ΙΔΟΥ Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ.

Η εκκλησιολογία των αρχιερέων σήμερα πάσχει. Σοβαρός και άμεσος κίνδυνος αλλοίωσης της Ορθόδοξης πίστης υπό το πρόσχημα της «ενότητας»

………………………

Εισαγωγή – Η κρίση δεν είναι διοικητική αλλά δογματική

Η κρίση που βιώνει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι πρωτίστως οργανωτική, διοικητική ή ποιμαντική· είναι εκκλησιολογική και δογματική. Αγγίζει τον ίδιο τον ορισμό της Εκκλησίας, το ποιος εκφράζει την αλήθεια και με ποιο κριτήριο. Η σύγχρονη τάση να ταυτίζεται η Εκκλησία σχεδόν αποκλειστικά με τους αρχιεπισκόπους, τους πατριάρχες και τις συνόδους τους συνιστά βαθιά απομάκρυνση από την πατερική αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας.

Η Εκκλησία δεν είναι ένας μηχανισμός εξουσίας που παράγει «αποφάσεις» δεσμευτικές ανεξαρτήτως περιεχομένου. Είναι το Σώμα του Χριστού, και η ζωή της καθορίζεται από την αλήθεια της πίστεως, όχι από αξιώματα.

……………………..

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ως κοινότητα αλήθειας και όχι εξουσίας

Η πατερική παράδοση είναι απολύτως σαφής:

Η Εκκλησία αναγνωρίζεται εκεί όπου διατηρείται ανόθευτη η αποστολική και πατερική πίστη.

Ο Άγιος Βικέντιος Λερίνου θέτει το περίφημο κριτήριο της Ορθοδοξίας:

«Quod ubique, quod semper, quod ab omnibus creditum est»

(εκείνο που πιστεύθηκε παντού, πάντοτε και από όλους).

Το κριτήριο αυτό αποκλείει ριζικά κάθε καινοτομία που εισάγεται αυθαίρετα από σύγχρονες συνόδους ή ηγεσίες, όσο υψηλές κι αν είναι. Ούτε ο πατριάρχης ούτε ο αρχιεπίσκοπος έχουν εξουσία να αναθεωρήσουν το φρόνημα της Εκκλησίας.

………………………….

2. Όταν η ιεραρχία αποκόπτεται από την Εκκλησία

Η ιστορία της Εκκλησίας βρίθει παραδειγμάτων όπου η πλειοψηφία της ιεραρχίας πλανήθηκε, ενώ η αλήθεια διασώθηκε από το πιστό πλήρωμα ή από ελάχιστους ομολογητές.

Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης διακηρύσσει με παρρησία:

«Εἰ καὶ πάντες κοινωνῶσι τῇ πλάνῃ, ἐγὼ οὐ κοινωνῶ».

Για τον Άγιο Θεόδωρο, η Εκκλησία δεν ταυτίζεται αριθμητικά με την ιεραρχία, αλλά ποιοτικά με την αλήθεια. Όταν οι επίσκοποι νομοθετούν αντίθετα προς τους Ιερούς Κανόνες και την πατερική παράδοση, παύουν να εκφράζουν την Εκκλησία.

…………………………

3. Οικουμενισμός: εκκλησιολογική εκτροπή και πρόδρομος πανθρησκείας

Ο σύγχρονος οικουμενισμός δεν είναι απλώς «διάλογος». Πρόκειται για εκκλησιολογική αίρεση, διότι:

• Αρνείται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία

• Εξισώνει την αλήθεια με την πλάνη

• Μετατρέπει την Εκκλησία σε «μέλος» ενός υπερ-εκκλησιαστικού σχήματος

Η αποδοχή της θεωρίας των «αδελφών εκκλησιών» και της «μερικής εκκλησιαστικότητας» αλλοιώνει το Σύμβολο της Πίστεως και ανοίγει τον δρόμο σε μια πανθρησκειακή σύνθεση, όπου όλες οι θρησκείες θεωρούνται ισότιμες εκφράσεις μιας αόριστης πνευματικότητας.

Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία· είναι εκκλησιολογικός συγκρητισμός.

………………………

4. Επιβολή αποφάσεων στο ποίμνιο – αυταρχισμός αντί πατερικότητας

 ┋  

Ιστορία  ┋  

Νίκος Τζιανίδης

Συντάκτης-Αρθρογράφος

Ενότητες στο άρθρο: 📌 Ο μύθος του «καλού Ιταλού»📌 Η... νύχτα των Στρατηγών📌 Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας📌 Η Σφαγή στο Δομένικο📌 Αίμα πνίγει την Ελλάδα!📌 Είχαν σχέδιο...

Ιταλία: έβλαψε την Ελλάδα όσο καμιά άλλη χώρα - Πολύνεκρες σφαγές στον τόπο μας - Ουδείς εγκληματίας πολέμου δικάστηκε

«Η χώρα η οποία έχει βλάψει πιο πολύ την Ελλάδα, με απόσταση, στον 20ο αιώνα, είναι η Ιταλία… Επιθυμούσαν τον έλεγχο των Δωδεκανήσων, επιθυμούσαν τον έλεγχο της Μικράς Ασίας (είχαν βάσεις στη Μικρά Ασία)· όταν εμείς {οι Έλληνες} πήραμε το κομμάτι της Σμύρνης, ήταν εκείνοι που το υπονόμευσαν περισσότερο εξ’ αρχής. Είχαν τα Δωδεκάνησα στα οποία απαγόρευσαν, από ένα σημείο και πέρα, τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας.

»Το ’23 ο Μουσολίνι βομβάρδισε την Κέρκυρα, δημιούργησε επεισόδιο στη νότιο Αλβανία κατηγορώντας την Ελλάδα· την πήγε στα Διεθνή Δικαστήρια. Σταμάτησαν, οι Ιταλοί, δυο φορές την πιθανότητα να ενωθεί η νότια Αλβανία, η Βόρεια Ήπειρος δηλαδή, με την Ελλάδα, γιατί θεωρούν την Αδριατική δικό τους πέλαγος (Mare nostrum) και την Αλβανία κάπως σαν προτεκτοράτο τους· ανατίναξαν την «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου· εισέβαλλαν στην Ελλάδα και μας πολέμησαν επί ενάμιση χρόνο. Και επί περίπου δυο χρόνια της Κατοχής, που τη λέμε Γερμανική Κατοχή, δεν ήταν Γερμανική ήταν Ιταλική.

»Καμία χώρα δεν έχει κάνει τέτοια βλάβη στην ελληνική πλευρά». Οι πιο πάνω αράδες ανήκουν στην κυρία Μαρία Ευθυμίου καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ερευνήτρια Ιστορίας και Αρχαιολογίας, και συγγραφέα ιστορικών βιβλίων. Εμείς τι να γράψουμε; Τα λέει όλα με λίγες λέξεις…

Ο μύθος του «καλού Ιταλού»

Διαβάζουμε στο σάιτ corfuhistory.eu, άρθρο του Σπύρου Ιωνά υπό τον τίτλο «Κατοχή: Ο μύθος του «καλού Ιταλού»: «Οι ιταλοί που μπήκαν στην Ελλάδα σαν στρατός κατοχής δεν ήταν ένας φιλειρηνικός λαός που είχε σταλεί στον πόλεμο ενάντια στη θέλησή του. Προέρχονταν από χρόνια εμπόλεμης κατάστασης και εισβολών, αρχίζοντας από τη Λιβύη και την Κυρηναϊκή και περνώντας από την Αιθιοπία, Ισπανία και Αλβανία, φορτισμένος με αλαζονεία, ανωτερότητα και προκατάληψη. Πολλές περιοχές της Ελλάδας δεινοπάθησαν, όπως π.χ. η Θεσσαλία· υπήρξαν σφαγές και εκτελέσεις αθώων (Δομένικο), στρατόπεδα συγκέντρωσης (Λάρισα), καταστροφές και πυρπολήσεις (π.χ. Σέρβια), χιλιάδες νεκροί από πείνα (Αθήνα), εκτενή προσπάθεια αφελληνισμού (Δωδεκάνησα, Επτάνησα), συρρίκνωση της οικονομίας. Φέρθηκαν σκληρά, βάναυσα και εκδικητικά».

