ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΞΕΦΡΑΓΟ ΑΜΠΕΛΙ !

 

 

 

Είναι τραγική η απουσία της ευθύνης. Τα προβλήµατα µεταποιούνται σε καρκίνωµα. Το δοξασµένο σκάφος –Ελλάδα– που γνώρισε δόξες, θαλασσοταραχές, σκλαβιές, πέρασε µέσα από συµπληγάδες, ύφαλους αλλά είχε καπετάνιους άξιους και δεν καταποντίστηκε. Τούτη όµως τη χρονική περίοδο κινδυνεύει. 

Αν δεν αφυπνιστούν οι υπεύθυνοι κυβερνήτες και δεν αναλάβουν τις ευθύνες τους και το υπεύθυνο ηγετικό ρόλο που ο λαός τους εξέλεξε, κινδυνεύει το σκάφος να βρεθεί στα βράχια και να βρεθούν το πλήρωµα και οι επιβάτες τους ναυαγοί!

Η κατάσταση έχει φθάσει σε ακραίο και επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια σηµείο. Τούρκοι αγοράζουν σπίτια και συγχρόνως αναρτούν την τουρκική σηµαία. Βλέπουµε στα Μέσα Ηλεκτρονικής Δικτύωσης να εµφανίζονται αγοραπωλησίες “σωρηδόν” από µεµονωµένα µουσουλµανικά άτοµα ή από αλλοδαπές εταιρίες σε όλες τις παραµεθόριες περιοχές από την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, αναγκάζοντας το Δήµαρχο Αλεξανδρούπολης, Γιάννη Ζαµπούνη να χτυπήσει την καµπάνα του κινδύνου και µάλιστα από το Θεσµικό Βήµα του “East Makedonia Thrace Forum III”, λέγοντας ότι: «Επίκειται ένας αθόρυβος εποικισµός» και συνέχισε: «Μη σας προκαλέσει έκκληση αν σε κάποιο από τα επόµενα forum εδώ, συζητήσουµε για το δικαίωµα όλων αυτών που ξαφνικά θα µας εποικήσουν, εν ονόµατι της θρησκευτικής τους ελευθερίας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να χτίσουν τζαµιά δίπλα στις ερειπωµένες εκκλησίες µας, ως νέες κοινότητες χωρίς ελληνικό χαρακτηριστικό…».

Στο Σουφλί λειτουργούν 4 δηµοτικά σχολεία ελληνικά και 5 µειονοτικά (µουσουλµανικά), οι Ελληνίδες έπαψαν να γεννούν, παρά την πριµοδότηση που είχε εφαρµόσει ο αρχιεπ. Χριστόδουλος το 1999 για το τρίτο παιδί, για το οποίο όµως το κράτος παρέµεινε παγερά σχεδόν απέναντί τους, ώστε να φθάσουµε φέτος να κλείσουν στις περιοχές 47 σχολικές µονάδες!

Εκρηκτικές διαστάσεις έχει λάβει το φαινόµενο και στα Δωδεκάνησα. Η Λέρος είναι το νησί που πλέον κατοικείται µαζικά από εύπορους Τούρκους.

Ολόκληρη παραθαλάσσια περιοχή προς την Τουρκία, έχει αγοραστεί από Τούρκους, οι οποίοι δεν περιορίζονται µόνο σε κατοικίες, αλλά αγοράζουν κτήµατα και προχωρούν σε ανέγερση κατοικιών, τις οποίες πωλούν σε συµπατριώτες τους. Μεγάλο προβληµατισµό έχει δηµιουργηθεί στους κατοίκους από Τούρκους εποίκους, ως και από την “Κλειστή Ελεγχόµενη Δοµή Προσφύγων”. Είχε αναφερθεί δήλωση Τούρκου “τουρίστα” και δηµοσιεύθηκε στη Λέρο, ότι: «αν ρίξουµε δύο κιβώτια καλάσνικωφ µέσα στην “Κλειστή Δοµή”, θα καταλάβουν οι µετανάστες το νησί µέσα σε µισή ώρα».

ΓΙΑΤΙ & ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΥΝΕΧΩΣ ΧΡΕΟΚΟΠΟΥΣΕ

 

 

(Μια -συνοπτική- βαθιά  έρευνα)

Άγνωστες πτυχές, γεγονότα, χρονολογίες, ονόµατα.

 

 

 

«Δώστε µου τον έλεγχο του νοµίσµατος

µιας χώρας και δεν µε νοιάζει ποιος κάνει

τους νόµους της» 

(Μayer Amshell Rothschild)

 

‘’ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΑ ΤΑ ΧΡΕΗ

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ’’                                                                                                                                                      

Με αυτές τις λέξεις άρχισε πριν 174 χρόνια, να γράφει τη µελέτη του δηµοσίου χρέους της Ελλάδος ο Γάλλος Casimir Leconte  και 57 χρόνια αργότερα ο καθηγητής της Δηµόσιας οικονοµίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών Ανδρέας Ανδρεάδης σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1904 µε τον ίδιο τίτλο.

Από τότε πέρασαν εκατόν εβδοµήκοντα τέσσερα (174) χρόνια, χωρίς ν’ αλλάξει τίποτα, παραµένοντας «µαύρη κι άραχνη η ιστορία των εθνικών µας δανείων».

- Πληρώσαµε δάνεια, τα οποία δε λάβαµε ποτέ.

- Πληρώσαµε µέχρι και 200 φορές πάνω την αξία τους.

- Πληρώσαµε δάνεια για πράγµατα που χύσαµε το αίµα µας, για να τα αποκτήσουµε!

- Πληρώσαµε αποζηµιώσεις στους Οθωµανούς που µας είχαν σκλαβωµένους τέσσερις αιώνες.

- Πληρώσαµε πεντέµισυ (5.410) χιλιάδες για το βαυαρογερµανικό στρατό – καµαρίζα του Όθωνα – που εξαιτίας τους έµειναν νηστικοί, άνεργοι και απελπισµένοι οι Έλληνες που πολέµησαν στο Εικοσιένα.

- Πληρώσαµε, πληρώσαµε, πληρώσαµε…

Ο ελληνικός λαός πλήρωσε πολλά, χωρίς την παραµικρή διαµαρτυρία, εργαζόµενος άοκνα και αγόγγυστα, από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους. Απ’ αυτό επωφελήθηκαν οι “φίλοι µας” Φραγκολεβαντίνοι αιµοσταγείς, κλέφτες, Τραπεζίτες, τοκογλύφοι, µεγάλοι οµολογιούχοι και µία αδίστακτη οικονοµική πολιτική ελίτ.

Αν σκεφθούµε ότι από το 1991 έως το 2014 η “Ψωροκώσταινα” (Ελλάδα) πλήρωσε 785,50 δις ευρώ σε τοκοχρεολύσια, υπολογίστε τι πληρώσαµε στα 200 χρόνια!

Οι Ευρωπαίοι “σωτήρες µας” µας παρουσιάζουν ότι είµαστε απείθαρχος και ατίθασος λαός, τεµπέληδες, µπαταξήδες και δεν πληρώνουµε τις υποχρεώσεις µας. Είµαστε καλοπερασάκηδες και µας αξίζουν οι άσεµνες χειρονοµίες που χρησιµοποιούσαν τα διάφορα “Focus” (αγάλµατα των προγόνων), για να µας προσβάλουν.

  Η κακοδαιµονία αυτής της χώρας ξεκινάει από το 1824 µε το πρώτο ληστρικό δάνειο, το λεγόµενο «δάνειο της ανεξαρτησίας», και συνδέονταν στενά µε την αδίστακτη τοκογλυφική εκµετάλλευση του τόπου, από το ξένο χρηµατιστηριακό κεφάλαιο, εκµετάλλευση, η οποία, παρά τις διαφορετικές µορφές, συνεχίζεται αµείωτη µέχρι σήµερα και έχει τραγικά επιδεινωθεί µε τη σηµερινή βαθύτατη κρίση που βιώνουµε.

Στις παρακάτω αναλύσεις θα διαβάσετε απίστευτα οικονοµικά στοιχεία που θα σας βοηθήσουν, να βγάλετε συµπεράσµατα. Γιατί τα “πειθήνια όργανα” των διεθνών τοκογλύφων, όπως το “Focus”, η ”Bild” κ.α. δεν έχουν σταµατήσει ούτε λεπτό να συκοφαντούν την Ελλάδα!

Εάν βγάλουµε τις ηµεροµηνίες, θα νοµίζει κανείς ότι όλα αυτά αναφέρονται στην κατοπινή εποχή.

Το δάνειο που µας έδωσαν οι “φίλοι” µας, ποτέ δεν έφθασε στην Ελλάδα. Ο Μπεντζαµέν Κωστάν είπε από το βήµα της Βουλής: «… Αντί να στέλνουµε τα ποσά στην Ελλάδα, θα ήταν απλούστερο να τα στέλναµε κατ’ ευθείαν στο Μόναχο, για να µην κάνουν το µεγάλο γύρο από το Παρίσι στην Ελλάδα κι από την Ελλάδα στη Βαυαρία… ».

Για τις εξοπλιστικές παραγγελίες άχρηστου πολεµικού υλικού που αποφάσισαν χουβαρδάδικα, να µας δώσουν οι … σωτήρες µας, είπε ο Σπυροµήλιος υπουργός των Στρατιωτικών στη Γερουσία (3/3/1860): «Μας πάσαραν όλη τη σκαρταδούρα που είχαν… Τα πολεµοφόδια και αι αποσκευαί – είπε – συνέκειντο εξ όσων αχρήστων πραγµάτων περιείχον αι αποθήκαι και τα οπλοστάσια του Μονάχου…».

Καράβια επίσης που πληρώθηκαν σε Αγγλία και Αµερική, άλλα δεν παρελήφθησαν και άλλα µπατάρησαν καθ’ οδόν.

