«Βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ»! Η περιφρονημένη εντολή της προσοχής.
Πολλές φορές, στην εκκλησιαστική μας ζωή, γίναμε ακροατές
θερμότατων κηρυγμάτων για την αρετή της αγάπης, της ταπείνωσης, της προσευχής,
της ελεημοσύνης, της πραότητος και άλλων πνευματικών δωρεών με τα οποία ο
πιστός αγωνίζεται «ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστὸς»[i] εντός του.
Αναλογιζόμαστε όμως και προσπαθούμε να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας κάποιο
κήρυγμα από τους σύγχρονους ποιμένες,
κάποια διδασκαλία για την αρετή της προσοχής, και μάλιστα της προσοχής εκείνης
έναντι ανθρώπων, λόγων και πράξεων που μπορούν να μας πλανήσουν, να μας
νοθεύσουν την πίστη, να μας καταστήσουν συνενόχους στη ασέβεια ιερών και οσίων,
να μας μετατρέψουν σε χλιαρούς, αδιάφορους και ακάρπους οπαδούς, υπεύθυνους
αφορισμών και αναθεμάτων. Δυσκολευόμαστε. Τα κηρύγματα αυτά βρίσκονται στα βάθη
δεκαετιών, διεσωσμένα σε αρχεία ήχου και εικόνας, από τότε που ακόμα ο άμβωνας
κρατείτο ζωντανός από διαπρύσιους κήρυκες του Λόγου.
