Το Έργο της Μεγάλης Μεταμόρφωσης στο Σινά.: Φωτογραφική τεκμηρίωση των καταστροφικών επεμβάσεων της Αιγύπτου στην χερσόνησο του Σινά.

 Η επιλεγμένη φωτογραφική τεκμηρίωση που δημοσιεύουμε αποκαλύπτει τις σοβαρές παραβιάσεις της Αιγύπτου στην Κοιλάδα του Σινά. Η χώρα καταπατά τη Διεθνή Σύμβαση της UNESCO για την προστασία της περιοχής. Η δραστηριότητα αυτή απειλεί άμεσα την παλαίφατη Ιουστινιάνεια Μονή Σινά. Το ιστορικό μοναστήρι αποτελεί αναγνωρισμένο Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτισμικής και Φυσικής Κληρονομιάς.

Φωτογραφία 1- Ημερομηνία: 17 Ιανουαρίου 2026

Προέλευση: Masrawy – φωτορεπορτάζ «17 صورة تكشف عن مشروع التجلي الأعظم»

Πανοραμική άποψη της ζώνης του Great Transfiguration Project. Η λήψη αποτυπώνει τη συνολική κλίμακα των νέων οδικών χαράξεων, κτιριακών συγκροτημάτων, φυτεύσεων και διαμορφώσεων μέσα στην ορεινή λεκάνη της Αγίας Αικατερίνης

---------------------------------------------------------------------------------------

Φωτογραφία 2- Ημερομηνία: 2026

Προέλευση: Πρόσφατη αιγυπτιακή φωτογραφική τεκμηρίωση του Great Transfiguration Project

Κοντινή άποψη των νέων πολυώροφων ξενοδοχειακών κτιρίων στους πρόποδες του βραχώδους ορεινού όγκου. Η φωτογραφία δείχνει καθαρά την κλίμακα των νέων κατασκευών σε άμεση σχέση με το φυσικό ανάγλυφο.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Φωτογραφία 3- Ημερομηνία: 2026

Προέλευση: Φωτογραφική τεκμηρίωση του έργου – Hassan Allam Construction

Μνημειακή νέα είσοδος/στοά του συγκροτήματος, με εμφανή τη σήμανση της Hassan Allam Construction. Στο βάθος διακρίνεται ο άξονας προς το ορεινό τοπίο και οι νέες διαμορφώσεις του περιβάλλοντος χώρου.

Σινᾶ: καιρὸς τοῦ ποιῆσαι.

 

  

Σινᾶ: καιρὸς τοῦ ποιῆσαι.

Γεώργιος Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 26 Ὁκτωβρίου 2026

Ἡ περυσινὴ ἀντίδρασις τῆς Ἀδελφότητος τῆς μονῆς Σινᾶ στὰ ὅσα ἐτοίμαζαν γιὰ τὴν Μονὴ οἱ κυβερνήσεις Αἰγύπτου καὶ Ἐλλάδος μὲ τὴν συνέργεια τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Σινᾶ Δαμιανοῦ, μὲ τὴν καθαίρεσί του, φρέναρε τὸ ξεπούλημα τῆς Μονῆς.

Μετὰ τὴν ἐκλογὴ νέου Ἠγουμενου, ἀσχέτως ὑπὸ ποίες πιέσεις καὶ μεθοδεύσεις ἔγινε αὐτή, ἀκολούθησε ἕνα μεγάλο διάστημα σιωπῆς καὶ ἀδράνειας ἀπὸ τὴν πλευρᾶ τῆς ἀδελφότητος, ἀλλὰ ἀνασυντάξεως καὶ ἀντεπιθέσεως τῶν ἐπιβούλων τῆς Μονῆς.

Καὶ φτάσαμε στὴ σημερινὴ κατάστασι, μὲ τὴν ἐπικοινωνιακὴ καταιγίδα γιὰ τὴν ἀνάγκη συμφωνίας ποὺ κατάληξε στὴν δήλωσι τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Συμεών, περὶ ἀποδοχῆς τῆς συμφωνίας κατόπιν καὶ τῆς συμπαραστάσεως Πατριαρχείων καὶ Ἐκκλησιῶν γιὰ ὑπογραφή τῆς συμφωνίας.

