Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς διωκόμενος. 

Η Αποτείχιση και η φυλάκισή του.

π. Θεόδωρος Ζήσης , Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς διωκόμενος. Η Αποτείχιση και η φυλάκισή του

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ – ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

 (Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

 

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι μία γιγάντια, μία μεγίστη μορφή τῆς ἐκκλησίας μας. Συγκορυφαῖος καί ἰσάξιος τῶν μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ κανείς νά πεῖ ὅτι ὁ Ἄγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι ἡ μεγαλύτερη μορφή ἁγίου καί πατρός κατά τήν δεύτερη χιλιετία.

Γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη τό 1296  ἀπό γονεῖς καταγόμενους ἀπό τήν Τραπεζοῦντα, καί ἐκοιμήθη στή  Θεσαλονίκη ὡς ἀρχιεπίσκοπός της τό 1359, σέ ἡλικία 63 ἐτῶν.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς δέν ἀποδείχθηκε μόνο ὁ μεγάλος Θεολόγος, ὁ μεγάλος μαχητής καί ὁ μεγάλος ἀγωνιστής τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά κυρίως ἀναδείχθηκε ὁ μεγάλος ἀσκητής, ὁ μεγάλος ἡσυχαστής, ὁ ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, ὁ ἄνθρωπος τῆς νηστείας.

Στήν Θεσσαλονίκη βρέθηκε τό 1337, μετά ἀπό πρόσκληση τῶν μοναχῶν τῆς πόλεως, γιά νά ἀτιμετωπίσει τόν προκλητικό παπικό μοναχό Βαρλαάμ τόν Καλαβρό.

Ὁ παπικός μοναχός Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός προσπάθησε προκλητικά καί προσβλητικά νά μεταφέρει στή Θεσσαλονίκη τό κλίμα τῆς Εὐρώπης, τοῦ Διαφωτισμοῦ, τῆς Ἀναγεννήσεως. Ἡ Ἀναγέννηση εἶχε σάν κύριο στόχο ν’ ἀφήσει τήν Ἐκκλησία, ν’ ἀφήσει τούς Ἁγίους, ν’ ἀφήσει τούς Πατέρες καί νά στραφεῖ στή μελέτη τῶν ἀρχαίων σοφῶν.

Τελικά ὁ παπικός μοναχός Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός, μέ τή χάρη καί τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἠττήθηκε. Καί ἠττήθηκε, διότι οἱ Ἅγιοι δέν στηρίζουν τήν παρουσία τους μόνο στή  μόρφωση καί στή γνώση καί στίς σπουδές τους, ἀπό τίς ὁποῖες δέν ἐστερεῖτο ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἀλλά στηρίζουν τήν παρουσία τους καί στόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἀγωνιστής τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί ὁ μεγάλος διδάσκαλος τῆς Ἡσυχίας. Ἦταν ὅλος φῶς καί δίδαξε ὅτι, ἄν θέλει κανένας νά τελειωθεῖ, δέν φτάνει κονάχα ἡ σοφία καί ἡ γνώση· χρειάζεται ἡ κακοπάθεια, χρειάζεται ἡ ἐγκράτεια, χρειάζεται ἡ νηστεία, χρειάζεται ὁ φωτισμός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Γέμισε ὁ κόσμος ἀπό σοφούς καί ἀπό ἐγγραμμάτους. Δέν ἔχει γίνει καλύτερος! Εὐρώπη καί Ἀμερική βυθίζονται μέσα στό χάος! Κι ἄν ὑπάρχει κάποια ἐλπίδα μέσα στόν κόσμο, εἶναι ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, εἶναι ὁ ἅγιος κόσμος τῆς Ἀνατολῆς.

 

---------------------------------- 

Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Β΄, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φ.Μ.

