ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος — Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

 

 

ΜΕΡΟΣ 3^ο ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ  (3/3):

Η Υπόθεση «God & Religion», οι Κατηγορίες περί «Μασονίας» και το Τελικό Συμπέρασμα

1. Γιατί Ανοίχτηκαν τα Βιβλία — Η Ανασκευή των Ισχυρισμών

Ο συγγραφέας εξηγεί ότι αναγκάστηκε να ανατρέξει στο βιβλίο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου («Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;»), διότι το επικαλέστηκε ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος (υιός Ζήση) για να χαρακτηρίσει τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο ως «γνωστό αιρετικό οικουμενιστή» [1].

• Η στάση απέναντι στις άλλες θρησκείες & την Ιεραποστολή: Ο π. Φωτόπουλος διερωτάται στο βιβλίο του τι «σεβασμό» μπορούσε να νιώθει ο Αναστάσιος στην Αφρική απέναντι σε μάγους, γκουρού ή δερβίσηδες [1].
• Η Απάντηση: Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι ο Αναστάσιος έπραξε «εις Τύπον και Τόπον Χριστού» [1]. Όπως ο Χριστός συναναστρεφόταν με τελώνες και αμαρτωλούς απαντώντας ότι «ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες» (Ματθ. 9, 12-13), και όπως ο Απόστολος Παύλος κήρυξε στους ειδωλολάτρες, έτσι και ο Αναστάσιος προσέγγισε τους ανθρώπους αυτούς για να τους ελευθερώσει από τις πλάνες και να τους φέρει στον Χριστό [1].
• Συμπέρασμα: Σε ολόκληρο το βιβλίο δεν αποδεικνύεται ούτε αναφέρεται ο όρος «αιρετικός» για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο [1].

---

2. Η Υπόθεση του Περιοδικού «God & Religion» (1999)

Ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος επικαλέστηκε την επιστολή που είχε στείλει ο Αναστάσιος πριν την έκδοση του περιοδικού «God & Religion» (Ιανουάριος 1999), χαρακτηρίζοντάς την ως «θερμή ευλογία σε νεοεποχικό έντυπο» [1].

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ; — ομολογία Ζήσηδων-ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΜΠΤΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

 

Ένα τροπάριο «εις ήχον φάλτσον», ψάλλεται μεγαλοπρεπά, πότε από τον ένα χορό, πότε από τον άλλον σε κάθε περίσταση και, για να αντιμετωπίσουν την κάθε περίπτωση. Κατάντησε το τροπάρι να γίνει μούργα. Ο ψαλμός της απολογίας όλων εκείνων που έχουν μετακινήσει την αιδώ, βηματίζουν με συμπαράσταση και συνοδοί παρά την αναισχυντία. Η εναγώνια πάλη τους έχει στόχο τη διαπόμπευση και παραπομπή στο στρατόπεδο των κολασμένων ως αιρετικών, ανθρώπους που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην Εκκλησία, όχι με λόγια και φανφάρες, αλλά με έργα αυταπόδεικτα. Ανθρώπους που βίωσαν και μετέθεσαν το Ευαγγελικό μήνυμα σε πολλά σημεία του πλανήτη, «βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28, 19).

Εδώ και ενάμισι χρόνο έχει ξεσπάσει η διωκτική τους μανία, υποσχόμενη ότι θα μας αποκάλυπταν ότι ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος είναι μασονικά εντεμπλεγμένος, ότι είναι σκοτεινό πρόσωπο, ότι έχει θετικά στοιχεία, γιατί είναι Οικουμενιστής. Μετά…! Αντί αποκαλύψεων βουβάθηκαν, γιατί τα αποκαλυπτήρια που θα έκαναν, ήταν ένα ψέμα και μια απάτη, προσπαθώντας ο πατήρ Ζήσης να δημιουργήσει άλλοθι για τα «εγκλήματα» που είχε διαπράξει, ο δε υιός μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος θέλησε να σκεπάσει τα του πατέρα του, ενώ είναι καλό παιδί, καλός μοναχός και ίσως να έχει και ένα δίκαιο, διότι δεν μπορεί να γνώριζε τα έργα και τις ημέρες ή δε θα ήταν και σωστό να ερευνήσει – παρ’ ότι ερευνητής – τα του πατέρα του!

Πρέπον για ένα γονιό και μάλιστα πανεπιστημιακό δάσκαλο θα ήταν να του πει, υιέ μου – υιέ μου, δεν είναι κομψό να γράφεις για το δεσπότη Ιωαννίνων, ότι ήταν «κάκιστος και ασεβέστατος» (άρθρο «ο πρώτος που απομάκρυνε (1963) τον εσταυρωμένον του Ι. Βήματος» – 16/11/2025). Γιατί εγώ και δύο ακόμα, μαζί με το δάσκαλό μου μασόνο Παναγιώτη Χρήστου, τον κάναμε μετά αρχιεπίσκοπο, γιατί είχε το προσόν του μασόνου. Μαζί τον βοηθήσαμε να γίνουν οι εκτελέσεις των 12 αγίων αντιμασόνων και αντιοικουμενιστικών αρχιερέων.

Μαζί του πήραμε τη διδασκαλία των θρησκευτικών από την Εκκλησία, να τα δώσαμε στην πολιτεία.

Μαζί του διώξαμε τους αγίους και γεμίσαμε την Εκκλησία με σπιλάδες. Γι’ αυτό έφθασε ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ να φωνάζει: «δε θέλουμε αγίους στην Εκκλησία» και άλλα τέτοια.

Μαζί του προσπαθήσαμε να δώσουμε ένα μάθημα «Αγάπης» στα υπολείμματα το 1974 και να ξεμπλέξουμε μία και καλή, με την καθαίρεση Θεολόγου και με αφορισμό, όσοι ήταν κοντά του, ώστε να σταματήσουν να διαμαρτύρονται!

«Φαίνεται εν τοις πράγμασιν», πως δεν τον ενημέρωσαν για τα «Έργα και Ημέρας» που ήταν μεστά κρυφών έργων και ενεργειών, διότι θα τον στιγμάτιζαν και θα του χαλούσαν το προφίλ του.

Η άγνοια όλων αυτών και πολλών άλλων οδήγησαν τον υιό Σεραφείμ (Αβέρκιο να γράψει αυτό το «περισπούδαστο») άρθρο: «Ο οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ως “ατυχές θύμα του αρχεκάκου όφεως” (κατά την ιδίαν αυτού λογικήν…!)» (31 Ιαν. 2026).

Τότε, υιέ μοναχέ Σεραφείμ/Αβέρκιε, όταν τάλεγε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος και ξεσηκώθηκαν κάποιοι και φώναζαν και έγραψαν ο πατήρ σου δεν άκουσε τίποτα; Γιατί;;; Διότι ήταν μεταξύ αυλής και πεζοδρομίου του Πατριαρχείου και δεν το αρνήθηκε, διότι τα γραφτά και οι ημερομηνίες δε σβήνουν. Ιδού λοιπόν: Το γεγονός έγινε στη θρονική γιορτή του Πατριαρχείου, αλλά δημοσιεύθηκε και στο περιοδικό του Πατριαρχείου «Επίσκεψις» (αρ. 1.563/1998). Ότι ήταν του πατριαρχείου το ομολογεί ο ίδιος, πρώτα προς το (δικό του) μητροπολίτη Θεσ/νίκης Άνθιμο: «Η οργή του οικ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου εναντίον μου, που τελικά τον οδήγησε στην απόλυσή μου, κορυφώθηκε, όταν οργανώσαμε, το “Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας”… από 20-24 Σεπτεμβρίου του 2004, το “Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο”…» (επιστολή του προς τον κ. Άνθιμο, 1/2/2017) και δεύτερο, την απάντηση που έδωσε στον μέχρι τότε φίλο του αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, όταν τον παρέπεμψε στο Συνοδικό Δικαστήριο… Τι του είπε; Είναι άδικη και αντικανονική η απόφασις, διότι αρμόδια εκκλησιαστική αρχή, στην οποία που ανήκω, είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο (εφ. «ΕΓΝΑΤΙΑ», 15/6/2005).

Είναι γνωστό ότι εκ των υστέρων ο π. Θεόδωρος Ζήσης «παρουσιάζεται ως αμύντωρ των θρησκευτικών παραδόσεων».

Αυτό έγινε με την Ουνία που μας παρουσιάσατε κείμενο για την καταδίκη μετά από δέκα χρόνια, ενώ ο προκάτοχός σας που συμμετείχε Μέγας Φάραντος, τα βρόντηξε και έφυγε, το δήλωσε δε αμέσως καθαρά και ξάστερα, ό,τι για την Ουνία έχει αποφασιστεί (το γράψαμε και πιο πάνω): «Η Ορθοδοξία θα “ενωθεί” στο μοντέλο της Ουνίας… δηλαδή θα διασώζει το κατ’ αυτήν, αλλά θα υπακούει στα δυτικά-Χριστιανικά κέντρα…» («Αντίφωνο», σελ. 40). Γι’ αυτό δε μιλήσατε, ούτε γράψατε πριν του Balamand, για να πληροφορηθεί ο πιστός Ορθόδοξος λαός τι πρόκειται να αποφασίσουν και ούτε το πράξατε έστω αμέσως μετά, όπως το έκαναν άλλοι, αλλά αυτή την υποτιθέμενη διαφυγή την τυπώσατε σε βιβλίο μετά δέκα χρόνια για να τα οικονομήσετε και από πάνω.

