Μπορούν να προστεθούν ΝΕΟΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ στο ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ;

 

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Το Συνοδικό της Ορθοδοξίας είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό κείμενο-μνημείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο διαβάζεται πανηγυρικά την Κυριακή της Ορθοδοξίας, δηλαδή την πρώτη Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ουσιαστικά, αποτελεί τη διακήρυξη της νίκης της Εκκλησίας απέναντι στις αιρέσεις και, κυρίως, την οριστική αναστήλωση των εικόνων.

Το κείμενο αυτό συντάχθηκε το 843 μ.Χ., αμέσως μετά τη λήξη της εικονομαχίας, με πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, του γιου της Μιχαήλ Γ' και του Πατριάρχη Μεθοδίου, επικυρώνοντας τις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου του 787 μ.Χ. Το Συνοδικό δεν είναι απλώς μια ιστορική αναφορά, αλλά μια βαθιά θεολογική ομολογία πίστεως που χωρίζεται συνήθως σε τρία μέρη: τα Εγκώμια, όπου επαινούνται οι Πατέρες της Εκκλησίας και οι Οικουμενικές Σύνοδοι, τους Μακαρισμούς, όπου εκφωνείται το «Αιωνία η μνήμη» για τους υπερασπιστές της πίστης, και τους Αναθεματισμούς, όπου καταδικάζονται ονομαστικά οι αιρετικοί και οι διδασκαλίες τους, όπως ο Αρειανισμός και η Εικονομαχία, που επιχείρησαν να νοθεύσουν την ορθόδοξη διδασκαλία.

Στην ερώτηση : «Μπορούν να προστεθούν ΝΕΟΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ στο ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ;» η  απάντηση είναι θεωρητικά ναι, αλλά στην εκκλησιαστική πράξη αυτό συμβαίνει σπάνια και μόνο υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Το Συνοδικό της Ορθοδοξίας δεν είναι ένα "κλειστό" κείμενο που σφραγίστηκε οριστικά το 843 μ.Χ. μετά την αναστήλωση των εικόνων. Αντιθέτως, λειτουργεί ως ένας "ζωντανός" κατάλογος των αποφάσεων της Εκκλησίας ενάντια σε κάθε νέα διδασκαλία που θεωρείται ότι αλλοιώνει το δόγμα.

1. Η Ιστορική Εξέλιξη

Αν και το Συνοδικό ξεκίνησε για να καταδικάσει την Εικονομαχία, με το πέρασμα των αιώνων προστέθηκαν κεφάλαια για μεταγενέστερες διαμάχες. Για παράδειγμα:

1. 11ος αιώνας: Προσθήκη αναθεματισμών κατά του Ιωάννη Ιταλού (για πλατωνικές/φιλοσοφικές πλάνες).
2. 14ος αιώνας: Προσθήκη των αποφάσεων των Ησυχαστικών Συνόδων υπέρ του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και κατά του Βαρλαάμ του Καλαβρού.

1. Η περίπτωση του Ιωάννη Ιταλού (11ος αιώνας)

Αυτή η προσθήκη ήταν εξαιρετικά σημαντική γιατί δεν αφορούσε μια καθαρά θεολογική λεπτομέρεια, αλλά τη σχέση Φιλοσοφίας και Πίστης.

Η Πλάνη: Ο Ιταλός προσπάθησε να ερμηνεύσει τα δόγματα χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τη λογική και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία (Πλάτωνα, Αριστοτέλη).

Ο Αναθεματισμός: Το Συνοδικό καταδικάζει όσους δέχονται τις ιδέες των Ελλήνων φιλοσόφων ως μοναδική αλήθεια και όχι ως εργαλείο, καθώς και όσους πιστεύουν στην προύπαρξη των ψυχών ή στην αιωνιότητα της ύλης.

