Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Προς Αγιορείτες: "Τοποθετηθήκατε απέναντι στον κ. Βαρθολομαίο με συνειδησιακό ρυθμό ασύμφωνο προς την Ορθόδοξη πίστη"!


ΟΡΘΟΔΟΞΗ   ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ
.
ΚΙΝΗΣΗ ΒΟΛΟΥ

Υπεύθυνος Επικοινωνίας:
.
Νικόλαος Σακαλάκης του Ευαγγέλου
ΒΟΛΟΣ 24/08/2016
(Αγίου Κοσμά του Αιτωλού)

(Ἕπονται οἱ πρῶτες 70 ὑπογραφές)
Κοινοποίηση:
Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας
Ι. Μονή Χιλανδαρίου
Πολιτικό Διοικητή Αγίου Όρους
Υπόλοιπες Μονές Αγίου Όρους
            
             Σεβαστοί Πατέρες της Ιεράς Κοινότητας Αγίου Όρους
.
    Στις ημέρες μας έλαβε χώρα στην Κρήτη η σύγκλιση μιας συνόδου Ορθοδόξων Επισκόπων–προκαθημένων, με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κων/λεως. Προσπάθησε, ανθρωπίνως, η σύνοδος αυτή να παρουσιασθεί ως η διευθυντική έκφραση της ορθόδοξης σκέψης και ζωής. Αποδείχθηκε όμως, ότι βίωνε την οικουμενιστική αίρεση. Αυτό αντανακλάται στις αποφάσεις της.
   Πολλοί Αγιορείτες Πατέρες, σε ανοικτή επιστολή τους, σας ανέλυσαν εύστοχα την πραγματικότητα αυτή. Το ίδιο έπραξε και ο π. Σάββας Λαυριώτης, στην απολογία του προς την Ι. Μονή Μεγίστης Λαύρας.
     Κανονικώς κρινόμενες και Ορθοδόξως αντιμετωπιζόμενες οι θέσεις τους, βλέπουμε ότι είναι σύμφωνες με τη διαχρονική διδασκαλία και πρακτική της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
     Γιατί λοιπόν ασκούνται διώξεις;
    Σεβαστοί Πατέρες, βλέπουμε ότι τοποθετηθήκατε απέναντι στη σύνοδο και στον κ. Βαρθολομαίο με συνειδησιακό ρυθμό ασύμφωνο προς την Ορθόδοξη πίστη καθώς και προς παλαιότερες τοποθετήσεις του Αγίου Όρους.
      Γιατί αυτή η αλλοίωση του Ορθόδοξου φρονήματός σας;
     Από την αλλοίωση αυτή προέρχονται και οι πικροί καρποί, που είναι οι διώξεις των μοναχών. Στ’ αλήθεια, όμως, έχουμε δίωξη του ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ.
      Πονούμε εν Κυρίω, εν Χριστώ Ιησού. Και ο πόνος μας αυτός είναι και η διαμαρτυρία μας.
     Να είσθε σίγουροι, ότι για κάθε διωκόμενο Ορθόδοξο θα ισχύσει το ψαλμικό: «όπλω κυκλώσει σε η αλήθεια αυτού» (Ψαλμ. 90,4).
Με τιμή και σεβασμό οι υπογράφοντες:
ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΣΤΑΜΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΤΣΕΚΟΥΡΑ
ΙΟΥΛΙΑ ΜΟΣΧΟΥ

OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ (π. Ευθυμίου Τρικαμηνά) Ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς ὑπακοῆς σὲ Γεροντάδες ὡς πρὸς τὰ θέματα Πίστεως ἐπανέρχεται πάλι καὶ πάλι, ἀναδημοσιεύουμε παλαιότερη ἀνάρτηση. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς ἔχει ὡς προϋπόθεση τὴν ὑπακοὴ σὲ γέροντα; Ποιά εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη διδασκαλία;

OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ  

(π. Ευθυμίου Τρικαμηνά)

Ἐπειδὴ τὸ θέμα τῆς ὑπακοῆς σὲ Γεροντάδες ὡς πρὸς
τὰ θέματα Πίστεως ἐπανέρχεται πάλι καὶ πάλι,
ἀναδημοσιεύουμε παλαιότερη ἀνάρτηση.


Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς

 ἔχει ὡς προϋπόθεση τὴν ὑπακοὴ

σὲ γέροντα;

Ποιά εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη διδασκαλία;
 



OI ΠΕΡΙ ΥΠΑΚΟΗΣ ΘΕΩΡΙΕΣ

ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ


τοῦ Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ



...Μοῦ ἀπεστάλη ἕνα ἀντίγραφο κειμένου, τό ὁποῖο θέτει ὡς ἀπαραίτητο προϋπόθεσι γιά νά ἀποτειχισθῆ κάποιος τό νά ἔχει προηγουμένως πάρει τήν εὐλογία τοῦ γέροντός του καί πνευματικοῦ του πατρός... (Γιὰ τοῦτο) ἐθεώρησα ἀναγκαῖο νά γράψω κάποιες σκέψεις χάριν τῆς ἀληθείας, ὥστε νά ἀντιληφθῆ ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης τό εὐόλισθο καί ἀντιπατερικό αὐτῆς τῆς θεωρίας καί τό ὅτι ἀποτελεῖ μία ἁπλή δικαιολογία προκειμένου νά μήν πράξωμε ἐν καιρῷ αἱρέσεως ὅσα ἐθέσπισαν ἡ ἁγ. Γραφή καί οἱ ἅγ. Πατέρες.
Τό κείμενο πού μοῦ ἀπεστάλη εἶναι ἀπό τό ἱστολόγιο «Κατάνυξις» καί σ’ αὐτό ἀναφέρεται ἡ ὑπακοή πού ἔκανε ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Κωνσταμονίτου π. Ἀγάθων, στόν γέροντά του π. Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας, παρ’ ὅτι, ὅταν εἶδε κάποιες αἱρετικές πράξεις τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πρός τόν Πάπα, ὁ ἴδιος ἠθέλησε ὡς ἐκ τούτου νά διακόψη πάραυτα τό μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου. Τότε ὁ π. Ἐφραίμ τόν συγκράτησε καί τοῦ εἶπε ὅτι ἀκόμη δέν ἦλθε ἡ ὥρα γιά τήν ἀποτείχισι κι ἔτσι ὁ π. Ἀγάθων ἔκανε ὑπακοή στόν γέροντά του.
Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ ἱστολογίου αὐτοῦ π. Νικόλαος Μανώλης ἐδικαιολόγησε αὐτήν τήν στάσι τοῦ π. Ἀγάθωνος καί μάλιστα ἔγινε προσπάθεια καί ἀπό τούς δύο νά τήν κατοχυρώσουν ὡς ὀρθόδοξο γραμμή ἐν καιρῷ αἱρέσεως, τό νά ἀπαιτῆται, δηλαδή, ἡ εὐλογία καί συγκατάθεσις τοῦ γέροντος, προκειμένου νά ἀποτειχισθῆ κάποιος καί νά ἀπομακρυνθῆ ἐκκλησιαστικῶς ἀπό τήν αἵρεσι καί τούς φορεῖς της.
Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά ἀναφέρω ὅτι ἀπό τήν ἀρχή τῆς μοναχικῆς μας ἀφιερώσεως, μᾶς ἐδίδαξαν ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ πατέρες τοῦ ἁγ. Ὄρους (καί αὐτοί ἀκόμη οἱ γέροντες π. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης καί π. Ἐφραίμ Κατουνακιώτης) ὅτι ἀπό τήν ὑπακοή ἐξαιροῦνται δύο περιπτώσεις, τά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς ἠθικῆς. Δηλαδή ἄν μοῦ ζητηθῆ νά κάνω ὑπακοή σέ θέματα πίστεως ἤ ἠθικῆς, νά μήν ὑπακούσω, ἐφ’ ὅσον διά τῆς ὑπακοῆς αὐτῆς βλάπτομαι ὡς πρός τήν πίστι καί τήν ἠθική. Τώρα δυστυχῶς μέ αὐτά πού γράφουν καί λέγουν ὁ π. Ἀγάθων καί ὁ π. Νικόλαος Μανώλης ἐξομοιώνουν τήν πίστι καί τήν ὑποβιβάζουν στό ἐπίπεδο ὅλων τῶν ἄλλων θεμάτων, γιά τά ὁποῖα ὄντως χρειάζεται ἡ εὐλογία τοῦ γέροντος, προκειμένου νά διασφαλισθῆ ὁ μοναχός ἤ ὁ λαϊκός καί νά μήν καλλιεργῆ τόν ἐγωϊσμό διά τοῦ ἰδίου θελήματος.
