O AΘΩΟΤΑΤΟΣ ΠΑΤΗΡ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

 

 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΣΙΔΩΡΟΣ Ο ΠΗΛΟΥΣΙΩΤΗΣ

Ο αγιος Ισιδωρος ο Πηλουσιωτης εγινε πατριαρχης Κωνσταντινουπολεως και ειναι εκεινος που εκαμε την Ανακομιδη των λειψανων του αγιου Ιωαννου του Χρυσοστομου απο τα Κομανα του Ποντου.

Επισης επι πατριαρχειας του σταματησαν οι ΘΡΥΛΙΚΟΙ, που εγκωμιαζε ο αγιος Ιωαννης ο Χρυσοστομος, Ιωαννιτες την Αποτειχισι τους απο το πατριαρχειο Κωνσταντινουπολεως και ενωθηκαν με αυτο.

Η ομολογία στα συναξάρια των αναχωρητών και των ηγουμένων κοινοβιατών Αγίων.

Στις 4 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του Αγίου Ισιδώρου του Πηλουσιώτη. Γεννήθηκε στην Αίγυπτο περί το 360 μ.Χ. από γονείς ευσεβείς και ενάρετους. Από την νεαρή ηλικία έλαβε πλούσια μόρφωση τόσο θεολογική όσο και φιλοσοφική [1].

Αρχικά εργάστηκε ως δάσκαλος και κατηχητής της εκκλησίας της Αλεξάνδρειας. Ο πόθος της ησυχίας όμως τον οδήγησε σε μοναστήρι κοντά στο Πηλούσιο Όρος. Εκεί θα μπορούσε να αφιερωθεί απρόσκοπτα στην κάθαρση της ψυχής του αλλά και να μελετάει τις Γραφές όπως επιθυμούσε.

Κάποια χρόνια μετά, ο Άγιος χειροτονήθηκε ιερέας και μετέπειτα εκλέχτηκε ηγούμενος στην Μονή του. Ως ηγούμενος βοηθούσε πλήθος μοναχών και των γύρω περιοχών και αποτελούσε πρότυπο ασκητή. Αργότερα που αποσύρθηκε πιο βαθιά στην έρημο για περισσότερη ησυχία, επικοινωνούσε με τους υποτακτικούς του και όσους τον συμβουλεύονταν μέσω επιστολών. Σώζονται 2.012 επιστολές ενώ ο Άγιος συνέγραψε και αξιόλογες πραγματείες. Σημαντικός ήταν και ο ρόλος του κατά την Γ’ Οικουμενική σύνοδο (της Εφέσου) το 431 μ.Χ. επί Αυτοκράτορος Θεοδοσίου Β’ του Μικρού. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος 440 μ.Χ.

Σπουδαίο είναι το αντιαιρετικό έργο του Αγίου καθώς στα έργα του προστάτεψε την αλήθεια της Ορθοδοξίας τόσο από την απειλή των αιρέσεων όσο και από τις πλάνες των Ελλήνων/ειδωλολατρών σε καιρό που «η θνήσκουσα τότε ελληνική φιλοσοφία, επιχειρούσε να νοθεύσει την αλήθεια της Εκκλησίας» [2].

Εκκλησία υπό κατάληψη: το εκκλησιαστικό πραξικόπημα εις βάρος του Μητροπολίτη Τυχικού

Αυτό που εκτυλίσσεται στη Μητρόπολη Πάφου δεν είναι απλώς μια εσωτερική εκκλησιαστική διαμάχη. Είναι μια ωμή επίδειξη εξουσίας, ένα θεσμικό εκκλησιαστικό πραξικόπημα που προσβάλλει τη νοημοσύνη των πιστών και τραυματίζει ανεπανόρθωτα το κύρος της Εκκλησίας της Κύπρου. Ο τρόπος με τον οποίο ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος επιχειρεί να εξοβελίσει τον Μητροπολίτη Τυχικό από την Πάφο συνιστά πράξη βίας – όχι σωματικής, αλλά θεσμικής, ηθικής και πνευματικής.

Με συνεχείς δημόσιες δηλώσεις, ο Αρχιεπίσκοπος δεν αρκείται στην καθαίρεση ή την απομάκρυνση από τον θρόνο· προχωρεί ένα βήμα παραπέρα: απαγορεύει στον Τυχικό να διαμένει, να επισκέπτεται και να πατά το πόδι του στην ίδια του τη Μητρόπολη. Ποιος του έδωσε αυτό το δικαίωμα; Σε ποιον ιερό κανόνα προβλέπεται η εξορία ενός Μητροπολίτη από την πόλη που υπηρέτησε; Ή μήπως οι κανόνες ισχύουν μόνο όταν βολεύουν;

Η εικόνα της Αστυνομίας να παρεμβαίνει σε εκκλησιαστικό χώρο, να απομακρύνει Μητροπολίτη και να αλλάζονται κλειδαριές στη Μητρόπολη Πάφου, δεν είναι απλώς θλιβερή. Είναι εξευτελιστική για την Εκκλησία. Είναι εικόνα κοσμικής εξουσίας, όχι ποιμαντικής ευθύνης. Είναι εικόνα φόβου, όχι αλήθειας. Όταν μια Εκκλησία χρειάζεται αστυνομική προστασία για να εκδιώξει τον ποιμένα της, τότε κάτι έχει σαπίσει βαθιά.