 

 

 

Ο Παπισμός κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά και οι σύγχρονοι λατινόφρονες

 

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο οποίος μαζί με τον Μ. Φώτιο Κων/λεως και τον άγιο Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό αποτελούν τους νέους τρεις Ιεράρχες, τους ονομαζομένους αντίπαπες και παπομάστιγες, ήλεγξε σφοδρότατα και αυστηρότατα στο πρόσωπο του Βαρλαάμ την παναίρεση του Παπισμού και όλες τις καινοτομίες, τους νεωτερισμούς, τις παραχαράξεις, τις διαστρεβλώσεις και αιρέσεις της Δύσεως επί της άπαξ παραδοθείσης πίστεως. Γι’αυτό καί μέχρι τις ημέρες μας οι αιρετικοί Λατίνοι αποστρέφονται και μισούν τον άγιο Γρηγόριο˙ δεν τον θεωρούν άγιο, αλλά αντιθέτως «αιρετικό»!!!

Υψηλόβαθμοι κληρικοί δίδασκαν και διδάσκουν, μπροστά σε έκπληκτους και σκανδαλιζόμενους πιστούς, ότι ο Παπισμός είναι εκκλησία, ότι έχει Χάρη, και τα μυστήριά του είναι έγκυρα, και δεν πρέπει να ακούν κάποιους ακραίους και ζηλωτές. Αυτές τις βλάσφημες θέσεις για την παρουσία του Αγίου Πνεύματος στις αιρέσεις, που τις καλλιεργούν επί αιώνα τώρα οι Οικουμενιστές, νομιμοποίησε συνοδικά η ψευδοσύνοδος της Κρήτης, που έδωσε την δυνατότητα στον αρχέκακο όφι να σηκώνει τώρα θρασύτερα το κεφάλι του εναντίον όσων αντιδρούν και αντιστέκονται  στα σκοτεινά του σχέδια.

Όσα ενδεικτικά εδώ θα παρουσιάσουμε προέρχονται από τους δύο «Αποδεικτικούς Λόγους, Περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», τους οποίους συνέγραψε ο Άγιος Γρηγόριος το 1335 στο ησυχαστήριο του Αγίου Σάββα έξω από το μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, όπου τότε ασκήτευε. ᾽

Οι Λατίνοι πειθήνια όργανα του αρχεκάκου όφεως

Αρχίζοντας λοιπόν τον πρώτο Λόγο, χωρίς περιστροφές και δισταγμούς, μας διδάσκει ότι και πάλι ο αρχέκακος όφις, ο Διάβολος, σηκώνει το κεφάλι του εναντίον μας και προσβάλλει τις αλήθειες της Πίστεως. Αυτός παρακίνησε τους παλαιούς αιρετικούς, τους Αρείους, τους Απολιναρίους, τους Ευνομίους, τους Μακεδονίους και πολλούς άλλους να χύσουν το δηλητήριο της αιρέσεως μέσα στην Εκκλησία τυλιγμένο με λόγια ευσεβείας, και να την παρουσιάσουν ως ένα νέο θαλερό φυτό γεμάτο από ωραίους καρπούς.

Αυτός λοιπόν ο πονηρός και καταραμένος όφις, «το πρώτον και μέσον και τελευταίον κακόν», ο ακούραστος επιτηρητής της απάτης και ευμήχανος σοφιστής, δεν ξέχασε καθόλου την χαρακτηριστική του κακοτεχνία, αλλά με τους Λατίνους, που είναι πειθήνια όργανά του, «διά των αυτώ πειθηνίων Λατίνων», διδάσκει περί του Θεού καινούργιες διδασκαλίες (δηλαδή το Filioque), που φαίνεται να έχουν μικρή διαφορά, είναι όμως αφορμές για μεγάλα κακά και προκαλούν στην Ορθοδοξία πολλά και δεινά έκφυλα και άτοπα, τα οποία δείχνουν ότι στα δογματικά θέματα περί του Θεού δεν είναι μικρό το παραμικό· «ου μικρόν εν τοις περί Θεού το παραμικρόν».

Ο Άγιος που τρέμουν οι Λατίνοι! Για χάρη του στο Παρίσι υπάρχει μέχρι και αντιπαλαμική Σχολή δυσφημούντες τον Άγιο και την διδασκαλία του

 

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. 

(Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, στο αγιολόγιο του, αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, από τον Κωνσταντίνο τον Συγκλητικό και την ευσεβέστατη Καλλονή). Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ' οπού και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.
Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του. Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή» (το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσίας. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής. Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους. Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς.