«Τι είναι ο Πατριάρχης και τι είναι ο Πάπας; Ο Χριστός είναι ο Λυτρωτής» Άγιος Ανδρέας ο Πρωτόκλητος

• 
  

Κήρυγμα τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση

Η αποστολική διαδοχή δεν είναι μόνον χρονική διαδοχή στους θρόνους αλλά και στους τρόπους και στη διδασκαλία «και τρόπων μέτοχος και θρόνων διάδοχος»…

Σημερα 30 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου. 

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος δίνει ένα πολύ καλό παράδειγμα σε όλους τους δασκάλους και σε όλους τους ηγέτες ανά τους αιώνας. Παρά το ότι τον ακολουθούσε πλήθος κόσμου, δεν περηφανεύτηκε ότι έχει τόσους μαθητές αλλά έδειξε τον Χριστό. Είπε εγώ δεν είμαι τίποτε. Έρχεται πίσω μου άλλος του οποίου δεν είμαι άξιος ούτε τα υποδήματά του να λύσω. «Ίδε ο Αμνός του Θεού» είπε στους μαθητές του, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Απόστολος Ανδρέας.

Να διδαχθούμε από αυτό το στοιχείο όλοι μας και οι εκκλησιαστικοί ηγέτες ιδιαίτερα σήμερα στα πλαίσια αυτής της μεγάλης Παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ότι ήδη ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος δείχνει ποιος είναι ο Μεσσίας, ποιος είναι ο Λυτρωτής. Ο Χριστός είναι ο Μεσσίας, ο Λυτρωτής. Τι είναι ο Βαρθολομαίος και τι είναι ο πάπας και τι είναι όλοι αυτοί οι οποίοι αλλάζουν το Ευαγγέλιο. Τι είμαστε εμείς όλοι;

Επίσης από αυτή τη φοβερή μαρτυρία κι αυτό το φοβερό που είπε ο Άγιος Ανδρέας, ο οποίος ακολούθησε τον Χριστό αμέσως μετά την υπόδειξη του Ιωάννου του Βαπτιστού και μόλις έμεινε λίγο κοντά του, πηγαίνει στον αδελφό του τον Απόστολο Πέτρο και λέει «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν!»

Θεολογική Ημερίδα με θέμα:«Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία. Οκτώ χρόνια μετά» (Απόψεις -σχόλια) (ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ )

 

Tελικά συμπεράσματα

Συνοψίζοντας τα σχετικά με την ημερίδα της Θεσσαλονίκης συμπερασματικά σημειώνουμε και τα εξής:

1. Πρώτο βασικό χαρακτηριστικό της ημερίδας ήταν η απουσία άλλων αποτειχισμένων κληρικών, εκτός από αυτούς που σχετίζονται με την ομάδα του π.Θ.Ζ. Αυτό συνέβη, επειδή η όλη διοργάνωση είχε ως σκοπό να παρουσιάσει τη συγκεκριμένη ομάδα  ως τη μοναδική διέξοδο στην αποτείχιση, οκτώ χρόνια μετά. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι όλοι οι ομιλητές ανέλαβαν το ρόλο της εξύμνησης  του προσώπου και της πρακτικής που διδάσκει ο π.Θ.Ζ για τη «διακοπή μνημοσύνου», χωρίς διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας, ξεχνώντας παράλληλα τα εξής.

«Η διακοπή του μνημοσύνου είναι το εργαλείο από τους κληρικούς κατά κύριο λόγο και λέω κατά κύριο λόγο, γιατί ακολουθούν και λαϊκοί ή μοναχοί μαζί τους, για να πραγματωθεί η Αποτείχιση. Εάν όμως η διακοπή του μνημοσύνου γίνει χωρίς ουσιαστικά την ύψωση του τείχους διάκρισης με τους Αιρετικούς και αυτό γίνεται όταν έχουμε παράλληλα με τη διακοπή μνημοσύνου και έμμεση Κοινωνία ( μέσω συλλείτουργων με μνημονευτές ή μνημοσύνου μνημονευτών Αρχιερέων) με τους Αιρετικούς αυτό τελικά δεν είναι Αποτείχιση στην ουσία, αλλά κάτι άλλο, όχι όμως Αποτείχιση από τους Αιρετικούς». Με άλλα λόγια ξέχασαν όλοι οι ομιλητές  ότι μονο η διακοπή μνημοσύνου χωρίς διακοπή κοινωνίας έρχεται σε αντίθεση με τον Κανόνα «ο κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος γένηται», ο οποίος αναφέρεται και στους ΜΗ ΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ (ακοινώνητους). Ο π.Θ.Ζήσης εφαρμόζει μια δικής του εμπνεύσεως ξένη προς την ορθόδοξη.

2. Κανένας από τους ομιλητές δεν αναφέρθηκε στην υποχρεωτικότητα του κανόνα 15 -ΑΒ Συνόδου, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται να καλλιεργείται η άποψη του ΔΥΝΗΤΙΣΜΟΥ.

"Ο Δυνητισμός διδάσκει ότι δεν είναι απαραίτητο να φύγει κανείς από τους οικουμενιστές επισκόπους- ιερείς, για να σωθεί. Μπορεί να κοινωνεί μαζί τους αν θέλει, χωρίς σωτηριολογικές επιπτώσεις. Η παραπάνω λοιπόν ψευδοδιδασκαλία διδάσκει αντίθετα από τα λόγια του Ιησού. Λέει: «αν τα πρόβατα ακούν την φωνή ξένου ποιμένα (δηλ. αιρετικού, κακόδοξου) μπορούν, αν θέλουν να μείνουν μαζί του κι αν θέλουν μπορούν να φύγουν.  Δεν είναι υποχρεωτικό να φύγουν».  Έτσι τους δίνουν «ευλογία» (άδεια) να κοινωνούν με τον τοπικό εκπρόσωπο της αίρεσης … στην ενορία τους, ασκώντας τη λεγόμενη οικονομία". (σχετικό πρόσφατο άρθρο υπάρχει στο link https://apotixisi.blogspot.com/2025/01/blog-post_32.html (Ο Μολυσμός των Μυστηρίων και το υποχρεωτικό της αποτειχίσεως)

3. Στην ημερίδα παραβρέθηκε και ο ηγούμενος  της Ι.Μ.Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου. Στη συγκεκριμένη μονή έχουμε χαρακτηριστική έκφραση της πρακτικής του Δυνητισμού. Όπως μας ενημερώνει σχετικό άρθρο «Εκεί λοιπόν ο παπάς δεν μνημονεύει τον τοπικό επίσκοπο, όμως μεταδίδει τη Θεία Μετάληψη σε ανθρώπους που είναι οικουμενιστές, όπως και σε αυτούς που δεν είναι. Έτσι συμβαίνει το γελοίο –μάλλον το βλάσφημο– να  πλησιάζουν στο κοινό Ποτήριο της Πίστεως όλοι! Ό,τι κι αν πιστεύει ο καθένας! Και τι άλλο από εξευτελισμός της Πίστεως είναι αυτό;»

