Ομολογία

Χριστιανοί

και Προσωπικά δεδομένα


1) Οι «Προεστώτες των Εκκλησιών, Επίσκοποι και Πρεσβύτεροι» (Καν. ΙΘ΄ ΣΤ' Οικ. Συν.) έχουν εναποθέσει την μέριμνα τους στην Παντοδύναμη προστασία του Οικτίρμονος Τριαδικού θεού, όπου «ενώπιόν του τα πάντα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα (ξεσκεπασμένα) τοις οφθαλμοίς αυτού προς όν ημίν ο λόγος(= προς τον οποίον θα δώσουμε λογαριασμό και απολογία για τις πράξεις μας ). (Εβ 4,13).

Οι Χριστιανοί με το Βάπτισμά τους γίνονται άνθρωποι του φωτός, και παραμένουν στο Φώς μετέχοντες, αξίως, του «Σώματος και του Αίματος» του σωτήρα, και λυτρωτή τους, του Θεάνθρωπου Ιησού Χριστού.

Απόδειξη τούτου αποτελεί η δημόσια εξομολόγησή τους πάνω στον Άμβωνα εντός του Ιερού Ναού, όπως τούτο απαιτούσε η αρχαία Εκκλησία.

Και με τον τρόπον αυτό ο Χριστιανός όχι μόνον έδειχνε ότι δεν έχει κρυφά αμαρτήματα (= προσωπικά δεδομένα ), αλλά και πρόσεχε να μην αμαρτήσει.



Οι Χριστιανοί, μας λέει ο Παύλος, είναι «υιοί φωτός και υιοί ημέρας, ουκ εσμέν νυκτός ουδέ σκότους ... παν γαρ το φανερούμενον φως εστι» (Α' Θεσ. 5,5 -Εφεσ. 5,13).

Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν ο Χριστιανός να έχει προσωπικά δεδομένα και να μετέχει της Θείας κοινωνίας του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου! Πολύ δε περισσότερον οι Ιερωμένοι, (Επίσκοπος, Πρεσβύτερος, Διάκονος), δεν μπορούν να παραμείνουν στην Εκκλησία του Χριστού επικαλούμενοι προσωπικά δεδομένα.

Και άν πράγματι αυτή η Κάρτα του Πολίτη θα έχει την ικανότητα να αποκαλύπτει και προσωπικά αμαρτήματα, τότε τούτο θα είναι ευλογία Θεού, γιατί θα είναι η μόνη ευκαιρία, να γίνει, επί τέλους, η πολυπόθητη κάθαρση του Ιερατείου της Εκκλησίας μας, εντός της οποίας εισήλθαν, «ουχί δια της πύλης, αλλά αλλαχόθεν ... άνθρωποι πονηροί και γόητες ... πλανώντες και πλανώμενοι» (Ιωάν. 10-15 - Β' Τιμ. 3,13), βουτηγμένοι στην αμαρτία μέχρι και το καλυμμαύχι τους.



Συνεπώς, δεν είναι ποτέ δυνατόν οι Ιερωμένοι και οι ζωντανοί Χριστιανοί να επικαλεστούν «προσωπικά τους δεδομένα», για να μην πάρουν την Κάρτα του Πολίτη. Και δεν το δικαιούνται τούτο, ιδίως οι Ιερωμένοι, (Επίσκοπος, Πρεσβύτερος, Διάκονος), γιατί εάν το αποτολμήσουν, τότε δείχνουν περίτρανα την αναξιότητά τους, οπότε απογυμνώνονται της Ιεροσύνης και αρχιεροσύνης και εκδιώκονται από την Εκκλησία του Χριστού ανεπιστρεπτί.



2) Ο άνθρωπος είναι έτσι πλασμένος από τον Δημιουργό του, να ζεί σε κοινωνίες, (Γεν. 2,18), και οι κοινωνίες αυτές διοικούνται από Άρχοντες με τις διάφορες υπηρεσίες τους. Οι Άρχοντες αυτοί είναι τοποθετημένοι από το Θεό ή με την ανοχή του, ακόμη και οι δικτάτορες.

