Σχόλιο στὸ ρεπορτὰζ γιὰ τὴν σημερινὴ «Ἱεραρχία» τῆς «ἐκκλησίας» τῆς Δεσποτοκρατίας

Σχόλιο στὸ ρεπορτὰζ γιὰ τὴν σημερινὴ «Ἱεραρχία» τῆς «ἐκκλησίας» τῆς Δεσποτοκρατίας

Γιὰ ποιάν «ἱεραρχία» καὶ γιὰ ποιούς «ἱεράρχες» μιλᾶτε ἀκόμα, καλοὶ καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί;

Οἱ καταπατητὲς τῆς μίας ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ σφετεριστὲς τοῦ ἀρχιερατικοῦ διακονήματος —ποὺ τὸ μετήλλαξαν σὲ ἐξουσιολαγνικὸ-ἐξουσιοκρατικὸ-ἐξουσιολατρικὸ καθεστώς— ἔχουν προδώσει τὸν Χριστὸ κι ἔχουν προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο!!!

Μετὰ τὴν κολυμπάριο ληστρικὴ «σύνοδο» καὶ τὴν ἀποδοχή της ἀπὸ τὴν «ἱεραρχία», κάθε πρόσχημά τους ἀλλὰ καὶ κάθε αὐταπάτη μας ἐξέλιπαν. Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τοὺς ἐκλαμβάνετε ἀκόμη καὶ τώρα ὡς Ἱεραρχία καὶ Ἱεράρχες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος;

Εἶναι οἱ ριψάσπιδες ποὺ αὐτομόλησαν στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἵδρυσαν τὴν «ἐκκλησία» τῆς ἀντίχριστης Δεσποτοκρατίας τους· συνεπικουρούμενοι καὶ στηριζόμενοι ἀπὸ τοὺς φλύαρους ἀλλὰ ἀδρανεῖς καὶ πλάνους «ἀντὶ-οἰκουμενιστές», οἱ ὁποῖοι τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μετ’ αὐτῶν, ἀποδεχόμενοι τοιουτοτρόπως στὴν πράξη τὸν Οἰκουμενισμὸ ποὺ καταδικάζουν στὰ λόγια!!!

Κάθε λόγος, κάθε κείμενο, κάθε πράξη τῆς Δεσποτοκρατίας καὶ τῶν συνοδοιπόρων της εἶναι, κάθε φορά, μία βαρύτερη τῆς προηγουμένης βλασφημία καὶ ὕβρις κατὰ τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ μας!!!

Αὐτοὶ περιμένετε ν’ ἀντισταθοῦν στὰ σατανικὰ σχέδια ποὺ ὁ Σιωνισμὸς ἐξυφαίνει κατὰ τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας καὶ τῆς Ἑλληνίδος Πατρίδος μας; Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ «ἱεραρχία» καὶ αὐτοὶ οἱ «ἱεράρχες» εἶναι οἱ ἐκλεκτοὶ τῆς Μασωνίας, ποὺ ἔχουν ἀναρριχηθεῖ στὰ ἀξιώματα τῆς «ἐκκλησίας» τους ἐλέῳ αὐτῆς σατανιστικῆς ἐλίτ, προσφέροντες γῆν (= τὴν συνείδησή τους) καὶ ὕδωρ (= τὴν ψυχή τους)!!!

Αὐτοὶ περιμένετε ν’ ἀντισταθοῦν στὴν πολιτικὴν ἡγεσία (κατ’ ἐπίφασιν) καὶ στὴν μασωνικὴν ὑπερεξουσία (κατ’ οὐσίαν), ὅταν εἶναι ὅμηροι τῶν παθῶν τους καὶ ὑπόχρεοι τῶν δουλειῶν ποὺ ἔχουν ὁμώσει ἔναντι πινακίου δεσποτοκρατικῆς ἐξουσίας;

Αὐτοὶ περιμένετε ν’ ἀρθρώσουν ὀρθόδοξο λόγο καὶ πατριωτικὸ φρόνημα καὶ ἐθνικὸ ἀνάστημα; Αὐτοὶ ποὺ —συνειδητὰ ἀπόντες τῆς χάριτος καὶ ἐθελοδούλως καθεύδοντες— ἔχουν θυσιάσει καὶ Ὀρθοδοξία καὶ Πατρίδα καὶ Ἔθνος στὶς νεοεποχίτικες δοξασίες καὶ στὶς νεοταξικὲς ἐπιβουλές;

Ἀλλὰ σημασία πλέον δὲν ἔχει τί κάνουν αὐτὰ τὰ ἀνδρείκελα τῆς ἑωσφορικῆς ἐπάρσεως καὶ τῆς σατανικῆς οἰήσεως...

Σημασία ἔχει τί κάνουμε καὶ τί πρέπει νὰ κάνουμε ἐμεῖς· ὅσοι τέλος πάντων ἐπιμένουμε κι ἐμμένουμε νὰ παραμείνουμε στὴν μία ἁγία καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Πολὺ φοβᾶμαι, καλοὶ καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὅτι περὶ πολλῶν τυρβάζουμε ἐνῶ ἑνὸς ἐστὶ χρεία!...

Τὸν τελευταῖο καιρὸ πολλὰ μπαϊράκια ὑψώθηκαν, πολλὰ καπετανάτα προέκυψαν, πολλὲς «ἑρμηνεῖες» καὶ παρερμηνεῖες διαδίδονται ὡς «ἔγκυρες» στὸν χῶρο τῆς Ἀποτειχίσεως· ὅλες ἐπικαλούμενες τὸ ἱερὸν Εὐγγέλιον, τὴν ἱερὰ Παράδοση, τοὺς ἱεροὺς Κανόνες, τὴν ἁγιοΠατερικὴ διδασκαλία καὶ πρακτική!!!

Ὅλοι οἱ εὑρισκόμενοι εἰς τὴν Ἀποτείχιση γέροντες καὶ ἱερεῖς ἐπικαλοῦνται καθεὶς τὴν ὀρθόδοξο αὐθεντικότητα τῆς διδασκαλίας του· γι’ αὐτὸ δὲν συμφωνοῦν καὶ δὲν ὁμονοοῦν μεταξύ τους!!! Δίνουν τοιουτοτρόπως τὴν ἐντύπωση ὅτι καθεὶς ἐξ αὐτῶν πασχίζει παντὶ τρόπῳ νὰ διατηρήσει τὴν αὐτονομία του, τὴν αὐθεντία του, τὴν ἐπιρροή του, τὴν φήμη του, τὴν ἐξουσία του ἐπὶ τοῦ μικροτέρου ἢ μεγαλυτέρου ποιμνίου ποὺ τελὸν ὑπὸ τὴν γεροντοκρατικὴ ψυχαναγκαστικὴ ἐπιρροή τοῦ γέροντός «του» τὸν ἀκολουθεῖ. Εἶναι τὸ πνεῦμα τῆς Δεσποτοκρατίας, ποὺ ὑπούλως παρεισφρύει καὶ τρανεύει μεταξὺ τῶν ἀποτειχισμένων!!! Ἀλλὰ ἀκριβῶς αὐτὸ τὸ ἐπάρατο καθεστὼς τῆς Δεσποτοκρατίας εἶναι ἡ γενεσιουργὸς αἰτία καὶ ὁ σαπρόκηπος ὅπου φυτρώνει πᾶσα αἵρεση καὶ κακοδοξία καὶ σκάνδαλο!!!

Παρόλη τὴν πολυετὴ κι ἐπισταμένη ἐντριβὴ τῶν ἀποτειχισμένων γερόντων καὶ ἱερέων μας εἰς τὸ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, φαίνεται ὅτι ἐν τέλει δὲν κατανοοῦν καὶ δὲν ἐννοοῦν τὴν παύλειο ρήση: «λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ Ἀπολλὠ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε;» Ὡς ἐκ τούτου: τίς γέρων ἐσταυρώθη ὑπὲρ ἡμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα τίνος γέροντος ἐβαπτίσθημεν;

Ὡστόσο παρατηρεῖται τὸ γενικευμένο φαινόμενο νὰ βάζουμε τὸν γέροντα ὑπεράνω τοῦ Χριστοῦ· νὰ δεχόμεθα τὴν Εὐαγγελικὴ καὶ ἁγιοΠατερικὴ διδασκαλία μόνον μέσῳ τῆς ἑρμηνείας-διδασκαλίας τοῦ γέροντός μας, χωρὶς νὰ κάνουμε τὸν κόπο νὰ μελετήσουμε οἱ ἴδιοι, διὰ τῆς προσευχῆς καὶ προαιρέσεώς μας νὰ φωτισθοῦμε ἀπὸ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ὥστε καρδιακῶς νὰ κατανοήσουμε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη μας ἀπὸ τὶς πηγές της.

Πῶς ἀλλιῶς θὰ ἐλέγξουμε τὴν διδασκαλία τῶν γερόντων καὶ ἱερέων μας καὶ θὰ προστατευθοῦμε ἀπὸ τὶς τυχὸν «ἑρμηνεῖες» καὶ παρερμηνεῖες τους; Ἡ Πίστη μας συγκροτεῖται ἀπὸ δόγματα κι αὐτὰ τὰ δόγματα εἶναι οἱ νόμοι τῆς Ἐκκλησίας μας· ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ γνωρίζουμε τὰ δόγματα-νόμους της. Καὶ ἄγνοια νόμου δὲν δικαιολογεῖται, δὲν συγχωρεῖται!!! Οἱ αἱρέσεις κραταιώνονται καὶ τρανεύουν ὅπου ὑπάρχει δογματικὴ ἄγνοια, προσωπολατρεία καὶ προσωποληψία, ποὺ τυφλώνουν καὶ καθιστοῦν τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ Χριστιανοὺς σὲ «χριστιανούληδες», ἕρμαια καὶ σκύβαλα στὶς ἐπιβουλὲς κάθε αἱρετικοῦ καὶ κάθε πλανεμένου!!!

Ἡ στάση μας κατὰ τῆς αἱρέσεως, καὶ ἰδιαιτέρως κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, συνεπάγεται καὶ προϋποθέτει τὸν ἐπανευαγγελισμό μας· νὰ γίνουμε ἀπὸ «χριστιανούληδες» Χριστιανοί, στρατιῶτες τοῦ Χριστοῦ καὶ μαχητὲς τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας.

