Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε σε Μνημόσυνο φιέστα – παγίδα με δόλωμα τον Λαρίσης Θεολόγο, όσοι σεβόμαστε τη μνήμη του και την αξιοπρέπειά μας.

 

                          

Όσοι σέβονται τη μνήμη του Θεολόγου και την αξιοπρέπειά τους δεν θα συμμετέχουν σε αυτό το μνημόσυνο φιέστα - παγίδα.
                                                                                                                   28-7-2026
  Επί τριάντα (30) συναπτά έτη το Μνημόσυνο του μακαριστού ΛΑΡΙΣΗΣ ΘΕΟΛΟΓΟΥ  ετελείτο κατανυκτικά, αδιάκοπα και αδιατάρακτα, όπως του άρμοζε, εις την Ι. Μονή Κομνηνείου  Στομίου, όπου  θησαυρίζεται και ο τάφος του.  Κατά το διάστημα αυτό συνέρρεαν  αμείωτα πιστοί  από τη Λάρισα και από άλλες πόλεις κατά εκατοντάδες  και κατεκλύζετο η περιοχή της Μονής από οχήματα και λεωφορεία των προσκυνητών.

    Αίφνης, φέτος χωρίς να συντρέχει λόγος αλλαγής είδαμε την παρακάτω ανακοίνωση σε αφίσα αναρτημένη στους Ι. Ναούς, η οποία  διαδίδεται από το κανάλι του Ναού Μεγαλομάρτυρος Αγ. Γεωργίου Λαρίσης,  με πρωτοβουλία του π. Νικηφόρου Κοντογιάννη και να αναγγέλλει την τέλεση του τριαντακονταετούς  μνημοσύνου του ΘΕΟΛΟΓΟΥ με τρισαρχιερατική παρουσία στον Άγιο Αχίλλιο. Εύλογα εγείρονται ερωτηματικά γιατί η ανακοίνωση δεν δημοσιεύθηκε στο επίσημο ιστολόγιο της Μητροπόλεως Λαρίσης; 

Η Ανακοίνωση*του π. Νικηφόρου αναφέρει ταεξής: ΕΔΩ:https://www.youtube.com/watch?v=TSmJDB9keu4&list=RDTSmJDB9keu4&index=1    

  Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Ιερώνυμος, όταν ήρθε, είχε προγραμματίσει να τελέσει το μνημόσυνο του Θεολόγου για πρώτη φορά στον Ιερό Ναό του Αγ. Αχιλλίου την Κυριακή  28-7-2019. Δραττόμενος της ευκαιρίας  ήθελε να διαδραματίσει ρόλο ειρηνοποιού και να ενώσει  τα μοναστηριακά διεστώτα.    Ωστόσο δεν κατέστη δυνατόν να παραστεί στο μνημόσυνο, διότι την παραμονή, Σάββατο 27-7-2019 εκοιμήθη αιφνιδίως ο πνευματικός του  Νικόλαος Φθιώτιδος  και του ανατέθηκε να μεριμνήσει τα της κηδείας του. Το γεγονός αυτό διερμηνεύτηκε ως σημείο, ότι ούτε ο άγιος δεν τον  ήθελε στο μνημόσυνό του. Θα επαναληφθεί άραγε και φέτος;

   Συνειρμικά θυμόμαστε εκείνη την θαυμαστή πρόβλεψη του Θεολόγου, όταν εκατοντάδες ένοπλα αστυνομικά όργανα εξεστράτευσαν στον Αγ Αχίλλιο για να αποτρέψουν τη λειτουργία του Θεολόγου και να επιβάλουν στανικώς τον μοιχεπιβάτη Ιγνάτιο Λάππα. Εικόνα εμπόλεμης κατάστασης. Τότε είπε το ανεπανάληπτο που πραγματοποιήθηκε: «Φεύγει ἀσεβὴς μηδενὸς διώκοντος, δίκαιος δὲ ὥσπερ λέων πέποιθε.» (Παρ. Σολ. 28,1) και έγινε σεισμός στη περιοχή (Γρεβενά, Κοζάνη) και έφυγαν ωσεί καπνός…

      Από την αρχή ο κ. Ιερώνυμος έδειξε τα δείγματα γραφής του, δεν έκρυψε το πραγματικό του πρόσωπο  και την απαξίωσή του  για τον Θεολόγο και τους Αγωνιζόμενους Χριστιανούς Λαρίσης.  Όταν  προσβάλει τον άγιο αυτόν επίσκοπο, προσβάλει και τους πιστούς που τον έχουν μέσα στη καρδιά τους πατέρα, αδελφό και λειτουργό τους.   Στην τότε ανακοίνωση για την τέλεση μνημοσύνου στον Αγ. Αχίλλιο Λαρίσης 28-7-2019, ο δεσπότης καλεί τους πιστούς όντας ο ίδιος αποστασιοποιημένος από το πρόσωπο του Θεολόγου, να προσέλθουν για  τον ποιμενάρχη «τους»!!! Δηλαδή τον δικό σας Θεολόγο και όχι όπως είναι το ορθόν «…ποιμενάρχου μας.» για να εκφράζει το πλήρωμα της Εκκλησίας. Φυσικά, δεν προέρχεται από παρόραμα, αλλά εκ πεποιθήσεως. Απόδειξη; Δεν το διόρθωσε ποτέ και γράμματα γνωρίζει.

    Αξίζει να διαβάσετε το σχετικό δημοσίευμα και να συνθέσετε πρόσωπα, γεγονότα,  συμπεριφορές… ΕΔΩ   ΑΓΩΝΑΣ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ: Ένα διχαστικό μνημόσυνο, μια ακόμη πληγή στον Θεολόγο… και την τοπική εκκλησία της Λαρίσης.

          Εκφράζουμε  επιγραμματικά τις ενστάσεις μας επί της ενεργείας αυτής: 

   Η ανακοίνωση αυτή, όπως διατυπώνεται και επί της αγγελτήριας αφίσας, που αναρτήθηκε στους Ιερούς Ναούς της Μητροπόλεως δεν φέρει τον επίσημο λογότυπο της Μητροπόλεως και δεν αναφέρει ότι πρωτοβουλία και φορέας της διοργανώσεως είναι η Ιερά Μητρόπολη Λαρίσης και φυσικά δεν πρόκειται για τυπογραφική παράλειψη. Τελικά, ποιος οργανώνει το Μνημόσυνο του Θεολόγου; Πιθανώς, όμως η Μητρόπολη  με νεότερη ανακοίνωση και κατόπιν τούτων να ανασκευάσει επ΄ αυτού επικυρώνοντάς την.