Αυτό δεν έγινε μήπως με την «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας», όπως την επικαλείτε στο βιογραφικό του; Για διαβάστε στα πρακτικά τί αποφασίσανε – αναφέρουμε μόνο σε μία, υπάρχουν και άλλες… – «Εκπροσωπούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος σε διορθόδοξες και διαχριστιανικές συναντήσεις. Έλαβε μέρος στο Διάλογο Ορθοδόξων και Παλαιοκαθολικών, στο Διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπως και σε συναντήσεις στη Γενεύη για την προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας - Κολυμπάρι» (από βιογραφικό του). Στη Μικτή Διεθνή Επιτροπή Θεολογικού Διαλόγου που πραγματοποιήθηκε στη μονή Vusi Valamo της Φινλανδίας στις 26 Ιουνίου 1988; «Άρθρο 2: “Οι εκκλησίες μας (Ποιες; Ορθόδοξες – Παπικές) επιβεβαιώνουν ότι η διακονία επικαιροποιεί εντός της Εκκλησίας την ίδια τη διακονία του Χριστού…». Η χρήση του πληθυντικού «οι Εκκλησίες μας» εξομοιώνει την Ορθόδοξη Εκκλησία με την παπική κοινότητα, παραγνωρίζοντας το δόγμα της Ορθοδοξίας ως «της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας». Πάει παρακάτω ο ερευνητής:

«Αυτή η γλώσσα δεν είναι απλώς διπλωματική ευγένεια – είναι Θεολογική Προδοσία. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, στο Συνέδριο της Φλωρεντίας, αρνήθηκε να υπογράψει οποιοδήποτε κείμενο που θα ισοπέδωνε την Ορθοδοξία με τον Παπισμό. Το έγγραφο Valamo κάνει ακριβώς αυτό που ο Άγιος Μάρκος απέρριψε» και συνεχίζει: «Αναγνώριση Παπικών “Μυστηρίων” και Αποστολικής Διαδοχής» (έρευνα: Πρωτ/ρος π. Δημήτριος Αθανασίου, Τετ. 26 Αυγ. 2026).

Με ποιους συμμετείχε σ’ αυτές τις επιτροπές; Διαβάστε: «Ο Αυστραλίας Στυλιανός (συμπρόεδρος της Επιτροπής), ο Περγάμου γνωστός Ιωάν. Ζηζιούλας, ο π. Θεόδωρος Ζήσης και παρακάτω έχουμε κατά διαστήματα αλλαγές. Πότε ο Περιστερίου Χρυσόστομος, άλλοτε ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ή ο Ιταλίας Σπυρίδων και βάλε». Ο σοφός λαός με μια φράση μας καθρεφτίζει: «δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι».

---

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ;

Το «περισπούδαστο» όντως αυτό άρθρο που δημοσιεύθηκε σε πληθώρα Site ως πολύ σπουδαίο και βαρυσήμαντο, έχει τριάντα μία (31) υποσημειώσεις που αυτές σε οδηγούν σε ανάλογες παραπομπές και από αυτές κατευθύνεσαι στην πηγή που τις έχουν αντλήσει.

Σήμερα θα ασχοληθούμε μόνο με δύο υποσημειώσεις, τις δύο παραπομπές και βεβαίως από τις πηγές που τις «άντλησαν», αφήνω τις άλλες είκοσι εννέα (29). Βυθίζοντας τα μάτια μου στα γραφόμενα έμεινα άναυδος. Στάθηκα σκεφτικός, για ώρες, τί να πω και τί να θρηνήσω την πικρή γεύση της οδύνης, ή την οσμή της παραπληροφόρησης, όταν στην υποσημείωση [25] διαβάσαμε ότι: «Η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους (1999)»: «Σε άγνωστη στους πολλούς κίνηση διαμαρτυρίας της, το Μάιο το 1999 ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος είχε στείλει επιστολή επευλογήσεως στο νεοεποχικό περιοδικό «God and Religion» (όπου βεβαίως δεν υπήρξε ο μόνος, παρόμοια εκτενή επιστολή απέστειλε και ο Αναστάσιος Αρχιεπίσκοπος της Αλβανίας, γνωστός αιρετικός Οικουμενιστής» (υπογράμμιση δική μας).

Χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο στόχος Νάτος! Ο Αναστάσιος αιρετικός Οικουμενιστής (!) ΓΙΑΤΙ;

• Πρώτον! Ο πατήρ του τότε που ήταν στον αυλόγυρο του Πατριαρχείου δεν έβγαλε άχνα για τον Πατριάρχη.
• Δεύτερον! Στο φύλλο που κυκλοφόρησε (Ιαν. 1999 / τεύχος 0 / 1.800 δρχ.) είχαν στείλει επιστολές να ευχηθούν την εκδοτική προσπάθεια, δέκα τρεις φορείς (13)– Πατριαρχεία, Αρχιεπισκοπές, Μητροπόλεις – διότι είχε πρόσημο Χριστιανική, αφού ο διευθυντής του ήταν ο δημοσιογράφος και θεολόγος, ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος, ειδικός σύμβουλος της έκδοσης ο Αλεξ. Καριώτογλου, δρ. Θεολογίας, ο Ιωαν. Χατζηφώτης της αρχιεπισκοπής Αθηνών ως και άλλοι συνεργάτες θεολόγοι. Εδώ η σκοπιμότητα αλληθωρίζει τον Αναστάσιο από τους δεκατρείς.
• Τρίτον! Διαβάζοντας τη διαμαρτυρία του Αγίου Όρους, δεν υπάρχει πουθενά το όνομα Αναστάσιος που τον αναφέρει ο υιός μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος και μάλιστα ως αιρετικό και Οικουμενιστή!

Ο «αγαθούλης» μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος μετά την υποσημείωση [25] μας στέλνει στην παράγραφο [23], εδώ πέφτουμε από τα σύννεφα, ξέχασε την αγιορείτικη διαμαρτυρία και μας πάει αλλού: «μερικές σχετικές πεπλανημένες θέσεις του (γράφει) κρινόμενος άριστα στο βιβλίο πρωτ. ΙΩ. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα; (Κριτικές τοποθετήσεις στο βιβλίο «Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία» του Αρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου), Αθήναι 2003».

Ανοίγεις το βιβλίο, ψάχνεις να βρεις «Αναστάσιος Αρχιεπ. της Αλβανίας, γνωστός αιρετικός Οικουμενιστής», δεν υπάρχει πουθενά, ούτε η λέξη αιρετικός σ’ ένα βιβλίο 240 σελίδων, το μόνο που υπάρχει, στο τέλος του βιβλίου στη σελίδα 219 και αναφέρει ο συγγραφέας: γ) «Ουδείς δικαιούται να θεολογεί περί Εκκλησίας, Αγίας Τριάδος, Αγίου Πνεύματος κ.λ.π απομακρυνόμενος από τη θεόσοφη διδασκαλία των Αγίων Αποστόλων και Πατέρων αυτοσχεδιάζοντας ή επικαλούμενος αιρετικούς συγγραφείς…». Αυτό μόνο αναφέρει ολόκληρο το βιβλίο και αυτό περί «αιρετικούς συγγραφείς» και τίποτε άλλο!

Ο αναφερόμενος «αγαθούλης» μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος που αναφέρεται σ’ αυτό το βιβλίο, δεν είναι άσχετο και ως έτυχε, αλλά είναι η παρέα τους που προσπάθησαν από χρόνια να αποδομήσουν το τεράστιο έργο του Αναστασίου Γιαννουλάτου.

Πήρε ο ευλαβής πρωτοπρεσβύτερος το βιβλίο «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ και ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ». Έκοψε κάποιες λέξεις και προτάσεις, έβαλε ενδιάμεσα αποσιωπητικά, έκανε κατάλληλη εισαγωγή και σε αρκετές καταλήξεις αντιπαραβάλλοντας με το βιβλίο του Αναστασίου και με τρόπο και δεξιοτεχνία έκανε τις παραποιήσεις.

Πρέπει να γνωρίζετε, κύριοι, ότι ο έλεγχος και η κριτική προς περιστολή του κακού και διόρθωση των παρεκτρεπομένων αποτελεί χρέος κάθε ανθρώπου, με αλήθειες και όχι με διαστρεβλώσεις. Αυτό μας προτρέπει και η Γραφή: «Ου μισήσεις τον αδελφόν σου τη διανοία σου, ελεγμώ ελέγξεις τον πλησίον σου και ου λήψη δι’ αυτόν αμαρτίαν» (Λευίτ. 19, 17) (διώξε, δηλαδή, κάθε ίχνους μίσους από την καρδιά σου για τον συνάνθρωπό σου, που αμαρτάνει, και έλεγξέ τον έντονα, για να μη αμαρτήσεις και συ αδιαφορώντας για την αμαρτία του!…).