Ἡ ἀδελφότης δὲν ἔχει μελετήσει ἐν Συνόδῳ καμμία συμφωνία οὔτε ἔχει ἐξουσιοδοτηθῇ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος νὰ προβῇ στὶς ἐνέργειες τὶς ὁποῖες ἀναφέρει στὴν δήλωσί του τῆς 24ης τρέχοντος μηνός.

Ἁφήνουμε τὰ πολλὰ ἐρωτήματα ποὺ ἐγείρονται γιὰ τὴν ὅλη διαδικασία καὶ μένουμε στὴν οὐσία καὶ τὸ πρόδηλο ἀποτέλεσμα μιᾶς τέτοιας καταλήξεως.

Μὲ μία τέτοια συμφωνία παύει νὰ ὑφίσταται τὸ μέχρι τώρα καθεστῶς τῆς Μονῆς Σινᾶ τῶν 1500 χρόνων. Ἡ Μονὴ περνᾶ στὴν ἰδιοκτησία τοῦ Αἱγυπτιακοῦ κράτους καὶ οἱ μοναχοὶ καὶ ἡ ὅλη μοναχικὴ ζωὴ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν δική του βούλησι.

Ἤδη ἡ Μονὴ ἔχει περικυκλωθῇ ἀσφυκτικὰ μὲ μπάρες, φυλάκια καὶ περιορισμοὺς καὶ μὲ τὴν κατασκευὴ τῶν τεραστίων ξενοδοχειακῶν μονάδων ἀλλοιώνεται τελείως ὁ χαρακτήρας καὶ ἡ φυσιογνωμία τοῦ χώρου. Ὅτι καὶ νὰ λέγεται, ὅτι καὶ νὰ ὑπόσχεται ἡ συμφωνία, αὐτὴ ἡ Μονὴ χάνει τὸ ἀσκητικό της περιβάλλον, κατακλύζεται ἀπὸ ὀχλοῦσες δραστηριότητες ποὺ ἀλλάζουν καὶ βεβηλώνουν τὸν ἅγιο τόπο. Αὐτὰ εἶναι γνωστὰ καὶ δὲν χρειάζονται πολλὴ ἀνάλυσι.

Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Πῶς ἕνας ἀνθρωπος, ποὺ ἡ Ἅγία Αἰκατερίνα τὸν τίμησε μὲ τὴν μεγαλυτέρα τιμὴ ποὺ ὑπάρχει νὰ εἶναι ἡγούμενος τῆς Μονῆς Σινᾶ, φτάνει στὸ σημεῖο νὰ προδίδῃ τὴν τιμὴ καὶ νὰ παραδίδῃ τὴν Μονὴ στὶς ἀρπακτικὲς διαθέσεις τῶν ἀρχόντων καὶ ὅσως ἐνεργοῦν πίσω ἀπὸ αὐτούς; Δὲν ἀντιλαμβάνεται τί κάνει; Φοβᾶται; Τί φοβᾶται; Ποιούς φοβᾶται; Ὑπάρχει ἰσχυρωτέρα προστασία ἀπὸ τὴν Ἄγία; Τί ἐλπίζει; Καλόγερος εἶναι, ἀσθενὴς εἶναι, ὅπως λέγει, ἡλικίαν ἔχει, τί ἐλπίζει λοιπόν; Ποιά νομιζόμενη δόξα καὶ τιμή ὁρέγεται; Τιμὴ μεγαλυτέρα ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι ἡγούμενος τοῦ Σινᾶ, διάδοχὸς τοῦ Ἁγίου Ἱωάννου τῆς Κλίμακος καὶ συνεχιστὴς τῆς χορείας τῶν ἁγίων ἡγουμένων της, ὑπάρχει; Εἶναι σπουδαιότερο νὰ εἶσαι συνομιλητὴς καὶ συναγελαζόμενος μὲ ἄρχοντες τῆς περιοπῆς τῶν σημερινῶν καὶ μὲ μεταπατερικοὺς νεωτεριστὲς ἐκκλησιαστικούς ταγούς; Δὲν εἶναι ἐλεύθερος; Ἔχει δεσμεύσεις; Πρὸς ποίους; Τί μπορεῖ νὰ δένῃ  ἕναν ἀληθινὸ μοναχό μὲ ὁτιδήποτε καὶ ὁποιονδήποτε στὸν κόσμο αὐτόν; Γιατὶ ὑποστέλλει τὸν ἀγῶνα καὶ προδίδει τὰ τίμια; Γιατὶ ἀτιμάζει τέτοια χειροτονία; Ἡ κατάληξις ἀναποφεύκτως θὰ εἶναι τὸ γραφικὸν: «Τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λάβει ἔτερος».