Δηµεύτηκε η δηµόσια περιουσία και τα κρατικά έσοδα ως εγγύηση των δανείων.

Οι τρεις µεγάλες Δυνάµεις (Αγγλία, Ρωσία, Γαλλία) – η Τρόικα της εποχής – που µας… αγαπούσαν, εγγυήθηκαν, ώστε να πάρουµε δάνειο από τον τοκογλυφικό οίκο Ρότσιλντ, αλλ’ αυτό κατακρατήθηκε από τη δανειοδότρια τράπεζα στο εξωτερικό και ένα υπόλοιπο σπαταλήθηκε από το βασιλιά Όθωνα για έξοδα του … βαυαρικού στρατού (πάλι οι Γερµανοί στη µέση).

Όλες αυτές οι κλεψιές, απατεωνιές και ληστρικές µεθοδεύσεις, µε τις οποίες έµπλεξε η Ελλάδα από την πρώτη ηµέρα της απελευθέρωσής της, µέχρι σήµερα σε κάνουν να τρελαίνεσαι.

ΔΑΝΕΙΑ

Τα δύο πρώτα δάνεια έγιναν στην Αγγλία. Το πρώτο το 1824 (3 Φεβρουαρίου) ποσού 800.000 λιρών υποθηκεύοντας όλα τα εθνικά κτήµατα και τα δηµόσια έσοδα. Απ’ αυτό µας δόθηκε το 59% του ποσού, διότι αφαιρέθηκαν τοκοχρεολύσια δύο ετών, µεσιτεία, έξοδα σύµβασης και προµήθεια (µίζες). Μετά απ’ όλα αυτά στην Ελλάδα έφθασαν 348.000 λίρες.

Το δεύτερο έγινε ένα χρόνο αργότερα και ανέλαβε, να µας “εξυπηρετήσει” ο τραπεζιτικός οίκος αδελφών Ρικάρδο, µε ονοµαστικό κεφάλαιο 2.000.000 λιρών. Επιβαρύνθηκε µε περισσότερο τόκο, αφού µας δόθηκε το 55% (1.100.000 λίρες) δεδοµένου ότι παρακρατήθηκαν 284.000 λίρες για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια, προµήθεια και άλλες δαπάνες. Απ’ τα εναποµείναντα διατέθηκαν 212.000 για αναχρηµατοδότηση του πρώτου δανείου και για την αγορά όπλων από τη Γερµανία (77.000 λίρες). Όπως έγραφαν οι Τάιµς µας «πάσαραν στην Ελλάδα όλη την σκαρταδούρα… Τα κανόνια ήταν τόσο προχειροκατασκευασµένα που µε την πρώτη βολή έσπαζαν οι κυλιβάντες» (Τάιµ του Λονδίνου). Δόθηκαν επίσης 160.000 λίρες για παραγγελία 6 ατµοκίνητων πλοίων, – από τα οποία µόνο τα 3 έφθασαν στην Ελλάδα –, 155.000 λίρες για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών σε ναυπηγεία της Νέας Υόρκης και µόνο µία ήρθε στην Ελλάδα. Και τελικά έφθασαν στη χώρα µόνο 232.558 λίρες. Το 1854 χρωστούσαµε στους Εγγλέζους κεφαλαιούχους πάνω από… οκτώ εκατ. λίρες!

 Όλα αυτά µας θυµίζουν τα συµβαίνοντα τα τελευταία σαράντα χρόνια µε κείνα τα υποβρύχια που γέρνουν, ελικόπτερα που παραλάβαµε τα µισά κι αυτά παροπλισµένα και πολλά άχρηστα όπλα που αγοράστηκαν  γεµίζοντας τις αποθήκες…. κ.α.;

Αναλαµβάνοντας ο Καποδίστριας Κυβερνήτης (Ιανουάριος 1828) τα δηµόσιο ταµείο ήταν άδειο. Τα δύο ληστρικά «δάνεια της ανεξαρτησίας» που πήρε η χώρα µας µε υποθήκη τα “εθνικά κτήµατα”… είχαν κάνει φτερά. Για την οικοδόµηση όµως του Κράτους, την κάλυψη των άµεσων υποχρεώσεων και για την εκκίνηση του µηχανισµού της οικονοµίας χρειάζονταν χρήµατα ,γι’ αυτό στην Δ΄ Εθνική Συνέλευση του Άργους 11/7 – 6/8/1829 ζήτησε να εγκρίνει η Σύναξη τη λήψη δανείου.

Τις 27 Σεπτεµβρίου 1831 ο Καποδίστριας δολοφονείται, χωρίς να προλάβει να εξασφαλίσει κάποια συµφωνία για το δάνειο.

Οι τρεις “σωτήριες” Μεγάλες Δυνάµεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) – η ΤΡΟΪΚΑ της εποχής εκείνης –, που µας φόρτωσαν, χωρίς να µας ρωτήσουν, ένα άµυαλο παιδαρέλι (17 χρόνων) για Βασιλέα της χώρας µας, ανέλαβαν τη διαπραγµάτευση µε τους Ρότσιλντ πάµπλουτους τραπεζίτες του Παρισιού για την έκδοση ενός δανείου 60.000.000 φράγκων µε την εγγύησή τους (25 – 7/5/1832).

Τα παρατιθέµενα στοιχεία που όντως σκανδαλίζουν, αποκαλύπτουν το … «γνήσιο» ενδιαφέρον των «φίλων» και «σωτήρων» µας, οι οποίοι δε διστάζουν, κάνοντας απρεπείς κινήσεις, να µας δείχνουν το … δάχτυλό τους.

Ας δούµε πώς µας βούλιαξαν οικονοµικά και δεν µπορέσαµε από τότε να ανασάνουµε.

Το φραγκοδάνειο των 60 εκατ. ισοδυναµούσε µε 63.924.559 δραχµές, εκείνο τον καιρό. Το αγόρασαν οι Ρότσιλντ στο 94%, πήρανε και 2% µεσιτεία και µαζί µε “άλλα τινά ωφελήµατα” βούτηξαν 6.986.013 δραχµές.

Αφαιρώντας απ’ αυτές τόκους και χρεολύσια που πληρώσαµε έως τις 31 Δεκεµβρίου 1843 (33.080.795 + 6.986.013) κράτησαν συνολικά 40.066.808 δρχ.

Να που “σπαταλήσαµε” τα υπόλοιπα

α) Στην Τουρκία για αποζηµίωση, γιατί τους διώξαµε! – Ἐτσι τα κανόνισαν οι τρεις µεγάλες Δυνάµεις “ΤΡΟΪΚΑ”, δίχως να µας ρωτήσουν: 12.531.174 δρχ.

β) Για πληρωµή παλαιών χρεών 2.238.559 δρχ.

γ) Για έξοδα της αντιβασιλείας (µισθοί, οδοιπορικά, έπιπλα): 1.397.654 δρχ. Σύνολον 16.167.387 δρχ.

Άµα αφαιρέσουµε αυτά τα ποσά απ’ όσα πήραµε, θα βρούµε πως όλα κι όλα µας µείνανε 7.690.360 δρχ. Πάλι καλά, ίσως πείτε. Μη βιάζεστε. Κρατάτε τώρα την ανάσα σας, να δούµε τι µας στοίχησε ο βαυαρικός στρατός που µας τον έστειλε η Γερµανία µαζί µε το βασιλικό “δώρο”, τον Όθωνα.

Ο βαυαρικός στρατός µας κόστισε:

α) Για οπλισµό, συντήρηση, µισθούς και έξοδα:  2.746.067 δρχ.

β) Για ετήσια συντήρησή του στην Ελλάδα  1.784.283 δρχ.

γ) Για έξοδα µεταφοράς στην επιστροφή;   217.700 δρχ.

Σύνολον 4.748.050 δρχ.

Από τα επίσηµα στοιχεία του Strong, φαίνεται ότι ήρθαν στην Ελλάδα, σαν «εθελοντές» 5.410 στρατιώτες και αξιωµατικοί. Οι 3.345 ήταν Βαυαροί, οι 1.440 από διάφορα γερµανικά κρατίδια, και οι υπόλοιποι διάφορα µαζέµατα. Στοίχισαν όλοι αυτοί, από το 1832 έως το 1835, στο Ελληνικό Κράτος – κατά τον Υπουργό Στρατιωτικών Σµάλτς – 20.087.978 δρχ.

Κάνοντας έναν υπολογισµό, βρίσκουµε ότι αυτό το δάνειο που µας έδωσαν, για να µας βοηθήσουν, όχι µόνο δεν έφτασε, να πληρώσουµε όλα τα παραπάνω, αλλά ξοδέψαµε και 17.145.664 δρχ. απ’ αυτά που πλήρωνε ο φορολογούµενος πάµφτωχος Έλληνας.

Ο κ. Κρέµος έγραφε: «Οι πλείστοι εκ των πτωχών, πλούσιοι εγένοντο… το πάγαιναν γαϊτάνι οι βαυαρέζοι… τρώγανε, πίνανε και πληρώναµε εµείς οι φτωχοί, µα χουβαρντάδες».

Ο Α. Χαλκιόπουλος από τότε φώναζε και δεν τον άκουγε κανείς: «Οι Βαυαροί πρώτοι, µας έδωκαν το παράδειγµα της καταχρήσεως, του σφετερισµού και της σπατάλης των δηµοσίων.

Η χρήσις του δανείου των 60 εκατοµµυρίων ήτο ζωηρά εικών, εις τα όµµατα των Ελλήνων, σπατάλης ανηκόστου. Βαυαροί διαχειριζόµενοι δηµόσια χρήµατα έκλεπταν και δια να µη καταδιωχθώσιν, εξεδιώκοντο κρυφά εις την αλλοδαπήν. Είς εξ αυτών ήτο και ο Βαυαρός δικαστής Στρατοµάιερ, όστις µεταφερθείς υπό συνοδείαν Βαυαρών εις Ναύπλιον και εκεί επιβιβασθείς εις πλοίον ξένης δυνάµεως, ανεχώρησε δια την Τεργέστην, όπως αποφύγη η Βασιλεία την εντροπήν της, επί κλοπή καταδίκης δικαστού Βαυαρού». (Δεν ξέρω. Μήπως µας θυµίζει λίγο Χριστοφοράκο;…).