Ο ιερός Χρυσόστομος κάνοντας ανάλυση αυτού του χωρίου, προειδοποιεί: «Προσέχωμεν μετά ακριβείας, ίνα μη τα φάρμακα της σωτηρίας και τους της ειρήνης νόμους νομίζη της ανατροπής…» (Ας διαστρέψουμε τα πράγματα, λέει. Ας μη μετατρέπουμε τη θεία διδασκαλία σε μόχλο για την υπονόμευση…).

Ο προλογίσας το βιβλίο μας προϊδεάζει. «Για τον σεβασμό (όπως γράφει) που διακρίνει τον συγγραφέα π. Ιωάν. Φωτόπουλο προς το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κ. Αναστασίου και για την ηπιότητα έκφρασής της όντως καλοπροαίρετης κριτικής του προς το βιβλίο του ως άνω Αρχιεπισκόπου». Αλλά! – «Και οι δύο, τόσο ο προλογίσας όσο και ο συγγραφέας, παρακαλούν τους αγαπητούς αναγνώστες να μην σκανδαλισθούν με την κριτική του βιβλίου του Μακ. Αρχιεπ. Αλβανίας κ. Αναστασίου γιατί- μας λένε-: α) Είναι καλοπροαίρετη χωρίς να υποκρύπτει καμία άλλη σκοπιμότητα, β) Είναι γραμμένη με τον προσήκοντα σεβασμό προς το Αρχιερατικό του αξίωμα, γ) Στηρίζεται στο δημοκρατικό φρόνημα της αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, μέσα στην οποία ακόμα και το τελευταίο λαϊκό μέλος μπορεί να αρθρώσει το λόγο της εν Χριστώ αληθείας με τον ανάλογο σεβασμό και δ) Δεν θίγεται πουθενά η πολύπλευρη λοιπή κοινωνική και Ιεραποστολική δραστηριότητα του Μακαριωτάτου, η οποία απλώθηκε σε πολλούς τόπους και ιδιαίτερα τώρα στη γείτονα πεινώσα και διψώσα πνευματικά Αλβανία» (από τον πρόλογο του βιβλίου σ.23-24).

Επειδή δε γράφουμε παπατζίδικα, και έχοντας γνώση από αγώνες και πεζοδρόμια, έτυχε να γνωρίσω τον προλογίσαντα, όταν βρέθηκα στην Αθήνα αρκετές φορές κοντά στον κανονικό μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος π. Νικοδήμου, όταν η φατρία Σεραφείμ τον πολεμούσε και τελικά για δεύτερη φορά τον εκπαραθύρωσε από το Επισκοπείο, ο προλογίσας «Αρχιμανδρίτης» Σαρ. Σαράντος τότε έστρεψε το τιμόνι 180 μοίρες και μπαρκάρισε μέσα στον αυλόγυρο του φερόμενου ως Αττικής Παντελεήμονα Μπεζενίτη - τρείς μοιχεπιβάτη και με στουπωμένα εκατομμύρια σε offshore για τα γεράματα του…- και αυτό μη χάσει την «πλούσια» Παναγία στο Μαρούσι και δεν ήταν μόνο αυτό, αλλά έγινε και βασιλικότερος του βασιλέως, γράφοντας μάλιστα και κατηγόριες εναντίον του π. Νικοδήμου, για παρανομίες, αντικανονικότητες, κ.ά.

Δε θα ακολουθήσω την «ωραία» τακτική του συγγραφέα π. Ι. Φωτόπουλου που γράφει, δύο-τρεις λέξεις ή ακόμα κάποιες σειρές και μετά παραπέμπει τον αναγνώστη σε σελίδες κάποιου βιβλίου, του π. Ανασταστασίου ή και άλλων, που να τα βρει ο αναγνώστης όλα αυτά τα βιβλία, για να τα αντιπαραβάλει;

Μετά την αναφορά του μοναχού Σεραφείμ/Αβέρκιου ότι το βιβλίο αυτό «κρίνει άριστα τις πεπλανημένες θέσεις του αρχιεπ. Αναστασίου» αναγκαστήκαμε κάποιες «πεπλανημένες θέσεις» ενδεικτικά να τις αποσπάσουμε από το βιβλίο του π. Φωτοπούλου, όπως ακριβώς είναι διατυπωμένες και να τις παραθέσουμε με τα αντίστοιχα από του βιβλίου του αρχιεπ. Αναστασίου που επικαλείται ο συγγραφέας ιερέας και ο καθένας ελεύθερα να βγάλει τα συμπεράσματά του.

---

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΣΚΕΥΗ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΩΝ

1) Σελίδα 53-54: Περί Δαιμονικότητας των Θρησκειών

• Ρωτάει ο συγγραφέας (π. Ι. Φωτόπουλος): «5. Μήπως η θέση ότι οι θρησκείες είναι δαιμονικές είναι μια “αφελής διατύπωση και ακρότητα,… μια αρνητική ψευδαίσθηση” που προέρχεται από “παλαιές αόριστες γνώσεις”; Η θέση ότι “οι θρησκείες είναι έργο του διαβόλου”, “ότι δεν περιέχουν καμία αλήθεια ή αξία”, “ότι κανένα στοιχείο τους δεν έχει θέση στην καινή πραγματικότητα της Εκκλησίας, η οποία αποτελεί τη μόνη οδό προς τον Θεό” σύμφωνα με τον Αρχιεπ. κ. Αναστάσιο, είναι μια “άποψη” που “υιοθέτησαν αρκετοί Χριστιανοί των πρώτων αιώνων, οι οποίοι έβλεπαν τους εθνικούς θεούς σαν δαίμονες που ανταγωνίζονται τον αληθινό Θεό” (σ. 178)».

ΟΧΙ!!! Και ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ; Ο Αρχιεπ. Αναστάσιος — Ζήσηδες… ΕΛΕΟΣ! (5ο μέρος)

Κολυβα μνημοσυνου απο την φετινη Πανελληνια συναξι μονων και Μοναστηριων στην Λευκαδα προς τιμην του Αναστασιου Γιαννουλατου.

1. Εισαγωγή & Σκοπός του Δημοσιεύματος

Το κείμενο της εφημερίδας «Αγώνας» έχει ως κεντρικό στόχο να αποκαλύψει τη «συκοφαντία» και τις «παραποιήσεις» που επιχειρήθηκαν εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου. Ο συγγραφέας επισημαίνει ότι, ενώ οι επικριτές του υποσχέθηκαν «αποκαλύψεις» περί μασονικής εμπλοκής, τελικά κατέφυγαν σε διαστρέβλωση κειμένων και επιλεκτικές παραθέσεις. Για το λόγο αυτό, προβαίνει σε μια παράλληλη σύγκριση της πορείας των δύο θεολόγων (Θ. Ζήση και Αν. Γιαννουλάτου) και σε εξονυχιστική εξέταση των θεολογικών κατηγοριών.

---

2. Παράλληλη Σύγκριση των δύο Θεολόγων

Ακαδημαϊκή Πορεία & Σπουδές

• Θεόδωρος Ζήσης: Εκπονήθηκε διδάκτωρ Πατρολογίας (1971) και τακτικός καθηγητής (1980) στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με σύμβουλο τον Παναγιώτη Χρήστου, ανατρεφόταν δε ακαδημαϊκά σε αμιγώς πατριαρχικό και οικουμενιστικό περιβάλλον.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Χειροτονήθηκε διάκονος (1960) και πρεσβύτερος/αρχιμανδρίτης (1964), αναχωρώντας αυθημερόν για την Αφρική. Μετά από περιπέτεια με ελονοσία, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Γερμανία (Μαρβούργο). Διορίστηκε Διευθυντής του Κέντρου Ιεραποστολής «Πορευθέντες» (1970), Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας (1971) και Διευθυντής του Διορθόδοξου Κέντρου (1972). Το 1972 εξελέγη Επίσκοπος Ανδρούσης και καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τηρώντας ως αρχή το: «Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής».

Στάση κατά τη Δικτατορία

• Θεόδωρος Ζήσης: Υπηρέτησε στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων επί της δικτατορίας Ιωαννίδη μαζί με τον Π. Χρήστου. Μάλιστα, αναφέρεται ότι μετά την πτώση της χούντας αποχώρησαν κατέχοντας οπλισμό (πιστόλια 45άρια) που τους είχαν χορηγήσει οι μυστικές υπηρεσίες.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Στάθηκε στο πλευρό των αγωνιζόμενων φοιτητών στη Νομική Σχολή. Επισκεπτόταν καθημερινά τα κρατητήρια της ΕΣΑ διαμαρτυρόμενος για τα βασανιστήρια, δεχόταν απειλές για τη ζωή του και μετέφερε κρυφά φάρμακα και τρόφιμα στους εγκλωβισμένους φοιτητές χρησιμοποιώντας το ράσο του ως κρυψώνα.

Συμμετοχή στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.)