Ἡ Ἀποτείχιση δὲν εἶναι σκοπός· εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα, τὸ ἐφαλτήριο πνευματικῶν ἀγώνων: τοῦ ἐπανευαγγελισμοῦ μας, ὥστε νὰ καταστοῦμε ἀπολογητὲς καὶ ὁμολογητὲς καὶ κήρυκες· ὄχι μόνιμως παθητικοὶ ἀκροατὲς ἐπαναλαμβανομένων κι ἐνίοτε κουραστικῶν κηρυγμάτων ποὺ δὲν μεταρσιώνουν μέσα μας τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ ὡς ἔγερση τῆς ψυχῆς μας κι ἀφύπνιση τῆς καρδιᾶς μας!...

Συγχωρέστε με, ποὺ ξέφυγα ἀπὸ τὸ θέμα τοῦ ἄρθρου, ἀλλὰ σπανίως πλέον ἔχω τὴν εὐκαιρία νὰ μιλήσω...

Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

Τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»

Τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος»

Κυκλοφορήθηκε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος» (ἀρ. 24-25), ἀφιερωμένο σὲ μιὰ Ἡμερίδα περὶ “Ἀποτειχίσεως” ποὺ διοργάνωσε ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς. Ἡμερίδα, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ἱερωμένοι Εἰσηγητές της, «Δίκην συνόδου ληστρικῆς» διέστρεψαν τὴν συγκεκριμένη ἐπὶ τοῦ θέματος διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας!

Τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ νέου αὐτοῦ τεύχους περιλαμβάνει κριτικὴ στὶς Εἰσηγήσεις τῶν ὁμιλητῶν, ποὺ συνέγραψε ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς. Μὲ αὐτὴν του τὴν κριτικὴ ἀποδεικνύει μὲ ἁγιοπατερικὸ λόγο τὰ φληναφήματα τῶν λεγομένων “ἀντι-Οἰκουμενιστῶν” καὶ τὴν ἀπουσία θεολογικῶν θέσεων ποὺ νὰ στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Ταυτόχρονα καταδεικνύει ὅτι τὰ ἐπιχειρήματά τους (ὅταν δὲν διαστρέφουν τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση) ὄζουν ὀρθολογισμοῦ καὶ "μετα-πατερικῆς" λογικῆς, γι' αὐτὸ καὶ ἔκτοτε σιωποῦν!

 Ἡ σιωπὴ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν δείχνει ὅτι οἱ ἀπέλπιδες προσπάθειές τους νὰ διαβάλουν, νὰ διαστρέψουν καὶ νὰ ἀπωθήσουν στὸ "χρονοντούλαπο" τῆς ἱστορίας τὴν κύρια καὶ μόνη ἀποτελεσματικὴ στάση τῶν Ἁγίων σὲ "καιρὸ αἱρέσεως", τὴν Διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως τῶν αἱρετιζόντων, δὲν ἀπέδωσε· ὅτι τὰ ἐπιχειρήματά τους στέρεψαν. Γι' αὐτὸ εἶναι ἄμεση ἀνάγκη, ὅσοι ἔχουν προβληματισθεῖ ἀπὸ τὴν στάση τους, νὰ μελετήσουν τὸ ὑλικὸ ποὺ δημοσιεύεται στὸ περιοδικὸ καὶ νὰ ἀναλάβουν τὶς εὐθύνες τους ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων!

    Παρουσιάζουμε κάποια σημεῖα ἀπὸ τὸ ἐνημερωτικὸ «Σημείωμα τοῦ Ἐκδότη»:

Τοῦ Λαυρέντιου Ντετζιόρτζιο
 Ἡ δι­α­βό­η­τη πλέ­ον Ἡ­με­ρί­δα κα­τὰ τῆς Ἀ­πο­τει­χί­σε­ως τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν ἀ­πὸ τοὺς «γυ­μνῇ τῇ κε­φα­λῇ κη­ρύτ­τον­τες ἐ­π’ ἐκ­κλη­σί­ας αἵ­ρε­σιν» ἐ­πι­σκό­πους καὶ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες μὲ αὐ­τούς, ποὺ δι­ε­ξή­χθη ὑ­πὸ τὴν αἰ­γί­δα τοῦ μη­τρο­πο­λί­του Πει­ραι­ῶς κ. Σε­ρα­φεὶμ ―τοῦ καὶ ὡς ἡ­γέ­του τῶν «ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στῶν» προ­βαλ­λο­μέ­νου― δὲν ὑ­πῆρ­ξε μό­νον μί­α ὀ­δυ­νη­ρὴ ἐμ­πει­ρί­α ἐκ­πτώ­σε­ως τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου ἤ­θους καὶ κα­ταρ­ρα­κώ­σε­ως τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ ὕ­φους, ἀλ­λὰ κυ­ρί­ως ἦ­ταν ἕ­να ἀν­τορ­θό­δο­ξο χαλ­κεῖ­ο πλά­νης, στρε­βλώ­σε­ως καὶ πα­ρα­χα­ρά­ξε­ως τῆς ἁ­γι­ο­Πα­τε­ρι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας, ἔ­τι δὲ καὶ μί­α ἐ­πι­χεί­ρη­ση ὠ­μῆς πα­ρα­πλα­νή­σε­ως καὶ ἐ­πι­τη­δεί­ου πα­ρα­πλη­ρο­φο­ρή­σε­ως τοῦ εὐ­λα­βοῦς πλη­ρώ­μα­τος τῆς ἐ­πὶ γῆς στρα­τευ­ο­μέ­νης Ἐκ­κλη­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ, πε­ρὶ τῆς δε­ού­σης ἁ­γι­ο­Πα­τε­ρι­κῶς δι­δα­σκο­μέ­νης καὶ πα­ρα­δε­δο­μέ­νης ὀρ­θο­δό­ξου στά­σε­ως τῶν πι­στῶν ἐν και­ρῷ αἱ­ρέ­σε­ως!­.­..

Ἐ­δῶ θέ­λω νὰ ἐ­πι­ση­μά­νω τὸ ση­μαν­τι­κό­τα­το γε­γο­νός, ὅ­τι ἐ­πι­σή­μως καὶ πα­νη­γυ­ρι­κῶς δι­ε­τυ­πώ­θη­σαν οἱ με­τὰ-νε­ο-ἀν­τὶ-Πα­τε­ρι­κὲς κα­κο­δο­ξί­ες καὶ αἱ­ρέ­σεις τῶν «ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στῶν», οἱ ὁ­ποῖ­ες ἕ­ως τώ­ρα δι­ε­τυ­πώ­νον­το «σκόρ­πι­α», εὐ­καί­ρως ἀ­καί­ρως καὶ κα­τὰ πε­ρί­πτω­σιν, ἐ­νί­ο­τε ἐμ­μέ­σως καὶ ἐν πολ­λοῖς ὑ­παι­νι­κτι­κῶς. Ὥ­στε νὰ ἔ­χου­με τὸ ἐ­ξω­φρε­νι­κὸ φαι­νό­με­νο «ἀν­τὶ-αἱ­ρε­τι­κοί» καὶ «ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στές» νὰ δι­α­τυ­πώ­νουν κα­κο­δο­ξί­ες καὶ αἱ­ρέ­σεις. Ἀλ­λὰ μὲ τέ­τοι­ους «ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στές» καὶ  μά­λι­στα αὐ­το­κλή­τους ἡ­γέ­τες ―ποὺ θέ­λουν νὰ μο­νο­πω­λοῦν τὸν ἀν­τὶ-Οἰ­κου­με­νι­στι­κὸ Ἀ­γῶ­να αὐτοαναγορευόμενοι ὡς αὐ­θεν­τί­ες καὶ «στρα­τη­γοί» αὐ­τοῦ, ἀναλισκόμενοι μεταξὺ χαρτοπολέμου καὶ συμβιβασμῶν, εὑ­ρι­σκό­με­νοι ταυτοχρόνως σὲ κοι­νω­νί­α μὲ τοὺς αἱ­ρε­τι­κοὺς καὶ σὲ ἐ­πι­σκο­πο­κεν­τρι­κὴ/δε­σπο­το­κρα­τι­κὴ συ­ναν­τί­λη­ψη μὲ αὐ­τούς― δὲν εἶ­ναι κα­θό­λου πε­ρί­ερ­γο καὶ ἀ­νε­ξή­γη­το ὅ­τι ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμὸς ἀ­νεμ­πό­δι­στος ρι­ζώ­νει καὶ ἁ­πλώ­νε­ται καὶ καρ­πο­φο­ρεῖ ἐν­τὸς τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας μας, μάλιστα μὲ γε­ω­με­τρι­κὴ πρό­ο­δο!­.­..

       Εἰς τὴν ἐν λό­γῳ Ἡ­με­ρί­δα ἀ­περ­ρί­φθη­σαν οἱ μά­σκες καὶ ἀ­πε­κα­λύ­φθη­σαν οἱ «ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στι­κές» κα­κο­δο­ξί­ες καὶ αἱ­ρέ­σεις, οἱ ὁ­ποῖ­ες δι­ε­τυ­πώ­θη­σαν ἀ­νοι­κτὰ καὶ συ­στη­μα­τι­κά, μὲ «ἐ­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­α» ―βε­βαί­ως τόσο ἁγιοΓραφικῶς καὶ ἁ­γι­ο­Πα­τε­ρι­κῶς ἀ­τε­κμη­ρί­ω­τη ὅσο καὶ πα­ρα­λό­γως ὀρ­θο­λο­γι­στι­κή!― ἀλ­λὰ καὶ μὲ ἔ­παρ­ση, μὲ ἀ­λα­ζο­νεί­α καὶ οἴ­η­ση!­!! Ἀρ­κεῖ κα­νεὶς νὰ δεῖ τὸ v­i­d­eo τῆς Ἡ­με­ρί­δος, ποὺ εἶ­ναι ἀ­νηρ­τη­μέ­νο στὸ δι­α­δί­κτυ­ο, ἰ­δι­αι­τέ­ρως δὲ τὴν δι­ε­ξα­χθεῖ­σα συ­ζή­τη­ση, γι­ὰ νὰ ἐ­ξά­γει τὰ προ­σω­πι­κὰ συμ­πε­ρά­σμα­τά του ―ἐ­ὰν τυ­χὸν ἐ­μεῖς θε­ω­ρη­θοῦ­με ὑ­περ­βο­λι­κοὶ ἢ καὶ προ­κα­τειλ­λημ­μέ­νοι!­.­. Πλήρως ἀπογοητευτικὸ δέ, εἶναι καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι, οἱ ὑπόλοιποι ἀντι-Οἰκουμενιστές, καὶ ἰδίως ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, τοῦ ὁποίου ἀναρτῶνται 2 καὶ 3 Βίντεο ἑβδομαδιαίως, περιέχοντα ὁμιλίες ποὺ θίγουν τρέχοντα θέματα, ἂν καὶ γνώστης τῶν ὅσων κατάπτυστων συνέβησαν στὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιῶς, δὲν προέβη σὲ καμιὰ δήλωση, ἀπόδειξη ὅτι σιωπηρῶς ἀποδέχτηκε τὰ Λεχθέντα καὶ Πραχθέντα στὸν Πειραιά!