( https://paterikiparadosi.blogspot.com/2019/07/blog-post_107.html#more)

 4. Η παρουσίαση του συγγραφικού και αντι-οικουμενστικού έργου του από τον ίδιο τον π.Θ.Ζήση αποτελεί άλλη μια απόδειξη ενός δημόσια εκφρασμένου  εγωϊσμού, βασικό χαρακτηριστικό των πανεπιστημιακών, οι οποίοι αναγορεύουν τους εαυτούς τους σε ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ. Υπενθυμίζουμε σε όλους ότι πολύ καλά και κατατοπιστικά αντι-οικουμενιστικά βιβλία παλιότερα έχει εκδόσει η  Ι.Μ.Αγ. Κυπριανού και Ιουστίνης (ΓΟΧ) και αργότερα ο π.Ευθ.Τρικαμηνάς (Ορθοδοξία και Οικουμενισμός, βιβλίο για  την υποχρεωτικότητα του15^ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου, η αντιμετώπισις της αιρέσεως του Οικουμενισμού κατά τον Όσιο Θεόδωρο τον Στουδίτη), ο κ.Ιωάννης Ρίζος (Οι ληστές της Θείας δικαιοσύνης), ο ιερομόναχος Ευγένιος (η εννοια του Μολυσμού), ενώ μεγάλο πληθος από αξιόλογα  αντικουμενιστικά άρθρα κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και από άλλους συγγραφείς.

5. Η παρουσίαση ως ΣΥΜΒΟΛΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοΥ ΚύπριοΥ επΙσκόπου (χωρίς να σχολιάσει τη χρήση του έκκλητου) αποδεικνύει τη διαστρέβλωση της έννοιας του Ορθοδόξου Επισκόπου και της αποτείχισης. Σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε σ το ιστολογιο ΟΜΟΛΟΓΙΑ https://apotixisi.blogspot.com/2025/05/blog-post_39.html («Οι επίσκοποι με Ορθόδοξο φρόνημα καθαιρούν ομολογητές ιερείς;;).

Θεολογική Ημερίδα με θέμα:«Αποτειχιζόμενη Ορθοδοξία. Οκτώ χρόνια μετά» (Απόψεις -σχόλια) (ΜΕΡΟΣ Γ)

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ.

Γ. Το ουκρανικό ζήτημα στην ημερίδα.

Το Ουκρανικό θέμα δεν θίχτηκε από τους ομιλητές της ημερίδας, λέτε και το πρόβλημα δεν υπάρχει . Όπως έγραψε και κάποιος σχολιαστής « σαν να μην έχει γίνει δηλαδή ακόμα ΣΥΝΟΔΙΚΉ ΔΙΆΓΝΩΣΗ από την Εκκλησία, για τον ψευδομητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο, όπως αναφέρει ο 15ος Κανόνας του Αγίου Φωτίου, που κατά τα άλλα ήταν ο Ιερός κανόνας -ΣΎΜΒΟΛΟ- της συγκεκριμένης ημερίδας....

Έτσι θα γίνει και με το επόμενο ΚΟΙΝΌ ΠΟΤΉΡΙΟ. Αυτό με τους Παπικούς. Με μια Σύνοδο τύπου Κολυμπαρίου θα το θεσπίσουν και εκείνο.

Αλλά επειδή δεν θα υπάρχουν πάλι λεβέντες επίσκοποι να αποτειχιστούν και να συγκροτήσουν Σύνοδο που θα καταδικάζει την ψευδοσύνοδο που ψήφισε το ΚΟΙΝΌ ΠΟΤΉΡΙΟ, πάλι η σύσταση της αποτείχισης ( θα είναι ο κόσμος να εκκλησιάζεται σε παραδοσιακούς Ιερείς και καλούς Επισκόπους που μνημονεύουν τους "κοινο-ποτηρίτες"

Επομένως δεν υπάρχουν ούτε θα υπάρξουν ποτέ"κόκκινες γραμμές".

Πάντα την "σωτηρία λύση" που δεν έχει κόστος θα την δίνουν οι "ΕΠΊΣΚΟΠΟΙ ΤΥΧΙΚΟΙ"... Καλοί Επίσκοποι που όμως δεν αποχωρίζονται από την αυλή του σατανά .

Και πάλι η σύσταση της αποτείχισης ( θα είναι η ίδια: Να εκκλησιάζεστε σε παραδοσιακούς Ιερείς και Επίσκοπους που ναι μεν μνημονεύουν αλλά αυτοί διαφέρουν διότι το κάνουν από "φόβο'"..

Δ. Το μοντέλο της αποτείχισης της ομάδος του π.Θ.Ζ.

Ο Ι.Ρίζος σε παλιότερο άρθρο (2018) του (και αρκετά επίκαιρο) έγραψε τα παρακάτω σχετικά με τον τρόπο  αποτείχισης του π.Θ.Ζ:

«1) Η Αποτείχιση έναντι της αίρεσης  δεν είναι  υποχρεωτική.

2) Κάποιος επίσκοπος (ή  ιερέας) που μνημονεύει τον πατριάρχη (ή τον επίσκοπο  αντίστοιχα)  επιβεβαιώνοντας μυστηριακά και επ΄ Εκκλησίας ότι ο κακόδοξος πατριάρχης (ή  επίσκοπος) είναι ορθόδοξος, δεν προκαλεί καμία πνευματική βλάβη στους έχοντας με αυτόν εκκλησιαστική κοινωνία,  εφ΄όσον  ο εν λόγω πατριάρχης/επίσκοπος δεν έχει καθαιρεθεί  συνοδικά.

3) Το ποίμνιο είναι ελεύθερο -και άνευ πνευματικής βλάβης- να έχει εκκλησιαστική κοινωνία με ιερέα/επίσκοπο  που ανήκει στην  παραπάνω κατηγορία αρκεί αυτός ο ιερέας/επίσκοπος να  είναι ...«ευσεβής»!

Και συνεχίζει:

«Ο «αποτειχισμένος» π. Θεόδωρος Ζήσης, παλιότερα  συλλειτούργησε με τον επίσκοπο Ουκρανίας Λογγίνο . Ο επίσκοπος Λογγίνος και ο π. Θεόδωρος στη Θεία Λειτουργία μνημόνευσαν από κοινού τους πατριάρχες Μόσχας,  Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας,  Αντιοχείας, Ρουμανίας,  Ιεροσολύμων καθώς και τους Αρχιεπισκόπους των αυτοκέφαλων Εκκλησιών, δηλαδή μνημόνευσαν τους επικεφαλείς   Οικουμενιστές αυτών των Τοπικών Εκκλησιών. Ο π. Θεόδωρος εδώ στην Ελλάδα μας λέει ότι οι συμμετέχοντες στο Κολυμπάρι είναι «Λατινόφρονες» και «αιρετικοί»…. Όμως στην  Ουκρανία  μνημονεύει επ΄ Εκκλησίας και ανερυθρίαστα τα ίδια πρόσωπα  τα οποία  στην Ελλάδα θεωρεί και ονομάζει αιρετικούς έχοντας διακόψει την μνημόνευσή τους.