• Θεόδωρος Ζήσης: Διορίστηκε σε συμβούλια διαλόγων του Π.Σ.Ε. το 1985 (μετά την παραίτηση Μέγα Φαράντου) και εκπροσωπούσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο έως το 1994, ενώ υπήρξε και λογογράφος των Πατριαρχών Δημητρίου και Βαρθολομαίου. Συμμετείχε στη συνάντηση του Valamo (1988), συνυπογράφοντας κείμενο που αναγνώριζε «μυστήρια» και «αποστολική διαδοχή» στους Παπικούς.
• Αναστάσιος Γιαννουλάτος: Ορίστηκε εκπρόσωπος στο Π.Σ.Ε. το 1963 στο Μεξικό. Αξιοποίησε τη θέση αυτή όχι ως κοσμική εκπροσώπηση, αλλά ως βήμα ιεραποστολικής μαρτυρίας. Ταξίδεψε στη ζούγκλα της Γουατεμάλας, στις ΗΠΑ, στην Αφρική, ακόμη και στην Κίνα επί Μάο Τσετούνγκ (1986), μεταδίδοντας την Ορθοδοξία σε αλλοθρήσκους και αθέους.

---

3. Το Ιεραποστολικό & Κοινωνικό Έργο του Αναστασίου

• Δράση στην Αφρική: Βρέθηκε αντιμέτωπος με τροπικές ασθένειες και κινδύνους στη ζούγκλα, κινούμενος μόνο με ένα ξύλινο ραβδί.
• Αναγέννηση της Εκκλησίας της Αλβανίας:
• Αντιξοότητες & Απειλές: Παρέλαβε ερείπια από το αθεϊστικό καθεστώς. Υπέστη παρακολουθήσεις από τη Sigurimi και πυροβολισμούς κατά της Αρχιεπισκοπής, αλλά αρνήθηκε σταθερά τη χρήση ιδιωτικής ασφάλειας ή τεθωρακισμένου οχήματος, δηλώνοντας ότι «στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού».
• Υποδομές & Καρποί: Έκτισε νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους, υδραγωγεία και τρεις υδροηλεκτρικούς σταθμούς (2011–2016) χωρίς κρατικά ή ευρωπαϊκά κονδύλια. Βάπτισε πάνω από 500.000 πιστούς στην Αλβανία, ενώ οι πρώτοι ιερείς και αρχιερείς προήλθαν από πρώην μουσουλμάνους και μπεκτασήδες.
• Πνευματική Ζωή: Χαρακτηρίζεται από βαθιά προσευχή γονατιστός πάνω σε πέτρες στο δάσος («Κύριε, πρόσθες ημίν πίστιν») και υποταγή σε αγίους γέροντες, όπως ο π. Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, ο π. Αμφιλόχιος Μακρής και ο π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος.

---

4. Ανασκευή των Κατηγοριών περί «Αιρέσεως» & Παραποιήσεων

Το Βιβλίο του π. Ιωάννη Φωτόπουλου

Ο μοναχός Σεραφείμ/Αβέρκιος επικαλέστηκε το βιβλίο «Θεανθρώπινη Καθολικότητα ή Πανθρησκειακή Παγκοσμιότητα;» του π. Ι. Φωτόπουλου για να αποδείξει τον Αναστάσιο ως «γνωστό αιρετικό». Η διασταύρωση του βιβλίου των 240 σελίδων αποδεικνύει ότι η λέξη «αιρετικός» δεν αναφέρεται πουθενά για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.

Τεκμηρίωση των Παραποιήσεων στα Κείμενα του Αναστασίου

Ο συγγραφέας παραθέτει δίπλα-δίπλα τα κείμενα για να αποδείξει την αλλοίωση των εννοιών από το βιβλίο του Αναστασίου «Παγκοσμιότητα και Ορθοδοξία»:

1. Περί Δαιμονικότητας Θρησκειών: Απέδωσαν στον Αναστάσιο τη φράση «οι θρησκείες είναι έργο του διαβόλου», ενώ εκείνος περιέγραφε ιστορικά τις ακραίες αρνητικές θέσεις ορισμένων πρώτων Χριστιανών (όπως του Τερτυλλιανού).
2. Περί Διαθήκης Αβραάμ: Απομόνωσαν τη φράση για τη συμμετοχή των μουσουλμάνων στη διαθήκη του Αβραάμ, παραλείποντας την ορθόδοξη θεολογική θεμελίωση του Αναστασίου ότι η μόνη οριστική Διαθήκη είναι αυτή «εν Ιησού Χριστώ».
3. Περί «Ενοράσεως» και «Διαισθήσεως»: Κατηγορήθηκε για «νεοεποχική» χρήση των όρων, ενώ ο Αναστάσιος αναφερόταν στην προφητική ενόραση των Τριών Ιεραρχών για το μέλλον και στη φυσική διαίσθηση του ανθρώπου ως «προθάλαμο της χριστιανικής πίστεως».
4. Αποκοπή Αρνήσεων: Σε عدة σημεία αφαιρέθηκε η λέξη «δεν» ή ολόκληρες προτάσεις, ώστε να φανεί ότι ο Αναστάσιος υποστηρίζει τη θρησκευτική σχετικοκρατία.

Η Απάντηση περί «Σεβασμού στους Μάγους»

Στο ερώτημα του π. Φωτόπουλου τι σεβασμό μπορούσε να νιώθει ο Αναστάσιος για μάγους και γκουρού στην Αφρική, ο συγγραφέας απαντά ότι ένιωθε τον ίδιο σεβασμό που έδειξε ο Χριστός προς τους τελώνες και τους αμαρτωλούς («ου γαρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», Ματθ. 9:12-13) και ο Απόστολος Παύλος προς τους ειδωλολάτρες.

---

5. Η Υπόθεση «God & Religion» & οι Αιτιάσεις περί «Μασονίας»

• Το Περιοδικό «God & Religion» (1999): Η τυπική ευχητική επιστολή του Αναστασίου πριν την έκδοση ήταν μία από τις 13 επιστολές που απέστειλαν Πατριαρχεία και Μητροπόλεις προς ένα περιοδικό με χριστιανικό πρόσημο.
• Η Κατάρρευση του Ισχυρισμού περί «Πολέμου κατά Χριστοδούλου»: Ο ισχυρισμός ότι το περιοδικό έκανε πόλεμο στον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο καταρρίπτεται, καθώς στο ίδιο τεύχος περιλαμβανόταν υμνητικό αφιέρωμα 36 σελίδων για τον Χριστόδουλο, καθώς και άρθρο του π. Γεωργίου Μεταλληνού.
• Αποκατάσταση της Αλήθειας για τις «Μασονικές Φράσεις»: Η φράση του Αναστασίου για το σεβασμό όλων των ανθρώπων «ανεξαρτήτως φυλής, φύλου, χρώματος, γλώσσης» δεν αποτελεί μασονικό ή θεοσοφικό σύνθημα, αλλά βασίζεται άμεσα στην αποστολική διδασκαλία: «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην... πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3:28, Κολ. 3:11).

---

Τελικό Συμπέρασμα

Το δημοσίευμα καταλήγει ότι οι κατηγορίες περί «μασονίας», «αιρέσεως» και «οικουμενισμού» κατά του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου συνιστούν ανυπόστατη συκοφαντία και εσκεμμένη παραποίηση. Η πορεία του αναδεικνύεται ως μια ζώσα αποστολική μαρτυρία «εις Τύπον και Τόπον Χριστού», που αναγέννησε την Ορθοδοξία στην Αλβανία και διέδωσε το Ευαγγελικό μήνυμα στην Αφρική.

π.Δ.Α

------------------------------------------------------------------

Στην συνέχεια δημοσιεύουμε σε ΤΡΙΑ ΑΡΘΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΕΜΠΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΓΩΝΑΣ 

-------------------------------------------------------

Εντυπωσιακό, αλλά και τρομακτικό

Για να μη μείνει αιχμή δυσπιστίας σε σένα, αναγνώστα, θα αναφέρω τι ΑΠΑΤΗ παίχτηκε δηλαδή το να συκοφαντήσουν το μεγάλο αυτόν Ιεραπόστολο και σε άλλους. Επειδή το θέμα είναι μεγάλο και χρειάζεται χώρο και χρόνο, γι’ αυτό θα ασχοληθούμε προσεχώς, μεταφέροντας, όπως αναφέρω πιο πάνω κομμάτια δημοσιευμένα από το βιβλίο του Μοναχού Αβέρκιου/Σεραφείμ «Η Μασονία από αυθεντικές πηγές…» με τα αντίστοιχα που ισχυρίζεται ότι είναι αυθεντικά παρμένα μέσα από μασονικά έντυπα, αντιπαραβαλλόμενα με τα αντίστοιχα που επικαλούνται ότι προέρχονται από την Εκκλησία ή άλλες πηγές. Εκεί θα χρειαστεί να οπλιστείτε με πολλή μεγάλη ψυχραιμία και νηφαλιότητα.

Βάζουμε άνω τελεία για μια μικρή ανάπαυλα, διότι πιο κάτω θα βρεθείτε και πάλι σε «ντοκουμέντα» που θα σας ξαφνιάσουν. Η ανάπαυλα αυτή είναι η υπόσχεση που σας δώσαμε στο προηγούμενο φύλλο: Η Σύγκριση του Θεολόγου Θ. Ζήση και του Θεολόγου Αν. Γιαννουλάτου. Η «μεταξύ ημών και υμών χάσμα μέγα» (Λουκ. 16, 26).