Ὁ ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης μᾶς μεταφέρει τήν διδασκαλία τοῦ ἁγ. Νικηφόρου τοῦ ὁμολογητοῦ, ὁ ὁποῖος διδάσκει ὅτι ὁ πρῶτος λόγος, γιά τόν ὁποῖο δύναται νά ἀποχωρήση ὁ μοναχός ἀπό τή μονή τῆς μετανοίας του, εἶναι ὅταν ὁ ἡγούμενος εἶναι αἱρετικός (Ὑποσ. εἰς ΚΑ΄ τῆς Ζ΄ Οἰκουμ.). Ἀπό αὐτή τήν πατερική διδασκαλία πάλι συνάγεται ὅτι, ὅταν ὁ λόγος εἶναι περί πίστεως, παραμερίζονται τά πάντα, ἀκόμη καί ἡ ὑπακοή. Διότι τό νά φύγη ὁ μοναχός ἀπό τό μοναστήρι, σέ ἄλλες περιπτώσεις θεωρεῖται βαρύτατο ἁμάρτημα πού ἐπισύρει τόν ἀφορισμό καί τήν ἀκοινωνησία στόν μοναχό, τήν καθαίρεσι δέ σέ ὅσους τόν δεχθοῦν, Ἐπισκόπους ἤ ἡγουμένους.
Ἀλλά καί πρακτικά ἄν τό δοῦμε τό θέμα, θά ἦταν ἀνόητο καί ἄκρως ἐπικίνδυνο, τό νά χρειάζεται ἡ εὐλογία τοῦ γέροντος, προκειμένου ν’ ἀπομακρυνθῆ κάποιος ἀπό τόν λύκο καί τό φαρμακερό φίδι. Διότι ἔτσι χαρακτηρίζονται καί παρομοιάζονται οἱ αἱρετικοί ἀπό ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς Πατέρες. Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι ἀσυγκρίτως χειρότεροι καί ἐπικινδυνότεροι ἀπό τούς μισθωτούς καί ἀλλοτρίους ποιμένες, γιά τούς ὁποίους ὁμιλεῖ ὁ Κύριος καί ἀπό τούς ὁποίους πάλι μᾶς διδάσκει νά ἀπομακρυνώμεθα καί νά φεύγωμε: «Ἀλλοτρίῳ δέ οὐ μή ἀκολουθήσωσι, ἀλλά φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τήν φωνήν» (Ἰωαν. 10,5).
Ἐδῶ ὁ Κύριος ὁμιλεῖ γιά ἀποτείχισι ἀπό ὅλους τούς μισθωτούς καί ἀλλοτρίους, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία Του φεύγουν, ὅταν ἰδοῦν νά ἔρχεται ὁ λύκος, καί ἀφήνουν τά πρόβατα ἀπροστάτευτα. Ἄν τώρα δέν πρόκειται περί μισθωτῶν καί ἀλλοτρίων ποιμένων, ἀλλά γιά αἱρετικούς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι εἶναι οἱ ἴδιοι λύκοι, σύμφωνα μέ τήν ὁμόφωνη διδασκαλία τῶν Ἁγίων, πόσο περισσότερο πρέπει τά λογικά πρόβατα νά ἀπομακρύνωνται (ἀποτειχίζωνται) ἐκκλησιαστικῶς ἀπό αὐτούς;
Ἐσεῖς ὅμως, πατέρες, ἀντιθέτως, διδάσκετε ὅτι, προκειμένου νά ἀποτειχισθοῦμε ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες, χρειάζεται ὁπωσδήποτε ἡ εὐλογία τοῦ γέροντος–πνευματικοῦ καί, ὅταν αὐτή δέν δίδεται, τότε παραμένουμε στούς λύκους «ἄχρι καιροῦ», ὅπως συνέβη, σύμφωνα μέ τήν ὁμολογία του, στόν π. Ἀγάθωνα. Δηλαδή τελικῶς τήν ὑπακοή τήν ὁποία ἐθέσπισαν οἱ Πατέρες ὡς παθοκτόνο, ἐσεῖς τήν μεταβάλατε σέ ψυχοκτόνο.



