Η θλίψη του Αγίου Παϊσίου για την

 

Η θλίψη του Αγίου Παϊσίου για την 

έλλειψη ηγετών με ιδανικά και 

θυσία!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης», ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 2015

     Ὁ Πατὴρ Παΐσιος λυπόταν ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε ἡγέτες «Μακκαβαίους»* μὲ ἰδανικά, ἀνιδιοτέλεια, παλληκαριὰ καὶ θυσία. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κύριος λόγους ποὺ τὴν 1η Αὐγούστου τοῦ 1984 (π.ἡ.), μνήμη τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Παίδων, τῶν Μακκαβαίων, ἔγραψε ἕνα κείμενο γιὰ τὸν ἥρωα στρατηγὸ Μακρυγιάννη, τὸν ὁποῖο, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου του «Ὁράματα καὶ θάματα», ἄλλοι τὸν ἔλεγαν ἅγιο, ἄλλοι θρησκόληπτο καὶ ἄλλοι πλανεμένο. Μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ ὁ Πατὴρ Παΐσιος ἐξέφραζε τὴν μεγάλη του λύπη, διότι σὲ αὐτὴν τὴν τόσο δύσκολη ἐποχὴ ὁρισμένοι πετοῦσαν «λεκέδες στὸν λευκὸ χιτώνα τοῦ Μακρυγιάννη», ἀντὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὰ λόγια αὐτοῦ τοῦ ἥρωα ποὺ «ἀγωνίστηκε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν βάρβαρο τουρκικὸ ζυγό, καὶ στὴν συνέχεια ἀγωνίσθηκε μὲ θεῖον ζῆλο, γιὰ νὰ μὴν ὑποδουλωθοῦμε πνευματικὰ στοὺς Φράγκους».

     Γιὰ κάποιες μικρὲς «ἀδυναμίες» τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ἥρωα ὁ ὅσιος Γέροντας ἔγραψε: «Μέσα σ’ ἕναν τόνο γερὰ καρύδια, ποὺ μᾶς δίνει “εὐλογία” ὁ καλὸς Μακρυγιάννης, ἑπόμενον εἶναι νὰ βρεθοῦν καὶ ἕνα κιλὸ κούφια. Γιατί λοιπὸν νὰ σχολιάσουμε τὰ ἐλάχιστα κούφια, ἀφοῦ σὰν ἄνθρωποι δὲν μπορύμε νὰ ἔχουμε τὴν θεϊκὴ τελειότητα, ἄλλα τὴν ἀνάλογη ἀνθρώπινη τελειότητα, ποὺ μέσα σ’ αὐτὴν θὰ ὑπάρχουν καὶ οἱ ἀνθρώπινες ἀτέλειες;»

Ὅσον ἀφορᾶ δέ τὰ ὁράματα ποὺ ὁ Μακρυγιάννης ἔβλεπε, ὁ Ὅσιος μὲ τὴν φωτισμένη του διάκριση εἶπε: «Φυσικὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ὅλα τὰ ὁράματα τοῦ Μακρυγιάννη ἦταν θεϊκά, γιατὶ πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τῆς ἀγωνίας του, τὰ ὁποῖα γεννοῦσε ἡ μεγάλη του ἀγωνία. Αὐτὰ ὅμως πρέπει νὰ μᾶς συγκινοῦν περισσότερο ἀπὸ τὰ θεϊκά, διότι σ’ αὐτὰ βλέπει κανεὶς τὴν μεγάλη ἀγωνία τοῦ ἁγνοῦ ἥρωα, ποὺ δὲν ἔκλεινε μάτι καὶ σὲ κατάσταση μεταξὺ ὕπνου καὶ ἐγρηγόρσεως τὰ ἔβλεπε αὐτά… Ἐπέτρεψε ὁ Καλὸς Θεὸς νὰ ἰδῆ πολλὰ ὁράματα· τὸν Χριστό, τὴν Παναγία καὶ πολλοὺς Ἁγίους, γιὰ νὰ καταλάβουμε ἐμεῖς οἱ μεταγενέστεροι τὸν μεγάλο κίνδυνο ποὺ διέτρεχε τὸ Ἔθνος μας καὶ τὴν μεγάλη προστασία τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων, σὰν νὰ ἔκαναν “παγκοινιά”, γιὰ νὰ μὴ μᾶς φραγκέψουν (ἐννοεῖται: οἱ Εὐρωπαῖοι)». Καὶ κατέληγε: «Ὁ Στρατηγὸς Μακρυγιάννης, τὸ γνήσιο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἦταν ἀπὸ μικρὸς ἀναθρεμμένος, μεγαλωμένος καὶ καπνισμένος μὲ τὸ λιβάνι στὴν Ἐκκλησία. Καὶ στὴν συνέχεια σὰν γνήσιος πιὰ Πατέρας τοῦ Ἔθνους, μπαρουτοκαπνισμένος καὶ τραυματισμένος, ἔχυνε δάκρυα μὲ πόνο στὸν Θεὸ καὶ αἷμα γιὰ τὴν λευτεριά μας. Καί, ἂν θέλουμε νὰ τὸν γνωρίσουμε καλά, θὰ πρέπει νὰ ξεκαπνίσουμε τὴν καρδιὰ καὶ τοὺς λογισμούς μας».

Καὶ ὁ Ὅσιος Παΐσιος, ὡς «γνήσιο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ὀρθόδοξη εὐαισθησία καὶ ἁγιοπατερικὴ ἀκρίβεια»**, θεωροῦσε ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος γιὰ τοὺς Ὀρθόδοξους Ἕλληνες ἦταν ἡ πνευματικὴ ὑποδούλωσή τους. Ἀνησυχοῦσε πολὺ βλέποντας τήν ὅλο καὶ μεγαλύτερη ἐπίδραση τοῦ κοσμικοῦ δυτικοευρωπαϊκοῦ πνεύματος ἀκόμη καὶ σὲ πνευματικοὺς ἀνθρώπους. Πονοῦσε γιὰ τὶς διάφορες οἰκουμενιστικὲς κινήσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες ἔλεγε ὅτι εἶναι «κουρελοῦδες τοῦ διαβόλου». Καὶ μὲ πόνο προσευχόταν νὰ φωτίσει ὁ Θεὸς τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντες, ὥστε νὰ μὴν θαμπώνονται ἀπὸ τὸ ψεύτικο φῶς τῆς Δύσεως, ἀλλὰ νὰ βλέπουν καθαρά, μὲ πνευματικὴ διαύγεια, γιὰ νὰ μὴν πέφτουν στὴν μεγάλη αὐτὴ παγίδα τοῦ διαβόλου.