---

ΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

Ο Θεόδωρος Ζήσης (από το βιογραφικό του), «ακολούθησε τον ιστορικό κλάδο της Θεολογίας, όπου ανήκε και το γνωστικό αντικείμενο της Πατρολογίας, με σύμβουλο το γνωστό Πατρολόγο αείμνηστο Παναγιώτη Χρήστου. Ανηγορεύθη με άριστα Διδάκτωρ Θεολογίας το 1971… Εξελέγη Υφηγητής της Πατρολογίας το 1973 στη Θεολογική Σχολή… Το 1980 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής της Πατρολογίας στην ενιαία τότε Θεολογική Σχολή… Το 1982 ενετάχθη στο τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας…».

Ο γνωστικός Πατρολόγος καθηγητής Θεολογίας σύμβουλός σας Παν. Χρήστου, μήπως κάνω λάθος, εκτός από οικουμενιστής δεν ήταν και μασόνος; Και επίσης σας ρωτάω! Η γνωστική Πατρολογία δεν είναι συγκριτική;

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, ακολούθησε τον κλάδο της Θεολογίας, ως φοιτητής ασχολήθηκε με την Ιεραποστολή, το 1960 χειροτονείται διάκονος, το 1964 πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης και την ίδια ημέρα ξεκίνησε ιεραποστολή στην Αφρική, το 1965 επέστρεψε για θεραπεία μετά τη φοβερή περιπέτεια της Ελονοσίας. Βρέθηκε στη Γερμανία έως το 1969 για μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία, παράλληλα δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου την ελληνική γλώσσα και φιλολογία. Την άνοιξη του 1970 ο αρχιεπ. Ιερώνυμος Α΄ (Κοτσώνης) φλεγόμενος από ιεραποστολικό ζήλο, ιδρύει το Κέντρο Ιεραποστολής «Πορευθέντες» και διορίζει τον Αναστάσιο ως Διευθυντή της. Το 1971 του αναθέτει παράλληλα και τη Γενική Διεύθυνση της Αποστολικής Διακονίας και στις αρχές του 1972 του αναθέτει και τη διεύθυνση του πρωτότυπου παγκοσμίως νεοϊδρυθέντος «Διορθόδοξου Κέντρου της Εκκλησίας της Ελλάδος». Αρχές Νοεμβρίου 1972 εκλέγεται βοηθός επίσκοπος φέρων τον τίτλο μιας παλαιάς μητρόπολης Ανδρούσης. Εδώ συνέβη κάτι το πρωτοφανές που δεν είχε γίνει αλλά ούτε έχει ξαναγίνει.

Στη χειροτονία του που έγινε στη μητρόπολη των Αθηνών, συλλειτούργησαν μαζί με τον Αρχιεπ. Ιερώνυμο εννέα αρχιερείς και πλέον των σαράντα ήταν οι συμπροσευχόμενοι.

Τον Απρίλιο του 1972 το Πανεπιστήμιο Αθηνών τον εξέλεξε έκτακτο καθηγητή στην έδρα της Ιστορίας των Θρησκευμάτων, η οποία ήταν κενή για πέντε χρόνια μετά τη συνταξιοδότηση το 1965 του καθηγητή Λεων. Φιλιππίδη (μασόνο;).

Σε ερώτηση δημοσιογράφου μετά απ’ όλα αυτά: «Εκείνη την εποχή διαισθανόμενος τον κίνδυνο των υψηλών θέσεων, έδωσα στον εαυτό μου μια συμβουλή: Μείνε μέχρι τέλους διάκονος και σπουδαστής. Απεδείχθη πολύ χρήσιμο φάρμακο…».

---

ΟΙ ΔΥΟ ΤΟΥΣ ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ Π.Σ.Ε.

Ο Θεόδωρος Ζήσης, ορίστηκε ως μέλος σε Συμβούλια Θεολογικών διαλόγων του Π.Σ.Ε. μετά τη βροντερή παραίτηση του καθηγητή της Δογματικής Μέγα Φαράντου το 1985. Για το διορισμό αυτό – γράφει – «πρέπει μάλιστα να πούμε ότι προς την κατεύθυνση αυτή είχε εργαστεί ο μακαρίτης Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Κυρός Διονύσιος» (μοιχεπιβάτης του θρόνου από το Λεωνίδα και τον διόρισαν αντικανονικά οι Χρήστου – Ζήσης το 1974), ο οποίος είπε: «… Εγώ, π. Θεόδωρε – δεν ήταν πατήρ, διότι ήταν λαϊκός (!) – θα επιμένω να πάτε εσείς στον Διάλογο». Και πήγε ο π. Θεόδωρος στο «Διάλογο». Αυτό κράτησε μέχρι τέλος Μαΐου του 1994 που το Οικουμ. Πατριαρχείο τον έπαυσε.

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, το Δεκέμβριο του 1963 ήταν ένας αδιόριστος καθηγητής Θεολογίας της Δ/βάθμιας Εκπαίδευσης και Διάκος στην Ιεροσύνη, όταν κλήθηκε από την Ιερά Σύνοδο με Αρχιεπ. Χρυσόστομο Χατζησταύρου. Εν πλήρη αγνοία του μάλιστα τον όρισαν ως εκπρόσωπο της Ελλαδικής Εκκλησίας, να την εκπροσωπήσει στο Π.Σ.Ε. που θα πραγματοποιείτο στο Μεξικό. Η αντίδραση του Αναστασίου ήταν πηγαία και αυθόρμητη: «Πού να πάω εγώ ο διάκονος, Μακαριότατε;». Η απάντηση του αρχιεπισκόπου ήταν αφοπλιστική: «… είστε ο μόνος που μπορείς να παλέψεις μέσα “στ’ άγρια θηρία”».

Ο Αναστάσιος βρισκόμενος σ’ αυτή τη συνέλευση, αντιλήφθηκε ότι εδώ του δίνεται μεγάλη ευκαιρία να εργαστεί ιεραποστολικά μεταφέροντας την Ορθόδοξη Μαρτυρία σε λαούς που αγνοούν την ύπαρξη Θεού ή έχουν άλλη θεώρηση. Γι’ αυτό δε γύρισε αμέσως πίσω, όπως το έκαναν και το κάνουν και μέχρι σήμερα άλλοι, οι οποίοι ταξιδεύουν κάθε φορά και σε διάφορα κράτη και πολιτείες, μετέχουν συμβατικά στις συνεδριάσεις, τελειώνοντας υπογράφουν και κάποιο χαρτί που αποκοιμίζουν κάποιους αρμόδιους, αφηγούνται τις πλούσιες, κοσμικές εμπειρίες και μετά στήνονται στην ουρά, για να μπουν ξανά στην επόμενη Συνάντηση!

Ο Αναστάσιος πήγε στα νότια του Μεξικού, κοντά στη Γουατεμάλα, σε μια κατασκήνωση μέσα στη ζούγκλα, εδώ μετέφερε και το Ευαγγέλιο μεταφρασμένο στη γλώσσα τους.

Από εδώ κατευθύνθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και επισκέφθηκε ιεραποστολικά κέντρα διαφόρων Χριστιανικών ομολογιών, να ενημερωθεί για τους τρόπους δράσης αλλά και να διαδώσει το Ορθόδοξο μήνυμα, αυτό κράτησε μέχρι τον Απρίλιο του 1964. Επιστρέφοντας μετά από ένα πεντάμηνο υπέβαλε την έκθεσή του στην Ιερά Σύνοδο με παρατηρήσεις, παρεμβάσεις, προτάσεις και εκλαϊκευμένες αναλύσεις, ώστε να είναι έτοιμοι αυτοί που θα εκπροσωπούν κάθε φορά την Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΙ ΣΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ο Θεόδωρος Ζήσης υπηρέτησε μέσα στον πυρήνα της δεύτερης σκληρής δικτατορίας Ιωαννίδη, παρέα με τον Παναγιώτη Χρήστου, μέσα στο Υπουργείο Παιδείας που το μετέτρεψαν σε Πραιτώριο, στο οποίο οι «ένοικοι» καταχραστές της εξουσίας βασάνιζαν τους μαθητές-φοιτητές τους που ζητούσαν καλή παιδεία και ελευθερία και το Θρησκευμάτων και ως «εις οίκου Καϊάφα του Αρχιερέα» νομοθετούσαν τις Συντακτικές Πράξεις εκτελέσεων.

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος, βρέθηκε μπροστά στους φοιτητές, σε απαίτηση αστυνομικών να απομακρυνθεί, απαντούσε: «Σαν καθηγητής και επίσκοπος πιστεύω ότι η θέση μου είναι εδώ κοντά στους φοιτητές». Καθημερινά επισκέπτονταν τα κρατητήρια της ΕΑΣ-ΕΣΑ, για να δει, ν’ ακούσει τα προβλήματα και να διαμαρτυρηθεί, όταν έπρεπε για βασανιστήρια.