Και το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι, ενώ το 1843, µε τη λήξη του δανείου, είχαµε προπληρώσει – µας τα κράτησαν – ως τότε για τόκους και χρεολύσια 33.080.795 δρχ., χρωστούσαµε επί πλέον στις τρεις µεγάλες Δυνάµεις 66.842.126 και 46 λεπτά για την ακρίβεια. Ω Ελλάς, το µεγαλείο σου…

Οι “Φίλοι - Προστάτες” µας, ώρισαν µια επιτροπή ελέγχου της οικονοµίας (µήπως µας θυµίζει εποχή Τρόικας;) επιβάλλοντας συγχρόνως τη χρησιµοποίηση όλων των εθνικών πόρων για την αποπληρωµή των δανείων.

Τελικά η καθαρή εισροή, από τα δάνεια, για την Ελλάδα ήταν µόλις 14,20%. Στο τέλος του 1859 η Ελλάδα χρωστούσε υπερτριπλάσια των όσων λογιστικά είχε επωφεληθεί από τα δάνεια.

Ερχόµαστε στην Τρικουπική περίοδο, όπου ένας έµπιστος των ανακτόρων κυριαρχούσε στο Ελληνικό Δηµόσιο. Ήταν ο Α. Συγγρός, ο άνθρωπος που µε δανειακή πρόσοδο εκτελούσε πολλά δηµόσια έργα (Ισθµός Κορίνθου, σιδηρόδροµος Λαυρίου, Θεσσαλίας κλπ.). Ήταν ο υπερεργολάβος µε ό,τι αυτό σηµαίνει (µήπως κάτι ως το  σήµερα µας πάει στο µυαλό µας;).

Το δηµόσιο χρέος διογκώθηκε από τα έξι (6) ληστρικά δάνεια του Τρικούπη. Έτσι, µέχρι το 1897, ο συνολικός δανεισµός µας έφθασε στα 770 εκ. γαλλικά φράγκα, από τα οποία “στο χέρι πήραµε” 389 εκ. γαλλικά φράγκα, δηλαδή µόλις το 50,50%, ακολουθώντας τη συνηθισµένη τακτική: υπογράφουµε στους τοκογλύφους “γραµµάτια” παίρνοντας τελικά, µόλις, τα µισά, ενώ, όπως είναι φυσικό, τοκοχρεολύσια… τρέχαν!

Έτσι το 1898 η Ελλάδα υποχρεώνεται από το Διεθνή Οικονοµικό Έλεγχο σε νέο δανεισµό 150 εκ. φ. (κάτι σαν τα 110 δις που πήρε ο Γεώρ. Παπανδρέου) απ’ τον οποίο το 62% καταβλήθηκε ως… αποζηµίωση στην Οθ. Αυτοκρατορία (Τουρκία) κυρίως για την παραχώρηση της Θεσσαλίας αλλά και για πολεµική αποζηµίωση µετά τη στρατιωτική πανωλεθρία µας το 1897. Το 15% χρησιµοποιήθηκε για κάλυψη των ελλειµµάτων, το 20% στο κυµαινόµενο χρέος και το 3% στα έξοδα έκδοσης.

Τον επόµενο αιώνα (1900-1932) παρά τις επιτυχίες της εξωτερικής πολιτικής, ο µεν ιδιωτικός τοµέας αναπτύσσεται, ο δε κρατικός υποχωρεί, γι’ αυτό συνεχίστηκε ο εξωτερικός δανεισµός, αυξάνοντας το δηµόσιο χρέος και τούτο, διότι η Ελλάδα αντιµετώπισε το Μακεδονικό ζήτηµα και από το 1912 το Βαλκανικό.  

Την περίοδο αυτή συνάφτηκαν τέσσερα εξωτερικά δάνεια (1910 – 76 εκ. φράγκα / και 1914 – 335 εκ. φράγκα.) συνολικού ύψους 521 εκ. φράγκα. Τα χρήµατα χρησιµοποιήθηκαν στην εξυπηρέτηση των προηγούµενων δανείων (από τότε, ήταν αυτό της µόδας, οι πληρωµές των παλαιών να εξοφλούνται µε νέο δάνειο).

ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος — Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

 

 

ΜΕΡΟΣ 3^ο ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ  (3/3):

Η Υπόθεση «God & Religion», οι Κατηγορίες περί «Μασονίας» και το Τελικό Συμπέρασμα

1. Γιατί Ανοίχτηκαν τα Βιβλία — Η Ανασκευή των Ισχυρισμών

Ο συγγραφέας εξηγεί ότι αναγκάστηκε να ανατρέξει στο βιβλίο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου («Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;»), διότι το επικαλέστηκε ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος (υιός Ζήση) για να χαρακτηρίσει τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο ως «γνωστό αιρετικό οικουμενιστή» [1].

• Η στάση απέναντι στις άλλες θρησκείες & την Ιεραποστολή: Ο π. Φωτόπουλος διερωτάται στο βιβλίο του τι «σεβασμό» μπορούσε να νιώθει ο Αναστάσιος στην Αφρική απέναντι σε μάγους, γκουρού ή δερβίσηδες [1].
• Η Απάντηση: Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι ο Αναστάσιος έπραξε «εις Τύπον και Τόπον Χριστού» [1]. Όπως ο Χριστός συναναστρεφόταν με τελώνες και αμαρτωλούς απαντώντας ότι «ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες» (Ματθ. 9, 12-13), και όπως ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στους ειδωλολάτρες, έτσι και ο Αναστάσιος προσέγγισε τους ανθρώπους αυτούς για να τους ελευθερώσει από τις πλάνες και να τους φέρει στον Χριστό [1].
• Συμπέρασμα: Σε ολόκληρο το βιβλίο δεν αποδεικνύεται ούτε αναφέρεται ο όρος «αιρετικός» για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο [1].

---

2. Η Υπόθεση του Περιοδικού «God & Religion» (1999)

Ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος επικαλέστηκε την επιστολή που είχε στείλει ο Αναστάσιος πριν την έκδοση του περιοδικού «God & Religion» (Ιανουάριος 1999), χαρακτηρίζοντάς την ως «θερμή ευλογία σε νεοεποχικό έντυπο» [1].

• Η Αλήθεια για τις Επιστολές: Πριν την κυκλοφορία του περιοδικού, 13 συνολικά εκκλησιαστικοί φορείς (Πατριαρχεία, Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις) είχαν αποστείλει τυπικές ευχητικές επιστολές, καθώς το περιοδικό παρουσιαζόταν με χριστιανικό πρόσημο και είχε θεολόγους ως συνεργάτες [1].
• Ο Ισχυρισμός περί «Πολέμου Φθοράς» κατά Χριστοδούλου: Ο μοναχός Σεραφείμ ισχυρίστηκε ότι το περιοδικό είχε στόχο να κάνει πόλεμο φθοράς στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο [1].
• Η Πραγματικότητα: Στο ίδιο ακριβώς τεύχος υπήρχε εκτενέστατο αφιέρωμα 36 σελίδων γεμάτο εγκώμια και φωτογραφίες του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου (με τίτλους όπως «Ο ηγέτης του ελληνισμού», «Η φωνή της Εκκλησίας», «Ο δημοφιλέστερος των Ελλήνων»), το οποίο ο επικριτής «παρέβλεψε» σκοπίμως [1].

3. Ανασκευή της Κατηγορίας περί «Μασονικών Φράσεων»

Ο μοναχός Σεραφείμ ισχυρίστηκε ότι η φράση του Αναστασίου στην επιστολή του —ότι όλοι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι με τη θεία καταγωγή «ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσης»— συνιστά μασονικό και θεοσοφικό σύνθημα (επικαλούμενος τις αρχές της Θεοσοφικής Εταιρείας της Μπλαβάτσκυ) [1].

• Η Απάντηση: Ο συγγραφέας αποδεικνύει ότι η θεμελίωση της φράσης του Αναστασίου βρίσκεται άμεσα στην Αγία Γραφή και τη διδασκαλία του Αποστόλου Παύλου:
• «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3, 28) [1].
• «ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυσattributes, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. 3, 11) [1].
• Επισημαίνεται ότι η προσπάθεια ταύτισης των αποστολικών αυτών λόγων με «μασονικά clichés» συνιστά σοβαρή διαστρέβλωση [1].

---

Τελικό Συμπέρασμα του Δημοσιεύματος

Το κείμενο της εφημερίδας «Αγώνας» καταλήγει τονίζοντας ότι η προσπάθεια σπιλώσεως του Αρχιεπισκόπου Αλβανίου Αναστασίου με κατηγορίες περί «μασονίας», «αιρέσεως» και «οικουμενισμού» κατέρρευσε ως «φούσκα με βρώμικο αέρα» [1].

Ο συγγραφέας παραδίδει τα ντοκουμέντα και τα αντιπαραβαλλόμενα στοιχεία στην κρίση των αναγνωστών, υπογραμμίζοντας ότι ο Αναστάσιος υπήρξε ένας αληθινός Ιεραπόστολος, που αφιέρωσε τη ζωή του στην Εκκλησία, βάπτισε εκατοντάδες χιλιάδες πιστούς, αναστήλωσε την Εκκλησία της Αλβανίας και έζησε με ταπεινό, αποστολικό φρόνημα και συνεχή προσευχή [1].