Άρα τελικά και κυριολεκτικά δεν έχουμε να συλλογιστούμε για το πόσο  Πατερική και Ορθόδοξη είναι η αποτείχιση του π. Θεοδώρου και των  τριών Θεσσαλονικέων θεολόγων, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται καν για Αποτείχιση. Πρόκειται για μια νεκροφόρα πλάνη που περιφέρεται στους δρόμους, με τα νεκροστέφανα να τα κουβαλάει ο καθόλα ένοχος και προσωπολάτρης λαός τους.

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης δεν είναι αποτειχισμένος! Το καταφανές αντι-ορθόδοξο  κήρυγμα των τριών θεσσαλονικέων θεολόγων έφερε τους πικρούς καρπούς του: μια πανηγυρική επαναφορά της μνημόνευσης εκτός Ελλάδος!

Στην Ελλάδα παραμένει ομολογητής.

… Οι θεσσαλονικείς θεολόγοι βαπτίζουν -με δικά τους κριτήρια(!)- ως «ευσεβείς» επισκόπους και ιερείς που με τα κριτήρια της Ορθοδοξίας είναι ασεβείς. «…Δια τούτο δεν είναι παντάπασι συγκεχωρημένον [δεν συγχωρείτε καθόλου] να μνημονεύει ο ιερεύς τον ετερόδοξον...» κατά τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο[2] και κατά τους αγίους Πατέρες.

Πώς λοιπόν ο επίσκοπος Λογγίνος –και όλοι όσους ο π. Θεόδωρος θεωρεί ευσεβείς– είναι ευσεβείς όταν μνημονεύουν τους κατεξοχήν αιρετικούς προκαθημένους;

Επικαλούμαι την απλή  λογική του αναγνώστη  που υιοθετεί τις θέσεις του π. Θεοδώρου και τον ρωτάω: Άν   η εκκλησιαστική  κοινωνία με κληρικούς, που μνημονεύουν τους οικουμενιστές προκαθημένους, δεν μας προκαλεί πνευματική βλάβη ή αμαρτία,  για ποιο λόγο οι εν λόγω προκαθήμενοι να καταδικαστούν από μια  επιδιωκόμενη Ορθόδοξη μελλοντική Σύνοδο και να καθαιρεθούν; Δεν θα ήταν παράλογο να καθαιρεθεί ένας κληρικός/επίσκοπος όταν τα πιστεύω του δεν προκαλούν καμία πνευματική βλάβη ή αμαρτία στο ποίμνιο του;

Κι αν η εκκλησιαστική κοινωνία με τέτοιους κληρικούς δεν μας προκαλεί πνευματική βλάβη και αμαρτία, τότε γιατί  ο άγιος Μάξιμος και χιλιάδες άλλοι άγιοι βασανίστηκαν και θανατώθηκαν μη δεχόμενοι την εκκλησιαστική κοινωνία με τους μη καθηρημένους αιρετικούς προκαθημένους της εποχής τους;

Aν δεν υπάρχει μολυσμός από την κοινωνία με μη καθηρημένους κληρικούς που συνεργάζονται και συμπορεύονται με τους αιρετικούς επισκόπους (κρυφά ή φανερά, μυστηριακά ή δημόσια, με διαφορετικές ποικιλίες  τρόπων και εντάσεων) και καμία κολάσιμη πνευματική επίπτωση δεν υπάρχει, τότε η Αποτείχιση, τόσο ως θεσμός, όσο και ως εφαρμοσμένο ανα τους αιώνες ομολογιακό βίωμα των αγίων, είναι παντελώς άχρηστη!

Συνεπώς  η ομάδα του π. Θεοδώρου γίνεται στην πράξη κατεξοχήν  απορριπτική του ομολογιακού βιώματος των αγίων!

Με τα κείμενα και με τα λόγια εμφανίζονται τιμητές των αγίων  και στην πράξη  διδάσκοντας  στα ποίμνιά τους τον αντίθετο δρόμο προς εφαρμογή αποδεικνύονται  αγιομάχοι ! «(https://paterikiparadosi.blogspot.com)

(Σημείωση ιστολογίου. Ο  Επίσκοπος Λογγίνος δεν ανήκει στη δικαιοδοσία της Μόσχας αλλά της Τοπικής Ουκρανικής Εκκλησίας και Συνόδου. Το πρόβλημα είναι το ότι η Τοπική Σύνοδος της Εκκλησίας της Ουκρανίας της οποίας προΐσταται ο Μητρ. Ονούφριος και με την οποία συμπορεύεται ο Επίσκοπος Λογγίνος δεν έχει καταδικάσει επισήμως το Κολυμπάρι, και δεν διέκοψε την κοινωνία με τους υπογράψαντες αιρετικούς του Κολυμπαρίου. Αν η Σύνοδος της Ουκρανίας δεν έπραξε τα παραπάνω (επικροτώντας έτσι άμεσα και έμμεσα το Κολυμπάρι) κι ο Επίσκοπος Λογγίνος κοινωνεί με αυτήν, αφού  δεν έχει πράξει καμία διακοπή κοινωνίας).

       

ΤΥΧΙΚΟΣ..... ΣΕΡΚΕΛΙΔΗΣ....

     

ΑΣ ΟΨΟΝΤΑΙ ΟΙ ΖΗΣΗΔΕΣ!!!!!!

ΙΔΟΥ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

                            Οδυσσεας.

Θα ακολουθησει αρθρογραφια.

π.Θ.Ζήσης, "Η άδικη δίκη του Μητροπολίτου Πάφου κ. Τυχικού, αχθέντος "ως πρόβατον επί σφαγήν" (Β΄)

 

 

Το Άγιο Πνεύμα ενώνει, δεν διαιρεί

Άρθρο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση
Ὁμότιμου Καθηγητή Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ἡ νέα διαιρετική ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου

1. Ὁ νέος Πύργος τῆς Βαβέλ: Παγκοσμιοποίηση καί Οἰκουμενισμός

Παρακίνηση γιά τήν συγγραφή τοῦ παρόντος κειμένου μᾶς ἔδωσε ἡ μεγάλη ἑορτή τῆς Πεντηκοστῆς, κατά τήν ὁποία οἱ θεοκίνητοι συγγραφεῖς τῶν ἐξαίσιων ὕμνων παρουσιάζουν τίς σωτηριώδεις διαστάσεις τῆς καθόδου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπί τούς ἁγίους μαθητάς καί ἀποστόλους» καί τῆς μόνιμης στή συνέχεια παρουσίας καί ἐνεργείας Του στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Μία σπουδαία διάσταση τῆς ἐνεργείας καί δράσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ ἑνότητα ὅσων ἀνθρώπων γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος καί ἐνσωματώνονται στό ἕνα καί μοναδικό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔχει κεφαλή τόν Χριστό. Ἔχει γραφῆ ὅτι ὁ μέν Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, πού ζωοποιεῖ τό σῶμα καί συνδέει, ἑνώνει, τά μέλη μέ τήν κεφαλή καί μεταξύ τους1.