    Προφανώς η πρωτοβουλία είναι του π. Νικηφόρου Κοντογιάννη, ενεργούντος ως σχεδιαστής και τελετάρχης  της εκδήλωσης αυτής, σε συνεννόηση βέβαια με τον Δεσπότη του, κ. Ιερώνυμο.

     Εις την ανακοίνωση αναφέρει ότι θα τελεσθεί «τρισαρχιερατικὴ» Θ. Λειτουργία  (δηλ. παρουσία τριών αρχιερέων που έχουν προσκληθεί) και θα αναπεμφθεί το Ιερὸν Μνημόσυνον, χωρίς όμως να αποκαλύπτει τα ονόματα των επισκόπων που θα συμμετάσχουν, όπως είναι θεμιτό και αυτονόητο δια να λάβουν γνώση οι πιστοί. 

   Η απόκρυψη των ονομάτων των επισκόπων που έχουν προσκληθεί για  να συμμετάσχουν στο μνημόσυνο εμπεριέχει καταφανή σκοπιμότητα και εσκεμμένο     δ ό λ ο  προκειμένου να παγιδεύσουν τους πιστούς! 

   Αποκρύπτοντας τους συμμετέχοντας επισκόπους θέλουν να πετύχουν την αθρόα προσέλευση των ανυποψίαστων  πιστών, να ευρεθούν προ εκπλήξεως και  να είναι απροετοίμαστοι, να παγιδευτούν και να μην αντιδράσουν. Επιχειρούν έτσι να προλάβουν τυχόν  διαμαρτυρίες  και ΑΝΑΞΙΟΣ προς τους προσκεκλημένους Επισκόπους για ενδεχόμενες αντικανονικές τους ενέργειες, με τις οποίες έχουν προκαλέσει στο παρελθόν.

 Την Μνήμη ενός Αγίου όπως του μαρτυρικού Μητροπολίτου  Λαρίσης  Θεολόγου, οφείλουν οι πιστοί να προστατεύουν πάση δυνάμει. 

       Ας γίνουμε πιο σαφείς. Γεννιούνται αδήριτα ερωτήματα που αφορούν και τους πιστούς.  Ποιοι θα είναι οι προσκληθέντες επίσκοποι που θα συμμετέχουν στο μνημόσυνο; Ποιος τους προσκάλεσε και με ποια  κριτήρια; Τι τους συνδέει με τον Λαρίσης Θεολόγο; και τι πρεσβεύουν; ποια ήταν και είναι η στάση τους στα τεκταινόμενα του Εκκλησιαστικού της Λαρίσης;

    Ποιοι είναι αυτοί οι επίσκοποι που μετά από 30 χρόνια θυμήθηκαν να συμμετέχουν στο Μνημόσυνο του Θεολόγου;  ποια θέση πήραν  για τον άδικο διωγμό του, καθώς και των άλλων  11 σφαγιασθέντων  Μητροπολιτών το 1974; Μήπως είναι μετανοημένοι προσκλαίοντες που θέλουν να καταθέσουν την συγνώμη τους; Αν είναι έτσι, γιατί δεν πηγαίνουν στον τάφο του;

   Αν όντως αγαπούν το Θεολόγο, τι έπραξαν για να αρθούν τα άδικα επιτίμια ακόμα και σήμερα και ποια η συγνώμη τους προς τους 12 εκθρονισθέντες Μητροπολίτες το 1974 ; Ποια η συγνώμη τους   στο Λαό που του στέρησαν έναν άξιο και άγιο Επίσκοπο; 

   Θα ήταν χαρά Θεού, αν ζητούσαν συνοδικώς συγνώμη για το ανοσιούργημά τους και από τους (12) σφαγιασθέντες Μητροπολίτες. 

   Μήπως ο διοργανωτής - ιθύνων νους βρήκε πρόθυμους, αφελείς και ανύποπτους επισκόπους και τους χρησιμοποιεί στο σκοπό του;  

    Μήπως καλέσατε  μοιχεπιβάτη που αμνήστευσε τα εμβόλια  Κόβιτ 19, που περιέχουν κυτταροσειρές εκτρωμένων παιδιών;  Μήπως αμνηστεύει τις μεταμοσχεύσεις από ζώντες χαρακτηριζόμενους ως "κλινικά νεκρούς"; 

Μήπως καλέσατε δεσπότη που χρημάτισε γραμματέας της συνόδου κατά το διωγμό του Θεολόγου και πλαστογραφούσε τα πρακτικά εις βάρος του;

 Ποια η θέση τους για την οικουμενιστική Κολιμπάριο  ψευδοσύνοδο της Κρήτης;  ο Θεολόγος σίγουρα θα την καταδίκαζε. 

 Ποια  θέση τήρησαν  κατά την "πανδημία" για τα υποχρεωτικά πειραματικά εμβόλια,  για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες, για τον προσωπικό αριθμό,  για τον σοδομονόμο -γάμο των ομοφυλοφίλων; Μήπως συναίνεσαν δια της σιωπής των;  Ο πράος Θεολόγος με τους πιστούς θα πολεμούσε όλα αυτά και θα προστάτευε τον Λαό του Θεού. 

   Οι συμμετέχοντες επίσκοποι έχουν καταδικάσει τη Μασονία και τα παρακλάδια της, Ρόταρυ, Λάϊονς, Προσκοπισμό, Παγκοσμιοποίηση - Οικουμενισμό, τη συμμετοχή στη Συναγωγή; 

  Πώς ξεχνούν οι διοργανωτές και ειδικότερα ο π. Νικηφόρος  ότι ο Λαρίσης Θεολόγος πολεμήθηκε με λύσσα από τη Μασονία, όπως και οι υπόλοιποι 11 εκθρονισθέντες. Ο νυν  διάδοχός του κ. Ιερώνυμος κρατάει  αγαστές σχέσεις  με τις οργανώσεις αυτές. Πώς θα μπορούσε να δεχθεί μνημόσυνο από τοιούτους  επισκόπους που οι ενέργειές τους αντιβαίνουν τους Ιερούς Κανόνες και προσβάλουν την μνήμη του;

  Είναι προφανές ότι οι προσκληθέντες δεσποτάδες που αποκρύπτονται από τον π. Νικηφόρο, δεν πληρούν τις παραπάνω προϋποθέσεις και ως εκ τούτου είναι ανεπιθύμητοι.

 Τον δεσπότη Λαρίσης κ. Ιερώνυμο (Νικολόπουλο), από τα οκτώ χρόνια του στη Λάρισα καταλαβαίνουμε ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι αναγεννητές της Εκκλησίας της Λάρισας, ούτε  ο Θεολόγος ούτε ο Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος, τον οποίο μάλιστα τον θεωρεί πλανεμένο, ούτε πού θα γίνει το Μνημόσυνό τους, την ησυχία του επιζητεί και ειδικότερα από τους ανθρώπους τους. 

          Μνημόσυνο φιέστα – παγίδα με δόλωμα το Θεολόγο.

    Στην περίπτωση όμως του μνημοσύνου, σύρθηκε από τον γαλαντόμο,  τον  σοφιζόμενο το σχέδιο, άδραξε την ευκαιρία με δόλωμα το μνημόσυνο του Θεολόγου με σκοπό  να προσάγει στην παγίδα όλους τους αγαθώς σκεπτομένους πιστούς που τιμούν την μνήμη του Θεολόγου, να τους μαζέψει προς προσκύνησή του και κοινωνία μαζί του, να τους δείξει το ιλαρό και αγαπητό του πρόσωπο, εκφωνώντας και καλακευτικό λόγο για τον έκπτωτο «Θεολόγο τους»,  χαϊδεύοντας τα αυτιά των αφελών... έτσι κλείνει το Μοναστήρι, σπάζει την τριακονταετή παράδοση και φέρεται ως ενωτικός και ειρηνοποιός. Δείχνει απροκάλυπτα τον δεσποτισμό του.

Αρνούμαστε να συμμετάσχουμε σε Μνημόσυνο φιέστα – παγίδα με δόλωμα τον Λαρίσης  Θεολόγο, όσοι σεβόμαστε τη μνήμη του  και την αξιοπρέπειά μας.

   Διότι δεν ξεχνούμε τη συμπεριφορά που επέδειξε στη λεγόμενη πανδημία, τότε που πετούσε με ιταμότητα έξω από τους Ναούς τους πιστούς  που δεν φορούσαν μάσκα, τα σοκολατάκια που ήθελε να κεράσει εμπαίζοντας τους πιστούς που διαμαρτύρονταν,  το κλείσιμο των Ναών, την εγκατάσταση εμβολιαστικών κέντρων στους Ναούς, την συμπροσευχή του με το σχισματικό Ολβίας, Επιφάνιο Δημητρίου, (χειροτ. σχισματικού Επιφανίου Ουκρανίας), τη συμμετοχή του σε εκδηλώσεις της Συναγωγής και τον συγχρωτισμό του με Μασονικούς κύκλους και τα παρακλάδια τους.

    Ας απαντήσει ο καθένας μας, θα δεχόταν ποτέ ο μαρτυρικός Θεολόγος Λαρίσης αυτόν τον εμπαιγμό στο πρόσωπό του και στο ποίμνιό του;  

 Διαβάσαμε στο παρελθόν για την επιδειχθείσα διχαστική, προκλητική, και αντιεκκλησιαστική συμπεριφορά του κ. Ιερωνύμου,  που του εφιστούν την προσοχή «ούτε η σκιά σου να μην προσπέσει επί των μνημείων των Θεολόγου και Αθανασίου, διότι "χάσμα μέγα εστήρικται μεταξύ  σου  και αυτών».

Όσοι όμως σέβονται τη μνήμη του Θεολόγου και την αξιοπρέπειά τους δεν θα συμμετέχουν σε αυτό το μνημόσυνο φιέστα - παγίδα.

   Και κάτι για τον αγαπητόν μας πολυμήχανον και πολυπράγμονα  π. Νικηφόρο Κοντογιάννη. 

    Πάτερ, εμπόνως σου γράφουμε,  εν τη επάρσει σου υποτιμάς τη διάνοιά μας τη μνήμη μας και προκαλείς. Μας καλείς να συμμετάσχουμε στο μνημόσυνο φιέστα με  δόλωμα τον Θεολόγο, που σχεδίασες με σκοπό να μας χειραγωγήσεις για να προσκυνήσουμε τον  προϊστάμενό σου, κ. Ιερώνυμο και να μας απαθανατίσει φωτογραφικά μαζί του.  Στα βίντεο που δημοσιεύεις διαφαίνεται η προσπάθεια να κερδίσεις την εύνοια   του δεσπότη σου, εξωραϊζοντάς τον, άλλωστε την ίδια τέχνη σου μετήλθες και στον μοιχεπιβάτη Ιγνάτιο Λάππα. Μέχρι και τραγούδια του γράφεις και του τραγουδάς με την φιλαρμονική σου, αναπτύσσεις το στιχουργικό σου και το μουσικολογικό σου ταλέντο.  Το ίδιο κάνεις και για τον Θεολόγο. Έχεις χαρακτηριστεί ως ο υψηλής τεχνολογίας παπάς HITEC με αυτόματο μετρητή και αριθμητικό έλεγχο των εισερχομένων πιστών στον Ναό και μετέρχεσαι τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης Α.Ι.  Δεν υποτιμούμε τα ταλέντα σου, αλλά πού και πώς τα χρησιμοποιείς εν προκειμένω.   

Τιμᾶται ὁ Βολοντιμίρ Ζελένσκι μὲ τὸ

ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΕΙ Ο ΠΑΓΚΑΚΙΣΤΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΤΟΝ ΝΑΖΩΡΑΙΟ;

Τιμᾶται ὁ Βολοντιμίρ Ζελένσκι μὲ τὸ 

Βραβεῖον «Φάρος Ἐλπίδας»! 

ΑΙΣΧΟΣ!!!

Ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς καὶ ὁ προκαθήμενός της ἀντὶ νὰ διακονήσουν τὴν μετάνοιαν καὶ τὴν ἀλήθειαν κατεργάζονται τὰ πάθη καὶ τὸ ἄδικον. Θά ἀπονείμουν βραβεῖον εἰς τὸν πρόεδρον τῆς Οὐκρανίας, ὡς «ὑπερασπιστὴ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας».

 Δὲν γνωρίζουν ὅτι ὁ Ζελένσκι εἶναι ὁ κύριος ὑπεύθυνος διὰ τὰς ἐκκλησιαστικὰς διώξεις, τὰς συστηματικὰς διακρίσεις καὶ διὰ μίαν ἄνευ προηγουμένου ἐκστρατείαν μίσους κατὰ τῆς κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ὑπὸ τὸν κανονικὸν Μητροπολίτην Κιέβου Ὀνούφριον; Δὲν γνωρίζουν ὅτι εἰς περιοχὰς τῆς Δυτικῆς Οὐκρανίας ἡ Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει οὐσιαστικὰ ἐξαλειφθῆ ἀπὸ τὸν δημόσιον χῶρον, ὑπαιτιότητι τοῦ προέδρου Ζελένσι;  Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ UOC ἀποτελεῖ τὴν παραδοσιακὰ μεγαλυτέραν θρησκευτικὴν κοινότητα τῆς Οὐκρανίας μὲ περίπου 10.000 ἐνορίας. Ποῖος εὐθύνεται, ἂν ὄχι ὁ πρόεδρος Ζελένσκι, ὅταν οἱ ὀρθόδοξοι κληρικοὶ τῆς UOC ἔχουν στερηθῆ τὸ δικαίωμα ἐξαιρέσεως ἀπὸ τὴν ἐπιστράτευσιν καὶ ὁδηγοῦνται ἱερεῖς, ἀκόμη καὶ ἐπίσκοποι βίαια εἰς τὸ μέτωπον;

  Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος δὲν γνωρίζει ὅτι ἡ σημερινὴ οὐκρανικὴ κυβέρνησις εἶναι παράνομος, ἀφοῦ ἡ θητεία τοῦ προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι ἔχει λήξει ἐδῶ καὶ καιρό; Καὶ μάλιστα, κάθε τρεῖς μῆνας παρατείνει τὸν στρατιωτικὸν νόμον, τοῦ ὁποίου ὁ μοναδικὸς σκοπὸς εἶναι νὰ ἀποτρέπη τὴν διεξαγωγὴν νέων ἐκλογῶν. Εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι φάρος ἐλπίδος ἕνα πρόσωπον, τὸ ὁποῖον κατηγορεῖται ὅτι εἶναι ναζιστής;

Συμφώνως πρὸς δημοσίευμα τοῦ Ἐθνικοῦ Κήρυκος τῆς 17ης Ἰουλίου:

«Τὸν πρόεδρο τῆς Οὐκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι θὰ τιμήσει τὸ Ἐθνικὸ Προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὸ Παγκόσμιο Κέντρο Ἐμπορίου, ἀπονέμοντάς του τὸ Βραβεῖο τοῦ «Φάρου Ἐλπίδας», σὲ εἰδικὴ ἐκδήλωση, ποὺ θὰ πραγματοποιηθεῖ στὶς 26 Σεπτεμβρίου 2026 στὸ Μανχάταν.

Σύμφωνα μὲ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τοῦ Προσκυνήματος, ἡ βράβευση ἀποτελεῖ ἀναγνώριση τῆς «ἀταλάντευτης ἡγεσίας τοῦ προέδρου Ζελένσκι στὴν ὑπεράσπιση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας», ἡ ὁποία, ὅπως τονίζεται, «ἔχει ἐμπνεύσει ἑκατομμύρια ἀνθρώπους σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο».

Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ γίνεται στὴ φράση ποὺ σημάδεψε τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς στὴν Οὐκρανία, ὅταν ὁ Ζελένσκι ἀπέρριψε τὴν πρόταση ἀπομάκρυνσής του ἀπὸ τὸ Κίεβο, δηλώνοντας: «Χρειάζομαι πυρομαχικά, ὄχι μεταφορικὸ μέσο». Ὅπως ἐπισημαίνεται, ἡ δήλωση αὐτὴ ἐξελίχθηκε σὲ «παγκόσμιο σύμβολο θάρρους, ἀποφασιστικότητας καὶ ἀφοσίωσης πρὸς τὸν οὐκρανικὸ λαό».

Ἡ ἀνακοίνωση συνδέει τὴ φετινὴ βράβευση μὲ δύο σημαντικὲς ἱστορικὲς ἐπετείους: τὴ συμπλήρωση 250 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τὴν ἐπικείμενη 25η ἐπέτειο τῶν τρομοκρατικῶν ἐπιθέσεων τῆς 11ης Σεπτεμβρίου.

Παράλληλα, ἐπισημαίνεται ὅτι «ἡ ἀφοσίωση τοῦ Οὐκρανοῦ Προέδρου στὸν λαό του καὶ στὶς ἀρχὲς τῆς ἐλευθερίας» ἀντανακλᾶ τὸ ἴδιο τὸ πνεῦμα τοῦ Ἐθνικοῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Νικολάου, τὸ ὁποῖο οἰκοδομήθηκε στὸν χῶρο τοῦ Παγκόσμιου Κέντρου Ἐμπορίου ὡς σύμβολο πίστης, ἀνθεκτικότητας καὶ ἐλπίδας μετὰ τὶς ἐπιθέσεις τῆς 11ης Σεπτεμβρίου».

Η φύση της αποτείχισης και η ενότητα της Εκκλησίας

 

Η αποτείχιση δεν είναι αποκήρυξη. Δηλαδή, δεν καθαιρεί ο αποτειχισμένος τον Πατριάρχη διότι δεν έχει την αρμοδιότητα να το κάνει. Αυτό επιτελείται μόνο υπό συνόδου, κατά το «consensus consiliorum» (=συμφωνία Συνόδων). Και ούτε αποκηρύττουν αυτούς που κοινωνούν με τον Πατριάρχη όσοι τηρούν την αρχή «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω». Ούτε δηλαδή καθαιρούν αυτούς τους κληρικούς οι οποίοι κοινωνούν με τον ακοινώνητο. Και αυτό επιτελείται μόνο υπό συνόδου. Η δε ενότητα της Εκκλησίας, πράγματι εκφράζεται και εκδηλώνεται, δια του μνημοσύνου από τους μεν προς τους δε, αλυσιδωτά κατά ιεραρχία. Δεν εδράζεται όμως αυτή η ενότητα σ’ αυτήν την διαμνημόνευση, ως θέλει η ένσταση. 