Ο Νίκος Βερνίκιος (αδελφός κρατουμένου) έγραφε: «Με τις ώρες καθόμασταν έξω από τις φυλακές, προσπαθούσαμε να πάρουμε άδεια για επισκεπτήριο…». Θυμάμαι τις φωνές του Αναστασίου: «Εδώ στην κατοχή, οι Γερμανοί επέτρεπαν τους ιερείς να δούνε κρατουμένους. Εσείς δεν μας επιτρέπετε τώρα;». «Όλο το διάστημα – έγραφε – ο Αναστάσιος ήταν μαζί με την επιτροπή και παρέμβαιναν με καλά αποτελέσματα».

Οι απειλές που άκουγε, ήταν φοβερές: «Ξέρουμε τους Γιαννουλάκηδες… θάρθει η σειρά τους». – «Αυτό που έκανε ο Γιαννουλάτος στη Νομική Σχολή θα το πληρώσει…» κ.ά.

Στους εγκλωβισμένους φοιτητές της Σχολής μετέφερε φάρμακα και τρόφιμα, το ράσο του είχε γίνει αποθηκευτικός κρυψώνας και ένα πορτάκι στο πίσω μέρος της Σχολής, ήταν το σημείο που μπαινόβγαινε.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΘΗΓΗΤΑΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ

Ο Θεόδωρος Ζήσης, με το δάσκαλό του Π. Χρήστου και οι υπόλοιποι θεσσαλονίκη ομάδα που κατέλαβαν το Υπουργείο με τις αγαθοεργίες, με τις Συντακτικές και άλλες νομοθετήσεις που έκαναν, είχαν στόχο να «σώσουν» την Εκκλησία από τους αντιοικουμενιστάς αντιμασόνους. Επανέφεραν πίσω τους ρυπαρούς, κλέφτες και διεφθαρμένους που είχε διώξει ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄.

Για τις αγαθοεργείς πράξεις αυτές τους έπιασε φόβος και τρόμος και ζητούσαν βοήθεια και προστασία (θεολόγοι γαρ!). Οι μυστικές υπηρεσίες ανταποκρίθηκαν αμέσως, αφού τους εκπαίδευσαν, τους χορήγησαν και από ένα πιστόλι τελευταίου τύπου 7σφαιρο, 45άρι, Μ.1911 Αμερικανικής προέλευσης, για να το έχουν πάντα μαζί τους οπλισμένο, ακόμα και κάτω από το μαξιλάρι.

Αφού εξαφανίστηκαν μετά την προδοσία της Κύπρου, ξεμπάρωσαν το κλειστό Εθνικό Τυπογραφείο και τακτοποίησαν- δημοσίευσαν- τα διατάγματα χωρίς υπογραφές, δηλαδή τη δεσποτική αντικανονικότητα που είχαν φτιάξει, ενώ δεν παρέδωσαν, ως όφειλαν, τα πιστόλια στην υπηρεσία του κράτους που τα χορήγησε, αλλά τα πήραν μαζί τους -για το «φόβο των Ιουδαίων»- και έγινε αυτό που έγινε…

Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος ως Ιεραπόστολος στην Αφρική βρέθηκε αντιμέτωπος σε μεγάλους κινδύνους βαδίζοντας μέσα σε ζούγκλες με άγρια ζώα και με ανθρώπινες μορφές με μάτια γυάλινα, όψεις ζαλισμένες, με ταμ-ταμ που σε κοιτούσαν ως θήραμα. Όπλο του! Ένα ραβδί από κλαδί δένδρου. Εδώ συναντάς τα παθήματα και τις δοκιμασίες του απόστολου Παύλου: «οδοιπορίαις πολλάκις, κινδύνοις ποταμών, κινδύνοις ληστών…, κινδύνοις εν ηρεμία… κινδύνοις εν ψευδαδέλφοις» (Β΄ Κορ. 11, 26).

Στην Αλβανία βρέθηκε σε μια χώρα που η θρησκεία ήταν υπό διωγμό, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο τους εκπαιδευαν ότι δεν υπάρχει Θεός. Πώς τώρα να δεχθούν έναν ξένο, μαυροντυμένο και Έλληνα! Ήταν κόκκινο πανί και έπρεπε να φύγει, γι’ αυτό ήταν από συνεχή παρακολούθηση, απειλητικά δημοσιεύματα, τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν: «Έξω ο μαύρος κόρακας», «Διώξτε το Δούρειο Ίππο» κ.ά. Τις νύκτες μέσα από αυτοκίνητα γάζωναν το σπίτι (υποτιθέμενη αρχιεπισκοπή), αλλά η μυστική Sigurimi δεν έβλεπε! Το πρωί μάζευαν τους κάλυκες και τις σφαίρες από τους τοίχους, τα παράθυρα αντί για τζάμια καλύπτονται από χαρτόνια, γιατί τα έσπαζαν (Στ. Τζίμα, σελ. 59). Αρκετοί φίλοι πρότειναν να πληρώνουν Security (ιδιωτική αστυνομία) να τον φυλάει, με το άκουσμα το απέρριψε, δηλώνοντας: «Αυτό θα είναι κρίσιμο λάθος, στον Αρχιεπίσκοπο πρέπει να αρκεί η προστασία του Θεού». Από την Αγγλία μαθαίνοντας για τα παθήματα του Αναστασίου και χωρίς καμιά συνεννόηση του έστειλαν ένα τεθωρακισμένο αυτοκίνητο. Δεν το πλησίασε, αφού τους ευχαρίστησε, δήλωσε: «Το να κυκλοφορεί ο Αρχιεπίσκοπος με φρουρούς και τεθωρακισμένα αυτοκίνητα θα υποδαύλιζε την καχυποψία για την αποστολή του». Το αυτοκίνητο πουλήθηκε και τελείωσε ένας δρόμος με γεφύρι.

---

ΟΙ ΔΥΟ ΘΕΟΛΟΓΟΙ, ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ & ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ

Ο Θεόδωρος Ζήσης, ο φερόμενος «αντιοικουμενιστής» υπήρξε – κατά τη δική του ομολογία – «Οικουμενιστής», αφού, όπως έγραφε ο αρθρογράφος του, «ανατράφηκε μέσα σ’ αυτό το πατριαρχικό κλίμα και οικουμενιστικό περιβάλλον». Αν διαβάσει κανείς το βιογραφικό σημείωμα του π. Θεοδώρου, που είναι αναρτημένο στο διαδίκτυο: «Όλες του οι σπουδές και οι πρώτες ερευνητικές ενασχολήσεις του είχαν σχέση με τους πατριαρχικούς κύκλους. Στη Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, όπου φοίτησε την περίοδο 1961-65, όλοι οι καθηγητές του ήταν οικουμενιστές. Δεν υπήρχε ούτε ένας αντιοικουμενιστής καθηγητής. Και μάλιστα περιέργως στη Θεολογική Σχολή είχε εισαχθεί το μάθημα της Οικουμενικής Κινήσεως «Ιστορία Δογμάτων και Οικουμενική Κίνησις», το οποίο διδάσκονταν ενθουσιωδώς…» και πιο κάτω έγραφε για τον Πατριάρχη Αθηναγόρα: «Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας είναι μια προσωπικότητα που εγγράφη «χρυσοίς γράμμασιν εις τας σελίδας της Ορθοδόξου ιστορίας», και το Οικουμενικό Πατριαρχείο «πορεύεται επί της οδού αυτής της απαραχαράκτου τηρήσεως της Ορθοδοξίας»», και συνεχίζει: «Δεν ακουγόταν, λοιπόν, την περίοδο εκείνη των σπουδών και των πρώτων ετών της πανεπιστημιακής καριέρας του π. Θεοδώρου λόγος κριτικός εναντίον του Πατριάρχου Αθηναγόρου και εναντίον του Οικουμενισμού». Και: «καθιστούν φανερό και γνωστό ότι ο π. Θεόδωρος ήταν του Πατριαρχείου και ανατράφηκε μέσα στο κλίμα αυτό. Ο καθηγητής Παν. Χρήστου, διευθυντής του Πατρ. Ιδρύματος Πατερικών Μελετών και διδάσκαλος του π. Θεοδώρου, του οποίου ο π. Θεόδωρος υπήρξε στενός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο…». Ο διδάσκαλός του, συνεργάτης του ο καθηγητής της Πατρολογίας Παναγιώτης Χρήστου που του παρέδωσε και την πανεπιστημιακή του έδρα, ήταν εκτός από Οικουμενιστής και Μασόνος!

«Δεν είδατε τίποτα ακόμα»: Η οργή, τα οικονομικά και η «συνέπεια» λόγων και έργων του Λαρίσης Ιερώνυμου

 

Τόπε ο άνθρωπος: “Δεν είδατε τίποτα, τίποτα ακόμα”

(ο Λαρίσης Ιερώνυμος)

Ήταν περί το γιόµα  της 28ης Σεπτέµβρη, τρεις βαριά ηλικιωµένοι βγήκαν από τον καφέ της πλατείας του Αϊ-Λιά και είπαν, για να ξεµουδιάσουν, ας κάνουν µερικές βόλτες στον πεζόδροµο µπροστά από την Εκκλησία του Αϊ-Λιά. Εκεί λοιπόν που αµέριµνα σουλατσάριζαν, άξαφνα ακούνε κάτι άναρχες κραυγές, οι τουρτούρες που ήταν εφησυχασµένες στις φυλλωσιές των δένδρων κοντά στο ναό, ξεπετάχθηκαν σαν από τρόµο, άντε λέει κάποιος της παρέας, χάλασε ο ντουνιάς, κάθε µέρα τσακωµούς, καυγάδες, χωρίσµατα, σκοτωµούς µε ανδρόγυνα διαβάζουµε και ακούµε. Πετάχτηκε ο Λάµπρος, µας χάλασαν το DNA µε τα εµβόλια, Μήτσοοο!

