Πτολεμαΐδα 25/11/2023

Αγίας  Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης

 ΔΕΥΤΕ ΔΙΑΛΕΧΘΩΜΕΝ (Ησαϊα 1,18)

Απαντήσεις στον π. Δημήτριο Αθανασίου Περί των Γ.Ο.Χ.

του Ιωαννη Ριζου, Ερευνητου.

 Πάτερ Δημήτριε.

 Α.

Αναφέρετε προς επίρρωση των λεγομένων σας επτά σχίσματα για να εκμαιεύσετε

συμπεράσματα. Όμως  η θεματολογία  αυτών των σχισμάτων δεν έχουν απολύτως

καμία θεματική ομοιότητα, συνάφεια ή  αναλογία με το ημερολογιακό πρόβλημα και

σχίσμα του 1924. Είναι δηλαδή άσχετα με το πρόβλημά μας. Απο τον τρόπο

θεραπείας ενός κατάγματος στο χέρι δεν μπορεί ένας γιατρός να αντλήσει

θεραπευτικά συμπεράσματα για την θεραπεία του εγκεφαλικού ανευρύσματος.

 Αντιθέτως,  στην εργασία με τίτλο " Ού βουλόμεθα ζην ψευδολογούντες" δείξαμε ότι

οι Άγιοι Πατέρες, οι Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι, συνεπώς η Ιερά Παράδοση

και Ορθόδοξη Παρακαταθήκη, δεν αποδέχτηκε ποτέ διάσπαση της Εκκλησίας λόγω

εορτασμού του εορτολογίου σε διαφορετικές ημερομηνίες. Και όχι απλώς του

εορτολογίου αλλά ακόμα και αυτού του εορτασμού αυτού του Πάσχα.   Σας θυμίζω

(ένα απο τα παραδείγματα που αναφέρει η μελέτη) ότι όταν ο άγιος Ιωάννης ο

Χρυσόστομος ζητούσε με επιστολή του προς τον Πάπα Ιννοκέντιο να τον

αποκαταστήσει συνοδικά για τον άδικο διωγμό του, ο Πάπας και όλη η Δύση εόρταζε

το Πάσχα σε διαφορετική ημερομηνία απο την Ανατολή! 

ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ  ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ 

(σχέδιο προβληματισμού και διαλόγου)

Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου (χημικός - βιοχημικός)

«Δεύτε διαλεχθώμεν» (Ησ. 1, 18)

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ

Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ

Kανόνες πίστεως - Επεξηγήσεις

Δεν αποδέχομαι τη ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου ως αγία και μεγάλη, την οποία καταγγέλλω ως ληστρική, κατά τα παπικά πρότυπα, αφού ψήφισαν μόνο οι προκαθήμενοι των Εκκλησιών και όχι όλοι οι Επίσκοποι, στερούμενη Αγίου Πνεύματος και πάσης θεοπνευστίας και δεν αποδέχομαι ως εκκλησίες, με ψευδομυστήρια και με ψευδοϊεροσύνη τις αιρέσεις των καταδικασμένων παπικών, προτεσταντών, μονοφυσιτών και κάθε αιρετικής ομολογίας.

Επίσης την απορρίπτω και για τους εξής ακόμα λόγους.

α. Καθιέρωσε τη μεταπατερική και βαπτισματική θεολογία.

Διευκρινίσεις:

Ειδήμονες διαπρεπείς θεολόγοι αποφάνθηκαν πως οι αποφάσεις της «Συνόδου» της Κρήτης υποκρύπτουν τις αιρετικές πλάνες της «αοράτου Εκκλησίας», της «θεωρίας των κλάδων» και της «ευχαριστιακής και βαπτισματικής θεολογίας».

Η προσπάθεια, να δοθεί εκκλησιαστική υπόσταση στις αιρετικές κοινότητες και η επιμονή να παρουσιαστεί η Ορθόδοξη Εκκλησία ως «ελαφρώς καλλίτερη» από αυτές, φανερώνει περίτρανα αυτή την τραγική παράμετρο! Το αποτέλεσμα ήταν να μην κληθούν σε αυτή οι αιρετικοί να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία, την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, αλλά να επιστρέψουν στην ακαθόριστη «πίστη της πρώτης χιλιετίας», την οποία όμως «βλέπουν» οι αιρετικοί, από τη δική τους σκοπιά, ότι δήθεν δικαιώνει τη δική τους πίστη, όχι όμως την πίστη των αγίων Συνόδων ώστε να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις αυτών, στο απαραχάρακτο «Σύμβολο της Πίστεως».

 β. Νομιμοποίησε επίσημα και συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού.

Σχόλια

Ο πραγματικός σκοπός της συγκλήσεως της «Συνόδου» της Κρήτης δεν είναι άλλος, από την επισφράγιση και «συνοδική» κατοχύρωση των οικουμενιστικών ανοιγμάτων της Ορθοδοξίας του 20ου αιώνα. Δεν είναι τυχαίο ότι από τους πρώτους και πλέον ένθερμους οραματιστές της υπήρξε ο αλήστου μνήμης Οικουμενικός Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης και ο μέγας προωθητής του οικουμενισμού, Αθηναγόρας. Είναι γνωστό πως τα τολμηρά, έως απαράδεκτα, οικουμενιστικά ανοίγματα των θιασωτών του Οικουμενισμού του 20ου αιώνα και των τελευταίων χρόνων, έτυχαν σκληρής κριτικής από ορθοδόξους και προκάλεσαν μεγάλες αναταράξεις και γι’ αυτό έπρεπε να αποστομωθούν.