Ἔγραψε σὲ ἐπιστολή του: «Δυστυχῶς ὁ Δυτικὸς Ὀρθολογισμὸς ἔχει ἐπιδράσει καὶ σὲ Ἀνατολικοὺς Ὀρθόδοξους Ἄρχοντας, καὶ ἔτσι βρίσκονται σωματικὰ μόνον στὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὅλο τὸ εἶναι τους βρίσκεται στὴν Δύση ποὺ τὴν βλέπουν νὰ βασιλεύη κοσμικά. Ἐὰν ἔβλεπαν τὴν Δύση πνευματικά, μὲ τὸ φῶς τῆς Ἀνατολῆς, τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, τότε θὰ ἔβλεπαν τὸ πνευματικὸ ἡλιοβασίλεμα τῆς Δύσης, ποὺ χάνει σιγὰ-σιγὰ τὸ φῶς τοῦ νοητοῦ Ἡλίου, τοῦ Χριστοῦ, καὶ προχωροῦν γιὰ τὸ βαθὺ σκοτάδι. Μαζεύονται καὶ συνεδριάζουν, καὶ γίνονται συζητήσεις ἀτέλειωτες γιὰ πράγματα ποὺ δὲν χωράει συζήτηση, ποὺ οὔτε οἱ Ἅγιοι Πατέρες συζητήσανε ἐδῶ καὶ 2.000 χρόνια. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐνέργειες εἶναι τοῦ πονηροῦ, γιὰ νὰ ζαλίζουν καὶ νὰ σκανδαλίζουν τοὺς πιστούς, καὶ νὰ τοὺς σπρώχνουν, ἄλλους στὴν αἵρεση καὶ ἄλλους σὲ σχίσματα, καὶ νὰ κερδίζει ἔτσι ἔδαφος ὁ διάβολος».

* Ἡ προσωνυμία «Μακκαβαῖος» δόθηκε στὸν Ἰούδα, τὸν ἡγέτη τῆς Ἰουδαϊκῆς ἐπαναστάσεως, ἡ ὁποία ἔγινε τὸ 166 π.Χ. κατὰ τοῦ Ἀντιόχου τοῦ Δ΄ τοῦ Ἐπιφανούς, ἀλλὰ καὶ στοὺς διαδόχους του. Οἱ Μακκαβαῖοι διακρίθηκαν γιὰ τοὺς ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς πατρῷας πίστεως καὶ τῆς ἐλευθερίας. (Β΄. Α΄, Β΄, Γ, Δ΄ Μακκαβαίων)

** Γιὰ τὸ κείμενο τοῦ Ὁσίου «Ὁ ἁγνὸς ἥρωας Στρατηγὸς Μακρυγιάννης», βλ. Πρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση, Ὑπαίθριο Ἀρχονταρίκι, Καταγραφὴ διδαχῶν τοῦ π. Παϊσίου, 3η ἔκδ. Κόνιτσα 1994, σελ. 55-62.

Δεν πρέπει να δεχόμαστε την διαστρέβλωση του Αγίου από τους σημερινούς μισθωτούς κληρικούς

Αν πραγματικά τιμάει κάποιος τον Άγιο ας τον μιμηθεί.

Ο Άγιος Παΐσιος διέκοψε το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα!

Πώς αποδεικνύεται αυτό;







Παραθέτουμε εκτενές απόσπασμα από το βιβλίο του + Ιερομονάχου Ισαάκ (πνευματικού τέκνου του πατρός Παϊσίου - ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ...Συνοδεία γέροντος Ισαάκ Καλύβη Αναστάσεως Καψάλα Καρυές ΄Αγιον ΄Ορος) «ΒΙΟC ΓΕΡΟΝΤΟC ΠΑϊCΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓιΟΡΕΙΤΟΥ»-ΑΓιΟΝ ΟΡΟC 2004, σελ. 690-691.

«Ιδιαιτέρως, σεβόταν [ο Άγιος] τον Οικουμενικό θρόνο. Αναγνώριζε την πανορθόδοξη αποστολή του και κατανοούσε τη δύσκολη θέση που βρίσκεται. Προσευχόταν πολύ και υπερασπίστηκε το Οικουμενικό Πατριαρχείο δημόσια σε πολλές περιπτώσεις.

Από το Στόμιο, είδαμε τον γέροντα σφοδρό πολέμιο των αιρέσεων. Στα θέματα της πίστεως ήταν ακριβής και ασυμβίβαστος. Είχε μεγάλη ορθόδοξη ευσυνειδησία, για αυτό δεν δεχόταν συμπροσευχές και κοινωνία με πρόσωπα μη ορθόδοξα. Τόνιζε: «Για να συμπροσευχηθούμε με κάποιον, πρέπει να συμφωνούμε στην πίστη». Διέκοπτε τις σχέσεις του ή απέφευγε να δει κληρικούς που συμμετείχαν σε κοινές προσευχές με ετεροδόξους. Τα «μυστήρια» των ετεροδόξων δεν τα αναγνώριζε και συμβούλευε οι προσερχόμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία, να κατηχούνται καλά πριν βαπτισθούν.

Καταπολέμησε τον οικουμενισμό και μιλούσε για το μεγαλείο και την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας, ορμώμενος από την εν καρδία του θεία χάρη. Ο βίος του αποδείκνυε την υπεροχή της Ορθοδοξίας.

Για ένα διάστημα, είχε διακόψει μαζί με όλο σχεδόν το ΄Άγιο Όρος, το μνημόσυνο του πατριάρχου Αθηναγόρα για τα επικίνδυνα ανοίγματά του προς τους Ρωμαιοκαθολικούς. Αλλά το έκανε με πόνο: «Κάνω προσευχή», είπε σε κάποιον, «για να κόβει ο Θεός μέρες από μένα και να τις δίνει στον πατριάρχη Αθηναγόρα, για να ολοκληρώσει την μετάνοιά του».





Μέ τήν αναρρίχηση όμως στο θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ "μεγάλου" - κατά κόσμον - Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὁ Οἰκουμενισμός έλαβε καί θεσμική κάλυψη στόν Ὀρθόδοξο χῶρο μέ πρωτοφανῆ ἀνατροπή τῆς μέχρι τότε ἐκκλησιαστικῆς καί κανονικῆς τάξεως. Ὁ Ἀθηναγόρας «μέ μία σειρά ἀπό πρωτόγνωρες ἀποφάσεις καί ἐνέργειες ἀνέτρεψε μέ συνοπτικές διαδικασίες κάθε δεδομένο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀνέτρεψε ἱερούς κανόνες, συνοδικότητα, ἁγιοπατερική παράδοση, δογματική καί ἐκκλησιαστική συνείδηση» καί οὐσιαστικά ἀμνήστευσε τίς πλάνες καί τά ἐναντίον τῆς εὐαγγελικῆς Ἀλήθειας ἐγκλήματα τοῦ Παπισμοῦ, ἐξισώνοντας τήν αἵρεση μέ τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τήν πλάνη μέ τήν ὀρθή Πίστη, τό δαιμονικό ψεῦδος μέ τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, τόν Παπισμό μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἔτσι, μπροστά σέ αὐτό τό ξεθεμελίωμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ὁ ἁγιορειτικός μοναχισμός (Μονές, Σκῆτες καί Κελιά), ἀκολουθώντας τή μακραίωνη ἐκκλησιαστική καί κανονική παράδοση, ἔπαψαν νά ἀναγνωρίζουν τόν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ὡς Ὀρθόδοξο Πατριάρχη καί διέκοψαν τή μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του (ἀπό τό 1970 μέχρι τό θάνατό του (7.7.1972) σέ ἔνδειξη διαμαρτυρίας γιά τήν οἰκουμενιστική του πολιτική. «Ἡ διακοπή τοῦ Μνημοσύνου ἀποτελεῖ ἄρνησιν καί πράξιν ἀντιστάσεως, ἐν ὄψει διαγραφομένου κινδύνου», τόνιζε προφητικά ἡ Ἱ. Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὂρους σέ ἔγγραφό της.