Ἐκκλησία καί Ἅγιο Πνεῦμα συνδέονται ὀντολογικά· δέν ὑπάρχει ᾽Εκκλησία, ἐκεῖ ὅπου δέν ἐνεργεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅπως ἐμφαντικά τονίζει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος «εἰ μή Πνεῦμα παρῆν οὐκ ἄν συνέστη ἡ Ἐκκλησία, εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστιν»2. Ὁ ἴδιος θεοφόρος Πατήρ διδάσκει ὅτι δέν ὑπάρχει τίποτε στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας, τίποτε ἀπό ὅσα σχετίζονται μέ τή σωτηρία μας, τό ὁποῖο δέν προέρχεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα: «…Τί γάρ εἰπέ μοι τῶν συνεχόντων τήν σωτηρίαν τήν ἡμετέραν οὐχί διά Πνεύματος ἡμῖν ᾠκονόμηται; Διά τούτου δουλείας ἀπαλλαττόμεθα, εἰς ἐλευθερίαν καλούμεθα, εἰς υἱοθεσίαν ἀναγόμεθα καί ἄνωθεν, ὡς εἰπεῖν, ἀναπλαττόμεθα, τό βαρύ καί δυσῶδες τῶν ἁμαρτημάτων φορτίον ἀποτιθέμεθα· διά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ἱερέων βλέπομεν χορούς, διδασκάλων ἔχομεν τάγματα· ἀπό τῆς ἐνταῦθα πηγῆς καί ἀποκαλύψεων δωρεαί καί ἰαμάτων χαρίσματα καί τά λοιπά πάντα, ὅσα τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ κοσμεῖν εἴωθεν, ἐνταῦθα ἔχει τήν χορηγίαν»3. Ἡ ἄποψη αὐτή τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι τά πάντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν χορηγοῦνται ὑπό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀποτελεῖ κοινό τόπο τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας. Ὁ Μ. Βασίλειος ἐπί παραδείγματι ἀπαριθμῶν συχνά τίς δωρεές καί ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κυρίως εἰς τό Περί Ἁγίου Πνεύματος ἔργο του, λέγει ὅτι «οὐδέ γάρ ἐστιν ὅλως δωρεά τις ἄνευ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν κτίσιν ἀφικνουμένη»4. Αὐτό ἐπαναλαμβάνει ἐπίσης ὁ πολύ ἀγαπητός εἰς τούς Ὀρθοδόξους ὕμνος τῆς Πεντηκοστῆς: «Πάντα χορηγεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξε, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξε, ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας».

 Η ΔΙΑΚΟΠΗ  ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΘΙΜΟΥ απο τον πατερα Θεοδ. Ζηση.

“Ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου εἶναι νὰ ὀρθοδοξεῖ, νὰ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγο τῆς ἀληθείας”…

Στο πλαίσιο των πανηγυρικών δημοσιεύσεων για την 8η επέτειο της Αγιοπατερικής – Ιεροκανονικής – Ευλογημένης Αποτείχισης από τους οικουμενιστές Επισκόπους, αναδημοσιεύουμε επιλεγμένα κείμενα – μνημεία Ορθόδοξης ομολογίας σε καιρό παναιρέσεως.

Η δήλωση διακοπής Μνημοσύνου του ομότιμου καθηγητού ΑΠΘ πρωτ/ρου π. Θεοδώρου Ζήση συνιστά ένα πλήρες, διαχρονικό και περιεκτικό εγχειρίδιο ορθόδοξης κατήχησης, έναν αγιοπατερικό ασφαλή οδηγό ομολογιακής πορείας από την κατήχηση στην Αποτείχιση.

Πρωτοπρεσβύτερος
Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς
Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
18ο χλμ. Θεσσαλονίκης-Περαίας
570 19 Ν. Ἐπιβάται
ΤΗΛ.: 23920.24865 FAX: 23920.27402

Θεσσαλονίκη 03.03.2017

Παναγιώτατον
Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης
κ. Ἄνθιμον

Ἐνταῦθα

Θέμα: Δήλωση Διακοπῆς Μνημοσύνου

Παναγιώτατε,

Μετὰ λύπης, ἀλλὰ καὶ πολλῆς πνευματικῆς χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ἐπιθυμῶ διὰ τοῦ παρόντος νὰ σᾶς γνωστοποιήσω ὅτι, ἀκολουθώντας τὴν Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση στὸ θέμα τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, διακόπτω τὴ μνημόνευση τοῦ ὀνόματός σας στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, γιατὶ σεῖς καὶ πολλοὶ ἄλλοι συνεπίσκοποί σας ἐγκαταλείψατε αὐτὴν τὴν θεία Παράδοση καὶ εὑρίσκεσθε ἐκτὸς τῆς ὁδοῦ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἡ θεάρεστη καὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἐπαινούμενη αὐτὴ ἐνέργεια συμβολικὰ θὰ γίνει τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας (05.03.2017), ὁπότε ἑορτάζουμε τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ διαβάζουμε τὸ «Συνοδικὸν τῆς Ὀρθοδοξίας» μὲ τὰ ἀναθέματα ἐναντίον ὅλων τῶν αἱρετικῶν, ὥστε νὰ δηλώσουμε καὶ μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Θείας Λατρείας ὅτι καταδικάζουμε τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἀπορρίπτουμε τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ἀναγνώρισε τὶς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες καὶ ἀποδέχθηκε τὸν συγκρητιστικὸ καὶ καταστροφικὸ Οἰκουμενισμό.