Να περιβληθούν οι επιλογές τους με ορθόδοξο μανδύα, να κατοχυρωθεί η λεγομένη «Οικουμενική Κίνηση» συνοδικά, να αποστομωθούν οι επικριτές της από το κύρος μίας Πανορθοδόξου Συνόδου.

Να δοθεί στους ατελέσφορους και ζημιογόνους για την Ορθοδοξία, θεολογικούς διαλόγους, συνοδική κάλυψη.

Να πεισθεί και να εφησυχάσει το ορθόδοξο εκκλησιαστικό πλήρωμα ότι δήθεν η «Οικουμενική Κίνηση», στην ουσία, οικουμενιστική, δεν προδίδει την Ορθοδοξία, ότι δήθεν είναι συμβατή με την ορθόδοξη διδασκαλία, ότι δήθεν είναι μία σύγχρονη αναγκαιότητα, ότι δήθεν επιτελεί σπουδαίο ποιμαντικό έργο, το οποίο έχει ως στόχο τη γνωριμία της Ορθοδοξίας στους ετεροδόξους, με σκοπό την προσέλκυσή τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Αλλά, όπως είναι γνωστό, οι ετερόδοξοι γνωρίζουν τόσο καλά την Ορθοδοξία, όσο γνωρίζουμε και εμείς τους ετερόδοξους. Στους εδώ και τριάντα χρόνους διαλόγους, ουδείς ετερόδοξος, ως πρόσωπο, πολλώ δε μάλλον ως «εκκλησία», προσήλθε στην Ορθοδοξία! Αντίθετα, ο μεγάλος χαμένος είναι η Ορθοδοξία, διότι οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι κάνουν συνεχώς υποχωρήσεις, ενώ οι αιρετικοί συνομιλητές τους παραμένουν αμετακίνητοι στις πλάνες τους και το χειρότερο: αποθρασύνονται και γίνονται προκλητικότεροι από τον ενδοτισμό, τις υποχωρήσεις και την απουσία ξεκάθαρου ομολογιακού λόγου από τους ορθοδόξους. Δεν προβάλλουν την αλήθεια της Εκκλησίας με το δυναμισμό που πρέπει και δέχονται να συζητούν τις κακοδοξίες των αιρετικών συζητητών τους, όχι για να τις αναιρέσουν, αλλά για να τις «κατανοήσουν» ως δήθεν «διαφορετική εκκλησιαστική παράδοση», όπως λ. χ. η «κατανόηση του πρωτείου του επισκόπου Ρώμης»! Ουδέποτε κάλεσαν τους αιρετικούς σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία, την αληθινή Εκκλησία, αλλά επιστροφή σε μία ομιχλώδη και ακαθόριστη «πίστη της πρώτης χιλιετίας», σαν να μην υπήρχαν προβλήματα με τους αιρετικούς και θεολογικές διαμάχες και διαφοροποιήσεις στην πρώτη χιλιετία! Έστω για παράδειγμα: το «πρωτείο του Ρώμης», αλλά και το φιλιόκβε, δεν προβάλονταν ως ορθή πίστη από τους δυτικούς στην πρώτη χιλιετία;

γ. Εκκλησιαστικοποίησε τις αιρέσεις, δηλαδή έγινε δεκτό ότι ο Παπισμός καθώς και λοιποί αιρετικοί είναι Εκκλησίες και όχι αιρέσεις.

Σχόλια

Το επίμαχο κείμενο της Συνόδου του Κολυμπαρίου («Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον») ονομάζει τις χριστιανικές αιρέσεις «Εκκλησίες»: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδέχεται την ιστορική ονομασία των άλλων ετεροδόξων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών που δεν ευρίσκονται σε κοινωνία με αυτήν» (παρ. §6). Αυτό έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύμβολο της Πίστεως, όπου ομολογείται η πίστη μας «εις Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν»· στο «Πιστεύω» θεωρείται αυτονόητο, σε συνάρτηση με την Αγία Γραφή και την Παράδοση, ότι στη Μία Εκκλησία μας αυτή υπάρχει «ένας Κύριος, μία Πίστη, ένα Βάπτισμα» (Προς Εφεσίους 4, 5). Αντιθέτως, αυτοί τους οποίους το Κολυμπάρι ονόμασε «Εκκλησίες» (Μονοφυσίτες, Παπικοί, Προτεστάντες κ.α.) έχουν δόγματα καταδικασμένα ως αιρετικά επί αιώνες από την Εκκλησία μας, από το 451 έως το 879 και έως το 1895 (άρα δεν έχουμε «μία πίστη», την ίδια – γι΄ αυτό άλλωστε λέγονται και ετερόδοξοι, «ετέρου δόγματος»). Έχουν ακόμη και διαφορετικό τρόπο βαπτίσματος (ράντισμα, δήθεν νοητή επιφοίτηση κ.α.).

Από τους Οικουμενιστές προβλήθηκε η δικαιολογία, ότι η λέξη αυτή («Εκκλησία») είναι εδώ «προσφώνηση ευγενείας» ή «τεχνικός όρος» και δεν έχει την κυριολεκτική της σημασία. Όμως αυτό είναι αναληθές. Οι Άγιοι Πατέρες μας επισήμαναν, ότι πρέπει να αναζητούμε το νόημα που κρύβουν οι αιρετικοί πίσω από μία διφορούμενη ή επιφανειακώς σωστή ορολογία (π.χ. Μ. Αθανάσιος PG 25, 545c.560ab).

Οι υπόλοιπες αποφάσεις του Κολυμπαρίου δείχνουν ότι τα μέλη της Συνόδου του Κολυμπαρίου πιστεύουν, ότι στις αιρέσεις ενεργείται η σωτηρία· συνεπώς δεν τις θεωρούν αιρέσεις, αλλά «Εκκλησία», έστω και «διαφορετική» ή «κάπως ελλιπή».

Επίσης, ακόμη και αν δεχθούμε, ότι ο όρος «Εκκλησία» χρησιμοποιήθηκε ως «προσφώνηση ευγενείας» ή «τεχνικός όρος», καταχρηστικώς, και πάλι αυτό αποδεικνύει αιρετικό φρόνημα, διότι οι Άγιοι Πατέρες προειδοποιούν, ότι οι αιρετικοί προσπαθούν να «θολώνουν» την ορολογία, ενώ οι Ορθόδοξοι προσπαθούν πάντοτε να την διαλευκαίνουν και να την κάνουν «μονοσήμαντη» (να έχει μία μόνον έννοια), ώστε να μη ξεγελώνται οι ακατάρτιστοι (Μ. Αθανάσιος PG 25, 561a & PG 26, 773d-776a).

δ. Χρησιμοποίησε στις αποφάσεις της μια διπλωματική και διφορούμενη γλώσσα

ΡΕΚΟΡ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ στο ΜΟΝΑΔΙΚΟ Αντιοικουμενιστικο ιστολογιο,

ΣΤΗΝ "ΟΜΟΛΟΓΙΑ":

23 Νοεμβ. 2023  επισκεψεις   8856

24  Νοεμβ. 2023   επισκεψεις 9635

25 Νοεμβριου μεχρι ωρα 8 π.μ. 850

 

Ἀντί-Ἐκκλησία, Ἀντί-Ὀρθοδοξία

 Τοῦ κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, θεολόγου

Ὁ Γερμανός καρδινάλιος Müller, ὁ ὁποῖος ἀσκεῖ ἔντονη κριτική στίς μεταρρυθμίσεις πού βρίσκονται σέ ἐξέλιξη στήν παπική ἐκκλησία,  σέ πρόσφατη συνέντευξή του στό National Catholic Register, σχολιάζοντας τίς ἐργασίες τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων, πού πραγματοποιήθηκε πρίν μερικές ἑβδομάδες, μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνέφερε ὅτι «Στήν πραγματικότητα, δέν ἦταν μία καθολική σύνοδος ἐπισκόπων, ἀλλά μία ἀγγλικανική ἀντίληψη μίας συνόδου σύμφωνα μέ κάποιο κοσμικό κοινοβουλευτικό μοντέλο…Τελικά, ὅλες οἱ συνοδικές συζητήσεις ἀποσκοποῦν στήν προετοιμασία τῶν πιστῶν νά ἀποδεχθοῦν τήν ὁμοφυλοφιλία. Ἡ Σύνοδος δέν μίλησε γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ, τόν ρόλο τῶν ἀνθρωπίνων προσώπων πού δημιουργήθηκαν κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ καί γιά τόν Θεό, τόν στόχο τῆς ἀνθρωπίνης ὕπαρξής μας».

Μία δίκαιη καί ἀντικειμενική ματιά στήν σημερινή πραγματικότητα διαπιστώνει μία σύνδεση μεταξύ τοῦ παγκόσμιου πολιτικοῦ πλαισίου καί τοῦ ρόλου πού ἔχει ἀναλάβει ἡ παπική ἐκκλησία καί τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως στήν ἐγκαθίδρυση τῆς Νέας Παγκόσμιας Τάξης.

Στόν ρόλο αὐτό παρατηρεῖται ὅτι ὁ βίος καί τῶν δύο ἐκκλησιῶν πορεύεται παράλληλα καί οἱ πρακτικές πού χρησιμοποιοῦνται εἶναι κοινές. Διαπιστώνεται ὅτι τά νήματα καί στίς δύο ἐκκλησίες κινοῦνται ἀπό δύο μικρές σέ ἀριθμό ὁμάδες, ἀλλά ἐξαιρετικά ἰσχυρές λόγῳ «τῆς σύνδεσής τους μέ τήν παγκοσμιοποιητική ἐλίτ, τῶν κυρίαρχων μέσων ἐνημέρωσης καί τοῦ λόμπι LGBT, στό ὁποῖο πολλοί κληρικοί, ἐπίσκοποι καί καρδινάλιοι δέν εἶναι ξένοι», ἀναφέρει παπικό δημοσίευμα γιά τό Βατικανό, μία πραγματικότητα ἡ ὁποία λίγο διαφέρει ἀπό ἐκείνη τοῦ Φαναρίου.

 

Αναγόρευση Οικουμενικού Πατριάρχου σε Επίτιμο Διδάκτορα της Ποντιφικής Θεολογικής Σχολής Ν. Ιταλίας

Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, την Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου, αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτορας Θεολογίας της Ποντιφικής Σχολής Νοτίου Ιταλίας, σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στη Νεάπολη, με την ευκαιρία της ενάρξεως του νέου Ακαδημαϊκού Έτους.

Παρέστησαν ο ΡΚαθολικός Αρχιεπίσκοπος της Νεάπολης, Ιεράρχες, κληρικοί, Πανεπιστημιακοί Καθηγητές, ο Δήμαρχος της πόλεως, και πλήθος άλλων προσωπικοτήτων, καθώς και φοιτητές.