Δρος Κωνσταντίνου Σιαμάκη 

Βιβλικού Θεολόγου - Φιλολόγου

Η  ΔΙΑΣΩΣΙ  

ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
    


    ταν ο Πρσες κατκτησαν κα κρτησαν στν κατοχ τους γιὰ 50 μχρι 170 χρνια τὰ τρα τταρτα τς λλδος, δηλαδ τ Μικρασιατικ λλδα, πο ταν μισ, γιὰ 170 περπου χρνια, κι π τ μητροπολιτικ λλδα τ Βρειο, ποὺ ταν τ να τταρτ της, γιὰ 50 περπου χρνια, σεβστηκαν τν λληνικ γλσσα τν κε λλνων κα δν τν μπδισαν ποτ. ταν πλι ο ωμαοι κατκτησαν τν ταλικ κα Σικελικ λλδα στὰ τλη το Γ’ π.Χ. αἰῶνος, τ Βρειο μητροπολιτικ τ 168 π.Χ., κα τ Ντιο τ 146 π.Χ., χι μνο σεβστηκαν, λλὰ κα θαμασαν τν λληνικ γλσσα τσο πολ, πο π τν ρχ κιλας τ θερησαν ντερη π τ δικ τους, κι ατ κα τ γραμματεα της, κα σοι π᾽ ατος ταν εγενες εκατστατοι, τ θεωροσαν παρδεκτο νὰ μν ξρουν νὰ μιλον κα νὰ γρφουν λληνικ. ολιος Κασαρ, ταν πτασσε τ Γαλατα, γιὰ νὰ μ μπορον νὰ διαβζουν ο Γαλτες τς διαταγς του, ταν πεφταν στὰ χρια τους, λληλογραφοσε μ τος ξιωματικος του στν λληνική. κα τ σεβστηκαν ο ωμαοι τ γλσσα ατ χι μνο στὰ παραπνω λληνικὰ δφη, λλ κα σ ξνα δφη, πως λ.χ. στν Παλαιστνη. Παλαιστνη τν χρνων το Χριστο ταν δγλωσση· δηλαδ κι φτωχς κα γρμματος λας της μιλοσε παιδιθεν ς μητρικς δο γλσσες, κα μα π᾽ ατς ταν λληνικ. γι᾽ ατ κα εχαν κα πολλὰ νματα λληνικὰ  χι μνον ο πλοσιοι, πως βασιλες ρδης πατρας του ντπατρος γις του ρχλαος δερφς του Φλιππος, λλ κα ο φτωχο το λαο, πως ο μαθητα το Χριστο νδρας κα Φλιππος. ωμαος Πιλτος μ τν βραο Χριστ συνωμλησαν λληνικ, διτι οτε Πιλτος ξερε βραϊκὰ οτε Χριστς μιλοσε λατινικ. κυρα γλσσα τς ωμαϊκς ατοκρατορας, διαφυλετικ, δν ταν, πως θὰ νμιζε κανες, λατινικ, λλ᾽ λληνικ. ο ωμαοι σ κθε χρα χρησιμοποιοσαν ς πσημες κρατικς τρες γλσσες· πρτη κα κρια τν λληνικ, δετερη τν ντπια (λ.χ. συριακ, γαλατικ, αγυπτιακ, κλπ.), κα τρτη τ δικ τους τ λατινικ. γι᾽ ατ κα στν πινακδα το σταυρο το Χριστο τ ατιολογικ τς θανατικς του καταδκης γρφτηκε, πως στορον ο εαγγελιστα, βραϊστ λληνιστ ῥωμαϊστ. ατς τρλεξος ρος νευρσκεται πολλς φορς σ πολλ ρχαα κεμενα, σχετα μ τ Χριστιανικ πστι τν ουδαϊσμό· μνο ποὺ στν πρτη θσι πολλς φορς ντ βραϊστ χει συριστ, αγυπτιστ, ραβιστ, κλπ.. λληνικ γλσσα ταν μνη κοιν γλσσα λων τν θνν τς ωμαϊκς ατοκρατορας. γι᾽ ατ κι βραος πστολος Παλος, κατὰ τ νομικ του θαγνεια ωμαος πολτης, ταν γρφ πιστολς πρς ωμαους, πρς Γαλτας, πρς βραους, γρφει στν λληνικ γλσσα. γι᾽ ατ κα γενικς Κ. Διαθκη γρφτηκε λκληρη στν λληνικ γλσσα (δν ληθεει μθος τι τ Κατ Ματθαον Εαγγλιον γρφτηκε πρτα στν βραϊκ). ατς σεβασμς πρς τν λληνικ γλσσα κα τν περοχ της κ μρους τν ωμαων κα πικρτησ της ς πρτης γλσσης τς ατοκρατορας των, μ δετερη τ λατινικ, διρκεσε μχρι τ 284 μ.Χ.. κα τ σεβστηκαν τ γλσσα ατ χι μνο ο καθαραιμοι ωμαοι ατοκρτορες, ο μχρι δηλαδ τν δριαν, λλ κα ο Γαλτες, κα ο Σροι, κα ο ραβες, κα ο Θρκες ατοκρτορες τς ωμαϊκς ατοκρατορας.