Είναι «διάκονοι Θεού εις το αγαθόν» και οι μόνοι εκπρόσωποι του Θεού επί της γης για την τιμωρία του κακού, «διό ανάγκη υποτάσσεσθαι ου μόνον δια την oργήν. αλλά και δια την συνείδησιν», (Ρωμ. 13,5).


Έτσι οι Χριστιανοί που ζουν μέσα σ' αυτές τις κοινωνίες οφείλουν να υπακούουν στον Άρχοντα και τις υπηρεσίες του, αλλά μέχρι που θα τους πειράξει το ΟΡΘΟΔΟΞΟ πιστεύω τους. Όλα τα επιτρέπει ο Θεός στον Άρχοντα, εκτός από του να ασχοληθεί με τα « Θεία ».

Η ελευθερία της πίστεως είναι αδιαπραγμάτευτη, και για αυτή την αδιαπραγμάτευτη ελευθερία κάνει λόγο ο Παύλος, όταν απευθυνόμενος προς τους Γαλατάς, τους γράφει: «... τη ελευθερία ουν, Χριστός ημάς ηλευθέρωσε, στήκετε, και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε » (Γαλ. 5,1).


Αυτή, την ελευθερία της πίστεως, οφείλουν «ως κόριν οφθαλμού» να φυλάνε οι Χριστιανοί όσο θα υπάρχουν εδώ, και για την άλλη, την κοσμική ελευθερία, την απολαμβάνουν με τους νόμους του μόνου αντιπροσώπου του Θεού επί της γης, του Κρατικού Αρχοντα.

Το Ιερατείο της Εκκλησίας του Χριστού δεν «εμπλέκεται ταις του βίου πραγματείαις, ίνα τω στρατολογήσαντι αρέση ... έκαστος εν τη κλήσει εις την οποίαν εκλήθη, εν ταύτη μενέτω» (Β' Τιμ. 2,4 - Α' Κορ, 7,20)


Λοιπόν, θέματα ελευθερίας, πέραν αυτής που μας εξασφαλίζει ο Κρατικός Άρχοντας με τους νόμους και τις υπηρεσίες του, δεν μπορούμε να επικαλεστούμε ως Χριστιανοί, παρά μόνον την Θρησκευτική μας ελευθερία, και όταν αυτή τη Θρησκευτική μας ελευθερία θα μας την πειράξει ο Άρχοντας, τότε θα του αντισταθούμε, θα σηκώσουμε ανάστημα και με «πνεύμα δυνάμεως» και στεντόρεια φωνή, κοιτάζοντάς τον κατάματα, θα του δηλώσουμε με κατηγορηματικότητα: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις», (Πραξ. 5,29), με ό,τι, βεβαίως, αυτό συνεπάγεται...


ΕΠΟΜΕΝΩΣ, για να σταματήσουν επί τέλους οι απρόσεκτοι Ιερωμένοι να φλυαρούν οι δυστυχείς και να παραθεολογούν «μη ειδότες α λέγουν», το Ιερατείον και οι πιστοί της Εκκλησίας του Χριστού ούτε προσωπικά δεδομένα, ούτε κοινωνική ελευθερία, πέραν αυτής που παρέχει ο Άρχοντας με νόμους στους πολίτες του. δύνανται να επικαλεστούν και να απαιτήσουν.

Μία μόνον ελευθερία είναι υποχρεωμένοι να απαιτήσουν και να διεκδικήσουν ανυποχώρητα, την Θρησκευτική τους ελευθερία «ήν Χριστός ημάς ηλευθέρωσε» (Γαλ. 5,1).


Καλά και ευλογημένα Χριστούγεννα


ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΟΝΑΤΑΣ