο, με αποτέλεσμα ο Άγιος Νικόδημος, ακολουθώντας την παραδοσιακή δομή των βυζαντινών Νομοκανόνων στους οποίους βασίστηκε, να διατηρήσει την κλασική αρίθμηση των Επτά Οικουμενικών Συνόδων προκειμένου να μην προκαλέσει σύγχυση ή κατηγορίες για καινοτομία.

2. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΚΑΙ Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ

Η εκτύπωση του «Πηδαλίου» έγινε στη Λειψία της Γερμανίας το 1800, σε μια εποχή που η Ορθόδοξη Εκκλησία βρισκόταν κάτω από τον οθωμανικό ζυγό και δεν διέθετε δικά της ελεύθερα τυπογραφεία για τόσο ογκώδη έργα, γεγονός που σήμαινε ότι η ρητή ανακήρυξη και ανάλυση μιας «Ορθόδοξης Ογδόης Οικουμενικής Συνόδου» —η οποία καταδίκασε το Filioque και ακύρωσε τις αποφάσεις της αντι-Φωτιανής συνόδου του 869–870 (την οποία η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναγνωρίζει ως δική της Όγδοη)— μέσα σε ένα βιβλίο που τυπωνόταν στην καρδιά της Ευρώπης, θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων από τη Ρωμαϊκή Κουρία και τις δυτικές αρχές, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο την έκδοση με κατάσχεση, απαγόρευση κυκλοφορίας ή ακόμα και άρνηση εκτύπωσης.

3. Η ΕΜΜΕΣΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Ο Άγιος Νικόδημος επέλεξε μια πιο έμμεση αλλά ουσιαστική οδό, καθώς αντί να προκαλέσει με την αρίθμηση «Η΄ Οικουμενική» (κάτι που θα έδινε λαβή στους εχθρούς της Εκκλησίας να μπλοκάρουν το έργο), περιέλαβε κανονικά και ερμήνευσε τους 3 Ιερούς Κανόνες της Συνόδου αυτής (της «εν τω ναώ της Αγίας Σοφίας» συνελθούσης) και της απέδωσε οικουμενικό κύρος με πλάγιο τρόπο, εξαίροντας στις ερμηνείες του το κύρος της και αναφερόμενος στον Μέγα Φώτιο με τους πλέον εγκωμιαστικούς τίτλους, αναγνωρίζοντας έμμεσα ότι οι αποφάσεις της έχουν ισχύ Οικουμενικής Συνόδου, αφού έγιναν δεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση.

4. ΣΥΝΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ 879-880

Η μη αναφορά της Συνόδου του 879-880 ως «Ογδόης Οικουμενικής» στο Πηδάλιο ήταν μια αναγκαστική ιστορική και εκδοτική παραχώρηση (οικονομία) της εποχής, προκειμένου να κατορθώσει το μνημειώδες αυτό έργο να τυπωθεί στη Δύση και να φτάσει ασφαλές στα χέρια των υπόδουλων Ορθοδόξων, χωρίς ωστόσο να μειώνεται στο ελάχιστο η δογματική και κανονική αξία των αποφάσεων του Μεγάλου Φωτίου.

ΠΟΙΕΣ ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ ΔΕΝ ΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ

Για να κατανοήσουμε γιατί λείπουν πολλές σημαντικές Σύνοδοι (όπως π.χ. οι Ησυχαστικές/Παλαμικές Σύνοδοι του 14ου αιώνα ή άλλες τοπικές), πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το Πηδάλιο δεν είναι ιστορικό βιβλίο ούτε συλλογή θεολογικών αποφάσεων, αλλά το «Νομοκανονικό» βιβλίο της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα η επιλογή των περιεχομένων του να γίνει με αυστηρά κριτήρια που αφορούν τη διάκριση μεταξύ «Κανόνων» (που ορίζουν τη διοίκηση και την τάξη) και «Δογμάτων» (που ορίζουν την πίστη), καθώς οι δογματικές αποφάσεις (όπως της Συνόδου του 1341 και 1351 επί Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά για το Άκτιστο Φως) δεν παρήγαγαν κανονικό δίκαιο και συνεπώς δεν είχαν θέση σε έναν πρακτικό οδηγό.

Η Σφαγή των Δώδεκα (12) ΑΞΙΩΝ Μητροπολιτών αποτελεί όνειδος και στίγμα ανεξάλειπτον της νεότερης Εκκλησιαστικής Ιστορίας είναι δε έργον του κάκιστου αρχιεπισκόπου Σεραφείμ Τίκα και των κρυπτομενων οπισθεν αυτου.



«Το παρελθόν έτος 1974, εξ απόψεως εκκλησιαστικής κρινόμενον, τολμώμεν να είπωμεν, είναι το θλιβερώτερον έτος εξ όσων η Εκκλησία της Ελλάδος έζησεν αφ’ ής ημέρας εγένετο αυτοκέφαλος.

Μία τελευταία επέμβασις του δικτατορικού καθεστώτος, επέμβασις θίγουσα όχι μόνον τον εξωτερικόν αλλά και τον εσωτερικόν βίον της Εκκλησίας, προεκάλεσε τεκτονικόν σεισμόν και εδημιούργησεν ερείπια.

Μητροπολίται αδιαβλήτου ήθους, εν οίς και άνδρες υπηρετίσαντες Εκκλησίαν και Γένος κατά τας φοβεράς ημέρας και θέσαντες τον τράχηλόν των υπέρ του λαού, εξεθρονίσθησαν άνευ απολογίας και δίκης…»

(Χριστ. Σπίθα – Ιανουάριος 1975 – Αριθ. 371).Υπόμνησις: Την 11ην Ιουλίου 1974 Εσφαγιάσθησαν οι 12 ΑΞΙΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ







«ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ “12”»ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΩΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ.

ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙ ΚΑΤΙ Ο ΛΑΛΙΣΤΑΤΟΣ ΠΑΤΗΡ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ;;;;;;;;;;;;

ΤΟΥΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ;

` ΤΟ ‘’ΤΕΡΑΣΤΙΟ’’ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ…! &… ΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ…!

 ‘’τα χρέη είναι η χειρότερη πτώχεια’’ (Dr. Thomas Fuller)

Πώς προέκυψε αυτό το τεράστιο δηµόσιο ελληνικό χρέος που “επίσηµα” (‘’επίσηµα’’ κατά τον Καθ. της ΑΣΟΕΕ Γ. Βαµβούκο είναι το χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης και ‘’ανεπίσηµα’’ είναι το βραχυπρόθεσµο χρέος της κεντρικής Κυβέρνησης ) το 2000 ήταν 143,6 δις ευρώ και το ‘’ανεπίσηµο’’ 14,5 δις. Το 2008 ήταν 262,1 και το αντίστοιχο ήταν 27,6 δις. Το 2015 (παρότι είχαµε κούρεµα των οµολόγων περί τα 100 δις.) ήταν 321,3 και το ‘’ανεπίσηµο’’ έφθασε τα 740,8 δις. Και έχουµε το 2020 374,ο και ανεπίσηµο χρέος 1.264,2 τρις. Σύνολο χρέος 1.638,2 τρις. (καθ. Γ. Βαµβούκος ΑΣΟΕΕ). Το 2025 το ‘’επίσηµο’’ χρέος έφθασε τα 406,1 δίς δε γνωρίζουµε ποιο είναι το ‘’ανεπίσηµο’’!.

Είναι κατάρα για µια χώρα, όταν οι πολιτικοί κρύβουν την αλήθεια από το λαό. Κατάρα είναι επίσης αν έχεις δηµοσιογράφους να αποσιωπούν την αλήθεια είτε από άγνοια είτε σκόπιµα. Η µεγαλύτερη όµως κατάρα είναι να έχεις ένα λαό να αρέσκεται στο χάιδεµα των αυτιών του, µε παχιά λόγια για πλεονάσµατα, ενώ αυτά είναι πλασµατικά.

Όταν η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας επί Κ. Καραµανλή, “παρέλαβε” την εξουσία από τη χούντα τον Ιούλιο του 1974, η Ελλάδα χρωστούσε 400 εκατ. ευρώ και µέχρι τον Οκτώβριο του 1981, επί κυβέρνησης Αν. Παπανδρέου, το χρέος έφτασε στα 2,2 δις ευρώ ή στο 4,7% του ΑΕΠ. Το διάστηµα 1981-1989 δηλαδή, το χρέος εκτινάχθηκε στα 23 δις ευρώ ή 37,3% του ΑΕΠ. Ήταν αστρονοµικό το ποσό για την εποχή εκείνη δεδοµένου ότι την ίδια περίοδο η χώρα µας εισέπραξε από κοινοτικές επιδοτήσεις πάνω από 16 δις δολάρια. Αξίζει να σηµειώσουµε τις σπατάλες στους Οργανισµούς του δηµοσίου. Ενδεικτικά αναφέρουµε το έλλειµµα των Οργανισµών κοινωνικής ασφάλισης που στα τέλη του 1981 ήταν στα 11 δις δρχ. και στις αρχές του 1990 ξεπερνούσε τα 489 δις δρχ. δηλαδή είχε πολλαπλασιαστεί επί σαράντα - φαινόµενο ρεκόρ για χώρα µέλους του Οργανισµού Οικονοµικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ).

Ο ακαδηµαϊκός καθηγητής Ξεν. Ζολώτας µας πληροφορεί ότι: «Το µεγαλύτερο πρόβληµα της Ελληνικής Οικονοµίας ήταν το τεράστιο δηµόσιο χρέος που άρχισε να διογκώνεται από το 1983 ξεπερνώντας τα 31 δις δρχ. και το τοκοχρεολύσιο τα 7,1 δις δρχ., ενώ τα έσοδα του προϋπολογισµού ήταν µόνο 8,2 δις δρχ.».

Το δηµόσιο χρέος συνέχισε να αυξάνει αλµατωδώς, διότι λαµβάναµε διαρκώς νέα δάνεια απ’ τα οποία το 75% χρησιµοποιούνταν για την εξυπηρέτηση των παλαιοτέρων δανείων. Ο ακαδηµαϊκός Αγ. Αγγελόπουλος στο “BHMA” στις 15 Σεπτεµβρίου 1985 δήλωσε: «Είναι πολύ αµφίβολο αν θα µπορέσει η Ελλάδα να δανειστεί τα επόµενα έτη, ποσά χωρίς την παρέµβαση διεθνών οργανισµών, χωρίς δεσµεύσεις έναντι των δανειστών και χωρίς υποθήκευση του οικονοµικού µέλλοντος της χώρας».

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, Δηµ. Χαλκιάς σε µια συνέντευξη-εξοµολόγηση στο περιοδικό “Οικονοµικός Ταχυδρόµος” (8-1-1998) είχε αναφέρει: «Ανάµεσα στον Οκτώβριο του 1985 και τον Φεβρουάριο του 1986 πέρασα µερικούς από τους πιο δύσκολους µήνες της θητείας µου. Τα συναλλαγµατικά διαθέσιµα της Τράπεζας της Ελλάδος είχαν πέσει κάτω από το ελάχιστο όριο ασφάλειας. Αν και γενικά, την δεκαετία του 1980 το επίπεδο των διαθέσιµων ήταν γύρω στο 1 δις δολάρια, τότε είχαµε φθάσει µόλις στα 350 εκατ. δολάρια. Εάν δεν παίρναµε τον Φεβρουάριο του 1986 την πρώτη δόση του δανείου από την ΕΟΚ… βαδίζαµε στην κατάρρευση και τη χρεωκοπία…».

Ο ίδιος, ένα µήνα αργότερα (25-2-1988), µιλώντας σε εκδήλωση του Ελληνογερµανικού Επιµελητηρίου είπε: «Το εξωτερικό δηµόσιο χρέος αυξήθηκε ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ από 3,8% το 1974 σε 15,24% το 1981 και σε… 42,1% το 1985»!

Το συνολικό δηµόσιο χρέος µετά το 1981 και 1990 αυξήθηκε περισσότερο από 14 φορές. Συγκεκριµένα από 672 δις δρχ. που ήταν το 1981 έφθασε τα 9,4 τρις δρχ. το 1990.

Επί κυβέρνησης Μητσοτάκη (περίοδος Οικουµενικής-Ν.Δ.) και µέχρι τέλους του 1993 τα χρεωστούµενα έφθασαν στα 68,8 δις ευρώ ή 111% του ΑΕΠ.

Η πτώση της Κυβέρνησης Μητσοτάκη επανέφερε και πάλι τον Αν. Παπανδρέου στη κυβέρνηση. Μια έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής καλούσε την κυβέρνηση να προχωρήσει στη λήψη άµεσων µέτρων, διότι η κυβέρνηση µέσα σε µόλις 5 µήνες από τότε που είχε κερδίσει τις εκλογές (στις 10 Οκτωβρίου 1993) αύξησε το χρέος κατά 7 δις δρχ.! Το δηµόσιο χρέος ανήλθε στο 138% του ΑΕΠ. Η επιτροπή θεωρούσε ότι η επιδείνωση της οικονοµίας τους τελευταίους µήνες του 1993 οφείλεται κατά ένα µεγάλο µέρος και στην εγκατάλειψη του προγράµµατος των ιδιωτικοποιήσεων που είχε αρχίσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. …

Αρχάς του 1996 παραιτήθηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου για λόγους υγείας, και στις 18 Ιανουαρίου 1996 ανέλαβε πρωθυπουργός ο Κώστας Σηµίτης υποσχόµενος µια σταθερή νοµισµατική και οικονοµική πολιτική. Έθεσε ως βασική επιδίωξη την ένταξη της Ελλάδας στην Οικονοµική Νοµισµατική Ένωση (ΟΝΕ). Επειδή δεν του έβγαιναν µε τίποτα τα νούµερα που επέβαλε η συνθήκη του Μάαστριχτ, φτιάχνει ένα SNAP (Δηµιουργική Λογιστική), για να καλύψει το χρέος στα χαρτιά, ζητώντας παράλληλα και την βοήθεια της διαβόητης αµερικανικής τράπεζας Goldman Sachs - µε το αζηµίωτο βέβαια- εισπράττοντας από την Ελλάδα πάνω από 1 δις ευρώ.

 

Από την συνέχεια “… συνεπής”

“Του χρόνου να τελέσουμε τον αγιασμό απέναντι…!”

(ευχή του δεσπότη μετα το Daniel)

 

Ο δεσπότης κατάλαβε το εκκλησιαστικό ολίσθηµα που έκανε στις αρχές του 2023, να τελέσει για τρίτη φορά “Μέγα Αγιασµό” στην πεζογέφυρα της αγίας Παρασκευής Τεµπών, αντικανονικά και αυθαίρετα και µάλιστα τρεις ηµέρες µετά τα άγια Θεοφάνια. Κάλεσε και κόσµο ωσάν να πρόκειται για φολκλορικό γεγονός, ενώ η ακολουθία του Μεγάλου Αγιασµού γίνονταν “αυστηρώς” δύο φορές το χρόνο – την παραµονή και ανήµερα της εορτής – διότι είναι ενιαίος ακολουθία, αφού αρχίζει µε ευλογία της Θ. Λειτουργίας και οι δύο κατακλείονται µε µία και µόνο απόλυση, αφού η ίδια δεν έχει δική της απόλυση (Ι. Φουντούλης “απαντήσεις”, τ. Α΄, σελ. 76-78, τ. Δ΄, σελ. 498-203). Το δε αγιασµένο ύδωρ την ηµέρα των Θεοφανίων φυλάσσεται στο Ιερό Βήµα και δίδεται σε ειδικές περιπτώσεις αντί της Θείας Κοινωνίας σε πιστούς. Τώρα πώς µετά τρεις ηµέρες ξεκάρφωτα και µάλιστα από δεσπότη ακούστηκαν “Σήµερον των υδάτων αγιάζεται η φύσις…”.

Το επισηµάναµε αµέσως τότε (“Αγώνας”, φ. 306/2022), προς τιµήν του το διόρθωσε και πλέον το πραγµατοποιεί την παραµονή ή ανήµερα της Θεοφανίας.

Το εκκλησάκι που βρίσκεται σχεδόν µέσα στο βουνό και το έκτισαν οι σιδηροδροµικοί, αποτελεί ένδειξη ευγνωµοσύνης τους προς την αγία που µε δική της επέµβαση ένας τεράστιος βράχος που αποκολλήθηκε από το κατακόρυφο ύψος και πέφτοντας, δεν άγγιξε το διερχόµενο τρένο, αλλά κατέληξε στα νερά του Πηνειού ποταµού.

Από τότε η χάρη της Αγίας Παρασκευής σκέπαζε την περιοχή από κάθε κακό ή συµφορά. Ιδιαίτερα προστάτευε από συνεχείς κατολισθήσεις βράχων που ξεκολλούσαν τακτικά και από µεγάλο ύψος έπεφταν στις γραµµές του τρένου και στον πρόναο του ναΐδρίου. Για προληπτικούς λόγους το Σ.Ε.Κ. (Σιδηρόδροµος Ελληνικού Κράτους) τοποθέτησε υπάλληλο-επιστάτη που νυχθηµερόν ωσάν φύλακας άγγελος επιτηρούσε τις γραµµές και το εκκλησάκι και αποµάκρυνε τις όποιες κατολισθήσεις.

Από το 1909 που λειτούργησε η γραµµή Αθηνών – ελληνοτουρκικά σύνορα δεν υπάρχει κανένα καταγεγραµµένο µικρό ή µεγάλο ατύχηµα.

Τις τελευταίες δεκαετίες η προστάτιδα αγία “παρατηρούσε” λυπηµένη το πλιάτσικο που γίνονταν από ιερωµένους, οι οποίοι “ορκίστηκαν” ακτηµοσύνη και αγαµία, αλλ’ αυτοί γέµιζαν καρτέλες υποθηκοφυλακείων µε ακίνητα και στούπωναν θυρίδες µε µετρητά σε off-shore εταιρίες, από το κεράκι του πιστού ή πονεµένου επισκέπτη, ξεχνώντας τη συντήρηση και το ενδιαφέρον τους για τα υπάρχοντα, τα δε υπόλοιπα να τα διαθέσουν ως βάλσαµο σε φτωχούς, ορφανούς, πολύτεκνους…

Το κακό συσσωρεύτηκε, η αµαρτία επλεόνασε, η οργή του Θεού ήρθε ως τσουνάµι, η ονοµασία που δόθηκε τυχαία, ίσως να µην είναι τυχαία, το Daniel (Ντάνιελ) – ερµηνευµένο σηµαίνει: “δικαστής του Θεού ή ιερά δικαιοσύνη”. Τυχαία; Ο κύριος και η αγία γνωρίζουν!

Ο θεσσαλικός κάµπος καταστράφηκε, ο ναός της αγίας Παρασκευής και τα “εν αυτώ” έγιναν µπάζα. Η πεζογέφυρα που οδηγούσε τους επισκέπτες προς το προσκύνηµα σχεδόν καταστράφηκε, µε τα σίδερα και τα συρµατόσχοινα να αιωρούνται.

Ο τότε περιφερειάρχης ήταν ο πρώτος που επισκέφθηκε το χώρο και δήλωσε ότι από τα πρώτα έργα που θα δοθούν ως επείγοντα για χρηµατοδότηση και υλοποίηση µέσω του προγράµµατος Δηµοσίων Επενδύσεων συγκαταλέγεται και η πεζογέφυρα της αγίας Παρασκευής για λόγους θρησκευτικούς και τουριστικούς.

Αυτό που θα παραµείνει ως µελανό στίγµα στην εκκλησιαστική ακριβολογία και τη στοιχειώδη συνειδησιακή ευθιξία ήταν η απρεπής ή µάλλον άστοχη ανακοίνωση της µητρόπολης Λάρισας (µητροπολίτης Ιερώνυµος) που στράφηκε κατά του συµφέροντος του προσκυνήµατος και της περιοχής.

«Με θλίψη και οδυνηρή έκπληξη – έγραφε η ανακοίνωση – η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου ανέγνωσε στον τοπικό τύπο τη δήλωση του περιφερειάρχη Θεσσαλίας (ανοµάτιστο) ότι θα κατασκευάσει την κρεµαστή πεζογέφυρα που οδηγεί στο Ιερό Προσκύνηµα της Αγίας Παρασκευής Τεµπών.

» Απορούµε όµως πως κάποιος… έρχεται αυτόκλητος να κάνει δηλώσεις προεκλογικού τύπου προσπαθώντας να εκµεταλλευθεί το σύµβολο της τωρινής καταστροφής της Θεσσαλίας…

» … η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου επιφυλάσσεται να βρει τον κατάλληλο χορηγό, ώστε µε τρόπο αξιόπιστο και ασφαλή να αποκαταστήσει τη γέφυρα και το Ιερό Προσκύνηµα διασώζοντας και τον οφειλόµενο σεβασµό…».

Ο δεσπότης… “συνεπής” λόγων και πράξεων, µετά ένα χρόνο περίπου έψαχνε για χρηµατοδότη, αλλά ήταν άφαντος και ξαναγύρισε στην “αναξιόπιστη” περιφέρεια και διαβάζουµε την είδηση µε ηµεροµηνία 27/8/2024: «Μια νέα εξέλιξη σε ό,τι αφορά την αποκατάσταση της κρεµαστής γέφυρας της Αγίας Παρασκευής στα Τέµπη, σηµειώθηκε στα µέσα Ιουλίου, όταν η Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου µαζί µε την περιφέρεια Θεσσαλίας, αποφάσισαν να προχωρήσουν στις πρώτες εργασίες».

Έξι µήνες αργότερα (3/1/2025) ο δεσπότης την παραµονή των Θεοφανίων πήγε στο κατεστραµµένο ιερό προσκύνηµα της Αγ. Παρασκευής Τεµπών, στην απέναντι όχθη, προκειµένου να τελέσει την ακολουθία – ωραία διατύπωση – της ρίψεως του Σταυρού στα ύδατα του ποταµού Πηνειού.

Η φωτογραφία που δηµοσιεύθηκε, απεικονίζει τις “πρώτες εργασίες” πώς ήταν η πεζογέφυρα τις πρώτες ηµέρες της καταστροφής, πως είναι σήµερα,δηλαδή τα πάντα να αιωρούνται!

Ο σεπτός Ποιµενάρχης µας σε δηλώσεις (τί ειρωνεία) «ευχήθηκε του χρόνου να τελέσουµε τον αγιασµό απέναντι, ενώ τόνισε ότι όλοι αδηµονούµε για την έναρξη των εργασιών, όπως ακριβώς έχουν προγραµµατιστεί…».

Τα µέσα Μαρτίου 2025 τα Μ.Μ.Ε. ξεφούλκησαν µε δηµοσιεύµατα και φωτογραφίες δείχνοντας τον εξευτελισµό και την εγκατάλειψη, δύο χρόνια δεν πάτησε άνθρωπος, να µαζέψει εικόνες, ιερά σκεύη, διαλυµένα προσκυνητάρια, καθίσµατα, άµφια, καλύµµατα, βιβλία όλα µέσα και έξω από τη λάσπη. Αυτό – µην πούµε άλλο – είναι ιεροσυλία.

Στις 28 Μαΐου (ξύπνησε η µητρόπολη) έχουµε ανακοίνωση: “Ο Σεβασµιότατος Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυµος, επιθεώρησε την Τρίτη 27 Μαΐου 2025 το Ιερό Προσκύνηµα Αγίας Παρασκευής ενηµερώθηκε για την πρόοδο των εργασιών καθαρισµού και αποκατάστασης και για όσα επίκειται να γίνουν στο Ιερό Προσκύνηµα” και τελειώνει µε το κωµικοτραγικό. «Όλα όσα αφορούν στην αποκατάσταση και επισκευή του Ιερού Προσκυνήµατος, πραγµατοποιούνται χωρίς καµία δηµόσια επιχορήγηση ή ιδιωτική χορηγία, παρά µόνο µε εκκλησιαστικούς πόρους». Το θεωρώ κωµικοτραγικό, για να µην κλάψω για το κατάντηµα. Διότι εσείς, δέσποτα, οκτώ χρόνια µητροπολίτης και δεν έχει η µητρόπολις 2-3.000 ευρώ, να καθαρίσετε και περιµαζέψετε το χώρο, και περιµένετε ζητιανεύοντας από δηµόσια ή ιδιωτική χορηγία;

Ο προκάτοχός σας µακαρίτης Ιγνάτιος είχε εσοδέψει από το προσκύνηµα την 24ετία περί τα 10 εκατ. ευρώ, τα χρήµατα δε βρήκατε που είναι;

Αν αυτά δεν τα βρήκατε, τα υπάρχοντα 2 εκατ. ευρώ από τις ανύπαρκτες κατασκηνώσεις που ήταν κατατεθειµένα σε ειδικό κωδικό και λογαριασµό, αφού δεν τα επιστρέψατε, ως είχατε ιερά υποχρέωση στους δικαιούχους ιερούς ναούς ως αχρεωστήτως καταβληθέντα. Αυτά σας φθάνουν, να φτιάξετε όχι µία αλλά επτά (7) πεζογέφυρες. Και να µην κουράζω – διότι υπάρχουν και άλλα ας µην.. –.

Ο π. Θεολόγος σε λιγότερο από τριάµισι (3 ½) χρόνια διαχείρισης παρέδωσε στον “όσιο (!)” προκάτοχό σας Ιγνάτιο περίπου τα 200 εκατ. δρχ., ήτοι περί 600 χιλ. ευρώ, εκτός τα τιµαλφή λάδια, κεριά, … µε συνεχή διωγµό να µην µπορεί να εργαστεί. Συκοφαντούµενος, υβριζόµενος, προπηλακιζόµενος…

Λειτούργησε κατασκηνώσεις, βοήθησε οικονοµικά και υλικά τις δοκιµαζόµενες ανατολικές χώρες µε την πτώση του “υπαρκτού σοσιαλισµού” τους σεισµούς Κοζάνης, την µεγάλη βοήθεια στην αρχιεπισκοπή Αλβανίας κ.ά.

Μετά ένα χρόνο “τα ίδια Παντελάκη µου, τα ίδια Παντελή µου”, η εφηµερίδα “ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ” (Δευτέρα 18 Μαΐου 2026) µε κύριο άρθρο «Πληγή στα Τέµπη» “ΧΩΡΙΣ ΓΕΦΥΡΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ DANIEL. ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ – ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΝΗΜΗΣ, ΦΘΟΡΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ ΣΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ ΚΟΙΛΑΔΑ”.

Δε θα σχολιάσω τα γραφόµενα του άρθρου ούτε τα υπόλοιπα που δηµοσιεύθηκαν, γεγονός είναι ότι ο Λαρίσης “… συνεπής” λόγων και πράξεων αποδείχθηκε όχι ελλιπής να διοικήσει µητρόπολη αλλά δυστυχώς ανύπαρκτος να ποιµάνει ποίµνη λογικών προβάτων.

Τελειώνω για σήµερα µε τούτο. Η πεζογέφυρα και ίσως και κάποια ακόµα θα είχαν γίνει, αν ο δεσπότης “δεν εµπλέκετο σε παιχνίδια µικροπολιτικής και προεκλογικές ποµφόλυγες” και έµπαινε από τα επείγοντα – όπως το προγραµµάτισε ο τότε Περιφερειάρχης – στο χρηµατοδοτικό πρόγραµµα των Δηµοσίων Επενδύσεων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ “… Συνεπής”

     

Εφ. Αγώνας

 

Η Μητρόπολη (Λάρισας) δεν έχει

ακίνητη περιουσία (ο Λαρίσης Ιερώνυμος)

Με διάθεση µελαγχολίας δέχοµαι τα λεγόµενα από το δεσπότη της Λάρισας, τα οποία ισχυρίστηκε σε Σύναξη Ιερατική ότι, “η µητρόπολη Λάρισας δεν έχει ακίνητη περιουσία”. Όταν οι παλαιοί ιερείς γνωρίζουν πολύ καλά τη διασπάθιση της ακίνητης περιουσίας που έγινε από τους προκατόχους σας, όπως – και είµαι σίγουρος – το γνωρίζετε και σεις, Σεβασµιότατε Ιερώνυµε.

Έκανα µια αναδροµή και στοχαστική περιήγηση στο αρχείο µια και το αναφέρατε. Ένιωσα το χέρι µου να µουδιάζει, γυρίζοντας τα φύλλα των ιστορικών αναγραφών που βρίθουν, αντί για άρωµα αποστολικής καθαρότητας  αναθυµιάσεις σπιλωτικής διακονίας. “Ηδονήν ηγούµενοι την εν ηµέρα τρυφήν, σπίλοι και µώµοι, εντρυφώντες εν ταις απάταις αυτών” (Β΄ Πετρ. 2, 13).

Ορθώς είπατε, “άγιε” δέσποτα, ότι η µητρόπολη δεν έχει περιουσία. Αντιδιαστέλω τα του Χριστού προς την Σαµαρείτιδα αντί του άνδρα µε την περιουσία. “Ιησούς, καλώς είπας ότι περιουσία ουκ έχω. Περιουσία έσχες και νυν ον έχεις, τούτο αληθές, είρηκας” (Ιωάν. 4, 17-18).

Δε θα πάω πολύ πίσω, αλλά στα τελευταία περίπου 30 χρόνια. Τι έγιναν!

Τα διαµερίσµατα “Αφροδίτης Ζαχαράκη”.

Τα τρία από τα δέκα καταστήµατα και διαµερίσµατα της “Μαρίας Φάκα” στο κέντρο της πόλης που συνηγόρησε και ο Νοµικός Σύµβουλος του δηµοσίου να δοθούν στη µητρόπολη.

Το κληροδότηµα “Σωτηρίου Λάγκα”.

Το κληροδότηµα “Θωµά Σαράφη”.

Το κληροδότηµα “Κρίκκη” µε τα οικόπεδα στον Πλαταµώνα, τις εξαφανισµένες καρτέλες από το υποθηκοφυλακείο Κατερίνης. Η βίλα στον Πλαταµώνα τι έγινε; Υπάρχει; Ή πουλήθηκε;

Το παραλιακό κτήµα των εννέα στρεµ.στο Μαλιακό µε τη µητρόπολη Φθιώτιδος, το παραλιακό φιλέτο στον Καραβόµυλο Φθιώτιδος.

Τα επτά διαµερίσµατα από αντιπαροχή του αγ. Κωνσταντίνου Λάρισας.

Τα του Αγίου Νικολάου και η διαµάχη µε τον κατασκευαστή εργολάβο.

Τα τρία διαµερίσµατα επί  της Ηπείρου

Και ίσως κάποια ακόµα, που τα γνωρίζετε, αλλά τα αποκρύπτετε και αυτό είναι µια τραγική πραγµατικότητα. Αυτό είναι η υποβάθµιση του έντιµου επισκοπικού σας έργου. Ο πιστός λαρισαϊκός λαός που προσδοκούσε µε λαχτάρα και αγωνία από το νέο ποιµενάρχη του µετά από 24 χρόνια να διαλύσει το νοσηρό, το κρυψίνειο, τη διαφθορά και να αποκαλύψει την αλήθεια. Που βρίσκονται στουπωµένα τα εκατοµµύρια; Τι έγιναν τα ακίνητα που κάποιοι τα κατέθεσαν στην τράπεζα της Εκκλησίας για ιερό σκοπό και αυτά έγιναν προσωπικές περιουσίες και άλλα φόρτο αυτοκρατορικών εξαρτηµάτων τους;

Μετά από οκτώ περίπου χρόνια, οι πιστοί στηλώνουν τα βλέµµατα στο πρόσωπό σας και το βλέπουν ψυχρό και ανέκφραστο. Στήνουν τα αυτιά τους στα µεγάφωνα και στα παράθυρα της ενηµέρωσης και δεν ακούνε τίποτα. Περίµεναν άνοιξη και συνεχίζει ο χειµώνας!

Ικετευτικό αίτηµα:

Ανάµεσα σε αυτούς που πονούν για αυτά που συµβαίνουν, βρίσκοµαι και εγώ, κρατώντας στο ένα χέρι το µολύβι και στο άλλοµισοσβησµένη τη λαµπάδα, ικετεύω τον Αναστηµένο Κύριό µας, να δώσει φως και δύναµη, να αποκαλύψει τα αίτια πώς και γιατί φθάσαµε έως εδώ.

Εφ. Αγώνας

 

Ο Λαρίσης “… συνεπής” λόγων και πράξεων

(Αφήνω σε σένα αναγνώστα µου να γραδάρεις µόνος σου

Το βαθµό συνέπειας λόγων και πράξεων)

 

Συνέχεια και συνεχίζεται:

Τα πρώτα “καλά” σηµάδια (!)

Η πρώτη ιερατική σύναξη που έγινε στο χωριό Γιάννουλη, ο δεσπότης µε ύφος θεατρικής αξιοπρέπειας, έκανε το πρώτο τεστ µε µεγάλα λόγια και ποµπώδεις διαβεβαιώσεις. Οι προϋπολογισµού τους είπε, θα παραµείνουν ως έχουν (οι παπάδες περίµεναν µείωση διότι η αφαίµαξη από τον θανόντα Ιγνάτιο στέγνωσαν τα ταµεία), ας είναι και έτσι, είπαν.

Το περιοδικό “ΤΑΛΑΝΤΟ” – συνέχισε – το σταµατάει – όπως δήλωσε κατεβάζει ρολά – οι παπάδες θάρρεψαν, “Δόξα το Θεώ”, είπαν, που τους απάλλαξε από ένα φόρο που τους έκοβε την “ανάσα” γιατί τα προπλήρωναν και µετά παρακαλούσαν το Χριστεπώνυµο πλήρωµα, να τα πάρουν έστω δωρεάν αλλά η ανταπόκρισή τους ήταν ελάχιστη, γεµίζοντας έτσι τους κάδους απορριµµάτων. Προχώρησε, ο δεσπότης. Ο Κωδικός Δ/8 του προϋπολογισµού “υπέρ των κατασκηνώσεων” καταργείται. Ξέσπασε ενθουσιασµός µε χειροκροτήµατα, κάποιοι έβγαλαν κοµπιουτεράκια να υπολογίσουν τα χρήµατα που θάπαιρναν πίσω από τα καταβληθέντα για 24 χρόνια “υπό ανέγερση κατασκηνώσεων”, άλλοι τα υπολόγιζαν µε το µολύβι – παλαιά µέθοδος – πολλοί µάλιστα ήθελαν και τόκους (!)

Ε…! Έλα και να δεις, πόσο ωραία τα εποίησε ο “… συνεπής” δεσπότης

Τους προϋπολογισµούς δεν άργησε και τους αύξησε µέχρι και 80%, ένα τίποτα δηλαδή!

Το περιοδικό “ΤΑΛΑΝΤΟ” έγινε από δίµηνη κυκλοφορία, σε επιστηµονικό βιβλίο ανά εξάµηνο ως “Αχίλλιος Πόλις” όχι όµως εξαναγκαστικός, καλό αυτό!

Το “υπό ανέγερση κατασκηνώσεις” επειδή δεν προλάβαιναν να τυπώσουν καινούργια έντυπα προϋπολογισµού τον κωδικό κατασκηνώσεων το έσβησαν µε πασχαλιάτικο κόκκινο BIC και το συµπλήρωσαν µε “Υπέρ συντηρήσεως µητροπολιτικού αυτοκινήτου”. Ο κωδικός αυτός έδινε περίπου 100.000 ευρώ το χρόνο, µήπως είναι λίγα για την συντήρηση!

Η συνέχεια συνεχίζεται µε το “… συνεπής”

Εφ. Αγώνας

Αχ…! Αυτό το Κιλελέρ

Κάθε χρόνο, την πρώτη Κυριακή του Μάρτη, διοργανώνονται από την τοπική Αρχή τα “Κιλελέρεια”, για να θυµίζουν στον αγροτικό κόσµο πώς ένα χαστούκι του πρώτου αγροτοµάστορα Μαρίνου Αντύπα στο γιο του περίφηµου αρχαιολόγου Αγαµέµνονα Σλήµαν που ανακάλυψε την Τροία και όχι µόνο, άναψει η σπίθα που σιγόκαιγε, ακολούθησε η δολοφονία του Αντύπα στις 8 του Μάρτη 1907 και λαµπάδιασε τον κάµπο από άκρη σ’ άκρη.

Η κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου µε το νοµοθέτηµα ΦΕΚ 25Β/10.5.1919, άλλαξε το όνοµα σε Κυψέλη, για να µη θυµίζει τίποτα από τα τραγικά γεγονότα “Κιλελέρ”. Μέχρι το 1975 ήταν άγνωστο, είχε σχεδόν ξεχαστεί, το 1966 για πρώτη φορά ήρθε αρχηγός κόµµατος, ο Γέρος της Δηµοκρατίας Γεώργιος Παπανδρέου όλοι και όλοι που παραβρέθηκαν, δεν ξεπερνούσαν τα είκοσι (20) άτοµα, ούτε παπάς δεν υπήρχε για τρισάγιο (για τον “φόβο” των Ιουδαίων), ένα µνηµείο 1,20x1,20 και γύρω  σπαρµένο βαµβάκι και οκτώ σιδερένια κολονάκια µισοκατεστραµµένα.

Από το 1985 µε το ΦΕΚ 74 Α΄ 26/4/1985  επανέφεραν το αρχικό του όνοµα Κιλελέρ και από τότε καθιερώθηκε κάθε χρόνο να γίνονται επιµνηµόσυνες δεήσεις για τους πεσόντες αγρότες. Το 1997 ανηγέρθη ένα εντυπωσιακό µνηµείο και πλέον έχει πάρει και πολιτικό χαρακτήρα, γιατί έρχονται συνήθως αρχηγοί κοµµάτων από την αντιπολίτευση, διότι, όταν γίνονται κυβέρνηση, ξεχνούν τους αγώνες και τις θυσίες των αγροτών.

Κάθε χρόνο και κάποιο πολιτικό παρατράγουδο συντελείται, για να ποικίλλει η “επίσηµος” ηµέρα.