Από το ένθεο 1940 στο άθεο 2026: Το πάλαι ποτέ ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων που κατακρημνίσθηκε

 

Κείμενο-ρετρό 100.0: Με αφορμή το βιβλίο του Αρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλου «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα»

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

---

Ι. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940…

Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».

Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:

«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».

Ειδικά σε ό,τι αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα των ηγητόρων, ο συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα λόγια του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου:

Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν:

«Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί διά τα μεγάλα έργα του μέλλοντος. […] Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας.

Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε:

«Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλη μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής.

Πιστεύω […] βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τας δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν και εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου βέβαιος ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον τίμιον, τόσον δίκαιον όσον ο ιδικός μας».

Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν:

«Ο θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».

Γ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος:

«Το σχήμα, ένεκα του επιβληθέντος εις την χώραν ημών πολέμου μιμείται χειμερινήν και ζοφώδη ημέραν, καλεί δε ημάς πάντας, ίνα υψώσωμεν υπεράνω του πέριξ ημών μαινομένου χειμώνος και ανδροφόνου κλύδωνος και σταθώμεν επάνω εις την πέτραν της πίστεως, ατενίζοντες προς τον Χριστόν, μόνον δυνάμενον να επιτιμήση τοις ανέμοις και τη θαλάσση και να σκορπίση τα ζοφερά νέφη και να αποδώση εις ημάς και τον κόσμον την ειρήνην και το φως».

Δ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ

Ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος εις ημερησίαν διαταγήν του προς τους μαχομένους είπε: «Ο Χριστός και η Παναγία θα είναι μαζί σας».

Ε. ΛΑΟΣ

Ο Λαός όλος κατέφυγεν εις τους Ναούς, έκαμνε λειτουργίας και παρακλήσεις εις τον Θεόν και την Παναγίαν διά τους μαχομένους. Εικόνες, Ευαγγέλια, Σταυρούς έβαζαν εις τας τσέπας των στρατιωτών.

ΣΤ. ΣΤΡΑΤΟΣ

Το Επιτελείον του Στρατού εις το πρώτον ανακοινωθέν της 28ης έγραφε λακωνικότατα: «Με την βοήθειαν του Θεού ο στρατός μας υπεράσπιζε το πάτριον έδαφος».

Έγραφεν αξιωματικός των πρόσω: «Εάν είσθε εδώ, θα εθαυμάζετε τον ενθουσιασμόν των ανδρών τον αυτόματον, τον ηρωισμόν των, την αντοχήν των, την προθυμίαν των εις θυσίας και ταλαιπωρίας. Ουδεμία αντιλογία. Όλοι εργάζονται να φέρουν εις πέρας κοινόν σκοπόν ιερόν, τον οποίον αισθάνονται και οι πλέον αγράμματοι. Όλοι εμπνέονται από την συναίσθησιν ότι έχουν επωμισθή την ευθύνην να προστατεύσουν την Ορθοδοξίαν. Είθε ο Κύριος να μας στεφανώση με τον στέφανον της Νίκης».

Έτερος πολεμιστής έγραφε: «Η πίστις του στρατού μας αυξάνει. Η αιτία είναι τα θαύματα, τα οποία γίνονται μπροστά μας. Τι να πη κανείς, ποιο να προωτοδιηγηθής και ποιο ν’ αφήσης».

ΙΙ. … ΣΤΟ ΑΘΕΟ 2026

Αν, όμως, η Ελλάδα δεχόταν επίθεση από άλλη χώρα σήμερα, είναι βέβαιον ότι όποιος πολιτικός θα τολμούσε να επικαλεσθεί Θεό, Χριστό, Αγία Τριάδα, Παναγία, Ταξιάρχες και Αγίους, για να ζητήσει την βοήθειά τους και έτσι να εμψυχώσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, θα χλευαζόταν ως θρησκόληπτος ή ακόμη και ως ακροδεξιός, αφού στον χώρο της Ακροδεξιάς κατατάσσεται από την συμπαγή πλειοψηφία των δήθεν μοντέρνων και προοδευτικών όποιος τολμά να μιλά για πατρίδα και θρησκεία (φυσικά και για παραδοσιακή οικογένεια)!