Σέ αὐτούς πού πρωτοστάτησαν στήν τολμηρή καί ὁμολογιακή αὐτή ἐνέργεια ἐναντίον τοῦ Ἀθηναγόρα ἀνῆκε καί ὁ Ἃγ. Παΐσιος ὁ ὁποῖος μοναχός, τότε, στήν Ἱ. Μ. Σταυρονικήτα συνήργησε τά μέγιστα, μαζί μέ τόν Καθηγούμενο ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, ὥστε καί ἡ Μονή του νά διακόψει τό μνημόσυνο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη. Μάλιστα ὁ Ἅγ. Παΐσιος, ὁ ἡγούμενος π. Βασίλειος Γοντικάκης καί ὁ ἱερομ. Γρηγόριος στήν ἀπό 21.11.1968 κοινή ἐπιστολή τους, χαρακτήρισαν τά λεχθέντα καί πραχθέντα ὑπό τοῦ Ἀθηναγόρα ὡς «ἀκατανόητα καί δυστυχῶς βλάσφημα διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν» καί σημείωσαν: «ἡ ἂρνησι πρός τόν Πατριάρχη δέν εἶναι ἂρνησι πρός τήν ἀγάπην οὒτε πρός τήν ἑνότητα. Εἶναι "ὂχι" πρός τό ψεῦδος καί "ναί" πρός τήν Ἀλήθεια» («Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 98/1.3.1969, σ. 4 καί τ. 1680/9.3.2007, σ. 5)!

Τά ἐπίσημα μασονικά περιοδικά κατ' ἐπανάληψη ἔχουν δημοσιεύσει ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἦταν Μασόνος [τόν χαρακτηρίζουν: «μέγα» (Πυθαγόρας 1977, τ. 5, σ. 5), «ἐνσυνείδητο μασόνο» (Πυθαγόρας, 1977, τ. 58-59, σ. 49), «τοῦ Ὑπάτου 33ου βαθμοῦ...μεγάλο ὁραματιστή τῆς ἑνώσεως τῶν Χριστιανῶν» (Ἰλισσός, 1973, τ. 97, σ. 41)]. Μάλιστα στίς 12.10.1972 τοῦ ἒκαναν καί μασονικό «μνημόσυνο» στήν Ἀθηναϊκή Μασονική Στοά «Ἁρμονία» (Τεκτονικό Δελτίο, 1972, τ. 104, σ. 232 κἑξ)! Δυστυχῶς γιά τή μνήμη τοῦ Πατριάρχου, δέν ἔχει ὑπάρξει κάποια διάψευση, οὔτε κἄν ἁπλή διαμαρτυρία πρός τό Τεκτονικό Ἵδρυμα ἀπό τούς πνευματικούς ἐπιγόνους του.

Ἐξαιρετικά στοιχεῖα-ντοκουμέντα γιά τή στάση τοῦ Ἁγ. Ὄρους ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει ἡ ἔκδοση Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὂρος, Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως», Ἃγ. Ὂρος 2014.

Διάδοχος λοιπόν ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ο Νέος Ομολογητής των από αιώνων Αγίων και ιδιαιτέρως των Οσιομαρτύρων Αγιορειτών Πατέρων τους υπό του Πατριάρχου Βέκκου (σήμερα Βαρθολομαίου) Μαρτυρησάντων.

Οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες γράφουν προς τον λατινόφρονα αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο:

«Καὶ πῶς ταῦτα ἀνέξεται ὀρθοδόξου ψυχή, καὶ οὐκ ἀποστήσεται τῆς κοινωνίας τῶν μνημονευσάντων αὐτίκα, καὶ ὡς καπηλεύσαντας τὰ θεῖα τούτους ἡγήσεται; Πλὴν ὅτι μολυσμὸν ἔχει ἡ κοινωνία, ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν αὐτόν, κἂν Ὀρθόδοξος εἴη ὁ ἀναφέρων»

(Κριτικὴ ἔκδοσις τῆς ἐπιστολῆς ἐν: V. Lourent et. Dorroze's DOSSIER GREC DE L' UNION DE LYON 1273-1277, P. 376-403 Paris 1976).

 

ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΚΑΙ ΕΞΑΙΣΙΟΝ 

ΣΥΓΧΡΟΝΟΝ ΘΑΥΜΑ TOY AΓΙΟΥ 

ΠΑΪΣΙΟΥ.

Ειμαι ενας δυσπιστος ανθρωπος. Παρα ταυτα πιστευω, χωρις να θελω  να δω για να πιστεψω, δηλαδη τηρω το Γραφικον: μακαριοι οι μη ειδοτες και πιστευσαντες ( Ιωαν. 20,29). Ομως τα θαυματα ή επι το Γραφικοτερον,  τα Σημεια του Θεου, είναι καθημερινα και απειραριθμα. Γινονται Σημεια μεγαλα , μεμαρτυρημενα και ατρανταχτα. Και όχι ιδιαιτερα σε πιστους ανθρωπους αλλα σε ανθρωπους ασχετους σχεδον με την Πιστι και αδιαφορους δηλαδη σε κοσμικους ανθρωπους. Να παψουμε καποτε να πιστευουμε ότι εμεις οι πιστοι και ευσεβεις αυτοαποκαλουμενοι εχουμε την αποκλειστικοτητα και την προτιμησι του Θεου και όχι οι αφανεις και οι ταπεινοι ανθρωποι της γης. Σε μας δυστυχως επικυριαρχει η φοβερη ζωη της υποκρισιας, της φαρισαϊκης υποκρισιας, την οποια ο Κυριος στιγματισε με εκεινα τα ανεπαναληπτα ΟΥΑΙ Του. Ειλικρινα ελεγχομαι σφοδρα, σφοδρα ελεγχομαι,  όταν διαβαζονται εκεινα τα «ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ Γραμματεις και Φαρισαιοι Υποκριτες», την Μεγαλη Δευτερα εσπερας.

 Σημερα θελω να αποκαλυψω για πρωτη φορα και αποκλειστικα, για δυο Σημεια που μου τα διηγηθηκαν  ολως συμπτωματικα δυο γυναικες τις οποιες δεν συναντησα ποτε μου από κοντα, αλλα μου τα διηγηθηκαν  αφου τα εζησαν οι ιδιες και είναι οι αυτοπαθεις, οι αυτοπτες, και οι αυτηκοοι μαρτυρες. Η μια κατοικος Κομοτινης και η άλλη στο άλλο ακρο της Ελλαδος, στην  Κερκυρα, που γνωριστηκαμε  στο φειςμπουκ.

Γραφω σημερα για την πρωτη την κ. Α.Μ. και για πρωτη φορα δημοσια αποκαλυπτω οσα η ιδια εζησε και μου διηγηθηκε. Ηταν δημοσια υπαλληλος στην νομαρχια της Ροδοπης  και συνταξιοδοτηθηκε πλεον και ζει μονη της φιλοξενουμενη στο σπιτι ενός ανηψιου της αφου και το σπιτι της εχει καποιο μπλεξιμο με καποιον εργολαβο.