 Δεύτε διαλεχθώμεν..(Μερος-Γ)

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου(χημικός)

Επειδή  κάποιοι αναγνώστες σκανδαλίστηκαν από την άποψη του γράφοντος ότι η Σύνοδος ΓΟΧ Ακακίου κ.λ.π, που έλκει την χειροτονία της από την ΡΟΕΔ, είναι ΕΓΚΥΡΗ (έχει Αποστολική διαδοχή) και ως εκ τούτου έγκυρα Μυστήρια, αλλά έχει αντι-κανονικότητα, παρουσιάζω το παρακάτω κείμενο του Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο ο οποίος παρουσιάζει την ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΤΗΤΑ στην Ελλαδική Εκκλησία.

Ο μακαριστός Επίσκοπος Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος σε έγγραφό του προς την Ιεραρχία της Ελλάδος στις 12 Ιανουαρίου 1974 σημειώνει τα παρακάτω:

«Αλλά σας ερωτώ, άγιοι αδελφοί· Είμεθα όντως και απολύτως κανονικοί ημείς; Έχομεν άσπιλον κανονικότητα; Απαντώ στεντορείως: ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ!

»Είμεθα και ημείς αντικανονικοί, πρώτον, διότι ως και εις πρόσφατα τηλεγραφήματά μου ετόνισα, όλοι φέρομεν εν εαυτοίς προπατορικόν αμάρτημα αντικανονικότητος, αμέσως ή εμμέσως, εκ της Ιεραρχίας, την οποίαν εδημιούργησεν η αντικανονική πενταμελής αριστίνδην σύνοδος του 1922, η οποία ανέδειξεν Αρχιεπίσκοπον τον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, και μάλιστα διά τριών μόνον ψήφων. Υπό της Συνόδου αυτής εξελέγησαν και οι Μητροπολίται Χαλκίδος Γρηγόριος, Κορινθίας και είτα Αθηνών Δαμασκηνός, Ακαρνανίας Κωνσταντίνος, Ηλείας Αντώνιος, Κυθήρων και είτα Λαρίσης και είτα Αθηνών Δωρόθεος, Κερκύρας και είτα Αμερικής και Κων/λεως Αθηναγόρας και τέλος Καρυστίας και είτα Χίου Παντελεήμων, οίτινες εχειροτόνησαν άλλους, εκείνοι άλλους κ.ο.κ. Όλοι, λοιπόν, λόγω προελεύσεως έχομεν εν εαυτοίς το προπατορικόν αμάρτημα της αντικανονικότητος. “Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω” κατά των άλλων.

»Είμεθα και ημείς αντικανονικοί, δεύτερον, διότι εις την παρούσαν Σύνοδον παρακάθηνται Ιεράρχαι, εκλεγέντες υπό της Αριστίνδην Συνόδου του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού.

ΙΔΟΥ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΕΟΚΤΟΝΩΝ.

Αυτός είναι ο Ahmed Almanasra απήχθη από το Ισραήλ όταν ήταν 12 ετών πριν 8 χρόνια το 2015 και βρίσκεται στην απομόνωση παρά τη σοβαρή κατάσταση της υγείας του! 

Κράτος.. κράτος δικαίου… με διοικητική κράτηση χωρίς κατηγορητήριο, χωρίς δίκη.. 

Της δικαιοσύνης το .. κάγκελο κανονικότατα και τα κάγκελα …… 

Εκατοντάδες Παλαιστίνια παιδιά βρίσκονται στις ισραηλινές φυλακές! 

Ενώ συζητείται η ανταλλαγή, ο Ahmed Almanasra συνελήφθη όταν ήταν 12 ετών και έκτοτε βρίσκεται σε ισραηλινές φυλακές, σε απομόνωση παρά τη σοβαρή κατάσταση της υγείας του. 

Έπαθε ανήκεστο βλάβη από απομόνωση και δεν αναγνωρίζει πλέον ούτε τη μητέρα του. 

Μη ελπίζοντας ότι η ελευθερία του είναι κοντά

dimpenews.com

 

Ὁ Βαρθολομαιος καλεῖ «Διαρκῆ Σύνοδον» τῶν θρησκειῶν

Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Λαμπρόπουλος, θεολόγος

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εὑρέθη (3-6 Νοεμβρίου 2023) εἰς τὸ Ἄμπου Ντάμπι τῶν Ἡνωμένων Ἀραβικῶν Ἐμιράτων, διὰ νὰ συμμετάσχη καὶ νὰ πραγματοποιήση δύο ὁμιλίας, τὴν πρώτην μὲ τίτλον «Θρησκεία, ἐλπίδα σὲ ἕνα κόσμο ποὺ ἀλλάζει» κατὰ τὴν 16ην «Διάσκεψιν Παγκοσμίου Πολιτικῆς» μὲ γενικὴν θεματικὴν «Τὸ διεθνὲς σύστημα μεταξὺ παγκοσμιοποίησης καὶ ἀποσύνθεσης: Ποιὲς δυνάμεις θὰ ἐπικρατήσουν;», καὶ τὴν δευτέραν  μὲ  τί­τλον «Ἡ πυξίδα τῆς συνείδησης: Καθοδηγώντας τὴν ἠθικὴ δράση σὲ ἕνα κόσμο ποὺ θερμαίνεται» κατὰ τὴν διάσκεψιν διὰ τὴν λεγομένην κλιματικὴν ἀλλαγὴν (COP28), μὲ γενικὴν θεματικὴν «Συρροὴ τῆς Συνείδησης: Ἑνώνοντας τοὺς ἡγέτες τῆς πίστης γιὰ τὴν πλανητικὴ ἀναζωπύρωση». Πόσας φοράς ἐπῆγε εἰς τὰς ἀραβικὰς χώρας τοῦ πλούτου, διὰ νὰ κηρύξη τὸν Χριστόν;

Ἡ θρησκεία: τὸ δίκτυον τῆς πολιτικῆς

Ο Βαρθολομαιος στη Νάπολη πρωταγωνιστεί σε νέα οικουμενιστικά σκάνδαλα

• Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Στο πρόγραμμά του περιλαμβάνονται: Οικουμενιστική συμπροσευχή, τιμητική διάκριση από ποντιφικικό πανεπιστήμιο και ομιλία σε άλλο ένα οικουμενιστικό συνέδριο.

Η είδηση

Την Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2023 το πρωί, αναχώρησε για τη Νεάπολη της Ιταλίας η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, προκειμένου να τιμηθή εκεί σε ειδική τελετή με τον τίτλο του Επιτίμου διδάκτορος από την Ποντιφική Σχολή Νοτίου Ιταλίας.

Ο σκληρός έλεγχος του κυρ Φώτη Κόντογλου από τον ουρανό:

“Μεγάλο, πολύ μεγάλο καί σπουδαῖο εἶναι ἕνα ζήτημα πού δέν τοῦ δώσανε σχεδόν καθόλου προσοχή οἱ περισσότεροι Ἕλληνες. Κι αὐτό εἶναι τό ὅτι ἀπό καιρό ἀρχίσανε κάποιοι δικοί μας κλη- ρικοί να θέλουν καί νά ἐπιδιώκουν να δέσουν στενές σχέσεις μέ τούς παπικούς, πού ἐπί τόσους αἰῶνες μᾶς ρημάξανε. Γιατί, στ΄ ἀληθινά, δὲν ὑπάρχει πιό μεγάλος ἀντίμαχος τῆς φυλῆς μας, κι ἐπίμονος ἀντίμαχος, πού, σώνει καί καλά, θέλει νά σβήσει τήν Ὀρθοδοξία. Οἱ δεσποτάδες πού εἶπα πώς τούς ἔπιασε, ἄξαφνα κι ἀναπάντεχα, ὁ ἔρωτας μέ τούς Λατίνους, λένε πώς το κάνουνε ἀπό «αγάπη»(..) Γιατί γι’ αὐτοῦ πᾶμε. Παπική Ελλάδα θά πεῖ ἐξαφάνιση τῆς Ἑλλάδας[1]. Νά γιατί εἶπα πώς εἶναι πολύ σπουδαῖο ζήτημα αὐτές οἱ ἐρωτοτροπίες πού ἀρχίσανε κάποιοι κληρικοί δικοί μας μέ τούς παπικούς, κι ἡ αἰτία εἶναι τό ὅτι δέν νοιώσανε τί εἶναι Ὀρθοδοξία ὁλότελα, μ’ ὅλο πού εἶναι δεσποτάδες”.

Η είδηση (συνέχεια)

 

Παύλος Μελάς: «Γεφύρι θε να γίνω σ’ όλα τα ρέματα»

για να γνωρίσουν όλοι 

τον Παύλο τον Μελά…

*Γράφει η Σόνια Ευθυμιάδου-Παπασταύρου

Στις 29 Μαρτίου 1870 γεννήθηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας ένα Ελληνόπουλο. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μιχαήλ Μελά από τον Παρακάλαμο Ιωαννίνων και της Ελένης Βουτσινά από την Κεφαλονιά, που ξενιτεύτηκαν για να σωθούν από τη σκλαβιά που υπήρχε ακόμα στην Ήπειρο. Το Ελληνόπουλο αυτό κουβαλά επάνω του «σημάδια  της μοίρας» που τον οδηγεί σε ρόλο ξεχωριστό και πολύ σπουδαίο:

-Γεννιέται την ίδια χρονιά με τον Μακεδονικό Αγώνα, το 1870.

-Νεογέννητο, τον κρατά στα χέρια του ο γιατρός και τον αποκαλεί «ωραίο αξιωματικό» κι έγινε αυτό ακριβώς!

– «Το όνομά μας είναι οιωνός» έλεγαν οι Ρωμαίοι και για τον Μελά ήταν, αφού είχε το όνομα θείου του πατέρα του, που, φοιτητής στην Ιταλία, άφησε τις σπουδές του και σκοτώθηκε πολεμώντας με τον Μ. Μπότσαρη στο πολιορκημένο Μεσολόγγι. Ο Παύλος ήθελε να του μοιάσει, μα τον ξεπέρασε!

 Δεύτε διαλεχθώμεν… (Μέρος Β)

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά

Μετά τη δημοσίευση του πέμπτου κεφαλαίου (το Ημερολογιακό ζήτημα) της εργασίας μας-ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ  ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ (σχέδιο προβληματισμού και διαλόγου)-,δημιούργησε απορίες και αντιρρήσεις η παρακάτω η γραπτή άποψη του γράφοντος  ότι: «Αποδεχόμενος ότι μόνον η Αποστολική Διαδοχή  δημιουργεί έγκυρα μυστήρια, πιστεύω ότι έχουν έγκυρα Μυστήρια οι παρατάξεις των ΓΟΧ που έλκουν τις χειροτονίες τους από τη ΡΟΕΔ. Οι αυτοχειροτονημένοι και εκ του μηδενός αναδυόμενοι, άνευ Διαδοχής "παλαιοημερολογίτες", προφανέστατα και δεν έχουν Μυστήρια».