Οἱ εἰ­ση­γη­τὲς Πει­ραι­ῶς κ. Σε­ρα­φείμ, π. Βα­σί­λει­ος Πα­πα­δά­κης, π. Ἰ­ω­άν­νης Φω­τό­που­λος καὶ ὁ συν­το­νι­στὴς π. Παῦ­λος Δη­μη­τρα­κό­που­λος ―ὁ ὁ­ποῖ­ος στὴν πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ὑ­πῆρ­ξε ὁ ἐμ­πνευ­στὴς καὶ χει­ρα­γω­γὸς τῆς Ἡ­με­ρί­δος― αὐθαιρέτως ἐνεργοῦντες καὶ ἀμετροεπῶς ὁμιλοῦντες οὐσιαστικῶς ὡμίλησαν καὶ ἐφέρθησαν μὲ τὸν ἀέρα καὶ τὴν αὐθεντία μελῶν Οἰκουμενικῆς Συνόδου! Καὶ ναὶ μέν, εἶχαν αὐτὴν τὴν φιλοδοξία, ἀλλὰ ἡ «Σύνοδό» τους αὐτὴ ὁμοίαζε ὄχι μὲ Ὀρθόδοξη Σύνοδο, ἀλλὰ μὲ τὶς ἀλήστου μνῆμης Ληστρικὲς Συνόδου ποὺ κατεδίκασε ἡ Ἐκκλησία, ἀφοῦ -ὅπως κι ἐκεῖνες- ἀντιστρατεύτηκε στὴν ἀλήθεια. Συγ­κρό­τη­σαν λοιπὸν τὴν «λη­στρι­κὴ Σύ­νο­δο τῶν τεσσάρων ὑπὲρ-αὐθεντιῶν» δι­ὰ τῆς ὁ­ποί­ας:

● Ἀ­κύ­ρω­σαν τὸν ι­ε΄ ἱ­ε­ρὸ Κα­νό­να τῆς Πρω­το­δευ­τέ­ρας Συ­νό­δου, κα­θι­στών­τας τον ἀρχικῶς «προ­αι­ρε­τι­κό», ἐν συ­νε­χεί­ᾳ χαρακτηρίζοντάς τον ὡς ἀ­νε­φάρ­μο­στο καὶ τελικῶς καταδικάζοντάς τον ὡς ὁδηγοῦντα σὲ σχίσμα· ἀ­πο­δει­κνύ­ον­τας ἔτσι ἐμ­μέ­σως πλὴν σα­φῶς ὅ­τι οἱ ἅ­γι­οι καὶ θε­ο­φό­ροι Πα­τέ­ρες τῆς Πρω­το­δευ­τέ­ρας Συ­νό­δου —ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι ποὺ πρὶν καὶ μετὰ τὴν ΑΒ Σύνοδο ἐφάρμοσαν τὴν διδασκαλία της καὶ θεοπνεύστως ἐπαναβεβαίωσαν σὲ κάθε νέα Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ταὴν ἰσχύ του— δὲν ἤ­ξε­ραν τί ἔ­λε­γαν καὶ τί ἔ­κα­ναν!­!!

● Ἀν­τι­κα­τέ­στη­σαν τὴν Χρι­στο­κεν­τρι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α ποὺ μᾶς πα­ρέ­δω­σαν οἱ Πα­τέ­ρες μας μὲ τὴν ἐ­πι­σκο­πο­κεν­τρι­κὴ καὶ ἐξουσιολαγνική-ἐξουσιοκρατικὴ «ἐκ­κλη­σί­α» τους τῶν κα­κο­δο­ξι­ῶν καὶ τῶν αἱ­ρέ­σε­ών τους!

● Δι­ε­κή­ρυ­ξαν (Πει­ραι­ῶς Σε­ρα­φείμ) ὅ­τι τὸ Παγ­κό­σμι­ο Συμ­βού­λι­ο «Ἐκ­κλη­σι­ῶν» (ΠΣΕ) δὲν εἶ­ναι ἕ­νω­ση αἱ­ρε­τι­κῶν ―τῆς ὁ­ποί­ας ἐ­μπνευ­στὴς εἶ­ναι τὸ «Ὀρθόδοξο» Οἰκουμενικὸ Πα­τριαρχεῖο Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως καὶ ἐκ τῶν ἱ­δρυ­τι­κῶν μελῶν του ἡ Δεσποτοκρατία τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος! ― ἀλ­λὰ μί­α κοι­νω­νι­κὴ συ­νά­θροι­ση (χά­ριν παι­δι­ᾶς τάχα), ἀ­πὸ τὴν ὁ­ποί­α πρέ­πει βε­βαί­ως νὰ ἀ­πο­χω­ρή­σει ἡ Ἐκ­κλη­σί­α μας, ἀλ­λὰ μό­νον «γι­ὰ νὰ μὴν λέ­νε οἱ προ­τε­στάν­τες ὅ­τι εἶ­ναι Ἐκ­κλη­σί­α», παίρ­νον­τας κύ­ρος ἀ­πὸ τὴ συμ­με­το­χὴ τῶν ὀρ­θο­δό­ξων!­!!

● Δι­ε­κή­ρυ­ξαν (Πει­ραι­ῶς Σε­ρα­φείμ), ὅ­τι οἱ θε­ο­λο­γι­κοὶ δι­ά­λο­γοι με­τα­ξὺ «Ὀρ­θο­δό­ξων» καὶ Ρω­μαι­ο­Κα­θο­λι­κῶν καὶ οἱ δι­ά­λο­γοι στὸ ΠΣΕ δὲν εἶ­ναι δι­ά­λο­γοι πρὸς δογ­μα­τι­κὴ συμ­φω­νί­α καὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ ἑ­νό­τη­τα(­!­), ἐ­νῶ τὰ δογματικοῦ περιεχομένου κεί­με­να ποὺ ὁμοφώνως ἐκδίδονται σὲ Συναντήσεις καὶ Συνελεύσεις, δὲν εἶ­ναι κοι­νῶς ἀ­πο­δε­κτὲς θέ­σεις τῶν δι­α­λε­γο­μέ­νων, ἀλ­λὰ ἁ­πλῶς ἡ δι­α­τύ­πω­ση ἑ­νὸς κα­τα­λό­γου θε­μά­των πρὸς μελ­λον­τι­κὴ συ­ζή­τη­ση!­!!

● Δι­ε­κή­ρυ­ξαν (π. Βα­σί­λει­ος Πα­πα­δά­κης) ψευ­δῶς καὶ ἀ­νε­ρυ­θρι­ά­στως, ὅ­τι δὲν ὑ­πάρ­χει αἵ­ρε­ση/πα­ναί­ρε­ση τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, πα­ρὰ μό­νον κά­ποι­οι ἐ­λά­χι­στοι καὶ μεμονωμένοι κα­κο­δο­ξοῦν­τες ἐ­πί­σκο­ποι!­!!

● Ταύτισαν (π. Βα­σί­λει­ος Πα­πα­δά­κης) δολίως τοὺς Νεοημερολογίτες Ἀποτειχισμένους μὲ τοὺς ἀντὶ-Οἰκουμενιστές. (Παρὰ ταῦτα στὴ συνέχεια καὶ κάτω ἀπὸ ταὴν πίεση ταῶν ἐπιχειρημάτων ταῶν ἀκροατῶν) ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ στὴ συζήτηση ποὺ ἐπακολούθησε, παραδέχτηκε ὅτι οἱ Ἀποτειχισμένοι βρίσκονται ἐντὸς Ἐκκλησίας καὶ ὅτι τοὺς θεωρεῖ “ἀδελφούς” του!).

­● Δι­ε­κή­ρυ­ξαν τὸ σχῖ­σμα με­τα­ξὺ τῶν συγ­χρό­νων γε­ρόν­των καὶ τῶν πρὸ αὐ­τῶν ἁ­γί­ων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, θε­ω­ρών­τας τοὺς συγ­χρό­νους γέ­ρον­τες ὑ­περ­τέ­ρους καὶ ἐγ­κυ­ρο­τέ­ρους τῶν ἁ­γί­ων Με­γά­λου Ἀ­θα­να­σί­ου, Με­γά­λου Βα­σι­λεί­ου, Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Χρυ­σο­στό­μου, Με­γά­λου Φω­τί­ου, Θε­ο­δώ­ρου τοῦ Στου­δί­του, Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ, Μάρ­κου τοῦ Εὐ­γε­νι­κοῦ, τῶν ἁ­γι­ο­ρει­τῶν Πα­τέ­ρων τῶν ἐ­πὶ Βέκ­κου μαρ­τυ­ρη­σάν­των, Κο­σμᾶ τοῦ Αἰ­τω­λοῦ κ.π.ἄ.­ ὧν οὐκ ἔστι ἀριθμός!­!!

● Ἐν κα­τα­κλεῖ­δι, γι­ὰ νὰ «προ­στα­τεύ­σουν» τὴν ἐ­πι­σκο­πο­κεν­τρι­κὴ καὶ δε­σπο­το­κρα­τι­κὴ «ἐκ­κλη­σί­α» τους ἀ­πὸ τὸ «σχῖ­σμα» τῆς ἁ­γι­ο­Γρα­φι­κῶς καὶ ἁ­γι­ο­Πα­τε­ρι­κῶς εὐ­λο­γη­μέ­νης καὶ ἱ­ε­ρο­Κα­νο­νι­κῶς κα­το­χυ­ρω­μέ­νης Ἀ­πο­τει­χί­σε­ως, συ­νε­τά­χθη­σαν με­τὰ τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν λα­τι­νο­φρό­νων-φι­λε­νω­τι­κῶν καὶ οἰ­κου­με­νι­στῶν, υἱ­ο­θε­τών­τας καὶ ἐ­φαρ­μό­ζον­τας τὸ πραγ­μα­τι­κὸ σχῖ­σμα ἀ­πὸ τὴν Ἀ­λή­θει­α τοῦ Χρι­στοῦ καὶ ἀ­πὸ τοὺς ἁ­γί­ους καὶ θε­ο­φό­ρους Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας Του!­!!