Το Αθάνατο ΟΧΙ του 1940 μας εμπνέει και μας καθοδηγεί.

 

Οι Ήρωες πολεμούν ως Έλληνες.

 

Ο κάθε Λαός ο οποίος σέβεται τον εαυτό του και τιμά την Ιστορία του καθιερώνει τον εορτασμό σημαντικών επετείων της πορείας του. Η Ιστορία περιέχει τις χρυσές σελίδες με τα λαμπρά επιτεύγματα και τις νίκες. Υπάρχουν βέβαια και οι μαύρες σελίδες εις τις οποίες καταγράφονται οι ατιμωτικές ήττες και οι προδοσίες. Από την Ιστορία πρέπει να διδασκόμεθα, να αποφεύγουμε τα λάθη και να εμπνεόμαστε από τα υψηλά ιδανικά των χρυσών σελίδων.

Την 28η Οκτωβρίου ο Ελληνισμός απανταχού της γης εορτάζει μια λαμπρή σελίδα της τρισχιλιόχρονης πορείας του. Είναι η επέτειος του ηρωικού και ιστορικού ΟΧΙ του δικτάτορα- Πρωθυπουργού της χώρας εις το ιταμό και επαίσχυντο τελεσίγραφο που επέδωσε ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι λίγο μετά τις 3 προς τα ξημερώματα της 28^ης Οκτωβρίου για την παράδοση της πατρίδας στον Ιταλό φασίστα Μουσουλίνι. Όπως γράφει εις το βιβλίο του— Εμμανουέλε Γκράτσι, Η αρχή του τέλους, Εστία. 1980, σελ. 285 

       Ο Ιταλός πρεσβευτής μόλις ο Ιωάννης Μεταξάς τελείωσε την ανάγνωση του κειμένου του απαντά εις την επίσημη διπλωματική γλώσσα(γαλλικά) : «λοιπόν, έχουμε πόλεμο». Το γενναίο ΟΧΙ του Μεταξά οδήγησε την Ελλάδα εις τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Εκείνη τη στιγμή μίλησε η ψυχή και ο πατριωτισμός του κάθε Έλληνα που γνωρίζει και τιμά την πορεία της πατρίδας μας εις το ιστορικό γίγνεσθαι. Μίλησαν ο Μαραθώνας και Πλαταιές.

Για να δούμε, συνοπτικά, πως φθάσαμε έως εδώ. Με την λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου η νικημένη Γερμανία με την συνθήκη των Βερσαλλιών χάνει όλες τις αποικίες, υποχρεώνεται να πληρώσει βαριές πολεμικές αποζημιώσεις. Ο στρατός της περιορίζεται σε 100.000 άντρες και απαγορεύεται να κατασκευάζει πολεμικά όπλα (υποβρύχια, χημικά όπλα, αεροπλάνα κλπ) και μια ζώνη 50 χιλιομέτρων ανατολικά του Ρήνου ανακηρύσσεται αποστρατικοποιημένη. Το 1933 την εξουσία εις την Γερμανία αναλαμβάνει ο Χίτλερ, ο οποίος διακηρύσσει «Πρόγραμμα της εξωτερικής μας πολιτικής είναι να εξασφαλίσουμε στο γερμανικό λαό το ζωτικό χώρο που του είναι απαραίτητος… Αποστολή μας είναι να υποτάξουμε τους άλλους λαούς… Η διεθνής δικαιοσύνη εφαρμόζεται μόνο με τη δύναμη του κατακτητή και την υποταγή του αδύνατου…»

Ο Χίτλερ αποκαλύπτεται ότι κάτι ετοιμάζει όχι πάντως ειρηνικό. Προαναγγέλλει ότι επιθυμεί να εφαρμόσει την δύναμη του κατακτητή για να υποτάξει τον ηττημένο-αδύνατο. Δείχνει τις διαθέσεις του. Σχεδιάζοντας να αρχίσει τον πόλεμο κατά ευρωπαϊκών κρατών υπογράφει συμμαχία με την Σοβιετική Ένωση για να αισθάνεται ασφαλής .

Η Ελλάδα έβλεπε ότι δύσκολα θα απέφευγε τον πόλεμο και για τον λόγο αυτό προετοιμαζόταν πολεμικά, αγοράζοντας οπλισμό και δημιουργώντας οχυρωματικά έργα τα επονομαζόμενα οχυρά του Μεταξά. Εις τις προκλήσεις της Ιταλίας, συμμάχου της Γερμανίας, με τον τορπιλισμό του πλοίου Έλλη εις το λιμάνι της Τήνου κατά τον εορτασμό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν απαντά αλλά, συνεχίζει την προετοιμασία για τον επερχόμενο πόλεμο. Έτσι, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής επιδίδει το ιταμό τελεσίγραφο όλα ήταν έτοιμα τα απαραίτητα διατάγματα και οι διαταγές προς το στράτευμα. Με διαγγέλματα προς τον Λαό ο Βασιλέας, ο Πρωθυπουργός και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος εξηγούν τους λόγους οι οποίοι οδήγησαν την χώρα εις τον πόλεμο και συγχρόνως  του τονώνουν το ηθικό.

Ο Λαός χειροκρότησε και ενέκρινε το ΟΧΙ του Μεταξά. Αγνόησε και παραμέρισε τις πολιτικές του διαφορές με τον Μεταξά και με μια ψυχή και με μια καρδιά και με το τραγούδι εις τα χείλη και με χαρά έτρεξε να πράξει το καθήκον του και το χρέος του προς την πατρίδα του που απειλείται . Κινδυνεύει η Ελευθερία του, ο επιτιθέμενος είναι μεγάλη χώρα και διαθέτει πολυάριθμο στρατό.

Ένα στιγμιότυπο  από τα πάμπολλα που έγραψαν ή ομολόγησαν οι άνθρωποι  ζήσανε κείνες τις στιγμές

Δημήτριος Μπίκος: Μας έδιωξαν από το μάθημα

«Θυμάμαι πάρα πολύ καλά εκείνη την ημέρα. Ήμουν μαθητής στη β΄ τάξη του Γυμνασίου στην Κυπαρισσία. Οι καθηγητές μας ενημέρωσαν για την κήρυξη του πολέμου και μας έδιωξαν από το σχολείο.

Στον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι μου, έβλεπα έκδηλη τη χαρά στα πρόσωπα των ανθρώπων που πήγαιναν να πολεμήσουν. Μου έκανε φοβερή εντύπωση. Δεν βρέθηκε ούτε μια μάνα να πει: «Πού πάνε τα παιδιά μας», όπως συμβαίνει τώρα».

          Ο Ελληνισμός δεν πτοείται από την υπεροχή της ύλης και του πλήθους. Πολέμησε και νίκησε τους πολυάριθμους Πέρσες και έσωσε την Ευρώπη από την περσική λαίλαπα. Έτσι και τώρα θα σταθεί το μεγάλο εμπόδιο, το προπύργιο της Δημοκρατίας εναντίον του χιτλερισμού και του φασισμού. Ο Ελληνισμός γέννησε την Δημοκρατία και την Ελευθερία και για τις ιδέες αυτές πάντα θα μάχεται και θα νικά. Καταπληκτική ομοψυχία επέδειξε ο ελληνικός Λαός εκείνες τις κρίσιμες και ιστορικές στιγμές. Κανένας δεν αδιαφόρησε και δεν έμεινε αδρανής. Αν υπήρξαν ριψάσπιδες, ελάχιστοι, τους κατέγραψε η Ιστορία. Εις τα χιονισμένα αλβανικά βουνά γράφονται ένδοξες και ηρωικές σελίδες δόξης λαμπρής. Με το ¨αέρα¨ του τιμημένου μας τσολιά οι Ιταλοί υποχωρούν και ελευθερώνονται περιοχές ελληνικές. Οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου τους υποδέχονται με χαρές και πανηγύρια γιατί τους χαρίζουν εθνική και θρησκευτική ελευθερία.

Η πορεία προς το μέτωπο όπως την περιγράφει  ο Οδυσσέας Ελύτης

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου φορές, εκατοβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία-μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα. Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ' την κούραση ανυπόφερτο. Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ' αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως τόχει συνήθειό του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως. Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μάς θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους - ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση.