Με την κυρια Α.Μ. ( εχω την διευθυνσι και το τηλεφωνο της για τον οποιο δυσπιστο) γνωριστηκα  λογω των συνταξιοδοτικων ζητηματων. Επιζητησε η ιδια να με βρη στο τηλεφωνο από το 11888 και ζητησε την συμβουλη μου για τα συνταξιοδοτικα της. Εκει που μου περιεγραφε τα της περιπτωσης της, μου αποκαλυψε ότι της εγινε και καποιο θαυμα από τον Αγιο Παισιο.

 Επεμεινα να μαθω ολες τις λεπτομερειες και δεχθηκα να την ακουσω με αυξημενο ενδιαφερον, αφου εγω τον π. Παισιο τον γνωρισα από κοντα, αλλα και τον συναντησα πολλες φορες και ισως και να τον αμφισβητουσα και όταν ζουσε, αλλα και μετα την κοιμησι του.  Μου διηγηθηκε, λοιπον, η κ. Αννα Μ. τα εξης: 

Το απογευμα της 22 Αυγουστου του 2014 τελειως ξαφνικα αισθανθηκα κατι φοβερους πονους στην μητρα και στην κοιλια χωρις να γνωριζω τον λογο και τι ακριβως συμβαινει. Αρχισα να παιρνω παυσιπονα, αλλα δεν μου επιανε κανενα. Νομιζα ότι οι πονοι  αυτοι θα περασουν  αλλα δεν περνουσαν. Επαψα να εχω ορεξι να τρωω και αισθανομουνα πολύ ασχημα. Υστερα από καποιες μερες συνεχων πονων εισηχθηκα στο νοσοκομειο Κομοτινης και εμεινα εκει μια εβδομαδα. Εγιναν οι εξετασεις και με εβαλαν ορο και αλλα φαρμακα. Εκανα βιοψια και νοσηλευτικα σε αυτό το νοσοκομειο, αλλα ο γιατρος εβγαλε αμφιβολα αποτελεσματα. Μετα από την αμφιβολη διαγνωσι για να βγη πιο σωστο πορισμα με εστειλαν στο νοσοκομειο Αλεξανδρουπολης.

Ο Γυναικολογος του νοσοκομειου Αλεξανδρουπολης με κρατησε μια εβδομαδα εκει και αποφασισε να κανη αυτος βιοψια παραλληλα με τον ουρολογο και αυτό διοτι φανηκε ναχω προβλημα και στην κυστη. Σε 10 μερες βγηκαν τα αποτελεσματα και εδειξαν κακοηθες νεοπλασμα τραχηλου μητρας δηλαδη καρκινο. Με συνεστησαν  να παω στο Θεαγενειο για να κανω ακτινοβολιες και χημειοθεραπειες. Οι εξετασεις και οι διαγνωσεις αυτές των νοσοκομειων υπαρχουν  σημερα στα χερια μου, αλλα και στα χερια του κ. Οδυσσεα.

Πηγα στο Θεαγενειο και με κρατησαν μια εβδομαδα. Το συμβουλιο των γιατρων αποφασισε να μου κανουν 25 ακτινονοβολιες και 5 χημειοθεραπειες. Ο γυναικολογος κ. Κωνσταντινος Καπλανης μου ειπε, μην στενοχωριεσαι δεν θα σου πεσουν τα μαλια. Θα πηγαινοερχεσαι για να κανης αυτές τις θεραπειες. Μειναμε σε καποιο σπιτι της αδελφης μου στη Θεσσαλονικη μαζι με τον ανδρα μου που ακομα ζουσε. Εν τω μεταξυ ειχε αρχισει και ακατασχετη αιμοραγια. Ειχε κατεβει παρα πολύ ο αιματοκριτης μου και επροκειτο να μου βαλουν αιμα αλλα τελικα δεν μου εβαλαν. Ειχα χασει 12 κιλα και δεν μπορουσα να φαω, δεν μπορουσα να ειμαι ορθια και να περπαταω, ολο πλαγιαζα και πονουσα φρικτα μερα και νυχτα και παραλληλα ειχα και μεγαλη αιμοραγια. Όλα αυτά γινονταν τον Οκτωβριο του 2014.

 Τον Ιανουαριο του 2015 ο ανδρας μου πηγε και πηρε μια εφημεριδα η οποια ειχε σαν αφιερωμα ένα ημερολογιο τοιχου και στην πρωτη σελιδα ειχε την εικονα του αγιου Παισιου. Στο δωματιο που κοιμομουνα ειχε ένα μικρο καναπεδακι και εβαλα εκει το ημερολογιο ετσι ώστε ξαπλωμενη να βλεπω τον αγιο Παισιο και να τον επικαλουμαι. Ένα βραδυ ειχα απελπιστει τελειως και ουτε κοιμομουνα και πονουσα φοβερα,  με επιασε απελπισια. Ο αντρας μου κοιμοτανε διπλα μου και μονη μου απευθυνθηκα στον αγιο Παισιο: Αγιε θα γινω καλα ή θα πεθανω; Φυσικα απο την εικονα δεν περιμενα απαντησι και σκεφτονουνα πως θα ξημερωθω με τους πονους που ειχα. Χωρις να το καταλαβω με πηρε ο υπνος. Ηταν περιπου 1-2 μετα τα μεσανυχτα και ειδα ένα ονειρο. Δεν ειδα το προσωπο του αγιου αλλα ακουσα την φωνη του που ηταν σαν συρτη, απαντησι  που περιμενα  και μου ελεγε θα γινης καλα το ….Π α α α α σχα. Την επομενη το πρωι που ξυπνησα διηγηθηκα στον αντρα μου το ονειρο με συγκινησι και με δακρυα. Τι να σου πω εχει ο Θεος, μου απαντησε εκεινος.  Λιγο πριν το Πασχα του 2015 ο γιατρος του Θεαγενειου κ. Κωνσταντινος Καπλανης μου ειπε να φυγω γιατι ειχα κανει 25 ακτινοβολιες και 5 χημειοθεραμειες. Αφου με εξητασε ο ιδιος για τελευταια φορα δεν πιστευε στα ματια του οσα εβλεπε και στις τελευταιες εξετασεις  που ειχε στα χερια του και ενώ με εξηταζε εκπληκτος εκφραστηκε ως εξης:  Μωρε μπραβο;;;!!! Και μου ειπε: Τωρα μπορεις να φυγης,  αλλα θα ερχεσαι κάθε τρεις μηνες για ελεγχο.  Δεν μου εδωσε καμμια συνταγη για φαρμακα,  πραγμα που ουτε που το σκεφτηκα τοτε. Αφου ευχαριστησαμε τον γιατρο φυγαμε για το σπιτι. Καθησαμε 3 μερες ακομα στη Θεσσαλονικη για να ξεκουραστω λιγακι και μετα αναχωρησαμε για την Κομοτινη.