Ἡ κα­τὰ τῆς ἁγιοΠατερικῶς δι­δα­σκο­μέ­νης καὶ πα­ρα­δε­δο­μέ­νης καὶ ἱ­ε­ρο­Κα­νο­νι­κῶς κα­το­χυ­ρω­μέ­νης καὶ ἐ­πι­βαλ­λο­μέ­νης Ἀ­πο­τει­χί­σε­ως Ἡ­με­ρί­δα τῆς Μη­τρο­πό­λε­ως Πει­ραι­ῶς ὑ­πῆρ­ξε ἐ­ξό­χως ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κὴ καὶ δι­α­φω­τι­στι­κή.

Οἱ καιροσκοπικῶς καὶ διπλωματικῶς ἔμ­πει­ροι εἰς τὴν ἀ­πο­φυ­γὴ δυ­σμε­νῶν γι’ αὐ­τοὺς κα­τα­στά­σε­ων πα­τέ­ρες τῆς ἀ­τύ­που «ἀν­τὶ-οἰ­κου­με­νι­στι­κῆς» Συ­νά­ξε­ως Κλη­ρι­κῶν καὶ Μο­να­χῶν μὲ τὴ μέθοδο τοῦ «στρί­βειν» διὰ τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ἀποχῆς ἀ­πέ­φυ­γαν νὰ πά­ρουν ἀ­νοι­κτὴ καὶ σα­φῆ θέ­ση ἔ­ναν­τι τῆς Ἀ­πο­τει­χί­σε­ως ―τὴν ὁποίαν οἱ ἴδιοι μᾶς ἐδίδαξαν καὶ πλειστάκις προέβαλλαν ὡς ἐπικειμένη καὶ μάλιστα ὥρισαν καὶ ἡμερομηνίες συγκεκριμένες γιὰ ταὴν διακήρυγή της, χωρὶς ὅμως νὰ ταὸ πράξουν, ἀλλαξοδοξοῦντες τὴν τελευταία στιγμή― ἀρ­νού­με­νοι τὴ συμ­με­το­χή τους ὡς εἰ­ση­γη­τῶν ἀλ­λὰ καὶ τὴν πα­ρου­σί­α τους ἀκόμη ὡς ἀ­κρο­α­τῶν στὴν Ἡ­με­ρί­δα ποὺ διεξήχθη ὡς ληστρικὴ “Σύνοδος”».

κακοδοξίες καὶ ἱστορικὲς ἀνακρίβειες τοῦ Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΙΕΡΩΜΕΝΩΝ ΕΠΗΡΕΑΣΜΟΥ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ: "Ποι­ά, λοι­πόν, εἶ­ναι «η κοι­νή βά­ση που ε­νώ­νει την ευ­ρω­πα­ϊ­κή οι­κο­γέ­νει­α», ἡ ὁ­ποί­α «εί­ναι στέ­ρε­η και δεν α­πο­σα­θρώ­νε­ται», ὅ­πως ἀ­νι­στό­ρη­τα καὶ ἐ­πι­βού­λως ὁ Ἀ­θη­νῶν Ἱ­ε­ρώ­νυ­μος δι­α­τεί­νε­ται;" Λαυ­ρεν­τι­ος Ντετ­ζι­ορ­τζι­ο

Ἀπάντηση στὶς θεολογικὲς κακοδοξίες καὶ ἱστορικὲς ἀνακρίβειες τοῦ Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου

Ἡ Ἑλλάδα τῆς Ρωμηοσύνης

δὲν εἶναι ἡ Εὐρώπη τοῦ Καρλομάγνου

Γράφει ὁ Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο

Πρὶν λί­γες ἡ­μέ­ρες ἡ Δε­σπο­το­κρα­τί­α, ποὺ λυ­μαί­νε­ται τὴν Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ στὴν Ἑλ­λά­δα ―δι­ὰ τοῦ Ἀ­θη­νῶν Ἱ­ε­ρω­νύ­μου (γραπτῶς καὶ προφορικῶς)[1] καὶ τοῦ Θεσ­σα­λο­νί­κης Ἀν­θί­μου (προφορικῶς) ― ἐ­ξέ­φρα­σε τὴν «πα­ρα­δο­σι­α­κή» ταύ­τι­ση τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ἐ­ξου­σι­ο­κρα­τί­ας μὲ τὴν πο­λι­τι­κὴ-οἰ­κο­νο­μι­κὴ-κοι­νω­νι­κὴ ἐγχώρια ἐ­ξου­σι­ο­κρα­τί­α καὶ τὴν ξε­νο­κρα­τί­α.

Ἐ­πι­βε­βαί­ω­σε τὴν ἀ­πο­στα­σι­ο­ποί­η­σή της τό­σο ἀ­πὸ τὴν Ὀρ­θό­δο­ξη Πί­στη καὶ τὴν ὀρ­θό­δο­ξη συ­νεί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ὅ­σο καὶ ἀ­πὸ τὴν ὀρ­θό­δο­ξη Πα­ρά­δο­ση, ποὺ ἱ­στο­ρι­κὰ θέ­λει τὴν Ἐκ­κλη­σί­α στὸ πλευ­ρὸ τοῦ Ὀρ­θο­δό­ξου Ἑλ­λη­νι­κοῦ Λα­οῦ σὲ κά­θε πε­ρι­πέ­τει­ά του καὶ συμ­μέ­το­χο ―ἂν ὄ­χι πρω­τα­γω­νί­στρι­α καὶ ἡ­γέ­τι­δα― τῶν ἐ­θνι­κῶν ἀ­γώ­νων του.

Ἀ­πέ­δει­ξε γι­ὰ μί­αν ἀ­κό­μη φο­ρὰ ὅ­τι συ­νε­χί­ζει τὴν πα­ρά­δο­ση τῶν γραι­κύ­λων*· τῶν φι­λε­νω­τι­κῶν*· τῶν δυ­τι­κό­πλη­κτων δι­α­νο­ου­μέ­νων καὶ τῶν πο­λι­τι­κῶν δω­σι­λό­γων, ποὺ ἀφ-ἑλ­λη­νί­ζουν καὶ ἀ­πὸ-ὀρ­θο­δο­ξο­ποι­οῦν τὸν Ἑλ­λη­νι­κὸ Λα­ό· τῶν ὀ­λι­γαρ­χῶν καὶ τῶν πά­σης φύ­σε­ως ἰ­δι­ο­τε­λῶν καὶ συμ­φε­ρον­το­λό­γων ―το­κι­στῶν καὶ σου­λατ­σα­δό­ρων― ποὺ ἀ­πο­μυ­ζοῦν τὸν ἱ­δρῶ­τα καὶ τὸ αἷ­μα τοῦ λα­οῦ· ὅ­λων αὐ­τῶν ποὺ δι­α­χρο­νι­κὰ ἀ­φα­νί­ζουν τὴν ἐλ­πί­δα καὶ κα­τα­στρέ­φουν τὸ μέλ­λον τῶν Ἑλ­λή­νων/Ρω­μη­ῶν.

Ἡ «ἐκ­κλη­σί­α» τῆς Δε­σπο­το­κρα­τί­ας γρά­φει ἀ­κό­μη μί­α σε­λί­δα προ­δο­σί­ας τοῦ πι­στοῦ λα­οῦ τοῦ Θε­οῦ καὶ ἀ­προ­κα­λύ­πτως συ­νερ­γεῖ στὴν ἐκ­στρα­τεί­α πα­ρα­πλα­νή­σε­ως καὶ ἐ­κμαυ­λι­σμοῦ του, κα­τα­τρο­μο­κρα­τή­σε­ως καὶ ὑ­πο­τα­γῆς του στὶς ἀν­τί­χρι­στες καὶ ἑ­ω­σφο­ρι­κὲς δυ­νά­μεις τῆς Δύ­σε­ως· στὶς δυ­νά­μεις τοῦ Σι­ω­νι­σμοῦ καὶ τῆς Μα­σω­νί­ας, ποὺ σή­με­ρα ―δι­ὰ τῆς πα­ναι­ρέ­σε­ως τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ― ἀ­περ­γά­ζον­ται (α) τὴ δι­α­στρο­φὴ τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ώς μας καὶ τῆς ἐν­σω­μα­τώ­σε­ως τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων Χρι­στι­α­νῶν στὴν Παν­θρη­σκεί­α τοῦ Ἀν­τι­χρί­στου, ἀλ­λὰ καὶ (β) ἐ­πι­χει­ροῦν τὴν κα­θυ­πό­τα­ξη τῶν Ἑλ­λή­νων στὴν νε­ο­ε­πο­χί­τι­κη Νέ­α Τά­ξη Πραγ­μά­των τῆς Παγ­κο­σμι­ο­ποι­ή­σε­ως/Παγ­κο­σμι­ο­κρα­τί­ας· δη­λα­δὴ ἀ­περ­γά­ζον­ται τὴν ἐ­ξα­φά­νι­ση τῆς ἐ­θνι­κῆς καὶ πο­λι­τι­σμι­κῆς ἰ­δι­ο­προ­σω­πί­ας τοῦ Ἑλ­λη­νι­κοῦ Λα­οῦ μα­ζὶ μὲ τὴ βι­ο­λο­γι­κὴ ἐ­ξόν­τω­σή του.

Σὲ ἕ­να ἄ­θλι­ο κεί­με­νο μό­λις 793 λέ­ξε­ων ―πα­ρὰ τὴν «ποι­η­τι­κή» δι­ά­θε­ση μὲ τὴν ὁ­ποί­α ἀρ­χί­ζει, ποὺ ἐκ πρώ­της ἀ­να­γνώ­σε­ως μπο­ρεῖ νὰ θε­ω­ρη­θεῖ ὡς ἕ­να ἀ­κό­μη γλυ­κα­νά­λα­το καὶ ἀ­γα­πο­λο­γι­κὸ οἰ­κου­με­νι­στι­κὸ κεί­με­νο― ὁ Ἀ­θη­νῶν Ἱ­ε­ρώ­νυ­μος συμ­πυ­κνώ­νει τό­σο τὴν προ­δο­σί­α τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας ὅ­σο καὶ τὴν προ­δο­σί­α τῆς Πα­τρί­δας!­!!