 

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ; — ομολογία Ζήσηδων-ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

 

Ένα τροπάριο «εις ήχον φάλτσον», ψάλλεται μεγαλοπρεπά, πότε από τον ένα χορό, πότε από τον άλλον σε κάθε περίσταση και, για να αντιμετωπίσουν την κάθε περίπτωση. Κατάντησε το τροπάρι να γίνει μούργα. Ο ψαλμός της απολογίας όλων εκείνων που έχουν μετακινήσει την αιδώ, βηματίζουν με συμπαράσταση και συνοδοί παρά την αναισχυντία. Η εναγώνια πάλη τους έχει στόχο τη διαπόμπευση και παραπομπή στο στρατόπεδο των κολασμένων ως αιρετικών, ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία, όχι με λόγια και φανφάρες, αλλά με έργα αυταπόδεικτα. Ανθρώπους που βίωσαν και μετέθεσαν το Ευαγγελικό μήνυμα σε πολλά σημεία του πλανήτη, «βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28, 19).

Εδώ και ενάμισι χρόνο έχει ξεσπάσει η διωκτική τους μανία, υποσχόμενη ότι θα μας αποκάλυπταν ότι ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος είναι μασονικά εντεμπλεγμένος, ότι είναι σκοτεινό πρόσωπο, ότι έχει θετικά στοιχεία, γιατί είναι Οικουμενιστής. Μετά…! Αντί αποκαλύψεων βουβάθηκαν, γιατί τα αποκαλυπτήρια που θα έκαναν, ήταν ένα ψέμα και μια απάτη, προσπαθώντας ο πατήρ Ζήσης να δημιουργήσει άλλοθι για τα «εγκλήματα» που είχε διαπράξει, ο δε υιός μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος θέλησε να σκεπάσει τα του πατέρα του, ενώ είναι καλό παιδί, καλός μοναχός και ίσως να έχει και ένα δίκαιο, διότι δεν μπορεί να γνώριζε τα έργα και τις ημέρες ή δε θα ήταν και σωστό να ερευνήσει – παρ’ ότι ερευνητής – τα του πατέρα του!

Πρέπον για ένα γονιό και μάλιστα πανεπιστημιακό δάσκαλο θα ήταν να του πει, υιέ μου – υιέ μου, δεν είναι κομψό να γράφεις για το δεσπότη Ιωαννίνων, ότι ήταν «κάκιστος και ασεβέστατος» (άρθρο «ο πρώτος που απομάκρυνε (1963) τον εσταυρωμένον του Ι. Βήματος» – 16/11/2025). Γιατί εγώ και δύο ακόμα, μαζί με το δάσκαλό μου μασόνο Παναγιώτη Χρήστου, τον κάναμε μετά αρχιεπίσκοπο, γιατί είχε το προσόν του μασόνου. Μαζί τον βοηθήσαμε να γίνουν οι εκτελέσεις των 12 αγίων αντιμασόνων και αντιοικουμενιστικών αρχιερέων.

Μαζί του πήραμε τη διδασκαλία των θρησκευτικών από την Εκκλησία, να τα δώσαμε στην πολιτεία.

Μαζί του διώξαμε τους αγίους και γεμίσαμε την Εκκλησία με σπιλάδες. Γι’ αυτό έφθασε ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ να φωνάζει: «δε θέλουμε αγίους στην Εκκλησία» και άλλα τέτοια.

Μαζί του προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα μάθημα «Αγάπης» στα υπολείμματα το 1974 και να ξεμπλέξουμε μία και καλή, με την καθαίρεση Θεολόγου και με αφορισμό, όσοι ήταν κοντά του, ώστε να σταματήσουν να διαμαρτύρονται!

«Φαίνεται εν τοις πράγμασιν», πως δεν τον ενημέρωσαν για τα «Έργα και Ημέρας» που ήταν μεστά κρυφών έργων και ενεργειών, διότι θα τον στιγμάτιζαν και θα του χαλούσαν το προφίλ του.

Η άγνοια όλων αυτών και πολλών άλλων οδήγησαν τον υιό Σεραφείμ (Αβέρκιο να γράψει αυτό το «περισπούδαστο») άρθρο: «Ο οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ως “ατυχές θύμα του αρχεκάκου όφεως” (κατά την ιδίαν αυτού λογικήν…!)» (31 Ιαν. 2026).

Τότε, υιέ μοναχέ Σεραφείμ/Αβέρκιε, όταν τάλεγε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος και ξεσηκώθηκαν κάποιοι και φώναζαν και έγραψαν ο πατήρ σου δεν άκουσε τίποτα; Γιατί;;; Διότι ήταν μεταξύ αυλής και πεζοδρομίου του Πατριαρχείου και δεν το αρνήθηκε, διότι τα γραφτά και οι ημερομηνίες δε σβήνουν. Ιδού λοιπόν: Το γεγονός έγινε στη θρονική γιορτή του Πατριαρχείου, αλλά δημοσιεύθηκε και στο περιοδικό του Πατριαρχείου «Επίσκεψις» (αρ. 1.563/1998). Ότι ήταν του πατριαρχείου το ομολογεί ο ίδιος, πρώτα προς το (δικό του) μητροπολίτη Θεσ/νίκης Άνθιμο: «Η οργή του οικ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εναντίον μου, που τελικά τον οδήγησε στην απόλυσή μου, κορυφώθηκε, όταν οργανώσαμε, το “Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας”… από 20-24 Σεπτεμβρίου του 2004, το “Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο”…» (επιστολή του προς τον κ. Άνθιμο, 1/2/2017) και δεύτερο, την απάντηση που έδωσε στον μέχρι τότε φίλο του αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, όταν τον παρέπεμψε στο Συνοδικό Δικαστήριο… Τι του είπε; Είναι άδικη και αντικανονική η απόφασις, διότι αρμόδια εκκλησιαστική αρχή, στην οποία που ανήκω, είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο (εφ. «ΕΓΝΑΤΙΑ», 15/6/2005).

Είναι γνωστό ότι εκ των υστέρων ο π. Θεόδωρος Ζήσης «παρουσιάζεται ως αμύντωρ των θρησκευτικών παραδόσεων».

Αυτό έγινε με την Ουνία που μας παρουσιάσατε κείμενο για την καταδίκη μετά από δέκα χρόνια, ενώ ο προκάτοχός σας που συμμετείχε Μέγας Φάραντος, τα βρόντηξε και έφυγε, το δήλωσε δε αμέσως καθαρά και ξάστερα, ό,τι για την Ουνία έχει αποφασιστεί (το γράψαμε και πιο πάνω): «Η Ορθοδοξία θα “ενωθεί” στο μοντέλο της Ουνίας… δηλαδή θα διασώζει το κατ’ αυτήν, αλλά θα υπακούει στα δυτικά-Χριστιανικά κέντρα…» («Αντίφωνο», σελ. 40). Γι’ αυτό δε μιλήσατε, ούτε γράψατε πριν του Balamand, για να πληροφορηθεί ο πιστός Ορθόδοξος λαός τι πρόκειται να αποφασίσουν και ούτε το πράξατε έστω αμέσως μετά, όπως το έκαναν άλλοι, αλλά αυτή την υποτιθέμενη διαφυγή την τυπώσατε σε βιβλίο μετά δέκα χρόνια για να τα οικονομήσετε και από πάνω.

Αυτό δεν έγινε μήπως με την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας», όπως την επικαλείτε στο βιογραφικό του; Για διαβάστε στα πρακτικά τί αποφασίσανε – αναφέρουμε μόνο σε μία, υπάρχουν και άλλες… – «Εκπροσωπούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος σε διορθόδοξες και διαχριστιανικές συναντήσεις. Έλαβε μέρος στο Διάλογο Ορθοδόξων και Παλαιοκαθολικών, στο Διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπως και σε συναντήσεις στη Γενεύη για την προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας - Κολυμπάρι» (από βιογραφικό του). Στη Μικτή Διεθνή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου που πραγματοποιήθηκε στη μονή Vusi Valamo της Φινλανδίας στις 26 Ιουνίου 1988; «Άρθρο 2: “Οι εκκλησίες μας (Ποιες; Ορθόδοξες – Παπικές) επιβεβαιώνουν ότι η διακονία επικαιροποιεί εντός της Εκκλησίας την ίδια τη διακονία του Χριστού…». Η χρήση του πληθυντικού «οι Εκκλησίες μας» εξομοιώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία με την παπική κοινότητα, παραγνωρίζοντας το δόγμα της Ορθοδοξίας ως «της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Πάει παρακάτω ο ερευνητής:

«Αυτή η γλώσσα δεν είναι απλώς διπλωματική ευγένεια – είναι Θεολογική Προδοσία. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, στο Συνέδριο της Φλωρεντίας, αρνήθηκε να υπογράψει οποιοδήποτε κείμενο που θα ισοπέδωνε την Ορθοδοξία με τον Παπισμό. Το έγγραφο Valamo κάνει ακριβώς αυτό που ο Άγιος Μάρκος απέρριψε» και συνεχίζει: «Αναγνώριση Παπικών “Μυστηρίων” και Αποστολικής Διαδοχής» (έρευνα: Πρωτ/ρος π. Δημήτριος Αθανασίου, Τετ. 26 Αυγ. 2026).

Με ποιους συμμετείχε σ’ αυτές τις επιτροπές; Διαβάστε: «Ο Αυστραλίας Στυλιανός (συμπρόεδρος της Επιτροπής), ο Περγάμου γνωστός Ιωάν. Ζηζιούλας, ο π. Θεόδωρος Ζήσης και παρακάτω έχουμε κατά διαστήματα αλλαγές. Πότε ο Περιστερίου Χρυσόστομος, άλλοτε ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ή ο Ιταλίας Σπυρίδων και βάλε». Ο σοφός λαός με μια φράση μας καθρεφτίζει: «δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι».