2. Η Ησυχαστική Έριδα (14ος αιώνας)

Αυτή είναι η τελευταία μεγάλη δογματική ενότητα που προστέθηκε στο Συνοδικό και θεωρείται η κορυφή της ορθόδοξης θεολογίας.

Η Πλάνη (Βαρλαάμ): Ισχυριζόταν ότι ο Θεός είναι τελείως απρόσιτος και ότι το Φως της Μεταμορφώσεως ήταν κάτι κτιστό (ένα οπτικό φαινόμενο που χάθηκε).

Η Ορθόδοξη Θέση (Γρηγόριος Παλαμάς): Ο Θεός είναι απρόσιτος στην Ουσία Του, αλλά μετέχουμε σε Αυτόν μέσω των Άκτιστων Ενεργειών Του. Το Φως του Θαβώρ είναι η ίδια η Θεία Δόξα.

---

Γιατί σταμάτησαν οι προσθήκες;

Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης (1453), η Ορθόδοξη Εκκλησία επικεντρώθηκε στην επιβίωση και τη διατήρηση της παράδοσης. Οι μεγάλες Σύνοδοι έγιναν πιο σπάνιες και το κείμενο του Συνοδικού «κρυσταλλώθηκε» στη μορφή που έχουμε σήμερα.

Αν και υπήρξαν σημαντικές Σύνοδοι αργότερα (π.χ. κατά των Προτεσταντικών επιδράσεων τον 17ο αιώνα), οι αποφάσεις τους συνήθως καταγράφονταν σε Ομολογίες Πίστεως και όχι ως νέες προσθήκες στο λειτουργικό κείμενο που διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας.

 

2. Ποιος έχει το δικαίωμα προσθήκης;

Μόνο μια Τοπική ή Πανορθόδοξη Σύνοδος έχει την αυθεντία να προσθέσει νέους αναθεματισμούς. Δεν μπορεί ένας ιερέας ή ένας μεμονωμένος Επίσκοπος να τροποποιήσει το κείμενο κατά το δοκούν. Η προσθήκη αντικατοπτρίζει τη συλλογική συνείδηση της Εκκλησίας απέναντι σε μια συγκεκριμένη απειλή για την ενότητά της.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΘΩΟΤΑΤΟ 

ΠΑΤΕΡΑ ΑΝΤΩΝΙΟ

ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΗΚΕ 

ΜΗΝ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΑΛΛΑ....

Δηλητηριώδης τροφή 

από τον (μακαριστο ηδη)

π. Β. Βολουδάκη!

 

Του Παναγιώτη Σημάτη

 «Λυπεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ ταράσσει τὰ παρὰ τῶν ὁμοψύχων καὶ ὁμοδόξων γινόμενα»! (*)

«Λυπεῖ δὲ ἡμᾶς καὶ ταράσσει», γράφει ὁ Μ. Βασίλειος, ὄχι τὰ παρὰ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ «τὰ παρὰ τῶν ὁμοψύχων καὶ ὁμοδόξων γινόμενα»! Καὶ στὴν πρὸς «Δυτικοῖς» ἐπιστολή του γράφει ὅτι, ζητοῦμεν ἀπὸ σας, νὰ γνωστοποιηθοῦν δημοσίως καὶ ὀνομαστικῶς εἰς ὅλους οἱ διαστρέφοντες τὴν ἐκκλησιαστικήν μας Παράδοση, ὥστε νὰ διατηροῦν μεταξύ των μόνον τὴν βλάβην καὶ νὰ μὴν τὴν μεταδίδουν εἰς ὅσους τοὺς πλησιάζουν. Καὶ ἐπίσης νὰ γνωρίσετε ὅτι γιὰ τὴν ἀλήθεια κι ὄχι γιὰ προσωπικὲς διαφορὲς γράφουμε αὐτά.