1. Εἰκονομαχία καὶ Οἰκουμενισμός

Μετὰ ἀπὸ ἑκατὸ περίπου χρόνια ποὺ ἐπιτρέψαμε τὸ νέφος τῶν αἱρέσεων νὰ θολώνει καὶ νὰ σκοτεινιάζει τὸν καταγάλανο οὐρανὸ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, νὰ διαιρεῖ καὶ νὰ σχίζει τὸ ὀρθόδοξο πλήρωμα, νὰ διασπᾶ τὴν ἀδιάσπαστη ἀκολουθία καὶ διαδοχὴ τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων, τώρα μὲ τὴ Χάρη καὶ συνέργεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τῶν θεοδιδάκτων καὶ θεοφωτίστων Ἁγίων Πατέρων θὰ συντελέσουμε μὲ τὴν θερμὴ ὀρθόδοξη Ὁμολογία μας, νὰ διαλυθεῖ τὸ νέφος τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως διαλύθηκε τὸ νέφος τῆς Εἰκονομαχίας, ἡ ὁποία ταλαιπώρησε καὶ τότε τὴν Ἐκκλησία περισσότερο ἀπὸ ἕνα αἰώνα. Ἐμεῖς κάνουμε τὴν ἀρχὴ μαζὶ μὲ ἄλλους Πατέρες, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν ἄντεξαν τὴν σκοτεινιὰ καὶ βγῆκαν ἤδη στὸ ξέφωτο, ὅπως ἔκαναν γιὰ τὴν Εἰκονομαχία καὶ οἱ μοναχοὶ τοῦ Ὀλύμπου τῆς Βιθυνίας, καὶ ἐλπίζουμε ὅτι θὰ ἀναστήσει καὶ θὰ ἀναδείξει ὁ Θεός, ὅπως καὶ τότε, πατριάρχας καὶ ἐπισκόπους, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσουν τὸν νέον θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας ἐναντίον τῶν νέων κρυφῶν καὶ ἐπικίνδυνων δυνάμεων τοῦ σκότους.

Καὶ γιὰ νὰ μὴ θεωρηθεῖ ἄστοχη ἡ σύγκριση Εἰκονομαχίας καὶ Οἰκουμε-νισμοῦ προλαβαίνουμε ἐδῶ νὰ ποῦμε ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι χειρότερος κατὰ πολὺ τῆς Εἰκονομαχίας, διότι, ἐκτὸς τῶν ἄλλων σοβαρῶν δογματικῶν παρεκκλίσεων, ἀπορρίπτει τὴν προσκύνηση τῶν Ἁγίων Εἰκόνων στὸν χῶρο τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ προσβάλλει καὶ ὑποτιμᾶ τὸ ὑπέρτιμο καὶ μοναδικὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τὴν τιμὴ τῶν λοιπῶν Ἁγίων. Μὲ αὐτοὺς τοὺς εἰκονομάχους καὶ ἁγιομάχους, τοὺς ἐχθροὺς τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων, συναγελαζόμαστε καὶ συνυπάρχουμε μέσα στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», ἐξευτελίζοντες τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ μεταβάλλοντάς την ἀπὸ «στύλο καὶ ἑδραίωμα τῆς Ἀληθείας»[1], ἀπὸ Νύμφη Χριστοῦ καὶ Σῶμα Χριστοῦ[2], σὲ ἰσάξια καὶ ἰσότιμη μὲ τὴν πιὸ μικρὴ καὶ ἄθλια προτεσταντικὴ αἵρεση[3]. Καὶ μόνο αὐτὸ ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, ἡ ὁποία ἐπαινεῖ τὸ προτεσταντικὸ αὐτὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρέσεων καὶ συνιστᾶ νὰ ἐξακολουθήσουμε τὴν συμμετοχή μας σ᾽ αὐτὸ καὶ τὸν ἐξευτελισμὸ τῆς Ἐκκλησίας.

2. Ἐπὶ δεκαετίες ἀποδοκιμάζεται ὁ Οἰκουμενισμός

ANAKOINΩΣΙ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ  5.3.2017 ΤΟΥ π. ΘΕΟΔ. ΖΗΣΗ.

Ανθολογησι Ορθοδόξων θέσεων του πατρός Θεοδώρου που δεν ακούγονται πλέον στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Με αφορμή τα οκτώ χρόνια της Ιεροκανονικής και Αγιοπαράδοτης Αποτείχισης του π. Θεοδώρου Ζήση, και ως ελάχιστο αντίδωρο για τον αγώνα και την ομολογία της Πίστεως που αφήνει αναπολόγητους ενώπιον του Θεού, Επισκόπους, Κληρικούς, Ιερομόναχους, Μοναχούς και Ακαδημαϊκούς, ανθολογήσαμε κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από παλαιότερα άρθρα του σεβάσμιου Ομότιμου Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Ευχόμαστε καλή Ομολογία έως τέλους, ταις πρεσβείες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και πάντων των Αγίων Πατέρων, που με τόση αυταπάρνηση και ένθεο ζήλο υπηρετεί.

Την ευχή σας πατέρα Θεόδωρε.

Τίτλος: Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τις αιρέσεις και τα σχίσματα [1]

Υπότιτλος: Οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας ἀπαγορεύουν τήν κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς καί σχισματικούς καί δίνουν τήν ἐντολή νά καθίστανται ἀκοινώνητοι οἱ κοινωνοῦντες μέ αὐτούς

Δέν εἶναι τυχαῖο σημειολογικά ὅτι στήν χώρα μας ἡ τρίτη χιλιετία ἀρχίζει μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στήν Ἀθήνα (2001), ἐκπροσώπου τοῦ Ἀντιχρίστου, μετά τήν ὁποία πλῆθος δεινῶν, φυσικῶν, πνευματικῶν, οἰκονομικῶν, ἐθνικῶν πλημμυρίζει τόν εὐλογημένο μας τόπο. Καί κορυφαῖα ἀνάμεσα σέ αὐτά ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (2016) καί τό Οὐκρανικό ψευδοαυτοκέφαλο (2018). Στήν Κρήτη, γιά πρώτη φορά στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία, ἀναγνωρίσαμε τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες. Μέ τήν χορήγηση ἐπίσης καί ἀναγνώριση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, κοινωνοῦν μέ τήν αἵρεση καί τό σχίσμα ὄχι μόνον ὅσοι συμμετεῖχαν ἤ δέχθηκαν τίς ἀποφάσεις, ἀλλά καί ὅσοι σιωποῦν καί δέν ἀντιδροῦν. Πολλές φορές ἔχει λεχθῆ τό τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ ὅτι ὑπάρχουν τρία εἴδη ἀθεΐας: α) Ὅσοι ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. β) Ὅσοι διαστρέφουν μέ τίς αἱρέσεις τήν ἔννοια τοῦ Θεοῦ καί γ) ὅσοι γιά λόγους ἐσφαλμένης διάκρισης, βλαμμένης εὐλάβειας, δέν ὁμιλοῦν γιά τά δύο πρῶτα εἴδη τῆς ἀθεΐας. Ἄλλωστε καί στήν κοινή ἀντίληψη ἔχει περάσει ἡ ἐκτίμηση ὅτι «σιωπή σημαίνει συγκατάθεση», ἤ τουλάχιστον δειλία.

