ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΗΣ κ.ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ LINK
.https://ec-patr.org/08/10/14/48/eirini-christinaki-kanonika-zitimata-e/
-----------------------------------------------------------------------
Επιμέλεια έρευνας: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου.
Το 691 μ.Χ., σε μια αίθουσα της Κωνσταντινούπολης,
εκατόν τριάντα περίπου επίσκοποι ψήφισαν έναν κανόνα που θα απασχολούσε τη
θεολογία δεκατρείς αιώνες αργότερα: όποιος Ορθόδοξος παντρεύεται αιρετικό,
ετερόδοξο ή αλλόθρησκο, ο γάμος του είναι άκυρος. Τελεία και παύλα. Χωρίς
εξαιρέσεις. Χωρίς «οικονομία» — η Σύνοδος το πρόβλεψε ρητά.
Στο συνέδριο του Chantilly της Γαλίας ,
μια Ελληνίδα καθηγήτρια επιχειρεί να ξεπαγώσει αυτόν τον κανόνα. Και οι
αντιδράσεις δεν άργησαν.
Ένας κανόνας-«θωράκιση»
Η ιστορία ξεκινά από μια αναγκαιότητα. Οι Ε΄ και ΣΤ΄
Οικουμενικές Σύνοδοι είχαν ασχοληθεί μόνο με δόγματα, αφήνοντας το «πρακτικό»
κομμάτι της εκκλησιαστικής ζωής αρρύθμιστο. Η Πενθέκτη Σύνοδος, που συνήλθε
στον Τρούλλο, κάλυψε το κενό με 102 κανόνες — ένα ολόκληρο «σύνταγμα»
εκκλησιαστικής ευταξίας.
Μέσα σε αυτό, ο 72ος. Μέχρι τότε, ο 14ος Κανόνας της
Χαλκηδόνας απαγόρευε ανάλογους γάμους μόνο στον κατώτερο κλήρο — στους
αναγνώστες, τους ψάλτες, τους υποδιακόνους. Η Πενθέκτη το γενίκευσε: ισχύει για
όλους. Ο λόγος ήταν προφανής για την εποχή: ο 7ος αιώνας ήταν εποχή αραβικών
κατακτήσεων, θρησκευτικών ανακατατάξεων και διαρκούς κινδύνου αποστασίας. Ο
γάμος με τον «άλλον» δεν ήταν προσωπική υπόθεση — ήταν ζήτημα επιβίωσης της
ταυτότητας.
Ο κανόνας μάλιστα δεν αρκέστηκε στην απαγόρευση.
Προέβλεψε τη διάλυση των τέτοιων ενώσεων, αφορισμό για τους παραβάτες και —
κάτι που θα γίνει το κλειδί όλης της μετέπειτα διαμάχης — έκλεισε ρητά την
πόρτα στην οικονομία.
Η Κρήτη άνοιξε την πόρτα…..
Το 2016, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Κρήτης
βρέθηκε μπροστά στο ίδιο δίλημμα. Η λύση που επέλεξε ήταν διπλωματική:
επιβεβαίωσε την κανονική ακρίβεια, αλλά δεν νομοθέτησε τίποτα. Άφησε το θέμα
στις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: πρακτικές που διαφέρουν
από χώρα σε χώρα. Η Εκκλησία της Ελλάδος, π.χ., επιτρέπει από το 1938 τον γάμο
Ορθοδόξου με βαπτισμένο τριαδικό χριστιανό. Άλλες Εκκλησίες είναι πιο αυστηρές.
Το νομοθετικό κενό, που η Χριστινάκη εντόπισε με ακρίβεια, παραμένει ανοικτό —
και γίνεται ολοένα πιο επώδυνο σε μια κοινωνία όπου οι μικτοί γάμοι αυξάνονται.
Η πρόταση Χριστινάκη: «Δεν είναι αμαρτία
!!!!!!!!!!!!!!!»
Στο συνέδριο του Chantilly, το 2026, η καθηγήτρια Ειρήνη Χριστινάκη κατέθεσε μια ερμηνεία που μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: ο 72ος Κανόνας δεν είναι νόμος, είναι κατεύθυνση. Και η παράβασή του δεν είναι αμαρτία — είναι διοικητικό πταίσμα.



