Ομολογία

 Στώμεν καλώς… αποσυνδεδεμένοι

Άρθρο του Ελευθέριου Ν. Κοσμίδη

Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε πως μέσω των έξυπνων κινητών τηλεφώνων και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης εκφράζουμε τη γνώμη μας και επηρεάζουμε προς τη σωστὴ κατεύθυνση 

Είναι αλήθεια πως στο πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα βιώνουμε κάποιες πρωτοφανείς καταστάσεις. 

Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε τις δύο τελετές έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων, σε Λονδίνο και Παρίσι, και κυρίως στους καθιερωμένους πλέον διαγωνισμούς της Eurovision όπου η σατανολαγνεία, η βλασφημία και η ομοφυλοφιλία αποθεώνονται πανηγυρικά μπροστά στα μάτια μας.

Άλλο ένα φαινόμενο των τελευταίων ετών αποτελεί το καθ’ υπερβολή «νοιάξιμο» του κράτους για το καλό των πολιτών και μάλιστα δωρεάν (π.χ. εμβόλιο στην εποχή του υγειονομικού αποκλεισμού και δωρεάν Προσωπικός Αριθμός χωρίς εναλλακτικούς τρόπους ταυτοποίησης). 

Στην πρώτη περίπτωση ζήσαμε σκηνές απείρου κάλλους, όπου τέθηκε μέχρι και θέμα επιμέλειας του παιδιού όταν οι γονείς είχαν αντιρρήσεις για την ασφάλεια των σκευασμάτων.

Μάλλον θα ζήσουμε όπως όλα δείχνουν ακόμα τραγικότερες στιγμές αν αρνηθούν κάποιοι γονείς να λάβουν τα ανήλικα τέκνα τους τον Προσωπικό Αριθμό.

Διαβάζουμε στο άρθρο «Νεοεποχίτικες ἀπάτες» του Δρος. Χαραλάμπους Μηνάογλου, το οποίο δημοσιεύθηκε στον Ορθόδοξο Τύπο:

«Οἱ πιὸ αὐταρχικὲς κυβερνήσεις μᾶς διαβεβαιώνουν μέσῳ τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν κοινωνικῶν δικτύων ὅτι δὲν εἶναι αὐταρχικὲς καὶ πὼς χρησιμοποιοῦν τὰ μέσα γιὰ τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο, γιὰ τὴν προάσπιση τῶν δικαιωμάτων μας. Καὶ ξέρετε μέχρι πότε θὰ σερβίρεται αὐτὸ τὸ παραμύθι; Μέχρι τότε ποὺ ὁ ἔλεγχος θὰ ἔχει ἐπιβληθεῖ σὲ ὅλους καὶ θὰ εἶναι μὴ ἀναστρέψιμος. Τότε θὰ μᾶς ποῦν ὅτι ἤμασταν ἠλίθιοι ποὺ δὲν βλέπαμε τί συνέβαινε καὶ πὼς ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἴμαστε τόσο ἠλίθιοι δὲν μᾶς ἀξίζει καμία ἐλευθερία.

Οἱ πιὸ ρατσιστὲς ἐφαρμόζουν τὸν ρατσισμὸ τους ἀπέναντι σὲ ὅλους τούς ἄλλους, θεωρώντας ἑαυτοὺς ἐξ ὁρισμοῦ ἀνώτερους, ἐνῶ ταυτόχρονα προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν μέσῳ τῶν ΜΜΕ καὶ τῶν κοινωνικῶν δικτύων ὅτι εἶναι θύματα ρατσισμοῦ. Καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση, βέβαια, ξέρετε πότε θὰ πάψουν τὸ παραμύθι; Ὅταν θὰ ἔχουν ὅλοι ὑποταχθεῖ στὴν κυριαρχία τους καὶ θὰ ἔχει πάψει ὅπου γῆς κάθε ἀντίσταση καὶ κάθε ἀντίρρηση ἀκόμα στὴν «φυσική» τους ἀνωτερότητα. Καὶ τότε θὰ μᾶς ποῦν ὅτι πρέπει νὰ ζοῦμε, γιὰ νὰ τοὺς ὑπηρετοῦμε, ὅσο καὶ ὅπως ἐκεῖνοι ἀποφασίσουν.

Καὶ στὶς δύο αὐτὲς ὁλοφάνερες μπροστὰ στὰ μάτια μας ἀπάτες, τὰ ΜΜΕ καὶ τὰ δίκτυα κοινωνικῆς δικτύωσης παίζουν καθοριστικὸ ρόλο, ἐνῶ καὶ στὶς δύο πέρα ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ καὶ τὴν ὑπαγωγή μας σὲ καθεστὼς σκλαβιᾶς, θὰ ἀπαιτηθεῖ καὶ ἔλεγχος τοῦ τί πιστεύουμε. Ὁπότε θὰ ὑπάρχουν δύο δρόμοι: ἢ ἄρνηση ὅσων πιστεύουμε, ἢ ἐξόντωση.