        Τ 284 μ.Χ. ναρριχθηκε στν ατοκρατορικ θρνο ξ παξιωματικν λλυρις, τοι Δαλμτης (= λβανς), στρατηγς Διοκλητιανς. να π τὰ πρτα πο κανε βρβαρος ατς ατοκρτορας, μλις νθρονστηκε, ταν τι κατργησε τν λληνικ γλσσα κα παγρευσε τν πσημη χρσι της. κα παγρευσι ατ διρκεσε τρισμισυ αἰῶνες, μχρι τ 610 πο νατρπηκε ατοκρτορας Φωκς μθυσος. τν πανφερε ς γλσσα τς ατοκρατορας, πσημη κα μοναδικ, ατοκρτορας ρκλειος πο ντρεψε τ Φωκ. Διοκλητιανς, πειδ φοβταν τν πανσχυρο Γερμαν συστρτηγ του κα συναυτοκρτορα Κωνστντιο, πο βασλευε στς παρχες Αστρα Γερμανα λβετα Γαλλα κα γγλα, κι πειδ δν νιωθε - Διοκλητιανς- καθλου σφαλς στν καρκλα του, εχε κνει συναυτοκρτορς του λλους δυ λλυριος, τ γαμπρ του Γαλριο κα τν ψυχοπαθ φλο του Μαξιμιανό· ταν κα ο δο το χεριο του. Γερμανς Κωνστντιος π τν λληνδα γυνακα του λνη, τν πρτη, εχε γι τ Μ. Κωνσταντνο·  κι π τν λλυρδα, τ δετερη γυνακα του, τν κρη το ψυχασθενος Μαξιμιανο, πκτησε ναν ψυχασθεν γι, τν Κωνστντιο, τν πατρα το ουλιανο το λεγομνου παραβτου. μετ τν παγρευσι τς λληνικς γλσσης π τ Διοκλητιαν, λοι σχεδν ο γγρμματοι εδωλολτρες λληνες -πο ταν ττε περπου τ να τρτο τταρτο τν λλνων- παρνθηκαν τν λληνικ γλσσα, πειδ μ᾽ ατ δν εχαν καμμα πρσβασι στὰ κρατικὰ ξιματα κα καννα λαμπρ μλλον, μαθαν καλὰ τ λατινικ, κι γραφαν πλον σ᾽ ατν, γιατ κα σ᾽ ατ πλον μιλοσαν. τσι λ.χ. ο σγχρονοι το ωννου Χρυσοστμου λληνες μμιανς Μαρκελλνος στορικς κα Μακρβιος γραμματικς κα πρα πολλο λλοι ς συγγραφες εναι Λατνοι κα λατινγλωσσοι. στν λληνικ μειναν γιὰ λγα χρνια λγοι εδωλολτρες λληνες, ο ποοι γργορα κι γκατλειψαν τν λληνικ γλσσα λοι. μ᾽ ατ τν τρπο ξλιπαν ο τελευταοι λληνες εδωλολτρες, μηδενς δικοντος. ς τυχοδικτες κλατινστηκαν, γιὰ νὰ μ χσουν τν ψηλ κοινωνικ τξι στν ποα πσχιζαν νὰ μπον. τὰ δυ μως τρτα τρα τταρτα τν λλνων δη τς ποχς το Διοκλητιανο ταν, πως επα, Χριστιανο. κι ατο μνοι κρτησαν μ πεσμα ς γλσσα τους, κα λαλομενη κα γραφμενη, π γγραμμτους κι γραμμτους, τν λληνικ γλσσα· μνο τν λληνικ.