Τίτλος: Διαστρέφουν την Διδασκαλία της Εκκλησίας ο Μητροπολίτης της Φλώρινας και άλλοι [2]

Υπότιτλος: Διαστρεβλωμένες καί κακοποιημένες ἀλήθειες… Κακοποιοῦν καί ὑβρίζουν τήν Θεοπαράδοτη καί Πατροπαράδοτη Ἀποτείχιση

Ὁ γράφων γνωρίζει καί ἐδίδαξε ἐπί ἔτη τήν ὑψηλή θέση τῶν ἐπισκόπων, τῶν πρεσβυτέρων καί τῶν διακόνων μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν σπουδαιότητα καί ἀναγκαιότητα τοῦ μυστηρίου τῆς Ἱερωσύνης συνολικά, καί ὄχι ὅπως πράττουν τελευταῖα κάποιοι κληρικοί καί θεολόγοι, πού ἀπομονώνουν κάποιες θέσεις τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου καί ἀποκρύπτουν ἄλλες, γιά νά καταλήξουν στό συμπέρασμα ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐπισκοποκεντρική καί ὅτι «καμμία Θ. Λειτουργία δέν εἶναι νοητή χωρίς ἀναφοράν εἰς τόν ἐπίσκοπον, ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ὁποίου καί τελεῖται». Ἡ θέση αὐτή τοῦ μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου Ζηζιούλα δέν εὑρίσκει καμμία θεμελίωση οὔτε στά συγγράμματα τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου, οὔτε σέ κανενός ἄλλου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα αὐτό πού ὑπογραμμίσαμε μέ ἔντονα στοιχεῖα ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ἐπισκόπου. Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἐπισκοποκεντρική ἀλλά Χριστοκεντρική καί Πνευματοκεντρική. Τελεῖται εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τελεσιουργεῖται λειτουργοῦντος καί θυομένου τοῦ Χριστοῦ καί ἐνεργοῦντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σέ κανένα πατερικό σύγγραμμα Περί Ἱερωσύνης ἤ Περί τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὅσο καί ἄν ψάξει κανείς, δέν θά βρῆ τήν αἱρετίζουσα καί παπίζουσα θέση ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἐπισκοποκεντρική καί ὅτι ἡ Θ. Λειτουργία τελεῖται εἰς τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου. Τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου μνημονεύεται στίς ἱερές ἀκολουθίες, γιά νά δείξει ὁ μνημονεύων ὅτι ἀνήκει σέ ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία καί ὄχι σέ αἱρετική καί σχισματική καί ὅτι ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν ἐπίσκοπο πού μνημονεύει, δηλαδή τήν Ὀρθόδοξη. Ὅταν ὅμως ὁ ἐπίσκοπος δέν ὀρθοδοξεῖ, τότε ὁ μνημονεύων τό ὄνομα ψεύδεται ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Θυσιαστηρίου, ὅταν μάλιστα κάποιες φορές οἱ ἐπίσκοποι στίς ἀκολουθίες χαρακτηρίζονται ὡς «ὀρθοτομοῦντες τόν λόγον τῆς ἀληθείας». Δέν χρειάζεται ἐξομολόγηση γιά τό δημόσιο αὐτό ψεῦδος καί διακοπή μνημόνευσης;

Τίτλος: Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος – Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Παράλληλοι ή αντίθετοι οι δρόμοι τους; [3

Η ψευδοένωση των εκκλησιών στην Φερράρα-Φλωρεντία (1438-1439) στα “Απομνημονεύματα” του Σιλβέστρου Συροπούλου.(Α και Β).

πατρος Θεοδ. Ζηση.

Ανακοινωνουμε στους πολυπληθεις επισκεπτες της ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ οτι τα Απομνημονευματα, Πρακτικα του Συλβεστρου Συροπουλου, επανεκδοθηκαν απο τον μητροπολιτη Ροδοστολου κ. Χρυσοστομον και πωλειται απο το Κελλιον Μπουραζερι απο τον μοναχο Μελετιο προς 20 ευρω.

Σημειωθητω οτι τα Πρακτικα Συροπουλου ηταν δυσευρετα επι αιωνες και αυτη η επανεκδοσι καλυψε το Κενο αιωνων πολλων. Και αυτο εγινε απο τους Φραγκολατινους που εφαγαν τα σιδερα νε μην εκδοθουν τα Πρακτικα Συροπουλου ή οταν εκδοθηκαν τα εξαφανισαν ολα τα βιβλια. 

ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΑΤΙΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΟΝΟΜΑΧΟΥ ΓΙΓΑΝΤΟΑΓΙΟΥ ΜΑΣ.

ΟΥΔΕΝΑ ΑΓΙΟ ΜΙΣΟΥΝ ΤΟΣΟ, ΟΣΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ ΤΟΝ ΠΑΠΟΜΑΣΤΙΓΑ.

«Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί» 

(Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς)

 

... Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχή τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας.

... Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).

... Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου.

Ὁ Ἅγιος Συμεών Θεσσαλονίκης ὁ Μυσταγωγός, ὁμόθρονος καί ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Παπικοί ἔχασαν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δέν ὑπάρχει Ἅγιο Πνεῦμα σ’ αὐτούς.

... Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στούς «Ἀποδεικτικούς Λόγους, Περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» μᾶς διδάσκει ὅτι καί πάλι ὁ ἀρχέκακος ὄφις, ὁ Διάβολος, σηκώνει τό κεφάλι του ἐναντίον μας καί προσβάλλει τίς ἀλήθειες τῆς Πίστεως.

Αὐτός παρεκίνησε τούς παλαιούς αἱρετικούς, τούς Ἀρείους, τούς Ἀπολιναρίους, τούς Εὐνομίους, τούς Μακεδονίους καί πολλούς ἄλλους νά χύσουν τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως μέσα στήν Ἐκκλησία, τυλιγμένο μέ λόγια εὐσεβείας, καί νά τήν παρουσιάσουν σάν ἕνα νέο θαλερό φυτό γεμᾶτο ἀπό ὡραίους καρπούς.

Αὐτός λοιπόν ὁ πονηρός καί καταραμἐνος ὄφις, «τό πρῶτον καί μέσον καί τελευταῖον κακόν», ὁ ἀκούραστος ἐπιτηρητής τῆς ἀπάτης καί εὐμήχανος σοφιστής, δέν ξέχασε καθόλου τήν χαρακτηριστική του κακοτεχνία, ἀλλά μέ τούς Λατίνους, πού εἶναι πειθήνια ὄργανά του, «διά τῶν αὐτῷ πειθηνίων Λατίνων», διδάσκει περί τοῦ Θεοῦ καινούργιες διδασκαλίες, πού φαίνεται νά ἔχουν μικρή διαφορά, εἶναι ὅμως ἀφορμές γιά μεγάλα κακά καί προκαλοῦν στήν Ὀρθοδοξία πολλά καί δεινά ἔκφυλα καί ἄτοπα, τά ὁποῖα δείχνουν ὅτι στά δογματικά θέματα περί τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι  μικρό τό παραμικρό· «οὐ μικρόν ἐν τοῖς περί Θεοῦ τό παραμικρόν».