Ὡς ἐκ τούτου καὶ ἂν τὰ ἀνωτέρω συμβαίνουν, τότε ἡ πρώτη ἀντίδρασή μας θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀποσύνδεση. Ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν τηλεοράσεών μας γιὰ τοὺς μεγαλύτερους καὶ ἀπὸ τὶς ὀθόνες τῶν κινητῶν μας γιὰ τοὺς νεότερους. Καμία λύση σὲ αὐτὴν τὴν κατακλυσμιαία προπαγάνδα δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ ἀπὸ ἐδῶ μέσα. Καμία ἀλήθεια δὲν μποροῦμε νὰ διαδώσουμε ἀπὸ ἐδῶ. Αὐτὰ ἀπαιτοῦν σχέση, ἐπαφή, πραγματικὴ κοινωνική, ἀνθρώπινη συζήτηση καὶ ζύμωση. Μόνον ἔτσι μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὰ πράγματα. Ἀλλιῶς ἡ ψευδαίσθηση ὅτι ἐκφράζουμε τὴν γνώμη μας καὶ ἔτσι ἐπηρεάζουμε στὴν σωστὴ κατεύθυνση μᾶς συμπαρασύρει κι ἐμᾶς στὴν δίνη τῶν ἀνωτέρω δύο κύριων πυλώνων τῆς προπαγάνδας τῆς ἐποχῆς μας».

Αυτό που άλλαξε τελικά στο πρώτο μισό του 21ου αιώνα είναι η δική μας στάση.

«Εφημερεύει» τάχα ο λαός που ξημεροβραδιάζεται μπροστά σε οθόνες, ζώντας σε ένα παράλληλο σύμπαν. 

Εκεί όμως οι κανόνες του παιχνιδιού ξαναγράφονται χωρίς Χριστό και Ορθοδοξία.

Αν σε τούτη την εξίσωση συμπεριλάβουμε τη στάση της εκκλησιαστικής μας διοίκησης, ο δυστοπικός ανάποδος κόσμος, για τον οποίο τόσο εύστοχα μας προειδοποιεί ο καθηγητής Κωνσταντίνος Βαθιώτης, γίνεται σκληρή βιωμένη πραγματικότητα για εμάς τους νεοέλληνες. 

Θα μπορούσε ο καθένας να βάλει αρχή από το μετερίζι του αλλά μας συμφέρει να βάλουμε αρχή αντίστασης για τα θέματα πίστεως. 

Γιατί έτσι θα ελκύσουμε τη Χάρη του Θεού και θα ευλογηθεί ο αγώνας που έχουμε να δώσουμε σε όλα τα επίπεδα. 

Ο ανάποδος κόσμος σε θέματα πίστεως είναι ο κόσμος της οικουμενικής κίνησης-Οικουμενισμού που είναι δαιμονικός και σατανοκίνητος με πρωταγωνιστή τη διοικούσα Εκκλησία.

Αυτή εμφανίζει ταχυδακτυλουργικά στο όνομα της αγάπης «εκκλησίες» και γεννά Κολυμπάρια εκεί που νωρίτερα αναγνωρίζαμε αιρετικούς και σχισματικούς, καταδικασμένους από Οικουμενικές και Οικουμενικού κύρους Συνόδους.

Μια εκκλησιαστική διοίκηση που δημιουργεί σχίσματα και κυοφορεί το πρωτείο ενός νέου Πάπα της Ανατολής, στο όνομα της ενότητας και της συνοδικότητας.

Τρομάζει με τη Δεσποτοκρατία της και δεσπόζει με την αντίδρασή της κατά των Ορθόδοξων ευλαβών φωνών εκείνων που αντιστέκονται στη λαίλαπα της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, του παπισμού και των άλλων αιρέσεων, οι οποίες αρθώνουν στιβαρό θεολογικό Αγιοπατερικό λόγο κατά των κειμένων και των αποφάσεων της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου.

Είναι η ίδια εκκλησιαστική διοίκηση που ανατριχιάζει στο άκουσμα της Αποτείχισης – Διακοπής Κοινωνίας κλήρου και λαού για λόγους πίστεως από αυτή.

Οργανώνει επιστημονικά συνέδρια πολυτελείας που προδίδουν την πίστη των Αγίων Πατέρων με ακαδημαϊκούς θεολογικούς νάνους «τανύμενους επ’ άκρων ονύχων», για να κρύψει την θεολογική της ένδεια και την απουσία ορθόδοξου βιώματος.

Οργανώνει πολυαρχιερατικά συλλείτουργα μπας και καταφέρει να κοροϊδέψει τον πιστό λαό πως όλα πάνε καλά, και δεν έχει αντιληφθεί την βιωμένη πνευματική χρεοκοπία των ανάξιων Επισκόπων κάθε εποχής που θεώρησαν πως μπορούν να κοροϊδεύουν και τον Θεό.

Άραγε πιστεύουν στον Άγιο Τριαδικό Θεό; 

Αποσύνδεση λοιπόν από τις οθόνες και τα social media για να αγωνιστούμε για μία καλύτερη και πιο ελεύθερη επίγεια ζωή.

Αποτείχιση – Διακοπή Κοινωνίας από την εκκλησιαστική διοίκηση* για να αγωνιστούμε για την αιώνια ζωή, αληθεύοντες εν αγάπη και αγαπώντες εν αληθεία.

* Μέχρι την καταδίκη της παναίρεσης του Οικουμενισμού και των Οικουμενιστών Επισκόπων, κληρικών και ακαδημαϊκών