Προκειμένου να δώσω απαντήσεις σε αντιρρήσεις που διατυπώθηκαν  δημοσιεύω και τα εξής:

Πότε ένα Μυστήριο είναι έγκυρο;

Η Αποστολική Παράδοση και οι Πατέρες της Εκκλησίας μάς δίδαξαν ότι, για να είναι έγκυρο ένα Μυστήριο, θα πρέπει να πληρούνται οι ακόλουθες προϋποθέσεις:

α. Ο τελετουργός να είναι κανονικά χειροτονημένος ιερέας ή Επίσκοπος. Να έχει Αποστολική διαδοχή.

β. Να υπάρχουν τα αισθητά σημεία, η ύλη του Μυστηρίου, η οποία για κάθε Μυστήριο είναι διαφορετική (π.χ. αλεύρι για Ευχέλαιο, πρόσφορο για Θεία Λειτουργία κ.ά.),

γ. Να τηρείται η ειδική Ιερολογία και το ΤΥΠΙΚΟ  δηλαδή τα «ειδικά» λόγια για κάθε Μυστήριο, όπως μάς τα παρέδωσαν οι Πατέρες στο διάβα της Εκκλησιαστικής Ιστορίας και της Θείας Λατρείας.

Πότε ένα Μυστήριο είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟ.

Για να είναι κανονικό ένα μυστήριο, θα πρέπει να εφαρμόζονται οι προβλεπόμενοι κανόνες για το Μυστήριο αυτό. Για το Μυστήριο της Αρχιερωσύνης (αφού γι΄αυτό υπήρξαν οι αντιρρήσεις) οι Κανόνες προβλέπουν τα εξής;

Α. Ο υποψήφιος Επίσκοπος πρέπει να είναι μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και η πίστη του να είναι ορθή και υγιής. Δεν πρέπει να  είναι αιρετικός ή σχισματικός (κανών ΞΗ’ Αγ. Αποστόλων).

 Για την είσοδο κάποιου στην Εκκλησία αρκεί η έγκυρη και κανονική τέλεση του Μυστηρίου του Βαπτίσματος σε χρονική απόσταση από το χρόνο της χειροτονίας, ώστε ο χειροτονούμενος να μην εμπίπτει στην κατηγορία του νεοφωτίστου.

Β. Να μην έχει κωλύματα Ιεροσύνης.

ΑΓΙΟΣ 

ΑΜΦΙΛΟΧΙΟ

Σ ΙΚΟΝΙΟΥ: 

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ 

ΚΑΠΠΑΔΟΚΗ

Σ ΠΑΤΕΡΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού     

     Ο  4ος μ. Χ. αιώνας θεωρείται ως  ο χρυσός αιώνας της Θεολογίας της Εκκλησίας μας. Πρωταγωνιστές οι Καππαδόκες Πατέρες, οι οποίοι όχι μόνο σφράγισαν με τις προσωπικότητές του και το έργο τους την ταραγμένη εποχή τους, αλλά σημάδεψαν με το έργο τους την κατοπινή πορεία της ανθρωπότητας. Σε μια εποχή έντονων θεολογικών ζυμώσεων, απέτρεψαν τη νόθευση της γνήσιας εκκλησιαστικής παράδοσης και αποκρυστάλλωσαν τη σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας μας.

      Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Αμφιλόχιος επίσκοπος Ικονίου, εφάμιλλος του Μ. Βασιλείου, του αγίου Γρηγορίου Νύσσης και του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Γεννήθηκε στην Καισάρεια το 344. Οι γονείς του ονομαζόταν Αμφιλόχιος και Λιβύη. Ήταν επίσης αδελφός της Θεοδοσίας, μητέρας της περίφημης διακόνισσας αγίας Ολυμπιάδας και εξάδελφος του αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού. Σπούδασε στις ονομαστές σχολές της Καισάρειας και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Κωνσταντινούπολη από το 364 έως το 370.

Στη μνήμη του Τζον Κένεντι

 

Στη μνήμη του Τζον Κένεντι

Στη μνήμη του Τζον Κένεντι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Συμπληρώθηκαν  εξήντα χρόνια από τη δολοφονία του Προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι (29/5/1917-22/11/1963). Το αποτρόπαιο έγκλημα δεν έχει ακόμη διαλευκανθεί. Ο δολοφόνος του, Λι Όσβαλντ, δολοφονήθηκε από τον Τζακ Ρούμπι, ενώ υποτίθεται ότι ήταν υπό ισχυρότατη αστυνομική προστασία. Ο Ρούμπι ενώ διεξαγόταν η δίκη του μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου, χωρίς να έχει αναφερθεί κάποιο πρόβλημα υγείας, απεβίωσε. Η αιτιολογία του θανάτου του ήταν πνευμονική εμβολή...

            Ο Κένεντι αποτελούσε καμάρι και ελπίδα όλων των φιλελεύθερων πολιτών του κόσμου, αλλά είχε και αποφασισμένους εχθρούς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό των ΗΠΑ. Ο δολοφονηθείς Πρόεδρος στην  ομιλία του στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, στις 10 Ιουνίου 1963, μίλησε για το πώς έβλεπε την ειρήνη στη χώρα του και σε όλο τον κόσμο. Η ομιλία υπάρχει στο βιβλίο του «Η ευθύνη της δόξας» (Έκδ. Μ. Πεχλιβανίδης & ΣΙΑ Α.Ε, σελ. 85). Είπε μεταξύ άλλων:

 Γράφει ο Mandatoras

Αλίμονο! Μεταπατερικοί, οικουμενιστές θεολόγοι, σπεύδουν να θεσπίσουν Ορθόδοξη διδασκαλία για τις επιστημονικές εξελίξεις.

Ζούμε σε εποχές που κύμβαλα αλαλάζοντα επιδιώκουν να μας διδάξουν την αγάπη, μη έχοντα αυτήν.