Εν τω μεταξυ ειχαν μειωθει σιγα σιγα οι πονοι μου, ανοιξε η ορεξι μου για φαγητο και αρχισα λιγο λιγο να στεκομαι στα ποδια μου και αισθανομουνα την αναγκη να παω να περπατησω. Πριν ερθει το Πασχα υποχωρουσαν οι πονοι καθως και η αιμοραγια ελαττωνονταν, μεχρι που σταματησαν τελειως.  Στην Κομοτινη εκανα το Πασχα και την ημερα του Πασχα ημουν τελειως καλα. Ολοι απορουσαν  πως τοσο γρηγορα εγινα καλα και σε ολους ελεγα ότι  πιστευω ότι με θεραπευσε ο αγιος Παισιος που μου το ειπε στο ονειρο ότι «το Πασχα θα γινω καλα». Δεν εγινα καλα από τις ακτινοβολιες και τις χημειοθεραπειες, αλλα από τον Αγιο. Και πραγματι το Πασχα του 2015 επαψαν ολοι οι πονοι και δεν ειχα πλεον ουτε αιμμοραγια. Δεν ξαναπηγα σε κανενα γυναικολογο ουτε στην Κομοτινη, ουτε στην Αλεξανδρουπολι, αλλα ουτε και στη Θεσσαλονικη στο Θεαγενειο, αφου δεν εχω πλεον τον παραμικρο πονο και ειμαι, δοξα στον Αγιο Παισιο, πολύ καλα και δεν εχω το παραμικρο προβλημα. Δοξαζω το Θεο για την μεγαλη ευεργεσια που εδειξε σε μενα και τιμω το ονομα του αγιου Παισιου που φανηκε σε μενα την αναξια και με θεραπευσε από τον καρκινο.

Όπως ειπα, το Πασχα του 2015 εγινα καλα, όπως το προειπε ο Αγιος Παισιος, στο Πασχα του 2019 βρισκομαστε αυτές τις μερες,  που και για πρωτη φορα ανακοινωνω δημοσια την θεραπεια μου, που νομιζω ότι είναι λαθος μου που δεν το ειχα κανει νωριτερα. Τα πληρη στοιχεια μου τα γνωριζει και τα εχει ο κ. Οδυσσεας Τσολογιαννης, το ονομα μου, την διευθυνσι μου, το τηλεφωνο μου και ότι άλλο σχετικο με την θεραπεια μου, στον οποιο και περιεγραψα το ολο προβλημα μου με τις λεπτομερειες του και την τελικη πληρη αποκαταστασι της υγειας μου.

 

Ο Άγιος Παΐσιoς έγινε γνωστός για τις διδαχές του σχεδόν για κάθε τομέα της ζωής και σε μία από αυτές αναφέρεται στους εφιάλτες όπου συμβουλεύει τους πιστούς τι δεν πρέπει να κάνουν όταν βλέπουν άσχημο όνειρο.

Η μεγάλη αποδοχή που έχει ο Άγιος στο σύνολο των πιστών στην Ελλάδα έγκειται στο γεγονός ότι πάντοτε χρησιμοποιούσε μία άμεση και κατανοητή γλώσσα και έδινε σαφέστατες οδηγίες.

Βοήθησε και το γεγονός ότι έζησε σε μία εποχή όπου όλα όσα είπε και έκανε ήταν δυνατόν να καταγραφούν με λεπτομέρεια.

“Όταν βλέπεις άσχημο όνειρο, ποτέ να μην εξετάζεις τι είδες, πώς το είδες, αν είσαι ένοχη, πόσο φταις. Ο πονηρός, επειδή δεν μπόρεσε να σε πειράξει την ημέρα, έρχεται την νύχτα.

Επιτρέπει καμιά φορά και ο Θεός να μας πειράξει στον ύπνο, για να δούμε ότι δεν πέθανε ακόμη ο παλιός άνθρωπος.

Άλλες φορές πάλι ο εχθρός πλησιάζει τον άνθρωπο στον ύπνο του και του παρουσιάζει διάφορα όνειρα, για να στενοχωρηθεί, όταν ξυπνήσει. Γι΄ αυτό να μη δίνεις καθόλου σημασία.

Να κανείς τον σταυρό σου, να σταυρώνεις το μαξιλάρι, να βάζεις και τον σταυρό και κάνα-δυο εικόνες επάνω στον μαξιλάρι και να λες την ευχή μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

 

Οι αναμνήσεις μου από τον γέροντα Παΐσιο (Μέρος β')

του Νικολάου Βοϊνέσκου

Λένε μερικοί, του είπα, να κοινωνούμε μόνο μία φορά το μήνα για να μη μας γίνεται συνήθεια. "Δεν είναι σωστό αυτό, απήντησε ο γέρων, διότι και μία φορά το χρόνο να κοινωνεί κανείς, μπορεί να το πάρει σαν συνήθεια, ότι δικαιούμαι να κοινωνώ. Είχε έλθει ένας ιερέας, ο οποίος μου είπε ότι αποφεύγει να λειτουργεί συχνά για να μη του γίνει συνήθεια. Τότε στενοχωρήθηκα πολύ, διότι όσο πιο τακτικά λειτουργεί κανείς, τόσο περισσότερο πρέπει να διαλύεται συναισθανόμενος το μυστήριο πού επιτελεί. Πρέπει τακτικά να εξομολογούμεθα και να κοινωνούμε. Όταν ένας άνθρωπος αρρωστήσει, παίρνει δύναμη με την μετάγγιση αίματος. Πόσο μεγαλύτερη δύναμη παίρνει ο άνθρωπος, όταν μεταγγίζεται μέσα του το θείο αίμα του Χριστού; Καμμιά φορά παρατηρείται αλλοίωσις στο πρόσωπο εκείνου πού κοινωνεί. Ακόμη, συμβαίνει μερικές φορές ο άνθρωπος να νοιώθει μεγαλύτερη χαρά όταν δεν είναι πολύ καλά προετοιμασμένος για να κοινωνήσει, διότι τότε είναι πιο ταπεινός από άλλες φορές πού έχει προετοιμασθεί καλά".

Τον ερώτησα, αν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη στα λόγια των δαιμονισμένων την ώρα πού έχουν κρίσι.

"Δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη, μου είπε, διότι οι δαίμονες είναι ψεύτες". Του ανέφερα κατόπιν ότι στην Πάτρα μία δαιμονισμένη, όταν βγαίνουν τα άγια φωνάζει: "Μ' έκαψες, Μανώλη, μ' έκαψες". "Υπάρχουν περιπτώσεις, είπε ο γέρων, πού ο διάβολος μαρτυρείται μόνος του. Κάποτε που ήμουν σε ένα γυναικείο μοναστήρι μία δαιμονισμένη κοπέλα 17 ετών άρχισε να φωνάζει: "καίγομαι, διψώ". Τότε οι μοναχές μού είπαν να μην κάνουμε υπακοή στον διάβολο και δώσουμε νερό στην κοπέλα. Δεν κάνομε υπακοή στον διάβολο, είπα στις αδελφές. Να δώσουμε νερό στο πλάσμα του Θεού, το οποίο τώρα βασανίζεται. Έδωσα λοιπόν ένα ποτήρι νερό το οποίο κατάπιε η καπέλα με μιας. Φοβήθηκα ότι θα κατάπινε και το ποτήρι, γι' αυτό δεν της έδωσα άλλο νερό. Όταν συνήλθε η κοπέλα, είπε ότι ένοιωθε κάρβουνα να της καίνε το στήθος και ότι αν της έδιναν και ένα γουβά ακόμη νερό, θα τον έπινε. Όταν όμως επέρασε η κρίσις, δεν εδιψούσε καθόλου.