Αὐτὰ τὰ παράδοξα καὶ λυπηρὰ ἀντιμετωπίζουμε καὶ σήμερα, ὅταν ὀρθόδοξοι καὶ ἀγωνιστὲς κατὰ τὰ ἄλλα ἱερωμένοι, ὄχι μόνον ἐκφράζουν ἀντιπατερικὲς κακοδοξίες, ἀλλά, ἐνῶ τοὺς ὑπεδείχθησαν τὰ λάθη τους, τὰ ἐπαναλαμβάνουν, δηλητηριάζοντες ψυχές. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ κατὰ τὰ ἄλλα ὀρθόδοξος διδάσκαλος καὶ ἀγωνιστὴς π. Βασίλειος Βολουδάκης.

Ὁ π. Βασίλειος καυχιέται ὅτι εἶναι πνευματικὸ παιδὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου σὲ τόσο μεγάλο βαθμό, ὥστε νὰ τὸν ὀνομάζει ἅγιο(!) καὶ νὰ ἀκολουθεῖ τὸν π. Ἐπιφάνιο ὡς πατέρα, ποὺ ἔδειξε το δρόμο στὰ σύγχρονα προβλήματα, παρακάμπτοντας παράλληλα τοὺς Ἁγίους Πατέρες ἄλλων ἐποχῶν. Ἐπίσης καυχιέται ὅτι εἶναι γνώστης τῶν ἔργων του, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα τὸν διαστρέφει καὶ τὸν χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ ἀναδείξει τίς θέσεις του.

Τὸ ὅτι ὁ π. Βασίλειος διαστρέφει τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας θὰ φανεῖ παρακάτω. Ἐδῶ θὰ δοῦμε ὅτι ὁ π. Βασίλειος διαστρέφει συνειδητὰ καὶ τὴ θέση τοῦ π. Ἐπιφανίου, ἐνῶ τὴν γνωρίζει ἄριστα!

Λέει ὁ π. Βασίλειος (3/9/2014, δεῖτε ἐδῶ): «Ὁ ὅρος "Ἀποτείχιση" εἶναι ἀπορριπτέος, διότι ὅταν ἀποτειχίζεται κάποιος, βγαίνει ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκτὸς τῶν τειχῶν, εἶσαι ἐξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τί θὰ πεῖ "ἀποτειχίζομαι"; Μόνος σου, δηλαδή ὁμολογεῖς ὅτι εἶσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἄρα, τί ἐπιδιώκεις; Ἡ λέξη αὐτὴ εἶναι ἀδόκιμη». 

Καὶ τί ἔχει γράψει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος;  Ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶχε ἀποφανθεῖ περὶ ἀποτειχίσεως ξεκάθαρα, πριν από δεκαετίες, τότε μάλιστα ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν στὰ σπάργανα: ἡ ἀποτείχιση εἶναι κανονικὴ πράξη ποὺ προβλέπεται ἀπὸ τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας! Εἶχε συγκεκριμένα γράψει:

 «Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνόν του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (Τὰ Δύο Ἄκρα, σελ. 89).

Το ολοκαύτωμα των Τεμπών (Παπα-Ηλίας Υφαντής)

Το χάος είναι το χαρακτηριστικό, που οι γλυφτοδίαιτοι της εξουσίας αποδίδουν σε όσους αντιπαρατίθενται  στον κ. Μητσοτάκη. Κατά την προσφιλή τακτική της νεοταξικής θολοκουλτούρας, που αρέσκονται να αποδίδουν στους άλλους όσα χαρακτηρίζουν τον ήρωά τους. Όταν…

Η συντριπτική πλειονότητα του λαού γνωρίζει ποιος είναι ο δημιουργός του πολυπλόκαμου χάους. Γιατί το ζει στο πετσί του. Με ιδιαίτερη ένταση στα εφτά χρόνια της μητσοτακικής διαστροφοκρατίας.

Θέλετε ένα στιγμιότυπο του Χάους; Ο αρχιτέκτονάς του, καθισμένος στο θρόνο του, απολαμβάνει με ύψιστη περιφρόνηση  το κατάντημα ενός απελπισμένου λαού, άνεργου, άστεγου, πεινασμένου. Και με σαρδόνιο σαδισμό αναφωνεί: Ξύδι!!!