Ὁ Ἀρ­χι­ε­πί­σκο­πος Ἀ­θη­νῶν καὶ πά­σης Ἑλ­λά­δος, ποὺ ἐκ τοῦ ἀ­ξι­ώ­μα­τός του εἶ­ναι ἀ­πὸ τὸν Κύ­ρι­ο καὶ Θε­ό μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στὸ ταγ­μέ­νος

νὰ δι­α­φυ­λάτ­τει αὐ­θεν­τι­κὴ καὶ ἀ­κε­ραί­α τὴν Ὀρ­θό­δο­ξη Πί­στη, ἐ­πι­όρ­κως καὶ αὐ­το­μό­λως δι­α­κη­ρύτ­τει τὴ φαλ­κί­δευ­ση καὶ τὴ νό­θευ­ση καὶ τὴ δι­α­στρο­φὴ ἀ­κρι­βῶς αὐ­τῆς τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ώς μας· καὶ ἀν­τὶ νὰ φυ­λάτ­τει τὸ λο­γι­κὸ ποί­μνι­ο ποὺ τοῦ ἐμ­πι­στεύ­θη­κε ὁ Κύ­ρι­ος ἀ­πὸ τοὺς προ­βα­τό­σχη­μους λύ­κους ―ὅ­πως μὲ ὑ­πο­σχέ­σεις καὶ φο­βε­ροὺς ὅρ­κους ἐ­νώ­πι­ον τοῦ Χρι­στοῦ καὶ τοῦ λα­οῦ Του ἀ­νέ­λα­βε νὰ πρά­ξει κα­τὰ τὴν εἰς ἐ­πί­σκο­πον χει­ρο­το­νί­α του― αὐ­τὸς πα­ρα­δί­δει αὔ­ταν­δρο τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας πρὸς κα­τα­κρε­ούρ­γη­ση στοὺς λύ­κους τοῦ Πα­πι­σμοῦ καὶ τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ!­!!

Καὶ ὄ­χι μό­νον αὐ­τό· πα­ρα­δί­δει τὸν Ἑλ­λη­νι­κὸ Λα­ὸ πνευ­μα­τι­κὰ δέ­σμι­ο στοὺς ὀ­λε­τῆ­ρες τῶν παγ­κο­σμι­ο­κρα­τῶν τρα­πε­ζι­τῶν καὶ το­κο­γλύ­φων, στοὺς σι­ω­νι­στὲς παγ­κο­σμι­ο­κρά­τες καὶ στὰ ὄρ­γα­νά τους· τοὺς νε­ο­να­ζι­στὲς γερ­μα­νοὺς ἰμ­πε­ρι­α­λι­στές, ποὺ ἤ­δη ἐ­λέγ­χουν τὴν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κὴ Ἕ­νω­ση καὶ κα­θο­δη­γοῦν τοὺς «θε­σμούς» της.­..

 

 

Με αφορμή συμμετοχή σε εκπομπή ιταλικοῦ τηλεοπτικού σταθμού

Με αφορμή συμμετοχή σε εκπομπή ιταλικοῦ τηλεοπτικού σταθμού

Ἂν γονατίσει ἡ Ἑλλάδα, θὰ γονατίσει
ἡ Εὐρώπη καὶ ὁ κόσμος

«Ἡ Ρωμηοσύνη θὰ χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει»
(Νικολαΐδης)

Γράφει ὁ Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο
25 Ἰουλίου 2015

1. Τὸ πρόβλημα τῆς Ἑλλάδας εἶναι πρόβλημα εὐρωπαϊκὸ καὶ παγκόσμιο, γιατὶ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς Παγκοσμιοποίησης, ποὺ δὲν ἔχει μόνον στόχους οἰκονομικοὺς καὶ πολιτικούς, ἀλλὰ ―θὰ ἔλεγα ὅτι κυρίως στοχεύει καί― ἀποσκοπεῖ στὴν ὁμογενοποίηση λαῶν, ἐθνῶν καὶ πολιτισμῶν στὴν ἀ-πολιτικὴ καὶ ἀποκρυφιστικὴ χοάνη τῆς Νέας Ἐποχῆς.

2. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο τὸ σιωνιστικὸ τραπεζικὸ καὶ χρηματιστηριακὸ κεφάλαιο μὲ τὴ σύγχρονη μορφή του, τὰ «ἄϋλα» προϊόντα του μὲ τὶς ὀλέθριες ὑλικὲς συνέπειές τους εἰς βάρος Κρατῶν καὶ Λαῶν, ἐντάσσεται καὶ τὸ λεγόμενο «ἑλληνικὸ πρόβλημα».

3. Μὲ αὐτὰ τὰ οἰκονομικὰ ὅπλα ―καὶ τὴν εὐρείας κλίμακας χρήση τῆς διαφθορᾶς στὶς διάφορες χῶρες-στόχους του, ὅπως ἡ Ἑλλάδα― ἀναγεννήθηκε ὁ ἀκόρεστος γερμανικὸς ἰμπεριαλισμός, δημιουργώντας τὸ «ἄτυπο» ἀλλὰ δραστήριο 4ο Ράϊχ, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ἐπιβάλλει τὴ ναζιστικὴ πολιτική του μέσω τοῦ «ὑπερόπλου» του: τοῦ εὐρώ. Καὶ εἶναι πλέον ὁρατό· ὅ,τι δὲν κατάφερε νὰ πετύχει τὸ 3ο Ράϊχ τοῦ ναζισμοῦ καὶ τοῦ Χίτλερ στὸν β΄ παγκόσμιο πόλεμο, τὸ ἐπιβάλλει σήμερα τὸ 4ο Ράϊχ τοῦ νεο-ναζισμοῦ καὶ τοῦ Σόϊμπλε καὶ τῆς Μέρκελ!...

4. Ἀλλὰ γιατί αὐτὴ βαρβαρότητα κατὰ τῆς Ἑλλάδας; Διότι ὁ ναζιστικὸς γερμανικὸς ἰμπεριαλισμὸς ἔχει ἱστορικοὺς λογαριασμοὺς ἀνοιχτοὺς μὲ τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς ―ἐπειδὴ ἀντιστάθηκαν στὴν ἐπικράτηση τοῦ 3ου Ράϊχ― καὶ κυρίως μὲ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἡ Ἐθνικὴ Ἀντίστασή της ὑπῆρξε καθοριστικὴ γιὰ τὴν ἧττα του. 

 

Λόγος ευθύς προς την εξουσιολαγνική και αντίχριστη Δεσποτοκρατία, Λαυρέντιου Ντετζιόρτζιο

Λόγος ευθύς προς την εξουσιολαγνική και αντίχριστη Δεσποτοκρατία, Λαυρέντιου Ντετζιόρτζιο

Συχνάκις οἱ οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές» δεσποτοκράτες —στελέχη καὶ μέλη καὶ θιασῶτες τῆς ἀντιχρίστου καὶ ἑωσφορικῆς Δεσποτοκρατίας^[1]— κατηγοροῦν τοὺς ἀποτειχισμένους ὅτι μὲ τὴν Ἀποτείχισή τους τίθενται «ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας» κι ἔτσι χάνουν τὴ δυνατότητα τῆς σωτηρίας τους!... Ἐλέγχουν τοὺς ἀποτειχισμένους μὲ ὑποκριτικὸ ἐνδιαφέρον, διότι πολλοὶ ἀπὸ αὐτούς, λόγῳ ἐλλείψεως ἱερέων καὶ πνευματικῶν, δὲν ἔχουν πλήρη καὶ τακτικὴ μυστηριακὴ ζωή.

    Καὶ ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι πράγματι πολλοὶ εὑρίσκονται λατρευτικῶς ἐμπερίστατοι: ἐν μυστηριακῇ λιμοκτονίᾳ καὶ ἐν λατρευτικῇ πενίᾳ τελοῦντες καὶ ἐν ποιμαντικῇ ὀρφανίᾳ χειμαζομένοι. Γιὰ νὰ λειτουργηθοῦν, γιὰ νὰ κοινωνήσουν, γιὰ νὰ ἐξομολογηθοῦν κ.λπ. πρέπει νὰ ταξιδέψουν ἀκόμη καὶ 800 χιλιόμετρα!... Αὐτὴ ἡ κατάσταση, ἄλλωστε, εἶναι ποὺ ἀποτρέπει πολὺ μεγάλον ἀριθμὸ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν νὰ ἀποτειχισθοῦν, ἐνῶ γνωρίζουν τὴ δέουσα ἁγιοΓραφικῶς καὶ ἁγιοΠατερικῶς ὀρθὴ στάση καὶ ἐπιβαλλομένη πράξη ἐν καιρῷ αἱρέσεως, καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποτειχισθοῦν. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι τὸ τίμημα ποὺ πρέπει νὰ καταβάλουμε, ἡ θυσία ποὺ καλούμεθα νὰ ὑποστοῦμε γιὰ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, ὅπως πολλὲς φορὲς ἔχει συμβεῖ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καὶ γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα, γιὰ ὁλόκληρες γενεές, νὰ βιώσουν οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί: μυστηριακὴ πείνα καὶ λατρευτικὴ πενία καὶ ποιμαντικὴ ὀρφάνια!...

Καὶ ἐδῶ ἀναδεικνύεται ἔτι περισσότερο ἡ τεραστία εὐθύνη τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν» ἐπισκόπων καὶ ἱερέων καὶ γερόντων, οἱ ὁποῖοι —μὲ τὴν παύση τῆς Μνημονεύσεως τῶν αἱρετικῶν-οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας καὶ μὲ τὴν Ἀποτείχισή τους ἀπὸ αὐτούς— θὰ ἔδιδαν ὄχι μόνον τὸ παράδειγμα τῆς ὀρθῆς στάσεως καὶ τῆς ἐπιβαλλομένης πράξεως ἐν καιρῷ αἱρέσεως στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ θὰ διασφάλιζαν τὴ λατρευτικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωὴ τῶν ἀποτειχιζομένων. Ὡστόσο μὴ-ἀποτειχιζόμενοι οἱ ἴδιοι καὶ ἀενάως ἐπαμφοτερίζοντες, ἀλλὰ καὶ καταπολεμοῦντες τοὺς ἀποτειχισμένους ὡς σχισματικοὺς —ἐνῶ ὁ ιε΄ ἱ. Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου (Κωνσταντινούπολις, 1282-1285) ὄχι μόνον ρητῶς λέγει ὅτι δὲν εἶναι σχισματικοί, ἀλλὰ ὅτι ἐντιθέτως ἀποτρέπουν τὸ σχῖσμα καὶ μάλιστα γι᾿ αὐτὸ εἶναι ἄξιοι ἐπαίνων!!!— οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές» παγιδεύουν στὴν αἵρεση καὶ στὴν ἀπώλεια τὸν πιστὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, ἀποτρέποντάς τον ἀπὸ τὴν μόνη ὀρθὴ στάση καὶ ἐπιβαλλομένη πράξη τῆς Ἀποτειχίσεως ἐν καιρῷ αἱρέσεως!!!