---

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ;

Το «περισπούδαστο» όντως αυτό άρθρο που δημοσιεύθηκε σε πληθώρα Site ως πολύ σπουδαίο και βαρυσήμαντο, έχει τριάντα μία (31) υποσημειώσεις που αυτές σε οδηγούν σε ανάλογες παραπομπές και από αυτές κατευθύνεσαι στην πηγή που τις έχουν αντλήσει.

Σήμερα θα ασχοληθούμε μόνο με δύο υποσημειώσεις, τις δύο παραπομπές και βεβαίως από τις πηγές που τις «άντλησαν», αφήνω τις άλλες είκοσι εννέα (29). Βυθίζοντας τα μάτια μου στα γραφόμενα έμεινα άναυδος. Στάθηκα σκεφτικός, για ώρες, τί να πω και τί να θρηνήσω την πικρή γεύση της οδύνης, ή την οσμή της παραπληροφόρησης, όταν στην υποσημείωση [25] διαβάσαμε ότι: «Η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους (1999)»: «Σε άγνωστη στους πολλούς κίνηση διαμαρτυρίας της, το Μάιο το 1999 ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος είχε στείλει επιστολή επευλογήσεως στο νεοεποχικό περιοδικό «God and Religion» (όπου βεβαίως δεν υπήρξε ο μόνος, παρόμοια εκτενή επιστολή απέστειλε και ο Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος της Αλβανίας, γνωστός αιρετικός Οικουμενιστής» (υπογράμμιση δική μας).

Χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο στόχος Νάτος! Ο Αναστάσιος αιρετικός Οικουμενιστής (!) ΓΙΑΤΙ;

• Πρώτον! Ο πατήρ του τότε που ήταν στον αυλόγυρο του Πατριαρχείου δεν έβγαλε άχνα για τον Πατριάρχη.
• Δεύτερον! Στο φύλλο που κυκλοφόρησε (Ιαν. 1999 / τεύχος 0 / 1.800 δρχ.) είχαν στείλει επιστολές να ευχηθούν την εκδοτική προσπάθεια, δέκα τρεις φορείς (13)– Πατριαρχεία, Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις – διότι είχε πρόσημο Χριστιανική, αφού ο διευθυντής του ήταν ο δημοσιογράφος και θεολόγος, ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος, ειδικός σύμβουλος της έκδοσης ο Αλεξ. Καριώτογλου, δρ. Θεολογίας, ο Ιωαν. Χατζηφώτης της αρχιεπισκοπής Αθηνών ως και άλλοι συνεργάτες θεολόγοι. Εδώ η σκοπιμότητα αλληθωρίζει τον Αναστάσιο από τους δεκατρείς.
• Τρίτον! Διαβάζοντας τη διαμαρτυρία του Αγίου Όρους, δεν υπάρχει πουθενά το όνομα Αναστάσιος που τον αναφέρει ο υιός μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος και μάλιστα ως αιρετικό και Οικουμενιστή!

Ο «αγαθούλης» μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος μετά την υποσημείωση [25] μας στέλνει στην παράγραφο [23], εδώ πέφτουμε από τα σύννεφα, ξέχασε την αγιορείτικη διαμαρτυρία και μας πάει αλλού: «μερικές σχετικές πεπλανημένες θέσεις του (γράφει) κρινόμενος άριστα στο βιβλίο πρωτ. ΙΩ. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα; (Κριτικές τοποθετήσεις στο βιβλίο «Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία» του Αρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου), Αθήναι 2003».

Ανοίγεις το βιβλίο, ψάχνεις να βρεις «Αναστάσιος Αρχιεπ. της Αλβανίας, γνωστός αιρετικός Οικουμενιστής», δεν υπάρχει πουθενά, ούτε η λέξη αιρετικός σ’ ένα βιβλίο 240 σελίδων, το μόνο που υπάρχει, στο τέλος του βιβλίου στη σελίδα 219 και αναφέρει ο συγγραφέας: γ) «Ουδείς δικαιούται να θεολογεί περί Εκκλησίας, Αγίας Τριάδος, Αγίου Πνεύματος κ.λ.π απομακρυνόμενος από τη θεόσοφη διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων και Πατέρων αυτοσχεδιάζοντας ή επικαλούμενος αιρετικούς συγγραφείς…». Αυτό μόνο αναφέρει ολόκληρο το βιβλίο και αυτό περί «αιρετικούς συγγραφείς» και τίποτε άλλο!

Ο αναφερόμενος «αγαθούλης» μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος που αναφέρεται σ’ αυτό το βιβλίο, δεν είναι άσχετο και ως έτυχε, αλλά είναι η παρέα τους που προσπάθησαν από χρόνια να αποδομήσουν το τεράστιο έργο του Αναστασίου Γιαννουλάτου.

Πήρε ο ευλαβής πρωτοπρεσβύτερος το βιβλίο «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ και ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ». Έκοψε κάποιες λέξεις και προτάσεις, έβαλε ενδιάμεσα αποσιωπητικά, έκανε κατάλληλη εισαγωγή και σε αρκετές καταλήξεις αντιπαραβάλλοντας με το βιβλίο του Αναστασίου και με τρόπο και δεξιοτεχνία έκανε τις παραποιήσεις.

Πρέπει να γνωρίζετε, κύριοι, ότι ο έλεγχος και η κριτική προς περιστολή του κακού και διόρθωση των παρεκτρεπομένων αποτελεί χρέος κάθε ανθρώπου, με αλήθειες και όχι με διαστρεβλώσεις. Αυτό μας προτρέπει και η Γραφή: «Ου μισήσεις τον αδελφόν σου τη διανοία σου, ελεγμώ ελέγξεις τον πλησίον σου και ου λήψη δι’ αυτόν αμαρτίαν» (Λευίτ. 19, 17) (διώξε, δηλαδή, κάθε ίχνους μίσους από την καρδιά σου για τον συνάνθρωπό σου, που αμαρτάνει, και έλεγξέ τον έντονα, για να μη αμαρτήσεις και συ αδιαφορώντας για την αμαρτία του!…).

Ο ιερός Χρυσόστομος κάνοντας ανάλυση αυτού του χωρίου, προειδοποιεί: «Προσέχωμεν μετά ακριβείας, ίνα μη τα φάρμακα της σωτηρίας και τους της ειρήνης νόμους νομίζη της ανατροπής…» (Ας διαστρέψουμε τα πράγματα, λέει. Ας μη μετατρέπουμε τη θεία διδασκαλία σε μόχλο για την υπονόμευση…).

Ο προλογίσας το βιβλίο μας προϊδεάζει. «Για τον σεβασμό (όπως γράφει) που διακρίνει τον συγγραφέα π. Ιωάν. Φωτόπουλο προς το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου και για την ηπιότητα έκφρασής της όντως καλοπροαίρετης κριτικής του προς το βιβλίο του ως άνω Αρχιεπισκόπου». Αλλά! – «Και οι δύο, τόσο ο προλογίσας όσο και ο συγγραφέας, παρακαλούν τους αγαπητούς αναγνώστες να μην σκανδαλισθούν με την κριτική του βιβλίου του Μακ. Αρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου γιατί- μας λένε-: α) Είναι καλοπροαίρετη χωρίς να υποκρύπτει καμία άλλη σκοπιμότητα, β) Είναι γραμμένη με τον προσήκοντα σεβασμό προς το Αρχιερατικό του αξίωμα, γ) Στηρίζεται στο δημοκρατικό φρόνημα της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, μέσα στην οποία ακόμα και το τελευταίο λαϊκό μέλος μπορεί να αρθρώσει το λόγο της εν Χριστώ αληθείας με τον ανάλογο σεβασμό και δ) Δεν θίγεται πουθενά η πολύπλευρη λοιπή κοινωνική και Ιεραποστολική δραστηριότητα του Μακαριωτάτου, η οποία απλώθηκε σε πολλούς τόπους και ιδιαίτερα τώρα στη γείτονα πεινώσα και διψώσα πνευματικά Αλβανία» (από τον πρόλογο του βιβλίου σ.23-24).

Επειδή δε γράφουμε παπατζίδικα, και έχοντας γνώση από αγώνες και πεζοδρόμια, έτυχε να γνωρίσω τον προλογίσαντα, όταν βρέθηκα στην Αθήνα αρκετές φορές κοντά στον κανονικό μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος π. Νικοδήμου, όταν η φατρία Σεραφείμ τον πολεμούσε και τελικά για δεύτερη φορά τον εκπαραθύρωσε από το Επισκοπείο, ο προλογίσας «Αρχιμανδρίτης» Σαρ. Σαράντος τότε έστρεψε το τιμόνι 180 μοίρες και μπαρκάρισε μέσα στον αυλόγυρο του φερόμενου ως Αττικής Παντελεήμονα Μπεζενίτη - τρείς μοιχεπιβάτη και με στουπωμένα εκατομμύρια σε offshore για τα γεράματα του…- και αυτό μη χάσει την «πλούσια» Παναγία στο Μαρούσι και δεν ήταν μόνο αυτό, αλλά έγινε και βασιλικότερος του βασιλέως, γράφοντας μάλιστα και κατηγόριες εναντίον του π. Νικοδήμου, για παρανομίες, αντικανονικότητες, κ.ά.

Δε θα ακολουθήσω την «ωραία» τακτική του συγγραφέα π. Ι. Φωτόπουλου που γράφει, δύο-τρεις λέξεις ή ακόμα κάποιες σειρές και μετά παραπέμπει τον αναγνώστη σε σελίδες κάποιου βιβλίου, του π. Ανασταστασίου ή και άλλων, που να τα βρει ο αναγνώστης όλα αυτά τα βιβλία, για να τα αντιπαραβάλει;

Μετά την αναφορά του μοναχού Σεραφείμ/Αβέρκιου ότι το βιβλίο αυτό «κρίνει άριστα τις πεπλανημένες θέσεις του αρχιεπ. Αναστασίου» αναγκαστήκαμε κάποιες «πεπλανημένες θέσεις» ενδεικτικά να τις αποσπάσουμε από το βιβλίο του π. Φωτοπούλου, όπως ακριβώς είναι διατυπωμένες και να τις παραθέσουμε με τα αντίστοιχα από του βιβλίου του αρχιεπ. Αναστασίου που επικαλείται ο συγγραφέας ιερέας και ο καθένας ελεύθερα να βγάλει τα συμπεράσματά του.