Ή το άλλο, που ζήσαμε στην περίπτωση του κορονοϊού. Οπότε ο καθένας έπαιζε το ρόλο του. Οι πετσωμένοι δημοσιοκάφροι, για να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη. Οι γιατροί Μέγκελε, για να υποστηρίξουν, με δήθεν επιστημονικές γνώμες, το  έγκλημα. Οι βολευτές, για να υποστηρίξουν νομοθετικά  τη διαφθορά, τη διαστροφή και τη ρεμούλα.  

Το ίδιο συμβαίνει και τώρα με την περίπτωση της κ. Καρυστιανού. Οι δημοσιοκάφροι τις υποβάλλουν ερωτήσεις- παγίδες: Εκτρώσεις, ομοφυλόφιλοι, λαθρομετανάστες. Παρότι σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις αυτό, που έχει σημασία είναι όχι το τι θα πει, αλλά το τι πράττει ο καθένας. Γιατί και οι απατεώνες πολιτικοί παγίως αντλούν αυτά που κάνουν, όχι απ’ τις υποκριτικές υποσχέσεις τους, αλλά  απ’ το έρεβος της καταχθόνιας αβύσσου των σατανιστών αφεντάδων τους…  

Είναι, λένε, άπειρη η κ. Καρυστιανού . Μα και βέβαια. Είναι άπειρη στην  κακουργία. Ιδιαίτερα μετά το μαρτυρικό τέλος της θυγατέρας της και των άλλων αθώων θυμάτων του ολοκαυτώματος των Τεμπών,  Οπότε, για παράδειγμα, δεν θα ψήφιζε ποτέ-πιστεύω- τα μνημόνια. Και ιδιαίτερα, για να στηρίξει τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες σε βάρος της ελληνικής οικονομίας.

Όταν μάλιστα η Γερμανία βαρύνεται, πέραν των μεγάλων, σε βάρος μας εγκλημάτων, με οφειλές σε βάρος της Ελλάδας, ακόμη απ’ τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γιατί για τη Γερμανία δεν ισχύει το «pacta servant sunt» (=πρέπει να τηρούνται οι συμφωνίες), που μας επέβαλαν καταθλιπτικά, προκειμένου να μας καταστρέψουν οικονομικά.

Περί των λόγων που περιέχει η θεία ευχή, δηλαδή το "Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιε του Θεού, ελέησόν με" (Αγίου Μάρκου τού Ευγενικού)

 

 

Εισαγωγικά

Χάρη στις θεολογικές εργασίες στον άγιο Μάρκον Εφέσου του σέρβου επισκόπου  Ειρηναίου Μπούλοβιτς, εξακριβώθηκε ότι ο «Θαυμάσιος λόγος», για το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, που παρεδόθη ως έργον ανωνύμου, ανήκει στον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό, τον μέγαν αγωνιστή της Ορθοδοξίας.

Πράγματι, το πρωτότυπο κείμενο, που έχουμε υπ' όψιν και απ' όπου έγινε νέα μετάφραση, δεν αφήνει αμφιβολία για την πατρότητά του και είναι αξιοθαύμαστο και εκφραστικό της αγιότητος του αγίου Μάρκου, που απασχολούσε τον νουν του στην αδιάλειπτη εργασία της ευχής. Είναι δε κοινός τόπος, ότι όλοι οι ασχοληθέντες με το θέμα της νοεράς προσευχής, θεωρούν την ευχήν αυτήν ως καταγομένην από τους αγίους Αποστόλους Πέτρον, Ιωάννην, Παύλον.