Η Εκκλησία είναι Χριστοκεντρική δεν είναι επισκοποκεντρική, ο Χριστός είναι ο συνδετικός κρίκος και η κεφαλή της Εκκλησίας, Αυτός είναι η ενότητα της Εκκλησίας. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι ο Πατριάρχης – και κάθε Επίσκοπος και κάθε πιστός – πρέπει να είναι ορθόδοξος. Όταν ο Πατριάρχης αιρετίζει τότε το σχίσμα το δημιουργεί αυτός στην ενότητα της Εκκλησίας, διασπά δηλαδή την ένωση με τον Χριστό λόγω της αιρέσεως. Κατά συνέπεια όποιος Επίσκοπος διακόψει την μνημόνευση αυτού του αιρετικού Πατριάρχου προ της καθαιρέσεώς του και χωρίς να συμφωνήσουν οι υπόλοιποι Επίσκοποι, αυτός ο Επίσκοπος δεν δημιουργεί σχίσμα (και ούτε τον καθαιρεί). Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, ελευθερώνει την Εκκλησία από το σχίσμα που εισήγαγε ο αιρετικός Πατριάρχης, κατά τον 15ο ιερό Κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου. Η αποτείχισις έχει την έννοια της παρεμβολής τείχους μεταξύ του Επισκόπου που έχει διακόψει την διαμνημόνευση του αιρετικού Πατριάρχου μ’ αυτόν τον Πατριάρχη που του διακόπηκε η διαμνημόνευση. Δηλαδή, δι’ αυτής της διακοπής κοινωνίας αυτοπροστατεύεται ο Επίσκοπος από το σχίσμα του Πατριάρχου ώστε να μη συμμετέχει και ο ίδιος.

Επαναλαμβάνουμε λοιπόν δεν αποκόπτεται της Εκκλησίας ούτε ο ίδιος ο Επίσκοπος, ούτε όσοι πιστοί τον ακολουθούν. Και ούτε οι αποτειχισθέντες γίνονται η Εκκλησία όπως λέγεται υπό της ενστάσεως, αποτελούν όμως το υγιές τμήμα της Εκκλησίας κατά τον Μ. Βασίλειο,.

Η αποτείχιση πατερικώς εξεταζομένη, κυρίως έχει σωτηριολογικό χαρακτήρα, δια τούτο και είναι υποχρεωτική. Για να ισχύει ο άκρατος αυτός επισκοποκεντρισμός που υποστηρίζεται υπό της ενστάσεως, πρέπει να μην υπάρχει συμμολυσμός στον ορθόδοξο εκ της κοινωνίας του ακατακρίτου αιρετικού. Το «consensus Patrum» όμως λέγει, ότι υπάρχει αυτός ο συμμολυσμός. Άρα τα όσα λέγονται υπό της ενστάσεως έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την διδασκαλία της Εκκλησίας, (βλ. υποσ. 850).

Η διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και ο Επισκοποκεντρισμός

Ενδιαφέρουσα είναι η διδασκαλία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και για το σχίσμα, το οποίο θεωρεί ότι είναι εξ ίσου μεγάλο κακό, όσο και η αίρεση: "Του εις αίρεσιν εμπεσεῖν το την Εκκλησίαν σχίσαι ουκ έλαττόν εστι κακόν" (Εις την Προς Εφεσίους Ομιλ. 11, 5, ΕΠΕ20, 712). 

Η γνώμη του αυτή χρησιμοποιείται συχνά και στις ημέρες μας,... (όταν κάποιοι) φθάνουν μέχρι του σημείου να σκέπτονται διακοπή της κοινωνίας με τους οικουμενιστάς επισκόπους. Τότε τους επισημαίνεται ο κίνδυνος του σχίσματος με την επίκληση και αυτής της γνώμης του Αγίου Χρυσοστόμου, όχι πάντως ορθώς, διότι η συνάφεια στην οποίαν διατύπωσε ο Άγιος Ιωάννης αυτήν την θέση είναι τελείως διαφορετική. 

Ο ίδιος δε δεν δίστασε να διακόψει την κοινωνία με άλλους επισκόπους και να επαινέσει στα κείμενά του, ιδιαίτερα στις επιστολές του που στέλνει από την εξορία, όσους κληρικούς και λαϊκούς ηρνούντο να δεχθούν ως νόμιμη εκκλησιαστική κατάσταση τους διώκτες και διαδόχους του. 

Η συνολική έρευνα των κειμένων του δίδει διαφορετική εικόνα της στάσεως του Χρυσοστόμου προς τους διαδόχους του, διαφορετική από εκείνη που συνήθως προβάλλεται με βάση σύσταση και συμβουλή του Χρυσοστόμου προς τους οργισμένους για την εξορία του κληρικούς και λαϊκούς να κάνουν υπακοή στον διάδοχό του και να τον αναγνωρίσουν, διότι δεν μπορεί η Εκκλησία να μείνει χωρίς επίσκοπο, να είναι "ανεπίσκοπος". Αντίθετα, από την διδασκαλία και την ζωή του προκύπτει ότι διακοπή της κοινωνίας προς τον επίσκοπο δικαιολογείται όχι μόνο σε περίπτωση που κηρύσσει αίρεση, όπως τελικώς καθόρισε η Εκκλησία με τον 15ο Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, γιατί αυτό είναι αυτονόητο και προφανές, αλλά ακόμη και σε περίπτωση κατά την οποία προσβάλλονται οι θεσμοί της Εκκλησίας, προσβάλλονται γενικώς οι αρχές της αποστολικής πίστεως και ζωής. Η διδασκαλία του Ευαγγελίου για την πίστη και την ζωή είναι ενιαία, ο δε απόστολος Παύλος απέκοψε από την εκκλησιαστική κοινωνία τον αιμομίκτη της Κορίνθου για ηθικό παράπτωμα και όχι για αιρετική διδασκαλία. Αυτή την χρυσοστομική γραμμή ακολούθησε μετά από τέσσερις αιώνες άλλη μεγάλη πατερική μορφή, ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης (759-826), ο οποίος διέκοψε την κοινωνία για το ηθικό θέμα της "μοιχοζευξίας", για το ότι δηλαδή ο ιερομόναχος Ιωσήφ, τη ανοχή του πατριάρχου, ευλόγησε τον δεύτερο γάμο του αυτοκράτορος Κων/νου ΣΤ’ (780-797), ενώ ζούσε ακόμη η προηγουμένη του σύζυγος».

Πατερικές μαρτυρίες και η στάση απέναντι στους παρανομοούντες.