      ταν 80 χρνια μετ τ Διοκλητιαν, π ουλιανο, πανλθε δωξι τν Χριστιανν,  γιὰ 17 μνο μνες ποὺ βασλευσε ουλιανς, Γερμανοϊλλυρις ατς ατοκρτορας λεγμενος κα παραβτης (= πρην Χριστιανς ποσκιρτσας), πειδ π κατηχομενος το ρειανισμο, ποὺ ταν, σπστηκε τν περσικ εδωλολατρα, γιατ μσα στν ψυχασθενικ του φαντασωσι πστευε τι εναι γις το περσικο θεο Μθρα, φρενοβλαβς ατς, λαμβνοντας ες βρος τς λληνικς γλσσης μτρα πολ σκληρτερα κενων το Διοκλητιανο, παγρευσε στοὺς Χριστιανος, δηλαδ στὰ 90 95% πλον το λληνικο πληθυσμο τς ατοκρατορας, κμη κα τν ντελς διωτικ διδασκαλα κα κμθησι τς λληνικς γλσσης. ατ τ κανε κυρως, πειδ πστευε τι τσι θὰ πλξ τν Καιν Διαθκη. λλὰ ββαια ο 17 μνες τς βασιλεας του γιὰ τος Χριστιανος ταν κουνοπι στο βοδιο τ κρατο· οτε ποὺ τν κατλαβαν· διτι γι᾽ ατος σμαινε μνον τι τὰ παιδι τους στν κμθησι τς μητρικς των γλσσης στὰ σχολεα χασαν μνο μιὰ χρονι. τν παγρευσι το ουλιανο κα τν διο τν ουλιαν ο Χριστιανο οτε ποὺ τὰ νιωσαν. γελοσαν μ τὰ καμματα τς νισορροπας του. Μ. θανσιος μλιστα, πσκοπος τς μεγαλετερης πλεως τς ατοκρατορας, τς λεξανδρεας, τν ποο ουλιανς «ξρισε», οτε κν ξεκνησε γιὰ τν ξορα κενη, παρ᾽ λο ποὺ παλαβς προσπαθοσε μ λλεπλληλες πιστολς νὰ διεγερ ναντον του τοὺς λεξανδρες, λς κα ατς ταν ντρτης, δ ατοκρτορας ταν θανσιος. τος γραφε μλιστα, γιὰ νὰ τος φιλοτιμσ, τι Εστε πγονοι τοῦ Ἀλεξνδρου το Μακεδνος, το πι γενναου κα τρομεροῦ Ἕλληνος, ὁ ὁποος, ν ζοσε σμερα, θὰ φερνε σ κποια γωνα κμη κι μς τος ωμαους! κενο τν καιρ γραψε κα δυ φαντασιωτικὰ βιβλα τρελλο, δυ ψυχασθενικς λογρροιες, ναντον τν λλνων, πειδ ταν φανατικς βραιφιλος, κι ναντον το Μ. λεξνδρου. τ πρτο, στ ποο χλευζει κι ξυβρζει τοὺς λληνες, τ τιτλοφορε Μισλλην, τ δετερο, στ ποο προσπαθε νὰ λασπσ τν λξανδρο μ πολλ μανιακ κακα, τ τιτλοφορε Συμπσιον Κρνια. ο σημερινο λληναρδες ξυμνον κα θεοποιον τν ουλιαν γιὰ δο λγους· π ντιχριστιανικ λσσα κι π πολλ γραμματοσνη∙  σὰν τσκαρα κα στειλιρια, πο εναι, οτε διβασαν τὰ δυ ατ βιβλα του οτε κν τν παρξ τους ξρουν· κοτσουρα. κα τν λνε «μγαν ουλιαν», πειδ δν ξρουν τι βασλευσε μνο 17 μνες κα δν κανε πολτως τποτε. ταν δ κα κναιδος. θανσιος ξακολουθοσε πολ πσημα ν πισκοπεύῃ στ μεγαλοπολι κα λεγε τι δν βλπει νὰ διαρκσ γιὰ πολ ατ παλαβομρα. μλλον καταλβαινε τι να ττοιο ψυχοπαθς τομο δν θὰ τ νεχτον στ θρνο ο στρατηγο παραπνω π μιὰ χρονιὰ περπου. κα φυσικὰ δν διαψεστηκε. πανσχυρος εδωλολτρης στρατηγς Βαλεντινιανς δολοφνησε τν ψυχασθεν, διρισε γιὰ να τος ατοκρτορα τν εδωλολτρη συστρτηγ του οβιαν, σπου νὰ δ ν θὰ πικρατσ τ κνημά του, κι ταν εδε τι πικρτησε, δολοφνησε κα τν οβιαν, κι γινε ατοκρτορας διος γιὰ πολλὰ χρνια. λοι ο ττε εδωλολτρες ατοκρτορες, οβιανς, Βαλεντινιανς Α’, Β, Γ’, Βλης, κα Γρατιανς, ενησαν τος Χριστιανος κα τος φησαν συχους νὰ διδσκουν κα νὰ μαθανουν ,τι θλουν. εναι ο 6 εδωλολτρες ατοκρτορες τς πραγματικς νεξιθρησκας, ο προκτοχοι το Θεοδοσου Α’. λλὰ κι Θεοδσιος, βδομος τς σειρς, ταν εδωλολτρης, ταν γινε ατοκρτορας· πειτα γινε Χριστιανς, πειδ σχεδν λοι ο πκοο του ταν πλον Χριστιανο. τ πρτο πργμα ποὺ κρωσε οβιανς, μλις διαδχτηκε τν ουλιαν, ταν τ διταγμα το ουλιανο πο παγρευε στος Χριστιανος τ σπουδ τς λληνικς γλσσης. ταν ξωφρενικ, διτι, πως επα, τ 95% τν λλνων ταν ττε Χριστιανο. ταν σὰ ν᾽ παγρευε κανες στος λληνες νὰ μιλον λληνικ. γι᾽ ατ κι οβιανς κρωσε τ τρελλ διταγμα το ουλιανο. δν πανφεραν μως ο ατοκρτορες κενοι, οτε κανες λλος μχρι τν ρκλειο, ς πσημη γλσσα το κρτους τν λληνική∙  γιὰ τν πλοστατο λγο τι δν ταν λληνες· δν τος νοιαζε. οτε τν πανφεραν λλ᾽ οτε κι μπδιζαν τν διωτικ μθησι κα χρσι της· κριβς πως γινταν π τουρκοκρατας. ο δ λχιστοι πλον εδωλολτρες λληνες, πειδ διακατχονταν π τυχοδιωκτικ κα κρεστη ρεξι γιὰ κρατικὰ ξιματα, υοθετοσαν τ λατινικ γλσσα κα ρνονταν τν λληνικ. ναφρω τ πιφανς παρδειγμα νς ττοιου ατοκρτορος μ λληνος, ποὺ ταν διφορος γιὰ τν τχη τς λληνικς γλσσης τν ποα δν μλησε ποτ του, κι νς συγχρνου του ξιωματοχου λληνος εδωλολτρου π κενους ποὺ παρνθηκαν τν λληνικ μητρικ τους γλσσα, γιὰ ν᾽ ναρριχηθον στὰ ψηλ ξιματα, πρς τ τλος περπου τς μαρης περιδου 284 – 610. ουστινιανς (527 – 565) κα π τς δικαιοσνης πουργς του Τριβωνιανς, ποὺ προτμησε νὰ κωδικοποισ τὰ μχρι ττε κεμενα το ωμαϊκο δικαου στ λατινικ γλσσα, κα χι πως τὰ κωδικοποησαν ργτερα ο ατοκρτορες τς Μακεδονικς δυναστεας στν λληνικ γλσσα. ουστινιανς ταν «Χριστιανς», λλὰ δν ταν λληνας· Τριβωνιανς ταν λληνας, λλὰ δν ταν Χριστιανς· ταν π τοὺς τελευταους εδωλολτρες. κα ο δυ, κα πανσχυρος ατοκρτορας κι ενοημνος του πουργός, συμφωνοσαν τι λληνικ γλσσα πρπει νὰ παραμεν θαμμνη, μχρι νὰ σβσ τελεως, τι ο νμοι το κατ 80% λληνικο κρτους πρπει νὰ εναι γραμμνοι στ λατινικ, ο νομομαθες ο δικαστα κα ο δικηγροι νὰ μιλον στὰ δικαστρια μνο λατινικ, κα πλς λας, λληνικς, τσο στὰ  δικαστρια σο κα στ στρατ κα σ᾽ λες νεξαιρτως τς δημσιες πηρεσες πρπει νὰ ξαναγκζεται νὰ μιλάῃ λατινικ. ττε μπκαν στν λληνικ γλσσα ο σημερινς φθονες λατινικς λξεις της, πως σπτι πόρτα σκάλα κάγκελλο κολόνα κελλ φροτο φρσκος μαρούλι αδκι μανκι μουλάρι σκρόφα πουλ κουνλι κτα παϊδάκια φαμλια μπάρμπας κάστρο ταβρνα κα χιλιδες λλες.