Οι κραυγές όλο και δυνάµωναν και άρχισαν να ακούγονται δυνατά κτυπήµατα σαν να κτυπούσε βαριοπούλα πάνω σε πάγκο- τραπέζι… κοντοστάθηκαν, για  να αφουγκραστούν. Τι ήταν αυτό που άκουγαν, τι ουρλιαχτά και τι χτυπήµατα. Και τότε ακούστηκε ένας πολύ δυνατός θόρυβος ωσάν νάπεσε ένα πολύ βαρύ ή µεγάλο αντικείµενο. Πάµε-πάµε λένε, κάποιοι σκοτώθηκαν, πρέπει νάπεσε καµιά σερβάντα. Τραβηχτηκαν προς τον καφέ και περίµεναν µε αγωνία, νάρθει “Άµεση δράση’’, µήπως κάποιος γείτονας τους κάλεσε, να βοηθήσουν ή να αποσοβήσουν κάποιο µεγάλο κακό.

Τώρα από κάπως µακριά παρακολουθούσαν την κάθε κίνηση, αφού εντόπισαν το σηµείο του καυγά (το ενδιαφέρον που είναι ένα από τα “κουσούρια” του Έλληνα).

Ώσπου µετά ού πολύ άνοιξε η πόρτα του ναού και άρχισαν να ξεπροβάλουν παπάδες. Φαίνονταν έντροµοι και προσπαθούσαν να αποµακρυνθούν άρον-άρον.

Ο Μήτσος της παρέας είδε τον παπά του χωριού που έρχονταν προς το µέρος τους σαν αλαφιασµένος, έτρεχε, για να αποµακρυνθεί. Τον σταµάτησε! Παπά-Κώτ… του λέει τι έγινε; Τι πάθατε; Γιατί φωνάζατε; Τι τρανταχτός θόρυβος ήταν αυτός; Έπεσε µήπως ο πολυέλαιος, ή κάνα προσκυνητάρι; Τι δυνατός κρότος ήταν αυτός που ακούστηκε;

Όχι – όχι µπάρµπα-Μήτσο, ο δεσπότης ήταν στα άσχηµά του σήµερα, ήταν ωσάν να πήρε κάνα χάπι και όλα και όλοι µας του φταίγαµε, πάθος ο άνθρωπος µε το χρήµα, τον κλέβουµε φώναζε, τάβαλε µε κάνα-δυό, για να τ’ ακούσουµε όλοι οι υπόλοιποι, παρότι µας τα παίρνει όλα, φθάσαµε να µην µπορούµε να έχουµε ψάλτη και ούτε το ρεύµα να πληρώνουµε.

Τι τα κάνει αυτά που µαζεύει, παπα-Κώτ…;

Που ξέρω! Παπάδες που γνωρίζουν τα πράµατα µιλούν ότι έχει µεγάλο χρέος! Που ξέρω τι γίνεται!

Τι χρέος παπά µου, όλα πληρωµένα είναι, παίρνει και 5.000 ευρώ το µήνα!

Αµ! Δεν ξέρω, για να γίνς δεσπότς τη σήµερον ηµέρα, δε γίνεσαι έτς τσάµπα!

Και το δυνατό Μπαµ που ακούστηκε ,τι έγινε; Ο δεσπότς από τα πολλά νεύρα, χτυπούσε το προσκυνητάρι πούχε µπροστά του, του δίνει µία, του δίνει δεύτερη και µε την Τρίτη έγινε κοµµάτια σωριάστηκε ένα χειρόδεµα από ξύλα και κάτι κοµµάτια εµ-ντι-εφ σκαλιστά!.

Τι λες παπά-Κώτ…Μπό-µποοό… ούτε ο Κουταλιανός δεν τα κατάφερνε να σπάσει µε τις τρείς το µαδέρι που τόβαζαν µπροστά του!

Άφτα- άφτα..Μπάρµπα-Μήτσο να φύγω µη βγει ο δεσπότς και µας δει και βρω κάνα µπελά, ας που κινδυνεύουµε και από… “φίλους” µας µατάκηδες!

Γι’ αυτό τούπε ο δεσπότης:  “Δεν είδατε τίποτα – τίποτα ακόµα”.

  Εφ. Αγώνας

 

Απόψεις και σχόλια σε έγγραφο αποτείχισης κληρικού των ΓΟΧ.

 

Μας στάλθηκε ένα κείμενο στο οποίο αναγραφόταν οι λόγοι αποτείχισης ιερέως ΓΟΧ από τη Σύνοδο στην οποία ανήκε και μας ζητήθηκε να γράψουμε τις απόψεις μας για τα γραφόμενα, επειδή επικαλείται ο συγκεκριμένος ιερέας τον 15^ο Κανόνα της ΑΒ Συνόδου και τον ΛΑ Αποστολικό Κανόνα. Οι προβληματισμοί μας όμως, για να προχωρήσουμε στον σχολιασμό ήταν αρκετοί μεταξύ των οποίων και οι εξής:

1. Για να μπορέσουμε να παρουσιάσουμε αναλυτικά την άποψή μας θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από το θέμα της δημιουργία των Συνόδων ΓΟΧ, γεγονός που είναι αρκετά περίπλοκο και  θέλει πολύ μεγάλη ανάλυση.

2. Δεν επιθυμούμε να εμπλακούμε σε εσωτερικά θέματα Συνόδου ΓΟΧ.

Επειδή όμως ο  συγκεκριμένος ιερέας:

Α. Προέρχεται από το νέο ημερολόγιο και υπηρέτησε την Εκκλησία του Νέου ημερολογίου για αρκετά χρόνια.

Β. Η Εκκλησία του Νέου -ημερολογίου  υπήρξε για την ιερωσύνη του η Μητέρα Εκκλησία.

Γ. Υιοθετεί ένα άνευ προηγουμένου φανατισμό εναντίον των ΝΕΟ- ημερολογιτών.

Δ. Χρησιμοποιεί  τον ΙΕ Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, με τρόπο που διαφωνούμε, αποφασίσαμε να γράψουμε τις απόψεις μας μόνο σε ό,τι αναφέρεται στο έγγραφο της αποτείχισης και εμπλέκονται και οι νέο-ημερολογίτες. Είδαμε την περίπτωση ως αφορμή να γραφτούν μερικά πράγματα που διαφοροποιούν τα δύο μέρη του 15 κανόνα της ΑΒ Συνόδου σε συνδυασμό με τους κανόνες των συμπροσευχών και του συνεορτασμού, χωρίς να αγγίξουμε το θέμα των Συνόδων των ΓΟΧ ή άλλα θέματα, που γράφονται στο έγγραφο αποτείχισης. Επίσης διαπιστώσαμε άλλη μια φορά την απροκάλυπτη συκοφαντία εναντίον επισκόπου της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ινδονησίας (η οποία από το 2019 εντάχτηκε στους ΓΟΧ) και την πορεία της οποίας παρακολουθούμε τουλάχιστον για είκοσι πέντε έτη.

Στο παρακάτω άρθρο σε πλαίσιο γράφονται οι λόγοι αποτείχισης του ιερέως.

π.Δ.Α

Ὁ Ἀττικῆς κ. Χρυσόστομος Μανιώτης (ΓΟΧ) , κατὰ συρροὴν καὶ κατ᾿ἐξακολούθησιν, κηρύσσει αἵρεση ἐν τῇ πράξει, μὲ τὸν συναγελασμόν του μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς Νεοημερολογίτες, συναγελαζόμενος, συμφυρόμενος καὶ συγκυλιόμενος τῇ πόρνῃ αἱρέσει, συνεορτάζοντας μαζί τους τὸ 2024 ἐν πλήρει ἱερατικῇ στολῇ καὶ μετὰ τοῦ κλήρου του. Ἐπανέλαβε τὸν συνεορτασμὸν τὸ  2026, τὴν Κυριακὴν τῶν Βαΐων, καὶ προσέφερε δῶρα σὲ αὐτούς, στέφανον καὶ περίτεχνον σταυρὸν ἀντιστοίχως.

 

ΣΧΟΛΙΑ. Σχετικό. . https://exapsalmos.gr/ena-proto-vima-agapis/

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Ο Ιλίου Αθηναγόρας (με τον Αρχιερατικό Επίτροπο και τον Αρχιδιάκονό του) ανέμενε και συμμετείχε στη λιτανεία της εικόνας της Παναγίας της Τριχερούσας, την οποία διενεργούσε ο Μητροπολίτης Αττικοβοιωτίας (ΓΟΧ) κ. Χρυσόστομος. Οι δύο αρχιερείς αντάλλαξαν «ασπασμό αγάπης» στο πλαίσιο της θρησκευτικής τελετής. Ο κ. Χρυσόστομος προσέφερε στον κ. Αθηναγόρα τη σύνθεση με τα βάγια που κρατούσε και ο κ. Αθηναγόρας προσέφερε ως αντίδωρο ανάλογη σύνθεση από βάγια και λευκούς κρίνους. Ο Μητροπολίτης Ιλίου ασπάστηκε την ιερά εικόνα της Παναγίας της Τριχερούσας κατά τη διάρκεια της λιτανείας.