Να μας διδάξουν μεταπατερικοί θεολόγοι την Ορθοδοξία

Κομπάζοντας με έπαρση, παραγεμισμένοι από τίτλους πανεπιστημιακούς, γατζωμένοι με νύχια και με δόντια σε καρέκλες με μισθούς διόλου ευκαταφρόνητους, συστήνονται ως διευθυντές, ως ακαδημαϊκοί, υπογράφουν πτυχιακές και διπλωματικές εργασίες, αρθρογραφούν, διοργανώνουν, προεδρεύουν και κάνουν εισηγήσεις σε συνέδρια για την ορθόδοξη πίστη… δίχως πίστη.

Είναι λυπηρό να αντικρίζουμε θεολογικές Ακαδημίες, εκκλησιαστικές Ακαδημίες και θεολογικές Σχολές να πρωταγωνιστούν στην θεμελίωση της παναίρεσης του οικουμενισμού στην Ορθοδοξία ανερυθρίαστα.

Την προσεχή Πέμπτη λοιπόν, άλλο ένα συνέδριο στην πιο τραγική από τις θεολογικές μεταπατερικές ακαδημίες, όπου φιλοξενήθηκε η ψευδοσύνοδος του Κολυμπαρίου το 2016 και στην οποία επιχειρήθηκε να αναγνωριστούν οι πλάνες και οι αιρέσεις ως Εκκλησίες και επιπλέον να θεμελιωθεί η νέα εκκλησιολογία Βαρθολομαίου Αρχοντώνη, του πρώτου άνευ ίσων στην Ορθοδοξία.

Την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου άλλο ένα μεταπατερικό επιστημονικό συνέδριο διοργανώνεται στην ΟΑΚ. Άραγε θα γνωματεύσουν για τη νομιμοποίηση των μεταμοσχεύσεων, των εκτρώσεων, της ευθανασίας, της καύσης των νεκρών,  των κοινωνικών φύλων; 

Ολάκερη η ατζέντα της Νέας Εποχής, με βιτρίνα κάποιους πρόθυμους μα άγευστους της θείας Χάριτος, φραγκοσπούδαχτους πεμπτοφαλαγγίτες της Ορθοδοξίας, Επισκόπους, Ιερείς και ακαδημαϊκούς, υλοποιείται ταχέως στις μέρες μας.

Ο πιστός λαός του Θεού πρέπει να αφυπνισθεί, να ενημερωθεί, να κατηχηθεί και να ορθώσει το ανάστημα του απέναντι στους oλετήρες της πίστεως.

“Ουκ αρνησόμεθα σε Φίλη Ορθοδοξία”. 

π. Γεώργιος Καψάνης: 

Η Ουνία ως μέθοδος του παποκεντρικού οικουμενισμού.



Προσφάτως ὁ Πάπας διώρισε ἐπίσκοπο καὶ ἀποστολικὸ Ἔξαρχο γιὰ τοὺς ἓν Ἀθήναις ἐλαχίστους Οὐνίτας τὸν χειροτονηθέντα εἰς ἐπίσκοπον Καρκαβίας τὴν 24η Μαΐου 2008 οὐνίτη κληρικὸ κ. Δημήτριο Σαλάχα, καθηγητὴ στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἀνατολικῶν Σπουδῶν τῆς Ρώμης καὶ μέλος τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸν Διάλογο Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν. Γιὰ τὴν οὐνιτικὴ κοινότητα τῶν Ἀθηνῶν τὸ γεγονὸς ὑπῆρξε βαρυσήμαντο, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωση τῆς κοινότητος στὴν ἰστοσελίδα της καὶ κυρίως ἀπὸ τὸν χειροτονητήριο λόγο τοῦ κ. Σαλάχα (Ἑλληνικὴ Καθολικὴ Ἐξαρχία). Γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους ὅμως τὸ ἴδιο αὐτὸ γεγονὸς ὑπῆρξε λυπηρὸ καὶ προκλητικό, καθὼς ἔφερε πάλι στὴν ἐπικαιρότητα τὸ πρόβλημα τῆς Οὐνίας, ἀπεκάλυψε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὶς διαθέσεις τοῦ Βατικανοῦ ἐναντίον τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ φανέρωσε πόσο ἐπικίνδυνη εἶναι γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ προοπτικὴ τῶν λεγομένων Θεολογικῶν Διαλόγων. Οἱ κατωτέρω διαπιστώσεις εἶναι ἀρκούντως πειστικὲς περὶ τούτου.
α) Ἡ ἐκκλησιολογία τῶν οὐνιτικῶν κοινοτήτων
Ἡ ἐκκλησιολογία τῶν οὐνιτικῶν κοινοτήτων συνεχίζει νὰ εἶναι ἴδια μὲ ἐκείνη τὴν ἐκκλησιολογία, στὴν ὁποία θεμελιώθηκε ἡ Οὐνία τὸν 16ον αἰώνα. Τὸ βεβαιώνουν οἱ σχετικὲς ἀναφορὲς τοῦ ἐπισκόπου Δημητρίου Σαλάχα κατὰ τὸν χειροτονητήριο λόγο του.
Λέγει κατ᾿ ἀρχήν: «Ἡ κοινότητά μας ἀποτελεῖ μικρὸ τμῆμα τῶν κατ᾿ Ἀνατολὰς Καθολικῶν Ἐκκλησιῶν». Καὶ αὐτὸ εἶναι ἀληθινό. Ὅλες οἱ οὐνιτικὲς κοινότητες προέρχονται ἀπὸ τὰ σπλάγχνα τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ἔγιναν «Καθολικές», ἐπειδὴ ἀποδέχθηκαν τὸ παπικὸ Πρωτεῖον καὶ τὰ παπικὰ δόγματα. Αὐτοχαρακτηρίζονται ὡς «αἱ κατ᾿ Ἀνατολὰς Καθολικαὶ
Ἐκκλησίαι», ἐπειδὴ πιστεύουν ὅτι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Πάπα τὶς ἔχει καταστήσει «καθολικές», πλήρεις ἐκκλησίες, ἐξασφαλίζοντάς τους τὴν «καθολικότητα», ἐνῷ οἱ ὑπόλοιπες κατ᾿ ἀνατολὰς ἐκκλησίες ποὺ δὲν ἔχουν κοινωνία μὲ τὸν Πάπα (οἱ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ οἱ ἀντιχαλκηδόνιες μονοφυσιτικὲς καὶ νεστοριανικὲς ἐκκλησίες ποὺ δὲν προσχώρησαν στὴν Οὐνία), δὲν εἶναι «Καθολικὲς» ἢ ὅπως τὶς χαρακτήρισε ἡ Β´ Βατικανὴ Σύνοδος εἶναι «ἐπὶ μέρους ἢ τοπικὲς Ἐκκλησίες, μεταξὺ τῶν ὁποίων τὴν πρώτη θέση κατέχουν οἱ Πατριαρχικὲς Ἐκκλησίες» (Διάταγμα περὶ Οἰκουμενισμοῦ, 14).