Οι αναμνήσεις μου από τον γέροντα Παΐσιο (Μέρος α')
του Νικολάου Βοϊνέσκου

Ο Θεός, «ο βάθει σοφίας φιλανθρώπως πάντα οικονομών και το συμφέρον πάσιν απονέμων», μου έκανε τη μεγάλη χάρη να συναντήσω δύο φορές τον αείμνηστο γέροντα Παΐσιο τον αγιορείτη, αλλά και να πληροφορηθώ θαυμαστά περιστατικά από τη ζωήν του, καθώς και σοφές διδαχές του από διηγήσεις άλλων ευλαβών προσκυνητών. Ενθυμούμενος το καθήκον πού έχει κάθε χριστιανός να καταγγέλλει τα θαυμάσια του Θεού, επικαλούμαι τις ευχές του γέροντος Παϊσίου για να μεταφέρω στην αγάπη σας με την πλέον δυνατή ακρίβεια όσα μου είπε και όσα έμαθα γι' αυτόν.

Για το Άγιον Όρος και τους Αγιορείτες Πατέρες δεν ήξερα τίποτε μέχρι το 1977. Τότε έμαθα για το γέροντα Μάξιμο, τον προσμονάριο της Παναγίας Πορταϊτίσσης. Λίγο αργότερα ένας αρχιτέκτων, ο οποίος ως ιερομόναχος υπηρετεί την Εκκλησία του Χριστού ιεραποστολικά, μου μίλησε με τα θερμότερα λόγια για το γέροντα Παΐσιο. Έτσι, παρακινήθηκα να πάω στο Άγιον Όρος.

Στις 14 Αυγούστου 1978 φθάσαμε με την οικογένειά μου στην Ουρανούπολη. Την επομένη λειτουργηθήκαμε εκεί και μετά πήραμε το καραβάκι για Δάφνη. Το απόγευμα φθάσαμε στη μονή Ιβήρων. Στις 16 Αυγούστου πήγαμε στη μονή Σταυρονικήτα και έπειτα με θερμό πόθο κινήσαμε προς συνάντησιν του γέροντος Παϊσίου.

Ο γέρων Παΐσιος έμενε τότε στην καλύβη του Τιμίου Σταυρού όπου είχε ζήσει ο Ρώσος γέρων Τύχων. Όταν τον είδε ο πατέρας μου, τον ερώτησε: "Σεις είσθε ο γέρων Παΐσιος ;". Εκείνος απήντησε: "Ελάτε, ελάτε". Εμέ ο γέρων εφίλησε σταυρωτά, εκέρασε λουκουμάκι, με εσταύρωσε με λαδάκι από το καντήλι της Παναγίας και μου εχάρισε ένα κομποσχοινάκι και δύο ξυλόγλυπτα εικονάκια με τον Εσταυρωμένο και την Παναγία.

Εκάθησε απέναντί μου σε ένα κουτσουράκι και συζητήσαμε περίπου μιάμιση ώρα. Με ερώτησε για την περιπέτεια της υγιείας μου και όταν του είπα τί είχε συμβεί, μου είπε: "Αυτή είναι μεγάλη ευλογία, διότι δεν επροξένησες μόνος σου την ασθένεια, αλλά προήλθε κατ' ευθείαν από το χέρι του Θεού. Να κάνεις υπομονή και να μη στενοχωρείσαι. Εγώ από την υγιεία μου δεν είδα κανένα καλό, μόνο από τις αρρώστειες ωφελήθηκα. Επίστευα ότι θα κατακτούσα τον Παράδεισο με το σπαθί μου, αλλά ο Θεός με τις αρρώστειες μου έδειξε ότι με την ταπείνωση κατακτά κανείς τον Παράδεισο. Όταν ήμουν στα νοσοκομεία και είχα αιμοπτύσεις και μου έβαζαν σωλήνες στους πνεύμονες, σκεπτόμουν τί περνούσαν οι μάρτυρες και ταυτόχρονα τα ζούσα, ενώ προηγουμένως μόνο τα εδιάβαζα χωρίς να καταλαβαίνω τί περνούσαν. Οι θλίψεις είναι ωφέλιμες, γι' αυτό ζητώ από τον Θεόν να μου δίνει υπομονή και αρρώστειες".

«Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε» – Οσίου Παισίου του Αγιορείτου.

– Γέροντα πώς τα βλέπετε τα πράγματα;

– Εσείς πώς τα βλέπετε;

– Εμείς τι να πούμε, Γέροντα; Εσείς να μας λέγατε.

– Η ησυχία που επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται. Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τι θα γίνει, πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλει ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια.

Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγει. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μία βαβυλωνία. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων, να δείτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82ο Ψαλμό: «Ο Θεός, τις ομοιωθήσεταί σοι, μη σιγήσεις…». Αυτό πρέπει να γίνει, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει Θεϊκή επέμβαση.

Μπαίνουν μερικές αρρώστιες ευρωπαϊκές και προχωρούν όλο προς το χειρότερο. Μου είπε ένας Κύπριος οικογενειάρχης που μένει στην Αγγλία: «Κινδυνεύουμε πνευματικά. Πρέπει να φύγω από την Αγγλία οικογενειακώς». Βλέπεις εκεί ο πατέρας να παίρνει την κόρη, η μάνα το γιο. Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα…, ντρέπομαι να τα πω. Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώνουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν.

Τώρα είναι να λέει κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζεβεέ και Σαλμανά…, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».

Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται, είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι. Ο κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσεις την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου…» και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες. Ύστερα η κατεύθυνσή τους θα εξαρτηθεί από τον άνεμο που θα φυσήξει. Αν φυσήξει βοριάς, θα πάνε μέσα. Αν φυσήξει νοτιάς, θα φύγουν. Έτσι και τον κόσμο τον φυσάει… «Εθνικός Βοριάς», «Εθνικός Νοτιάς», και είναι ο καημένος ζαλισμένος. Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά, μια σιγουριά. Μπορεί να ξεράθηκε η ελιά, αλλά θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μια μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ο Θεός. Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μάς ανέχεται, και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα.

Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μάς δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάσει; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θα είναι.

Δεν σας τα λέω αυτά, για να φοβηθείτε, αλλά για να ξέρετε που βρισκόμαστε. Για μας είναι μια μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο. Να είστε με τον Χριστό, να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές Του και να προσεύχεστε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθει η θεία Χάρις. *Αυτό που θα βοηθήσει πολύ είναι να μπει μέσα μας η καλή ανησυχία: πού βρισκόμαστε, τι θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε. Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλοσύνη. Να προσευχόμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β’ Πνευματική αφύπνιση  Εισαγωγή από λόγους του Γέροντα, Σελ. 17-19

Όταν ο νόμος αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου τότε έρχεται ή οργή του Θεού...

 

Όταν ο νόμος αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου τότε έρχεται ή οργή του Θεού...