    Ἰδιαιτέρως οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές» καλοῦν τοὺς ἀποτειχισμένους νὰ «ἐπιστρέψουμε στὴν Ἐκκλησία», κάνοντας «ὑπακοή» στὴν ἄτυπη μὲν ἐξουσιοκρατικὴ καὶ ἐπισκοποκεντρικὴ δὲ Σύναξη Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, ἡ ὁποία, χάριν τῆς «ἑνότητός» της ὡς Συνάξεως, ἀπεμπολεῖ τὴν ὀρθὴ καὶ ἐπιβαλλομένη Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιλέγοντας τὴν «ἀποτείχισή» της ἀπὸ τὸν Χριστὸ διὰ τῆς κοινωνίας της μὲ τοὺς αἱρετικούς!...

   Πλειστάκις καὶ συχνάκις μὲ ἐμπεριστατωμένη καὶ ἀστασίαστη ἁγιοΓραφικὴ καὶ ἁγιοΠατερικὴ καὶ ἱεροΚανονικὴ ἐπιχειρηματολογία οἱ ἀποτειχισμένοι[2] —καὶ ἰδιαιτέρως ὁ Γέροντάς μας, ἱερομόναχος π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς μὲ πολλὰ ἄρθρα του καὶ μὲ πολυσέλιδα βιβλία του^[3]— ἔχουν δώσει ἀπαντήσεις στὶς μετὰ-νεο-ἀντὶ-Πατερικὲς κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις τῶν «ἀντὶ-οἰκουμενιστῶν», ὡς πρὸς τὴ δεόντως ὀρθὴ στάση καὶ ἐπιβαλλομένη πράξη τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως, ποὺ εἶναι ἡ παύση τῆς Μνημονεύσεως τῶν γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρυσσόντων αἵρεση ἐπισκόπων καὶ τῶν μετ᾿ αὐτῶν κοινωνούντων καὶ ἡ Ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτούς. Ἀλλά, δυστυχῶς, εἰς μάτην!...

     Τοὺς δείχνουμε τὸν ἁγιοΠατερικὸ «ἥλιο», κι ἐκεῖνοι καμώνονται πὼς βλέπουν μόνον τὸ ἀχνὸ δάκτυλό μας, ποὺ ὅμως δὲν κατευθύνεται ἀπὸ τὴν ἔναντι τῆς αἱρέσεως στάση καὶ πράξη τῶν συγχρόνων —ὄντως χαρισματικῶν— γερόντων, οἱ ὁποῖοι ὡστόσο δὲν ἀποτειχίσθηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους τους, παραθεωροῦντες ἐπ᾿ αὐτοῦ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, τὴν ἱερὰ Παράδοση, τοὺς ἁγίους καὶ θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὶς ἁγίες οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς Συνόδους, τοὺς ἱεροὺς Κανόνες!...

     Καὶ κράτησαν αὐτὴ τὴ στάση οἱ σύγχρονοι γέροντες χάριν μίας ἑώλου οἰκονομίας τόσο ὑπὸ τὴν πίεση, κυρίως, τοῦ παλαιοημερολογητισμοῦ ὅσο καὶ ὑποτιμήσεως τῆς δυναμικῆς τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος διέσπασε καὶ ὑπερκέρασε τὰ βαθειὰ ριζωμένα ἀντὶ-αἱρετικὰ ἀντανακλαστικὰ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ κατὰ τοῦ Παπισμοῦ, ὡς ἀπόρροια τῶν ἀποφάσεων τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου (1962-1965)[4] περὶ τῆς προωθήσεως τῆς «ἑνότητος» τῶν Ὀρθοδόξων μετὰ τῶν αἱρετικῶν —ὑπὸ τὸν Πάπα καὶ ὄχι ὑπὸ τὸν Χριστό, βεβαίως— ὄχι σὲ θεολογικὸ-δογματικὸ ἐπίπεδο, ἀλλὰ στὸν σκοπίμως ἀκατήχητο καὶ οὐσιαστικῶς ἀποίμαντο λαό, ἐφαρμόζοντας τὸν λεγόμενο «λαϊκὸ Οἰκουμενισμό» τῆς χωρὶς τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ «ἀγαπολογίας» καὶ τῆς κοσμικῆς ἀνειρήνευτης «εἰρήνης»!... Ἄλλωστε ἡ παύση τῆς Μνημονεύσεως τοῦ πατριάρχη Ἀθηναγόρα (1970-1973) ἀπὸ τρεῖς ἀρχιεπισκόπους[5] καὶ τὶς μισὲς Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀπηχώντας στὰ τότε ἀκόμη ἐνεργὰ ἀντὶ-παπικὰ ἀντανακλαστικά, ἀφοροῦσε στὰ «ἀνοίγματά» του (συνάντηση Πατριάρχη καὶ Πάπα στὰ Ἱεροσόλυμα τὸ 1964, ἄρση ἀναθεμάτων καὶ ἀκοινωνησίας, συμπροσευχὲς κ.π.ἄ.) καὶ στὸν ἀθεολόγητο «θεολογικό» διάλογο μὲ τοὺς παπιστές!...

     Ἔτσι καὶ οἱ «ἀντὶ-οἰκουμενιστές» —μὲ τὴ σειρά τους— παραθεωροῦν ὅτι καὶ οἱ σύγχρονοι χαρισματικοί, ἀκόμη καὶ ἅγιοι, γέροντες εἶναι ἄνθρωποι καὶ γι᾿ αὐτὸ ὑποκείμενοι στὸ λάθος καὶ στὴν ἁμαρτία· καὶ ξεχνοῦν τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ —τοῦ μόνου ἀναμαρτήτου— νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ τοὺς πλάνους ψευδοδιδασκάλους· ἀλλὰ καὶ ὑπερσκελίζουν τὸ παύλειον παράγγελμα: «καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ᾿ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ᾿ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. α΄ 8). Καὶ ἀκόμη λησμονοῦν ὅτι τιμᾶμε τὸν ἱερὸ Αὐγουστῖνο ὡς ἅγιο μέν, ἀπορρίπτουμε τὶς ἄστοχες διδασκαλίες του δέ, ὅπως τὴ διδασκαλία του ἐκείνη ποὺ ὁδήγησε στὸ κακόδοξο δόγμα τῆς καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ ἐκπορεύεως τοῦ Πνεύματος τοῦ ἁγίου, δηλαδὴ στὴν αἵρεση τοῦ filioque!...[6]

    Ἄρα ἡ ἐμμονή τους στὴ στάση τῶν συγχρόνων γερόντων —καὶ ἡ ὑποτίμηση ἕως ἀπόρριψη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τοῦ παρελθόντος— εἶναι ἕνα πραγματικὸ σχῖσμα, ποὺ χωρίζει μετὰ-νεο-ἀντὶ-Πατερικῶς τὴν Ἐκκλησία σὲ «παλαιά» καὶ «νέα»!!! Αὐτὴ εἶναι ἡ κατάληξη τῆς ἀφροσύνης καὶ τῆς ἀσυνεπείας ποὺ ἐπιβάλλει ἡ ἰδιοτέλεια τοῦ ἐπισκοποκεντρισμοῦ καὶ τῆς Δεσποτοκρατίας, ὅπως αὐτὴ ἀναπαράγεται καὶ καλλιεργεῖται καὶ καρποφορεῖ στὰ σπλάγχνα τοῦ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικοῦ» χώρου!...

    Γι᾿ αὐτὸ μὲ τὸ παρὸν κείμενο —ποὺ νομίζω ὅτι διερμηνεύει τὸ φρόνημα καὶ ἐκφράζει τὰ αἰσθήματα ὅλων τῶν ἀποτειχισμένων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν— ἀπευθύνω λόγον εὐθὺ πρὸς τὴν ἐξουσιολαγνικὴ καὶ ἀντίχριστη, οἰκουμενιστικὴ καὶ «ἀντὶ-οἰκουμενιστικὴ» Δεσποτοκρατία, ὄχι γιὰ νὰ πειστεῖ —διότι πλέον ἔχει ἀκαταλύτως ὁμώσει τὴν ὑπακοή της καὶ τὴν ὑποταγή της εἰς τὸν βύθιον δράκοντα καὶ οἰκειοθελῶς ἔχει ἁλυσοδεθεῖ στὰ ἑωσφορικὰ κάτεργά του!— ἀλλὰ γιὰ νὰ ὁριοθετηθεῖ ὁριστικῶς καὶ ἀμετακλήτως ἡ θέση μας ἀπέναντί της: εἴμεθα ἐκτὸς τῆς ἀλλοτρίου «ἐκκλησίας» τῆς Δεσποτοκρατίας, διότι εὑρισκόμεθα ἐντὸς τῆς οἰκείας μας Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας Ἰησοῦ Χριστοῦ!... Γι᾿ αὐτὸ ἀπευθυνόμαστε στὴ Δεσποτοκρατία ὡς καθεστὼς καὶ στοὺς δεσποτοκράτες ὡς πρόσωπα. Γι᾿ αὐτὸ εὐθαρσῶς καὶ μὲ παρρησία ἀρθρώνουμε λόγον εὐθὺ πρὸς αὐτούς...

     Κρατεῖστε τὴ δεσποτοκρατικὴ ἐξουσία σας!
     Κρατᾶμε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη μας!

    Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι, ποὺ λειτουργεῖτε ὡς δεσποτοκράτες, στερεῖσθε τῆς θείας Χάριτος καὶ κυριολεκτικῶς ἀποστατεῖτε ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἐργαζόμενοι γιὰ τὸν Ἀντίχριστο, καὶ ἔτσι οἰκειοθελῶς ἀλλοτριώνεσθε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη τοῦ ἱεροῦ Εὐγγελίου καὶ τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὴ διδασκαλία τους, μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ μὲ τὴ βιοτή τους, παραγγέλλοντάς μας νὰ τὴν κρατήσουμε αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτη καὶ ἀκεραία. Τὸ μόνο ποὺ σᾶς ἀπέμεινε εἶναι ἡ ἐξουσία ‒κι αὐτὴ χωρὶς οὐσία‒ τὴν ὁποίαν ὄχι μόνον ταυτίσατε μὲ τὴν ὕπαρξή σας, ἀλλὰ καὶ δὲν διανοεῖσθε κἂν τὴ ζωής σας χωρὶς αὐτήν, ὥστε ἡ ἐξουσία κατέστη: ἡ ἐκ τῶν οὐκ ἄνευ προϋπόθεση καὶ τὸ ἀποκλειστικὸ περιεχόμενο καὶ ὁ μοναδικὸς σκοπὸς αὐτῆς τῆς ὑπάρξεώς σας!...