Γέρων Γρηγόριος: «Ὁ Πάπας θά συνεργαστεῖ μέ τόν ἀντίχριστο. Εἶναι δυνατόν νά δώσω στόν ἀντίχριστο Πάπα Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ; Ἐδῶ ὅμως θέλουν νά μᾶς πᾶνε»!

«Ὁμιλίες Γέροντος Γρηγορίου – Β’», (2021) Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς: Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος».

 

Λέει μιά λαϊκή παροιμία «ὁ λύκος καί ἄν ἐγέρασε καί ἄσπρισε τό μαλλί του, μήτε τήν γνώμη ἄλλαξε μήτε τήν κεφαλή του». Ὁ Θεός, ἡ ἀγάπη Του, ὁ Πατέρας μᾶς δείχνει σημεῖα, γιά νά μήν κοιμόμαστε, νά ξυπνᾶμε. Μᾶς τραντάζει. Καί ἐμεῖς -δέν λέω γιά τόν ἁπλό κόσμο· δέν ἔχει τόση εὐθύνη ὁ ἁπλός κόσμος- ἐμεῖς, οἱ ἄλλοι πού ἔχουμε κάποια θέση καί ἑπομένως εὐθύνη, ἐμεῖς κοιμόμαστε. Συνεχίζουμε νά κοιμόμαστε. Καί λέμε ἐμεῖς οἱ παπᾶδες, οἱ Θεολόγοι καί… ἄλλοι ἐπίσημοι «ξέρεις, πρέπει νά ἔχουμε ἀγάπη. Τί θά πεῖ Ρωμαιοκαθολικός, τί θά πεῖ Προτεστάντης, τί θά πεῖ Ὀρθόδοξος; Τό Εὐαγγέλιο λέγει “νά εἶστε ἀδελφοί, ἀγαπημένοι νά εἶστε”. Στό ὄνομα τῆς ἀγάπης νά ἑνωθοῦμε».

Η θέση της Εκκλησίας έναντι στην Ομοφυλοφιλία

Βασιλική Νταγκούλη

Νομικός - Θεολόγος

---

Αγιογραφική και Αγιοπατερική προσέγγιση

Με μεγάλη ανησυχία και θλίψη παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό μια καταιγιστική επέλαση του πάθους της ομοφυλοφιλίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

Συγχρόνως όμως διαπιστώνουμε μια απρόσμενη συμπάθεια προς αυτήν και μια προκλητική αποδοχή από κυβερνήσεις κρατών, επιχειρώντας να την καθιερώσουν σαν φυσική επιλογή.

Σύμφωνα με τη χριστιανική διδασκαλία, ο Θεός δημιούργησε "ἄρσεν καί θῆλυ"(Ματθ.19,3-12) και σ' αυτούς μόνο έδωσε την ευλογία του γάμου με καρπό την τεκνογονία.

Είναι ευνόητο λοιπόν, ότι για την Εκκλησία μας τρίτο φύλο, transexual ή κάτι άλλο, εκτός του άνδρα και της γυναίκας, δεν υπάρχει.

Οι συζυγικές σχέσεις ανδρός και γυναικός υιοθετούνται από τον Θεό ως οι μόνες κατά φύση ανθρώπινες σχέσεις.

Κάθε άλλη σχέση, αποτελεί παρά φύση κατάσταση, ένα είδος σεξουαλικής διαστροφής.

Την τέλεια αποστροφή Του στη διαστροφή αυτή, εκδηλώνει ο Θεός για πρώτη φορά στους κατοίκους των Σοδόμων και Γομόρρων τους οποίους και εξολοθρεύει ρίχνοντας από τον ουρανό φωτιά και θειάφι, σύμφωνα με τη διήγηση της Γένεσης (κεφ.19).

Οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας (Απόστολος Παύλος, Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας κ.ά.), ακολουθούντες τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής, χαρακτηρίζουν τη διαστροφή αυτή αμάρτημα και πάθος.

Ομόφωνα το στηλιτεύουν, σεβόμενοι όμως το ανθρώπινο πρόσωπο, σύμφωνα με το ορθόδοξο πνεύμα.