Στη συνέχεια, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος επαινεί τους επισκόπους που διέκοψαν κάθε εκκλησιαστική επικοινωνία με τη διεφθαρμένη εκκλησιαστική κατάσταση της εποχής του και τους ενθαρρύνει να συνεχίσουν αυτή τη στάση, ακόμα κι αν οι περισσότεροι υποχώρησαν στις πιέσεις των ισχυρών. Θεωρεί ότι αυτή η αποχή είναι η μόνη ελπίδα για να διορθωθούν τα κακά, τονίζοντας πως η απομάκρυνση των υγιών πιστών από όσους πράττουν πονηρά έργα αποτελεί την αρχή για να περάσει η καταιγίδα, την ασφάλεια της Εκκλησίας και τη θεραπεία των κακών (Επιστολή 89, Θεοδοσίω επισκόπω Σκυθοπόλεως PG 52, 655). Δεν σταματά όμως μόνο στη δική τους απομάκρυνση, αλλά τους συμβουλεύει να παρακινήσουν και όλους τους πιστούς να πράξουν το ίδιο (Επιστολή 90, Μωϋσή επισκόπω PG 52, 655). Μάλιστα, θεωρεί ότι όσοι αγωνίζονται υπερασπιζόμενοι τους πατρικούς νόμους και τους θεσμούς της Εκκλησίας, δείχνοντας θάρρος με λόγια και έργα και πεθαίνοντας καθημερινά —άνδρες, γυναίκες και παιδιά— είναι δίκαιο να καταταγούν χιλιάδες φορές στη χορεία των Μαρτύρων (Προς σκανδαλισθέντας 18, ΕΠΕ 33, 608).

Για να μη μείνει όμως η Εκκλησία τελείως χωρίς καλούς επισκόπους, ο Χρυσόστομος συνιστά στους επισκόπους που τον ακολουθούσαν να παραμείνουν προσωρινά στις θέσεις τους, διατηρώντας μια τυπική επικοινωνία με όσους παρανομούσαν, ώστε να μην παραδοθεί εντελώς το σκάφος της Εκκλησίας σε ακατάλληλους ανθρώπους. Αυτό ήταν ένα μέτρο προσωρινής υπομονής και υποχωρητικότητας, όπως φαίνεται καθαρά από το γεγονός ότι την ίδια ακριβώς εποχή ο ίδιος αποκαλεί αυτούς τους παρανομοούντες επισκόπους «λύκους» και «μοιχούς», εκφράζοντας την πραγματική και αυστηρή γνώμη του. Την ίδια γραμμή ακολουθεί και στις οδηγίες προς τις διακόνισσες, προετοιμάζοντας το έδαφος για να απορριφθούν εντελώς αυτοί που θα τον διαδεχθούν. Για τον σκοπό αυτό θέτει δύο πολύ αυστηρούς όρους: να μην επιδιώξει ο ίδιος ο νέος επίσκοπος τη θέση αλλά να εκλεγεί παρά τη θέλησή του, και η εκλογή του να γίνει με τη συναίνεση ολόκληρου του πληρώματος της Εκκλησίας.

Αυτοί οι όροι όμως δεν τηρήθηκαν, καθώς οι διάδοχοί του, όπως ο Αρσάκιος και ο Αττικός, ανέλαβαν τη θέση αντικανονικά. Όταν ένας επίσκοπος παραβιάζει τους κανόνες και οι υπόλοιποι Πατέρες σταματούν να τον μνημονεύουν, ο επίσκοπος αυτός αποκόπτεται από το σώμα της Εκκλησίας. Βάζοντας τον εαυτό του πάνω από την Εκκλησία προκαλεί σχίσμα, το οποίο αποτελεί βαρύτατο αμάρτημα που, σύμφωνα με την πατερική διδασκαλία, δεν ξεπλένεται ούτε με το αίμα του μαρτυρίου

Ανακεφαλαίωση και Ιστορικά Παραδείγματα Αγίων

Η απάντηση: Η αποτείχιση δεν είναι αποκήρυξη, ως ισχυρίζεται η ένσταση. Δηλαδή, δεν καθαιρεί ο αποτειχισμένος τον Πατριάρχη διότι δεν έχει την αρμοδιότητα να το κάνει. Αυτό επιτελείται μόνο υπό συνόδου, κατά το «consensus consiliorum» (=συμφωνία Συνόδων). Και ούτε αποκηρύττουν αυτούς που κοινωνούν με τον Πατριάρχη όσοι τηρούν την αρχή «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω». Ούτε δηλαδή καθαιρούν αυτούς τους κληρικούς οι οποίοι κοινωνούν με τον ακοινώνητο. Και αυτό επιτελείται μόνο υπό συνόδου. Η δε ενότητα της Εκκλησίας, πράγματι εκφράζεται και εκδηλώνεται, δια του μνημοσύνου από τους μεν προς τους δε, αλυσιδωτά κατά ιεραρχία. Δεν εδράζεται όμως αυτή η ενότητα σ’ αυτήν την διαμνημόνευση, ως θέλει η ένσταση. 

Η Εκκλησία είναι Χριστοκεντρική δεν είναι επισκοποκεντρική, ο Χριστός είναι ο συνδετικός κρίκος και η κεφαλή της Εκκλησίας, Αυτός είναι η ενότητα της Εκκλησίας. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι ο Πατριάρχης – και κάθε Επίσκοπος και κάθε πιστός – πρέπει να είναι ορθόδοξος. Όταν ο Πατριάρχης αιρετίζει τότε το σχίσμα το δημιουργεί αυτός στην ενότητα της Εκκλησίας, διασπά δηλαδή την ένωση με τον Χριστό λόγω της αιρέσεως. Κατά συνέπεια όποιος Επίσκοπος διακόψει την διαμνημόνευση αυτού του αιρετικού Πατριάρχου προ της καθαιρέσεώς του και χωρίς να συμφωνήσουν οι υπόλοιποι Επίσκοποι, αυτός ο Επίσκοπος δεν δημιουργεί σχίσμα (και ούτε τον καθαιρεί). Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει, ελευθερώνει την Εκκλησία από το σχίσμα που εισήγαγε ο αιρετικός Πατριάρχης, κατά τον 15ο ιερό Κανόνα της ΑΒ’ Συνόδου ως υποκριτάς κέρδους χάριν και κενοδοξίας τούτο εργαζομένους...