(Οδυσσέας Ελύτης, ΤΟ ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, στο: Χατζηπατέρα-Φαφαλιού, Μαρτυρίες 1940-1941, Αθήνα, Κέδρος, 1982, σ. 168)

Όλοι μάχονται και βοηθούν τους μαχόμενους φαντάρους μας. Οι γυναίκες της Πίνδου μεταφέροντας πολεμοφόδια, η Σοφία Βέμπο με τα τραγούδια της, οι ηθοποιοί με το θέατρο και οι γυναίκες με την  κάλτσα του στρατιώτη. Πλέκουν και εφοδιάζουν το σκληρά μαχόμενο στρατό με μάλλινα ρούχα. Ο χειμώνας εκείνη τη χρονιά ήταν ιδιαίτερα βαρύς. Οι φαντάροι μας πολεμούν με Ιταλούς και Αλβανούς και με αντίξοες καιρικές συνθήκες. Νικούν και προχωρούν με το χαμόγελο εις τα χείλη. Υπέρμαχος στρατηγός η Θεοτόκος, η Παναγιά μας οδηγεί νικηφόρα τον στρατό μας

Οι Εμφανίσεις της Παναγίας

Ο άγων ήταν ιερός. Οι Έλληνες πολεμούσαν υπέρ Πί­στεως και Πατρίδος. Εγνώριζαν, ότι αν πατούσαν τον τόπο μας οι Φράγκοι, οι παπικοί θα μας νόθευαν την πίστι και θα μόλυναν την Ορθοδοξία.Η παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο διαπιστώθηκε σε πολλές περιπτώσεις. Αναφέρομε μία.

Ο Λαρίσης «συνεπής» λόγων και πράξεων

 

(Αφήνω σε σένα, αναγνώστα µου,  να γραδάρεις µόνος σου

το βαθµό συνέπειας λόγων και πράξεων)

“Εγώ θα φύγω και η µητρόπολη ανήκει σε σένα π. Αχίλλειε…”

Πατώντας το πόδι του ο δεσπότης Ιερώνυµος στη Λάρισα, κατά τη µεγάλη και επιφανή ηµέρα της ενθρόνισής του εξεστόµισε µεγάλες κουβέντες µε ιλαρό πρόσωπο και ενεργητικότητα ποιµαντική. Τι είπε: «Έρχοµαι στη Λάρισα, έρχοµαι στον τόπο µου, στην Πατρίδα µου! Την Δευτέρα θα έρθω στο γραφείο σου, κ. Δήµαρχε να υπογράψω την µεταδηµότευσή µου».

Τη Δευτέρα ξέχασε να πάει στο Δηµαρχείο, αλλά άρχισε να δίνει συνεντεύξεις σε διάφορα Μέσα Ενηµέρωσης. Θάταν καλύτερα όµως να ακολουθούσε, την προσφωνηθείσα οµιλία της χειροτονίας του, τη “Ράον σιωπή” από τη Δαµασκήνιο καταβασία, διότι όταν ανοίγει το στόµα του, εκτίθεται ανεπανόρθωτα, άλλα λέει και άλλα κάνει, άλλα υπόσχεται και άλλα στην πράξη αθετεί. Τα λεγόµενα ενός επισκόπου που θέλει να φαίνεται “εις τύπον και τόπον Χριστού” µε συνεχείς παλινδροµήσεις µπορεί προς στιγµή να καλύπτουν τον αρχιερατικό µανδύα και να ωραιοποιούν κάποια περιστατικά, όµως γρήγορα, επειδή είναι προσχηµατικά, αποκαλύπτεται και τον προδίδουν.

Μια “συνέπεια” λόγων και πράξεων για σήµερα είναι η συνέντευξη που παραχώρησε στο δηµοσιογράφο Απόστολο Ράιδο, τότε του είπε µεταξύ άλλων και τούτα τα δύο αµίµητα. «Την 10^η Νοεµβρίου (ηµέρα ενθρόνισής του) εδώ στη Λάρισα είχα µεγάλη χαρά, γιατί έβλεπα επιτέλους ότι µπορούσε η Λάρισα να ενθρονίσει Μητροπολίτη µετά το 1956 για πρώτη φορά».

α) Ας ανοίξει, για να ενηµερωθεί, το αρχείο της µητροπόλεως, να διαβάσει τί έγραφαν τότε οι τοπικές εφηµερίδες “Νέος Κόσµος”, “Νέο Βήµα”, “Ελευθερία” κ.ά… και β) δηλαδή όλες οι µετέπειτα δεν ήταν ενθρονίσεις;

Ο Πατηρ Αντωνιος ΑΘΩΩΘΗΚΕ πανηγυρικα.

Ολα τα τσακαλια της πολιτικης και της δημοσιογραφιας, που ουρλιαζαν επι χρονια ολοκληρα, γιατι λουφαξαν;