Σφαγή στο Δομένικο.

Οι Ιταλοί κατάφεραν να ξεπλύνουν τις ευθύνες τους και να κάνουν να ξεχαστούν οι πράξεις τους. Σε αυτό συναίνεσε και η γεωπολιτική κατάσταση της εποχής, με τα δύο μεγάλα μπλοκ που σχηματίζονταν και με την Ιταλία σε θέση συμμάχου. Ουδείς ιταλός στρατηγός εκδόθηκε σε χώρες που το ζήτησαν· ποτέ δεν έγινε μια ιταλική «Νυρεμβέργη». 

ΔΟΜΕΝΙΚΟ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ (16 ΦΕΒΡ. 1943) ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ.

Επιμέλεια ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ



Το Δομένικο Ελασσόνας είναι ένα από τα χωριά της πατρίδας μας, που μαρτύρησε την εποχή της γερμανικής και ιταλικής κατοχής, και το οποίο, ενώ ξεχωρίζει για την μακραίωνα ιστορία του (6800 π.Χ. ως σήμερα), εν τούτοις παραμένει άγνωστο στους πολλούς Έλληνες – τους μακράν και τους εγγύς. Και θα παρέμεινε έτσι, αν δεν το έβγαζε στην επιφάνεια η εθνική υπερηφάνεια και ο ηρωισμός των κατοίκων του, προβάλλοντας σθεναρή αντίσταση στην επέλαση του Άξονα (1943) και υποκείμενο σε αιματηρές θυσίες.
Ανέκαθεν υπήρξε, γεωργοκτηνοτροφικό χωριό στο ενδιάμεσο της απόστασης Λάρισας – Ελασσόνας, κατάσπαρτο με αρχαιολογικούς θησαυρούς, που μαρτυρούν την ελληνικότητά του αλλά και τη σπουδαία γεωγραφική, θρησκευτική και στρατηγική θέση. Βρίσκεται κτισμένο πάνω στην αρχαία πόλη Χυρετείες, σε υψόμετρο 280 μ., στην κοιλάδα του Μ. Τιταρήσιου, μαζί με τις υπόλοιπες Περραιβικές πόλεις: Ερινίκιο, Μανδέα, Μάλλοια και Μύλαι.
Γνώρισε μεγάλη ακμή, ιδιαίτερα κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς χρόνους. Αποτέλεσε την πρώτη έδρα Επισκοπής-Δομένικου και Ελασσόνας. Πρώτη δε αναφορά σ’ αυτή γίνεται τον 11ο αιώνα από την Άννα την Κομνηνή.
Ο επισκέπτης, φθάνοντας στο κέντρο του χωριού, αντικρύζει το Βυζαντινό – Αρχαιολογικό Μουσείο σε ένα παραδοσιακό κτίσμα, καθώς και πολλές σημαντικές εκκλησίες όπως τον άγιο Γεώργιο (τρίκλητη βασιλική του 1611) – κοντά του σώζεται πέτρινο τοξωτό γεφύρι με μεγάλη παραδοσιακή βρύση –, τον άγιο Βησσαρίωνα (17ος αι.), τον άγιο Δημήτριο (17ος αι.), τον άγιο Νικόλαο (1719), τον άγιο Αθανάσιο (18ος αι.) και την Παναγία Βρυζόστι (1607).
Εκεί, στη θέση Βρυζόστι, η περιήγηση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού μέσα σε έκταση 10 στρεμμάτων υπάρχουν διασκορπισμένα υπολείμματα δεκατριών (13) νερόμυλων, καθώς και αρχαίων τειχών. Ο ναός της Παναγίας, είναι χτισμένος με αρχαία υλικά, πιθανότητα πάνω στο ιερό αρχαίου ναού.

 Ελλάδα: 46 δημόσια νοσοκομεία δεν κάνουν εκτρώσεις και κάποιοι δημοσιογράφοι… «αφρίζουν» – Εμείς θα πούμε συγχαρητήρια!

Δεν έχει χαθεί εντελώς η τσίπα σε αυτή τη χώρα - Υπάρχουν πολλοί γιατροί που τιμούν τον όρκο του Ιπποκράτη και σέβονται την αγέννητη ζωή

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Καταλαβαίνεις ότι έχει απομείνει κάποια υγεία σε αυτήν την έρμη Ελλάδα, όταν τα 6 στα 10 δημόσια νοσοκομεία που διαθέτουν γυναικολογική κλινική, δηλώνουν ότι δεν αναλαμβάνουν εκτρώσεις. Και καταλαβαίνεις πόσο νοσηρό είναι το δημοσιογραφικό σύστημα που αυτό το ευτύχημα το παρουσιάζει σαν υγειονομικό «μεσαίωνα».

Μεγάλη απήχηση γνωρίζει στο διαδίκτυο ένα ρεπορτάζ γνωστής ενημερωτικής ιστοσελίδας σχετικά με τα νοσοκομεία που εξυπηρετούν ή δεν εξυπηρετούν αμβλώσεις. Σε αυτό το… απόγειο «ποιοτικής» δημοσιογραφίας, μια δημοσιογράφος πήρε… σβάρνα τα δημόσια νοσοκομεία όλης της χώρας, ρωτώντας στο τηλέφωνο αν αναλαμβάνουν τη «διακοπή κύησης» ή σε δικά μας ρεαλιστικά λόγια, τη θανάτωση ενός εμβρύου.

Μάλιστα στην αρχή η δημοσιογράφος προσποιούταν ότι ενδιαφερόταν η ίδια για την επέμβαση, αλλά μόλις άρχισε να λαμβάνει αρνητικές απαντήσεις, ενοχλήθηκε από τη «βία» και την «κατάχρηση εξουσίας (!) που θα υποστεί μία γυναίκα που ζητάει άμβλωση». Είναι δηλαδή «βία» το να συναντήσεις άρνηση από έναν ευσυνείδητο γιατρό που τιμά τον όρκο του Ιπποκράτη, και δεν είναι βία και κατάχρηση εξουσίας το να πολτοποιείται ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα με τον σωλήνα αναρρόφησης!

Η κρίση της Συνοδικότητας στην Εκκλησία της Κύπρου.

Παποποίηση της Αρχιεπισκοπικής Εξουσίας και Κατάλυση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι μοναρχία, ούτε παπικό κράτος, ούτε διοικητικός μηχανισμός συγκεντρωτικής εξουσίας. Είναι Σώμα Χριστού, συγκροτημένο συνοδικά, όπου η αλήθεια δεν εκφράζεται από ένα πρόσωπο αλλά από τη Σύνοδο, και όπου ο πρώτος δεν είναι άρχων αλλά πρόεδρος εν αγάπη, primus inter pares.

Η Εκκλησία της Κύπρου, ιστορικά αυτοκέφαλη και κανονικά θωρακισμένη, βρίσκεται σήμερα ενώπιον μιας βαθιάς εκκλησιολογικής κρίσης, η οποία δεν αφορά απλώς πρόσωπα, αλλά το ίδιο το πολίτευμα της Εκκλησίας.

Με την ηγεσία του Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, διαμορφώνεται –αν όχι ήδη εμπεδώνεται– ένα μοντέλο παποποίησης της αρχιεπισκοπικής εξουσίας, το οποίο αλλοιώνει επικίνδυνα τον συνοδικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και την εξομοιώνει, στη λειτουργία της, με το δυτικό παπικό πρότυπο, το οποίο η Ορθοδοξία απέρριψε ακριβώς ως εκκλησιολογική εκτροπή.

………………………………………


Η Συνοδικότητα ως Δόγμα – όχι ως Διαδικαστική Τυπικότητα