''Όταν παραβαίνει ένας άνθρωπος μια εντολή του Ευαγγελίου, ευθύνεται μόνον αυτός. 

Όταν όμως κάτι που αντίκειται στις εντολές του Ευαγγελίου γίνεται από το κράτος νόμος, τότε έρχεται ή οργή του Θεού σε όλο το έθνος, για να παιδαγωγηθεί''.

Άγιος Παΐσιος

 

 Ο Γερο Παΐσιος δεν ήταν εύκολος άνθρωπος.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

«Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»

του Γέροντα Γρηγορίου

Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου

Όλοι γνωρίζουμε πως τα χαρτιά και το μελάνι ξωδεύτηκαν να γράφουν στις μέρες μας για τον αγιορείτη μοναχό Παΐσιο. Σ' αυτήν τη μικρή συλλογή δεν θα ήθελα να μείνει αμνημόνευτος, αφού και τον γνώρισα και μαζί του συναγελάστηκα, συμπνευματίστηκα.

Από το τέλος του '50 διάβαζα επιστολές του, που έστελνε σε νεαρό νομικό των Αθηνών, ο οποίος ενδιαφερόταν για την θεολογία και την πνευματική ζωή. Και οι δυο είχαν επισκεφθή το Σινά και διατηρούσαν καλή και υψηλή γνωριμία. Στα γράμματα αυτά αβίαστα διέκρινες άνθρωπο ευφυέστατο και πολύ ικανό να διδάσκη και να καθοδηγή ψυχές που είχαν αγγίξει τον άδη. Από την άσκησή του είχε θείο φωτισμό και Χάρη Αγίου Πνεύματος. Αληθινός ο λόγος του, βγαλμένος από την κεκαθαρμένη του καρδιά, οικοδομούσε και επιστράτευε ανθρώπους στου Χριστού τα μονοπάτια ...

*... Ο γέρων Παΐσιος ήταν το όλως αντίθετο του ερημίτη Εφραίμ του Κατουνακιώτη. Αν και αμφότεροι την ησυχία ζητούσανε, ο παπα-Κατουνακιώτης μιλούσε πάντοτε από την προσευχή του. Ο Παΐσιος είχε και τις πληροφορίες από τους πεπαιδευμένους επισκέπτες του. Νομίζω πως δεν ήταν εύκολος άνθρωπος να κοινοβιάσης μαζί του. Υπήρχαν δυσκολίες. 

Η ΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΗΣ ΣΟΥΡΩΤΗΣ ΠΡΟΣΕΒΑΛΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΪΣΙΟ, την Ορθοδοξη Πιστι, τον Ορθοδοξο λαο, αλλα ενεπαιξε και τον ιδιο τον Ξεπλυμενο Βαρθολομαιο.

Ειπε στον Πανθρησκειαστη Βαρθολομαιο: ....Συνεχιζετε παναγιωτατε να ορθοτομειτε τον λογο της αληθειας.....

ΑΙΣΧΟΣ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΗ.

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΙΣΧΟΣ.

Σταματηστε τους ....Εμπαιγμους.

Η θλίψη του Αγίου Παϊσίου για την

 

Η θλίψη του Αγίου Παϊσίου για την 

έλλειψη ηγετών με ιδανικά και 

θυσία!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης», ἔκδοση Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 2015

     Ὁ Πατὴρ Παΐσιος λυπόταν ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶχε ἡγέτες «Μακκαβαίους»* μὲ ἰδανικά, ἀνιδιοτέλεια, παλληκαριὰ καὶ θυσία. Αὐτὸς ἦταν καὶ ὁ κύριος λόγους ποὺ τὴν 1η Αὐγούστου τοῦ 1984 (π.ἡ.), μνήμη τῶν Ἁγίων Ἑπτὰ Παίδων, τῶν Μακκαβαίων, ἔγραψε ἕνα κείμενο γιὰ τὸν ἥρωα στρατηγὸ Μακρυγιάννη, τὸν ὁποῖο, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου του «Ὁράματα καὶ θάματα», ἄλλοι τὸν ἔλεγαν ἅγιο, ἄλλοι θρησκόληπτο καὶ ἄλλοι πλανεμένο. Μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ ὁ Πατὴρ Παΐσιος ἐξέφραζε τὴν μεγάλη του λύπη, διότι σὲ αὐτὴν τὴν τόσο δύσκολη ἐποχὴ ὁρισμένοι πετοῦσαν «λεκέδες στὸν λευκὸ χιτώνα τοῦ Μακρυγιάννη», ἀντὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ ὠφεληθοῦν ἀπὸ τὰ λόγια αὐτοῦ τοῦ ἥρωα ποὺ «ἀγωνίστηκε περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν βάρβαρο τουρκικὸ ζυγό, καὶ στὴν συνέχεια ἀγωνίσθηκε μὲ θεῖον ζῆλο, γιὰ νὰ μὴν ὑποδουλωθοῦμε πνευματικὰ στοὺς Φράγκους».

 

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ 

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Γ.ΠΑΙΣΙΟΥ

Μια κυρία πήγε να προσκυνήσει στον τάφο του π. Παϊσίου στη Σουρωτή και επειδή είχε βρέξει η καημένη γλίστρησε και έπεσε με τον αγκώνα της στο λασπωμένο χώμα του τάφου του οσίου Γέροντα.Το βράδυ όταν γύρισε στο ξενοδοχείο παρατήρησε ότι είχε στον αγκώνα της κολλημένο λίγο χώμα από τον τάφο. Με πολύ ευλάβεια έβαλε το χώμα σε ένα χαρτί και το άφησε πάνω στο έπιπλο. Την επόμενη μέρα το πρωί από εκείνο το λίγο χώμα άνθισε ένα κρίνο…Αυτό το θαύμα το διηγήθηκε σε πιστούς ένς μοναχός, ο π. Εφραίμ, όταν επισκέφθηκε την Αγγλία.Και το συγκλονιστικό ήταν ότι στο τέλος της ομιλίας σηκώθηκε ένας νέος από την αίθουσα και είπε με μεγάλη φωνή: «Ναι, είναι αλήθεια. Αυτή η κυρία είναι η μητέρα μου!»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Ο Καλός Θεός Αγγέλους έκανε, αλλά μερικοίΑγγέλοι από την υπερηφάνια τους έγιναν δαίμονες.
Έπλασε μετά τον άνθρωπο ο Θεός, για να συμπληρώση το ξεπεσμένο Αγγελικό Τάγμα, και άφησε και τους δαίμονεςελεύθερους μέχρις ενός σημείου και εώς καιρού, για να μαςβοηθάνε με την κακία τους, να δίνουμε δηλαδή εξετάσεις στη γηκαι να περνάμε στην ουράνια ζωή, την αιώνια.
Όσο ζη ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να δίνη πνευματικές εξετάσεις. Μεταξεταστέος δεν υπάρχει.
Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, να πιάσουμε έστω την πνευματική βάση, να περάσουμε στον Παράδεισο. Αμήν.

Λύση μόνο με το Ευαγγέλιο!

 

Λύση μόνο με το Ευαγγέλιο!

 

«Όταν κάποιοι χριστιανοί, που φέρουν μόνον το όνομα, ζητάνε να τους λύσουμε τις διαφορές τους (όταν τρώγωνται μεταξύ τους), να δεχτούμε μόνον, όταν δεχτούν να τις λύσουμε με το Ευαγγέλιο, διότι όλες οι άλλες λύσεις είναι ένας συνεχής πονοκέφαλος με ασπιρίνες. Όλοι οι άνθρωποι που μαλώνουν μεταξύ τους, όλοι τους λένε ότι έχουν και δίκαιο, μόνον που παίρνουν περισσότερο δίκαιο απ’ ό,τι δικαιούνται, γι’  αυτό και διαφωνούν συνέχεια. Το Ευαγγέλιο κάνει την καλύτερη μοιρασιά» (Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου, Επιστολές, έκδ. Ι. Ησυχ. Ευαγγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλονίκης).

Όχι μόνον οι εκτός της Εκκλησίας αλλά και οι εντός αυτής χριστιανοί «που φέρουν μόνον το όνομα», κατά τον όσιο μεγάλο Γέροντα, συνεπώς ζουν και αυτοί ως «άθεοι εν τω κόσμω» (απ. Παύλος), έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό τους τον εγωισμό, δηλαδή την ενεργούμενη αμαρτία με όλα τα παρακλάδια της. Κατ’ ακρίβεια βέβαια ακόμη και οι θεωρούμενοι προχωρημένοι στην πνευματική ζωή ταλαιπωρούνται από τις νύξεις του εγωισμού, διότι στον κόσμο τούτο όλοι υποκείμεθα στην αμαρτία, κανείς δεν είναι αναμάρτητος. Η διαφορά μεταξύ ενός εν επιγνώσει πιστού χριστιανού και ενός απίστου έγκειται στο ότι ο πιστός βρίσκεται αδιάκοπα σε μία πορεία αύξησης της χάρης του Θεού, στον βαθμό που τηρεί τις εντολές του Κυρίου Ιησού Χριστού, που σημαίνει ότι τον εγωισμό του όταν πάει να εκδηλωθεί τον επισημαίνει και αγωνίζεται εν μετανοία να τον μεταστρέψει για να τον κάνει αληθινή και άδολη αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Ο μη πιστός όμως δεν κάνει αυτόν τον αγώνα. Άγεται και φέρεται συνήθως από τις παρορμήσεις της εμπαθούς καρδιάς του, οπότε η επιβολή του δικού του θελήματος με παραθεώρηση του Θεϊκού θελήματος γίνεται η καθημερινή πρακτική του – το εγώ του είναι και ο θεός του.

 Σύγχρονοι Άγιοι «ελέγχουν» την Ιερά Σύνοδο για την ασεβή απόφασή της να συνταχθεί με τους εκκλησιομάχους κυβερνώντες.

Αφορμή για την σύνταξη του παρόντος άρθρου στάθηκε το πρόσφατο γεγονός με τον γενναίο κληρικό της Φλώρινας, τον οποίο έθεσε σε («προσωρινή») αργία ο Μητροπολίτης Θεόκλητος, επειδή ο ιερέας αυτός ανάρτησε στην εκκλησία του μια επιγραφή που έλεγε: «Στον ιερό και αγιασμένο χώρο του Ναού δεν επιτρέπεται να φοράμε μάσκα, γιατί αυτό δείχνει ασέβεια και ολιγοπιστία»! Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΔΩ:

Γεροντας Παΐσιος :

Γεροντας Παΐσιος : 

Η ευλάβεια προς την Παναγία




«Προσπάθησε ο νούς σου να βρίσκεται συνέχεια στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους και στους Αγίους στον Ουρανό».

– Πέστε μας , Γέροντα, κάτι για την Παναγία.

– Τι να σας πω; Με φέρνετε σε πολύ δύσκολη θέση. Για να μιλήση κανείς για την Παναγία, πρέπει να Την ζήση.

– Γέροντα, και το όνομα της Παναγίας έχει δύναμη πνευματική , όπως και το όνομα του Χριστού;

-Ναι. Όποιος έχει πολλή ευλάβεια την Παναγία, ακούει το όνομά Της και αλλοιώνεται.

Ή, να το βρη κάπου γραμμένο, το ασπάζεται με ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του.

Μπορεί να κάνη ολόκληρη Ακολουθία με έναν συνεχή ασπασμό στο όνομα της Παναγίας (1).

Ὅσιος Παΐσιος: «Πιστεύω δὲν θὰ τὴν ἀφήση τὴν Ἁγια Σοφιά μας στὰ χέρια τῶν βρώμικων Τούρκων»

Τὴν παρακάτω επιστολή απέστειλε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τὸν Οκτώβριο του 1974 σὲ κάποιον νέο ο οποίος αργότερα ἔγινε μοναχὸς κοντά του.

«Ἀγαπητέ μου ἀδελφὲ Ἰωάννη,

Εὔχομαι ὁ Θεὸς νὰ δώση γρήγορα νὰ ἔλθη ἡ χάση τοῦ τουρκικοῦ φεγγαριοῦ. Ἀμήν. Τοῦ Ἁγίου Δημητρίου κλείνω δύο χρόνια πού προσευχήθηκα στὴν Ἁγία Σοφιά μας καὶ εἶπα τὰ παράπονά μου στὸν καλὸν Θεόν. Μὲ κατάλαβε ὁ Τοῦρκος φύλακας πού προσευχόμουν καὶ μὲ ἔδιωχνε ἔξω κ.τ.λ. καὶ πρόσθεσα καὶ ἄλλα παράπονα στὸν Θεόν.

Πιστεύω δὲν θὰ τὴν ἀφήση τὴν Ἁγία Σοφιά μας στὰ χέρια τῶν βρώμικων Τούρκων. Εἶναι ἕνας λαὸς σὰν τοὺς γύφτους, βρώμικος καὶ φοβιτσιάρικος. Τώρα δὲν ἔχουν ἰδανικά, διότι πρὶν πιστεύανε στὸν Μωάμεθ, ἀργότερα στὸν Κεμάλ. Τώρα οὔτε στὸ Μωάμεθ πιστεύουν (γιατί μορφώθηκαν κάπως καὶ εἶδαν ὅτι ἦτο ἕνας ἀγύρτης ὁ Μωάμεθ) οὔτε καὶ στὸν Κεμὰλ πιστεύουν, ἄλλα στὴν σαρκολατρεία.

Ἐνῶ ἐμεῖς πιστεύουμε στὸ Χριστό, ὁ Ὁποῖος ἔχει συνέχεια τὴν θεϊκή Του ἀξία. Καὶ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει πάντα ἰδανικὰ καὶ τὸν Χριστὸ μὲ τὴν Παναγία μαζί του.

 Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ Μοναχὸς Παϊσιος»

Σημείωσις: Προκειμένου νὰ διευκολυνθῆ ὁ ἀναγνώστης, κρίθηκε σκόπιμο ὥστε, τὸ ἰδιόγραφο «κοχλιοειδὲς» κείμενο (γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Σοφία) τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα Παϊσίου νὰ στοιχειοθετηθῆ σὲ ὁριζόντια διάταξη. Σημειωτέον ὅτι τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτυπώνει ἀκριβῶς τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Γέροντα.

(«Μαρτυρίες προσκυνητῶν», σελ. 376)