     Πρὶν γίνετε δεσπότες καὶ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, πουλᾶτε τὴν ψυχή σας στὸν Διάβολο (μυστικὲς ἐλίτ, Μασωνία κ.λπ.) γιὰ ν᾿ ἀποκτήσετε τὴν δεσποτοκρατικὴ ἐξουσία· ἐπὶ ἔτη πολλὰ διαπλεκόμενοι μὲ μυστικὰ καὶ ἀντίχριστα καὶ ἐκκλησιομαχικὰ κέντρα ἀποφάσεων ‒δυνάμενα ὡστόσο νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ ἐξουσιολαγνικὰ ὄνειρά σας‒ εἰς τὰ ὁποῖα κέντρα πλειστάκις καὶ συχνάκις δίδετε σαφεῖς καὶ ἀκατάλυτες ἀποδείξεις τῆς ἐξαρτήσεώς σας καὶ τῆς ἀφοσιώσεώς σας εἰς αὐτά. Παραδίδεσθε εἰς τοὺς ἀντιχρίστους γιὰ νὰ ἀναδειχθεῖτε εἰς τὴν ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, συγκροτώντας ἕναν αὐτόνομο ὑπὲρ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἑρμαφρόδιτο ἐξουσιαστικὸ μηχανισμό, ποὺ ἀενάως αὐτὸ-ἀναπαράγεται, διαιωνίζοντας καὶ μεγεθύνοντας καὶ κακοφορμίζοντας τὸ δεσποτοκρατικὸ καθεστὼς μὲ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις καὶ σκάνδαλα!!!

     Καὶ ὅταν ἀποκτήσετε τὴν πολυπόθητη δεσποτοκρατικὴ ἐξουσία, δίδετε «γῆν καὶ ὕδωρ» πρὸς τοὺς «μέντορές» σας καὶ πειθηνίως ἱκανοποιεῖτε τὶς ὅποιες ἀντίχριστες ἀπαιτήσεις τους, τόσο γιὰ νὰ διατηρήσετε τὴν «ἐξουσία σας» ὅσο καὶ γιὰ νὰ διακριθεῖτε, ὡς ἄξιοι καὶ πανάξιοι τῆς ἐμπιστοσύνης τους καὶ τῆς εὐεργεσίας τους, διαγκωνιζομένοι μάλιστα μεταξύ σας γιὰ τὴν καλύτερη θέση καὶ σχέση ἑνὸς ἑκάστου ἀπὸ ἐσᾶς ἀπέναντί τους, εἰς ἕναν ἄνευ ὅρων καὶ ὁρίων ἀνάμεσά σας ἀνταγωνισμό!... Ὅπως λ.χ. ὁ διαγκωνισμὸς μεταξὺ τῶν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ Ἀθηνῶν Χριστοδούλου· ἐμφανῶς μὲν γιὰ τὴν εὔνοια τοῦ Πάπα, ἀφανῶς δὲ γιὰ τὴν εὔνοια τῶν μεντόρων καὶ χειραγωγῶν τοῦ Πάπα!!!

     Ὡστόσο ταυτοχρόνως: Στάζετε ἀβυσσαλέο μίσος καὶ θανατηφόρο φαρμάκι, ἀσκεῖτε ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ τρομοκρατία καὶ ὑλικὴ βαρβαρότητα, ἐναντίον ἐκείνων ποὺ ἔχουν τὴν ἀτυχία νὰ πέσουν εἰς τὴ δυσμένειά σας. Ἐπιφυλάσσετε ἐξευτελισμοὺς καὶ προπηλακισμοὺς καὶ ἐξοντωτικὲς διώξεις κατὰ τῶν ὑφισταμένων σας ἱερέων καὶ μοναχῶν καὶ διοικητικῶν ὑπαλλήλων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν σας. Κυριολεκτικῶς ἀφανίζετε ἠθικῶς καὶ οἰκονομικῶς καὶ κοινωνικῶς ἐκείνους ποὺ θὰ καταγγείλουν τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν καίσαρα-Πάπα τοῦ Βατικανοῦ, τὴν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἢ θὰ ἐλέγξουν τὴ Δεσποτοκρατία καὶ τὰ ἔργα της, καὶ πολὺ περισσότερο ἐὰν ἐλέγξουν εἰδικῶς καὶ συγκεκριμένα τὰ ἔργα καθενὸς ἀπὸ ἐσᾶς!... Τότε ἐγκαταλείπετε καὶ τὰ προσχήματα· τὸ μένος καὶ ἡ ἐκδικητικότητά σας ὄχι μόνον δὲν συγκρατοῦνται ἀλλὰ στεροῦνται καὶ τῆς ἐλαχίστης ρανίδος ἐλέους!... 

 

OYΔΕΙΣ ΓΝΩΡΙΖΩΝ ...ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.

OYΔΕΙΣ ΓΝΩΡΙΖΩΝ ...ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ.

 

 

 Ὁ Κύριός μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, μᾶς θέλει θερμοὺς ὁμολογητὲς τῆς πρὸς Αὐτὸν Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καὶ ὄχι χλιαροὺς θιασῶτες καὶ θεατὲς τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας μας· ἐπίσης ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐμᾶς τὸ ναί μας νὰ εἶναι «ναί!» καὶ τὸ ὄχι μας νὰ εἶναι «ὄχι!» ἀποκλείοντας τὶς διχοστασίες μας καὶ τοὺς ἐπαμφοτερισμούς μας. Ὁ  Κύριος, περισσότερο ἀπὸ δούλους καὶ μισθωτοὺς μᾶς θέλει υἱοὺς καὶ θυγατέρες Του!...

 

 

     Ἡ ἁγιοΓραφικὴ καὶ ἁγιοΠατερικὴ καὶ ἱεροΚανονικὴ ἐπιχειρηματολογία περὶ τὴν δέουσα ὀρθὴ στάση μας καὶ τὴν ἐπιβαλλομένη ὀρθὴ πράξη μας, ὡς Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἔναντι τῶν αἱρετικῶν κι αἱρετιζόντων ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ἀπὸ πολλοῦ χρόνου κατατεθεῖ, συζητηθεῖ καὶ ἤδη ἐφαρμόζεται ἀπὸ πολλοὺς ἀδελφούς μας, συνετὰ καὶ συνεπῆ μέλη τῆς Ἐκκλησίας Του καὶ Ἐκκλησίας μας. Ἰδιαιτέρως ἔχει μιλήσει καὶ γράψει καὶ δημοσιεύσει σχετικῶς ὁ Γέροντάς μας, ἱερομόναχος π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς.^[1] Οἱ ἐνδιαφερόμενοι μάλιστα ἤδη τὰ ἔχουμε πληροφορηθεῖ καὶ ἐν πολλοῖς μελετήσει, ὅπως μέλλει νὰ τὰ πληροφορηθοῦν καὶ μελετήσουν πολλοὶ καὶ πλείονες ἡμῶν στὸ μέλλον!...

 

 

      Ἀλλὰ ἀκριβῶς ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀρχίζει ἡ μεγάλη εὐθύνη καὶ ἡ ἀδήριτη ὑποχρέωση, γιὰ τὸν καθένα πού: (α) πληροφορεῖται ὅτι ὑπάρχει αἵρεση ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, καὶ μάλιστα σήμερα ἡ παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία διδάσκεται γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἀπὸ αἱρετικοὺς ἐπισκόπους, ἀκολουθουμένους ἀπὸ αἱρετίζοντες ποὺ κοινωνοῦν μαζί τους· καὶ (β) ἐνημερώνεται γιὰ τὴ δέουσα ὀρθὴ στάση μας καὶ τὴν ἐπιβαλλομένη πράξη μας ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἔναντι τῶν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας αἱρετικῶν.

 

 

      Πράγματι, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ λαμβάνουμε γνώση τῶν τεκταινομένων, ἡ εἰρηνικὴ περίοδος τῆς πνευματικῆς ἀθωότητός μας καὶ ―τρόπον τινά― τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνεμελιᾶς μας τελειώνει, καὶ τὴ διαδέχεται ἡ ἐμπόλεμος περίοδος τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐθύνης, τῶν ἀγώνων γιὰ τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη μας, τῆς μαρτυρίας μας καὶ ἐνδεχομένως τοῦ μαρτυρίου μας, μὲ καταλυτικὲς συνέπειες γιὰ τὴ σωτηρία μας εἰς τὴν ἐπουράνιο Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅπως τελείωσε ἡ πρὸ τοῦ Χριστοῦ περίοδος τοῦ σκότους καὶ τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴν ἐξαγορά μας διὰ τῆς Σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ, καὶ διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του ἄρχισε ἡ περίοδος τῆς μετανοίας μας καὶ τῆς σωτηρίας μας...

 

 

      Μπορεῖ κανεὶς σοβαρὰ νὰ ἰσχυρισθεῖ εἰς τὴν μετὰ Χριστὸν ἐποχή, ὅταν μάλιστα στὴν χώρα του ἔχει κηρυχθεῖ τὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι δὲν γνωρίζει τὴν Ὁδὸ τῆς σωτηρίας; Ἀκριβῶς μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, ἐκεῖνος ποὺ πληροφορήθηκε τὴν ὕπαρξη τῆς αἱρέσεως καὶ τῶν αἱρετικῶν ἐπισκόπων ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι δὲν γνωρίζει τὸ ἔγκλημα καὶ νὰ ἐμφανίζεται, διὰ τῆς σιωπῆς καὶ τῆς ἀδρανείας του, ἀθῶος τοῦ αἵματος!... Καὶ ἀκόμη περισσότερο δὲν δύναται νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι γνωρίζει μὲν ἀλλὰ δὲν μπορεῖ νὰ ἀκολουθήσει καὶ νὰ ἐφαρμόσει δεόντως τὴν ὀρθὴ στάση καὶ τὴν ἐπιβαλλομένη πράξη τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν καιρῷ αἱρέσεως!...

 

 

       Καὶ μάλιστα οὐδόλως ἀπαλλάσσεται ἰσχυριζόμενος, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ τὸν μετριασμὸ καὶ τὴ δυσκολία καὶ τὸν κόπο καὶ τὰ ἔξοδα ―ἐνίοτε καὶ τὴν πλήρη ἀπουσία γιὰ πολὺ μεγάλο χρονικὸ διάστημα― τῆς μυστηριακῆς καὶ λατρευτικῆς ζωῆς, κυρίως τὸν τακτικὸ ἐκκλησιασμὸ καὶ τὴν θεία Κοινωνία, παραθεωρώντας βεβαίως τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ λήψη τῶν «μυστηρίων» ἀπὸ αἱρετικοὺς καὶ αἱρετίζοντες δὲν εἶναι σωτηρία ἀλλὰ καταδίκη, ὅπως διδάσκουν ἡ ἱερὰ Παράδοση, οἱ ἅγιοι καὶ θεοφόροι Πατέρες μας, ἰδιαιτέρως δὲ χαρακτηριστικὰ καὶ παραστατικὰ καὶ δυναμικὰ περιγράφει ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης!...