 Πάντας μεν οὖν τους τοιούτους δει αποστρέφεσθαι, κολλάσθαι δε τοις και την από των αποστόλων, καθώς προέφαμεν, διαδοχήν τηρούσι και συν τη πρεσβυτερική τάξει λόγον υγιή και αναστροφήν ακατάγνωστον παρεχομένοις εις μόρφωσιν και κατόρθωσιν των λοιπών»451. «Βαδίζοντες δε την απλανή και ζωηφόρον οδόν, οφθαλμόν μεν εκκόψωμεν σκανδαλίζοντα· μη τον αισθητόν, αλλά τον νοητόν· οίον εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφωνται και σκανδαλίζωσι τον λαόν, χρή αυτούς εκβάλλεσθαι. Συμφέρον γαρ άνευ αυτών συναθροίζεσθαι εις ευκτήριον οίκον, ή μετ’ αυτών εμβληθῆναι, ως μετά Άννα και Καϊάφα, εις την γέεναν του πυρός. Ομοίως και η χείρ ο διάκονος, εάν ανάξιόν τι πράττη, χωριζέσθω του θυσιαστηρίου»452. Και κλείνουμε την απάντηση αυτής της ενστάσεως με τα εξής: «Υποστήριξαν ότι η διακοπή μνημόνευσης των επισκόπων, δηλαδή η αποτείχιση, προκαλεί σχίσμα, σε θέτει εκτός Εκκλησίας, ωσάν να είναι τόσο αμαθείς και αθεολόγητοι, ώστε να μη σκεφθούν ότι τόσοι Άγιοι και σύγχρονοι Επίσκοποι και Γέροντες που διέκοψαν την μνημόνευση αιρετικών και αιρετιζόντων δεν ήσαν ασφαλώς σχισματικοί, ούτε βρέθηκαν εκτός Εκκλησίας. 

Ήσαν λοιπόν σχισματικοί ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, όλοι οι επιφανείς Πατέρες που αγωνίσθηκαν εναντίον των αιρέσεων και δεν είχαν κοινωνία με τους αιρετικούς, ο Μ. Αθανάσιος, ο Μ. Βασίλειος, ο Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός, ο Άγιος Θεόδωρος Στουδίτης και το σύνολο των ομολογητών Αγίων; Ήταν ποτέ δυνατόν μία αναγνωρισμένη και έγκυρη Σύνοδος, όπως η Πρωτοδευτέρα του Μ. Φωτίου που μνημονεύσαμε του 861, να συμβουλεύει (το ορθό είναι εντέλλεται σ.σ., βλ. σχετικώς στην οικεία ενότητα των διακοπή μνημοσύνου, δηλαδή αποτείχιση και να σε καθιστά σχισματικό και εκτός Εκκλησίας; Ήσαν λοιπόν σχισματικοί και εκτός Εκκλησίας οι τρεις επίσκοποι των καιρών μας που, μαζί τους όλο το Άγιον Όρος και ο Άγιος Παΐσιος επειδή διέκοψαν την μνημόνευση του ονόματος του πατριάρχη Αθηναγόρα;

 ΠΗΓΗ.ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ: Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΜΟΛΥΣΜΟΥ

 

 

Πως ο Πάπας εξεθεμελίωσε από την Εκκλησία τον Χριστό… (Άγιος Νεκτάριος)

• 
  

«Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός… Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική»

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, «τῶν Ἀποστόλων» καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.

Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης.

Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΔΥΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 15ΟΥ ΚΑΝΟΝΑ;

 

(Ερωτήσεις-Απαντήσεις)

ΕΡΩΤΗΣΗ. Διαβάστε τον Κανόνα με προσοχή και θα δείτε ότι δεν επιβάλλει κάποια υποχρέωση, αλλά απλώς δίνει ένα δικαίωμα. Πουθενά δεν λέει ότι οι Κληρικοί οφείλουν να απομακρύνονται από έναν τέτοιον Επίσκοπο πριν καταδικαστεί, ούτε μιλάει για κάποια τιμωρία ή έστω απλή επίπληξη γι' αυτούς που δεν απομακρύνονται. Κι αυτό παρόλο που στους ιερούς Κανόνες είναι σύνηθες να χρησιμοποιείται η φράση "να καθαιρείται", όταν πρόκειται για Κληρικούς που δεν εκπληρώνουν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Αν όμως υποστηριχθεί ότι, επειδή δεν περιλαμβάνεται ποινή (επιτίμιο) στο δεύτερο μέρος του Κανόνα, αυτός είναι προαιρετικός, τότε αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει «μολυσμός» (πνευματική ακαθαρσία από την επικοινωνία με την αίρεση). Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με την παράδοση της Εκκλησίας, που δέχεται ότι αυτός ο μολυσμός υπάρχει.

Άλλωστε, ούτε ο 33ος Αποστολικός κανόνας, ούτε ο 9ος του Τιμοθέου, ούτε ο 5ος του Μεγάλου Βασιλείου περιέχουν ποινές για το ίδιο θέμα (δηλαδή για την επικοινωνία με αμετάκλητους/μη καταδικασμένους ακόμα αιρετικούς), κι όμως είναι υποχρεωτικοί. Επίσης, στην επιστολή του Μεγάλου Αθανασίου «προς Μονάζοντας», δεν περιέχεται ποινή, αλλά η απομάκρυνση θεωρείται υποχρεωτική («πρέπει να φεύγετε»), φράση που εκφράζει την κοινή γραμμή των Πατέρων της Εκκλησίας.

Παράλληλα, υπάρχουν ποινές για τους Ορθοδόξους που κοινωνούν με μη καταδικασμένους αιρετικούς, όπως ορίζει η κανονική αρχή «όποιος επικοινωνεί με κάποιον που είναι εκτός κοινωνίας, να τίθεται και ο ίδιος εκτός κοινωνίας», αλλά και οι διακηρύξεις του Αγίου Σωφρονίου, Πατριάρχη Ιεροσολύμων: «Όποιος συμπροσεύχεται με αιρετικό στην εκκλησία ή στο σπίτι, να τίθεται και ο ίδιος εκτός κοινωνίας».

ΕΡΩΤΗΣΗ. Το ότι αυτό είναι αλήθεια φαίνεται και από το γεγονός ότι, ενώ στη μακρά ιστορία της Εκκλησίας καθαιρέθηκαν αμέτρητοι Επίσκοποι λόγω αίρεσης, ποτέ δεν τιμωρήθηκε Κληρικός (ή έστω να του γίνει απλή επίπληξη) επειδή δεν βιάστηκε να αποσχιστεί αμέσως από τον αιρετικό Επίσκοπο, αλλά περίμενε την καταδίκη του από Σύνοδο. Αν ο κανόνας ήταν υποχρεωτικός, θα είχε ερμηνευτεί έτσι στην πράξη από την Εκκλησία και θα είχαμε πλήθος παραδειγμάτων τιμωρίας Κληρικών οι οποίοι, χωρίς να υιοθετούν τις ιδέες του αιρετικού Επισκόπου τους, συνέχιζαν να τον μνημονεύουν μέχρι τη συνοδική καταδίκη του. Τέτοιο παράδειγμα όμως δεν υπάρχει».

Η απάντηση: Από τη στιγμή που υπάρχει πνευματικός μολυσμός και προβλέπονται ποινές, ακόμα κι αν δεν είχε τιμωρηθεί ποτέ κανείς, αυτό θα οφειλόταν στη φιλανθρωπία και την ευσπλαχνία των Αγίων Πατέρων. Άλλωστε, ούτε όσοι προσήλθαν στην Ορθοδοξία από τον Παπισμό, από άλλες αιρέσεις ή ακόμα και από άλλες θρησκείες τιμωρήθηκαν, παρόλο που υπάρχει μολυσμός και ποινές.

Επιπλέον, υπήρξαν τιμωρίες:

• Λαϊκοί και Κληρικοί: Σύμφωνα με την ερμηνεία του σπουδαίου κανονολόγου Ματθαίου Βλαστάρεως στον κανόνα της επιστολής προς «Ρουφινιανό», οι λαϊκοί που κοινώνησαν με τους Αρειανούς (είτε από εξαπάτηση είτε από βία — που σημαίνει ότι παρέμειναν Ορθόδοξοι στην πίστη), όταν επέστρεψαν με μετάνοια στους Ορθοδόξους, δέχθηκαν ποινές. Το ίδιο ίσχυε και για τους Ορθόδοξους κληρικούς που κοινώνησαν με τους Αρειανούς από βία ή για καλό σκοπό: ήταν κανονικά υπεύθυνοι και έπρεπε να τους επιβληθούν ποινές.
• Μοναχοί: Ο Άγιος Νικηφόρος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, επέβαλε ποινή στους μοναχούς που συμπροσευχήθηκαν με μη καταδικασμένους αιρετικούς, παρόλο που είχαν σταματήσει αυτή την αμαρτωλή συνήθεια.
• Κληρικοί: Ποινές για το ίδιο θέμα σε κληρικούς επέβαλλε και ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

(Και αν τιμωρήθηκαν ακόμα και οι λαϊκοί και μοναχοί, πόσο περισσότερο ισχύει αυτό για τους κληρικούς που συνεχίζουν να μνημονεύουν αιρετικούς;)

 

Γεώργιος Αποστολάκης: Κόμματα-μπαταχτσήδες δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα.

Κόμματα-μπαταχτσήδες δεν μπορούν να κυβερνούν μια χώρα
Πάνω από 1,15 δισ. ευρώ τα τραπεζικά δάνεια Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ – Η οικονομική ασυδοσία ως υπόδειγμα εξουσίας

Υπάρχουν αριθμοί που δεν περιγράφουν απλώς μια οικονομική κατάσταση. Αποκαλύπτουν ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2025 τα τραπεζικά δάνεια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ ανέρχονταν συνολικά σε 1.152.753.278,20 ευρώ. Η Νέα Δημοκρατία όφειλε στις τράπεζες 592.950.327,28 ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 559.802.950,92 ευρώ. Μέσα σε έναν μόλις χρόνο, το άθροισμα των τραπεζικών τους υποχρεώσεων αυξήθηκε κατά περισσότερα από 122 εκατομμύρια ευρώ. Δεν μειώθηκε. Δεν σταθεροποιήθηκε. Εκτοξεύθηκε.

Δεν πρόκειται, επομένως, για μια παλιά εκκρεμότητα που βαίνει προς εξόφληση. Πρόκειται για ένα χρέος που αναπαράγεται, διογκώνεται και, με βάση τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα των οφειλετών, εμφανίζεται πρακτικά ανεξόφλητο.

Και οι οφειλέτες δεν είναι δύο ιδιωτικές επιχειρήσεις. Είναι τα δύο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες, διαμόρφωσαν το τραπεζικό και νομοθετικό σύστημα και εξακολουθούν να διεκδικούν το δικαίωμα να διδάσκουν στους πολίτες «δημοσιονομική υπευθυνότητα».

Ποιος εξαρτάται από ποιον;

Το πρώτο ζήτημα είναι βαθιά δημοκρατικό.

Μπορεί ένα κόμμα εξουσίας, και μάλιστα το κυβερνών κόμμα, να οφείλει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες και συγχρόνως να ισχυρίζεται ότι αποφασίζει ανεξάρτητα για την εποπτεία, τη φορολογία, την ανακεφαλαιοποίηση και τη νομοθετική προστασία του τραπεζικού συστήματος;

Η δημοκρατία δεν απειλείται μόνο όταν αποκαλύπτεται μια άμεση συναλλαγή. Υπονομεύεται και όταν δημιουργείται μια τόσο ισχυρή σχέση οικονομικής εξάρτησης, ώστε η πολιτική αυτονομία του οφειλέτη να καθίσταται αντικειμενικά αμφίβολη.

Πώς μπορεί ο πολίτης να είναι βέβαιος ότι ένα κόμμα που χρωστά σε μια τράπεζα εξακόσια εκατομμύρια ευρώ θα νομοθετήσει ελεύθερα απέναντί της; Ποιος ελέγχει ποιον; Το κόμμα την τράπεζα ή η τράπεζα το κόμμα;

Ακόμη και αν δεν αποδεικνύεται συγκεκριμένο αντάλλαγμα, η ίδια η σχέση είναι θεσμικά νοσηρή. Τα κόμματα οφείλουν να είναι οικονομικά αυτοτελή, ώστε να παραμένουν πολιτικά ελεύθερα. Διαφορετικά, η λαϊκή κυριαρχία κινδυνεύει να μετατραπεί σε τραπεζική επικυριαρχία.

Για τα κόμματα «ρύθμιση», για τον πολίτη πλειστηριασμός