---------------------------- 

Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ - ΠΤΥΧΕΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ, τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ. -Ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2019.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Διαστρέφουν την Διδασκαλία της Εκκλησίας ο Μητροπολίτης Φλωρίνης και άλλοι.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

Ἡ ἔκταση τοῦ παρόντος ἄρθρου ξεπέρασε τὸν ἀρχικὸ σχεδιασμό, διότι ἔπρεπε νὰ προστεθοῦν καὶ νὰ ἀναιρεθοῦν νέες συκοφαντίες καὶ διαστρεβλώσεις τοῦ νεωτεριστῆ καὶ οἰκουμενιστῆ μητροπολίτη τῆς Φλώρινας Εἰρηναίου. Γι᾽ αὐτὸ θεώρησα ἀπαραίτητο νὰ προτάξω τοὺς τίτλους τῶν ἑνοτήτων, ὥστε νὰ παραμείνει τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἀναγνωστῶν ζωντανὸ καὶ νὰ μὴ ἀποκάμουν νὰ τὸ διαβάσουν μέχρι τέλους. Διαρθρώνεται λοιπὸν τὸ περιεχόμενο ὡς ἑξῆς:

1. Μεταβάλλουν τὸ κακὸ σὲ καλὸ καὶ τὸ σκοτάδι σὲ φῶς. Παρεμποδίζουν τὴν σωτηρία.

2. Ἐστάλη στὴν Φλώρινα γιὰ νὰ ξερριζώσει τὴν καλὴ φυτεία τοῦ ὁσίου Αὐγουστίνου Καντιώτη

3. Οἱ διαστρεβλωμένες καὶ κακοποιημένες ἀλήθειες

           α) Ἐκκλησία δὲν εἶναι οἱ ἐπίσκοποι, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν πιστῶν. Ἡ πλάνη τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ

           β) Κακὴ ὑπακοὴ καὶ ἁγία ἀνυπακοή

           γ) Καλοὶ καὶ κακοὶ ἐπίσκοποι

           δ) Κακοποιοῦν καὶ ὑβρίζουν τὴν Θεοπαράδοτη καὶ Πατροπαράδοτη Ἀποτείχιση

           ε) Ξεπέρασε καὶ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο στὴν διαστρέβλωση

           στ) Ὁ αἱρετικὸς Πολυχρόνιος καὶ οἱ ἀποτειχισμένοι. Συκοφαντικὴ μυθοπλασία.

           ζ) Πάμπολλες διαστρεβλώσεις. Δὲν χωροῦν σὲ ἕνα ἄρθρο.

           η) Οἱ προβατόσχημοι λύκοι καὶ ὁ καταξιωμένος καθηγητής

Ἐπίλογος: Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε.

1. Μεταβάλλουν τὸ κακὸ σὲ καλὸ καὶ τὸ σκοτάδι σὲ φῶς. Παρεμποδίζουν τὴν σωτηρία.

Δὲν εἶχα σκοπὸ νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὰ λεγόμενα καὶ πραττόμενα τοῦ νέου μητροπολίτη τῆς Φλώρινας Εἰρηναίου, ὁ ὁποῖος μόλις συμπλήρωσε ἕνα ἔτος ἀπὸ τὴν ἐκλογή του (9 Ὀκτωβρίου 2023) στὸν περιφανῆ θρόνο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπῶν καὶ Ἑορδαίας, τὸν ὁποῖο ἐδόξασε καὶ ἐλάμπρυνε ὁ μέγας ἀγωνιστὴς καὶ σύγχρονος Ὁμολογητὴς ὅσιος Αὐγουστῖνος Καντιώτης. Μὲ παρεκάλεσαν καὶ μὲ παρακίνησαν πρόσωπα ἀπὸ τὸ δικό του ποίμνιο,  νὰ πάρω θέση καὶ νὰ ἐκφράσω τὴν γνώμη μου γιὰ ὅσα δημοσίως ἐκήρυξε ὁ μητροπολίτης Εἰρηναῖος σὲ δύο κηρύγματά του πανομοιότυπα, μὲ ἀσήμαντες φραστικὲς διαφορές, ποὺ ἐξεφώνησε στὶς 17 Ἰουλίου, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τῆς Μεγαλομάρτυρος Ἁγίας Μαρίνης, τὸ ἕνα κατὰ τὸν ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ Πτολεμαΐδας, τῆς δικῆς του μητροπολιτικῆς περιφέρειας (16.07.2024), καὶ τὸ ἄλλο στὸν πανηγυρίζοντα Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Μαρίνης στὸ Τσοτύλι κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία (17.7.2024), προσκεκλημένος τοῦ οἰκείου μητροπολίτη Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀθανασίου. Εἶχαν μάλιστα τὴν καλωσύνη οἱ σκανδαλισθέντες καὶ ἀνησυχήσαντες πιστοὶ νὰ ἀπομαγνητοφωνήσουν τὰ κείμενα τῶν δύο κηρυγμάτων, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι ἕνα καὶ νὰ μοῦ τὰ ἀποστείλουν.

Διαβάζοντας τὶς ἀνάποδες ἀλήθειες τὶς ὁποῖες ἀπὸ καθέδρας διδάσκει στὸ ποίμνιό του, ἀλλὰ καὶ σὲ εὐρύτερα ποίμνια, ἀφοῦ τὰ κηρυττόμενα μεταδίδονται τηλεοπτικὰ καὶ ραδιοφωνικά, ἀπόρησα γιὰ τὸ πῶς διαστρέφεται, ἀπὸ ἀμάθεια ἤ σκοπιμότητα (μᾶλλον τὸ δεύτερο), ἡ Εὐαγγελικὴ καὶ Πατερικὴ διδασκαλία.  Ἐπαληθεύονται πλήρως ὁ ταλανισμὸς τοῦ προφήτη Ἠσαΐα γιὰ ὅσους διαστρέφουν καὶ καταστρέφουν τὴν ἀλήθεια, παρουσιάζοντας τὸ κακὸ ὡς καλὸ καὶ τὸ καλὸ ὡς κακό, τὸ σκότος ὡς φῶς καὶ τὸ φῶς ὡς σκότος, τὸ πικρὸ ὡς γλυκὸ καὶ τὸ γλυκὸ ὡς πικρό[1], ὅσα περὶ ψευδοπροφητῶν καὶ ψευδοδιδασκάλων λέγει τὸ Εὐαγγέλιο διὰ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλὰ καὶ ὅσα περὶ μισθωτῶν ποιμένων λέγει ὁ ἴδιος ὁ ἀρχιποιμένας Χριστός, ἡ μόνη κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας[2]. Αὐτοί, ἀλλότριοι καὶ ξένοι πρὸς τὸ ποίμνιο, εἰσέρχονται στὴν αὐλὴ τῶν προβάτων ὄχι κανονικὰ ἀπὸ τὴν πόρτα, διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ ἀλλαχόθεν, μὲ ἀνθρώπινες χάρες καὶ συναλλαγές[3]. Γι᾽ αὐτὸ καὶ πολλὰ μέλη τοῦ ποιμνίου ἀνησυχοῦν καὶ δὲν ἀκολουθοῦν, διότι «ἀλλοτρίῳ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν»[4].