---

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΩΝ

1) Σελίδα 53-54: Περί Δαιμονικότητας των Θρησκειών

• Ρωτάει ο συγγραφέας (π. Ι. Φωτόπουλος): «5. Μήπως η θέση ότι οι θρησκείες είναι δαιμονικές είναι μια “αφελής διατύπωση και ακρότητα,… μια αρνητική ψευδαίσθηση” που προέρχεται από “παλαιές αόριστες γνώσεις”; Η θέση ότι “οι θρησκείες είναι έργο του διαβόλου”, “ότι δεν περιέχουν καμία αλήθεια ή αξία”, “ότι κανένα στοιχείο τους δεν έχει θέση στην καινή πραγματικότητα της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί τη μόνη οδό προς τον Θεό” σύμφωνα με τον Αρχιεπ. κ. Αναστάσιο, είναι μια “άποψη” που “υιοθέτησαν αρκετοί Χριστιανοί των πρώτων αιώνων, οι οποίοι έβλεπαν τους εθνικούς θεούς σαν δαίμονες που ανταγωνίζονται τον αληθινό Θεό” (σ. 178)».

ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος — Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (5ο μέρος)

Κολυβα μνημοσυνου απο την φετινη Πανελληνια συναξι μονων και Μοναστηριων στην Λευκαδα προς τιμην του Αναστασιου Γιαννουλατου.

1. Εισαγωγή & Σκοπός του Δημοσιεύματος

Το κείμενο της εφημερίδας «Αγώνας» έχει ως κεντρικό στόχο να αποκαλύψει τη «συκοφαντία» και τις «παραποιήσεις» που επιχειρήθηκαν εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι, ενώ οι επικριτές του υποσχέθηκαν «αποκαλύψεις» περί μασονικής εμπλοκής, τελικά κατέφυγαν σε διαστρέβλωση κειμένων και επιλεκτικές παραθέσεις. Για το λόγο αυτό, προβαίνει σε μια παράλληλη σύγκριση της πορείας των δύο θεολόγων (Θ. Ζήση και Αν. Γιαννουλάτου) και σε εξονυχιστική εξέταση των θεολογικών κατηγοριών.

---

2. Παράλληλη Σύγκριση των δύο Θεολόγων

Ακαδημαϊκή Πορεία & Σπουδές

• Θεόδωρος Ζήσης: Εκπονήθηκε διδάκτωρ Πατρολογίας (1971) και τακτικός καθηγητής (1980) στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με σύμβουλο τον Παναγιώτη Χρήστου, ανατρεφόταν δε ακαδημαϊκά σε αμιγώς πατριαρχικό και οικουμενιστικό περιβάλλον.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Χειροτονήθηκε διάκονος (1960) και πρεσβύτερος/αρχιμανδρίτης (1964), αναχωρώντας αυθημερόν για την Αφρική. Μετά από περιπέτεια με ελονοσία, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία (Μαρβούργο). Διορίστηκε Διευθυντής του Κέντρου Ιεραποστολής «Πορευθέντες» (1970), Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας (1971) και Διευθυντής του Διορθόδοξου Κέντρου (1972). Το 1972 εξελέγη Επίσκοπος Ανδρούσης και καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τηρώντας ως αρχή το: «Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής».

Στάση κατά τη Δικτατορία

• Θεόδωρος Ζήσης: Υπηρέτησε στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων επί της δικτατορίας Ιωαννίδη μαζί με τον Π. Χρήστου. Μάλιστα, αναφέρεται ότι μετά την πτώση της χούντας αποχώρησαν κατέχοντας οπλισμό (πιστόλια 45άρια) που τους είχαν χορηγήσει οι μυστικές υπηρεσίες.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Στάθηκε στο πλευρό των αγωνιζόμενων φοιτητών στη Νομική Σχολή. Επισκεπτόταν καθημερινά τα κρατητήρια της ΕΣΑ διαμαρτυρόμενος για τα βασανιστήρια, δεχόταν απειλές για τη ζωή του και μετέφερε κρυφά φάρμακα και τρόφιμα στους εγκλωβισμένους φοιτητές χρησιμοποιώντας το ράσο του ως κρυψώνα.

Συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.)

• Θεόδωρος Ζήσης: Διορίστηκε σε συμβούλια διαλόγων του Π.Σ.Ε. το 1985 (μετά την παραίτηση Μέγα Φαράντου) και εκπροσωπούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο έως το 1994, ενώ υπήρξε και λογογράφος των Πατριαρχών Δημητρίου και Βαρθολομαίου. Συμμετείχε στη συνάντηση του Valamo (1988), συνυπογράφοντας κείμενο που αναγνώριζε «μυστήρια» και «αποστολική διαδοχή» στους Παπικούς.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Ορίστηκε εκπρόσωπος στο Π.Σ.Ε. το 1963 στο Μεξικό. Αξιοποίησε τη θέση αυτή όχι ως κοσμική εκπροσώπηση, αλλά ως βήμα ιεραποστολικής μαρτυρίας. Ταξίδεψε στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στις ΗΠΑ, στην Αφρική, ακόμη και στην Κίνα επί Μάο Τσετούνγκ (1986), μεταδίδοντας την Ορθοδοξία σε αλλοθρήσκους και αθέους.

---

3. Το Ιεραποστολικό & Κοινωνικό Έργο του Αναστασίου

• Δράση στην Αφρική: Βρέθηκε αντιμέτωπος με τροπικές ασθένειες και κινδύνους στη ζούγκλα, κινούμενος μόνο με ένα ξύλινο ραβδί.
• Αναγέννηση της Εκκλησίας της Αλβανίας:
• Αντιξοότητες & Απειλές: Παρέλαβε ερείπια από το αθεϊστικό καθεστώς. Υπέστη παρακολουθήσεις από τη Sigurimi και πυροβολισμούς κατά της Αρχιεπισκοπής, αλλά αρνήθηκε σταθερά τη χρήση ιδιωτικής ασφάλειας ή τεθωρακισμένου οχήματος, δηλώνοντας ότι «στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού».
• Υποδομές & Καρποί: Έκτισε νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους, υδραγωγεία και τρεις υδροηλεκτρικούς σταθμούς (2011–2016) χωρίς κρατικά ή ευρωπαϊκά κονδύλια. Βάπτισε πάνω από 500.000 πιστούς στην Αλβανία, ενώ οι πρώτοι ιερείς και αρχιερείς προήλθαν από πρώην μουσουλμάνους και μπεκτασήδες.
• Πνευματική Ζωή: Χαρακτηρίζεται από βαθιά προσευχή γονατιστός πάνω σε πέτρες στο δάσος («Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν») και υποταγή σε αγίους γέροντες, όπως ο π. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο π. Αμφιλόχιος Μακρής και ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος.

---

4. Ανασκευή των Κατηγοριών περί «Αιρέσεως» & Παραποιήσεων

Το Βιβλίο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου

Ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος επικαλέστηκε το βιβλίο «Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;» του π. Ι. Φωτόπουλου για να αποδείξει τον Αναστάσιο ως «γνωστό αιρετικό». Η διασταύρωση του βιβλίου των 240 σελίδων αποδεικνύει ότι η λέξη «αιρετικός» δεν αναφέρεται πουθενά για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.

Τεκμηρίωση των Παραποιήσεων στα Κείμενα του Αναστασίου

Ο συγγραφέας παραθέτει δίπλα-δίπλα τα κείμενα για να αποδείξει την αλλοίωση των εννοιών από το βιβλίο του Αναστασίου «Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία»:

1. Περί Δαιμονικότητας Θρησκειών: Απέδωσαν στον Αναστάσιο τη φράση «οι θρησκείες είναι έργο του διαβόλου», ενώ εκείνος περιέγραφε ιστορικά τις ακραίες αρνητικές θέσεις ορισμένων πρώτων Χριστιανών (όπως του Τερτυλλιανού).
2. Περί Διαθήκης Αβραάμ: Απομόνωσαν τη φράση για τη συμμετοχή των μουσουλμάνων στη διαθήκη του Αβραάμ, παραλείποντας την ορθόδοξη θεολογική θεμελίωση του Αναστασίου ότι η μόνη οριστική Διαθήκη είναι αυτή «εν Ιησού Χριστώ».
3. Περί «Ενοράσεως» και «Διαισθήσεως»: Κατηγορήθηκε για «νεοεποχική» χρήση των όρων, ενώ ο Αναστάσιος αναφερόταν στην προφητική ενόραση των Τριών Ιεραρχών για το μέλλον και στη φυσική διαίσθηση του ανθρώπου ως «προθάλαμο της χριστιανικής πίστεως».
4. Αποκοπή Αρνήσεων: Σε عدة σημεία αφαιρέθηκε η λέξη «δεν» ή ολόκληρες προτάσεις, ώστε να φανεί ότι ο Αναστάσιος υποστηρίζει τη θρησκευτική σχετικοκρατία.

Η Απάντηση περί «Σεβασμού στους Μάγους»

Στο ερώτημα του π. Φωτόπουλου τι σεβασμό μπορούσε να νιώθει ο Αναστάσιος για μάγους και γκουρού στην Αφρική, ο συγγραφέας απαντά ότι ένιωθε τον ίδιο σεβασμό που έδειξε ο Χριστός προς τους τελώνες και τους αμαρτωλούς («ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», Ματθ. 9:12-13) και ο Απόστολος Παύλος προς τους ειδωλολάτρες.