Έτσι ο αγιότατος Εφέσου, αναφερόμενος σε αποστολικούς λόγους, ανακαλύπτει το βαθύτερο νόημά τους, που συμπυκνώνεται στην μονολόγιστη αυτή προσευχή και που την παρέδωκαν στην Εκκλησία ως πνευματικό θησαυρό. Είναι δε χαρακτηριστικό της ευαισθησίας του αγίου Πατέρα, για τις αιρετικές πλάνες, το γεγονός ότι δια της ομολογίας ολοκλήρου της ευχής ανατρέπονται τέσσερες γνωστές καταδικασμένες αιρέσεις, όπως δείχνει το σχήμα. Ο άγιος Μάρκος με το βραχύ αυτό έργο του, αποδεικνύεται ότι συνεχίζει την πνευματική παράδοση, που απηχεί τους συνοδικούς αγώνες του 4ου αιώνος, αλλά και ότι συνδυάζει τη λεόντεια αντιαιρετική του δύναμη, μαζί με την ηπιότητα της οσιακής καρδιάς, φλεγομένης ακατάπαυστα από το γλυκύτατον όνομα του Κυρίου Ιησού.

 

Κείμενο σε μετάφραση

 

Πόση δύναμη έχει η ευχή και ποιες είναι οι δωρεές της σε όσους τη χρησιμοποιούν και σε ποια πνευματική κατάσταση τους φέρνει, δεν είμαστε εμείς σε θέση να πούμε.

Τους λόγους όμως από τους οποίους αυτή αποτελείται, τους βρήκαν αρχικά οι άγιοι Πατέρες μας, που δεν τους επινόησαν οι ίδιοι, αλλά πήραν τις αφορμές από παλιά από την ίδια την αγία Γραφή και από τους κορυφαίους Μαθητές του Χριστού· ή, να πούμε καλύτερα, τους δέχθηκαν αυτοί σαν κάποια πατρική κληρονομιά και τους μεταβίβασαν σ' εμάς. Ώστε και από αυτό γίνεται φανερό, σε όσους δεν έμαθαν από την πείρα τους, ότι αυτή η ιερή ευχή είναι κάτι το ένθεο και ένας ιερός χρησμός.

Γιατί πιστεύομε ότι είναι θείοι χρησμοί και πνευματικές αποκαλύψεις και λόγοι Θεού όλα όσα έδωσε στους ιερούς Αποστόλους να πουν ή να συγγράψουν ο Χριστός, ο οποίος λάλησε μέσω αυτών. Έτσι, ο θειότατος Παύλος, φωνάζοντας σ' εμάς σαν από το ύψος του τρίτου ουρανού, λέει: «Κανείς δεν μπορεί να πει Κύριε Ιησού, παρά μόνο με Πνεύμα Άγιο». Με την αρνητική λέξη «κανείς» φανερώνει πολύ θαυμάσια ότι η επίκληση του Κυρίου Ιησού είναι κάτι το πολύ υψηλό και ανώτερο όλων. Επίσης, ο μέγας Ιωάννης που διακήρυξε σαν βροντή τα πνευματικά, αρχίζει με τη λέξη που τελειώνει ο Παύλος και μας δίνει τη συνέχεια της ευχής ως εξής: «Κάθε πνεύμα που ομολογεί τον Ιησού Χριστό, ότι ήρθε ως αληθινός άνθρωπος, είναι από το Θεό». Αυτός χρησιμοποίησε βέβαια εδώ κατάφαση, αλλά απέδωσε, όπως και ο Παύλος, στη χάρη του Αγίου Πνεύματος την επίκληση και ομολογία του Ιησού Χριστού.

Ας έρθει τώρα τρίτος ο Πέτρος, η ακρότατη κορυφή των θεολόγων, για να μας δώσει το υπόλοιπο αυτής της ευχής. Όταν δηλαδή ο Κύριος ρώτησε τους Μαθητές: «Ποιος λέτε ότι είμαι;», προλαβαίνοντας ο φλογερός μαθητής τους άλλους, όπως το συνήθιζε, είπε: «Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού», έχοντας λάβει την αποκάλυψη αυτή, σύμφωνα με τη μαρτυρία του ιδίου του Σωτήρα, από τον ουράνιο Πατέρα, ή, πράγμα που είναι το ίδιο, από το Άγιο Πνεύμα.