Ο Τυχικός δεν εμφανίστηκε χθες. Δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Δεν είναι «ξένο σώμα». Μπήκε στη Μητρόπολη Πάφου ως λαϊκός επί των ημερών του Χρυσοστόμου Β΄, του ανθρώπου που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος Κύπρου και που –κατά κοινή ομολογία– τον αγαπούσε, τον εμπιστευόταν και τον στήριζε. Για δεκαετίες υπηρέτησε τη Μητρόπολη, έζησε μέσα στους τοίχους της, εργάστηκε για αυτήν, πόνεσε για αυτήν.

Και έρχεται σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος, μετά από 22 ολόκληρα χρόνια προσφοράς, να τον πετάξει έξω σαν ανεπιθύμητο αντικείμενο. Να τον «καθαρίσει» από τον χώρο. Να του αφαιρέσει όχι μόνο τον θρόνο, αλλά και την αξιοπρέπεια. Αυτό δεν λέγεται διοίκηση. Λέγεται εκδικητικότητα.

Η επιμονή του Αρχιεπισκόπου να λειτουργεί ως τοποτηρητής στη Μητρόπολη Πάφου γεννά σοβαρότατα ερωτήματα. Γιατί τέτοια εμμονή; Γιατί τέτοια βιασύνη; Γιατί τέτοια λύσσα να μείνει ο Τυχικός εκτός, αποκομμένος, αποκλεισμένος; Τι φοβάται ο Αρχιεπίσκοπος από την παρουσία του Τυχικού;

Όταν αλλάζονται κλειδαριές, δεν αλλάζονται για λόγους «ποιμαντικούς». Αλλάζονται για να μη μπαίνει κάποιος μέσα. Όταν αποκλείεται ένας άνθρωπος από τον χώρο που γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον, τότε το ερώτημα είναι αμείλικτο.

Ο λαός της Πάφου δεν είναι ανόητος. Βλέπει, ακούει, συγκρίνει. Βλέπει έναν Μητροπολίτη να διώχνεται με αστυνομία και έναν Αρχιεπίσκοπο να μιλά για «τάξη». Ποια τάξη; Την τάξη του φόβου; Την τάξη της φίμωσης; Την τάξη όπου όποιος δεν αρέσει, εξαφανίζεται;

Η Εκκλησία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός Αρχιεπισκόπου. Δεν είναι προσωπικό βασίλειο. Δεν είναι μηχανισμός επιβολής. Αν μετατραπεί σε τέτοιο, τότε χάνει τον λόγο ύπαρξής της. Και όποιος τολμά να το επισημαίνει αυτό, δεν είναι εχθρός της Εκκλησίας – είναι φίλος της αλήθειας.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός μπορεί να διαφωνήθηκε, να ενοχλεί, να στέκεται εμπόδιο σε σχέδια. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί τη δημόσια διαπόμπευση και τον θεσμικό εξοστρακισμό. Όχι έτσι. Όχι με κλειδαριές, όχι με αστυνομία, όχι με απαγορεύσεις παρουσίας.

Η Ιστορία δεν ξεχνά τέτοιες πράξεις. Και η Εκκλησία πλήρωσε ακριβά στο παρελθόν κάθε φορά που μπέρδεψε την ποιμαντική εξουσία με τον αυταρχισμό.

Ο λαός της Πάφου απαιτεί απαντήσεις. Απαιτεί διαφάνεια. Απαιτεί δικαιοσύνη. Και πάνω απ’ όλα απαιτεί σεβασμό.

Δεν ξεχνά. Και δεν θα σιωπήσει.

Ο Λαός της Πάφου

Ο Καλός Σαμαρείτης λείπει από την Αρχιεπισκοπή Κύπρου

«Στην Αρχιεπισκοπή δεν βρήκαμε τον Καλό Σαμαρείτη.

Βρήκαμε αυτόν που χτυπά και προσπερνά.»

……………………………….

«Ο Καλός Σαμαρείτης λείπει από την Αρχιεπισκοπή»

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος καλεί την Αστυνομία για να διώξει τον ίδιο του τον επίσκοπο, 

η Εκκλησία παύει να είναι Μητέρα και γίνεται μηχανισμός φόβου.

……………………

Χωρίς κατηγορίες.

Χωρίς δικαιοσύνη.

Χωρίς έλεος.