---

5. Η Υπόθεση «God & Religion» & οι Αιτιάσεις περί «Μασονίας»

• Το Περιοδικό «God & Religion» (1999): Η τυπική ευχητική επιστολή του Αναστασίου πριν την έκδοση ήταν μία από τις 13 επιστολές που απέστειλαν Πατριαρχεία και Μητροπόλεις προς ένα περιοδικό με χριστιανικό πρόσημο.
• Η Κατάρρευση του Ισχυρισμού περί «Πολέμου κατά Χριστοδούλου»: Ο ισχυρισμός ότι το περιοδικό έκανε πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο καταρρίπτεται, καθώς στο ίδιο τεύχος περιλαμβανόταν υμνητικό αφιέρωμα 36 σελίδων για τον Χριστόδουλο, καθώς και άρθρο του π. Γεωργίου Μεταλληνού.
• Αποκατάσταση της Αλήθειας για τις «Μασονικές Φράσεις»: Η φράση του Αναστασίου για το σεβασμό όλων των ανθρώπων «ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσης» δεν αποτελεί μασονικό ή θεοσοφικό σύνθημα, αλλά βασίζεται άμεσα στην αποστολική διδασκαλία: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην... πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3:28, Κολ. 3:11).

---

Τελικό Συμπέρασμα

Το δημοσίευμα καταλήγει ότι οι κατηγορίες περί «μασονίας», «αιρέσεως» και «οικουμενισμού» κατά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου συνιστούν ανυπόστατη συκοφαντία και εσκεμμένη παραποίηση. Η πορεία του αναδεικνύεται ως μια ζώσα αποστολική μαρτυρία «εις Τύπον και Τόπον Χριστού», που αναγέννησε την Ορθοδοξία στην Αλβανία και διέδωσε το Ευαγγελικό μήνυμα στην Αφρική.

π.Δ.Α

------------------------------------------------------------------

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε σε ΤΡΙΑ ΑΡΘΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΓΩΝΑΣ 

-------------------------------------------------------

Εντυπωσιακό, αλλά και τρομακτικό

Για να μη μείνει αιχμή δυσπιστίας σε σένα, αναγνώστα, θα αναφέρω τι ΑΠΑΤΗ παίχτηκε δηλαδή το να συκοφαντήσουν το μεγάλο αυτόν Ιεραπόστολο και σε άλλους. Επειδή το θέμα είναι μεγάλο και χρειάζεται χώρο και χρόνο, γι’ αυτό θα ασχοληθούμε προσεχώς, μεταφέροντας, όπως αναφέρω πιο πάνω κομμάτια δημοσιευμένα από το βιβλίο του Μοναχού Αβέρκιου/Σεραφείμ «Η Μασονία από αυθεντικές πηγές…» με τα αντίστοιχα που ισχυρίζεται ότι είναι αυθεντικά παρμένα μέσα από μασονικά έντυπα, αντιπαραβαλλόμενα με τα αντίστοιχα που επικαλούνται ότι προέρχονται από την Εκκλησία ή άλλες πηγές. Εκεί θα χρειαστεί να οπλιστείτε με πολλή μεγάλη ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Βάζουμε άνω τελεία για μια μικρή ανάπαυλα, διότι πιο κάτω θα βρεθείτε και πάλι σε «ντοκουμέντα» που θα σας ξαφνιάσουν. Η ανάπαυλα αυτή είναι η υπόσχεση που σας δώσαμε στο προηγούμενο φύλλο: Η Σύγκριση του Θεολόγου Θ. Ζήση και του Θεολόγου Αν. Γιαννουλάτου. Η «μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα» (Λουκ. 16, 26).

---

ΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Ο Θεόδωρος Ζήσης (από το βιογραφικό του), «ακολούθησε τον ιστορικό κλάδο της Θεολογίας, όπου ανήκε και το γνωστικό αντικείμενο της Πατρολογίας, με σύμβουλο το γνωστό Πατρολόγο αείμνηστο Παναγιώτη Χρήστου. Ανηγορεύθη με άριστα Διδάκτωρ Θεολογίας το 1971… Εξελέγη Υφηγητής της Πατρολογίας το 1973 στη Θεολογική Σχολή… Το 1980 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της Πατρολογίας στην ενιαία τότε Θεολογική Σχολή… Το 1982 ενετάχθη στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας…».

Ο γνωστικός Πατρολόγος καθηγητής Θεολογίας σύμβουλός σας Παν. Χρήστου, μήπως κάνω λάθος, εκτός από οικουμενιστής δεν ήταν και μασόνος; Και επίσης σας ρωτάω! Η γνωστική Πατρολογία δεν είναι συγκριτική;

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ακολούθησε τον κλάδο της Θεολογίας, ως φοιτητής ασχολήθηκε με την Ιεραποστολή, το 1960 χειροτονείται διάκονος, το 1964 πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης και την ίδια ημέρα ξεκίνησε ιεραποστολή στην Αφρική, το 1965 επέστρεψε για θεραπεία μετά τη φοβερή περιπέτεια της Ελονοσίας. Βρέθηκε στη Γερμανία έως το 1969 για μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία, παράλληλα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου την ελληνική γλώσσα και φιλολογία. Την άνοιξη του 1970 ο αρχιεπ. Ιερώνυμος Α΄ (Κοτσώνης) φλεγόμενος από ιεραποστολικό ζήλο, ιδρύει το Κέντρο Ιεραποστολής «Πορευθέντες» και διορίζει τον Αναστάσιο ως Διευθυντή της. Το 1971 του αναθέτει παράλληλα και τη Γενική Διεύθυνση της Αποστολικής Διακονίας και στις αρχές του 1972 του αναθέτει και τη διεύθυνση του πρωτότυπου παγκοσμίως νεοϊδρυθέντος «Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος». Αρχές Νοεμβρίου 1972 εκλέγεται βοηθός επίσκοπος φέρων τον τίτλο μιας παλαιάς μητρόπολης Ανδρούσης. Εδώ συνέβη κάτι το πρωτοφανές που δεν είχε γίνει αλλά ούτε έχει ξαναγίνει.

Στη χειροτονία του που έγινε στη μητρόπολη των Αθηνών, συλλειτούργησαν μαζί με τον Αρχιεπ. Ιερώνυμο εννέα αρχιερείς και πλέον των σαράντα ήταν οι συμπροσευχόμενοι.

Τον Απρίλιο του 1972 το Πανεπιστήμιο Αθηνών τον εξέλεξε έκτακτο καθηγητή στην έδρα της Ιστορίας των Θρησκευμάτων, η οποία ήταν κενή για πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση το 1965 του καθηγητή Λεων. Φιλιππίδη (μασόνο;).

Σε ερώτηση δημοσιογράφου μετά απ’ όλα αυτά: «Εκείνη την εποχή διαισθανόμενος τον κίνδυνο των υψηλών θέσεων, έδωσα στον εαυτό μου μια συμβουλή: Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής. Απεδείχθη πολύ χρήσιμο φάρμακο…».

---

ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ Π.Σ.Ε.

Ο Θεόδωρος Ζήσης, ορίστηκε ως μέλος σε Συμβούλια Θεολογικών διαλόγων του Π.Σ.Ε. μετά τη βροντερή παραίτηση του καθηγητή της Δογματικής Μέγα Φαράντου το 1985. Για το διορισμό αυτό – γράφει – «πρέπει μάλιστα να πούμε ότι προς την κατεύθυνση αυτή είχε εργαστεί ο μακαρίτης Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Κυρός Διονύσιος» (μοιχεπιβάτης του θρόνου από το Λεωνίδα και τον διόρισαν αντικανονικά οι Χρήστου – Ζήσης το 1974), ο οποίος είπε: «… Εγώ, π. Θεόδωρε – δεν ήταν πατήρ, διότι ήταν λαϊκός (!) – θα επιμένω να πάτε εσείς στον Διάλογο». Και πήγε ο π. Θεόδωρος στο «Διάλογο». Αυτό κράτησε μέχρι τέλος Μαΐου του 1994 που το Οικουμ. Πατριαρχείο τον έπαυσε.

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, το Δεκέμβριο του 1963 ήταν ένας αδιόριστος καθηγητής Θεολογίας της Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης και Διάκος στην Ιεροσύνη, όταν κλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο με Αρχιεπ. Χρυσόστομο Χατζησταύρου. Εν πλήρη αγνοία του μάλιστα τον όρισαν ως εκπρόσωπο της Ελλαδικής Εκκλησίας, να την εκπροσωπήσει στο Π.Σ.Ε. που θα πραγματοποιείτο στο Μεξικό. Η αντίδραση του Αναστασίου ήταν πηγαία και αυθόρμητη: «Πού να πάω εγώ ο διάκονος, Μακαριότατε;». Η απάντηση του αρχιεπισκόπου ήταν αφοπλιστική: «… είστε ο μόνος που μπορείς να παλέψεις μέσα “στ’ άγρια θηρία”».

Ο Αναστάσιος βρισκόμενος σ’ αυτή τη συνέλευση, αντιλήφθηκε ότι εδώ του δίνεται μεγάλη ευκαιρία να εργαστεί ιεραποστολικά μεταφέροντας την Ορθόδοξη Μαρτυρία σε λαούς που αγνοούν την ύπαρξη Θεού ή έχουν άλλη θεώρηση. Γι’ αυτό δε γύρισε αμέσως πίσω, όπως το έκαναν και το κάνουν και μέχρι σήμερα άλλοι, οι οποίοι ταξιδεύουν κάθε φορά και σε διάφορα κράτη και πολιτείες, μετέχουν συμβατικά στις συνεδριάσεις, τελειώνοντας υπογράφουν και κάποιο χαρτί που αποκοιμίζουν κάποιους αρμόδιους, αφηγούνται τις πλούσιες, κοσμικές εμπειρίες και μετά στήνονται στην ουρά, για να μπουν ξανά στην επόμενη Συνάντηση!