ΣΧΟΛΙΑ. Για τα γεγονότα αυτά σημειώνουμε τα εξής.

Δεν Πρόκειται για Πλήρες Συλλείτουργο. Δεν υπήρξε κοινή τέλεση της Θείας Λειτουργίας από το ίδιο Θυσιαστήριο, ούτε κοινότητα του Ποτηρίου της Ευχαριστίας (Intercommunio).

Συνιστά όμως Κανονική Συμπροσευχή / Εκκλησιαστική Εκδήλωση: Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες (10ο & 45ο Αποστολικό, 33ο Λαοδικείας, 2ο Αντιοχείας) η οργανωμένη συμμετοχή αρχιερέως σε θρησκευτική λιτανεία άλλης δικαιοδοσίας,ο εκκλησιαστικός ασπασμός εντός τελετής, η ανταλλαγή λειτουργικών συμβόλων/ευλογιών (βαΐων) και η προσκύνηση εικόνας στο πλαίσιο της κοινής αυτής τελετής, εμπίπτουν κανονικά στην έννοια της συμπροσευχής και της εκκλησιαστικής εκδηλώσεως/κοινωνίας, καθώς υπερβαίνουν τα όρια μιας απλής κοινωνικής ή τυπικής συναντήσεως πολιτικού/αστικού χαρακτήρα.

Δεν εμπίπτει αυτόματα και στενά στο γράμμα του 2ου τμήματος του 15ου Ιερού Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου, για τους εξής λόγους. Το 2ο τμήμα του 15ου Κανόνα ορίζει ρητά ότι η αποτείχιση (διακοπή μνημοσύνου) προ της συνοδικής κρίσεως επιτρέπεται και επιβάλλεται αποκλειστικά, όταν ο επίσκοπος κηρύσσει αίρεση «δημοσίᾳ καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας διδάσκοντος».

Η Ερμηνεία του «Γυμνῇ τῇ Κεφαλῇ»: Κατά τον Ιωάννη Ζωναρά, η φράση σημαίνει «ἀνυποστόλως καὶ μετὰ παρρησίας διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα», ενώ κατά τον Θεόδωρο Βαλσαμώνα σημαίνει ότι διδάσκει «ἀνερυθριάστως διδάγματά τινα ἀπηλλοτριωμένα τοῦ ὀρθοῦ δόγματος».

Η Εφαρμογή στην Περίπτωση: Εάν ο εν λόγω επίσκοπος προβαίνει σε συμπροσευχές, συνεορτασμούς και αντικανονικές φιλοξενίες χωρίς όμως ο ίδιος να διδάσκει και να κηρύσσει δημοσίως από τον άμβωνα ή δια συγγραμμάτων αλλότριο δόγμα, τότε οι πράξεις του δεν ταυτίζονται με το δημόσιο κήρυγμα αιρέσεως που απαιτεί ο 15ος Κανόνας.

Ο συνεορτασμός, οι συμπροσευχές και η ανταλλαγή λειτουργικών ευλογιών με ετεροδόξους ή οικουμενιστές συνιστούν σοβαρότατη κανονική εκτροπή που εμπίπτει άμεσα στον 10ο και 45ο Αποστολικό Κανόνα, στον 2ο της εν Αντιοχεία Συνόδου και στον 33ο της Λαοδικείας.

 Βάσει της αγιοπατερικής αρχής «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτῳ ἀκοινώνητος ἔστω» (Μ. Αθανάσιος, Όσιος Θεόδωρος Στουδίτης, Όσιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων), η «εν γνώσει» συμμετοχή και συμπροσευχή με αιρετίζοντες  επιφέρει πνευματικό συμμολυσμό (οργανική συμμετοχή στην ασέβεια) και καθιστά ακοινώνητο και τον κοινωνούντα.

Συνεπώς, η αποχή από τη συμπροσευχή και την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του είναι επιβεβλημένη βάσει των Αποστολικών Κανόνων περί συμπροσευχής, χωρίς να χρειάζεται η επίκληση του 15ου Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου.

Η επανάληψη της πράξεως του συνεορτασμού κατά την Κυριακή των Βαΐων του 2026, σε συνδυασμό με την προσφορά ιερών και τιμητικών δώρων (στεφάνου και περίτεχνου σταυρού), συνιστά ένα συγκεκριμένο επιβαρυντικό στοιχείο στην κανονική και εκκλησιολογική αξιολόγηση της υποθέσεως:

Η Εκκλησιαστική Σημασία της Προσφοράς Στεφάνου και Σταυρού

Στην ορθόδοξη παράδοση, ο τίμιος Σταυρός και ο στέφανος αποτελούν ιερά λειτουργικά και τιμητικά σύμβολα. Η προσφορά τους εντός θρησκευτικής τελετής ή λιτανείας υπερβαίνει τα όρια μιας τυπικής αστικής φιλοφρονήσεως και συνιστά έμπρακτη απόδοση εκκλησιαστικής τιμής, ευλογίας και λειτουργικής αναγνωρίσεως.

 Όταν η ενέργεια αυτή επαναλαμβάνεται συστηματικά («κατ' εξακολούθησιν»), ενισχύει τον χαρακτήρα της λειτουργικής και πνευματικής οικειώσεως, η οποία κατά τους Αγίους Πατέρες συνεπάγεται οργανική συμμετοχή στην αλλότρια πράξη.

Η εκκλησιαστική αυτή εκδήλωση εμπίπτει άμεσα στον 10ο Αποστολικό Κανόνα («Εἴ τις ἀκοινώνητῳ, κἂν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω»), στον 45ο Αποστολικό, στον 33ο της Λαοδικείας («ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι») και στον 2ο της εν Αντιοχεία Συνόδου.

Κατά τη διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων (consensus Patrum), η προσφορά ιερών συμβόλων και η συμπροσευχή μεταδίδουν τον πνευματικό συμμολυσμό (συμμετοχή στην ασέβεια ή το σχίσμα) σε όσους συμμετέχουν «εν γνώσει». Ο Όσιος Θεόδωρος ο Στουδίτης και ο Μέγας Βασίλειος τονίζουν ότι ακόμη και ο λειτουργικός χαιρετισμός ή η απόδοση τιμής σε ακοινώνητους πρέπει να αποφεύγεται.

H δικαιοδοσία των Επισκόπων

 

H δικαιοδοσία των Επισκόπων 

δεν πηγάζει από τον Πάπα

 

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Η στρέβλωση η οποία αναφέρει ότι, ‘’η δικαιοδοσία των Επισκόπων πηγάζει από τον Πάπα’’, αποτελεί ένα ακόμη άτοπο επιχείρημα στον Παπισμό, αναφορικά με την μάνητα του εξουσιαστικού πρωτείου. 

Πριν αναφερθούμε στη στρέβλωση αυτή, θα πρέπει να σημειώσουμε, ποιος είναι ο Robert Belarmine (1542-1621), ο οποίος συνέγραψε την σχετική με αυτή τη διαστρέβλωση, αθεολόγητη γραμματεία ‘’De Pontifice Romano’’ (Περί του Ρωμαίου Ποντίφηκος), η οποία αναφέρεται σε αυτό το εξουσιαστικό ατόπημα.  Ο Robert Belarmine ήταν Ιησουίτης καρδινάλιος, ο οποίος αγιοποιήθηκε στον Παπισμό. 

Ο καρδινάλιος Robert Belarmine, εφόσον ήταν υπέρμαχος του παπικού εξουσιαστικού πρωτείου, ήταν  επόμενο να οδηγηθεί σε αυθαίρετες παρερμηνείες, οι οποίες να το ισχυροποιούν. Ως εκ τούτου κατέληξε στην πρωτάκουστη κακοδοξία ότι, «η δικαιοδοσία των επισκόπων πηγάζει κατ’ ευθείαν και αμέσως από τον Πάπα».

Αυτή η εξουσιαστική στρέβλωση είναι παρμένη από  το ‘’Bellarminus, De Pontifice Romano, Liber IV, 24 και 25 και liber 1,9’’**, το οποίο δυστυχώς μεθερμηνεύει παράλληλα και την πολύ μεγάλη δυσκολία επιστροφής των Παπικών στην Εκκλησία.  Τίποτε άλλο δεν φανερώνει, εκτός από τη   μεγάλη εξουσιαστική εμμονή στον Παπισμό. Η έλλειψη επιχειρημάτων από τις Πράξεις των Αποστόλων και την Αγιοπατερική Παράδοση, οδήγησε στην εξουσιαστική αυτή εφεύρεση.

Στη λεγόμενη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» (Catechismo della Chiessa Cattolica), των Παπικών, στο εδάφιο 837, όπου γίνεται αναφορά στην ‘’εκκλησία’’, την οποία ‘’κυβερνά’’ ο Ανώτατος Ποντίφηκας και οι ‘’επίσκοποι’’.