Πρόσεξε λοιπόν αυτούς τους τρεις ιερούς Αποστόλους πως ακολουθούν ο ένας τον άλλο σαν σε κύκλο, παίρνοντας ο ένας από τον άλλο αυτά τα θεία λόγια έτσι που το τέλος του λόγου του προηγουμένου να γίνεται αρχή για τον επόμενο. Ο ένας δηλαδή λέει «Κύριον Ιησού», ο άλλος «Ιησού Χριστό», ο τρίτος «Χριστό, Υιό του Θεού», και το τέλος συνάπτεται στην αρχή σαν σε κύκλο, όπως είπαμε, επειδή δεν έχει καμία διαφορά να πει κανείς Κύριο και Υιό του Θεού —γιατί και τα δύο αυτά φανερώνουν τη θεότητα του μονογενούς Υιού και παριστούν ότι είναι ομοούσιος και ομότιμος με τον Πατέρα.

Έτσι αυτοί οι μακάριοι Απόστολοι μας παρέδωσαν να επικαλούμαστε και να ομολογούμε εν Πνεύματι τον Κύριο Ιησού Χριστό, Υιό του Θεού· αυτοί είναι και τρεις και πιο αξιόπιστοι απ' όλους —εφόσον κάθε λόγος, σύμφωνα με τη θεία Γραφή, βεβαιώνεται με τρεις μάρτυρες. Αλλά και η σειρά των Αποστόλων που τα είπαν, δεν είναι χωρίς σημασία: από τον Παύλο δηλαδή, τον πιο τελευταίο χρονικά από τους Μαθητές, αρχίζει η μυστική παράδοση της ευχής και δια του μεσαίου, του Ιωάννη, προχωρεί στον πρώτο, τον Πέτρο, που με την αγάπη πλησίαζε τον Ιησού περισσότερο από τους άλλους. Τούτο συμβολίζει, νομίζω, την προκοπή μας με ορθή σειρά και την άνοδό μας και την ένωσή μας με το Θεό μέσα στην αγάπη, δια της πράξεως και της θεωρίας. Γιατί βέβαια ο Παύλος είναι εικόνα της πράξεως, καθώς είπε ο ίδιος: «Κοπίασα περισσότερο απ' όλους», ο Ιωάννης της θεωρίας, και της αγάπης ο Πέτρος, για τον οποίο μαρτυρεί ο Κύριος πως αγαπούσε περισσότερο από τους άλλους.

Πέρα από αυτά, θα μπορούσε να δει κανείς πως τα θεία λόγια της ευχής υποδηλώνουν το ορθό δόγμα της πίστεώς μας και απορρίπτουν κάθε αίρεση των κακοδόξων. Με το «Κύριε», που φανερώνει τη θεία φύση, αποκηρύττονται εκείνοι που φρονούν πως ο Ιησούς είναι μόνο άνθρωπος· με το «Ιησού», που φανερώνει την ανθρώπινη φύση, αποδιώχνονται εκείνοι που Τον θεωρούν μόνο Θεό που υποδύθηκε κατά φαντασία τον άνθρωπο· το «Χριστέ», που περιέχει και τις δύο φύσεις, αναχαιτίζει εκείνους που Τον πιστεύουν Θεό και άνθρωπο, με χωρισμένες όμως τις υποστάσεις τη μία από την άλλη· τέλος, το «Υιε του Θεού» αποστομώνει εκείνους που τολμούν να διδάσκουν τη σύγχυση των δύο φύσεων, επειδή φανερώνει πως η θεία φύση του Χριστού δεν συγχέεται με την ανθρώπινη φύση Του, ακόμη και μετά την ένωση τους. Έτσι οι τέσσερις αυτές λέξεις, ως λόγοι Θεού και μάχαιρες πνευματικές, αναιρούν δύο συζυγίες αιρέσεων, οι οποίες, ενώ είναι κακά εκ διαμέτρου αντίθετα, είναι ομότιμες στην ασέβεια.