 

 

      Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ στάση μοιάζει μὲ ἐκείνη τοῦ ἀσθενοῦς, ποὺ ἐνῶ ὁ γιατρὸς τοῦ ἀπαγορεύει διατροφικὲς καὶ ἄλλες κακὲς συνήθειες, ὅπως τὸ κάπνισμα ―καὶ δὲν εἶναι ἀνίερη ἡ παρομοίωση, διότι τὰ «μυστήρια» στὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν καταντοῦν βλαβερὴ συνήθεια καὶ δουλικὴ ἐξάρτηση σὰν τὸ κάπνισμα καὶ ἀκόμη χειρότερα!― ὁ ἀσθενὴς τὸν παρακούει, μὲ συνέπεια νὰ ὑφίσταται τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα τῶν καταχρήσεών του!... Διότι ἡ ἐν γνώσει καὶ ἐπιγνώσει λήψη τῶν «μυστηρίων» ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ὄντως κατάχρηση ἐκτὸς τῆς ἀληθινῆς καὶ καθηγιασμένης μυστηριακῆς καὶ λατρευτικῆς ζωῆς!!!

 

 

      Ἐκεῖνος, λοιπόν, ποὺ δὲν κατανοεῖ καὶ δὲν δέχεται ὄχι μόνον ὡς ὀρθοδόξως ἀνυπόστατα ἀλλὰ καὶ ὡς σωτηριακῶς ἐπιβλαβῆ τὰ «μυστήρια» τῶν αἱρετικῶν, δὲν ἔχει κατανοήσει καὶ δὲν βιώνει τὰ ἱερὰ Μυστήρια τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας ὡς μετουσίωση τοῦ Χριστοῦ καὶ ὡς ἀλλοίωση τοῦ ἀνθρώπου στὴ μυστηριακὴ συνάντησή του μὲ τὸν Χριστό, ἀλλὰ τὰ ἐκλαμβάνει ὡς ἐξαρτησιακὴ συνήθεια μίας λατρευτικῆς παραστάσεως-ρουτίνας. Καὶ ἀκριβῶς ἐδῶ ὁ ἐξαρτησιακὸς χαρακτήρας τῆς λατρευτικῆς ζωῆς εἶναι ἐκεῖνο ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μπορεῖ νὰ ἀποστεῖ, ὅπως ὁ ἀσθενὴς δὲν μπορεῖ νὰ ἀποστεῖ· ἀπὸ τὴν ἐξαρτησιακὴ συνήθεια τοῦ καπνίσματος ποὺ τὸν βλάπτει!...

 

 

     Καὶ ἀκόμη, ἡ λήψη τῆς «κοινωνίας» ἀπὸ τὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν ―πάντα γιὰ ἐκεῖνον ποὺ γνωρίζει!― καταντᾶ, ἀπὸ πνευματικὴ εὐωχία τῆς λήψεως τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἑνώνει τὸν κοινωνοῦντα μὲ Αὐτόν, σὲ ἁμάρτημα πνευματικῆς γαστριμαργίας πρὸς μίαν ἑωσφορικὴ ἀπομίμηση τῆς καθηγιασμένης θείας Κοινωνίας, ἡ ὁποία ἀπομίμηση ἑνώνει τὸν κοινωνοῦντα ὄχι μὲ τὸν Χριστὸ ἀλλὰ μὲ τὸν Ἀντίχριστο καὶ τὸν Σατανᾶ!!! Ἐν τέλει, ὅπως εἶναι μεγάλη καὶ ἀσυγχώρητη ἁμαρτία καὶ προδοσία τοῦ Χριστοῦ νὰ μεταλαμβάνει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς ἀπὸ τὰ χέρια τῶν αἱρετικῶν παπιστῶν καὶ προτεσταντῶν καὶ μονοφυσιτῶν κ.ἄ. στοὺς δικούς τους ναούς, διότι ἔτσι ἑνώνεται μὲ τὶς αἱρέσεις τους κατὰ τοῦ Χριστοῦ, τὸ ἴδιο θανάσιμη ἁμαρτία εἶναι νὰ μεταλαμβάνει καὶ νὰ δέχεται τὰ ἀνίερα πλέον «μυστήρια» ἀπὸ τὰ χέρια αἱρετικῶν καὶ αἱρετιζόντων ἐντὸς τῶν Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Ναῶν μας, διότι ἔτσι ἑνώνεται μὲ τὴν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!!!

 

 

      Μὲ ὅλα αὐτά, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐπιχειρῶ νὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή μας εἰς τὴν ἀσύνετη στάση καὶ ἀσυνεπῆ πράξη τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἔναντι τῶν αἱρετικῶν κι αἱρετιζόντων ἐπισκόπων ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐὰν γνωρίζουμε γιὰ τὰ αἱρετικῶς τεκταινόμενα στὴν Ἐκκλησία μας καὶ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος αἱρετικῶς διδάσκει, καὶ παρόλα αὐτὰ συνεχίζουμε νὰ λαμβάνουμε τὰ «μυστήρια» τῶν αἱρετικῶν, παραθεωρώντας τὸ γεγονός, ὅτι λαμβάνοντας τὰ μιαρὰ καὶ ψευδῆ «μυστήριά» τους μολύνεται ἡ ψυχή μας καὶ «κατακαίγεται» ὁλόκληρη ἡ ὕπαρξή μας!!!

     

 

  Ὁ μολυσμὸς βεβαίως δὲν βρίσκεται εἰς καθ᾿ ἑαυτὰ τὰ μυστήρια, ἀλλὰ εἰς τὴν προαίρεση καὶ τὴ γνώση ἢ τὴν ἄγνοια ἐκείνου ποὺ προσέρχεται σὲ αὐτά. Λ.χ. ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα, ποὺ προσέρχονται γιὰ τὸ ἱερὸ Μυστήριο τοῦ Γάμου σὲ αἱρετικὸ ἢ αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο: ἐὰν ὁ ἄνδρας γνωρίζει περὶ τῆς αἱρέσεως ―δηλαδὴ δὲν βρίσκεται ἀκόμα στὴν ἀμφιβολία καὶ στὴ σύγχυση, καὶ ἔχει πεισθεῖ πλέον ὅτι ἡ κοινωνία μὲ τοὺς κοινωνοῦντας τοῖς αἱρετικοῖς ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες― τότε δεχόμενος ἱερολογία τοῦ μυστηρίου ἀπὸ κοινωνοῦντα τοῖς αἱρετικοῖς, εἶναι φανερὸ ὅτι συναριθμεῖται στὴν αἵρεση, ἀφοῦ τὸ μυστήριο, εἶναι μὲν ἔγκυρο γιὰ τὸν ἀγνοοῦντα λαό, ἀλλὰ σὲ αὐτὸν ποὺ γνωρίζει τοῦ προσφέρει μολυσμό· ἐνῶ, στὸ παράδειγμά μας, τὸ ἴδιο Μυστήριο προσφέρει εὐλογία στὴ γυναίκα ποὺ δὲν γνωρίζει καὶ γι᾿ αὐτὴν εἶναι ἱερό, ἔγκυρο, κανονικό.

 

 

     Τὸ Μυστήριο, ποὺ τελεῖται ἀπὸ αἱρετικὸ ἐπίσκοπο ἐντὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, τὴν ἴδια στιγμὴ εἶναι ταυτοχρόνως ἔγκυρο καὶ ἄκυρο, ἀναλόγως τῆς προαιρέσεως ἐκείνου ποὺ προσέρχεται σὲ αὐτό, ἀναλόγως τῆς γνώσεως ἢ τῆς ἀγνοίας του περὶ τοῦ αἱρετικοῦ ἐπισκόπου!! Ἀναλόγως τῆς προαιρέσεώς μας, ἄλλος εὐλογεῖται καὶ ἄλλος «καίγεται»-μολύνεται!!! Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι καινολογία οὔτε αὐθαίρετο ἐφεύρημα, διότι εἶναι γνωστό, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ προσέρχεται εἰς τὴν θεία Κοινωνία ἀμετανόητος καὶ μὲ γεμάτη τὴν ψυχή του ἀπὸ μῖσος καὶ ἐμπάθεια, ὄχι μόνον πνευματικῶς δὲν ὠφελεῖται ἀλλὰ βαρύτατα ἁμαρτάνει!... Ἄλλωστε καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, μεταλαμβάνοντας τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, δὲν εὐλογήθηκε ὅπως οἱ ἄλλοι Μαθητὲς τοῦ Κυρίου, ἀλλ᾿ ἀντιθέτως κολάσθηκε, διότι ἡ προαίρεσή του ἦταν πονηρή!... Συμβαίνει ὅπως στὴν περίπτωση ποὺ ἕνα κατάλληλο φάρμακο γιὰ μία συγκεκριμένη πάθηση κάνει μὲν καλὸ σὲ ἐκεῖνον ποὺ πάσχει ἀπὸ αὐτήν, ἀλλὰ τὸ ἴδιο φάρμακο εἶναι ἐπιβλαβὲς καὶ ἐνίοτε θανατηφόρο γιὰ κάποιον ποὺ πάσχει ἀπὸ κάποιαν ἄλλη πάθηση!...

Ὡς ἐχέφρονα τέκνα τοῦ Θεοῦ, λοιπόν, μὲ τὴν εἰκόνα Του τυπωμένη στὰ πρόσωπά μας, δηλαδὴ μὲ τὴν ἐλευθερία τῆς βουλήσεώς μας καὶ μὲ τὸ αὐτεξούσιο τῆς συνειδήσεώς μας, πιστεύω ὅτι μποροῦμε ὑπὸ τὴν φώτιση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ σκεφθοῦμε σοβαρὰ τὰ ἀνωτέρω, ὥστε διὰ τῆς δυνατότητος τοῦ «καθ᾿ ὁμοίωσιν» καὶ τῶν δικῶν μας πνευματικῶν προσπαθειῶν καὶ ἀγώνων ―μὲ αὐθεντικὴ καὶ ἀνόθευτο τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη μας, ἀλλὰ μὲ τὴ δέουσα ὀρθὴ στάση μας καὶ τὴν ἐπιβαλλομένη ὀρθὴ πράξη μας ἐν καιρῷ αἱρέσεως― νὰ καταστοῦμε κατὰ χάριν θεοὶ εἰς τὴν ἐπουράνιο Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!...