Ο στρατευμενος Πρακτορας

και κατευθυνομενος πατριαρχης προχωραει ακαθεκτος για να καταπατησει τα παντα.

Ειναι αδιστακτος.

«ΧΡΥΣΟ» ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΟΙ ΛΟΑΤΚΙ+ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΑΣ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

   Ἡ μειωμένη ἀντίδραση ἐναντίον τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ποὺ διεξάγονται στὸ Παρίσι γιὰ ὅσα παρουσιάσθηκαν κατὰ τὴν τελετὴ ἔναρξης, βλάσφημα καὶ ὑβριστικὰ τῆς χριστιανικῆς πίστης, ἔδειξε ὁλοφάνερα ὅτι ἡ Εὐρώπη συνολικὰ ἔχει ἀποκοπῆ ἀπὸ τὶς χριστιανικές της ρίζες, ὅτι ἔχει σὲ μέγιστο βαθμὸ ἀποχριστιανισθῆ, μὲ εὐθύνη βέβαια τῶν ἐκεῖ χριστιανικῶν κοινοτήτων τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Ἂν ἐξακολουθοῦσε ἡ Εὐρώπη νὰ εἶναι χριστιανικὴ ἤ κατὰ πλειοψηφία χριστιανική, ἔπρεπε οἱ κυβερνήσεις νὰ διαμαρτυρηθοῦν ἔντονα γιὰ ὅσα βλάσφημα καὶ ἀνήθικα παρουσιάσθηκαν ἀκόμη καὶ νὰ ἀποσύρουν τοὺς ἀθλητὲς τῶν χωρῶν τους ἀπὸ τὴν διεξαγωγὴ τῶν ἀγώνων. Ὁ ἀποκλεισμὸς τῆς μεγάλης Ὀρθόδοξης Ρωσίας γιὰ γεωπολιτικοὺς λόγους ἀπὸ τὴν συμμετοχὴ στοὺς ἀγῶνες τὴν ἐγλύτωσε ἀπὸ τὴν ντροπὴ καὶ τὴν διεστραμμένη παρακμή, ἀλλὰ συγχρόνως ἔδειξε ὅτι χωρὶς δυνατὴ Ὀρθόδοξη παρουσία ὁ Χριστιανισμὸς εἶναι ἀτελὴς καὶ ἐκκοσμικευμένος, ὑποταγμένος στὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου, στὸν ὁποῖο ὑπετάγη ἡ Γαλλία τελείως μετὰ τὴν περιώνυμη Γαλλικὴ Ἐπανάσταση καὶ τὸν ἄθεο καὶ λογοκρατούμενο Διαφωτισμὸ ἤ καλύτερα Διασκοτισμό. Ἡ διαφημιζόμενη πόλη τοῦ «φωτός», τὸ Παρίσι, ἔγινε πόλη τοῦ σκότους, ἀφοῦ ἔπαυσε νὰ ἔχει σχέση μὲ τὸ μοναδικὸ Φῶς τοῦ κόσμου, ποὺ ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ὁ Χριστός[1]· ἀφοῦ ὄχι μόνον δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ Φῶς, ἀλλὰ μισεῖ τὸ Φῶς ἐπιβεβαιώνοντας ὅσα ἀδιάψευστα εἶπε ὁ Χριστός: «Τὸ φῶς ἐλήλυθεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἤ τὸ φῶς· ἦν γὰρ πονηρὰ αὐτῶν τὰ ἔργα. Πᾶς γὰρ ὁ τὰ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ ἐλεγχθῇ τὰ ἔργα αὐτοῦ»[2].

   Συνυπεύθυνες μὲ τὶς χριστιανικὲς Ὁμολογίες τῆς Δύσεως εἶναι δυστυχῶς καὶ οἱ Ὀρθόδοξες χῶρες ποὺ συμμετέχουν τώρα στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, καὶ πρώτη μεταξὺ αὐτῶν ἡ Ἑλλάδα. Ὄχι μόνο γιατὶ αὐτὴ πρώτη χρονικὰ ἐντάχθηκε στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, στὴν «λευκὴ δαιμονία» κατὰ τὸν Ἅγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, ἀλλὰ καὶ γιατὶ πρώτη ἄφησε καὶ ἀφήνει νὰ εἰσάγονται νομοθετήματα εὐρωπαϊκὰ ποὺ κατεδαφίζουν τὶς χριστιανικὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ὅπως μεταξὺ ἄλλων τὴν θέσπιση τοῦ γάμου τῶν Ὁμοφυλοφίλων[3]. Κατέκτησε ἔτσι τὸ «χρυσό» τοῦ Διαβόλου μετάλλιο, μεταξὺ τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, μὲ μηδενικὴ σχεδὸν ἀντίδραση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας. Πρὶν πάρουν εὔκολα τὸ «χρυσό» μετάλλιο τοῦ Διαβόλου οἱ ΛΟΑΤΚΙ+ στὸ Παρίσι στὴν τελετὴ ἔναρξης, πρὶν ἀπὸ ὅλα τὰ μετάλλια τῶν ἀθλητῶν, πρόλαβε ἡ «Ὀρθόδοξη» Ἑλλάδα νὰ τοὺς «στεφανώσει» γιὰ τὶς ἁμαρτωλές τους ὀρέξεις καὶ τὶς ἀδιάντροπες παρελάσεις ὑπερηφανίας (Gay Pride). Σοβαροὶ ἀναλυτὲς ἐκτιμοῦν ὅτι τὴν σφραγίδα, τὸν λογότυπο, στοὺς Ὀλυμπιακοὺς τοῦ Παρισιοῦ τὴν ἔβαλαν οἱ ΛΟΑΤΚΙ+, ποὺ ξεπέρασαν προηγούμενες ἐπιδόσεις τους.

Απαντησι στον αγραμματο και αστοιχειωτο νεο μητροπολιτη Φλωρινας Ειρηναιο Λαφτση.

Αποτιμησι της εγκυκλιου της Συνοδου και αλλα... π. Θεοδ. Ζηση.

Ἡ Τριαδική Μοναρχία καί ἡ νέα αἱρετική ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου.

 

Ἡ Τριαδική Μοναρχία καί ἡ νέα αἱρετική ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου.

Η ανακομιδη των Αγιων λειψανων του Μεγαλομαρτυρα αγιου Ιωαννου του Χρυσοστομου.