Φέτος άλλαξε πολιτική ρότα, µπροστά στην ηµέρα αυτή µπήκε η Εκκλησία, µε ένα γεγονός που σκορπίζει απογοήτευση. Αποφεύγω τη λεπτοµερειακή περιγραφή, διότι θα γεµίσουν τις ψυχές των Χριστιανών µε αθεράπευτη µελαγχολία.

Παπάς πούπαθε την κασκαρίκα, το φυσάει και δεν κρυώνει διότι φθάνοντας σε βενζινάδικο να ταΐσει το αυτοκίνητο, τούρθε κεραµίδι, το γεγονός το κατήγγειλε στην Αστυνοµία, αλλά όλο αυτό ήταν ένα µυστικό. Το µυστικό αυτό ο παθών το είπε σε φιλικό του πρόσωπο µε την παράκληση να µην το πει σε κανέναν! Αυτός του γαργαλούσε και το είπε στο γείτονα, αλλά µην το αναφέρει πουθενά! Ο γείτονας τόπε στον κουρέα αλλά όµως να γίνει τάφος η είδηση! Ο κουρέας λόγω επαγγέλµατος άνοιξε τον τάφο και τόπε στον πρώτο παπά που µπήκε να περιποιηθεί το µύστακα και την κόµη µε την αυστηρή προτροπή ό,τι του λέει, είναι µυστικό, είναι νεκροταφείο και όλα εδώ σταµατούν! Το νεκροταφείο όµως είναι βούκινο και έγινε πλέον κοινό µυστικό. Η αιτία ήταν να βγουν και άλλα παρατράγουδα! Ο σοφός λαός έχει καταγράψει ωραία αποφθέγµατα: “Από ένα στόµα βγαίνει – µυστικό – και σε αυτιά χιλιάδες µπαίνει και που να βρεις στουπώµατα, να κλείσεις χίλια στόµατα”.

Έφθασε αµέσως και στον προϊστάµενο-καπετάνιο, για λίγο έµειναν από σοφέρ και  φωτογράφο, σαν κόπασε το “µυστικό”, ξαναεµφανίσθηκε ως σαλίγκαρος το απόβραχο, το γεγονός σιγοβράζει, αν εκραγεί η Ιωαννίνων δε θα µοιάζει Κιλελέρ αλλά Γάζα!

Εφ. Αγώνας

 

 

“Οι τσέπες είναι τρύπιες”

Δύο µέρες, πριν απ’ το πανηγύρι, ο δεσπότης είπε να επισκεφθεί το ναό, να βεβαιωθεί αν όλα διαβαίνουν “λίαν καλώς”, διότι ανέµεναν και τρανό προσκύνηµα.

Καταφθάνοντας το δεσποτικό αυτοκίνητο κάτι πιτσιρικάδες  έπαιζαν στην πλατεία. Τ’ άφησαν όλα και έτρεχαν, σαν κάτι να προλάβουν, ο δεσπότης ασκεπής – γιατί το καλυµµαύκι και το επανοκαλύµµαυκο πρέπει να του φέρουν δυσφορία – οι πιτσιρικάδες ξοπίσω του να τον πλησιάζουν, άρχισαν να σκύβουν ωσάν κάτι να µαζεύουν, φθάνοντας στα σκαλοπάτια του ναού σκύβοντας και µαζεύοντας, τους είδαν σαν αλαφιασµένους να γυρίζουν πίσω και να τρέχουν, απόρησαν οι θαµώνες των γύρω καταστηµάτων, τί τους τσίµπησε και το έβαλαν στα πόδια; Τον τελευταίο και λίγο δυσκίνητο τον σταµάτησαν, τι πάθατε; Τον ρώτησαν.

Δεν ακούτε µέσα τις αγριοφωνάρες; Ο δεσπότης – τους φάνηκε πως – δεν έχει χρήµατα, γιατί ψάχνεται! Να ανάψει κερί και τάβαλε µε τον παπά, θες να βγει και να µας τα πάρει; (Δείχνει κάποια χρήµατα στη χούφτα του).

-Τι είναι αυτά; Τον ρώτησαν.

Αυτά τούπεφταν από τις τρύπιες τσέπες του! Καναδυό περίεργοι τύποι που πήγαν να δουν τι γίνονταν, έµειναν άφνι σ’ αυτά που διαδραµατίζονταν, ο παπάς να κοιτάζει σαστισµένος και ο δεσπότης να µην παίρνει ανάσα για που πάνε… (για εκδροµές, για χρήµατα και κάτι τέτοια) και αφού είπε – είπε µονόλογα και όταν γύρισε, αποχώρησε, ωσάν αναµαλλιασµένος.

 Δε γνωρίζουν οι θαµώνες πόσο ήρεµα κοιµήθηκε ο παπάς και δυο-τρεις που ήταν στο συµβάν στην Εκκλησία. Όµως την εποµένη – Σάββατο – το πρωί που ο παπάς έκανε την Προσκοµιδή, τον πήγαν άρον-άρον µε ταξί στα επείγοντα του Νοσοκοµείου και κει παρέµεινε χάνοντας και το πανηγύρι που τόσο κοπίασε!

Αχ…! Δεσπότη µου, πέρασε τόσος καιρός, γιατί δεν πήγατε σε κάποιο µπαλωµατή να µπαλώσει τις τρύπιες τσέπες; Μήπως – όπως δηλώσατε – “έτσι σκοπεύετε να τις αφήσετε”; Τότε δε σας φταίνε οι παπάδες, οι εκδροµές, τα φιλόπτωχα και οι δισκοφορίες!

Εφ. Αγώνας