Ο Αναστάσιος πήγε στα νότια του Μεξικού, κοντά στη Γουατεμάλα, σε μια κατασκήνωση μέσα στη ζούγκλα, εδώ μετέφερε και το Ευαγγέλιο μεταφρασμένο στη γλώσσα τους.

Από εδώ κατευθύνθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και επισκέφθηκε ιεραποστολικά κέντρα διαφόρων Χριστιανικών ομολογιών, να ενημερωθεί για τους τρόπους δράσης αλλά και να διαδώσει το Ορθόδοξο μήνυμα, αυτό κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1964. Επιστρέφοντας μετά από ένα πεντάμηνο υπέβαλε την έκθεσή του στην Ιερά Σύνοδο με παρατηρήσεις, παρεμβάσεις, προτάσεις και εκλαϊκευμένες αναλύσεις, ώστε να είναι έτοιμοι αυτοί που θα εκπροσωπούν κάθε φορά την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ο Θεόδωρος Ζήσης υπηρέτησε μέσα στον πυρήνα της δεύτερης σκληρής δικτατορίας Ιωαννίδη, παρέα με τον Παναγιώτη Χρήστου, μέσα στο Υπουργείο Παιδείας που το μετέτρεψαν σε Πραιτώριο, στο οποίο οι «ένοικοι» καταχραστές της εξουσίας βασάνιζαν τους μαθητές-φοιτητές τους που ζητούσαν καλή παιδεία και ελευθερία και το Θρησκευμάτων και ως «εις οίκου Καϊάφα του Αρχιερέα» νομοθετούσαν τις Συντακτικές Πράξεις εκτελέσεων.

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, βρέθηκε μπροστά στους φοιτητές, σε απαίτηση αστυνομικών να απομακρυνθεί, απαντούσε: «Σαν καθηγητής και επίσκοπος πιστεύω ότι η θέση μου είναι εδώ κοντά στους φοιτητές». Καθημερινά επισκέπτονταν τα κρατητήρια της ΕΑΣ-ΕΣΑ, για να δει, ν’ ακούσει τα προβλήματα και να διαμαρτυρηθεί, όταν έπρεπε για βασανιστήρια.

Ο Νίκος Βερνίκιος (αδελφός κρατουμένου) έγραφε: «Με τις ώρες καθόμασταν έξω από τις φυλακές, προσπαθούσαμε να πάρουμε άδεια για επισκεπτήριο…». Θυμάμαι τις φωνές του Αναστασίου: «Εδώ στην κατοχή, οι Γερμανοί επέτρεπαν τους ιερείς να δούνε κρατουμένους. Εσείς δεν μας επιτρέπετε τώρα;». «Όλο το διάστημα – έγραφε – ο Αναστάσιος ήταν μαζί με την επιτροπή και παρέμβαιναν με καλά αποτελέσματα».

Οι απειλές που άκουγε, ήταν φοβερές: «Ξέρουμε τους Γιαννουλάκηδες… θάρθει η σειρά τους». – «Αυτό που έκανε ο Γιαννουλάτος στη Νομική Σχολή θα το πληρώσει…» κ.ά.

Στους εγκλωβισμένους φοιτητές της Σχολής μετέφερε φάρμακα και τρόφιμα, το ράσο του είχε γίνει αποθηκευτικός κρυψώνας και ένα πορτάκι στο πίσω μέρος της Σχολής, ήταν το σημείο που μπαινόβγαινε.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ

Ο Θεόδωρος Ζήσης, με το δάσκαλό του Π. Χρήστου και οι υπόλοιποι θεσσαλονίκη ομάδα που κατέλαβαν το Υπουργείο με τις αγαθοεργίες, με τις Συντακτικές και άλλες νομοθετήσεις που έκαναν, είχαν στόχο να «σώσουν» την Εκκλησία από τους αντιοικουμενιστάς αντιμασόνους. Επανέφεραν πίσω τους ρυπαρούς, κλέφτες και διεφθαρμένους που είχε διώξει ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄.

Για τις αγαθοεργείς πράξεις αυτές τους έπιασε φόβος και τρόμος και ζητούσαν βοήθεια και προστασία (θεολόγοι γαρ!). Οι μυστικές υπηρεσίες ανταποκρίθηκαν αμέσως, αφού τους εκπαίδευσαν, τους χορήγησαν και από ένα πιστόλι τελευταίου τύπου 7σφαιρο, 45άρι, Μ.1911 Αμερικανικής προέλευσης, για να το έχουν πάντα μαζί τους οπλισμένο, ακόμα και κάτω από το μαξιλάρι.

Αφού εξαφανίστηκαν μετά την προδοσία της Κύπρου, ξεμπάρωσαν το κλειστό Εθνικό Τυπογραφείο και τακτοποίησαν- δημοσίευσαν- τα διατάγματα χωρίς υπογραφές, δηλαδή τη δεσποτική αντικανονικότητα που είχαν φτιάξει, ενώ δεν παρέδωσαν, ως όφειλαν, τα πιστόλια στην υπηρεσία του κράτους που τα χορήγησε, αλλά τα πήραν μαζί τους -για το «φόβο των Ιουδαίων»- και έγινε αυτό που έγινε…

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος ως Ιεραπόστολος στην Αφρική βρέθηκε αντιμέτωπος σε μεγάλους κινδύνους βαδίζοντας μέσα σε ζούγκλες με άγρια ζώα και με ανθρώπινες μορφές με μάτια γυάλινα, όψεις ζαλισμένες, με ταμ-ταμ που σε κοιτούσαν ως θήραμα. Όπλο του! Ένα ραβδί από κλαδί δένδρου. Εδώ συναντάς τα παθήματα και τις δοκιμασίες του απόστολου Παύλου: «οδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών…, κινδύνοις εν ηρεμία… κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις» (Β΄ Κορ. 11, 26).

Στην Αλβανία βρέθηκε σε μια χώρα που η θρησκεία ήταν υπό διωγμό, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο τους εκπαιδευαν ότι δεν υπάρχει Θεός. Πώς τώρα να δεχθούν έναν ξένο, μαυροντυμένο και Έλληνα! Ήταν κόκκινο πανί και έπρεπε να φύγει, γι’ αυτό ήταν από συνεχή παρακολούθηση, απειλητικά δημοσιεύματα, τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν: «Έξω ο μαύρος κόρακας», «Διώξτε το Δούρειο Ίππο» κ.ά. Τις νύκτες μέσα από αυτοκίνητα γάζωναν το σπίτι (υποτιθέμενη αρχιεπισκοπή), αλλά η μυστική Sigurimi δεν έβλεπε! Το πρωί μάζευαν τους κάλυκες και τις σφαίρες από τους τοίχους, τα παράθυρα αντί για τζάμια καλύπτονται από χαρτόνια, γιατί τα έσπαζαν (Στ. Τζίμα, σελ. 59). Αρκετοί φίλοι πρότειναν να πληρώνουν Security (ιδιωτική αστυνομία) να τον φυλάει, με το άκουσμα το απέρριψε, δηλώνοντας: «Αυτό θα είναι κρίσιμο λάθος, στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού». Από την Αγγλία μαθαίνοντας για τα παθήματα του Αναστασίου και χωρίς καμιά συνεννόηση του έστειλαν ένα τεθωρακισμένο αυτοκίνητο. Δεν το πλησίασε, αφού τους ευχαρίστησε, δήλωσε: «Το να κυκλοφορεί ο Αρχιεπίσκοπος με φρουρούς και τεθωρακισμένα αυτοκίνητα θα υποδαύλιζε την καχυποψία για την αποστολή του». Το αυτοκίνητο πουλήθηκε και τελείωσε ένας δρόμος με γεφύρι.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΘΕΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ & ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Ο Θεόδωρος Ζήσης, ο φερόμενος «αντιοικουμενιστής» υπήρξε – κατά τη δική του ομολογία – «Οικουμενιστής», αφού, όπως έγραφε ο αρθρογράφος του, «ανατράφηκε μέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίμα και οικουμενιστικό περιβάλλον». Αν διαβάσει κανείς το βιογραφικό σημείωμα του π. Θεοδώρου, που είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο: «Όλες του οι σπουδές και οι πρώτες ερευνητικές ενασχολήσεις του είχαν σχέση με τους πατριαρχικούς κύκλους. Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, όπου φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουμενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουμενιστής καθηγητής. Και μάλιστα περιέργως στη Θεολογική Σχολή είχε εισαχθεί το μάθημα της Οικουμενικής Κινήσεως «Ιστορία Δογμάτων και Οικουμενική Κίνησις», το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς…» και πιο κάτω έγραφε για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας είναι μια προσωπικότητα που εγγράφη «χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της Ορθοδόξου ιστορίας», και το Οικουμενικό Πατριαρχείο «πορεύεται επί της οδού αυτής της απαραχαράκτου τηρήσεως της Ορθοδοξίας»», και συνεχίζει: «Δεν ακουγόταν, λοιπόν, την περίοδο εκείνη των σπουδών και των πρώτων ετών της πανεπιστημιακής καριέρας του π. Θεοδώρου λόγος κριτικός εναντίον του Πατριάρχου Αθηναγόρου και εναντίον του Οικουμενισμού». Και: «καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε μέσα στο κλίμα αυτό. Ο καθηγητής Παν. Χρήστου, διευθυντής του Πατρ. Ιδρύματος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο…». Ο διδάσκαλός του, συνεργάτης του ο καθηγητής της Πατρολογίας Παναγιώτης Χρήστου που του παρέδωσε και την πανεπιστημιακή του έδρα, ήταν εκτός από Οικουμενιστής και Μασόνος!