Κύριε : ανατρέπει τους οπαδούς του Παύλου Σαμοσατέα

Ιησού: τους οπαδούς του Πέτρου Κναφέα

Χριστέ: τους νεστοριανούς

Υιε του Θεού: τους μονοφυσίτες οπαδούς του Ευτυχή και του Διόσκορου

Έτσι λοιπόν μας παραδόθηκαν αυτά τα θεία λόγια, τα οποία δικαίως θα τα ονόμαζε κανείς μνημείο προσευχής και ορθοδοξίας. Αυτά και μόνα τους είναι αρκετά για όσους προχώρησαν στην κατά Χριστόν ηλικία και έφτασαν στην πνευματική τελείωση· αυτοί ενστερνίζονται και καθένα από τα θεία τούτα λόγια χωριστά, όπως δόθηκαν από τους ιερούς Αποστόλους, δηλαδή το «Κύριε Ιησού — Ιησού Χριστέ — Χριστέ, Υιε του Θεού» (κάποτε μάλιστα και μόνο το γλυκύτατο όνομα «Ιησού»), και το ασπάζονται ως ολοκληρωμένη εργασία προσευχής. Και με αυτή γεμίζουν απερίγραπτη πνευματική χαρά, γίνονται ανώτεροι της σάρκας και του κόσμου και αξιώνονται να λάβουν θείες δωρεές. Αυτά τα γνωρίζουν, λένε, οι μυημένοι. Για τους νηπίους όμως εν Χριστώ και ατελείς στην αρετή, παραδόθηκε ως κατάλληλη προσθήκη το «ελέησόν με», η οποία τους δείχνει ότι έχουν επίγνωση των πνευματικών τους μέτρων και ότι χρειάζονται πολύ έλεος από το Θεό. Μιμούνται έτσι τον τυφλό εκείνο που, ποθώντας να βρει το φως του, φώναζε στον Κύριο καθώς περνούσε: «Ιησού, ελέησόν με».

Ανοικτή Επιστολή προς την Ιερά Συνοδο του Αυτόκεφαλου της Εκκλησίας της Κύπρου. Κανονική βία, πνευματική αδικία και το σκάνδαλο της Πάφου

 

Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου 

Σαλαμιού ως μαρτυρία 

εκκλησιαστικής εκτροπής

Το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου στη Σαλαμιού Πάφου, τόπος ιερός, ταπεινός και βαθιά δεμένος με την πνευματική ιστορία του χωριού και της επαρχίας, κατέστη τις τελευταίες εβδομάδες οδυνηρό σύμβολο κανονικής βίας και εκκλησιαστικής αυθαιρεσίας. Και τούτο διότι στον χώρο αυτόν συμπυκνώνεται σήμερα όλη η τραγωδία που βιώνει η Μητρόπολη Πάφου.

Ο ναός αυτός ανακαινίσθηκε χάρη στις θυσιαστικές εισφορές κατοίκων της Σαλαμιού, αποδήμων του χωριού, καθώς και της οικογένειας και συγγενών του κανονικού Μητροπολίτου Πάφου Τυχικoύ Δεν επρόκειτο για έργο εξουσίας, αλλά για πράξη πίστεως· όχι για διοικητικό σχεδιασμό, αλλά για έκφραση εκκλησιαστικής συνείδησης.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν έδωσαν χρήματα για να παραδώσουν τον ιερό χώρο σε αυθαίρετες χρήσεις, ούτε για να δουν τον Ποιμενάρχη τους διωκόμενο και αποκλεισμένο. Έδωσαν για να λειτουργηθεί ο ναός ορθόδοξα, κανονικά και ευχαριστιακά.

Η αντικανονική αποστέρηση επισκόπου